title: Enric Miralles
text: Enric Miralles i Moya, internationaal meestal aangeduid als Enric Miralles (Barcelona, 12 februari 1955 – Sant Feliu de Codines, 3 juli 2000) was een Spaans architect. Hij is vooral bekend vanwege zijn projecten voor de Olympische Spelen van Barcelona, de uitbreiding van het stadhuis van Utrecht, de nieuwbouw van het Schots Parlement in Edinburgh en enkele projecten in Hamburg.
  
  Biografische schets 
  Enric Miralles studeerde aan de Escola Tècnica Superior d'Arquitectura de Barcelona (ETSAB), waar hij in 1978 afstudeerde. Van 1973 tot 1978 werkte hij bij het architectenburau van Albert Viaplana en Helio Piñón in Barcelona, waar hij onder andere betrokken was bij het ontwerp van de Plaça dels Països Catalans, het voorplein van Station Barcelona Sants. In 1984, na deelname aan diverse architectuurprijsvragen, vormde hij een eigen praktijk samen met zijn eerste vrouw, de architecte Carme Pinós. Hun opzienbarende gebouwen kregen in het zich snel moderniserende Spanje van na Franco veel aandacht, ook internationaal, waardoor ze veel opdrachten kregen. In 1991 gingen Miralles en Pinós uit elkaar en vormden daarna beiden hun eigen praktijk.
  
  In 1993 richtte Miralles een nieuwe praktijk op met zijn tweede vrouw, de Italiaanse Benedetta Tagliabue, onder de naam Miralles Tagliabue EMBT Architects. Na zijn vroege dood op 45-jarige leeftijd als gevolg van een hersentumor zette Tagliabue de praktijk aanvankelijk onder dezelfde naam voort. Later wijzigde ze de naam in Benedetta Tagliabue – EMBT Architects. De twee grootste projecten, het Schots Parlement in Edinburgh en de kantoortoren van het Spaanse gasbedrijf Gas Natural in Barcelona, werden eerst na zijn dood voltooid.
  
  Voltooide werken (selectie)
  
  Met Carme Pinós 
   1984-1986: La Llauna School, Badalona
   1985: Luifel voor de Plaça Major, Parets del Vallès
   1985-1994: Begraafplaats Igualada
   1986-1992: Gemeentehuis van Balenyà
   1986-1993: Kostschool in Morella
   1987-1993: La Mina, gemeentehuis van Sant Adrià de Besòs
   1988-1992: Woonhuis, Bellaterra, Barcelona
   1989-1991: Olympische accommodatie boogschieten Olympische Zomerspelen 1992, Vall d'Hebrón, Barcelona
   1988-1992: Sportcentrum in Huesca
   1990-1991: Centrum voor ritmische gymnastiek, Alicante
   1990-1992: Pergola voor de Passeig Nova Icària, Olympisch dorp, Barcelona
  
  Met Benedetta Tagliabue 
   1991-2001: Park Santa Rosa, Mollet del Vallès
   1996-2000: Zes woonhuizen, Borneo-eiland, Amsterdam
   1997-2000: Parc de Diagonal Mar, Barcelona
   1997-2000: Uitbreiding stadhuis, Utrecht
   1997-2001: Bibliotheek in Palafolls, Barcelona
   1997-2001: Markthal en omgeving Mercat Santa Caterina, Barcelona
   1998-2000: Uitbreiding Nationale Jeugdmuziekschool, Hamburg
   1998-2002: Schots Parlement, Edinburgh
   1999: Maretas Museum, Lanzarote
   1999-2006: Torre Mare Nostrum, hoofdkantoor Gas Natural (Naturgy), Barcelona
   2002: Openbare ruimte HafenCity-West, Hamburg
   2000-2005: Nieuwbouw architectuurfaculteit, Venetië
  
  Meubelontwerpen 
   1988: Silla Sentada (stoel voor Artespaña)
   1993: Iñes (tafel voor een project in Grenoble)
   Leulakaapi, verrijdbaar kinderkamermeubel, ontworpen als een hommage aan Alvar Aalto
  
  Prijzen, eredoctoraten, lidmaatschappen 
   1985: FAD-prijs (Foment Arts Decoratives)
   1992: FAD-prijs
   1995: Spaanse Architectuurprijs
   1996: Gouden Leeuw van de Biënnale van Venetië
   2002: Nederlandse Bouwprijs
   2005: RIBA Stirling Prize voor het Schots Parlement
  
  Externe links 
    Website Benedetta Tagliabue – EMBT Architects
    Enric Miralles - The Jerusalem seminar in architecture (1996), YouTube-filmpje
    Miralles Perpetuum Mobile Documentary (2021), YouTube-filmpje
  
  Catalaans architect