title: Michel Debré
text: Michel Jean-Pierre Debré  (Parijs, 15 januari 1912 – Montlouis-sur-Loire, 2 augustus 1996) was de eerste premier van de vijfde Franse republiek tijdens de regering van president Charles de Gaulle. Debré wordt beschouwd als een van de grondleggers van deze nieuwe staatsvorm; hij was een van de schrijvers van de nieuwe Franse grondwet. Debré vervulde verschillende ministerposten onder De Gaulle.
  
  Carrière 
  Debré was de zoon van de in Frankrijk bekende kinderarts Robert Debré (1882-1978) die wordt beschouwd als een van de grondleggers van de pediatrie. Hij ging na het Lycée Montaigne en Lycée Louis le Grand studeren aan de École libre des Sciences politiques (de voorloper van het Institut d'études politiques de Paris). Hij behaalde een doctoraat in de rechten aan de Universiteit van Parijs. Debré werd op tweeëntwintigjarige leeftijd lid van de Raad van State.
  
  Tweede Wereldoorlog 
  Debré kwam in 1939 in militaire dienst als reserveofficier bij de cavalerie. Hij kwam in juni 1940 in Duitse krijgsgevangenschap terecht tijdens de slag om Frankrijk, maar slaagde er in september van datzelfde jaar te ontsnappen. Hij keerde terug naar de Raad van State die op dat moment onder de Franse Vichy-regering viel. Hij werd ingezworen door Maarschalk Pétain. Na de Duitse invasie in 1942 was Debré niet langer een aanhanger van Pétain en vanaf februari 1943 maakte hij deel uit van het Franse verzet waar hij een belangrijk raadgever van generaal Charles de Gaulle werd. In 1944 benoemde de Gaulle Debré tot commissaris van de republiek voor Angers. In 1945 droeg de Voorlopige regering van de Franse republiek hem op de Franse ambtenarij te reorganiseren. Debré creëerde in 1945 de École nationale d'administration.
  
  Politiek 
  
  Tijdens de vierde Franse Republiek was Debré van 1948 tot 1958 senator van het departement Indre-et-Loire. Als minister van Justitie (grootzegelbewaarder) in de regering van Charles de Gaulle was Debré in 1958 nauw betrokken bij het opstellen van de grondwet van de vijfde Franse Republiek. Hij was van 1959 tot 1962 de eerste premier van deze vijfde republiek. Hij werd in 1962 - na het referendum over het beëindigen van de Algerijnse oorlog - opgevolgd door Georges Pompidou. In 1963 werd Debré gekozen als volksvertegenwoordiger voor Réunion; hij organiseerde de omstreden emigratie van meer dan 1000 kinderen van het eiland naar Frankrijk.
  
  Van 1966 tot 1968 was hij minister van Financiën en Economie van 1969 tot 1973 minister van Defensie. Hij was verantwoordelijk voor de nieuwe dienstplichtwet in 1971 waarbij studie geen reden meer was tot uitstel. Dit leidde tot groot studentenprotest en leidde ertoe dat Debré in april 1973 niet opnieuw werd gevraagd voor deze post in het kabinet-Messmer.
  
  In 1976 stichtte Debré met Jacques Chirac de gaullistische partij Rassemblement pour la République (RPR). In 1979 werd hij verkozen in het Europees Parlement maar gaf in 1980 zijn zetels reeds op. Tijdens de Franse presidentsverkiezingen van 1981 stelde Debré zich - net als Jacques Chirac - kandidaat voor het presidentschap. Hij slaagde er slechts in 1,66 % van de stemmen te behalen.
  
  In 1988 werd Debré verkozen tot lid van de Académie française.
  
  Mandaten 
   1948-1958: Senator van Indre-et-Loire
   1963-1988: Gedeputeerde van Réunion
   1966 – 1989: Burgemeester van Amboise
   1976 – 1992: Lid van de regionale raad van Indre-et-Loire
   1979 - 1980: Lid van het Europees Parlement
  
  Regeringsambten 
   1958 – 1959: Minister van Justitie
   1959 – 1962: Premier
   1966 – 1968: Minister van Economie en Financiën
   1968 – 1969: Minister van Buitenlandse Zaken
   1969 – 1973: Minister van Defensie
  
  Publicaties 
   La Mort de l’État Républicain, 1947
   Ces Princes qui nous gouvernent, 1957
   Une certaine idée de la France, 1972
   Une Politique pour la Réunion, 1975
   Le Pouvoir Politique, 1977
   Le Gaullisme, 1978
   Français, Choisissez l’Espoir, 1979
   Lettre Ouverte aux Français pour la Reconquête de la France, 1980
   Peut-on lutter contre le chômage?, 1982
   Trois Républiques pour une France, 4 Bände, 1984 – 1995
   Entretiens avec le Général De Gaulle: 1961 – 1969, 1993
   Combattre Toujours: 1969 – 1993, 1994
  
  Gaullist
  Frans burgemeester
  Frans Europarlementariër
  Frans parlementslid
  Frans minister van Financiën
  Frans minister van Justitie
  Frans minister van Buitenlandse Zaken
  Frans minister van Defensie
  Premier van Frankrijk
  Lid van de Académie française