title: Rimpelende melkzwam
text: De rimpelende melkzwam (Lactarius theiogalus; synoniem: Lactarius tabidus) is een algemeen voorkomende paddenstoel uit de Russulafamilie (Russulaceae). Voormalige wetenschappelijke namen zijn Lactarius chrysorheus en Lactarius hepaticus. Hij vormt ectomycorrhiza met verschillende loof- en naaldbomen. Hij komt voor op matig vochtige tot natte plaatsen in bossen op zand- en veenbodems.
  
  Beschrijving
  
  Uiterlijke kenmerken 
  Hoed
  De rimpelende melkzwam heeft een beige tot lichtbruine hoed, die bij jonge exemplaren een deuk kan vertonen, maar bij het ouder worden meer afgeplat wordt. De hoedrand vertoont een kroonkurkachtig patroon (vandaar de bijnaam rimpelend). De hoed is mat van tint en kan een diameter van 2,5 tot 7 centimeter bereiken.
  
  Steel
  De steel is roodbruin tot donkerbruin van kleur, wordt 3 tot 7 centimeter hoog en 4 tot 8 millimeter in diameter. De hoed en de steel worden hol bij het verouderen. 
  
  Lamellen
  De lamellen zijn geelbruin en aflopend. Ze kunnen bij het ouder worden verkleuren tot oker-oranje, soms met een mauve tint. 
  
  Melksap
  Het melksap is wit en wordt zwavelgeel bij het opdrogen.
  
  Geur en smaak
  De geur en smaak zijn onopvallend.
  
  Sporenprint
  De sporenprint is crèmekleurig.
  
  Microscopische kenmerken 
  De sporen zijn ellipsvormig en hebben afmetingen van 6 tot 9 micrometer.
  
  Eetbaarheid 
  De rimpelende melkzwam is niet eetbaar. Het melksap is uitgesproken bitter en kan een branderig gevoel op de tong achterlaten. Het feit dat het sap geel wordt bij het opdrogen, is mogelijk een indicator dat de soort giftig kan zijn.
  
  Ecologie 
  Zoals alle melkzwammen is de rimpelende melkzwam een mycorrhiza-schimmel die een partnerschap kan vormen met zowel loof- als naaldbomen. De belangrijkste symbiotische partner is spar; hij komt ook veel zeldzamer voor onder berken. Maar in zeldzame gevallen kunnen ook elzen, haagbeuken, beuken, eiken, sparren en dennen als gastheer dienen.
  
  De schimmel houdt van vochtige loof- en naaldbossen. Daarom wordt hij aangetroffen in schaduwrijke sparren- en sparrenbossen, maar ook in sparrenbossen op vochtige tot natte, extreem alkalische en voedselarme bodems. Hij komt ook voor in berkenbroekbossen en aan de randen van hoogveen. Af en toe wordt hij ook aangetroffen in geschikte sparren-beuken-, beuken-, haagbeuk-eiken-, berken-eiken-, elzen- en berkenbossen. Als hoge indicator voor vocht en zuurgraad is het ook een lokale differentiële soort voor drassige gebieden in verschillende naald-, gemengde en loofbosgemeenschappen.
  
  De vruchtlichamen verschijnen van eind juni tot november en zijn soms tot in januari te vinden.
  
  Verspreiding 
  De paddenstoel komt voor over geheel Europa en Noord-Amerika. Hoe noordelijker, des te zeldzamer de soort.
  
  Externe links 
   
   Nomenclatuur in de Index Fungorum
   NMV Verspreidingsatlas Paddenstoelen
  
  Melkzwam
  Schimmelsoort