title: Benno Barnard
text: Benno Barnard (Amsterdam, 21 november 1954) is een Nederlands dichter, essayist, toneelschrijver, reisschrijver en vertaler. Hij studeerde begin jaren 80 theologie aan de Faculteit voor Protestantse Godgeleerdheid in Brussel. Hij woonde van 1976 tot eind 2015 in België, waarna hij naar East Sussex verhuisde. Hij is de zoon van de dichter Willem Barnard, die (ook) schreef onder het pseudoniem Guillaume van der Graft.
  
  Werk 
  Barnard debuteerde in 1981 met romantisch-cerebrale poëzie. Zijn latere bundels - beïnvloed door de Engelse dichters van het interbellum - zijn soberder van toon en getuigen van een historisch pessimisme; ze bevatten zowel reeksen van langere gedichten als epyllions.
  
  Na het classicistische All for Love van John Dryden herdicht te hebben (Liefdeswoede, 1993) schreef hij vier eigen versdrama's; Mevrouw Appelfeld (2007) is zijn eerste theaterwerk in proza.
  Barnards prozateksten vormen een modernistische vermenging van essay, verhaal, polemiek en autobiografie, zoals de 'genealogische autobiografie' Eeuwrest (2001).
  In 2006 verscheen zowel de strenge, maar met veel nieuwe poëzie aangevulde selectie Het tongbotje: gedichten 1981-2005 als de bundel Dichters van het Avondland, waarin Barnard een geschiedenis van de twintigste eeuw presenteert aan de hand van tien Europese dichters.
  
  De vraag naar de identiteit van de naoorlogse Europeaan vormt de drijvende kracht achter zijn oeuvre, waarin hij vaak 'het Belgische model' als voorbeeld gebruikt, onder verwijzing naar de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. Genres en taalvormen fungeren als verschillende invalshoeken. Het achterdoek van dit alles is de Europese geschiedenis en de rol van de judaïsche filosofie daarin; centraal in Barnards hele werk staat de talmoedische overtuiging dat 'het geheim van de verlossing' de herinnering is.
  
  Benno Barnard ontving verschillende belangrijke literaire prijzen en is regelmatig te gast op internationale poëziefestivals. In 2002 hield hij in Leiden de Huizingalezing onder de titel 'Tegen de draad van de tijd: over de ware aard van Europa'. Hij vertaalde onder meer gedichten van Emile Verhaeren, W.H. Auden, Paul Celan en Eva Runefelt. Boeken van zijn hand zijn vertaald in het Engels, Frans, Afrikaans, Tsjechisch, Hongaars, Servo-Kroatisch en Turks.
  
  Islam en Israël
  Benno Barnard kwam in 2010 in het oog van een mediastorm terecht toen een groep salafistische moslims een als islamkritisch aangekondigde lezing van hem aan de Universiteit Antwerpen onmogelijk maakte. Het incident was een van de eerste publieke acties van Sharia4Belgium. Nadien ontving Barnard meerdere bedreigingen. Sindsdien heeft hij echter de polemiek over de islam niet geschuwd. Hij trok eveneens van leer tegen het 'atavistisch racisme' van het politiek correcte denken ten aanzien van het Jodendom en brak herhaaldelijk een lans voor het recht van Israël om zich met alle middelen te beschermen tegen vernietiging door de moslimwereld.
  
  Benno Barnard mengde zich sindsdien vaker in het openbare debat. Hij is voorstander van de herwaardering van het christendom, van een breedgerande culturele opvoeding en van de verdediging van de traditionele Westerse waarden in het algemeen. Hij trekt sterk van leer tegen de dominantie van de 'pensée unique'. Dat leidde menigmaal tot verhitte discussies met zijn tegenstanders in de media (o.a. Johan Leman, Hilde Sabbe en Kristien Hemmerechts).
  
  Benno Barnard schreef tot januari 2013 een wekelijkse column voor Knack.
  
  Latere boekpublicaties zijn Een vage buitenlander (2009), een persoonlijk verslag van een levenslange fascinatie voor Engeland; de poëziebundel Krijg nou de lyriek (2011); en Een geschiedenis van België voor nieuwsgierige kinderen (en hun ouders) (2012), dat hij samen met zijn boezemvriend Geert van Istendael schreef. Zijn dagboeknotities uit de periode 2008-2013 verzamelde hij in Dagboek van een landjonker (2013). Met zijn poëziebundel Het trouwservies uit 2017 oogstte Benno Barnard veel lof.
  
  Nogal wat van zijn prozawerk heeft te maken met poëzie. In september 2019 verscheen  Barnards poëziedagboek Zingen en creperen, dat als het slotdeel van een trilogie kan worden beschouwd (Dichters van het Avondland en Mijn gedichtenschrift zijn de eerste delen).
  
  Bibliografie 
  1981 Een engel van Rossetti, poëzie
  1983 Klein Rozendaal, poëzie
  1984 Föhn, gedicht, bibliofiel
  1985 In en uit het paradijs, proza
  1986 Het meer in mij, poëzie
  1987 Uitgesteld paradijs, proza
  1993 Liefdeswoede, toneel
  1993 Het gat in de wereld, proza
  1994 Tijdgenoten, poëzie
  1996 Gedichten in melk geschreven, poëzie, bibliofiel
  1996 Het mens, toneelmonoloog
  1996 De schipbreukeling, poëzie
  1996 Door God bij Europa verwekt, proza
  1998 Het ondermaanse, toneel
  1998 Jefta, of Semitische liefdes, toneel
  1999 Een hiernamaals: opstellen, in memoriams, essays
  2001 Eeuwrest: een genealogische biografie, proza
  2001 Stervelingen, toneel
  2001 Lucifer: een vrijmoedige Vondelbewerking, toneel, bibliofiel
  2004 Sulamiet, gedicht, bibliofiel
  2005 Ceci n'est pas une poésie, tweetalige bloemlezing uit de Franstalig-Belgische poëzie
  2006 Dichters van het Avondland, essays
  2006 Het tongbotje, poëzie
  2007 Mevrouw Appelfeld, toneel
  2009 Zijne Kortstondigheid, poëzie, bibliofiel
  2009 Een vage buitenlander, proza
  2011 Krijg nou de lyriek, poëzie
  2012 Een geschiedenis van België voor nieuwsgierige kinderen (en hun ouders), samen met Geert van Istendael
  2013 Dagboek van een landjonker, dagboeken voorjaar 2008 - januari 2013
  2015 Mijn gedichtenschrift, beschouwingen over poëzie
  2017 Het trouwservies, gedichten
  2019 Zingen en creperen, dagboeken 2014 - 2017
  2021 Buiten Zinnen / Losing Our Mindssamen met Eddy Verloes (foto's) en The river curls around the town (muziek),
  2023 Afscheid van de handkus, dagboek dat uitmondt in een roman
  
  Vertalingen 
  1997 Lyukas világ (Het gat in de wereld)
  1997 Díra do sveta (Het gat in de wereld)
  1998 Bir Sanskrit : (seçilmi¸s ¸siirler), bloemlezing poëzie
  2003 Le naufrage (De schipbreukeling)
  2005 Fragments d'un siècle: une autobiographie généalogique (Eeuwrest)
  2015 A Public Woman (bloemlezing poëzie)
  2018 Le Service de mariage (Het trouwservies)
  
  Onderscheidingen 
  1985 - Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs - Klein Rozendaal
  1987 - Geertjan Lubberhuizenprijs - Uitgesteld paradijs
  1994 - Busken Huetprijs - Het gat in de wereld
  1996 - Frans Kellendonk-prijs - Het gat in de wereld
  
  Externe links 
   
   Lyrikline
   Knack blog
   Over een gedicht van Benno Barnard door Huub Beurskens
   Analyse van enkele gedichten door Joost Dancet
   Online tentoonstelling over leven en werk van Benno Barnard
  
  Nederlands dichter
  20e-eeuws schrijver
  21e-eeuws schrijver
  Nederlands essayist
  Nederlands columnist