title: Sybold van Ravesteyn
text: Sybold van Ravesteyn, geboren als Sijbold van Ravesteijn (Rotterdam, 18 februari 1889 – Laren (Noord-Holland), 23 november 1983) was een Nederlands architect.
  
  Leven en werk 
  Gehuwd op 10-8-1915 met Dora Hintzen (1893-1975). Uit dit huwelijk werden 3 zoons en 1 dochter geboren. Na echtscheiding (5-3-1931) gehuwd op 2-4-1931 met Johanna van Geelkerken (1904-1982). Uit dit huwelijk werd 1 zoon geboren.
  
  Sybold van Ravesteyn had een grote kennis van gewapend beton. In het begin leek hij een aanhanger van het nieuwe bouwen, maar al vroeg experimenteerde hij met barokke krullen en andere ronde vormen.
  
  In 1921 werd hij architect voor de Nederlandse Spoorwegen. Zijn eerste eigen ontwerp waren een goederenloods en kantoren in Arnhem (1924). 
  
  In Utrecht ontwierp Van Ravesteyn rond 1932 aan de Prins Hendriklaan 112 een huis voor zichzelf en zijn gezin dat nog gebaseerd was op het nieuwe bouwen. Hij woonde en werkte vanaf de oplevering tot 1981 in dit huis. Het is sinds 1996 eigendom van de Vereniging Hendrick de Keyser en is sinds september 2019 als Huis Van Ravesteyn opengesteld voor het publiek.
  
  Na een reis naar Rome begon hij van het modernisme af te wijken door ornamenten en decoraties in zijn ontwerpen te gaan gebruiken. 
  
  In 1938 ontwierp hij een neobarokke uitbreiding voor de schouwburg Kunstmin in Dordrecht. Ook gebouw De Holland aan de Burgemeester de Raadtsingel in Dordrecht werd door hem getekend. Een ander beroemd ontwerp van Van Ravesteyn is Diergaarde Blijdorp in Rotterdam (bouwjaar 1939-1941). Van Ravesteyn is daarmee een van de weinige architecten ter wereld die een gehele dierentuin naar eigen inzicht heeft mogen ontwerpen.
  
  Tijdens de Duitse bezetting bleef Van Ravesteyn lid van de inmiddels binnen de Kultuurkamer ondergebrachte Bond van Nederlandsche Architecten (BNA), omdat hij anders niet als architect werkzaam kon blijven. Ook accepteerde Van Ravesteyn, die zichzelf qua maatschappelijk engagement altijd als neutraal omschreef, in 1940 de opdracht van de Nederlandsche Spoorwegen voor de inrichting van een salonrijtuig voor de Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandse gebied, Arthur Seyss-Inquart. In 1946 werd hij vanwege zijn aangehouden lidmaatschap van de BNA officieel schriftelijk berispt, overigens zonder consequenties.
  
  Van Ravesteyn heeft door heel Nederland voor de Nederlandse Spoorwegen stations en seinhuizen ontworpen. Een groot aantal hiervan, waaronder het Station Rotterdam Centraal (1957) en de stationsgebouwen van -Blaak, -Hofplein en -Zuid, Utrecht Centraal en 's-Hertogenbosch, zijn inmiddels weer gesloopt. Dicht bij het station van Maastricht staat een gerestaureerd seinhuisje van Van Ravesteyn. Ook het station Rotterdam Noord en het gesloten station Rotterdam Bergweg zijn nog aanwezig. Voorts zijn er nog stationsgebouwen van Van Ravesteyn te zien in Roosendaal (1949), Hoek van Holland Haven (1950), Vlissingen (1950) en Nijmegen (1954).
  
  Tussen 1947 en 1963 ontwierp Van Ravesteyn verder een twintigtal betonnen Purfina-tankstations voor Petrofina. Een gaaf bewaard exemplaar staat in Glanerbrug, langs de weg Enschede - Gronau. In 2017 heeft het de status van rijksmonument gekregen.
  
  Van Ravesteyn was naast architect ook meubel- en interieurontwerper. Een bewijs voor zijn internationale roem vormt het feit dat hij in 1925 een ruimte in de villa Noailles in het Zuid-Franse Hyères van een van de destijds grootste Franse architecten, Robert Mallet-Stevens, mocht ontwerpen. Voor De Gemeenschap ontwierp hij onder meer de boekband Zuid Zuid West.
  
  Van Ravesteyn overleed in 1983 in het Rosa Spier Huis te Laren.
  
  Galerij
  
  Externe link 
   Website Huis Van Ravesteyn
  
  Zie ook 
   Beschermingsprogramma Wederopbouw 1959-1965 (Purfina-tankstation Enschede en Europatunnel Hengelo)
   Centraal Museum
   Lijst van Nederlandse architecten
  
  Nederlands architect