title: Zefiro Torna (sonnet)
text: Zefiro torna (De Westenwind is teruggekeerd) is een sonnet van Francesco Petrarca. Het gedicht bezingt de terugkeer van de lente, maar contrasteert in de tweede helft van het gedicht, de vrolijkheid van zingende vogels en ontluikende bloemen met het grote (liefdes)verdriet van de tekstdichter. Daarmee voldeed de Petrarca niet alleen aan de wetten die aan het sonnet werden gesteld (namelijk: een tegenstelling tussen de eerste acht en de laatste zes regels), hij gaf tevens ook inhoud aan zijn eigen droefheid over zijn - al dan niet fictieve - liefde voor een meisje dat Laura heette en die gold als zijn muze. Zij overleed vermoedelijk zeer jong. In het sonnet wordt de bloeiende lente, met al haar vrolijke bijverschijnselen, tegenover de staat van zijn van de dichter, die zich een woestijn voelt - waar wilde dieren regeren en waar alles wildernis is.
  
  Tekst
  Zefiro torna, e 'l bel tempo rimena,
  e i fiori e l'erbe, sua dolce famiglia,
  et garrir Progne et pianger Filomena,
  le primavera candida e vermiglia.
  
  Ridono i prati, e 'l ciel si rasserena;
  Giove s'allegra di mirar sua figlia;
  l'aria e l'acqua e la terra è d'amor piena;
  ogni animal d'amar si riconsiglia.
  
  Ma per me, lasso, tornano i più gravi
  sospiri, che del cor profondo tragge
  quella ch'al ciel se ne portò le chiavi;
  
  e cantar augelletti, e fiorir piagge,
   e'n belle donne oneste atti soavi
  sono un deserto, e fere aspre e selvaggie.
  
  In vrije vertaling
  
   De Westenwind keert terug brengt het mooie weer
   En bloemen en kruiden vormen een zoete familie
   De zwaluw kwettert, en, de nachtegaal zingt
   En de lente is puur en vermiljoen.
  
  De velden lachen en de hemel licht op
  Jupiter verheugt zich op de terugkeer van zijn dochter
  Lucht, water en aarde zijn vervuld met liefde
  Alle dieren - zich verzoenend - hebben elkaar lief
  
  Maar bij mij blijft niets anders terugkeren dan de zwaarste
  zuchten, die mij uit het hart worden ontnomen
  door haar die daarvan de sleutels mee ten Hemel nam
  
  En al zingen de vogels, en behagen de bloemen,zelfs als de mooie, eerlijke vrouwen zoet zijnDan nog ben ik een woestijn, vervuld van  woestelingen en wrede dieren''
  
  Toonzettingen
  Claudio Monteverdi maakte twee composities van dit sonnet.
  
  Italiaanse renaissance
  Renaissancemuziek