title: Head Hunters
text: Head Hunters is het twaalfde studioalbum van de Amerikaanse jazzpianist Herbie Hancock. Het werd in september 1973 opgenomen in de Wally Heider Studios en in Different Fur Trading Co., beide gesitueerd in San Francisco. Op 26 oktober van dat jaar werd het album uitgebracht door het Amerikaanse platenlabel Columbia Records. Het album bevat twee jazzstandards: Chameleon en een
  funky uitvoering van Watermelon Man, dat eerder op Hancocks debuutalbum Takin' Off verscheen.
  
  Bezetting en tracklist 
  Herbie Hancock: Fender Rhodes elektrische piano, Hohner D6 clavinet, ARP Odyssey synthesizer, ARP Soloist synthesizer
  Bennie Maupin: tenorsaxofoon, sopraansaxofoon, saxello, basklarinet, altfluit
  Paul Jackson: basgitaar, marímbula
  Bill Summers: conga's, shekere, balafoon, agogô, kabassa, hindewhu, tamboerijn, spleettrommel, surdo, agogô, bierfles
  Harvey Mason: drums
  
  Productie 
  
  Nadat Herbie Hancock in zijn Mwandishi-periode in de jaren 70 een drietal experimentele fusionalbums uitbracht, besloot hij dat het tijd werd om lichtere en toegankelijkere muziek te maken:
  
  In deze periode luisterde Hancock veel naar de muziek van Sly & the Family Stone en wilde een jazz funkalbum maken waarin Afrikaanse muziek, funk en jazz hand in hand zouden gaan.
  
  Herbie Hancock stelde een nieuwe band samen, The Headhunters, waarbij hij alleen de saxofonist Bennie Maupin uit zijn sextet aanhield. In de Mwandishi-albums werd Herbie Hancock op de toetsen begeleid door Patrick Gleeson, maar op Head Hunters was hij de enige toetsenist. De gitaar was in deze periode een populair instrument in de jazzscene, maar volgens Hancock was deze prima te vervangen door een clavinet. De rhythm-and-bluesgeoriënteerde ritmesectie bestond uit Paul Jackson op elektrische basgitaar en drummer Harvey Mason, die beiden bijdroegen aan de relaxte funksound van het album.
  
  Chameleon 
  
  Het eerste nummer op het album is Chameleon, dat Herbie Hancock componeerde met Bennie Maupin, Paul Jackson en Harvey Mason. Op zijn ARP Odyssey-synthesizer opent Hancock het nummer met een funky baslijn. Gedurende het nummer wisselt hij dit instrument af met zijn Rhodes piano.
  
  Watermelon Man 
  
  Watermelon Man schreef Hancock elf jaar eerder voor zijn debuutalbum Takin' Off. Samen met Harvey Mason transformeerde hij het oorspronkelijke hardbopnummer in een funky uitvoering in de traditie van James Brown en Sly & the Family Stone. Hierbij werd veelvuldig gebruikgemaakt van analoge synthesizers en Afrikaanse percussie, die interactief reageren op elkaar, op de basgitaar en de drums, te vergelijken met de manier waarop Afrikaanse percussionisten samenwerken. De hoketus waarmee het nummer opent en afsluit werd door Summers op een bierflesje geblazen, een techniek die hij en Hancock afkeken van de Ba-Benzélé, een pygmeeënstam in Centraal-Afrika.
  
  Sly 
  Sly was opgedragen aan de funkmuzikant Sly Stone, frontman van Sly & the Family Stone. Het nummer was in de traditie van Miles Davis geschreven met een open structuur, wat veel ruimte bood aan improvisaties.
  
  Vein Melter 
  Het album sluit af met het kalme nummer Vein Melter, waar vooral Maupin en Hancock te horen zijn. Hancock speelt voornamelijk op een Fender Rhodes elektrische piano, maar soleert enkele malen op een synthesizer.
  
  Uitgave 
  Op 26 oktober 1973 werd het album uitgebracht onder het label van Columbia Records. De psychedelische albumhoes, ontworpen door Victor Moscoso, toont de band met een synthesizer spelende Hancock op de voorgrond. Zijn gezicht gaat schuil achter een enorm masker, waarvan het ontwerp zowel was gebaseerd op een transducer uit de bandrecorder die voor de opnamen werd gebruikt, als op het kple kple-masker van de Baoulé, een volk dat leeft in Ivoorkust.
  
  Waardering 
  Head Hunters wordt door velen beschouwd als een sleutelalbum in zowel Hancocks carrière als in het genre jazz funk. In 2003 plaatste Rolling Stone het album op nummer 498 in de lijst van The 500 Greatest Albums of All Time. De Library of Congress voegde het album toe op de Amerikaanse National Recording Registry, een register waar alleen muziekopnames in worden opgenomen die "cultureel, historisch of esthetisch opvallend" zijn.
  
  Samples gebruikt door andere artiesten 
   Chameleon
   If My Homie Calls - 2Pac op het album 2Pacalypse Now
   Words of Wisdom - 2Pac op het album 2Pacalypse Now
   Dr. Knockboot - Nas op het album I Am...
   Get Up, Get Down - Coolio op het album Gangsta's Paradise
   Underwater Rimes - Digital Underground op het album Sex Packets
   Money On My Brain - Kool G Rap
   Blacker (4 The Good Times) - Ballistic Brothers op het album Rude System
   Cellphone's Dead - Beck op het album The Information
   Watermelon Man
   Spinning The Wheel - George Michael op het album Older
   I Hate 2 Brag - Shaquille O'Neal op het album Shaq Diesel
   Sanctuary - Madonna op het album Bedtime Stories
   Escapism (Gettin' Free) - Digable Planets op het album Reachin' (A New Refutation of Time and Space)
   Dolly My Baby (Remix) - Super Cat
   1-900-LL-Cool J - LL Cool J
   Sly
   You Can't Kill Me - Nas op het album Hip Hop Is Dead
   Vein Melter
   Civil War Correspondent - PJ Harvey & John Parish op het album Dance Hall at Louse Point
  
  Muziekalbum uit 1973
  Muziekalbum uitgegeven door Columbia Records
  Muziekalbum van Herbie Hancock
  Muziekalbum verschenen op sacd