Matt Mitchell (componist)
Matthew Mitchell (19 juli 1975) is een Amerikaanse jazzpianist en -componist. Hij maakt ook deel uit van de faculteit van het in New York gevestigde Center for Improvisational Music.

Biografie 
Mitchell werd geboren op 19 juli 1975. Hij groeide op in Exton (Pennsylvania). Hij speelde voor het eerst piano op 6-jarige leeftijd en componeerde vanaf 10-jarige leeftijd. Hij had lessen jazz en theorie aan een universiteit op 12-jarige leeftijd. In dit stadium werd hij beïnvloed door de pianisten Keith Jarrett en Herbie Hancock.

Mitchell studeerde drie jaar aan de Indiana University en vervolgens, eind jaren 1990, voltooide hij een masteropleiding aan de Eastman School of Music en vestigde zich in New York. In 1999 nam hij contact op met saxofonist Tim Berne voor een aantal van zijn partituren, maar onderhield op dat moment geen verder contact. Mitchell had verschillende banen in New York, maar koos ervoor terug te keren naar Philadelphia. Vervolgens werkte hij negen jaar in een bibliotheek van The University of the Arts, voordat hij vertrok toen hij te veel optredens had om in te passen.

In 2011 had Mitchell het sextet Central Chain. In 2012 introduceerde Mitchell een nieuw trio, met Chris Tordini op bas en Dan Weiss op drums. Begin 2010 maakte Mitchell ook deel uit van Berne's Snakeoil-band, en  John Hollenbeck 's Large Ensemble en Claudia Quintet. Mitchell kreeg in 2012 een Pew Fellowship in the Arts.

In 2014 trad Mitchell toe tot de band van Rudresh Mahanthappa en nam hij later dat jaar op met de saxofonist.

Mitchell heeft verschillende collecties etudes geschreven en gepubliceerd. Zijn publicatie A Pouting Grimace uit 2017 is een 10-delige suite, geëxtrapoleerd vanuit een herinneringen oproepende verleidster, die doet denken aan Roscoe Mitchells stuk Nonaah uit 1977.

Mitchell wordt beschreven als een kameleon, in staat om totaal verschillende muzikale imago's aan te nemen vanuit snelle reeksen situaties.

Een New York Times recensent merkte op dat Mitchell zijn richtlijnen heeft als improvisator, evenals Paul Bley en Andrew Hill, pioniers van koppig evenwicht en zelfbeheersing. Mitchells spel reflecteert een grondig begrip van zijn voorgangers, maar blijft krachtig en opmerkelijk: Mitchell is bijzonder, omdat hij begrip van misschien wel vier verschillende en kritische jazzpianotradities combineert in impressionistische textuur van Bill Evans/Herbie Hancock, de gulzige maar dynamische benadering van Cecil Taylor/Don Pullen, de ritmische haast van Bud Powell en de troost met de abstracte melodische logica van Paul Bley. Klinkt Mitchell daarom schizofreen of afgeleid? Nee - hij klinkt keer op keer als zichzelf: de meest complete en goed geïntegreerde improviserende pianist van de afgelopen 15 jaar.

Discografie 
Een asterisk (*) geeft het jaar van uitgave aan.

Als leader/co-leader

Als sideman 

Amerikaans jazzpianist
Amerikaans jazzcomponist