Microcleididae
De Microcleididae zijn een familie van uitgestorven plesiosauroïde plesiosauriërs uit het Vroeg-Jura (Midden-Sinemurien tot Laat-Toarcien) van Frankrijk, Duitsland, Portugal en het Verenigd Koninkrijk. Momenteel is de oudste en meest bekende microcleidide Eretmosaurus uit het Midden-Sinemurien van het Verenigd Koninkrijk. Microcleididae werd formeel benoemd en beschreven in 2012 door Roger B.J. Benson, Mark Evans en Patrick S. Druckenmiller.

Geschiedenis en fylogenie 
Großman (2007) verwees informeel naar microcleidide elasmosauriërs, een clade die de drie taxa omvat die door Benson et al. naar de Microcleididae worden verwezen. (2012). Ketchum en Benson (2010) vonden dat de traditionele microcleidide geslachten nestelden in een monofyletische Plesiosauridae, dicht bij Plesiosaurus. Ketchum en Benson (2011) voerden echter een fylogenetische analyse uit die een monospecifieke Plesiosauridae en een monofyletische Microcleididae vonden. Smit et al. (in druk) benoemde de nieuwe microcleidide Lusonectes, en behaalde vergelijkbare resultaten in een andere fylogenetische analyse. De familie is echter pas formeel benoemd door Benson et al. (2012) vonden ook dezelfde resultaten in hun analyse.

Om verdere verwarring tussen Plesiosauridae en Microcleididae te voorkomen, stelden Benson et al. (2012) een op stam gebaseerde definitie voor dit taxon voor, waarbij Plesiosaurus als externe specificatie werd gebruikt. Microcleididae werd gedefinieerd als Microcleidus homalospondylus en alle taxa die er nauwer mee verwant zijn dan met Plesiosaurus dolichodeirus, Cryptoclidus eurymerus, Elasmosaurus platyurus, Leptocleidus superstes, Pliosaurus brachydeirus of Polycotylus latipinnis. Benson et al. (2012) vond sterke steun voor Microcleididae, maar hun diagnose was gericht op ondubbelzinnige postcraniale synapomorfieën, aangezien het schedelmateriaal van basale microcleididen onbekend is. De synapomorfieën zijn: ver uit elkaar geplaatste facetten van de achterste cervicale rib, de achterste facetten van de dorsale rib die zijn gesplitst tussen het centrum en de wervelboog, het mediale oppervlak van het iliacale blad is anteroposterieur concaaf en een prominente richel strekt zich anterieur uit vanaf de proximale helft van het spaakbeen. Deze analyse was gericht op basale plesiosauriërs en daarom werden slechts één afgeleide pliosauride en één cryptoclidide opgenomen, terwijl elasmosauriden helemaal niet werden opgenomen. Het onderstaande cladogram volgt de topologie van Benson et al. (2012) analyse.

Plesiosauria