Benno Martin
Benno Franz Theodor Martin (Kaiserslautern, 12 februari 1893 - München, 2 juli 1975) was een Duitse officier en SS-Obergruppenführer. Hij was generaal bij de Waffen-SS en de politie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was ook HSSPF Main (Neurenberg).

Leven 
Op 12 februari 1893 werd Benno Martin in Kaiserslautern geboren. Hij was de zoon van een advocaat. Vanaf 1899 tot 1911 zat hij op de Volksschule en het gymnasium in Kaiserslautern. In 1911 behaalde Martin zijn Abitur. Vanaf 1911 tot 1914 studeerde hij twee semesters bosbouwkunde, daarna ging Martin rechtswetenschappen in München studeren. Tijdens zijn studie in München, was hij van het studentenkorps Kösener Senioren-Convents-Verband (korps Rheno-Palati) lid.

Eerste Wereldoorlog 
In mei 1914 meldde Martin zich als Kriegsfreiwilliger in de Deutsches Heer. Hij werd bij het Bayerischen 10. Feld Art Rgt geplaatst. Op 10 december 1914 werd hij bevorderd tot Gefreiter. Op 6 februari 1915 werd hij bevorderd tot Unteroffizier. Vanaf 23 april 1915 tot 6 maart 1916 was hij bij de 5e compagnie van Bayerischen 10. Feld Art Rgt geplaatst. Tijdens zijn plaatsing bij de 5e compagnie, werd hij bevorderd tot Fähnrich. Martin werd als ordonnansofficier in zijn regiment ingezet. Martin raakte gewond op 4 september 1916, en aan de Somme op 26 september 1916. Na zijn herstel werd hij aan het II. Ersatz Btn/Bayerischen 10. Feld Art Rgt toegewezen. Hij werd als adjudant van het III./Landwehr Feld Art Rgt Nr 2 ingezet. Op 25 februari 1918 werd hij tot chef van het 7./Landwehr Feld Art Rgt Nr 2 benoemd. Vanaf 16 april 1918 tot 10 mei 1918 herstelde Martin van een verwonding in een veldhospitaal, waarna hij in het II. Ersatz Btn/Bayerischen 10. Feld Art Rgt van 26 juni 1918 tot 1 augustus 1918 geplaatst was. Op 8 augustus 1918 werd hij als verbindings- en als gerechtelijk officier in het Bayerischen 10. Feld Art Rgt ingezet. Vanaf 10 januari 1919 tot 31 maart 1919 voerde Martin het commando over het 1./Bayerischen 10. Feld Art Rgt. Aan het einde van de oorlog werd hij als adjudant van de demobilisatieafdeling van het 10. Feld Art Rgt ingezet. Vanaf 8 juli 1919 tot 24 oktober 1919 was hij adjudant van de afwikkelingsafdeling van het Bayerischen 10. Feld Art Rgt.

Op 1 december 1919 werd hij met het Charakter van Oberleutnant uit de Deutsches Heer ontslagen. Martin was aan het einde van de Eerste Wereldoorlog met de beide klassen van het IJzeren Kruis 1914 en het Gewondeninsigne 1918 in zilver onderscheiden.

Interbellum  
Na het einde van de oorlog hervatte hij zijn rechtenstudie. Vanaf 19 april tot 4 juni 1919 was hij lid van het Vrijkorps von Epp . In het korps werd hij als adjudant van het garnizoenscommando Erlangen ingezet.

Op 1 december 1919 na de Eerste Wereldoorlog, trad Martin in dienst van de Beierse Landespolizei. In 1923 promoveerde hij aan de Universiteit Erlangen tot doctor in de rechten. In mei 1923 werd hij als hogere administratieve advocaat in de Beierse rijksdienst opgenomen. Vanaf 27 mei 1923 was hij daar als regeringsassessor bij de regering van Ansbach werkzaam. Op 16 augustus 1923 werd hij tot lid (Regierungsrat) van de regeringsraad benoemd. In oktober 1923 wisselde Martin van werkzaamheden naar de nieuw opgerichte politiedirectie van Neurenberg-Fürth. Op 30 november 1923 trouwde Martin met Luise Osswalt. Het echtpaar kreeg een kind. Op 1 mei 1933 werd hij lid van de NSDAP. Als Regierungsrat werd Martin op 1 juli 1933 tot Regierungsrat der I. Klasse bevorderd. Vanaf 5 september 1933 tot 30 september 1934 was hij plaatsvervangend hoofdcommissaris Neurenberg-Fürth. Hij werd op 10 april 1934 van de SS lid. Martin werd nog dezelfde dag bevorderd tot SS-Sturmführer en bij de 3.SS-Standarte geplaatst. Op 9 september 1934 werd hij bevorderd tot SS-Obersturmführer. Op 1 oktober 1934 werd hij tot hoofdcommissaris Neurenberg-Fürth benoemd. Op 20 april 1935 werd Martin bevorderd tot SS-Hauptsturmführer, en op 15 september 1935 tot SS-Sturmbannführer. Hij zat in de staf van de SS-Abschnitt IX. Waarna hij naar het SS-Hauptamt overgeplaatst werd. Martin werd op 13 september 1936 bevorderd tot SS-Obersturmbannführer.

Tweede Wereldoorlog 
Op 20 april 1941 werd hij bevorderd tot SS-Brigadeführer. Als de SS-Oberabschnitt "Main" op 1 mei 1941 organisatorisch van de SS-Oberabschnitt "Süd" gescheiden en onafhankelijk werd, nam Martin de leiding op zich. In mei 1941 werd hij naar het SD-Hauptamt (later RSHA) overgeplaatst. Vanaf oktober 1936 tot 17 december 1942 was hij „mit der Wahrnehmung der Geschäfte beauftragt“  (met de waarneming van de functie belast) als Befehlshaber der Ordnungspolizei (BdO) in Neurenberg. Op 30 januari 1942 werd hij tot Generalmajor der Polizei bevorderd. Kort daarna werd hij op 20 april 1942 bevorderd tot SS-Gruppenführer en Generalleutnant in de politie. Als SS-Gruppenführer nam hij op 4 oktober 1943 ook aan de Poznańtoespraken van Heinrich Himmler deel. Vanaf 17 december 1942 tot 2 mei 1945 was Martin HSSPF Main (Neurenberg) en Gerichtsheer des SS voor Polizeigericht XXV. Martin was vanaf 17 december 1942 tot 20 februari 1944 Höherer SS- und Polizeiführer Main bij de Beierse Staatsminister van Binnenlandse Zaken en de Rijksstadshouders in Baden, in de Sudetengouw, in Thüringen en in Württemberg in Wehrkreis XIII (13e militair district). Op 1 juli 1944 werd hij bevorderd tot Generaal in de Waffen-SS, waarna hij op 1 augustus 1944 nog bevorderd werd tot SS-Obergruppenführer en Generaal in de politie. Op 1 oktober 1944 werd Martin tot Höherer Kommandeur der Kriegsgefangenen im Wehrkreis XIII benoemd.

Vlucht

Na de Slag om Neurenberg, vluchtte Martin op 15 april 1945 voor het oprukkende Amerikaanse leger. In de buurt van Eggenfelden werd hij op 2 mei 1945 door de Amerikanen krijgsgevangen gemaakt. Hij verbleef tot augustus 1948 in de internering.

Na de oorlog 
Op 20 augustus 1948 werd Martin in de Duitse voorlopige preventieve hechtenis geplaatst. Dit vanwege zijn medewerking aan de Jodentransporten. Op 14 november 1949 en 1 juli 1953 werd Martin door de arrondissementsrechtbank Neurenberg-Fürth tweemaal vrijgesproken. Het onderwerp van de eerste proces was de mishandeling van twee Duitse gevangenen in de politiegevangenis van Neurenberg in 1934 en 1936, en de voortdurende mishandeling van Russische krijgsgevangenen in de gevangenis van Langenzenn tussen 1943 en 1944. Een deel van de Russische gevangenen was gestorven. Het tweede proces betrof Martins deelname aan vier van de zeven transporten van Joden van Franken naar Riga, Lublin en Theresienstadt tussen november 1941 en september 1942.

Martin was van de Rotary International in Neurenberg lid. Over het verdere verloop van zijn leven is niets bekend. Op 2 juli 1975 overleed hij in München.

Carrière 
Martin bekleedde verschillende rangen in zowel de Allgemeine-SS als Waffen-SS. De volgende tabel laat zien dat de bevorderingen niet synchroon liepen.

Lidmaatschapsnummers 
 NSDAP-nr.: 2 714 474 (lid geworden 1 mei 1933)
 SS-nr.: 187 117 (lid geworden 10 april 1934)

Onderscheidingen  
Selectie:
 IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse (4 november 1919) en 2e Klasse (24 december 1915)
 Kruis voor Oorlogsverdienste, 1e Klasse (24 februari 1943) en 2e Klasse met Zwaarden
 Gewondeninsigne 1918 in zwart in 1918 en zilver
 Erekruis voor Frontstrijders in de Wereldoorlog
 SS-Ehrenring
 Ehrendegen des Reichsführers-SS
 Kruis der Vierde Klasse in de Orde van Militaire Verdienste (Beieren) met Zwaarden op 1 december 1916
 Commandeurskruis in de Orde van Verdienste (Hongarije)
 Herinneringsmedaille van de Eerste Wereldoorlog (Hongarije) met Zwaarden
 Herinneringsmedaille van de Eerste Wereldoorlog (Bulgarije) met Zwaarden

Zie ook   
 Lijst van SS-leiding in de generaalsrang
 Lijst van SS- und Polizeiführer

Externe links 
  Gerhard Jochem's Nuremberg's Police Commissioner SS General Benno Martin: A case in point of German legal and historical shortcomings after 1945.
 NAC: foto van Martin tijdens een bijeenkomst.
  IFZ-Muenchen: Zeugeschrifttum.

Duits generaal
Duits militair in de Tweede Wereldoorlog
NSDAP-lid
SS-lid
Duits militair in de Eerste Wereldoorlog
Holocaustpleger
Duits politiefunctionaris
Duits militair