Phyllodoce mucosa
Phyllodoce mucosa is een borstelworm uit de familie Phyllodocidae. Phyllodoce mucosa werd in 1843 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door de Deens bioloog Anders Sandøe Ørsted. Deze soort wordt gevonden in zowel de Stille als de Atlantische Oceaan, meestal op zanderige of modderige zeebodems.

Beschrijving 
P. mucosa is een lange en slanke borstelworm, die kan uitgroeien tot een maximale lengte van ongeveer 15 cm en ongeveer 275 segmenten. De kop en het eerste segment (alleen van onderaf zichtbaar) zijn donker gekleurd, met wat geel pigment aan de achterkant van het hoofd en de voorkant van het tweede segment. De volgende twee segmenten zijn kleurloos en de overige segmenten hebben dorsaal een grote donkere vlek, geplaatst over de segmentgrens. In het achterste deel van het dier hebben deze de neiging om samen te smelten tot een continue donkere band; bovendien zijn er een paar kleine gele vlekken op elk segment van dit gebied. Het ventrale oppervlak is ook gevlekt met donker pigment, maar minder duidelijk.

Net als andere leden van zijn familie heeft P. mucosa een omkeerbare keelholte die binnenstebuiten kan worden gekeerd en die wordt gebruikt om prooien te vangen of voedselfragmenten op te slokken. Het heeft geen kaken. Het hoofd heeft een paar antennes aan de voorkant, een centrale antenne die bekend staat als een "nuchal papilla", een paar ogen en een paar palpen eronder. Het lichaam heeft zowel dorsale als ventrale vertakte cirri, waarvan de dorsale de grootste zijn.

Verspreiding 
Deze soort wordt soms verward met de Phyllodoce maculata, dus het precieze bereik is onduidelijk, maar het is aanwezig in de Noordelijke IJszee, de Noord-Pacifische Oceaan, de Noord-Atlantische Oceaan, de Golf van Mexico, de Noordzee, de Middellandse Zee en de Zwarte Zee. Het is aanwezig op intergetijdenzand en slikken, stenen en grindachtig grind, op een diepte tot ongeveer 20 meter.

Biologie 
P. mucosa is een aaseter. Omdat modder- en zandplaten 's nachts worden blootgelegd tijdens dalende getijden, komen de wormen uit het sediment en bewegen ze zich snel naar elk dood dier, zoals een weekdier, krab of worm, dat op het oppervlak ligt. Ze kunnen het lijk detecteren vanaf 15 meter of meer. Terwijl elke worm kruipt, laat hij een overvloedig spoor van slijm achter en andere wormen worden hierdoor geleid en vormen "wegen" terwijl ze zich ook naar het karkas verplaatsen. Daar zuigen de wormen aan het dode weefsel en kunnen hun lichaamsgewicht met een derde verhogen voordat ze zich terugtrekken in het sediment.

Tijdens de broedtijd vormen zich zwermen volwassen volwassenen in oppervlaktewateren. Vrouwtjes produceren geleiachtige eierpakketen die meer dan 10.000 eieren bevatten die zijn vastgemaakt aan bladeren van zeewier. De zich ontwikkelende larven doorlopen een of twee trochophora-stadia en twee verdere metatrochophora-stadia voordat ze zich op de zeebodem vestigen als larven met vijf tot negen segmenten. Het larve-stadium duurt tot ongeveer negen weken.

Phyllodocidae