title: Aaron Copland
text: Aaron Copland (New York, 14 november 1900 – Peekskill, 2 december 1990) was een Amerikaanse componist, muziekpedagoog, dirigent en pianist. Copland was een zoon van een Joods echtpaar, dat uit Litouwen respectievelijk Polen gemigreerd was. Hij wordt als belangrijkste vertegenwoordiger van de zogenoemde Amerikaanse modernen beschouwd, die een voorliefde voor theatermuziek hadden. In de laatste jaren van zijn leven, waarin hij nauwelijks componeerde, werd hij als de 'grand old man' van de Amerikaanse muziek gezien. De componist en dirigent Leonard Bernstein heeft zich erg voor de muziek van Copland ingezet.
  
  Het bekendste werk van Copland is zonder meer zijn Fanfare for the Common Man, voor koperblazers en slagwerk uit 1942, dat hij later opnam in zijn derde symfonie. Later werd de Fanfare bewerkt door de Britse popgroep Emerson, Lake & Palmer. Voor het werk Appalachian Spring werd hij in 1945 met de Pulitzerprijs voor muziek onderscheiden. In hetzelfde jaar kreeg hij ook nog de New York Music Critics' Circle Award en in 1950 de begerenswaardige Academy Award voor de muziek voor de film The Heiress.
  
  Levensloop
  
  Oude en nieuwe wereld 
  Coplands vader had tijdens een verblijf in Engeland, voordat hij naar de Verenigde Staten emigreerde, de Engelse naam Copland aangenomen, zijn oorspronkelijke naam was Kaplan. Aaron groeide als jongste van het gezin op boven de winkel van vader Copland, een rotsvaste Democraat. Zijn moeder bracht het muzikale element in de familie. Alle kinderen kregen muziekles en werden frequent aan muziek blootgesteld, vaak op joodse bruiloften en tussen de schuifdeuren. Op elfjarige leeftijd schreef Aaron Copland zijn eerste compositie, zeven maten van een opera geheten Zenatello.
  
  Aaron kreeg al op dertienjarige leeftijd pianoles van Victor Wittgenstein, Leopold Wolfsohn en Clarence Adler. Toen hij vijftien jaar was besloot hij, na een concert van de Poolse componist en pianovirtuoos Ignacy Jan Paderewski, dat hij ook componist wilde worden.
  
  Na vergeefse pogingen om zijn muziekstudie met een schriftelijke cursus te vervolmaken ging hij lessen volgen bij Rubin Goldmark, een conservatieve harmonie-, theorie- en contrapuntleraar. Later zou hij gelukkig zijn met de saaie maar degelijke opleiding die hij gekregen had.
  
  Tussen zijn zeventiende en zijn eenentwintigste schreef Copland een aantal nog onvoldragen pianocomposities en liederen. Zijn vader wilde dat hij een fatsoenlijke studie zou volgen, maar zijn moeder stelde hem in de gelegenheid in Parijs muziek te gaan studeren. Hij zou er drie jaar blijven, eerst als leerling van Paul Vidal, daarna van de beroemde muziekpedagoge Nadia Boulanger aan de Conservatoire américain de Fontainebleau in het koninklijk paleis. Boulanger zag meteen dat de schuchtere Amerikaan talent had. En in de lente van 1924 stelde ze hem voor aan de mecenas Sergej Koesevitski.
  
  In de zomermaanden van 1924 en 1925 kwam hij in Berlijn, Salzburg en Wenen met de Europese avant-garde in contact. In 1925 en 1926 kreeg hij een studiebeurs van de Guggenheim Foundation. Daarom kon hij ook in deze jaren tijdens de zomer door Europa reizen. Met Roger Sessions (1896-1985) organiseerde hij een concertreeks met nieuwe muziek in New York, de Copland-Sessions Concerts (1928-1931).
  
  Muziekbemiddelaar 
  Copland zette zich als muziekpedagoog, maar ook in publicaties en voordrachten hartstochtelijk in voor de verbreding van hedendaagse, vooral Amerikaanse muziek; vanaf 1924 was hij privéleraar en sinds 1925 recensent van het tijdschrift Modern Music; hij doceerde van 1927 tot 1937 aan de New School for Social Research in New York; van 1933 tot 1944 en 1951/1952 als professor aan de Harvard-universiteit in Cambridge (Massachusetts) alsook van 1940 tot 1965 aan Koesevitski's Summer School van het Berkshire Music Center in Tanglewood (een van zijn leerlingen daar was Julián Orbón). Zijn voordrachten werden de basis van veel gelezen publicaties zoals Our New Music (1941) en Music and Imagination, maar zij voerden ook tot talrijke optredens als uitvoerder en leider van gespreksconcerten in de televisie.
  
  Als pedagoog en invloedrijke persoon (onder andere van 1939 tot 1951 president van de American Composers' Alliance; van 1948 tot 1951 directeur van de League of Composers) steunde hij componisten zoals Leonard Bernstein, Carlos Chávez, Toru Takemitsu en David Del Tredici.
  
  Jazz 
  Zijn grote interesse in jazz, die al tijdens zijn studie in Parijs was ontstaan, werd veroorzaakt doordat hij zijn best wilde doen om het publiek uit zijn composities onmiskenbaar te laten horen dat hij een Amerikaan was; precies zoals de door hem bewonderde Igor Stravinsky erin geslaagd was dat men uit zijn muziek kon horen, dat hij een Rus was. Jazzritmes en de harmonie van de blues vindt men terug in zijn vroege werken, zoals in het "Scherzo" van de Symfonie voor orgel en orkest (1924), de suite Music for the Theatre (1925) en het tweede deel "Essay in Jazz" uit het Concert voor piano en orkest.
  
  Music for the Common Man (Muziek voor de gewone man) 
  Een reis naar Mexico in 1932 inspireerde hem tot het stuk El Salón México (1933-1936), voor orkest. In 1938 begon hij met Billy the Kid een serie folkloristisch geïnspireerde balletcomposities, die Coplands muziek bij een breed publiek bekend maakte. Daarna volgden Rodeo (1942) (ook al bewerkt door ELP), Appalachian Spring (1944) en Dance Panels (1959). Verder gebruikte Jerôme Robbins het voor Benny Goodman gecomponeerde Concert voor klarinet en orkest uit 1948 voor het ballet Pied Piper. Daarnaast componeerde Copland tussen 1939 en 1961 muziek voor acht films.
  
  Fanfare for the Common Man is misschien het bekendste werk van Copland, geschreven in 1942 voor koperblazers en slagwerk op vraag van de dirigent Eugène Goossens van het Cincinnati Symphony Orchestra. Later werd het als openingstune van de Nationale Conventies van de Democratische partij gebruikt. De fanfare werd eveneens gebruikt als hoofdthema in het vierde deel van zijn Symfonie Nr. 3.
  
  Van Coplands oeuvre wordt soms gedacht dat het vooral uit geleende muziek (b.v. folkloremuziek, jazzritmes etc.) bestaat; een oordeel dat door anderen wordt tegengesproken. Het feit dat vooral de symfonische suites naast deze danscomposities buiten de Verenigde Staten tot het standaardconcertrepertoire van de orkesten behoren, spreekt die eerste stelling tegen. Voorts werden deze volksmuziekmotieven niet zomaar overgenomen maar meermalen bewerkt, de motieven vormden meestal slechts het basismateriaal. In andere werken, zoals in El Salón México, Danzón Cubano of de latere Three Latin American Sketches (1972), werd Latijns-Amerikaanse dansmuziek op dezelfde manier verwerkt; de muziek van het land van herkomst was basismateriaal, maar werd uiteindelijk ontegenzeggelijk muziek van Copland.
  
  Academisme 
  In de jaren 1950 distantieerde de componist zich van de populaire tendenties van de jaren ervoor en sloot zich compositorisch aan bij de experimentele werken van de late jaren 1920, zoals het compromisloos dissonante Piano Variations (1930). Werken zoals het Pianokwartet (1950), de Pianofantasie (1954) en twee stukken voor het New York Philharmonic Orchestra, Connotations (1962) en Inscape (1967), zijn werken met de dodecafonie (twaalftoontechniek). Leonard Bernstein vatte dat op als een vertwijfelde poging om zich te kunnen aansluiten bij de Modernen met hun twaalftoonstechniek. Na de Tweede Wereldoorlog zou het serialisme zijn zegetocht beginnen, dat immers gebaseerd was op het Modernisme van Arnold Schönberg en de zijnen. De jonge componisten namen geleidelijk afstand van Copland.
  
  Composities
  
  Werken voor orkest
  
  Symfonieën 
   1924: Symfonie, voor orgel en orkest, – gearrangeerd zonder orgel als Symfonie Nr.1 in 1928; (opgedragen aan zijn lerares: Nadia Boulanger)
   1930: Dance Symphony
   1932-1933: Symfonie Nr. 2 "Short Symphony" (opgedragen aan Carlos Chávez, componist en dirigent van het Orquestra Sinfonica de México)
   1944-1946: Symfonie Nr. 3
   Molto moderato
   Allegro molto
   Andantino, quasi allegretto – attacca
   Finale: Molto deliberato – Allegro risoluto
  
  Concerten voor instrumenten en orkest 
   1926: Concert, voor piano en orkest
   1947-1948: Concerto, voor klarinet, strijkers, harp en piano
   Slowly and expressively
   Rather fast
  
  Andere orkestwerken 
   1923/1928: Two pieces, voor strijkorkest
   1924: Prelude, voor kamerorkest
   1927-1929 rev. 1955: Symphonic ode
   1932-1935: Statements
   1933-1936: El Salón México
   1937: Music for Radio (Prairie Journal)
   1939: Suite uit het ballet "Billy the Kid"
   Introduction: The open Prairie
   Street in a Frontier Town
   Prairie Night, Card Game at Night
   Gun Battle
   Celebration – after Billy's Capture
   Billy's Death
   The open Prairie again
   1939: Quiet City, voor Engelse hoorn, trompet en strijkers
   1940 rev. 1952: John Henry, voor kamerorkest
   1940: Our Town, concertstuk uit de filmmuziek
   1942: Lincoln Portrait, voor spreekstem en orkest
   1942: Music for Movies, voor klein orkest
   1943: Four Dance Episodes from "Rodeo"
   Buckaroo Holiday: Allegro con spirito
   Corral Nocturne: Nocturno
   Saturday Night Waltz: Introduction – Slow Waltz
   Hoedown: Allegro
   1943-1944/1945: Suite uit het ballet "Appalachian Spring"
   Very slow
   Fast
   Moderato
   Fast
   Still Faster
   As at first (slowly)
   Calm and flowing (Shaker Tune: Simple gifts)
   Moderato, Coda
   1944 rev. 1962: Letter from Home
   1944: Jubilee Variation on a theme of Goossens
   1946: Danzón cubano
   1949: Preamble for a solemn Occasion, voor spreekstem en orkest
   1957: Orchestral Variations
   1962: Connotations
   1964]:Music for a great City
   1964: Down a Country Lane, voor schoolorkest
   1967: CBS (Signature Theme)
   1967: Inscape
   1972: 3 Latin-American sketches
  
  Werken voor harmonieorkest 
   1933-1936: El Salón México
   1938: An Outdoor Overture
   1939: Quiet City, voor Engelse hoorn, trompet en harmonieorkest
   1942: Fanfare for the common Man, voor koperblazers en slagwerk
   1942: Lincoln Portrait
   1964: Emblems, voor harmonieorkest
  
  Muziektheater
  
  Opera's
  
  Balletten
  
  Toneelmuziek 
   1925: Music for the Theatre, suite in 5 delen voor Kamerorkest
   1931: Miracle at Verdun, voor kamerorkest – tekst: Hans Chlumberg
   1939: The Five Kings, voor zangstem, klarinet, trompet, gitaar, orgel en slagwerk – tekst: Orson Welles, naar William Shakespeare
   1939: From Sorcery to Science, poppenspel voor orkest
   1957: The World of Nick Adams, voor orkest
  
  Vocale muziek 
   1921: Four Motets (koor)
  Help Us, O Lord
  Have Mercy On Us, O My Lord
  Sing Ye Praises To Our King
  Though, O Jehovah, Abideth Forever
   1950 Twelve Poems by Emily Dickinson (for medium voice and piano)
  Nature, the gentlest mother
  There came a wind like a bugle
  Why do they shut me out of Heaven
  The world feels dusty
  Heart, we will forget him
  Dear March, come in!
  Sleep is supposed to be
  When they come back
  I felt a funeral in my brain
  I've heard an organ talk sometimes
  Going to Heaven!
  The Chariot.
   1950: Old American Songs, set 1 (voor bariton en piano (of: orkest))
  The Boatmen's Dance (minstrel song from 1843)
  The Dodger (campaign song)
  Long Time Ago (ballad)
  Simple Gifts (Shaker song)
  I Bought Me a Cat (children's song)
   1952: Old American Songs, set 2 (voor bariton en piano of: orkest)
  The Little Horses (lullaby)
  Zion’s Walls (revivalist song)
  The Golden Willow Tree (Anglo-American ballad)
  At the River (hymn tune)
  Ching-A-Ring Chaw (minstrel song)
  
  Kamermuziek 
   1943: Sonata, voor viool en piano
   1950: Piano Quartet
   1971: Duo, voor dwarsfluit en piano
   Poème, voor cello en piano
  
  Werken voor piano 
   1922: Passacaglia
   1930: Piano Variations
   1957: Piano Fantasy
   Sonate in G-groot, voor piano
  
  Filmmuziek 
   1938: From Sorcery to Science
   1939: The City
   1939: Of Mice and Men
   1940: Our Town
   1943: The North Star
   1945: The Cummington Story
   1948:The Red Pony
   1948: The Heiress
   1961: Something Wild – (later bewerkt tot Music for a Great City, 1964)
  
  Registraties 
  Voor een opname van Coplands derde symfonie of zijn balletten Appalachian Spring, Rodeo en Billy the Kid hoeft men niet ver te zoeken. Er bestaan enkele tientallen goede opnames van.
  CBS heeft, in navolging van haar Igor Stravinskyserie, in de jaren 1970 alle belangrijke werken van Copland opgenomen met het door de componist zelf gedirigeerde London Symphony Orchestra, maar deze opnamen zijn niet meer nieuw te koop. In muziekbibliotheken kan men deze opnamen beluisteren, en via de grote internet-cd-leveranciers als Amazon en ebay zijn vrijwel alle werken wel te koop, nieuw of tweedehands.
  
  Trivia 
  Hij was de naamgever voor het softwareproject van het computerbedrijf Apple Inc., dat opvolger zou worden van Mac OS.
  Het Aaron Copland House, zijn woonhuis gedurende de laatste jaren van zijn leven, is een National Historic Landmark.
  
  Publicaties 
   Aaron Copland: What to Listen For in Music, Revised, New York: Signet Classics. 2002. ISBN 978-0-451-52867-4.
  Nederlandse vertaling: Waar je naar moet luisteren in muziek, Amsterdam: Uitgeverij Nieuwezijds. 2012. ISBN 978-90-5712-338-2.
   Aaron Copland: Music and Imagination, Cambridge: Harvard University Press. 2006, ISBN 978-0-674-58915-5
   Aaron Copland: Copland – 1900 through 1942, 1984
   Aaron Copland: Copland – since 1943, 1989
  
  Bibliografie 
   Howard Pollack: Aaron Copland: The Life and Work of an Uncommon Man, New York: Henry Holt, 1999, ISBN 0-252-06900-5
  
  Externe links 
    Copland House 
    American Masters biografie van Aaron Copland
    Biografie
  
  Amerikaans componist
  Amerikaans dirigent
  Amerikaans muziekcriticus
  Amerikaans muziekpedagoog
  Amerikaans pianist
  20e-eeuws componist
  Filmcomponist
  Winnaar van de Pulitzerprijs