title: Naum Faiq
text: Naum Elias Yaqub Palakh, ook wel gekend als Naum Faiq (Syrisch: ), is een van de vaders van het modern Assyrisch nationalisme. Hij was een journalist, filosofische denker, schrijver en een leerkracht. Zijn werken benadrukte de nood om het Assyrische volk te verenigen tijdens de Assyrische genocide. Tribalisme en vormen van kerknationalisme (dat is een vorm van religieuze separatisme) waren de grootste uitdagingen voor Faiq. Naum zelf behoorde tot de Syrisch-Orthodoxe Kerk. Door zijn patriotisme en werken verkreeg Faiq de titel Malfono of Malpana, dat 'Leraar' betekent.
  
  Leven en carrière 
  In het jaar 1868 in de fameuze stad Diyarbakir gelegen in Zuidoost-Anatolië (nu deel van Turkije),
  werd Naum Faiq Palakh geboren. Voor de latere activist en leerkracht waren er weinig
  betere plekken om op te groeien. Diyarbakir kende een lange geschiedenis van Assyrische
  cultuur en de gemeenschap was er sterk gevestigd. De taal werd er overgeleverd in veel
  schriftelijke vormen. Daarbij waren er verscheidene patriarchaten gevestigd van diverse
  kerken zoals de Syrisch Orthodoxe en de Chaldeeuws-Katholieke Kerk. 
  Een organisatie die een grote invloed uitoefende op Naum Faiq was de ‘Oude Assyrische
  Broederschap’. Opgericht in 1878 in zijn geboortestad, richtte de organisatie een unieke
  school op die focuste op het aanleren van de taal. Naum Faiq werd hier onderwezen. Een
  vroege nationalist met de naam Hanna Sirri Ceqqi begeleidde Faiq tijdens zijn studies.
  Jammer genoeg bleef de school niet lang open: de autoriteiten forceerden de sluiting ervan.
  Aan de zonnige zijde waren in die korte periode al de zaden van kennis geplant in Assyriërs
  rond de wereld, leidend tot een grotere heropleving van de natie. Faiq was hier niets
  minder dan een grote ambassadeur van de school
  
  De ontwaking 
  Waar bevond de jonge leerkracht zich na de sluiting van de school? In allerlei andere
  scholen gelegen in de omgeving. Naum Faiq onderwees continu voor de volgende jaren.
  Een stuk later in 1908, richtte Faiq in samenwerking met zijn vrienden een literaire kring
  op genaamd Cirutho, wat Ontwaking betekent. Cirutho werd snel meer dan een ‘clubje’ en
  in het jaar 1909 volgde een magazine met dezelfde naam. Deze werd zelfs in de Verenigde
  Staten gepubliceerd. Daarbij volgde in 1910 een tweede tijdschrift, de Kawkab Madenḥo3 of
  De Ster uit het Oosten. In dit tijdschrift behandelde hij de situatie van Assyriërs maar er
  verschenen ook gedichten van Faiq. Zijn populair gedicht Ett’ir bar Athur, Ett’ir4 is er een
  van. De populariteit van dit gedicht reikte zelfs tot de Assyriërs in de diaspora. Landgenoten
  onthaalden het als een waar volkslied. Wat later vluchtte Naum naar de VS omwille van de
  toenemende vervolgingen door de Ottomaanse autoriteiten tegen patriotisme onder
  inheemse bevolkingen.
  
  Zijn werken en invloed 
  Doorheen Naum Faiq zijn werk valt er
  zeker iets op dat hem voor sommigen een
  controversieel figuur maakt, namelijk dat
  hij de moderne associaties van de termen
  “Arameeër”, “Chaldeeër” en “Syrisch” als
  synoniemen zag met de Assyrische
  identiteit. Daarom springt hij in zijn
  verschillende werken van de ene naam
  naar de andere zonder inconsistent te zijn
  met de kern van zijn boodschap: de
  complete vereniging onder de Assyrische
  naam.
  Later werkte de schrijver in Amerika
  verder aan tijdschriften en organisaties
  met de lokale Assyriërs. Zo richtte hij in
  1916 nog een tijdschrift op genaamd Beth
  Nahrin. Deze verscheen in drie talen
  waaronder zijn moedertaal, Arabisch en
  Ottomaans-Turks en werd twee keer per
  week uitgegeven. Hier verschenen
  eveneens gedichten van de dichter en
  voormalig docent. Daarnaast bundelde en
  publiceerde hij in New Jersey een collectie
  van volkslieden onder de naam Cunoye
  ciruthonoye of Zumore Umthonoye u
  Mothonoye5 en ook deze verschenen in de
  bovengenoemde talen. In zijn privéleven
  werd hij vrienden met veel verschillende
  mensen. Zo was er de Assyrische
  intellectueel Ashur Yusuf en de journalist
  en schrijver van dezelfde afkomst,
  Sanharib Bali. Deze laatste zou ook
  emigreren naar de VS. Andere vrienden
  van Faiq waren historici, schrijvers,
  priesters en ook leerkrachten, sommigen
  afkomstig uit Groot-Brittannië. Toch was
  zijn hart nooit ver van zijn land. Zo was
  zijn laatste wens begraven te worden in de
  aarde van zijn thuisland. Dit kwam spijtig
  genoeg niet tot vervulling. Het leven van
  Naum Faiq eindigde in het jaar 1930.
  Verder dan een oceaan verwijderd van
  zijn thuisland, stierf de gepassioneerde
  schrijver, dichter en leerkracht op
  vreemde grond.
  
  Naast het bedenken en creëren van tijdschriften en gedichten, was Naum Faiq ook
  verantwoordelijk voor de vertalingen van een reeks werken. Een daarvan is die van de
  Perzische dichter Omar al-Khayyam, wiens werken Faiq vertaalde naar het Syrisch. Een
  andere bezigheid was het maken van lexicons en woordenboeken. Deze maakte hij in niet
  minder dan vijf talen: zijn moedertaal, Arabisch, Turks maar ook Perzisch en zelfs in het
  Armeens. Daarnaast creëerde hij nog een woordenboek dat alle Griekse woorden in het
  Syrisch behandelde. Ook vertaalde hij het boek van Ahiqar, de bekende Oud-Assyrische
  vizier. Andere onderwerpen waarover Naum schreef, waren geschiedenis en geografie. Dit
  reikte van Mesopotamië tot de befaamde school van Nisibis en meer. Om een laatste
  prestatie op te noemen van de man, kopieerde hij met de hand het originele en enige
  exemplaar van het geschiedenisboek opgesteld door Mor Michael de Grote. Al deze werken
  zijn op zich indrukwekkend. Ze wijzen naar de grote drijfveer achter de ijverige man. Dit
  vloeide uit een oprechte betrokkenheid en liefde die Naum Faiq voelde voor zijn natie.
  
  Faiq's dood 
  De dood van zijn vrouw in 1927 raakte Faiq enorm. Hij leed aan een longziekte. Deze werd hem fataal en bracht hem tot rust in New Jersey, in het jaar 1930.
  
  Nationalist
  Persoon in het Ottomaanse Rijk
  Geschiedenis van Zuidoost-Anatolië