title: Roomful of Blues
text: Roomful of Blues is een Amerikaanse blues- en swingband uit Rhode Island. Met een opnamecarrière van meer dan 50 jaar hebben ze wereldwijd getoerd en veel albums opgenomen. Sinds 1967 heeft de mix van swing, rock-'n-roll, jump blues, boogiewoogie en soul vijf Grammy Award-nominaties en vele andere onderscheidingen opgeleverd, waaronder zeven Blues Music Awards (met een overwinning als «Blues Band Of The Year» in 2005 ). De DownBeat International Critics Poll heeft Roomful of Blues tweemaal verkozen tot «Best Blues Band».
  
  Roomful of Blues is momenteel een achtkoppige eenheid onder leiding van gitarist Chris Vachon en met de oude tenor- en altsaxofonist Rich Lataille. In 2010 nam zanger Phil Pemberton de zang over, ter vervanging van Dave Howard. Recente leden zijn trompettist Carl Gerhard, bassist John Turner en drummer Chris Rivelli, samen met oud lid bariton en tenorsaxofonist Mark Earley. Toetsenist Travis Colby verliet de band eind 2012 om zijn muziekcarrière in een andere richting voort te zetten en Rusty Scott speelt nu op keyboards. In de loop der jaren zijn er maar liefst 48 Roomful of Blues-leden geweest.
  
  Bezetting
  
  Geschiedenis 
  Roomful of Blues werd opgericht in 1967 in Westerly, Rhode Island, toen gitarist Duke Robillard en pianist Al Copley een band begonnen die keiharde, ongedwongen Chicago-blues speelde. Ze begonnen al snel met het verkennen van de swingende, jumping blues, r&b en jazz van de jaren 1940 en 1950 en voegden in 1970 een blazerssectie toe (inclusief Rich Lataille). Ze vestigden een toegewijde fanbase in New England. In 1974 traden ze op met Count Basie en in 1977 produceerde de legendarische songwriter Doc Pomus hun eerste titelloze debuutalbum met co-producent Joel Dorn bij Island Records (heruitgegeven op Hyena Records als The First Album) dat hun landelijke aandacht opleverde.
  
  Oprichtend lid Duke Robillard verliet in 1980 de band en gitarist Ronnie Earl verving hem. Zangeres Lou Ann Barton voegde zich op dat moment bij de band en deelde de zang met saxofonist Greg Piccolo. Inmiddels toerde de band door het hele land en trok steeds meer publiek. Roomful nam in de jaren 1980 Hot Little Mama op voor hun eigen Blue Flame-label en twee succesvolle albums voor het Varrick-label. In 1994 brachten ze Dance All Night uit, hun eerste met gitarist Chris Vachon (die in 1990 bij de band kwam) en mondharpist/zanger Sugar Ray Norcia. Hun Grammy-genomineerde album Turn It On! Turn It Up! uit 1995, een mix van bigband-swing en rock-'n-roll, bracht de band zijn grootste radio- en verkoopsucces tot nu toe. In 1997 vond een aanzienlijk bezettingsverloop plaats, met het vertrek van vijf leden. Sugar Ray Norcia, toetsenist Matt McCabe, bassist 'Doc' Grace, baritonsaxofonist Doug 'Mr. Low' James en trombonist Carl Querfurth vertrokken en werden vervangen door respectievelijk zanger McKinley 'Mac' Odom, toetsenist Al Weisman, bassist Marty Ballou, baritonsaxofonist Kevin May en trombonist/bastrombonist John Wolf. Deze editie van Roomful of Blues bracht in 1998 There Goes the Neighborhood uit bij Rounder Records-dochter Bullseye Blues. Roomful of Blues sloot zich aan bij het in Chicago gevestigde Alligator Records met het Grammy-genomineerde That's Right! in 2003, gevolgd door Standing Room Only in 2005, Raisin' A Ruckus in 2008, Hook, Line en Sinker in 2011 en 45 Live! in 2013.
  
  Naast hun bandopnames ondersteunde Roomful of Blues vaak muzikanten als Jimmy Witherspoon, Jimmy McCracklin, Roy Brown, Joe Turner, Eddie 'Cleanhead' Vinson en Earl King - sterren uit het jumpbluescircuit van de jaren 1940 en 1950. Roomful of Blues nam in de jaren 1980 albums op met Turner, Vinson en King en alle drie de opnamen ontvingen Grammy-nominaties. Ze speelden met rockster Pat Benatar op haar bluesalbum True Love uit 1991. The Roomful of Blues ondersteunden ook vele andere artiesten, waaronder de Canadese ster Colin James op zijn dubbel platina album (in Canada) Colin James and the Little Big Band en Stevie Ray Vaughan op zijn album Live At Carnegie Hall uit 1984 bij Epic.
  
  Door de jaren heen heeft Roomful of Blues talloze optredens en vele grote festivals gespeeld, waaronder The San Francisco Blues Festival, The King Biscuit Blues Festival, The Beale Street Music Festival, Blues On The Fox, Illinois Blues Festival, Kansas City Blues Festival, Monterey Blues Festival, Santa Cruz Blues Festival en in het buitenland op het North Sea Jazz Festival, het Stockholm Jazz Festival, het Montreux Jazz Festival, Notodden Festival en het Belgian Rhythm & Blues Festival. Ze hebben opgetreden met de bluessterren B.B. King, Otis Rush en Stevie Ray Vaughan tot de rockers Eric Clapton en Carlos Santana. De band toerde vrijwel non-stop, bezocht steden van kust tot kust en reisde naar Spanje, Italië, Frankrijk, Portugal, Zwitserland, Turkije en Rusland.
  
  Discografie
  
  Studioalbums 
   1978: Roomful of Blues (Island Records), in 2003 opnieuw uitgebracht
   1979: Let's Have a Ball (Mango)
   1980: Hot Little Mama (Varrick)
   1982: Eddie 'Cleanhead' Vinson & A Roomful of Blues (Muse)
   1983: Blues Train (met Big Joe Turner en Dr. John) (Muse Records)
   1984: Dressed Up to Get Messed Up (Varrick)
   1986: Glazed (met Earl King) (Black Top)
   1994: Dance All Night (Bullseye Blues)
   1995: Turn It On! Turn It Up! (Bullseye Blues)
   1995: Rhythm & Bones (mit Porky Cohen) (Bullseye Blues)
   1997: Under One Roof (Bullseye Blues)
   1997: Roomful of Christmas (Bullseye Blues)
   1998: There Goes the Neighborhood (Bullseye Blues)
   2001: Watch You When You Go (Bullseye Blues)
   2003: That's Right! (Alligator)
   2005: Standing Room Only (Alligator)
   2008: Raisin' a Ruckus (Alligator Records)
   2011: Hook, Line & Sinker
  
  Livealbums 
   1987: Live at Lupo's Heartbreak Hotel (Varrick)
   2002: Live at Wolf Trap 
   2013: 45 Live
  
  Compilaties 
   1999: Swingin' & Jumpin’ (songs van de jaren 1970)(32 Jazz Records)
   2000: The Blues Will Make You Happy (songs van 1981 tot 1998) (Rounder Records)
  
  Amerikaanse bluesband