title: Wilhelm Rediess
text: Friedrich Wilhelm Otto Rediess (ook: Redieß), (Heinsberg, 10 oktober 1900 - Skaugum, Noorwegen, 8 mei 1945) was een Duitse SS-Obergruppenführer. Hij was generaal in de Waffen-SS en de politie, Höherer SS- und Polizeiführer (HSSPF) Nord en parlementslid voor de NSDAP in de Rijksdag.
  
  Leven 
  Rediess was een zoon van een werknemer van justitie. Hij volgde de basisschool. Op 22 juni 1918 werd hij opgeroepen voor de infanterie in de 1e compagnie van het Infanterie-Regiments 135. Na de Eerste Wereldoorlog volgde hij de opleiding tot elektrotechnicus, en werkte tot 1932 in dit beroep. Tijdens de crisis van 1929 was hij kortstondig werkeloos.
  
  Sturmabteilung 
  In 1924 werd Rediess lid van het Völkisch-sozialer Block, een vervangende organisatie van de verboden NSDAP. Op 15 juli 1925 werd hij weer toegelaten in de NSDAP (andere bron vermeldt: 25 juli 1925). Vanaf december 1926 tot februari 1932 was Rediess een NSDAP-Ortsgruppenleiter in Düsseldorf. Op 1 januari 1927 werd hij ook lid van de Sturmabteilung. En vanaf april 1929 werd hij een Sturmführer in de SA-Sturms 88 in Düsseldorf. Op 22 juli 1929 stapt Rediess over van de SA naar de SS. Na meerdere bevorderingen bereikte hij op 8 maart 1931 de rang van een SS-Standartenführer. In deze periode leidde hij diverse SS-eenheden in Essen en Düsseldorf. Vanaf 1932 werkte Rediess uitsluitend voor de NSDAP. In juli 1932 nam hij de leiding over SS-Abschnitte XI, welke eerst zetelde in Frankfurt am Main en vanaf oktober 1933 in Wiesbaden.
  
  Verkiezingen 
  In 1928 was Rediess nog zonder succes kandidaat geweest in de verkiezingen voor de Pruisische Landdag. Tijdens de verkiezingen van 1932 behaalde hij een zetel voor het parlement, die hij tot 1933 bezat. Na de verkiezingsoverwinning van de NSDAP tijdens de Duitse Rijksdagverkiezingen 1933 en die van de Duitse Rijksdagverkiezingen november 1933, zat hij tot 1945 in de Rijksdag.
  
  Schutzstaffel 
  In de SS voerde Rediess het bevel over de Abschnitt XVI (van maart 1934 tot januari 1935) in Maagdenburg en de Oberabschnitt Südost (van januari 1935 tot februari 1936) welke eerst zetelde in Brieg en later in Breslau. Op 20 april 1935 werd Rediess tot SS-Gruppenführer bevorderd. Van februari 1936 was hij commandant van de SS-Oberabschnitts Nordost in Koningsbergen. Vanaf 28 juli 1938 tot 19 juni 1940 was Rediess HSSPF „Nordost". In die hoedanigheid commandeerde hij in oktober 1939 twee regimenten van het SS-Totenkopfverbände en organiseerde de deportatie van Oost-Pruisische Joden in oktober en november 1940.
  
  Holocaust 
  Tijdens een overleg met SS-Gruppenführer Wilhelm Koppe in Posen werd het zogenaamde Lange-Kommando opgesteld, die werd geleid door SS-Hauptsturmführer Herbert Lange. Dit commando was in het bezit van een gaswagen. En in afstemming met gouwleider Erich Koch werden er in een doorgangskamp in Soldau tussen 21 maart en 8 juni 1940 1558 geestelijk gehandicapte mensen in het kader van een Aktion T4 vermoord. Koppe eiste vervolgens van Rediess 10 Reichsmark per vermoorde persoon ter compensatie voor de gemaakte kosten. Rediess die zich inmiddels in Noorwegen ophield, was niet bereid te betalen, hoewel hijzelf de premie overeengekomen was. De zaak werd voorgelegd aan de Reichsführer-SS Heinrich Himmler, zijn uitspraak hierover is onbekend.
  
  Noorwegen 
  
  Na operatie Weserübung werd Rediess in juni 1940 naar Noorwegen overgeplaatst en werkte samen met de Rijkscommissaris Josef Terboven en de Noorse politiechef Jonas Lie. Als vanaf maart 1941 de eerste Noorse vrouwen zwanger worden van de Duitse bezetter, werd ook in Noorwegen het ideologisch gegrondvest project van Heinrich Himmler, het Lebensborn-programma ingezet. Uit dat programma werden ongeveer 8000 kinderen geboren. Op 9 november 1941 werd Rediess tot SS-Obergruppenführer bevorderd.
  
  Einde van de oorlog 
  Na de onvoorwaardelijke capitulatie van de Wehrmacht pleegde Rediess zelfmoord door zich dood te schieten met zijn pistool na een drinkgelag met Rijkscommissaris Terboven in zijn hoofdkwartier in Skaugum (officiële residentie van Haakon en Mette-Marit). Het lichaam van Rediess werd vernietigd, toen Terboven zichzelf door middel van 50 kg dynamiet (een andere bron vermeld: een landmijn) in zijn bunker opblies.
  
  Carrière 
  Rediess bekleedde verschillende rangen in zowel de Allgemeine-SS als Waffen-SS. De volgende tabel laat zien dat de bevorderingen niet synchroon liepen.
  
  Lidmaatschapsnummers 
   NSDAP-nr.: 25 574 (lid vanaf 15 juli 1925)
   SS-nr.: 2839 (lid vanaf 22 juli 1930)
  
  Onderscheidingen 
   IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse en 2e Klasse (11 november 1943)
   Gouden Ereteken van de NSDAP in 1934
   Kruis voor Oorlogsverdienste, 1e Klasse (1942) en 2e Klasse (30 januari 1942) met Zwaarden
   SS-Ehrenring
   Ehrendegen des Reichsführers-SS
   Ehrenwinkel der Alten Kämpfer
   Rijksinsigne voor Sport in zilver op 13 augustus 1937
   Dienstonderscheiding van de SS
   Dienstonderscheiding van de NSDAP in zilver
   Sportinsigne van de SA in goud
   Julleuchter der SS op 16 december 1935
   Insigne van de SA bijeenkomst bij Brunswijk 1931 in 1931
   Insigne van de Neurenberger Partijdagen in 1929
  
  Externe link 
    Rheinland-Pfälzische Personendatenbank, bio over Wilhelm Rediess.
  
  Literatuur 
    Ruth Bettina Birn: Die Höheren SS- und Polizeiführer. Himmlers Vertreter im Reich und in den besetzten Gebieten. Droste, Düsseldorf 1986, .
    Joachim Lilla, Martin Döring, Andreas Schulz: Statisten in Uniform: Die Mitglieder des Reichstags 1933–1945. Ein biographisches Handbuch. Unter Einbeziehung der völkischen und nationalsozialistischen Reichstagsabgeordneten ab Mai 1924. Droste, Düsseldorf 2004, , S. 494 f.
  
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Rediess
  Persoon overleden door zelfdoding
  Pruisisch Landdaglid