title: Chelsea FC
text: Chelsea FC is een Engelse professionele voetbalclub uit Londen. De club werd opgericht in 1905 en speelt in de Premier League. Tot dusver werd Chelsea zesmaal landskampioen, achtmaal wonnen ze de FA Cup, vijfmaal de EFL Cup, tweemaal de UEFA Cup Winners' Cup, tweemaal de UEFA Europa League, tweemaal de UEFA Champions League en eenmaal de FIFA Club World Cup. Chelsea slaagde er als een van de weinige Europese topclubs in om samen met Manchester United, Ajax, Juventus en Bayern München, alle drie de UEFA hoofdcompetities (Europacup I / UEFA Champions League, UEFA Cup Winners' Cup, en UEFA Cup / UEFA Europa League) te winnen. Tevens is Chelsea de enige Europese club die titeldrager was van zowel de UEFA Champions League (seizoen 2011/12) als de UEFA Europa League (seizoen 2012/13) op hetzelfde moment.
  
  Op 1 juli 2003 werd Chelsea door Ken Bates voor ongeveer 200 miljoen euro verkocht aan de Russische oligarch Roman Abramovitsj. Sinds deze overname gaven sommigen Chelsea de bijnaam "Chelski". Abramovitsj spendeerde ongeveer 2,4 miljard euro aan salarissen en transfersommen in al zijn jaren bij de Londense club. Begin mei 2022 verkocht hij Chelsea aan Todd Boehly voor 4,97 miljard euro.
  
  Chelsea speelt zijn thuiswedstrijden in het Stamford Bridge stadion dat 41.841 plaatsen telt.
  
  Chelseas traditionele uitrusting bestaat uit een volledig blauw shirt en short, wat de club de bijnaam The Blues opleverde.
  
  Geschiedenis
  
  Voor de oprichting (1896-1904) 
  In 1896 kocht Gus Mears, een voetbalfanaat en zakenman, samen met zijn broer, Joseph Mears, de Stamford Bridge Athletics Ground te Fulham met de intentie om van deze grond een van de betere voetbalterreinen van het Engelse voetbal te maken. De Mears-broers slaagden er niet in om het regionale team, Fulham FC, in hun stadion te laten spelen. Uiteindelijk overtuigde Fred Parker hen om hun eigen voetbalteam op te richten.
  
  De vroege jaren (1905-1918) 
  
  Chelsea FC werd opgericht op 10 maart 1905 in "The Rising Pub" (tegenwoordig is dit "The Butcher's Hook", een café tegenover het stadion). Aangezien er al een team in de wijk bestond met de naam Fulham FC besloten ze het team de naam Chelsea te geven, waarbij het woord Chelsea was afgeleid van de aangrenzende wijk Kensington en Chelsea. Eerdere voorstellen als naam voor de club waren "Londen FC", "FC Kensington" en "Stamford Bridge FC". Chelsea werd de toegang tot de Southern Football League ontzegd nadat Fulham en Tottenham Hotspur hier bezwaar tegen hadden aangetekend. Op 29 mei 1905 werd toestemming gegeven om aan te treden in de Second Division van de Football League doordat het team financieel stabiel was en een nieuw stadion bezat.
  
  De eerste wedstrijd van de club werd gespeeld tegen Stockport County FC onder leiding van hun eerste trainer ooit, John Tait Robertson, op 2 september 1905. Ze verloren deze partij met 1-0. Hun eerste thuiswedstrijd was tegen Liverpool FC. Deze partij wonnen ze met 4-0.
  
  Reeds in 1907 promoveerde Chelsea naar de First Division. Dit resultaat hadden ze grotendeels te danken aan George Hilsdon die reeds bij zijn debuut op 1 september 1906 tegen Glossop North End AFC vijf doelpunten maakte. Nadat John Tait Robertson wegging als trainer bij de club boden zich al snel een aantal nieuwe kandidaten aan. De eerste die het mocht proberen was William Lewis, maar reeds kort daarna werd David Calderhead trainer van Chelsea FC en bleef dit tot 1933.
  
  Na een teleurstellend seizoen 1909/10 degradeerde Chelsea naar de Second Division. Twee jaar later promoveerde Chelsea terug naar de First Division en behaalde het eerstvolgende seizoen de 8e plaats, hun beste resultaat sinds de oprichting in 1905. In 1913 werd de Deen Nils Middelboe, tweevoudig winnaar van olympisch zilver, de eerste buitenlandse speler van de club uit Londen.
  
  In 1915 speelde Chelsea, overschaduwd door de Eerste Wereldoorlog, hun eerste FA Cup finale. De finale werd ook weleens de "Kaki"-finale genoemd, vanwege de vele soldaten in hun "kaki"-uniformen. De sombere wedstrijd tegen Sheffield United werd gespeeld op Old Trafford in Manchester. De wedstrijd eindigde in een nederlaag voor Chelsea, 3-0.
  
  Tussen de oorlogen (1919-1940) 
  
  Het seizoen 1919/20 was het eerste volledige seizoen na de Eerste Wereldoorlog en tevens het meest succesvolle seizoen van Chelsea tot op dat moment. Het team werd 3e met 49 punten. Chelsea degradeerde in 1923/24 naar de Second Division en slaagde er pas in om terug in de First Division te geraken in het seizoen 1929/30, waar ze de komende 32 seizoenen zouden spelen.
  
  Om behoud in de First Division te verzekeren spendeerde de club £25.000 aan 3 nieuwe spelers: Hughie Gallacher, Alex Jackson en Alec Cheyne. Gallacher was de belangrijkste van deze 3 aangezien hij in het seizoen 1926/27 Newcastle United FC als aanvoerder naar de titel leidde. Gedurende zijn 4 seizoenen bij Chelsea werd hij telkens de topscoorder van de club en behaalde in totaal over deze 4 seizoenen 81 doelpunten. Jackson en Cheyne daarentegen behaalden nooit hun ultieme vorm, waardoor Chelsea na verloop van tijd zelfs op een financieel dieptepunt kwam.
  
  In 1933 stapte David Calderhead op als coach van Chelsea en werd vervangen door Leslie Knighton. Ook hij bracht weinig verbetering in de club. In de seizoenen 1932/33 en 1933/34 belandden ze op 2 punten van een degradatie en in 1938/39 belandde de club zelfs op slechts 1 punt van een degradatie.
  
  De club bleef een van de clubs met het grootste aantal fans. Een wedstrijd tegen Arsenal FC op 12 oktober 1935 in Stamford Bridge lokte 82.905 fans, wat tot dusver nog altijd een record is voor de club en het 2e hoogste aantal supporters ooit in een wedstrijd van de Engelse league.
  
  Net voor de Tweede Wereldoorlog begon stopte Knighton als trainer van Chelsea en werd opgevolgd door de Schotse Billy Birrell.
  
  De oorlog en het bezoek van Dinamo (1940-1952) 
  Gedurende de Tweede Wereldoorlog speelde Chelsea, net zoals elke andere club, slechts een paar regionale wedstrijden. Slechts 2 spelers uit de selectie van het seizoen 1938/39 speelde ooit opnieuw een wedstrijd voor deze club. Dit had tot gevolg dat Chelsea na deze periode gebruik moest maken van enkele gastspelers.
  
  In oktober 1945, net na de oorlog, kondigde Dinamo Moskou, regerend kampioen van de Sovjet-Unie, aan dat het een voetbaltournee zou maken door het Verenigd Koninkrijk als vredelievend gebaar. Hierbij zou het onder meer een wedstrijd spelen tegen Chelsea op 13 november 1945 in Stamford Bridge. Chelsea speelde in een rood tenue doordat het tenue van Dinamo te veel blauwe tinten bevatte. Voor de wedstrijd gaf elke speler van Dinamo een boeket bloemen aan de speler met hetzelfde rugnummer als de speler in kwestie. Dit gebaar – in de Sovjetcompetitie een gebruikelijke beleefdheid vóór de wedstrijd – werd door vele Britten ontvangen met ontsteltenis. Gedurende de wedstrijd zelf verraste het Russische team vele toeschouwers door hun talent waardoor de wedstrijd eindigde op 3-3. Het aantal toeschouwers dat de wedstrijd bijwoonde werd geschat op 100.000. Enkelen hiervan woonden de wedstrijd echter bij op een illegale manier. Tot dusver is dit het hoogste toeschouwersaantal ooit op Stamford Bridge.
  
  Na de oorlog spendeerde Chelsea £22.000 aan drie spelers: Tommy Lawton, Len Goulden en Tommy Walker. Het trio bracht naast goals ook veel entertainment in het spel van Chelsea, maar desondanks eindigde Chelsea 15e in het seizoen 1946/47. Birrell bracht ook Roy Bentley naar Chelsea. Bentley werd gekocht van Newcastle United voor £11.500. Ondanks zijn talent leidde deze transfer tot het vertrek van Lawton.
  
  1950 leek het jaar te worden van Chelsea in de FA Cup. Na de 2-0 winst in de kwartfinales tegen Manchester United werden ze geloot tegen stadsrivaal Arsenal FC. Na 2 spannende wedstrijden was de stand 3-2 voor Arsenal waardoor Arsenal zich doorstootte naar de finale. Een jaar later leek Chelsea te gaan degraderen naar de Second Division. Met nog 4 wedstrijden te gaan stond Chelsea onderaan het klassement met 6 punten verschil van de voorlaatste plaats. Van de laatste 14 wedstrijden had Chelsea geen enkele keer gewonnen. De 3 wedstrijden voor de laatste wedstrijd van het seizoen won Chelsea telkens verrassend. De laatste wedstrijd werd gespeeld tegen Bolton Wanderers FC. Ook deze wedstrijd werd door Chelsea gewonnen, met 4-0. Hierdoor kroop Chelsea door het oog van de naald en bleven ze in de First Division.
  
  De periode Ted Drake (1952-1961) 
  In 1952 werd ex-Arsenal FC aanvaller Ted Drake benoemd tot trainer van Chelsea. Drake had de bedoelingen om de club te moderniseren, zowel op als rond het veld. Een van zijn eerste acties hierbij was Chelsea afhelpen van de naam "The Pensioners" en veranderde hierbij het embleem van de club. Sindsdien is de club gekend als "The Blues". Zijn beginjaren bij Chelsea waren voor de supporters niet overtuigend. In zijn eerste seizoen bij Chelsea eindigde hij 19e met slechts 1 punt van een degradatie.
  
  In het jubileumjaar 1954/55 gebeurde er voor velen iets onwaarschijnlijk, Chelsea werd kampioen van de First Division. Op het einde van het seizoen had Chelsea 52 punten en tot op heden is dit een van de laagste puntentotalen om kampioen te spelen in Engeland na de Tweede Wereldoorlog.
  
  Doordat Chelsea kampioen werd mochten ze deelnemen aan de Europacup I. In de eerste ronde werden ze geloot tegen Djurgårdens IF, maar zelfs nog voor het toernooi begon stapte Chelsea uit het toernooi.
  
  Ze waren echter niet in staat om voort te bouwen op hun titelsucces. Reeds een seizoen later eindigde Chelsea 16e. Een van de zwakste punten van de ploeg in deze periode was de uitschakeling in de FA Cup in de derde ronde, na een nederlaag tegen de ploeg uit de Fourth Division, Crewe Alexandra FC.
  
  Na een 4-0-verlies tegen Blackpool FC werd Drake ontslagen. Hij werd opgevolgd door de toen 33 jaar oude Tommy Docherty.
  
  Winst in Europacup II (1963-1971) 
  Toen Tommy Docherty begon bij Chelsea was de club reeds zeker van een degradatie naar de Second Division en gebruikte daarom de resterende tijd van het seizoen voor enkele structurele veranderingen. Hij verkocht veel van de oudere spelers om ruimte te creëren voor de jongere spelers. In tegenstelling tot Drake was Docherty zeer streng voor zijn spelers. Telkens als de spelers een gebrek aan discipline vertoonden, kregen ze een straf opgelegd. Deze harde trainingswijze wierp snel zijn vruchten af door opnieuw promotie af te dwingen en het volgende seizoen in de First Division 5e te eindigen.
  
  Door de resultaten werd Chelsea aangezien als een serieuze tegenstander en op 4 wedstrijden van het einde van het seizoen 1964/65 stonden ze op een geruststellende 1e plaats. Maar in die laatste 4 speeldagen liep alles mis. Tegen Burnley FC kwamen zeven van Docherty's sterspelers niet opdagen en Docherty zich dus moest behelpen met jeugdspelers en reserven. Een sterk verzwakt team verloor met 2-6, waardoor ze toen al op de 3e plaats stonden achter Manchester United en Leeds United.
  
  Het volgende seizoen speelde Chelsea niet alleen goed in de First Division, maar ook in de Jaarbeursstedenbeker en in de FA Cup. In de FA Cup behaalden ze de halve finales, maar verloren daar met 2-0 van Sheffield Wednesday. Ook in de Jaarbeursstedenbeker behaalden ze de halve finale, maar ook daar stootten ze niet door naar de finale na verlies tegen FC Barcelona.
  
  Na een tijd was Docherty uitgekeken op het jonge elftal met een gemiddelde leeftijd van 21 jaar en besloot een aantal van zijn jonge spelers te verkopen om meer ervaren spelers in het team te krijgen. Docherty's nieuwe strategie leek te werken, want na 10 speeldagen waren ze het enige team in de League dat nog steeds ongeslagen was. Peter Osgood was de enige jonge speler die er toen nog in slaagde om zijn plaats in het team te kunnen verzekeren en harten van de fans te kunnen veroveren. Dit veranderde echter snel toen hij zijn been brak tijdens een duel met Emlyn Hughes van Blackpool FC. Tot grote ergernis van het team eindigde het team dat seizoen slechts 9e in de First Division en verloren ze de FA Cup finale tegen Tottenham Hotspur.
  
  In het volgende seizoen won Chelsea van zijn eerste tien wedstrijden slechts twee waardoor Docherty werd ontslagen. De eerste wedstrijd na het ontslag van Docherty werd verloren met 7-0 van Leeds United wat een evenaring vormde van het grootste verlies van Chelsea ooit. Snel na deze nederlaag werd een vervanger voor Docherty gevonden: Dave Sexton. Sexton was een veel rustiger iemand dan Docherty. De harde kern van de ploeg bleef bewaard, maar in de verdediging vonden toch enkele veranderingen plaats. Sexton stabiliseerde de club en eindigde tweemaal na elkaar in de top 6 van de landelijke competitie.
  
  In 1969/70 eindigde Chelsea 3e en behaalde datzelfde seizoen de finale van de FA Cup. Niets stond hen nog in de weg voor hun eerste deelname aan de Europacup II. Met Aris Saloniki en CSKA Sofia waren de eerste twee rondes een makkelijke partij voor Chelsea. In de kwartfinales verloor Chelsea zijn eerste partij tegen Club Brugge met 0-2, maar het kwam terug met een sterke 4-0. Ook tegen Manchester City FC in de halve finales won de club zonder enig probleem. De finale werd gespeeld tegen Real Madrid en uiteindelijk werd ook deze partij gewonnen door Chelsea. Hierbij was hun eerste Europese beker binnen.
  
  Een zware periode (1972-1983) 
  In de volgende tien jaren was er geen verder succes meer voor de club wat de club uiteindelijk zelfs op de knieën kreeg. Toen de geest van het team daalde, daalde ook de resultaten. Chelsea werd uiteindelijk zelfs in de Europacup II van 1971/72 uitgeschakeld door het kleine Åtvidabergs FF. In de FA Cup werden ze uitgeschakeld door een ploeg uit de Second Division Leyton Orient. Chelsea eindigde 12e in het seizoen 1972/73 en 17e in het daaropvolgende seizoen. In het seizoen van 1974/75 werd Dave Sexton uiteindelijk vervangen door Ron Suart. Zelfs voor hem werd het onmogelijk om het team te herstellen waardoor het degradeerde in 1975.
  
  Voor Chelsea werd het uiteindelijk onmogelijk om nog een nieuwe speler aan te schaffen waardoor de daling uit de First Division ook voor een daling van het bezoekersaantal zorgde. Deze situatie van Chelsea zorgde voor heel wat hooligans binnen de supportersgroepen van Chelsea.
  
  Het was Eddie McCreadie, die in het seizoen 1976/77 zorgde voor promotie. Ken Shellito zorgde het seizoen daarna ervoor dat ze in die First Division bleven.
  
  1981/82, werd Chelsea opnieuw 12e in de Second Division. Maar dat is niets in vergelijking met het daaropvolgende seizoen, dat vaak wordt beschouwd als het slechtste seizoen ooit in de geschiedenis van Chelsea. Na een felle start daalde het team dramatisch, wat hen confronteerde met een mogelijke nieuwe degradatie naar de Third Division en hen zelfs in financiële moeilijkheden bracht. Ze ontsnapte slechts aan de degradatie met 2 punten.
  
  Een nieuwe start (1983-1989) 
  Na een investering van iets minder dan £500.000 maakte Chelsea een ommekeer in zijn geschiedenis, waardoor ze in het seizoen 1983/84 kampioen werden van de Second Division. Na hun eerste seizoen terug in de First Division eindigde ze 6e. Dit niveau konden ze ook het volgende seizoen nog vasthouden, maar in 1986/87 eindigde ze al terug 14e. Het seizoen daarna degradeerde ze alweer naar de Second Division, maar in die Second Division ondervonden ze geen enkel probleem om meteen kampioen te worden.
  
  1990-... Terug in goede vorm 
  In het seizoen 1989/90 keerde Chelsea terug naar de First Division met trainer Bobby Campbell. Zijn opvolger, Ian Porterfield, eindigde in het seizoen 1991/92 hoog genoeg, zodat Chelsea kon deelnemen aan het allereerste seizoen ooit van de Premier League. Porterfield stopte in de helft van het seizoen en werd vervangen door David Webb die het team 11e liet eindigen. Aan het eind van het seizoen werd Webb vervangen door Glenn Hoddle.
  
  Hoddles eerste seizoen begon slecht, waardoor Chelsea begon te verzwakken. Ondertussen bleef Ken Bates, eigenaar van de club, geld investeren in topspelers zoals Ruud Gullit.
  
  Een nieuw tijdperk is aangebroken: Gullit, Vialli en Zola (1996-2000) 
  In 1996/97 werd Gullit de nieuwe trainer van Chelsea en haalde daarbij topspelers naar Chelsea zoals Gianluca Vialli en Gianfranco Zola.
  
  In februari 1998 werd Gullit plotseling ontslagen na een heftige botsing met eigenaar Ken Bates, terwijl Chelsea 2e stond in het klassement. Gullit werd vervangen door Vialli. Tijdens het seizoen 1998/99 deed Chelsea voor het eerst in jaren mee om de landstitel. Maar na een verlies tegen West Ham United FC daalden hun titelkansen. Een hoopvol seizoen eindigde uiteindelijk zonder een enkele beker. Na dit seizoen kwam eindelijk een doorbraak op Europees vlak voor Chelsea.
  
  Claudio Ranieri (2000-2004) 
  
  Vialli spendeerde bijna £26 miljoen aan nieuwe topspelers in de zomer van 2000. Hierbij kocht hij onder andere Jimmy Floyd Hasselbaink en Eiður Guðjohnsen. Ondanks deze topaanwinsten werd Vialli ontslagen na een 3 op 15 in de competitie. Hij werd vervangen door een andere Italiaan, Claudio Ranieri, die, ondanks zijn slecht Engels taalgebruik, toch 6e wist te eindigen in zijn eerste seizoen. Vooral in zijn 2e seizoen maakte Chelsea veel vooruitgang, maar desondanks eindigde Chelsea opnieuw 6e. Als gevolg daarvan waren de verwachtingen voor het volgende seizoen beperkt. Tegen alle verwachtingen in ging Chelsea voor een mooie titelstrijd en won de belangrijke laatste wedstrijd van het seizoen tegen Liverpool met 2-1.
  
  De club stond na al die goede resultaten nog steeds voor een financieel drama ,waardoor Ken Bates de club in juni 2003 verkocht voor £60 miljoen. De nieuwe eigenaar van de club werd de Russische miljardair Roman Abramovitsj, die ook de £80 miljoen schuld zonder problemen afbetaalde.
  
  Na een investering van £100 miljoen werd Chelsea 2e in de Premier League.
  
  José Mourinho (2004-2007) 
  
  2004/05 was het meest succesvolle seizoen van Chelsea FC. Na een overwinning tegen Everton namen ze in de Premier League de leiding in het klassement over, een positie die ze dat seizoen niet meer kwijtspeelden. Ook de League Cup werd gewonnen door Chelsea en in de Champions League speelden ze erg goed.
  
  Ook in het seizoen 2005/06 werd de landstitel gewonnen door Chelsea. In 2006/07 moest Chelsea toekijken hoe Manchester United met de landstitel ging lopen.
  
  Een komen en gaan van trainers (2007-2022) 
  Op 20 september 2007 werd bekendgemaakt dat José Mourinho Chelsea verliet na wederzijdse instemming van hem en Abramovitsj. Kort daarna nam Avram Grant het Chelsea-roer over.
  
  Op 21 mei 2008 speelde Chelsea voor de eerste maal in zijn bestaan de finale van de UEFA Champions League. Deze finale speelden ze tegen Manchester United, maar verloren deze na strafschoppen. Reeds drie dagen later werd Grant ontslagen als trainer en vervangen door Luiz Felipe Scolari. Ook in de competitie moest Chelsea Manchester United voorlaten. Scolari werd op zijn beurt in februari 2009, na enkele teleurstellende resultaten, vervangen door de Nederlandse bondscoach van het Russisch voetbalelftal Guus Hiddink. Hiddink behaalde met Chelsea in 2009 de halve finale van de Champions League, maar werd thuis in de slotfase uitgeschakeld door de uiteindelijke winnaar FC Barcelona. Chelsea behaalde nog wel de FA Cup door met 2-1 te winnen van Everton. Twee dagen na de laatste wedstrijd van het seizoen 2008-2009 werd ook Hiddink, door verplichtingen als bondscoach van Rusland, vervangen door ex-AC Milan-trainer Carlo Ancelotti. Ancelotti maakte veel indruk in zijn eerste seizoen door aanvallend voetbal te spelen met Chelsea. Het bracht het meest succesvolle seizoen van de club ooit: Chelsea pakte de dubbel, zowel de titel als de FA Cup werden gewonnen. Dat seizoen werd er door Chelsea een recordaantal doelpunten gescoord in de Premier League, 103. Het jaar erna begon de club weer goed onder Ancelotti, maar door toedoen van een zeer teleurstellende periode rond de winter, werd Chelsea tweede. Mede als gevolg hiervan werd Ancelotti ontslagen op 22 mei 201. Een week later werd André Villas-Boas aangesteld. Hij kwam over van FC Porto waarmee hij net de Europa League had gewonnen. De jonge coach van amper 33 jaar wordt ook weleens de nieuwe Mourinho genoemd. Op 4 maart 2012 werd Villas-Boas ontslagen na een reeks teleurstellende resultaten, hij werd vervangen door zijn assistent- coach Roberto Di Matteo. Waarna Chelsea in het seizoen 2011-2012 de Champions League won ten koste van Bayern München na penalty's, en de FA cup won tegen Liverpool. Op 21 november 2012 werd Roberto Di Matteo ontslagen na een 3-0 nederlaag tegen Juventus FC. Nog op dezelfde dag werd Rafael Benítez aangesteld als nieuwe coach van Chelsea FC. Benítez parkeerde Chelsea op de derde plek en behaalde daarmee een ticket voor de UEFA Champions League. Op 15 mei 2013 won de Spanjaard de UEFA Europa League met de club dankzij een 2-1 overwinning op Benfica. In die tijd werd Benitez geassisteerd door de Nederlander Boudewijn Zenden. Op 10 juni 2013 werd José Mourinho officieel voorgesteld als nieuwe coach van Chelsea. Mourinho werd in 2005 en 2006 landskampioen met The Blues. Op Stamford Bridge is men ervan overtuigd dat Mourinho dé coach is die Chelsea nieuwe successen kan bezorgen in zowel de competitie als in de Champions League. In de competitie behaalde Mourinho, die lang in de race was om het kampioenschap, een derde plek. Door thuis met 0-0 gelijk te spelen tegen Norwich City, dat uiteindelijk als achttiende eindigde en degradeerde, werd de laatste kans op het kampioenschap definitief verspeeld. Vier dagen eerder reikte Chelsea tot de halve finale van UEFA Champions League, waarin het Spaanse Atlético Madrid te sterk was (u 0-0, t 1-3). Het seizoen erna veroverde Chelsea de titel onder leiding van Mourinho, waarna een uiterst moeizame start volgde in het seizoen 2015/16. Op donderdag 17 december 2015 viel het doek voor Mourinho en zegde Chelsea diens tot medio 2019 doorlopende contract op. Na zestien speelronden bezette de club de zestiende plaats op de ranglijst, met slechts vijftien punten. "Hij is de meest succesvolle manager in de historie van deze club, maar zowel José als de clubleiding concludeerde dat het gezien de laatste resultaten beter was om uit elkaar te gaan", stelde Chelsea op de clubsite te lezen in een officiële verklaring. Guus Hiddink werd twee dagen later aangesteld als zijn opvolger. Hij kreeg een contract tot het eind van het seizoen.
  
  Vanaf juli 2016 was Antonio Conte twee seizoenen lang aan het stuur bij Chelsea. Hij won het kampioenschap in de Premier League in het seizoen 2016/17, mede door de aankoop van de nieuwe bescheiden superster N’Golo Kanté. Het jaar ervoor was Kanté met Leicester City onverwachts kampioen geworden en verhuisde daarna naar Londen voor 40 miljoen euro. Verder won Conte in 2018 met Chelsea de FA cup.
  
  In de zomer van 2018 stelde Chelsea Maurizio Sarri aan als nieuwe trainer en bracht aantrekkelijker voetbal dan zijn voorgangers in het spel. Hij won in 2019 de Europa League door in de finale stadsrivaal Arsenal te verslaan met 4-1.
  
  In juli 2019 werd oud-speler Frank Lampard aangesteld als hoofdcoach, nadat Sarri naar Juventus was vertrokken. Door de ingestelde transferban en het vertrek van de topspeler Eden Hazard werd er veel gebruik gemaakt van jeugdspelers, dit in tegenstelling tot voorgaande seizoenen. Het eerste seizoen onder Lampard eindigde Chelsea op de vierde plaats in de competitie, goed voor plaatsing voor de Champions League. In zijn tweede seizoen trok eigenaar Abramovich de portemonnee en kocht voor vele miljoenen onder meer Kai Havertz, Timo Werner, Ben Chilwell en Hakim Ziyech. Dit mocht niet baten want ondanks een voorspoedige seizoensstart werd Lampard na een teleurstellende reeks op 25 januari 2021 ontslagen.
  
  Op 26 januari 2021 werd de, in december 2020 bij Paris Saint-Germain ontslagen, Duitser Thomas Tuchel aangesteld als opvolger van de ontslagen Lampard. Hij tekende een contract tot medio 2022. De tweede seizoenshelft van Chelsea verliep heel wat succesvoller. Onder de nieuwe coach behaalden ze de finale van de FA Cup 2020/21 en eindigden in de top vier. Het grootste succes was natuurlijk het winnen van de UEFA Champions League. Op weg naar de finale schakelden ze Atlético Madrid, FC Porto, en recordkampioen Real Madrid CF uit. De finale werd gespeeld in het Estádio do Dragão te Porto tegen Manchester City FC. Nieuwe aankoop Kai Havertz bezorgde met de enige goal van de wedstrijd Chelsea zijn tweede Champions League-trofee.
  
  Amerikaanse tijdperk (2022–heden) 
  Door de Russische invasie van Oekraïne in 2022 besloot Abramovitsj Chelsea te verkopen. De Russische eigenaar hoopte zo dat de club kan ontsnappen aan eventuele sancties die hem ten laste zouden worden gelegd door de Britse regering. Begin mei werd een akkoord tot overname bereikt met het Amerikaanse consortium rond Todd Boehly voor een prijs van 4,97 miljard euro.
  
  Erelijst
  
  Clubcultuur
  
  Logo 
  
  Sinds de oprichting van Chelsea kende de club vier verschillende emblemen, die allemaal kleine wijzigingen ondergingen. Het eerste logo in 1905 bevatte een typische "Chelsea Pensioner", wat hen de bijnaam van "The Pensioners" opleverde, maar het logo verscheen nooit op de clubshirts. Als deel van Ted Drakes modernisering in 1952 stond hij erop dat het logo moest veranderen. Inspiratieloos maakte Drake van het logo simpelweg de initialen van de club, namelijk CFC. Dit duurde één jaar, want in 1953 werd het nieuwe logo ontworpen, een achteruitkijkende blauwe leeuw met een staf in de hand. Deze hield het drie decennia uit. Tevens was dit het eerste embleem dat op de shirts van de spelers mocht verschijnen. In 1986 veranderde net zoals de eigenaren van de club ook het embleem nog eens. Dit embleem bevatte een meer naturalistische, niet-heraldische leeuw, die deze keer geel was en niet blauw, gebogen over de CFC-initialen.
  
  In het seizoen 2005-06 kwam er onder leiding van Roman Abramovitsj een nieuw embleem dat lijkt op het embleem van 1953 met de blauwe heraldische leeuw met een staf. Net als elk vorig embleem is ook dit embleem gevarieerd in kleuren.
  
  Tenue 
  Chelsea heeft sinds zijn oprichting altijd een blauw tenue gehad, dat in de loop der jaren veranderde van lichtblauw naar een iets donkerdere tint. Het tenue van Chelsea wordt momenteel gefabriceerd door Nike, dat Adidas overneemt als sponsor. Adidas had een sponsorcontract met de club dat eindigde aan het einde van het 2016-17 seizoen. Nike zal de tenues fabriceren vanaf het 2017-18 seizoen, tot en met 2032. Vorige kledingsponsoren waren Umbro (1975-81), Le Coq Sportif (1981-86), The Chelsea Collection (1986-87), Umbro (1987-06) en Adidas (2006-17).
  
  Sponsors 
  De allereerste hoofdsponsor die op het tenue stond van Chelsea was Gulf Air die een contract hadden met Ken Bates van £150.000 in het seizoen 1983-84. Andere sponsors die op het tenue stonden sinds die periode zijn Grange Farms (1984-85), Bai Lin Tea (1985-87), Simod (1987-89), Commodore & Amiga (1989-94) (afwisselend), Coors beer (1994-97), Autoglass (1997-01), Emirates (2001-05), Samsung Mobile (2005-08), Samsung (2008-15) en Yokohama Tyres (2015-20).
  Sinds het seizoen 2020-21 is het telecombedrijf Three hoofdsponsor van de club.
  
   Supporters 
  
  Chelsea speelt thuis gemiddeld voor een aanhang van 40.000 supporters. Het gemiddeld aantal bezoekers in het seizoen 2007-2008 was 41.653, het zesde hoogste uit de Premier League. De toeschouwers komen vooral uit de wijken Hammersmith, Battersea en van de rijkere gebieden Chelsea en Kensington. De club zelf vermoedt dat ze in het Verenigd Koninkrijk een supportersschare hebben van 4 miljoen. Chelsea maakt ook gebruik van een aantal fanliederen zoals Carefree, Blue is the Colour, Keep the Blue Flag Flying High, We all Follow the Chelsea (op de melodie van Land of Hope and Glory), Ten Men Went to Mow en Celery. Het lied Celery werd vaak gezongen bij overwinningen, waarbij ook selderij werd gegooid, maar deze werd in maart 2007 uit het stadion verbannen.
  
  Tijdens de jaren 70 en 80 had Chelsea in zijn aanhang ook hooligans, die vaak de Chelsea Headhunters werden genoemd. Samen met andere hooligangroepen zoals Inter City Firm (West Ham United), Millwall Bushwhackers (Millwall FC) en de Salford Reds (Manchester United) golden zij als de meest agressieve en gevaarlijkste groep. De Headhunters hadden ook verbindingen met neonazistische groepen zoals de Combat 18 en de British National Party. Sinds de jaren 90 is het aantal incidenten tijdens wedstrijden gedaald, voornamelijk door controle-acties en videobewaking.
  
   Muziek 
   Clublied 
  Het lied "Blue is the Colour" was een single van Chelsea in de voorbereiding voor de League Cup finale van 1972. Reeds na korte tijd behaalde deze single de top 5 in de UK Singles Chart. Later werd dit nummer nog gecoverd door de Vancouver Whitecaps die het lied de titel "White is the Colour" gaven. "Blue is the Colour" wordt onofficieel ook aanvaard als clublied van Chelsea.
  
   Chelsea in de media 
  In 1930 deed Chelsea mee aan een van de eerste voetbalfilms ooit, "The Great Game". Verscheidene scènes werden opgenomen op Stamford Bridge. Door de grote bekendheid van de "Chelsea Headhunters" werden zij ook verwerkt in een film over voetbalvandalisme, "The Football Factory".
  
   Chelsea TV 
  
  Sinds augustus 2001 heeft Chelsea zijn eigen TV-kanaal met studio's op Stamford Bridge. Het kanaal zendt dagelijks vanaf tien uur 's ochtends tot middernacht uit en heeft 3 vaste presentators: Neil Barnett, Gigi Salmon en Alison Bender.
  
   Stadion 
   Stamford Bridge 
  
  Het Stamford Bridge stadion werd officieel geopend op 28 april 1877. Het stadion werd ontworpen door Archibald Leitch en had toen enkel een oostzijde die een capaciteit had van 5.000 plaatsen. Gedurende de eerste 28 jaar van zijn bestaan werd het stadion uitsluitend gebruikt door de Londense Atletiek Club, waarbij er totaal geen voetbal werd gespeeld. In 1904 werd de grond gekocht door Gus Mears en zijn broer. Aanvankelijk hadden zij Fulham FC aangeboden om in dit stadion te spelen, maar omdat Fulham FC weigerde richtten de broers zelf hun eigen voetbalclub op, namelijk Chelsea FC.
  
  Veldeigenaars van Stamford Bridge hebben bepaald dat het stadion nooit kan verkocht worden aan projectontwikkelaars. Dit betekent ook dat als Chelsea ooit van locatie verhuist, ze de naam Chelsea FC moeten achterlaten in het stadion en dus een nieuwe naam moeten gebruiken.
  
   Organisatie 
   Aankoopbeleid Chelsea 
  Chelsea staat bekend als een club die veel (dure) spelers koopt. Sinds de overname van de Russische oligarch Roman Abramovitsj in 2003 komen grote spelers naar de club in Londen. Er zijn meerdere miljoenaankopen gedaan. Velen hiervan zijn gefaald om aan de grote verwachtingen te voldoen. Voorbeelden hiervan zijn spelers als Schevchenko, Fernando Torres, Mateja Kesman en Hernan Crespo. In de zomer van 2018 heeft Chelsea ongeveer 136 miljoen uitgegeven met Pulisic van Borussia Dortmund als duurste aankoop (64 miljoen). Voorafgaand aan het seizoen 2019/2020 werd Mateo Kovacic van Real Madrid aangetrokken voor 45 miljoen euro. In de zomer van 2020 zijn ook meerdere recordaankopen gedaan, waaronder Kai Havertz, Hakim Ziyech, Ben Chilwell en Timo Werner. De laatste jaren werd ook wel meer gefocust op de spelers afkomstig uit de eigen jeugdopleiding, die wordt aanzien als een van de beste in Europa. Zo speelden jeugdproducten als Tammy Abraham, Andreas Christensen, Callum Hudson-Odoi, Reece James en Mason Mount allemaal een belangrijke rol in de gewonnen Champions League in het seizoen 2020-2021.  In augustus 2021 werd voormalig Chelsea speler Romelu Lukaku overgenomen van Internazionale voor 115 miljoen euro, toen een recordbedrag voor de club om één enkele speler aan te trekken.
  
   Eerste elftal 
   Selectie 
  
  Laatste update: 15 september 2023
  
   Staf 
  
  Laatste update: 1 juli 2023
  
   Overzichtslijsten 
   Competitieresultaten sinds 1946/47 
  
   Seizoensresultaten 
  
   UEFA Ranking 
  In de UEFA Ranking wordt het puntentotaal (twee per overwinning, een voor elk gelijkspel plus eventuele bonuspunten voor het bereiken van bepaalde fases in een toernooi) van de afgelopen vijf seizoenen bij elkaar opgeteld, waar dan vervolgens een ranglijst van gemaakt wordt. Deze lijst wordt gehanteerd bij lotingen van de voorrondes en groepsfases van de UEFA Champions League en de UEFA Europa League.Club Ranking voor het jaar 2022 Volledige lijst
  
   Chelsea in Europa 
  
  Chelsea speelt sinds 1958 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam. De edities die Chelsea heeft gewonnen zijn dik gedrukt:
  Champions League (18x)
  1999/00, 2003/04, 2004/05, 2005/06, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16, 2017/18, 2019/20,  2020/21, 2021/22, 2022/23
  Europa League (2x)2012/13, 2018/19Europacup II (5x)1970/71, 1971/72, 1994/95, 1997/98, 1998/99
  UEFA Cup (3x)
  2000/01, 2001/02, 2002/03
  Jaarbeursstedenbeker (3x)
  1958/60, 1965/66, 1968/69
  UEFA Super Cup (5x)1998, 2012, 2013, 2019, 2021Bijzonderheden Europese competities:UEFA Club Ranking: 4''' (07-11-2022)
  
   Bekende (oud-)Blues
   Spelers 
  
   Speler van het jaar (1967-2023) 
  De trofee "Speler van het Jaar" is een trofee die jaarlijks aan de beste speler van Chelsea van dat jaar wordt uitgereikt.
  
   Statistieken 
  
  De speler die het hoogste aantal wedstrijden speelde voor Chelsea FC is tot op heden nog altijd Ron Harris. Harris speelde tussen 1961 en 1980 795 eerste-klasse wedstrijden voor Chelsea. Tot op heden lijkt dit record niet verbroken te worden. De meest recente speler van Chelsea die het dichtst in de buurt komt van dit record is Frank Lampard, met 450 wedstrijden. De ex-speler van Chelsea die het meest werd opgeroepen voor zijn nationale team is de Fransman Marcel Desailly. Hij speelde 116 interlands voor Frankrijk, waarvan 74 tijdens zijn periode bij Chelsea.
  
  Frank Lampard is de speler die de meeste doelpunten maakte voor Chelsea, namelijk 203 in de periode 2001–20. Jimmy Greaves is de speler die de meeste doelpunten maakte in een seizoen, namelijk 43 in 1960-61.
  
   Topscorers Enkel competitieve wedstrijden.''
  
  1 Inclusief Charity/Community Shield, de Football League play-offs, en de Full Members Cup.
  
  Chelsea heeft in het Engelse voetbal een record van het minst aantal tegendoelpunten in een seizoen (15) in handen. Ook de 21-0 zege tegen het Luxemburgse Jeunesse Hautcharage tijdens de Europacup II van 1971-72 is een record in deze Europese competitie.
  
  Chelsea heeft ook het record van langste periode ongeslagen in thuiswedstrijden (van 10 april 2004 tot 26 oktober 2008). Chelsea verbeterde op 12 augustus 2007 het vorige record van Liverpool, dat in de periode 1978-1980 63 thuiswedstrijden ongeslagen bleef. Liverpool beëindigde op 26 oktober 2008 de ongeslagen reeks van Chelsea door met 0-1 te winnen na een goal van Xabi Alonso. In het seizoen 09-10 verbeterde Chelsea ook het record van meeste goals in 1 Premier League-seizoen, dit waren er 103, mede dankzij zware overwinningen tegen Wigan Athletic en Sunderland.
  
  Trainers
  
  Externe link 
   Officiële website