title: Paul Magnette (politicus)
text: Paul Magnette (Leuven, 28 juni 1971) is een Belgisch politicoloog en politicus voor de Parti Socialiste. Hij is de voorzitter van de PS en de burgemeester van Charleroi.
  
  Levensloop
  Magnette is een zoon van een arts en een advocate. Hij heeft vier kinderen en is gescheiden.
  
  In 1994 werd hij licentiaat in de politieke wetenschappen aan de ULB. In 1994-1995 studeerde hij aan de Universiteit van Cambridge "geschiedenis van het politieke denken".
  
  Van 1995 tot 1999 werkte hij als doctoraal onderzoeker aan het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek. Zijn doctoraatsthesis ging over Het burgerschap binnen de Europese constructie (1999). Daarna werkte hij van 1999 tot 2000 als onderzoeksverantwoordelijke van het fonds. Ook werd hij assistent aan de ULB, waar hij van 2000 tot 2001 lector en van 2001 tot 2005 docent was. Vervolgens werd hij in 2005 hoogleraar in de politieke wetenschappen. In de periode tussen 2001 en 2006 was hij eveneens directeur van het Instituut voor Europese Studies aan de ULB. Hij was daarnaast ook vanaf 1999 buitengewoon hoogleraar aan het Institut d'études politiques de Paris. Hij is een gastdocent bij verschillende Europese en Noord-Amerikaanse universiteiten.
  
  Hij maakte tevens deel uit van de Paviagroep, een Belgische politieke denktank die zich bezighoudt met veranderingen aan de Belgische federale structuur in de zin van versterking van de federale instellingen. Op zijn vakgebied heeft hij verscheidene boeken geschreven en diverse prijzen ontvangen, waaronder de Francquiprijs in 2000 (samen met Éric Remacle) en de Prijs Jean Rey in 2004.
  
  Politieke carrière
  Als socialistisch militant ging Magnette in juni 2007 in op het verzoek van toenmalig Waals minister-president en partijvoorzitter van de PS Elio Di Rupo om als bemiddelaar orde op zaken te stellen in het door corruptie geplaagde stadsbestuur van de Henegouwse industriestad Charleroi. Daarna werd hij op 20 juli 2007 benoemd tot minister van Gezondheid, Sociale Actie en Gelijke Kansen in de herschikte Waalse regering.
  
  Op 21 december 2007 werd hij federaal minister voor Klimaat en Energie, verantwoordelijk voor de Duurzame Ontwikkeling en Consumentenzaken, in de interim-regering-Verhofstadt III. Hij had op dat ogenblik nog geen lange politieke carrière op het oog, daar hij slechts een politiek verlof van twee jaar aan de ULB nam. Magnette liet zijn politieke toekomst afhangen van de uitslag van de regionale verkiezingen in 2009. Hij werd in elk geval door PS-voorzitter Elio Di Rupo beschouwd als een 'coming man' in de PS.
  
  Op 20 maart 2008 werd hij benoemd tot minister van Klimaat & Energie in de regering-Leterme I. Hij behield deze bevoegdheid in de regering-Van Rompuy, die startte in december 2008 en opnieuw in de regering-Leterme II. In 2011, in de regering-Di Rupo, werd hij minister van Overheidsbedrijven, Ontwikkelingssamenwerking en Wetenschapsbeleid.
  
  Bij de regionale verkiezingen van 2009 werd Magnette voor het arrondissement Charleroi verkozen in het Waals Parlement. Hij legde wel de eed af, maar nam ontslag om minister te kunnen blijven. Bij de federale verkiezingen van 2010 werd hij als PS-lijsttrekker vervolgens verkozen in de Belgische Senaat, waar hij bleef zetelen tot in 2014.
  
  Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 was Paul Magnette lijsttrekker voor de PS in Charleroi. Hij beloofde de regering te verlaten als hij er burgemeester kon worden. Hij slaagde erin om burgemeester van Charleroi te worden en verliet de regering op 17 januari 2013. Hij werd op dezelfde datum ook voorgedragen als nieuwe partijvoorzitter. Magnette was in wezen waarnemend voorzitter, aangezien premier Elio Di Rupo was aangebleven als titelvoerend voorzitter van de partij, maar fungeerde als een volwaardige partijvoorzitter. Magnette nam zijn mandaat als senator eveneens weer op.
  
  Bij de verkiezingen van mei 2014 werd Magnette voor de tweede keer verkozen in het Waals Parlement. Op 22 juli 2014 werd hij minister-president van Wallonië, waardoor hij ontslag nam als waarnemend partijvoorzitter en Elio Di Rupo opnieuw volwaardig voorzitter van de partij werd. Op 26 juli 2017 werd een nieuw Waals regeerakkoord gesloten tussen MR en cdH, waarbij Magnette op 28 juli werd opgevolgd door Willy Borsus als Waals minister-president. Magnette werd hierdoor automatisch terug Waals Parlementslid en lid van het Parlement van de Franse Gemeenschap, maar hij besloot ontslag te nemen als parlementslid en voltijds burgemeester van Charleroi te worden. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 bleef hij burgemeester.
  
  In oktober 2016 veroorzaakte Magnette heel wat opschudding in binnen- en buitenland toen hij als Waals minister-president weigerde om het CETA-verdrag met Canada goed te keuren. Uiteindelijk stemde Paul Magnette, na een nieuwe onderhandelingsfase en het binnenhalen van nog enkele garanties ten voordele van de Waalse landbouwers in de bijlagen van het verdrag, op 28 oktober 2016 dan toch in met de ratificatie van CETA door het Waalse Parlement.
  
  Bij de verkiezingen van mei 2019 trok Magnette de PS-lijst voor het Europees Parlement. Hij werd verkozen, maar besloot zijn zetel niet op te nemen. In september 2019 stelde hij zich, zonder concurrentie, kandidaat om Elio Di Rupo op te volgen als voorzitter van de PS. Op 19 oktober werd hij verkozen met 95,4 procent van de stemmen.
  
  Op 5 november 2019 werd hij in het kader van de federale regeringsformatie door koning Filip aangesteld tot informateur. Op 10 december werd hij van zijn opdracht ontheven. In latere fases van de formatie vervulde hij nog enkele keren een opdracht. In mei 2020 nam hij samen met Conner Rousseau, voorzitter van sp.a, het initiatief om de regeringsgesprekken opnieuw aan te vatten, die na de vorming van de tijdelijke regering-Wilmès II in maart dat jaar waren stilgevallen. Magnette en Rousseau stelden aan het einde van hun opdracht voor om een minderheidsregering te vormen, maar dat stuitte op te veel tegenkanting. Van juli tot augustus 2020 was Magnette samen met N-VA-voorzitter Bart De Wever preformateur. Ze hadden het doel om een paars-gele regering van N-VA, PS, sp.a, CD&V, cdH en Open Vld te vormen, maar Magnette en De Wever slaagden er niet in om Open Vld van deze formule te overtuigen. Vervolgens werd onderhandeld over de zogenaamde Vivaldicoalitie. Toen de formatiefase kon worden aangevat, werden Magnette en Alexander De Croo (Open Vld) in september 2020 aangesteld tot coformateurs. Dit resulteerde begin oktober dat jaar in de regering-De Croo.
  
  Op 11 maart 2023 werd Magnette herkozen als voorzitter van de PS. Hij was de enige kandidaat en behaalde 93,5 procent van de stemmen.
  
  Talenkennis 
  Paul Magnette is drietalig en geeft interviews in die drie talen: Frans, Nederlands en Engels. Hij heeft jarenlang kronieken in de kranten De Morgen en De Standaard geschreven.
  
  Eretekens
    2000: Europese Emile Bernheim Prijs
    2000: Francquiprijs, samen met Éric Remacle "Uitzonderlijke Prijs voor Europese Studies"
    2010: Commandeur in de Leopoldsorde
    2016: IIIe Klasse met gouden ster en cravatte in de Orde van de Rijzende Zon
    2017: Grootkruis in de Orde van de Dannebrog
    2019: Grootofficier in de Leopoldsorde
  
  Publicaties 
   De omgekeerde wereld - Hoe we uit de crisis zullen raken, Manteau, 2013, 
   Onsterfelijk links, De Bezige Bij, 2016, 
   Het volle leven, Manteau, 2023,
  
  Publicaties in andere talen 
   De l'étranger au citoyen, construire la citoyenneté européenne, De Boeck Université, serie "L'homme, l'étranger" (richting) 1997.
   De Maastricht à Amsterdam, L’Europe et son nouveau traité, Complexe, serie Études européennes (co-richting), 1998.
   Union européenne et nationalités - Le principe de non-discrimination et ses limites, Bruylant (co-richting), 1999.
   Gouverner la Belgique - Clivages et compromis dans une société complexe, PUF, serie "Politiques d’aujourd’hui" (co-richting), 1999.
   À quoi sert le Parlement européen? - Stratégies et pouvoirs d’une assemblée transnationale, Complexe, serie "Études européennes" (co-richting), 1999.
   La citoyenneté européenne - Droits, politiques, institutions, Éditions de l’Université de Bruxelles, serie "Études européennes", 1999.
   La constitution de l'Europe, Bruxelles, Éditions de l'Université de Bruxelles, serie "Études européennes", (richting), 2000.
   Le nouveau modèle européen, Vol. I, Institutions et gouvernance, Vol. II, Politiques et relations extérieures, Brussels, Éditions de l'Université de Bruxelles, 2000, 174 + 242 pag., (co-richting met Éric Remacle).
   Le souverain apprivoisé, l'Europe, L'État et la démocratie, Bruxelles, Complexe, serie "Études européennes", 2000, 
   La citoyenneté - Une histoire de l'idée de participation civique, preface by John Dunn, Brussels, Bruylant, 2001.
   La constitution de l'Europe, Brussels, Éditions de l'Université de Bruxelles, serie "Études européennes", (richting), 2002.
   The Convention on the Future of Europe, Working Towards a Constitution, London, Federal Trust, 2003, with Jo Shaw, Lars Hoffmann en Anna Vergès Bausili.
   Le régime politique de l’Union européenne, Paris, Presses de Sciences Po, 2006, 
   Contrôler l’Europe - Pouvoir et responsabilités dans l’Union européenne, Brussels, Éditions de l’Université de Bruxelles, serie « Études européennes», 2003.
   La grande Europe, Brussels, Éditions de l'Université de Bruxelles, Collection de l'Institut d'études européennes, (co-richting), 2004.
   Vers un renouveau du parlementarisme? co-editing with O. Costa and E. Kerrouche, Brussels, Éditions de l’Université de Bruxelles, (co-richting), 2004.
   What is the European Union?, Basignstoke, Palgrave, 2005.
   Citizenship - The history of an Idea, London, ECPR Book Series, 2005 
   Au nom des peuples, le malentendu constitutionnel européen, Paris, éditions du Cerf, 2006
   Judith Sklar : le libéralisme des opprimés, Éditions Michalon, 2006, 
   Grandeur et misère de l'idée nationale, Liège, Luc Pire, 2011.
   La Gauche ne meurt jamais, Liège, Luc Pire, 2015
   Pasolini ou la raison poétique suivi de Pasolini politique, serie "Essais", Éditions L’Arbre à paroles, Brussels, 2016
   CETA Quand l'Europe déraille, Liège, Luc Pire, 2017, 
   Voyage à Charleroi, Liége, Luc Pire, 2018, 
   Le chant du pain, petit traité de l'art boulanger, photos Jean-Pierre Gabriel, Renaissance du Livre, Waterloo, 2019, 
   La vie large, manifeste écosocialiste, éditions La Découverte, 2022,
  
  Externe links
    Belgische Senaat
    Dictionnaire des wallons
  
  Partijvoorzitter van de PS (België)
  Burgemeester van Charleroi
  Waals Parlementslid
  Waals minister-president
  Volksvertegenwoordiger van de Franse Gemeenschap
  Belgisch senator
  Belgisch minister van Wetenschap
  Belgisch minister van Energie
  Belgisch minister van Ontwikkelingssamenwerking
  Belgisch politicoloog
  Belgisch wetenschapper
  Hoogleraar aan de Université libre de Bruxelles