title: Emile Salkin
text: Emile Salkin (Sint-Gillis, 19 december 1900 — Cotignac, 27 augustus 1977) was een Belgisch kunstschilder, tekenaar, frescoschilder, ontwerper en graveur.
  
  Hij is een invloedrijke figuur in de Belgische kunst. Hij heeft een belangrijke invloed op het werk van Paul Delvaux en hij geldt als een van de ontdekkers van Marcel Broodthaers. Broodthaers ontleent aan hem het motief van de adelaar voor zijn 'Département des aigles'. Salkin wordt ook een voorloper van de popart of eerste popartkunstenaar genoemd.
  
  Biografie 
  Hij is de zoon van de Belgische kunstschilderes Maria Lambiotte en de magistraat Paul Salkin. Hij woont in zijn vroege jaren in het abdijkasteel van de abdij van Cortenbergh, eigendom van zijn vader, een kleinzoon van de vroegere eigenares Barones Julie d’Eesbeeck Vanderhaeghen. Paul Delvaux is een jeugdvriend en is dikwijls te gast op de kasteelhoeve. Ze zullen vrienden voor het leven blijven en dikwijls samenwerken. Ook Robert Giron, de latere directeur van het Paleis voor Schone Kunsten, is een jeugdvriend. Daardoor zal Salkin in de jaren vijftig en zestig verschillende keren in het Paleis voor Schone Kunsten kunnen exposeren.
  
  De ouders van Emile Salkin ondersteunen de artistieke gaven van hun kind van jongs af aan. Zo behaalt de jonge Emile reeds op 10-jarige leeftijd een prijs in een "Grand Concours" in Parijs.
  
  Van in zijn jeugd is hij gepassioneerd door rails.
  
  De Eerste Wereldoorlog maakt grote indruk op hem en hij maakt uit zijn verbeelding tientallen tekeningen van het slagveld. Die zijn aangrijpend realistisch.
  
  Van 1917 tot 1919 volgt hij lessen aan de Academie voor Schone Kunsten in Sint-Gillis (Brussel). Daarna werkt hij bij Ferdinand Schirren en in 1921 vertrekt hij naar Parijs om tekenkunst te studeren bij Bernard Naudin en beelhouwen in het Louvre.
  
  In 1923 trouwde hij met Suzanne Angelroth. Ze zullen twee kinderen krijgen, Paul en Lucien.
  
  De artistieke carrière van Emile Salkin loopt van in het begin voorspoedig en zal dat gedurende zijn ganse carrière blijven. Die zal zich uiten in de meest verscheidene geledingen van grafische kunst, van kunstschilder, illustrator van boeken, medewerker aan tekenfilms, restaurateur, ontwerper van penningen en kartons voor tapijten tot monumentale frescoschilder. Zijn schilderkunst kenmerkt zich door een opeenvolging van verschillende stijlen.
  
  In 1930 koopt de Belgische staat een werk van Salkin (« Paysages »).
  
  In 1938 ontvangt hij een beurs van de Belgische Staat en reist hij naar Italië om zich in het schilderen van fresco’s te perfectioneren. Hij bezoekt Verona, Mantua, Padua, Venetië, Ravenna, Florence, Assisi en Rome.
  
  In 1939 wordt hij gemobiliseerd, in 1940 is hij een korte periode krijgsgevangen, maar vlug weer vrij.
  
  In 1940 sluit zijn oudste zoon Paul zich op 18-jarige leeftijd aan bij het Waals Legioen en vertrekt naar het Oostfront. Kort daarna wordt hij als vermist opgegeven. Dit heeft een zeer grote weerslag op Salkin.
  
  In 1941 wordt Emile Salkin professor artistiek tekenen (later directeur) aan de School voor Professionele, Industriële en Decoratieve Kunsten in Anderlecht en in 1943 artistiek leraar aan de academies van Namen en Doornik, evenals aan Ter Kameren (La Cambre) (École nationale supérieure des arts visuels).
  
  In 1945 maakt hij een studiereis naar Parijs, maar hervat vlug zijn activiteiten in het onderwijs.
  
  Twee reizen naar Spanje, in 1949 en 1955, hebben een belangrijke invloed op zijn manier van schilderen.
  
  Na zijn echtscheiding van Suzanne Angelroth, trouwt hij in 1962 met Francine Verhuyck, die hij in 1948 ontmoet heeft en met wie hij sinds 1956 samen woont. Ze krijgen een zoon: Stephane.
  
  In 1965, gaat hij met pensioen als leraar en verhuist hij met zijn vrouw en zoon van Brussel definitief naar het zuiden van Frankrijk in Cotignac in de Var. Daar liet hij een villa met een groot atelier bouwen, waarin hij zijn werk tot aan zijn dood in 1977 zal voortzetten.
  
  Paul Delvaux 
  Paul Salkin, raadsheer bij het Hof van Beroep van Katanga, de vader van Emile Salkin, en Jean Delvaux, advocaat bij het Hof van Beroep van Brussel; de vader van Paul Delvaux waren vrienden. Zo worden Emile Salkin en Paul Delvaux van in hun prille jeugd vrienden voor het leven. Emile Delvaux zal een grote invloed hebben op het werk van Paul Delvaux. Eind 1940, begin 1941 gaat hij met zijn vriend Paul Delvaux naar het museum voor natuurwetenschappen van Brussel waar hij verschillende studies maakt van het menselijk skelet en leert hij Paul Delvaux skeletten tekenen en schilderen zoals hij zelf doet, wat zal uitgroeien tot een van de belangrijkste motieven bij Delvaux. Het thema van de skeletten kwam bij Salkin reeds in 1933 voor.
  
  Emile Salkin en Paul Delvaux zullen dikwijls samenwerken, ook voor kleinere projecten, maar in het bijzonder bij opdrachten voor grote fresco’s. Hij werkte mee aan fresco's van Paul Delvaux, In 1952 voor het casino van Oostende ("zeemeermin") en van 1954 tot 1956 voor Gilbert Périer, directeur van Sabena en een groot verzamelaar van Brusselse kunst. De fresco's in het Brusselse huis van Gilbert Périer zijn waarschijnlijk een van de grootste nationale werken. Ze beslaan een oppervlakte van meer dan 240 m².
  
  Emile Salkin is afgebeeld op het schilderij “Le Musée Spitzner” van Paul Delvaux. Hij staat helemaal vooraan en kijkt naar de toeschouwer. De andere figuren zijn Paul-Gustave van Hecke, Gérard Bertouille, Olivier Picard en Yvan Denis), allemaal vrienden van Delvaux.
  
  Werk 
  Opvallend zijn de bruuske overgangen naar verschillende stijlen (“periodes”). Het thema verkeer (“circulations”), in al zijn vormen, is een terugkerend thema in zijn werk. Een ander terugkerend thema zijn de skeletten, reeds vanaf 1933 in kladversies te zien en die we later ook bij Paul Delvaux aantreffen.
  
  Zijn werken bevinden zich in de collecties van de Belgische Staat en van de Franse Gemeenschap van België, in verschillende grote collecties in binnen- en buitenland en in verschillende musea: Koninklijke Musea voor Schone Kunsten in Brussel, PMMK museum in Oostende (nu Mu.ZEE), La Boverie in Luik, Musée de la Tapisserie et des Arts Textiles in Doornik, het Prentenkabinet van de Koninklijke Bibliotheek van Brussel, prestigieuze privécollecties in België, in Frankrijk, Luxemburg (collectie van de groothertogelijke familie in het bijzonder).
  
  1928-1945: Figuratief fauvisme met een surrealistische tendens 
  
  In 1931 exposeert hij voor het eerst rond het thema “voertuigen”. In 1933 verschijnen de eerste schetsen rond het thema “danse macabre” (dodendans) bevolkt door skeletten.
  
  In 1935 zorgt Salkin samen met architect Jean-Jules Eggerickx voor de inrichting van het paviljoen " huishoudelijke elektriciteit " voor de Internationale en Wereldtentoonstelling van 1935 in Brussel. Hij staat in voor twee grote fresco's die het comfort van elektriciteit voorstellen tegenover het harde labeur van vroeger (65 op 75 meter).
  
  In 1936 neemt hij deel aan de kunstwedstrijd "schilderkunst" van de Olympische zomerspelen, met zijn zesdelige werk "Combat de Boxe", maar hij wint geen medaille.
  
  In 1938 ontwierp Emile Salkin een reeks van dertien sportmedailles voor de firma Fisch.
  
  1947-1955: Spaanse periode 
  In de Spaanse periode zien we afbeeldingen van stieren, corrida’s, vrouwelijke figuren en dat allemaal met een grote intensiteit aan kleuren. Hij exposeert deze werken op de Expo 58.
  
  In 1949 schildert Salkin het fresco van de stieren voor het gebouw van de regie van telefoon en telegraaf in Luik.
  
  1956-1960: Eerste periode “verkeer” (“circulations”) 
  In deze periode is het centrale thema het “autoverkeer”. Zijn ”Circulations” tonen beelden van auto's en vrachtwagens, in helse verkeerssituaties waarmee de schilder chaos, lawaai en snelheid oproept.
  
  Marcel Broodthaers en de internationale kunstcriticus Pierre Restany noemen hem “de voorloper van de Pop-Art. Hij wordt zelfs de eerste “pop-art-artiest” genoemd.
  
  Vanaf 1956 krijgt hij verschillende exposities in het paleis voor Schone Kunsten.
  
  1961-1965: "Niet-objectieve periode" 
  Dit is een abstracte periode, neigend naar expressionisme.
  
  In 1965 schilderde Salkin een grote muurschildering, een fresco van 42 vierkante meter, voor het postkantoor in zijn kantoor in Elsene, dat de geschiedenis van het postkantoor uitbeeldt.
  
  1966-1977: Terugkeer naar het figuratieve, tweede periode "Verkeer" en "Tango van de antigenese" 
  
  Op aanraden van Marcel Broodthaers keert hij terug naar het thema verkeer, het wordt zijn “vrachtwagenperiode”.
  
  Wanneer Salkin naakte amazones (op een paard, een zebra of een stier) en exotische dieren (olifanten, giraffen, tijgers) in de verkeersdrukte introduceert, verkrijgen zijn schilderijen een surrealistische inslag
  
  In deze periode gaat hij zich ook toeleggen op afbeeldingen van de jeugd van de late jaren zestig: mei 68, de hippies op de stranden van Saint-Tropez, de kledij van die tijd. Dit komt vooral tot uiting in zijn tekeningen, maar dit thema loopt door in zijn werken rond het “verkeer”.
  
  In de jaren zeventig evolueert hij meer naar een geometrische kunst met neiging naar abstractie.
  
  In de jaren 1970-1972 schildert hij de "Tango Van de antigenese", genoemd naar “Antimémoires van Malraux”. Het is zijn laatste grote werk en het is een moderne dodendans op groot formaat, meer dan veertien meter lang, waarop naakte jonge vrouwen hartstochtelijk dansen met geraamten. Het is een montage van 12 doeken. Het absurde feest heeft iets van de uitgelaten party's die in de late jaren zestig een levensstijl werden. Het wordt zijn meesterwerk genoemd.
  
  De laatste jaren van zijn leven schildert hij stoomlocomotieven, als herinnering aan zijn jeugd. In 1977 levert Delvaux documentatie over locomotieven aan Salkin als bron van inspiratie. Emile Salkin sterft op 27 augustus van datzelfde jaar.
  
  Externe links 
   Emile Salkin in Dictionnaire des peintres belges
  Emile Salkin bij Le Delarge
  
  Belgisch kunstschilder