title: Road Runner en Wile E. Coyote
text: Road Runner en Wile E. Coyote zijn twee tekenfilmfiguren uit de Looney Tunes/Merrie Melodies-tekenfilms van de Warner Bros. Studios, die in veel filmpjes een vast duo vormen. Beide werden in 1948 bedacht door Chuck Jones en maakten hun debuut in het filmpje Fast and Furry-ous.
  
  Road Runner 
  Road Runner is gebaseerd op de renkoekoek. Hij heeft blauwe veren en staat bekend om zijn enorme snelheid.
  
  In de filmpjes praat Road Runner niet, maar laat wel altijd miep-miep horen als hij op volle snelheid voorbij raast. De miep-miep-uitspraak (in het Engels beep-beep) is ingesproken door Paul Julian, een werknemer van Warner Brothers die dit geluid zelf maakte als hij haast had en wilde dat mensen uit de weg gingen. De eerste serie tekenfilms werd geregisseerd door Chuck Jones.
  
  Er zijn in Nederland ook stripverhalen verschenen van Road Runner. Hij kon hierin wél praten en wel op rijm. Hij werd altijd vergezeld door zijn drie kleine neefjes.
  
  Wile E. Coyote 
  Wile E. Coyote (een woordspeling op 'wily', het Engelse woord voor 'sluw') is een bruine antropomorfe coyote, die in alle filmpjes waarin hij met Road Runner te zien is, probeert Road Runner te vangen. De E. in zijn naam zou staan voor Ethelbert volgens getoond in een van de cartoons. Jones baseerde het personage op Mark Twains Roughing It.
  
  Wile E. Coyote staat bekend om zijn sluwheid en het smeden van vele plannen, die door stommiteiten of gebrekkige apparatuur mislukken.
  
  Wile E. Coyote is in tegenstelling tot Road Runner ook te zien in andere filmpjes dan die met hemzelf en Road Runner in de hoofdrol. Zo maakte hij vijfmaal zijn opwachting in een Bugs Bunny-filmpje, beginnend met Operation: rabbit uit 1949. In dit filmpje werd hij voor het eerst bij naam genoemd. Het was ook de eerste tekenfilm waarin de coyote sprak. Zijn stem werd (net als die van Bugs Bunny) ingesproken door Mel Blanc.
  
  In Looney Tunes-strips gepubliceerd in Nederland en uitgegeven door Uitgeverij de Vrijbuiter staat Wile E. Coyote ook bekend als Karel de Coyote.
  
  Opzet van de tekenfilm 
  De eerste reeks tekenfilms van Chuck Jones begint met Coyote die de Road Runner achterna zit. Beide razen met een enorme snelheid over de weg, totdat plotseling het beeld wordt stopgezet en er wordt ingezoomd op de twee karakters (meestal eerst Road Runner) waarna er een gefantaseerde Latijnse naam in beeld verschijnt die meestal verwijst naar de snelheid van de Road Runner (bijvoorbeeld Acceleratii Fantasticus) of de honger van de Coyote (bijvoorbeeld Eatibus Vulgaris). Dan loopt het beeld weer en meestal ontsnapt Road Runner op een of andere manier. Een bekende manier is dat hij bliksemsnel het beeld uitrent en dat de mond van Coyote openvalt. Latere regisseurs zouden deze introductie weglaten.
  
  De rest van de tekenfilm gaat dan over Coyote die allerlei mogelijke hulpmiddelen bedenkt om Road Runner te pakken te krijgen (meestal geleverd door Acme). Drie veelgebruikte voorwerpen:
  
   Vogelzaad. Meestal plaatst hij hier nog een bordje op met de tekst 'Gratis Vogelzaad'. Als Road Runner dan afgeleid is door het vogelzaad (wat hij meestal meteen opeet), probeert Coyote hem te pakken te krijgen.
   Explosieven. Meestal gebruikt hij dynamiet, maar ook andere explosieven als vuurwerk of kanonnen zijn mogelijk. Hij probeert hier meestal de Road Runner mee op te blazen.
   Rube Goldbergmachines. Coyote gebruikt verschillende voorwerpen die hij zo opstelt dat ze een kettingreactie geven die op het eind de Road Runner moeten vangen.
  
  Coyote krijgt de Road Runner nooit te pakken. Al zijn plannen lopen in de soep en Coyote raakt meestal zwaar toegetakeld. De bekendste scene is wel dat Coyote van een enorme rots afvalt en met rode ogen verder denkt hoe hij de Road Runner wel zou kunnen pakken.
  
  In de tekenfilms wordt meestal niet gesproken (behalve het miep-miep/tong uitsteken van Road Runner), maar de twee communiceren toch weleens door middel van het opsteken van bordjes naar elkaar, het publiek of de striptekenaar. Bovendien schreeuwt Coyote het weleens uit van de pijn, bijvoorbeeld als hij in een cactus terechtkomt. Ook kijkt hij weleens met opgetrokken wenkbrauwen trots naar het publiek, omdat hij denkt dat hij de Road Runner te pakken heeft, maar meestal raakt hij dan zelf in de penarie.
  
  Lijst van afleveringen 
  De serie bestaat uit 45 tekenfilms (meestal 6 à 7 minuten), 1 korte film (26 min.), en 3 tekenfilms op het internet (2-3 min.).
  
  * Gedeelte van de tekenfilm Adventures of the Road-Runner
  
  ** Deze tekenfilm staat op internet (looneytunes.warnerbros.com)
  
  *** Hedendaagse wetenschappelijke naam van Road Runner
  
  **** Hedendaagse wetenschappelijke naam van Coyote
  
  In Stop! Look! and Hasten!, volgt Coyote de instructies in een handleiding genaamd How to Build a Burmese Tiger Trap. Toen Coyote het geluid van de geactiveerde val hoorde, sprong hij erheen en raakte direct in paniek, omdat niet de Road Runner erin zat, maar hij een echte Burmese tijger ving, die de wetenschappelijke naam surprisibus! surprisibus! heeft gekregen.
  
  In Soup or Sonic, heeft het "miep-miep" van de Road Runner ook een wetenschappelijke naam gekregen. Deze luidt beepus-beepus.
  
  Wetten en regels 
  Zoals in de meeste tekenfilms zijn ook Road Runner en Coyote onderworpen aan de natuurwetten der cartoons. Zo is de Road Runner in staat om een geschilderde afbeelding van een tunnel binnen te gaan, terwijl de Coyote dit niet kan (tenzij er een opening is waar hij dan doorheen kan vallen). Soms hangt de Coyote enige tijd in de lucht, totdat hij beseft dat hij te pletter zal vallen in een ravijn. De Coyote kan rotsen en kanonnen inhalen die al eerder zijn begonnen met vallen en er vervolgens door verpletterd worden. Het is trouwens opmerkelijk dat de Coyote Road Runner nooit te pakken krijgt. Prairiewolven kunnen namelijk een snelheid van 60 km/h bereiken terwijl renkoekoeken slechts 37 km/h halen.
  
  In Chuck Amuck: The Life and Times Of An Animated Cartoonist wordt beweerd dat Chuck Jones en de tekenaars van de tekenfilms van Road Runner simpele, maar strikte regels volgden:
  
   Road Runner kan Coyote geen kwaad doen, tenzij hij "miep-miep" zegt.
   Geen externe kracht kan Coyote kwaad doen (alleen zijn eigen stommiteiten of de ondeugdelijkheid van een Acme-product).
   De Coyote had altijd kunnen stoppen, ALS hij geen fanaat zou zijn geweest (herhaal: "Een fanaat is iemand die zijn inspanning verdubbelt, als hij zijn doel is vergeten." —George Santayana).
   Geen dialoog, behalve het "miep-miep".
   Road Runner moet op de weg blijven, om de simpele reden dat hij een Road Runner is.
   De hele tekenfilm moet zich afspelen in de natuurlijke omgeving van de twee karakters: de zuidwestelijke Amerikaanse woestijn.
   Alle gereedschap, wapens of mechanische apparaten moeten bij Acme aangeschaft zijn.
   Zorg er indien mogelijk voor dat de zwaartekracht de grootste vijand van de Coyote is.
   De Coyote wordt altijd meer vernederd dan gewond door zijn mislukkingen.
   De sympathie van het publiek moet naar Coyote blijven uitgaan.
  
  Deze regels werden niet altijd opgevolgd en in een interview van jaren na beëindiging van de serie, zei schrijver Michael Maltese dat hij nooit van deze 'regels' had gehoord.
  
  Ralph Wolf 
  Chuck Jones kwam in 1953 met eveneens een soortgelijke setting, maar dan met een hond (genaamd Sam) die over zijn schapen waakt, waarbij deze belaagd wordt door een wolf. De karakter Ralph Wolf lijkt een tweelingbroer van Wile E. Coyote te zijn, met slechts minimale verschillen: Ralph heeft witte ogen (die van de coyote zijn geel) en een rode neus (de coyote heeft een zwarte neus).
  
  Zie ook 
   Looney Tunes
   Merrie Melodies
  
  Fictief duo
  Antropomorf personage
  Personage uit Looney Tunes
  Fictieve vogel
  Fictieve hondachtige