title: Johann-Georg Richert
text: Johann-Georg Richert (Liebau in Schlesien, 14 april 1890 - Minsk, 30 januari 1946) was een Duitse officier en Generalleutnant  tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was ook een veroordeelde oorlogsmisdadiger.
  
  Leven 
  Op 14 april 1890 werd Johann-Georg Richert geboren in Liebau in Schlesien in Silezië. Hij was de zoon van de hoofdinspecteur douane Alexander Richert en Rosa Richter (geboortenaam Schwiers). In de herfst van 1909 meldde hij zich aan bij het Pruisische leger. Hij werd als Fahnenjunker geplaatst in het Infanterie-Regiment „Graf Dönhoff“ (7. Ostpreußisches) Nr. 44. Na zijn bezoek aan de Kriegsschule  (militaire school) werd Richert op 20 maart 1911 bevorderd tot Leutnant.
  
  Eerste Wereldoorlog 
  Als Zug- en Kompanieführer   (pelotons- en compagniecommandant) nam hij deel aan de Eerste Wereldoorlog. In 1918 werd hij Frans krijgsgevangene gemaakt, en zat 14 maanden geïnterneerd. Hij werd onderscheiden met de beide klassen van het IJzeren Kruis 1914.
  
  Interbellum 
  Richert werd als Oberleutnant overgenomen in de Reichswehr. Hij kwam in het 100.000 man sterke Reichsheer van de Reichswehr, en werd geplaatst bij het 7. (Preuß.) Infanterie-Regiment. Bij het ontbinden van de eenheden, kwam Richert als bataljonscommandant naar het Infanterie-Regiment 50  (50e Infanterieregiment) in Landsberg an der Warthe. Op 1 januari 1936 werd hij bevorderd tot Oberstleutnant. Op 1 februari 1939 werd Richert benoemd tot commandant van het Infanterie-Regiment 23  (23e Infanterieregiment) in de 11. Infanterie-Division  (11e Infanteriedivisie).
  
  Tweede Wereldoorlog 
  Met het 23e Infanterieregiment nam Richtert deel aan de Poolse Veldtocht en de Slag om Frankrijk. Vanaf juni 1941 vocht hij met zijn regiment in Noord-Rusland aan de Volchov. Op 1 december 1941 werd hij onderscheiden met het Duitse Kruis in goud. Op 1 april 1942 werd Richert bevorderd tot Generalmajor. En aansluitend werd hij benoemd tot commandant van de 286. Sicherungs-Division  (286e Beveiligingsdivisie). Op 1 maart 1943 werd Richert bevorderd tot Generalleutnant. Vanaf 5 november 1943 tot 9 april 1944 was hij commandant van de 35e Infanteriedivisie. Voor de verdedigingsprestaties van de divisie in de gebied van Mogilew, werd hij op 17 maart 1944 onderscheiden met het Ridderkruis van het IJzeren Kruis. De divisie vocht onder zijn leiding tijdens Operatie Bagration.
  
  Tijdens het Russische zomeroffensief in juni 1944 stond de 35. Infanterie-Division  (35e Infanteriedivisie) opgesteld aan de Berezina ten zuiden van Bobruisk, en kon alleen met zware verliezen zich terugtrekken naar het westen. Voor zijn leiderschap werd Johann-Georg Richert op 18 oktober 1944 onderscheiden met het Eikenloof bij zijn Ridderkruis van het IJzeren Kruis.
  
  Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog nam de divisie deel aan het Oost-Pruisenoffensief.
  
  Partizanenbestrijding
  
  Als commandant van de 286. Sicherungs-Division  (286e Beveiligingsdivisie), nam hij deel aan meerdere operaties tegen de partizanen. Hierbij werden burgers vermoord. Begin maart 1944 dreef Richerts 35e Infanteriedivisie dat onder het bevel gesteld was van het 9. Armee  (9e Leger) van de General der Panzertruppe Josef Harpe, samen met Sonderkommando 7a der SS-Einsatzgruppe B minstens 40.000 Wit-Russische burgers naar de geïmproviseerde kampen van het vernietigingskamp Osaritschi.
  
  Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog, raakte Richert in Russisch krijgsgevangenschap.
  
  Na de oorlog, proces en terechtstelling 
  In januari 1946 werd hij met meerdere officieren aangeklaagd door een Russische militaire rechtbank in het proces van Minsk, en op grond van zijn oorlogsmisdaden tot de dood veroordeeld.
  
  Omdat de Sovjet-oorlogsmisdadenprocessen als onderdeel van de Sovjet-jurisprudentie, niet overeenkwamen met liberale westerse juridische opvattingen, lijkt het - volgens de Oost-Europese historicus Hans-Heinrich Nolte - opmerkelijk dat Richert uitsluitend werd veroordeeld voor zijn gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de dood van duizenden mensen in de kampen in Osaritschi.
  
  De beweringen van de aanklager over medeverantwoordelijkheid voor opzettelijk "biologische oorlogvoering" door middel van systematisch geïnduceerde tyfusinfecties werden niet bevestigd in het vonnis.
  
  Op 30 januari 1946 werd het vonnis in het openbaar op de renbaan van Minsk voor een publiek van 100.0000 personen uitgevoerd door ophanging.
  
  Militaire carrière 
   Generalleutnant: 1 maart 1943
   Generalmajor: 1 april 1942
   Oberst: 1 juni 1938
   Oberstleutnant: 1 januari 1936
   Major: 1 juni 1933
   Hauptmann: 1 april 1923
   Oberleutnant: 6 juni 1916
   Leutnant: 20 maart 1911
   Fähnrich: 18 mei 1910
   Fahnenjunker: september 1909
  
  Onderscheidingen 
   Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof (nr.623) op 18 oktober 1944 als Generalleutnant en Commandant van de 35e Infanteriedivisie / / 4e Legerkorps / 9e Leger / Heeresgruppe Mitte, Oostfront
   Ridderkruis van het IJzeren Kruis op 17 maart 1944 als Generalleutnant en Commandant van de 35e Infanteriedivisie / 4e Legerkorps / 9e Leger / Heeresgruppe Mitte, Oostfront
   Duitse Kruis in goud op 1 december 1941 als Oberst en Commandant van het 23e Infanterieregiment / 11e Infanteriedivisie, Oostfront
   Herhalingsgesp bij IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse (3 oktober 1939) en 2e Klasse (20 september 1939)
   IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse en 2e Klasse
   Erekruis voor Frontstrijders in de Wereldoorlog in 1934
  
  Duits generaal
  Duits militair in de Tweede Wereldoorlog
  Duits militair in de Eerste Wereldoorlog
  Duits krijgsgevangene
  Oorlogsmisdadiger
  Duits geëxecuteerd persoon