title: Magnetische fluxdichtheid
text: De magnetische fluxdichtheid, ook magnetische inductie in een punt is de oppervlaktedichtheid van de magnetische flux , dus de magnetische flux per oppervlakte-eenheid, en wordt meestal aangeduid met het symbool . Het is, in tegenstelling tot de magnetische veldsterkte, een maat voor de sterkte van het magnetische veld onder invloed van materie. Er geldt:
  , 
  
  met  het oppervlakte-element.
  
  De magnetische fluxdichtheid wordt gemeten in tesla (T), dat is weber per vierkante meter (Wb/m2), of uitgedrukt in basiseenheden V s/m2.
  
  De magnetische fluxdichtheid  is een pseudovectorveld.
  
  In een punt van een magnetisch veld is de magnetische fluxdichtheid voor te stellen als een vector in de veldrichting met een grootte gelijk aan de lorentzkracht die een stroomdraad per meter en per ampère ondervindt als de stroomdraad loodrecht op de veldlijnen staat, of algemener de lorentzkracht die een geladen deeltje per eenheid van lading en per snelheid loodrecht op  ondervindt.
  
  Definitie
  De tegenwoordig gebruikelijke definitie van magnetische fluxdichtheid gebruikt het verschijnsel dat een geladen deeltje in een magnetisch veld een lorentzkracht ondervindt. De magnetische fluxdichtheid  is zodanig dat een bewegend geladen deeltje met elektrische lading  en snelheid  een lorentzkracht  ondervindt gelijk aan:
  .
  
  De magnetische inductie  is het magnetische analogon van de elektrische grootheid , de elektrische verplaatsing. Verder geldt
  . 
  
  waarin  de magnetische veldsterkte is,  de magnetisatie,  de magnetische permeabiliteit van het medium en  de permeabiliteit van het vacuüm.
  
  Zie ook 
  Elektrotechniek van A tot Z
  Wetten van Maxwell
  
  Fluxdichtheid