title: Jef De Pauw (1894)
text: Joseph Jean Louis (Jef) De Pauw (Schaarbeek 1894 – Etterbeek 1947) was een Belgische kunstenaar. Hij was kunstschilder, tekenaar, aquarellist, graficus, hout- en linosnijder.
  
  Hij mag niet verward worden met zijn naamgenoot Jef De Pauw (1888-1930) uit Temse. Op internetsites en zelfs bij veilinghuizen worden worden hun werken vaak verkeerd aan elkaar toegeschreven, ondanks het feit dat de signaturen van de schilders verschillend en vrij duidelijk zijn. Er is geen familiale band tussen beiden.
  
  Loopbaan 
  Hij was autodidact, beïnvloed door Henri Roidot en Anto Carte.
  
  Hij schilderde vooral landschappen, dorpsgezichten, dorpsgezichten onder de sneeuw, stillevens, marines, portretten en talrijke zelfportretten.
  
  Zijn straatgezichten zijn vooral geschilderd in de gemeenten rond Brussel, zoals Drogenbos, Watermaal, en Bosvoorde (Gaaistraat, waar de schilder heeft gewoond).
  Hij schildert stevig opgebouwde composities, met een beperkt kleurenpalet en sterke stilering. Zijn werk getuigt van expressionistische invloeden, waardoor hij tot het expressionisme gerekend wordt, maar zijn werken gingen later een meer intimistische sfeer ademen. Soms zijn ook kubistische elementen aanwezig.
  
  Hij schildert stevig opgebouwde composities, met een beperkt kleurenpalet en sterke stilering. Na een fauvistische periode ging hij zoals anderen, waaronder Dehoy en Counhaye, naar een meer expressionistische richting verwant aan De Vlaminck en Derain, maar soberder en minder dramatisch.  Zijn landschappen en stadsgezichten hebben een nogal bijzondere atmosfeer van regen, grijsheid en stille verlatenheid.  Door deze expressionistische invloeden wordt hij tot het expressionisme gerekend, maar zijn werken gingen later een meer intimistische sfeer ademen. Soms zijn ook kubistische elementen aanwezig.
  
  Hij was een virtuoos houtsnijder met een expressionistische stijl. Volgens Walden Art behoort zijn zelfportret uit 1924 tot de belangrijkste werken van het expressionisme in Vlaanderen. Dit zelfportret is verwant met de expressionistische houtsnijkunst, in het bijzonder aan de zelfportretten van Ernst Ludwig Kirchner en Erich Heckel.
  
  Hij stelde zijn werk onder andere tentoon op de driejaarlijkse salons met “Les Peintres de Watermael-Boitsfort” in Galérie Giroux, in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel en ook vaak in het buitenland.
  
  Hij exposeerde in 1925 in het Cabinet Maldoror (Ravenstein) te Brussel. De Belgische Staat kocht toen zijn werk ‘Le Violon’.
  
  Hij was lid van L' Association des Xylographes Belges.
  
  Na zijn dood werden een aantal van zijn werken (stilleven, pastel) in 1969 opgenomen in de tentoonstelling ‘Kunstschilders van Watermaal-Bosvoorde’ in het Hoge Huis te Bosvoorde.
  
  Het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel bezit vier van zijn werken. Verder hangt zijn werk in het Museum Parc Boverie (Musée d’Art Moderne) in Luik, in het stadhuis van Etterbeek en in Kaunas (Litouwen) en Tallin (Estland).
  
  De werken "Huizen onder de sneeuw" en "Portret of the artist" werden aangekocht door de Vlaamse Gemeenschap.
  
  In de nalatenschap van Irène Hamoir, weduwe van Louis Scutenaire, bevonden zich meerdere van zijn werken. Hij heeft ook een portret van haar geschilderd.
  
  Galerij 
  
  Belgisch kunstschilder
  20e-eeuws schilder