title: Isabelle Huppert
text: Isabelle Anne Madeleine Huppert (Parijs, 16 maart 1953) is een Franse actrice en filmproducente.
  
  Levensloop
  Ze groeide op in een vrijzinnige en onbezorgde familie uit de gevestigde burgerij. Haar moeder Annick is lerares Engels en haar vader Raymond is een fabrikant van veiligheidsinrichtingen. Isabelle is de jongste van de vijf kinderen uit het gezin. Ze heeft drie zusters (Jacqueline, Elisabeth en Caroline) en een broer (Rémi).
  Isabelle bracht haar kinderjaren door in Ville-d'Avray (Hauts-de-Seine) en ging naar de middelbare school in Saint-Cloud en het conservatorium van Versailles. Ze studeerde Russisch aan de Faculté de Clichy en volgde dramalessen aan het Conservatoire national d’art dramatique.
  
  Isabelle heeft drie kinderen: Lolita (geboren op 1 oktober 1983), Lorenzo (geboren in januari 1988) en Angelo (geboren in september 1997). Ze woont in Parijs met haar man Ronald Chammah.
  
  Haar filmdebuut was in Faustine et le bel été van Nina Companeez in 1972. In César et Rosalie door Claude Sautet uit 1972 speelde ze de jonge zuster van Romy Schneider. Ze werkte samen met regisseur Otto Preminger in Rosebud (1975) en met Bertrand Tavernier in Le Juge et l'Assassin (1976). Voor haar rol in Le Juge et l'Assassin won ze Le prix Suzanne-Bianchetti. In 1975 werkte ze samen met Liliane de Kermadec in Aloïse. Haar meest indrukwekkende rol uit de periode 1972-1976 was de laatste verschijning van 5 minuten in Les Valseuses van Bertrand Blier waarin ze de 16-jarige maagd Jacqueline speelde, een meisje dat in opstand kwam tegen haar ouders en sterft omdat ze wegliep met Gérard Depardieu, Miou-Miou en Patrick Dewaere.
  
  Isabelle Huppert kende haar internationale doorbraak in 1977 met de Zwitsers/Franse film La Dentellière. Het was de meest besproken film op het Filmfestival van Cannes. In Violette Nozière, een film uitgebracht in 1978, zette ze opnieuw een sterke acteerprestatie neer. Ze werd al snel een van de drukste en meest gevraagde actrices in Europa. Van 1977 tot 1983 maakte ze zestien films in zes jaar tijd. Haar imago van postadolescent of tienerslachtoffer (onder meer in het sociaal drama Dupont Lajoie) leek permanent, ze bleef rollen aannemen in films als Les Indiens sont encore loin (1977), Retour à la bien-aimée (1979), Les Soeurs Brontë (1979), La Dame aux Camelias (1980), Les Héritières (1980), Les Ailes de la Colombe (1981) en de in een Franse Afrikaanse kolonie gesitueerde misdaadfilm Coup de torchon waarin haar personage altijd jong stierf. In die periode was ze voor het eerst te zien in een Hollywoodproductie : ze vertolkte de hoofdrol in de peperdure western Heaven's Gate die een van de grootste flops uit de Amerikaanse filmgeschiedenis werd en zo United Artists aan de rand van de afgrond bracht.
  
  Na jaren werk voelde Huppert zich moe in de zomer van 1982. Ze vertrok na de opnames van La Truite naar Italië voor een persoonlijke reis van drie maanden ondanks het feit dat Diane Kurys, de regisseuse en scenarioschrijfster van Coup de foudre, haar dolgraag voor de rol van Lena in haar film wou. Isabelle twijfelde om de rol aan te nemen omdat ze ongerust was dat ze niet overtuigend een moeder kon spelen. Toch nam ze de rol aan, wat meteen het begin was van een hechte vriendschap met Diane Kurys.
  
  Na La Femme de mon pote (1983) van Bertrand Blier stopte ze voor ongeveer negen maanden met werken om te bevallen van en te zorgen voor haar eerste kind, Lolita. Uit verschillende interviews uit die tijd blijkt dat ze heel onzeker was over haar plaats in de filmwereld. Ze had toen al in meer dan 30 films gespeeld en had desondanks nog geen César gewonnen. Ze begon aan zichzelf te twijfelen en ging naar de psycholoog.
  
  Isabelle Huppert kwam er stilaan weer bovenop en ging weer aan het werk in het begin van 1984. Ze werkte vooral samen met hechte vrienden: met Christine Pascal in La Garce (1984), Josiane Balasko in Sac de nœuds (1985) en haar zuster Caroline Huppert in Signé Charlotte (1985). Ze deed mee in buitenlandse producties. Zo was ze te zien in de Australische film Cactus (1986) van Paul Cox en in de Amerikaanse thriller The Bedroom Window (1987) van Curtis Hanson. Ze speelde ook mee in Milan noir (1987), een film die werd geregisseerd door haar man Ronald Chammah. In 1987 verscheen ze hoogzwanger in het Poolse drama Les Possédés van Andrzej Wajda.
  
  In de periode van 1983 tot 1987 leefde Huppert behoorlijk rustig, weg uit de kringen van de Franse cinema. Begin 1988 kreeg ze haar tweede kind, Lorenzo.
  
  In 1988 maakte ze met Une affaire de femmes van Claude Chabrol haar rentree in de Franse cinema. Ze won voor haar rol van aborteuse de prijs voor de beste actrice op het Filmfestival van Venetië. Tien jaar na Violette Nozière werd ze herenigd met Claude Chabrol en ze gingen steeds vaker samenwerken. Ze vertolkte hoofdrollen voor hem in Madame Bovary (1991), La Cérémonie (1995) en Rien ne va plus (1997). Voor haar rol in La Cérémonie won Huppert niet alleen voor de tweede keer de prijs voor de beste actrice op het Filmfestival van Venetië maar ook haar eerste César en dat na zeven nominaties in de voorbije 20 jaren. In haar toespraak bij de uitreiking was ze haar regisseur Chabrol zeer erkentelijk.
  
  Isabelle Huppert bleef samenwerken met buitenlandse regisseurs zoals met de Duitser Werner Schroeter in Malina (1991), de Oekraïner Igor Minayev in L’Inondation (1994), de Amerikaan Hal Hartley in Amateur (1994) en de Italiaanse broeders Paolo en Vittorio Taviani in Le affinità elettive (1996). Verder zijn een aantal van haar Franse films uit die tijd het vermelden waard: Après l'amour (1992) van Diane Kurys en La Séparation (1994) van Christian Vincent. Ze maakte ook een terugkeer naar het theater met Un mois à la campagne in 1988, Orlando in 1993 en 1994 en Mary Stuart in het London Royal National Theater in 1996.
  
  Na de geboorte van haar derde kind Angelo in 1997 werd Isabelle herenigd met Benoît Jacquot. Ze maakte in 1981 Les Ailes de la Colombe met hem. De opnames van de nieuwe film, L'École de la chair waren gestart in februari 1998 en waren slechts voltooid twee dagen voor de Cannes aankondigingen van de officiële selecties voor de Competitie in 1998 van het Festival de Cannes. Sinds 1998 zouden Benoît en Isabelle werken aan drie films in de twee jaren daarna: L'École de la chair (1998), Pas de scandale (1999) en La Fausse suivante (2000). In 2009 kwam daar nog Villa Amalia bij.
  
  Isabelle Huppert bleef haar prominente positie in de Franse cinema bevestigen terwijl ze het vierde decennium van haar carrière inging. Ze bleef constant twee tot drie film per jaar maken. Isabelle schuwde het niet om met regisseurs van een jongere generatie samen te werken. Dat was onder meer het geval in La Vie Moderne (1999) van Laurence Ferreira Barbosa, Saint-Cyr (2000) van Patricia Mazuy en Les Destinées sentimentales (2000) van Olivier Assayas. In 8 femmes (2001) van François Ozon en La Vie Promise (2002) van Olivier Dahan waagde ze zich zelfs aan samenwerking met een nog jongere generatie regisseurs. Daarnaast bleef ze werken met oudere regisseurs zoals Raoul Ruiz in Comédie de l'innocence (2000) en Claude Chabrol in Merci pour le chocolat (2000) en L'Ivresse du pouvoir (2006). Merci pour le chocolat was goed voor de prijs voor de beste actrice op het Montréal World Film Festival van 2000.
  
  In 2001 bereikte de carrière van Isabelle Hupert een nieuw hoogtepunt met de film La Pianiste (2001) van Michael Haneke. Voor haar acteerprestatie ontving ze haar tweede prijs in Cannes. Later werkte ze nog twee keer samen met Haneke, onder meer voor het alom bekroonde drama Amour (2012). Volgens een poll van Studio Magazine was ze de meest geliefde actrice van het jaar 2002.
  
  Films (selectie) 
   1972
   Faustine et le bel été van Nina Companeez
   Le Bar de la fourche van Alain Levent
   César et Rosalie van Claude Sautet
   1974
   Les Valseuses van Bertrand Blier
   L’Ampélopède van Rachel Weinberg
   Glissements progressifs du plaisir van Alain Robbe-Grillet
   1975
   Sérieux comme le plaisir van Robert Benayoun
   Dupont Lajoie van Yves Boisset
   Rosebud van Otto Preminger
   Aloïse van Liliane de Kermadec
   Le Grand délire van Dennis Berry
   1976
   Docteur Françoise Gailland van Jean-Louis Bertuccelli
   Le Juge et l'Assassin van Bertrand Tavernier
   Je suis Pierre Rivière van Christine Lipinska
   Le Petit Marcel van Jacques Fansten
   1977
   La Dentellière van Claude Goretta
   Les Indiens sont encore loin van Patricia Moraz
   1978
   Violette Nozière van Claude Chabrol
   1979
   Retour à la bien-aimée van Jean-François Adam
   Les Soeurs Brontë van André Téchiné
   1980
   Loulou van Maurice Pialat
   Sauve qui peut (la vie) van Jean-Luc Godard
   Les Héritières van Márta Mészáros
   Heaven's Gate van Michael Cimino
   La storia vera della signora delle camelie van Mauro Bolognini
   1981
   Les Ailes de la colombe van Benoît Jacquot
   Coup de torchon van Bertrand Tavernier
   Eaux profondes van Michel Deville
   1982
   Passion van Jean-Luc Godard
   La Truite van Joseph Losey
   1983
   Coup de foudre van Diane Kurys
   Storia di Piera van Marco Ferreri
   La Femme de mon pote van Bertrand Blier
   1984
   La Grace van Christine Pascal
   1985
   Signé Charlotte van Caroline Huppert
   Sac de nœuds van Josiane Balasko
   1986
   Cactus van Paul Cox
   1987
   Milan noir van Ronald Chammah
   The Bedroom Window van Curtis Hanson
   Les Possédés van Andrzej Wajda
   1988
   Une affaire de femmes van Claude Chabrol
   1989
   Seobe van Aleksandar Petrovic
  1990
   La Vengeance d'une femme van Jacques Doillon
   1991
   Malina van Werner Schroeter
   Madame Bovary van Claude Chabrol
   1992
   Après l'amour van Diane Kurys
   1994
   Amateur van Hal Hartley
   L’Inondation van Igor Minayev
   La Séparation van Christian Vincent
   1995
   La Cérémonie van Claude Chabrol
   1996
   Les Affinités électives van Paolo en Vittorio Taviani
   1997
   Les Palmes de M. Schutz van Claude Pinoteau
   Rien ne va plus van Claude Chabrol
   1998
   L'École de la chair van Benoît Jacquot
   1999
   Pas de scandale van Benoît Jacquot
   La Vie Moderne van Laurence Ferreira Barbosa
   2000
   La Fausse suivante van Benoît Jacquot
   Saint-Cyr van Patricia Mazuy
   Les Destinées sentimentales van Olivier Assayas
   Merci pour le chocolat van Claude Chabrol
   Comédie de l'innocence van Raoul Ruiz
   2001
   La Pianiste van Michael Haneke: Erika Kohut
   2002
   8 femmes van François Ozon: Augustine
   Deux van Werner Schroeter
   La Vie Promise van Olivier Dahan
   2003
   Le Temps du loup van Michael Haneke
   2004
   Ma Mère van Christophe Honoré
   I love Huckabees van David O. Russell
   Les Sœurs fâchées van Alexandra Leclère
   2005
   Gabrielle van Patrice Chéreau
   2006
   L'Ivresse du pouvoir van Claude Chabrol
   Nue propriété van Joachim Lafosse
   2007
   L’Amour caché van Alessandro Capone
   Medee Miracle van Tonino De Bernardi
   2008
   Un barrage contre le Pacifique van Rithy Panh
   2009
   Villa Amalia van Benoît Jacquot
   2010
   Copacabana van Marc Fitoussi
   2011
   Captured van Brillante Mendoza
   My Little Princess van Eva Ionesco
   Mon pire cauchemar van Anne Fontaine
   2012
   Amour van Michael Haneke : Éve
   Bella addormentata (of La Belle Endormie) van Marco Bellocchio : Divina Madre
   2013
   La Religieuse van Guillaume Nicloux : Mère Supérieure de Saint-Eutrope
   Dead Man Down van Niels Arden Oplev : Valentine Louzon
   Au bonheur des ogres van Nicolas Bary : La reine Zabo
   Tip Top van Serge Bozon : Esther Lafarge
   2014
   Abus de faiblesse van Catherine Breillat : Maud
   La Ritournelle van Marc Fitoussi : Brigitte
   The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her van Ned Benson : Mary Rigby
   2015
   Louder than Bombs van Joachim Trier
   Valley of Love van Guillaume Nicloux : Elle
   2016
   L'Avenir van Mia Hansen-Løve: Nathalie
   Elle van Paul Verhoeven: Michelle
   Souvenir van Bavo Defurne: Liliane
   2017
   Happy End van Michael Haneke: Anne Laurent
   Madame Hyde van Serge Bozon: Madame Géguil
   2018
   Eva van Benoît Jacquot: Eva
   Greta van Neil Jordan: Greta Hideg
   2019
   Une jeunesse dorée van Eva Ionesco: Lucile Wood
   Blanche comme neige van Anne Fontaine: Maud
   Frankie van Ira Sachs: Frankie
   2020
   La Daronne van Jean-Paul Salomé: Patience Portefeux
   Garçon chiffon van Nicolas Maury: zichzelf
   2021
   A propos de Joan van Laurent Larivière: Joan Verra
   L'Ombra di Caravaggio van Michele Placido: Costanza Sforza Colonna
  
  Prijzen en nominaties
  
  Prix Lumières voor beste actrice 
   1996: La Cérémonie (gewonnen)
   2001: Merci pour le chocolat (gewonnen)
   2006: Gabrielle (gewonnen)
   2017: Elle (gewonnen)
  
  Prix Suzanne Bianchetti voor meestbelovende jonge actrice 
   1976: Le Juge et l'Assassin
  
  César
  
  César voor beste actrice 
   prijs:
   1996: La Cérémonie
   2016: Elle
   nominaties:
   1978: La Dentellière
   1979: Violette Nozière
   1981: Loulou
   1982: Coup de torchon
   1989: Une affaire de femmes
   1995: La Séparation
   1999: L'École de la chair
   2001: Saint-Cyr
   2002: La Pianiste
   2003: 8 femmes
   2006: Gabrielle
  
  César voor beste vrouwelijke bijrol 
   nominatie:
   1976: Aloïse
  
  Filmfestival van Cannes 
  1978: Beste actrice, voor Violette Nozière (gewonnen)
  2001: Beste actrice, voor La Pianiste (gewonnen)
  
  Filmfestival van Venetië 
  1988: Beste actrice, voor Une affaire de femmes (gewonnen)
  1995: Beste actrice, voor La Cérémonie (gewonnen)
  2005: Speciale Gouden Leeuw, voor Gabrielle (gekregen)
  
  Filmfestival van Berlijn 
  2005: Zilveren Beer voor Beste Actrice, voor 8 femmes (gewonnen samen met de 7 andere actrices in de film)
  
  Filmfestival van Moskou 
  2005: Beste actrice, voor Madame Bovary (gewonnen)
  
  World Film Festival van Montréal 
  2000: Beste actrice, voor Merci pour le chocolat (gewonnen)
  
  European Film Awards 
  2001: Beste actrice, voor La Pianiste (gewonnen)
  2002: Beste actrice, voor 8 femmes (gewonnen samen met de zeven andere actrices in de film)
  2004: Prijs van het publiek voor de beste actrice, voor Ma mère (nominatie)
  
  Étoiles d’Or 
  2003: Beste actrice, voor 8 femmes (gewonnen)
  
  BAFTA 
  1978: Beste nieuwkomer, voor La Dentellière (gewonnen)
  
  Premi David di Donatello 
  1980: Beste actrice, voor La Dentellière (gewonnen)
  2003: Speciale David (gewonnen)
  
  Deutscher Filmpreis 
  1991: Beste actrice, voor Malina (gewonnen)
  
  Internationaal filmfestival van Valladolid 
  1988: Beste actrice, voor Une affaire des femmes (gewonnen)
  
  Internationaal filmfestival van Locarno 
   2017: Gouden Luipaard voor beste actrice, voor Madame Hyde (gewonnen)
  
  Filmfestival van Bogota 
  1989: Beste actrice, voor Une affaire des femmes (gewonnen)
  
  Academy Award 
  2017: Oscar voor beste actrice, voor Elle (genomineerd)
  
  Golden Globe 
  2017: Beste actrice, voor Elle (gewonnen)
  
  Overige prijzen 
  in 1999 werd aan haar de Poolse Kristallen Bol uitgereikt haar bijdragen tot de wereldcinema.
  Voor Elle ontving zij verder:
  Beste actrice van de Boston Society of Film Critics, de Boston Online Film Critics Association, de Florida Film Critics Circle, de Gotham Independent Film Awards, de IndieWire Critics Poll, de Los Angeles Film Critics Association, de National Society of Film Critics, de New York Film Critics Circle Award, de New York Film Critics Online het Palm Springs International Film Festival, de San Francisco Film Critics Circle het Santa Barbara International Film Festival, en de Satellite Awards, de St. Louis Gateway Film Critics Association, de Vancouver Film Critics Circle, en de Village Voice Film Poll.
  Dapperste prestatie en Defying Age and Ageism van de Alliance of Women Film Journalists
  
  Externe link
   
  
  Frans acteur
  Frans filmproducent
  Frans filmacteur