title: Feyo Sickinghe
text: Jhr. mr. Feyo Onno Joost Sickinghe ('s-Gravenhage, 1 mei 1926 – Naarden, 8 juni 2006) was een Nederlandse captain of industry, directeur en commissaris.
  
  Sickinghe was van 1971 tot 1989 voorzitter van de Raad van Bestuur van Stork N.V. (voorheen VMF Stork). Na zijn tijd bij Stork vervulde Sickinghe meermaals de rol van crisismanager bij diverse bedrijven en instanties.
  
  Jeugd en opleiding 
  Sickinghe is een telg uit het Nederlands oud adellijke geslacht Sickinghe en zoon van jhr. Duco Wilhelm Sickinghe (1888-1983), ordonnansofficier van koningin Wilhelmina der Nederlanden en jkvr. Wilhelmine Jeanne Marie Elisabeth Radermacher Schorer (1895-1965). Hij groeide op in Driebergen. Na zijn middelbare schooltijd studeerde hij rechten aan de Rijksuniversiteit Utrecht waarna hij advocaat en procureur te Amsterdam werd.
  
  Loopbaan
  
  Stork 
  
  Sickinghe's carrière bij Stork begon in 1955 bij Werkspoor, een dochteronderneming van de VMF. Na verschillende functies binnen het Concern vervuld te hebben werd Sickinghe in 1969 benoemd tot lid en in 1971 tot voorzitter van de Raad van Bestuur van Stork N.V.
  
  Bij zijn aantreden stond Stork er slecht voor en het bedrijf kampte het met hoge verliezen. Tot de jaren 60 had Stork altijd ingezet op de fabricage van zware kapitaalgoederen; machines, ketels, treinen, scheepsmotoren en elektriciteitscentrales. Midden jaren zeventig zakte de vraag naar 'rollend' materieel (treinen en trams) en andere zware kapitaalgoederen. Door het afzwakken van het effect van de wederopbouw, de oliecrisis en de concurrentie van bedrijven uit landen met lage lonen kwam Stork in zwaar weer terecht. Het bedrijf draaide steeds groter wordende verliezen. 
  
  Sickinghe gooide het roer om. Het bedrijf zou zich gaan richten op de productie van lichtere kapitaalgoederen. Lichtere machines voor de voedingsmiddelen- en textielindustrie. Met als doel de onderneming weer gezond en toekomstbestendig te maken. Daarnaast sloot Sickinghe fabrieken en werden verlies draaiende onderdelen van het bedrijf gesaneerd. 
  
  De strenge regels rondom ontslagbescherming en bedrijfsinkrimping zorgde in 1976 echter voor een probleem; Stork kon haar fabrieken niet snel genoeg sluiten. Het zorgde voor veel discussie tussen Sickinghe en de toenmalig minister van economische zaken. In datzelfde jaar schreef Sickinghe samen met nog 8 andere vooraanstaande ondernemers een brandbrief aan het toenmalige kabinet-Den Uyl. De brief verscheen in alle landelijke bladen en men sprak van een noodkreet aan de overheid. Door de te hoge sociale premies, rentestijgingen, potverteren en het plukken van industrie ging het volgens de ondertekenaars de verkeerde kant op met de Nederlandse economie. 
  
  1977 was het absolute rampjaar voor Stork. Het bedrijf leed een verlies van 130 miljoen gulden op een omzet van 1.7 miljard. Sickinghe kon verlies draaiende onderdelen en fabrieken niet snel genoeg afstoten door beknellende regelgeving en dus drong Sickinghe aan op staatsteun. Zonder het sneller kunnen sluiten van onderdelen of financiële steun kon Stork binnenkort haar faillissement aan gaan vragen aldus Sickinghe. Na lang aanhouden kreeg Stork die steun uiteindelijk. 285 miljoen gulden aan overheidskredieten. 
  
  Door vast te blijven houden aan de nieuwe koers werd het bedrijf in 1981 voor het eerst in vele jaren weer winstgevend. Door het saneren van vele (verlieslijdende) onderdelen halveerde het bedrijf in aantal werknemers. Waar het aantal werknemers in 1969 nog 26.000 bedroeg, waren dat er in 1983 nog 12.000. Door de positieve jaarrekeningen van het concern werd in 1986 de lening van 285 miljoen gulden aan overheidskrediet tot op de laatste cent terugbetaald. De VMF bleef gezond en in het jaar 1988, het jaar voordat Sickinghe aankondigde na achttien jaar als topman het bedrijf te zullen verlaten, maakte Stork 68,2 miljoen gulden winst. In het jaar 1990, een jaar na zijn vertrek, draaide Stork een recordjaar met 100 miljoen gulden winst en een orderportefeuille die 20 procent groter was dan een jaar ervoor. Stork was gered.
  
  Sickinghe zag zijn taak als voltooid en stelde zijn functie als voorzitter van de raad van bestuur beschikbaar. Na zijn vertrek in 1989 werd hij commissaris bij het concern en dit bleef hij tot 1997.
  
  Als fusiedirecteur en crisismanager 
  
  Sickinghe was in de jaren 80 en 90 een veelgevraagd commissaris en crisismanager. Zo werd hij gevraagd als fusiemanager voor de noordelijke zuivel coöperaties in Nederland, als interim-directeur bij het pensioenfonds ABP en gaf hij leiding aan diverse reorganisaties; waaronder bij de de divisie Industrial electronics van het bedrijf Koninklijke Philips en bij het beleggingsconcern Noro waar het bestuur in conflict lag met de topman van het bedrijf J. Fentener van Vlissingen.
  
  Fusie noordelijke zuivelcoöperaties 
  
  In 1990 werd Sickinghe ingeschakeld en aangesteld als fusiedirecteur tussen de Coöperatieve Condensfabriek Friesland (CCF) en het gefuseerde Frico/Domo (Coöperatieve Melkproductenbedrijven Noord-Nederland). Het was aan Sickinghe om deze twee partijen na 30 jaar aan mislukte fusiepogingen en vijandigheid te laten fuseren. Sickinghe kreeg bij Frico-Domo (waar al 7 jaar sinds de eigen fusie in 1983 onderling onenigheid heerste) de directie, bestuur en de staf op een lijn. Binnen enkele maanden lag er een plan klaar voor de samenwerking tussen Frico/Domo en de CCF. Ondanks verschillende pogingen om het plan van Sickinghe en daarmee de samenwerking te frustreren lukte het hem om een doorbraak te realiseren. Op 15 oktober 1990 stemde 85 procent van de leden-veehouders voor de fusie. De dag erna stemden de ledenraad van Noord-Nederland en de deelgenotenvergadering van CCF voor. De fusie kwam er. 
  
  Beide partijen gingen vanaf dat moment samen verder onder de naam Friesland Dairy Foods (FDF). De nieuwe onderneming kreeg door de fusie een omzet van 4.3 miljard gulden, 7300 werknemers en 6000 leden-veehouders. Het bleek de voorloper van het latere Friesland-Campina.
  
  Koninklijke Nedlloyd 
  In 1991 stapt Sickinghe op als commissaris bij Nedlloyd door zijn onvrede over de manier waarop het concern omgaat met haar Noorse grootaandeelhouder Torstein Hagen (1943); inmiddels bekend als eigenaar van Viking Cruises. In die periode heerste er landelijke onvrede over de macht van de commissarissen en directeuren onderling en daartegenover de minimale invloed van werknemers en aandeelhouders. Sickinghe wenste toetreding van Hagen tot de raad van commissarissen maar daar ging het bestuur voor liggen. 
  
  Na Sickinghe's aftreden resulteerde dit conflict in een lange machtsstrijd tussen Hagen en het bestuur. Uiteindelijk werd Hagen een jaar later alsnog toegelaten tot de RvC. De hele affaire zorgde voor een landelijke discussie over de structuurwet en het vennootschapsrecht.
  
  Stichting Pensioenfonds ABP 
  In 1993 werd Sickinghe als interim-directeur aangesteld bij het ABP(Algemeen Burgerlijk Pensioenfonds). Bij het pensioenfonds lagen plannen om het bedrijf te privatiseren en in 1996 moest het volledig zelfstandig zijn. Het werd in de jaren ervoor echter verscheurd door ruzies en directeuren die teveel macht naar zich toe trokken. Sickinghe werd als ervaren reorganisatie-manager gevraagd en kreeg als opdracht te bedenken hoe het ABP en haar top er in de toekomst uit zou moeten zien. Het organisatieadviesbureau McKinsey bracht een advies uit. Het stelde opsplitsing van het ABP voor in een divisie pensioenen en een divisie beleggingen met aparte directies. Sickinghe ging hier ten dele in mee en ontwikkelde een nieuwe structuur voor de top van het ABP. Hij zorgde ervoor dat de hoofddirectie werd afgeschaft. Als gevolg hiervan nam de president directeur na acht jaar afscheid. Ook de hoofddirecteur stapte op. Sickinghe concludeerde dat er een nieuw in te stellen driehoofdige directieraad moest komen. Dit in tegenstelling to McKinsey's advies tot twee directeuren. 
  
  Na het herstructureren van de top kreeg Sickinghe het enkele tijd later aan de stok met het ABP-Bestuur. Volgens Sickinghe was het ABP onvoldoende toegerust om later als geprivatiseerde onderneming de concurrentiestrijd aan te kunnen gaan met grote financiële instelling zoals ING en Aegon. Het topmanagement was volgens Sickinghe te verambtelijkt. Het bedrijf moest volgens hem managers van buiten af aantrekken. Het zou de expertise in het beheren van de 170 miljard pensioengulden ten goede komen als het werkgevers uit de marktsector binnen het bestuur zou toelaten maar het ABP voelde daar destijds niet veel voor.
  
  Volgens het bestuur nam; 'de oud-Stork topman het plan om van het pensioenfonds een serieus bedrijf te maken wat al te serieus.' Sickinghe staakte zijn werkzaamheden en werd opgevolgd door de oud burgemeester van Groningen Jos Staatsen (1943-2006). Zijn toenmalige woorden waren: 'Sickinghe heeft het hoofdgebouw neergezet en ik maak het af'. In 1996 werd het ABP uiteindelijk geheel zelfstandig.
  
  Commissariaten en voorzitterschappen 
  Na zijn vertrek als directeur bij Stork vervulde Sickinghe een groot aantal commissariaten en voorzitterschappen waaronder:
  
  Als voorzitter van de raad van commissarissen 
   Commissaris (voorzitter) Hagemeyer N.V.                                                     
   Commissaris (voorzitter) Multihouse N.V.
   Commissaris (voorzitter) Parenco B.V.
   Commissaris (voorzitter) European Assets Trust N.V.
   Commissaris (voorzitter) Pechiney Nederland N.V., Vlissingen
   Commissaris (voorzitter) Noro Management Advisory Services, Zeist
  
  Als commissaris
  
  Als voorzitter
  
  Als bestuurslid
  
  Persoonlijk 
  Sickinghe trouwde in in 1952 met Marguerite Cornélie Van Eeghen (1928-2016). Samen kregen zij vier kinderen; Marguerite Catharina Sickinghe (1953), Wilhelmine Jeanne Mathilde Elisabeth Sickinghe (1956); getrouwd met Henri Marie Edmond Valéry Giscard d’Estaing (1956), zoon van de president van de Franse Republiek Valéry Giscard d'Estaing (1926-2020), Duco Willem Sickinghe (1958) en Rembt Feyo Sickinghe (1966).
  
  Sickinghe was gemeenteraadslid voor de gemeente Driebergen-Rijsenburg, zat in de Unieraad van de CHU en was lid van de commisie-Zijlstra waar hij meewerkte aan een CDA-rapport over het economisch beleid van de daaropvolgende jaren.  
  
  Daarnaast was Sickinghe lid van de Nederlandse Hervormde Kerk en Rechtsridder bij de Johanniter Orde.
  
  Onderscheidingen 
  Sickinghe kreeg voor zijn verdiensten meerdere onderscheidingen, waaronder:
   Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw (1976)
   Commandeur in de Orde van Oranje-Nassau (1989)
   Bernard de Mandeville-prijs, Erasmus Universiteit Rotterdam (1990)
   Zilveren penning De Nederlandsche Bank (1995)
   Zilveren Medaille van de stad Amsterdam (1997)
   Sta-penning Universiteit van Amsterdam (1997)
   Erelid Koninklijk Instituut van Ingenieurs (1997)
  
  Buitenlandse onderscheidingen 
   Frankrijk: Officier in de Nationale orde van het Legioen van Eer (ordre national de la Légion d'honneur) (1994)
  
  Publicaties 
   Liefde en leed gedurende zeven eeuwen in Groningen en de Ommelanden en daarbuiten! Het Groninger geslacht Sickinghe, 1284-1984 en later! Naarden, 1999. VMLG.
  
  Sickinghe
  Sickinghe
  Feyo