title: Gert Verheyen
text: Gert Verheyen (Hoogstraten, 20 september 1970) is een Belgisch voormalig voetballer en huidig analist voor Sporza en Proximus TV, die van 1986 tot 2006 speelde als rechtsbuiten, offensieve middenvelder, schaduwspits of als diepe spits. 
  
  Verheyen speelde 15 jaar bij Club Brugge, van 1992 tot 2006. Hij kwam 50 keer in actie voor de Rode Duivels en hij nam deel aan de eindfase van drie grote toernooien: WK 1998, EK 2000 en WK 2002. Verder voetbalde Verheyen ook enkele seizoenen voor Lierse (1986–1988) en RSC Anderlecht (1988–1992). In mei 2006 zette hij een punt achter zijn loopbaan. Door zijn sobere stijl, gekenmerkt door weinig frivoliteit, veel inzet en vechtlust, groeide Verheyen eind jaren 90 uit tot een boegbeeld van Club Brugge. Verheyen werd meermaals clubtopschutter, maar topschutter van de Belgische competitie werd hij nooit. Hij was aanvoerder van 2000 tot 2002, en werd nogmaals aanvoerder in zijn allerlaatste seizoen. 
  
  Verheyen werd vier keer kampioen van België met Club Brugge en won even vaak de Beker van België. Verheyen staat op de derde plaats betreffende de meest gespeelde wedstrijden aller tijden voor Club Brugge: 558 wedstrijden (195 doelpunten), achter Franky Van der Elst (615) en Dany Verlinden (569). Hij speelde 415 competitiewedstrijden voor Club Brugge, waarbij hij 154 maal trefzeker was. Tevens is hij anno 2023 recordhouder bij Club Brugge betreffende het aantal Europese wedstrijden (88) en aantal Europese doelpunten (22). 
  
  Verheyen was polyvalent en kon dienen als buitenspeler, als centrumspits of als nummer tien. Hij speelde het vaakst op de rechtsbuitenpositie en als aanvallende middenvelder achter de spitsen. Het is opmerkelijk dat Verheyen vóór zijn loopbaan bij blauw-zwart ook vier seizoenen voor aartsrivaal RSC Anderlecht speelde. Hij trad bij die laatste club in de sporen van zijn vader, gewezen Rode Duivel Jan Verheyen, die in de jaren 70 de kleuren van Anderlecht verdedigde. Met Anderlecht werd Gert in 1991 kampioen en won hij in 1989 de Beker van België.
  
  Clubcarrière
  
  Jeugd
  Gert Verheyen begon zijn voetbalcarrière bij de jeugd van het plaatselijke Hoogstraten VV. Hij voetbalde er van 1978 tot 1986. Naar het feit dat hij van Hoogstraten afkomstig is, werd tijdens zijn carrière meermaals verwezen door voetbaljournalist Frank Raes. Dat Verheyen zijn toenmalige echtgenote leerde kennen in Dancing Highstreet in Hoogstraten is daardoor een soort running gag geworden.
  
  Lierse
  In 1986 maakte Verheyen de overstap van Hoogstraten VV naar tweedeklasser Lierse SK. De toen 16-jarige aanvaller kwam er terecht in het elftal van trainer Johan Boskamp en werd er ploegmaat van onder meer Dany Verlinden, Herman Helleputte, Frank Dauwen en Jean Kindermans. In 1988 dwong Lierse via de eindronde in Tweede Klasse de promotie af.
  
  Anderlecht
  Lierse steeg naar Eerste Klasse, maar Verheyen vertrok. Hij dwong een transfer naar RSC Anderlecht af.
  
  In de zomer van 1988 belandde Verheyen bij Anderlecht, waar toen trainer Raymond Goethals aan het roer stond. En het was algauw veilig om te stellen dat Goethals het niet op Verheyen begrepen had. "Verheyen? Hij heeft twee voeten. De een om in de bus te stappen, de ander in de tram." Later stelde Goethals die mening bij, nadat Verheyen ontbloeide bij Club Brugge. Gerts vader Jan Verheyen had in de jaren zeventig ook bij Anderlecht gespeeld en was onder diezelfde Goethals ook Belgisch international. 
  
  Verheyen werd als een beloftevolle speler aangetrokken, maar kreeg weinig speelkansen. De concurrentie in de aanval was immers groot met toppers als Marc Degryse, Luc Nilis, Arnór Guðjohnsen en Luis Oliveira. In 1989 veroverde Verheyen met Anderlecht de Beker van België, waarna Aad de Mos werd aangesteld als de opvolger van Goethals. Onder De Mos waren er aanvankelijk ook weinig speelgelegenheden, maar daar kwam na één seizoen verandering in. Vanaf 1990 werd Verheyen bij Anderlecht veel frequenter opgesteld. In 1991 won hij met Anderlecht zijn eerste landstitel.
  
  In 1990 bereikte Anderlecht ook de finale van de Europacup II. Het Europees debuut van Verheyen kwam er echter pas een jaar later in de UEFA Cup. Het ging om een wedstrijd tegen het Roemeense Petrolul Ploiești. Hij scoorde in die partij het belangrijke openingsdoelpunt.
  
  Hoewel Verheyen vier seizoenen bij Anderlecht speelde en regelmatig wedstrijden pakte, werd hij door de club niet erg gewaardeerd. Hij werd te onsierlijk geacht en in 1992 gevraagd te vertrekken.
  
  Club Brugge
  Omdat Gert Verheyen bij Anderlecht nooit een titularis werd, zocht hij in 1992 andere oorden op. Club Brugge legde een transfersom van 40 miljoen BEF (zo'n €1 miljoen) op tafel voor de 22-jarige aanvaller. Bij Club Brugge, waar Hugo Broos toen coach was, vond Verheyen zijn ex-ploegmaat Dany Verlinden terug. In geen tijd werd Verheyen een vaste waarde bij blauw-zwart, hoewel zijn debuut niet van een leien dakje liep. Verheyen verklaarde dat hij bewijsdrang had en zo flanellen benen had omdat hij overkwam van de aartsvijand. 
  
  Verheyen speelde in zijn eerste seizoen elke competitiewedstrijd mee en werd met 13 competitiedoelpunten ook topschutter van het elftal. Hij maakte dat jaar ook zijn debuut in de UEFA Champions League, met name in de eerste voorronde tegen het Israëlische Maccabi Tel Aviv. 0–1 winst, doelpunt Lorenzo Staelens. Club Brugge won de terugwedstrijd met 3–0. Verheyen maakte vier doelpunten in die Champions League-campagne, die Brugge moest verlaten in een groep met Olympique Marseille, Glasgow Rangers en CSKA Moskou.
  
  Club Brugge moest in die periode in de strijd om de titel wel telkens het onderspit delven. Verheyens ex-club Anderlecht speelde midden jaren 90 drie keer op rij kampioen en versloeg Club Brugge in 1994 ook in de finale van de Beker van België. Een eerste prijs met blauw-zwart bleef dus in eerste instantie uit. In 1995 bereikte Verheyen met Club Brugge wel de kwartfinale van de UEFA Cup. Brugge werd uitgeschakeld door Chelsea FC. Pas in zijn vierde seizoen (1995–1996) mocht Verheyen nog eens vieren. Brugge won toen de dubbel, met Verheyen als rechtshalf en Gert Claessens als linkshalf in een 4–4–2 opstelling. De Kroatische aanvaller Mario Stanić werd topschutter met 20 doelpunten.
  
  In 1997 nam trainer Eric Gerets het roer over en werd Club Brugge meteen weer landskampioen. In de zomer van 2000 werd de Noor Trond Sollied aangeduid als hoofdcoach van blauw-zwart. Hij voerde een duidelijk spelsysteem in dat Club zowel in 2003 als in 2005 de titel opleverde. Sollied maakte van Verheyen tevens een buitenspeler: onder Gerets en [René] Verheyen speelde hij eerder als aanvaller of achter de spits(en). Hij werd — wat bleek op definitieve wijze — rechtsbuiten. 
  
  Behalve twee landstitels won hij met Club Brugge ook nog twee keer de Beker van België. In 2000 kon Verheyen naar de Engelse Premier League. Als hij dat tenminste wou, wat niet het geval was. Promovendus Ipswich Town was concreet in zijn diensten geïnteresseerd. Maar Verheyen wilde voor trofeeën blijven voetballen en hij besloot Club Brugge daarom trouw te blijven. Club Brugge was bovendien niet happig om hem zomaar te laten vertrekken, vertelde Verheyen aan de Waalse krant La Dernière Heure. Verheyen, met zijn gekende gortdroge humor, kon er in september 2022 om lachen in MIDMID (een podcast van Play Sports). "Het was nochtans voorbestemd. Hun bijnaam [die van Ipswich] is de Tractor Boys", zei Verheyen. De bijnaam van Club Brugge is jaar en dag de boeren.
  
  In 2000 nam Verheyen het aanvoerderschap over van de naar KAA Gent vertrokken Vital Borkelmans. Dit was het ook moment waarop Trond Sollied neerstreek, waarbij Verheyen aanvankelijk wél alle verantwoordelijkheid werd gegund. In 2002 ontdeed Sollied hem van de band. In december 2000 liet Verheyen zich op het Europese toneel opmerken tegen het grote FC Barcelona met Nederlandse topspelers (onder anderen Philip Cocu, Frank de Boer en Marc Overmars) en verder sterspelers als aanvoerder Pep Guardiola (die de heenwedstrijd niet meespeelde), Xavi en Rivaldo. Dit was een wedstrijd in het kader van de UEFA Cup. De nieuwe Brugse aanvoerder scoorde in Camp Nou de gelijkmaker; 1–1 waarmee hij Rivaldo's penaltygoal teniet deed. Tevens de eindstand van de terugwedstrijd. Maar omdat Brugge de heenwedstrijd (derde ronde) met 0–2 had verloren (doelpunten Rivaldo en Patrick Kluivert), was uitschakeling een feit.
  
  Onder Sollied werden Verheyen en Dany Verlinden boegbeelden van blauw-zwart, maar het was Timmy Simons die na Verlindens pensioen [in mei 2004] kapitein van de ploeg werd [in augustus 2004]. Sollied trok Verheyens capaciteiten als voortrekker van de ploeg openlijk in twijfel. Verheyen was twee seizoenen aanvoerder van het team geweest (2000–2002), tot Sollied prompt z'n aanvoerdersband aan Dany Verlinden doorgaf. Verheyen leefde lange tijd in onmin met Sollied over het aanvoerderschap, maar hij besloot te antwoorden met de voeten in plaats van met de mond. Hij verklaarde nooit een geweldige relatie met Sollied te hebben gehad. Hij deelde tevens mede nooit een "normaal gesprek" met Sollied te hebben gevoerd. Sollied werkte vijf jaar met hem.
  
  Op 25 november 2001 maakte Verheyen alle Brugse doelpunten in een 0–4 overwinning op het veld van Sporting Charleroi. Begin 2002 greep hij net naast de Gouden Schoen. Hij werd toen in het referendum tweede na topschutter Wesley Sonck.
  
  Op 23 oktober 2002 maakte Verheyen het doorslaggevende doelpunt in de groepsfase van de UEFA Champions League 2002/03 tegen het Turkse Galatasaray SK op Jan Breydel. De Turkse topclub won twee jaar eerder de UEFA Cup 1999/00. Verheyen ging hoog storen aan de hoekschopvlag, waardoor Galatasaray-verdediger Emre Aşık balverlies leed. Verheyen legde even later aan en krulde de bal in de kruising. Club Brugge won de wedstrijd met 3–1. Naast Verheyen had aanvaller Sandy Martens een glansrol.
  
  Omdat Club Brugge in 2002/03 voor de twaalfde maal Belgisch landskampioen werd onder coach Trond Sollied, mocht Gert Verheyen opnieuw deelnemen aan de Champions League. Bijna dag op dag een jaar na de overwinning tegen Galatasaray, op 22 oktober 2003 en in de groepsfase van de UEFA Champions League 2003/04, ging Verheyen met Club Brugge winnen in het San Siro van toenmalig titelhouder AC Milan, en dat middels een loeihard schot van Andrés Mendoza, voor wie Verheyen na 79 minuten inviel; met de buitenkant van zijn linkervoet trapte Mendoza de bal rechts in de winkelhaak. Het werd net als [bijna] exact een jaar eerder een memorabele avond voor de supporters van Club Brugge.
  
  In 2004 noemde Olivier Deschacht van Anderlecht hem een "matennaaier" omdat Verheyen zich volgens hem tijdens de topper tegen Anderlecht te vaak had laten vallen. Achteraf verontschuldigde Deschacht zich persoonlijk voor de commotie die door zijn uitspraak ontstaan was. Na het plotselinge vertrek van Sollied in 2005 werd clubicoon Jan Ceulemans aangesteld als trainer. Maar onder meer door het vertrek van sleutelspelers als David Rozehnal en Timmy Simons kon Club Brugge dat seizoen nooit echt meedoen voor de titel. Ceulemans werd in de loop van het seizoen ontslagen, hetgeen het begin inluidde van een paleisrevolutie. Zowel in de technische staf, de spelersgroep als in de bestuurskamer rommelde het regelmatig met als gevolg twee woelige seizoenen in de nasleep van Verheyens afscheid als voetballer. 
  
  Enige lichtpuntje van Verheyens laatste seizoen heet het lange Europese parcours te zijn. Club Brugge speelde toen wedstrijden tegen grootmachten Juventus en FC Bayern München in de groepsfase van de Champions League. Brugge presenteerde zich met zowel ervaren spelers zoals Verheyen, Philippe Clement, Gaëtan Englebert, doelman Tomislav Butina en Sven Vermant als jeugdige spelers zoals Jonathan Blondel, Javier Portillo, Jeanvion Yulu-Matondo, Jason Vandelannoite en Günther Vanaudenaerde, en eindigde als derde van zijn groep. 
  
  Thuis tegen SK Rapid Wien was hij auteur van de winnende treffer 3–2. In zijn laatste Europese wedstrijd ooit voor Club Brugge, op 23 februari 2006, scoorde Verheyen uit tegen AS Roma in de UEFA Cup. Dit was de gelijkmaker op het uur, maar Brugge ging met 1–2 onderuit: hetzelfde resultaat als in de heenwedstrijd. Brugge moest het Europese toneel verlaten. Verheyens laatste Europese goal was zijn tweeëntwintigste Europese goal voor blauw-zwart uit een totaal van achtentachtig Europese wedstrijden.
  
  De toen 36-jarige Verheyen besloot om op het einde van het seizoen 2005/06 zijn schoenen aan de haak te hangen. Het boegbeeld van Brugge nam op dezelfde speeldag als zijn ex-ploegmaat, en boegbeeld van Anderlecht, Pär Zetterberg afscheid van het voetbal.
  
  Interlandcarrière
  Op 12 oktober 1994 debuteerde Verheyen bij de Rode Duivels. Bondscoach Paul Van Himst selecteerde hem toen voor de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Denemarken. België verloor met 3-1. In de volgende interland tegen Macedonië scoorde Verheyen zijn eerste goal. Het openingsdoelpunt van Verheyen werd wegens een blunder van doelman Michel Preud'homme tenietgedaan. Verheyens doelpunt bleek dan toch een belangrijk te zijn want het leverde België een punt op.
  
  WK 1998
  In 1998 nam bondscoach Georges Leekens hem mee naar WK in Frankrijk. België speelde op het toernooi drie keer gelijk en vloog er al in de eerste ronde uit. Verheyen mocht op dat WK in de tweede wedstrijd, tegen Mexico, na 17 minuten invallen. Hij verving Danny Boffin, maar kreeg zo'n 10 minuten na de rust een rode kaart. Zo kon Mexico in die wedstrijd toch nog een 2-0-voorsprong uitwissen. Het was de eerste rode kaart uit zijn carrière zo zei hij achteraf, maar dat is niet correct. Verheyen kreeg in 1987/88 als speler van Lierse ook al eens rood.
  
  Euro 2000 en WK 2002
  In april 2000 scoorde Verheyen de twee doelpunten in de met 2-0 gewonnen interland tegen Noorwegen. Dat deed hij enkele maanden nadien nog eens over. Toen scoorde hij twee keer in de met 1-3 gewonnen wedstrijd tegen Bulgarije. Op Euro 2000 kwam België als organiserend land niet verder dan de groepsfase. Verheyen werd op het EK in elke wedstrijd in de basis gezet door bondscoach Robert Waseige. Verheyen werd in die periode samen met Marc Wilmots een van de ouderdomsdekens van de nationale ploeg. 
  
  In november 2001 had hij een belangrijk aandeel in de kwalificatie voor het WK 2002 in Japan en Zuid-Korea. België moest toen Tsjechië uitschakelen via barragewedstrijden. In België wonnen de Rode Duivels met 1-0 na een goal van Verheyen. Vier dagen later volgde de terugwedstrijd. In minuut 85 werd Verheyen in de grote rechthoek ten val gebracht en kreeg een strafschop. Wilmots zette die om, waardoor België naar het WK mocht.
  
  Op het WK overleefden de Rode Duivels ditmaal wel de groepsfase, ondanks een gespannen sfeer binnen het team die volgens Waseige uitsluitend door de pers gecreëerd werd. Waseige werd door [voornamelijk de Vlaamse] pers in vraag gesteld omwille van zijn 'tekortschietende communicatie' [in het Nederlands]. Toch slaagden de Belgen erin om zich te plaatsen voor de tweede ronde van het WK. In de groepsfase startte Verheyen elke wedstrijd in de basis, maar werd hij telkens in de loop van de partij gewisseld. 
  
  In de achtste finale nam België het op tegen Brazilië. Verheyen speelde de volledige wedstrijd en zag hoe België aanvankelijk de maat nam van Brazilië. België scoorde via Wilmots, maar het doelpunt werd afgekeurd door de Jamaicaanse scheidsrechter Peter Prendergast voor een vermeende duwfout van Wilmots op Roque Júnior. Nadien schakelde de Seleção een versnelling hoger en de Belgen incasseerden twee goals, van sterspelers Rivaldo en Ronaldo. De Rode Duivels lagen eruit en Verheyen zette een punt achter zijn interlandcarrière.
  
  Clubstatistieken
  
  Erelijst
  
   In 1988 won hij als speler van Anderlecht de Brugse Metten.
   Verheyen werd in 1993, 1995, 1998, 2001, 2003 en 2004 in de competitie topschutter van Club Brugge.
  
  Trainerscarrière
  
  Jeugdtrainer
  Meteen na zijn afscheid als voetballer vond Verheyen terug onderdak bij Club Brugge. De club waar hij meer dan 10 jaar voor gevoetbald had, stelde hem aan als coach van de beloften (2006–2007). Maar Verheyen liet al snel weten dat een job als coach niet voor hem bestemd was. Na één seizoen hield hij het voor bekeken en opende hij in Knokke een kledingzaak. Hij combineerde die baan met zijn functie als voetbalanalist bij Sporza en 2BE en als co-commentator bij Belgacom TV.
  
  In 2013 werd Verheyen jeugdtrainer bij de Belgische voetbalbond en was daar verantwoordelijk voor de U19. Hij werd eind juni 2018 opgevolgd door Jacky Mathijssen.
  
  KV Oostende
  Vanaf 1 juli 2018 was Verheyen trainer van KV Oostende. Hij werd aangeworven door de kersverse sportief directeur Hugo Broos en volgde daarmee Adnan Custovic op als eerste in bevel. Boezemvriend Franky Van der Elst, met wie hij zowel samenspeelde bij de nationale ploeg als van 1992 tot 1999 bij Club Brugge, werd zijn assistent. Voor Verheyen was het zijn eerste job op het hoogste niveau.
  
  Op 6 maart 2019 raakte bekend dat Verheyen zelf opstapte als trainer, dit na een teleurstellend seizoen. Hij werd opgevolgd door Hugo Broos. Hij weigerde ook een opstapvergoeding. "Ik wil geen euro waar ik niet voor heb gewerkt", aldus Verheyen.
  
  Trivia
   In maart 1991 scoorde Gert Verheyen als speler van Anderlecht tegen Club Brugge. Paars-wit won toen met 0-2. Het bleef Verheyens enige doelpunt tegen Club Brugge,  tijdens vier seizoenen Anderlecht.
   In oktober 2005 scoorde hij, in een wedstrijd die op 2-2 eindigde, als speler van Club Brugge tegen Anderlecht. In heel de rest van Verheyens Club Bruggeperiode (1992-2006) scoorde hij nooit tegen Anderlecht; ook niet in december 2001, toen hij een penalty mocht nemen, die Filip De Wilde in een hoekschop verwerkte.
  De Antwerpse band Filibuster droeg hun debuutalbum "Future Anachronisms" op aan Gert Verheyen, geïnspireerd door een doorleefd optreden in een uitzending van Extra Time.
   In het praatprogramma Extra Time noemde Verheyen in januari 2011 voetballer Vadis Odjidja een kind. De speler van Club Brugge was toen op stage met zijn team en reageerde daar op de kritiek van Verheyen. Odjidja stelde zich luidop de vraag wat Verheyen ooit bewezen had. Bovendien noemde hij Verheyen geen ambitieuze voetballer omdat "hij zijn hele leven voor Club Brugge had gespeeld [sic]". Die laatste uitspraak schoot dan weer in het verkeerde keelgat bij heel wat supporters. Bij de volgende wedstrijd van Club Brugge floten zij Odjidja een hele partij uit. Verheyen riep daarna op om hem niet meer uit te fluiten, hetgeen vanaf dan ook niet meer gebeurde.
   In 2019 lichtte Verheyen bij Eric Goens, voor het programma De Kantine op Telenet-zender Play Sports, de 'achterliggende reden' voor zijn afscheid toe. Nadat hij zich in een uitwedstrijd tegen Sporting Charleroi in het Stade du Pays de Charleroi in de eerste helft liet aftroeven door verdediger Thierry Siquet (oom van Hugo Siquet) in een luchtduel en bij een hoekschop, kloeg hij steen en been bij trainer Jan Ceulemans omtrent zijn eigen niveau en – als betrof het een blauwe maandag – trachtte Verheyen Ceulemans te 'overtuigen' dat hij 'na de rust in de kleedkamer moest blijven', dat hij 'zijn beste tijd wel had gehad' en dat hij 'zo snel mogelijk wilde stoppen'.
   In 2023 nam hij deel aan het Play4-programma Over De Oceaan.
   In het najaar 2023 zal hij deelnemen aan De Slimste Mens ter Wereld.
  
  Zie ook 
   Lijst van spelers van Club Brugge
   Lijst van spelers van RSC Anderlecht
   Lijst van Belgische doelpuntenmakers in de UEFA Champions League
  
  Externe links 
  
   Spelersprofiel van Gert Verheyen op Transfermarkt.nl
   Trainersprofiel van Gert Verheyen op Transfermarkt.nl
  
  Belgisch voetbalcoach
  Belgisch voetballer
  Belgisch voetbalanalist