title: Alexander Kristoff
text: Alexander Kristoff (Oslo, 5 juli 1987) is een Noors wielrenner die sinds 2023 rijdt voor Uno-X Pro Cycling Team.
  
  Biografie
  
  Beginjaren 
  In 2004 werd Kristoff werd Noors kampioen criterium bij de junioren, en een jaar later in dezelfde categorie werd hij dit in de ploegentijdrit, samen met Christer Rake en Sten Stenersen. Hij won in 2005 de vierde etappe in de Omloop van Lotharingen voor junioren.
  
  Hij maakte zijn debuut bij de profs in 2006 en rijdend voor de Deense Glud & Marstrand Horsens-wielerploeg won hij verscheidene kleinere wedstrijden in zijn thuisland Noorwegen.
  
  Voor aanvang van het seizoen 2007 tekende hij een contract bij Team Maxbo Bianchi. Later dat jaar werd hij voor de eerste maal Noors kampioen, hij bleef Thor Hushovd en Frederik Wilmann voor. Een jaar later won hij de vierde etappe van de Ringerike GP en werd hij nationaal kampioen op het onderdeel criterium. In 2009 reed hij ook enkele wedstrijden bij de beloften, dit weerhield hem er niet van om in eigen land als prof de derde etappe van de Ringerike GP te winnen. Dit leverde hem een contract op bij het grote Amerikaanse BMC Racing Team.
  
  In 2010 wist hij voor deze ploeg goede resultaten te behalen in onder andere Parijs-Brussel, de Vattenfall Cyclassics en de GP Fourmies.
  
  In 2011 werd hij voor de tweede maal nationaal kampioen van Noorwegen.
  
  2012: Doorbraak bij Katjoesja 
  Vanaf 2012 kwam hij niet langer uit voor BMC, hij ruilde de Amerikaanse ploeg voor het Russische Katjoesja. Dat jaar won hij de derde etappe in de Driedaagse van De Panne-Koksijde, tijdens de Olympische Zomerspelen van dat jaar won hij de sprint van het peloton wat hem de bronzen medaille opleverde.
  
  2013 begon prima voor Kristoff. Hij eindigt als achtste in Milaan-San Remo, tweede in de Driedaagse van De Panne-Koksijde, vierde in de Ronde van Vlaanderen en negende in Parijs-Roubaix. Op 12 juni behaalde Kristoff zijn eerste zege in een World Tour-koers: in de vijfde rit van de Ronde van Zwitserland met licht stijgende aankomst in Leuggern begon Kristoff de spurt van het peloton nagenoeg zij aan zij met de Slowaak Peter Sagan en won met twee fietslengtes verschil. Door een valpartij vooraan in het peloton op vier kilometer van het eind in de eerste etappe van de honderdste editie van de Ronde van Frankrijk moest een groep sprinters afhaken en eindigde Kristoff in Bastia tweede na Marcel Kittel en voor Danny van Poppel.
  
  2014: Milaan-San Remo 
  Op 23 maart 2014 won Kristoff de doorregende 105e editie van de dat jaar 294 kilometer lange klassieker Milaan-San Remo door na bijna zeven uur op de fiets in de sprint van een kopgroep van 25 renners Mark Cavendish, die vijfde werd, te remonteren. Op een tweetal kilometer voor de eindstreep was het Katjoesja-ploegmaat Luca Paolini die de kopgroep samenhield en zat Kristoff in zijn wiel. Ongeveer een kilometer verderop kwam Philippe Gilbert op kop en schoof Kristoff gepast mee. Honderdvijftig meter voor het eind versnelden Sacha Modolo en Mark Cavendish. Kristoff kon nog even van de slipstream van de Italiaan gebruikmaken om dan met grote halen vanuit het midden langszij te komen en Fabian Cancellara en Ben Swift met een paar fietslengtes te kloppen. Het was de allereerste keer dat een Noorse renner een van de 5 monumenten kon winnen.
  
  Nadat Kristoff tijdens zijn tweede Tourdeelname zowel in de vierde (na Marcel Kittel) als in de zesde etappe (na Duits kampioen André Greipel) op de tweede plaats was gestrand, won hij op 17 juli in Saint-Étienne de twaalfde etappe en dit door in de sprint de Slowaakse kampioen Peter Sagan en de Franse kampioen Arnaud Démare het nakijken te geven. Op zo'n tweehonderd meter voor het eind van een 185,5 kilometer lange rit over het golvende Bourgondische landschap zetten zowel John Degenkolb als Kristoff hun sprint in, maar de Duitser kreeg een zwieper van de achteraf gedeclasseerde Italiaan Matteo Trentin en moest inhouden om niet in de dranghekken te belanden, terwijl Kristoff vanuit het midden van de weg naar de zege kon doorstomen. Achteraf gaf groene truidrager Sagan toe dat Kristoff "gewoon sneller" was. Na twee zware Alpenritten eindigde de 222 kilometer lange vijftiende etappe in Nîmes. De van bij de start ontsnapte Zwitserse kampioen Martin Elmiger en de Nieuw-Zeelander Jack Bauer hadden op een kilometer van het einde nog dertien seconden voorsprong op het peloton, maar toen Mark Renshaw het sprintdebat opende, kwamen Greipel en Kristoff uit diens wiel en het was de Noor van Katjoesja die de strijd in zijn voordeel beslechtte en Heinrich Haussler en Sagan naar de dichtste ereplaatsen verwees. Het was de eerste keer dat Kristoff in een vlakke massasprint Greipel (vierde) en Kittel (elfde) wist te verslaan. 
  
  Met de Vattenfall Cyclassics won Kristoff op 24 augustus zijn tweede wielerklassieker en dit door in de "traditioneel koninklijke sprint" de Italiaan Giacomo Nizzolo, de Australiër Simon Gerrans, tweevoudig winnaar Tyler Farrar, Mark Cavendish en Marcel Kittel in Hamburg te kloppen.
  
  2015: Ronde van Vlaanderen 
  Op zondag 22 maart wou Kristoff zijn titel in Milaan-San Remo verdedigen. Hij werd wederom afgezet door Luca Paolini, maar in de laatste meters kwam John Degenkolb sterk opzetten en moest Kristoff zich met zilver tevreden stellen.
  
  In de openingsrit van de Driedaagse van De Panne-Koksijde versloeg Kristoff in de sprint van een klein groepje Belgisch kampioen Jens Debusschere en Stijn Devolder. In de massasprint van de tweede etappe was de Noor oppermachtig en verwees Elia Viviani en Shane Archbold naar de dichtste ereplaatsen. Een dag later versloeg Kristoff in de korte ochtendrit in een millimeterspurt de Duitse kampioen André Greipel. 's Middags eindigde hij in de tijdrit derde, na wereldkampioen tijdrijden Bradley Wiggins en de Zwitsere neoprof Stefan Küng en haalde zo de eindzege binnen. Na de wedstrijd zei Kristoff: "Ik reed misschien wel de beste tijdrit uit mijn carrière."
  
  Op paaszondag 5 april 2015 won Kristoff de 99e editie van de Ronde van Vlaanderen, die na het afhaken van Tom Boonen en Fabian Cancellara door blessureleed enkel Stijn Devolder als oud-winnaar aan de start had. Op 28 km van de finish versnelde Niki Terpstra, die het jaar ervoor Parijs-Roubaix gewonnen had, op de uitloper van de Kruisberg en glipte Kristoff mee. Op de Oude Kwaremont hielden de vluchters goed stand en ook na de Paterberg, wanneer de achtervolgers Greg Van Avermaet en Peter Sagan de krachten bundelden, bleven ze voorop. In de laatste kilometers pokerde Terpstra door te linkeballen en Kristoff het werk op te laten knappen. In de sprint was de Nederlander echter kansloos tegen Kristoff, die zo met Vlaanderens mooiste zijn tweede monument wist binnen te rijden. Het was meteen het beste resultaat van een Noors renner sinds Dag Otto Lauritzen in 1989 derde werd. Na afloop zei Kristoff: "Dit was mijn grote droom." 
  
  Bij afwezigheid van Marcel Kittel, André Greipel en Mark Cavendish was Kristoff drie dagen later de topfavoriet om de Scheldeprijs te Schoten te winnen. In de massasprint vloerde hij Edward Theuns en Jawhen Hoetarovitsj en won zo een zesde keer in acht dagen.
  
  2017: Europees kampioen 
  In augustus 2017 kroonde Kristoff zich in Herning tot Europees kampioen op de weg. Na een zeer nipte sprint, waar een fotofinish aan te pas moest komen, bleek hij een fractie sneller te zijn dan de Italiaan Elia Viviani. Op het wereldkampioenschap, zeven weken later gehouden in zijn thuisland Noorwegen, had Kristoff opnieuw een gouden medaille voor het grijpen. Hij werd hier echter nipt verslagen door Peter Sagan en won daardoor zilver.
  
  In 2018 stapte Kristoff over naar UAE Team Emirates. Hij tekende er een contract voor twee jaar. In mei wist de Noor voor de vierde keer op rij de koers Eschborn-Frankfurt te winnen, waarmee hij in deze wedstrijd recordhouder werd. In de Ronde van Frankrijk kwam Kristoff er in de massasprints lange tijd niet aan te pas, tot hij op de laatste dag van de Tour alsnog toesloeg met het winnen van de prestigieuze slotetappe naar Parijs. Het was in totaal zijn derde etappezege in de Tour, na zijn twee ritoverwinningen in 2014.
  
  Palmares
  
  Overwinningen 
  
  2007
   Noors kampioen op de weg, Elite
  2008
  4e etappe Ringerike GP
  2009
  3e etappe Ringerike GP
  2011
   Noors kampioen op de weg, Elite
  2012
  3e etappe deel A Driedaagse van De Panne-Koksijde
   Puntenklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
   OS wegwedstrijd
  4e etappe Ronde van Denemarken
   Puntenklassement Ronde van Denemarken
  2013
  3e etappe deel A Driedaagse van De Panne-Koksijde
   Puntenklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
  1e, 2e en 5e etappe Ronde van Noorwegen
  5e etappe Ronde van Zwitserland
  2e en 3e etappe Tour des Fjords
   Puntenklassement Tour des Fjords
  2014
  2e etappe Ronde van Oman
  Milaan-San Remo
  Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt
  1e en 5e etappe Ronde van Noorwegen
   Puntenklassement Ronde van Noorwegen
  2e, 4e en 5e etappe Tour des Fjords
   Eindklassement Tour des Fjords
   Puntenklassement Tour des Fjords
  12e en 15e etappe Ronde van Frankrijk
  2e en 4e etappe Arctic Race of Norway
   Puntenklassement Arctic Race of Norway
  Vattenfall Cyclassics
  2015
  2e, 4e en 5e etappe Ronde van Qatar
   Puntenklassement Ronde van Qatar
  3e etappe Ronde van Oman
  1e etappe Parijs-Nice
  1e, 2e en 3e etappe deel A Driedaagse van De Panne-Koksijde
   Eindklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
   Puntenklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
  Ronde van Vlaanderen
  Scheldeprijs
  1e en 2e etappe Ronde van Noorwegen 
   Puntenklassement Ronde van Noorwegen 
  1e, 2e en 3e etappe Tour des Fjords
   Puntenklassement Tour des Fjords
  GP Kanton Aargau
  7e etappe Ronde van Zwitserland
  1e etappe Arctic Race of Norway
   Puntenklassement Arctic Race of Norway
  GP Ouest France-Plouay
  2016
  2e, 4e en 5e etappe Ronde van Qatar
   Puntenklassement Ronde van Qatar
  3e en 6e etappe Ronde van Oman
  1e etappe Driedaagse van De Panne-Koksijde
   Puntenklassement Driedaagse van De Panne-Koksijde
  Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt
  4e en 7e etappe Ronde van Californië
  1e etappe Arctic Race of Norway
  2e, 3e en 5e etappe Tour des Fjords
    Eind- en puntenklassement Tour des Fjords
  2017
  2e etappe Ster van Bessèges
   Puntenklassement Ster van Bessèges
  1e, 4e en 6e etappe Ronde van Oman
   Puntenklassement Ronde van Oman
  2e etappe Driedaagse van De Panne-Koksijde
  Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt
  RideLondon Classic
   Europees kampioenschap op de weg in Herning
  2e etappe Arctic Race of Norway
  Puntenklassement Ronde van Groot-Brittannië
  2018
  6e etappe Ronde van Oman
  1e etappe Ronde van Abu Dhabi
  Rund um den Finanzplatz Eschborn-Frankfurt
  GP Kanton Aargau
  21e etappe Ronde van Frankrijk
  2019
  1e etappe Ronde van Oman
  Gent-Wevelgem
   5e etappe Ronde van Noorwegen
    Eind- en Puntenklassement Ronde van Noorwegen
   GP Kanton Aargau
   2e etappe Ronde van Duitsland
  1e etappe deel a Ronde van Slowakije
  2020
  1e etappe Ronde van Frankrijk
  2021
   Puntenklassement Arctic Race of Norway
  2e en 4e etappe Ronde van Duitsland
  2022
  Clasica de Almeria
  Scheldeprijs
  6e etappe Ronde van Noorwegen
  Circuit Franco-Belge
  2023
  1e etappe Ronde van de Algarve
  3e etappe Ronde van Noorwegen
  Puntenklassement CRO Race
  
  Resultaten in voornaamste wedstrijden 
  (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
  |
  |}
  
  Ploegen 
   2006 –  Glud & Marstrand Horsens
   2007 –  Team Maxbo Bianchi
   2008 –  Joker Bianchi
   2009 –  Joker Bianchi
   2010 –  BMC Racing Team
   2011 –  BMC Racing Team
   2012 –  Katjoesja Team
   2013 –  Katjoesja
   2014 –  Team Katjoesja
   2015 –  Team Katjoesja
   2016 –  Team Katjoesja
   2017 –  Team Katjoesja Alpecin
   2018 –  UAE Team Emirates
   2019 –  UAE Team Emirates
   2020 –  UAE Team Emirates
   2021 –  UAE Team Emirates
   2022 –  Intermarché-Wanty-Gobert Matériaux
   2023 –  Uno-X Pro Cycling Team
  
  Zie ook 
   Lijst van winnaars slotrit Ronde van Frankrijk op de Champs-Élysées
  
  Noors wielrenner
  Noors olympisch deelnemer