title: Éric Zemmour
text: Éric Justin Léon Zemmour (Montreuil, 31 augustus 1958), ook wel Le Z ("De Z") genoemd, is een Frans politicus, schrijver en essayist. Hij was politiek journalist en columnist voor het dagblad Le Figaro van 1996 tot 2021.
  
  Zemmour stelde zich kandidaat bij de presidentsverkiezingen 2022 namens Reconquête, een partij die hij in 2021 oprichtte. Hij haalde 7% van de stemmen in de eerste ronde, waarmee hij vierde werd, de hoogst geplaatste nieuwkomer. Hij stelde zich ook kandidaat bij de parlementsverkiezingen 2022, waarbij hij in Saint-Tropez en omgeving derde werd in de vierde kieskring van het departement Var in Zuid-Frankrijk met 23,1% van de stemmen. Na de verkiezingen ging hij door als partijleider.
  
  Persoonlijk leven 
  Éric Zemmour werd op 31 augustus 1958 geboren in Montreuil naast Parijs. Zijn ouders emigreerden als Franse burgers vanuit Algerije naar Frankrijk tijdens de Algerijnse Oorlog. Zijn voorouders zijn van Berberse afkomst met een Mizrachi-Joodse achtergrond. Zemmour werd opgevoed in de Joodse traditie. Hij loochent zijn afkomst niet, maar benadrukt dat hij zelf geen immigrant is. In het Berbers betekent zijn achternaam olijfboom (eferesis van de term azemmur). Zemmour groeit op in Drancy, later verhuist het gezin naar de omgeving van het Gare du Nord in Parijs. Hij studeert aan Sciences Po en begint daarna als copywriter bij een reclamebureau.
  
  Hij ontwikkelt zijn conservatieve ideeën als journalist bij Le Quotidien de Paris en daarna de conservatief-liberale Le Figaro. Later slaagt hij erin om opiniemaker te worden op televisie.
  
  In 1982 trouwde Zemmour met de juriste van Tunesisch-Joodse afkomst Mylène Chichportich. Samen hebben zij twee zonen en een dochter.
  
  Politiek 
  
  Zemmour wordt over het algemeen getypeerd als extreemrechts. Volgens politicoloog Jean-Yves Camus, dit stelt dat deze analyse echter niet klopt, is Zemmour het beste beschreven als radicaal-conservatief rechts. Zelf plaatst Zemmour zich tussen het gaullisme en bonapartisme, een verdediger van de grandeur van de Franse natiestaat van weleer.
  
  Op 30 november 2021 maakte Zemmour met een videoboodschap bekend dat hij mee zal doen aan de presidentsverkiezingen van 2022. Op 5 december verkondigde hij de oprichting van een eigen politieke partij onder de naam Reconquête, wat "herovering" betekent. De naam verwijst naar de middeleeuwse herovering van Zuidwest-Europa door de christenen en de verdrijving van de moslims die in de 8e eeuw dit gebied hadden veroverd.
  
  Volgens Jérôme Fourquet, directeur van de afdeling opinie bij het Institut français d'opinion publique (Ifop), sprekend in december 2021, "ook al scoort hij slecht, zal Zemmour op het ideologisch vlak een ronde gewonnen hebben".
  
  Politieke standpunten 
  Als populaire talkshowgast lokt Zemmour vanwege zijn scherpe debatstijl en anti-islamitische discours vaak en graag felle reacties uit.
  
  In 2014 verscheen van hem Le Suicide français (De Franse zelfmoord), een politiek pamflet waarvan intussen in Frankrijk al meer dan 500.000 exemplaren zijn verkocht. In dit boek van ruim 500 pagina's gaat Zemmour door de geschiedenis heen en haalt hij uit naar het Angelsaksische neoliberalisme, de Europese Unie, het links-progressivisme multiculturalisme en de moslimmigratie. Deze hebben volgens hem onder het mom van tolerantie het traditionele Frankrijk en de vrijheid van het individu doelbewust kapotgemaakt: "Wat veertig Franse koningen hebben opgebouwd, werd in veertig jaar tijd afgebroken". Hij is een fel bestrijder van het woke gedachtegoed en van het "individualistisch consumentisme" dat de tijdgeest kenmerkt.
  
  In de verkiezingscampagne van 2022 was zijn slogan "Impossible n'est pas français" ("Onmogelijk is niet Frans"), ontleent aan een uitspaak van Napoleon.
  
  Anti-immigratie en anti-islam standpunten 
  Tijdens de campagne liet Zemmour weten dat hij een einde zou willen maken aan de instroom van migranten in Frankrijk en profileert hij zich sterk met anti-islamitische standpunten. Op 13 november 2021, zes jaar na de aanslagen in en rond Parijs, beschuldigde hij oud-president François Hollande van het "niet beschermen" van het Franse volk: "De voormalige President van de Republiek zei zelf dat hij wist dat terroristen zouden worden geïnfiltreerd onder de migranten en hij stopte de migrantenstroom niet". Voor Zemmour "nam [Hollande] een criminele beslissing om de grenzen open te laten".
  
  Standpunten over vrouwen 
  Toen hij in 2013 samen met 343 andere Franse prominenten het manifest "Touche pas à ma pute" ("Raak mijn hoer niet aan") ondertekende, een petitie tegen een wetsvoorstel om prostituanten te beboeten, haalde hij zich de woede van sommige feministen op de hals.
  
  Rechtszaken 
  Éric Zemmour werd in 2011 veroordeeld wegens aanzetten tot rassendiscriminatie. Op televisiezender Canal+ had hij gezegd dat in Frankrijk "de meeste drugshandelaars zwart en Arabisch [zijn], zo is het, dat is een feit". Verder aankondigde hij te denken dat werkgevers het recht hebben om kandidaten tijdens een selectieprocedure af te wijzen op basis van afkomst. Tijdens de zaak kreeg Zemmour de steun van een aantal parlementsleden en oud-minister Jean-Pierre Chevènement. Zemmour verdedigde zich: "Discriminatie betekent kiezen, selecteren, er is niets berucht aan".
  
  Publicaties 
  Essays
   1995: Balladur, immobile à grands pas, Éditions Grasset 
   1998: Le Livre noir de la droite, Grasset et Fasquelle 
   1998: Le Coup d'État des juges, Grasset et Fasquelle 
   1998: Une certaine idée de la France, met anderen, France-Empire 
   2000: Les Rats de garde, in samenwerking met Patrick Poivre d'Arvor, Stock 
   2002: L'Homme qui ne s'aimait pas, Éditions Balland 
   2006: Le Premier Sexe, Denoël, ; heruitgave reeks J'ai lu, 2009
   2010: Mélancolie française, Fayard / Denoël 
   2011: Z comme Zemmour, Le Cherche midi 
   2012: Le Bûcher des vaniteux, Albin Michel 
   2013: Le Bûcher des vaniteux 2, Albin Michel 
   2014: Le Suicide français, Albin Michel 
   2016: Un quinquennat pour rien, Albin Michel 
   2018: Destin français, Albin Michel 
   2021: La France n'a pas dit son dernier mot, Rubempré 
  
  Romans
   1999: Le Dandy rouge, Plon 
   2004: L'Autre, Denoël 
   2008: Petit Frère, Denoël ; heruitgave reeks J'ai lu, 2009
  
  Frans columnist
  Frans essayist
  20e-eeuws schrijver
  21e-eeuws schrijver
  Frans journalist
  Frans partijvoorzitter