title: Christian Sinding
text: Christian August Sinding (Kongsberg (provincie Buskerud), 11 januari 1856 – Oslo, 3 december 1941) was een Noors componist, muziekpedagoog en violist. Hij was een zoon van het echtpaar Matthias Wilhelm Sinding (1811-1860) (mijnbouwingenieur) en Cecilie Marie Mejdell (1817-1886) en daarmee een broer van de beeldhouwer Stephan Sinding en ook van de kunstschilder Otto Sinding. Door velen wordt Christian Sinding naast Edvard Grieg als de belangrijkste romantische Noorse componist beschouwd, maar een 8-weeks NSDAP-lidmaatschap in de laatste levensjaren van de componist heeft er voor gezorgd, dat zijn muziek voor tientallen jaren werd geboycot en vergeten en hij alleen nog bekend bleef vanwege zijn Frühlingsrauschen, (1896) voor piano, op. 32 nr. 3.
  
  Levensloop 
  Sinding verhuisde na de dood van vader met moeder en het hele gezin van Lillehammer naar Christiania. Na zijn opleiding op school kreeg hij muzieklessen bij Gudbrand Bøhn en L.M. Lindeman en werkte 2 jaar in de pianofabriek van de gebroeders Hals. Toen werd hij toegelaten als student aan het conservatorium te Leipzig. Aanvankelijk wilde hij violist worden en studeerde viool bij Henry Schradiek, maar tijdens zijn studie muziektheorie (1874 tot 1877) bij Salomon Jadassohn schreef de laatstgenoemde in 1877 in het certificaat, dat hij slechts matig getalenteerd was. Hij onderbrak zijn muziekstudie en speelde in Oslo in orkesten onder leiding van Edvard Grieg en Johan Severin Svendsen mee. In deze tijd kreeg hij ook belangstelling voor componeren. In 1879 ging hij naar Leipzig terug en studeerde aan het conservatorium bij Carl Reinecke compositie. Nog in hetzelfde jaar werd in Leipzig een Sonate voor viool en in Oslo een Sonate voor piano van hem uitgevoerd. Deze, alsook de meeste van de vroege composities, heeft hij later vernietigd.
  
  Een studiebeurs van de Noorse regering maakte het hem mogelijk een onafhankelijk leven te leiden en hij vertrok naar München. Daar leerde hij de muzikale wereld van Richard Wagner kennen en dat had later ook invloed op zijn composities. In deze tijd ontstonden zijn eerste composities, die ook gepubliceerd werden.
  
  Alhoewel hij regelmatig financiële steun vanuit Noorwegen kreeg, verbleef hij veetig jaar in Duitsland. In de jaren 1920 en 1921 werkte hij als gast-professor voor compositie aan de Eastman School of Music in Rochester (New York).
  
  Sinding bereikte zijn doorbraak als componist met een concert op 19 december 1885 in Christiania. Uitgevoerd worden zijn Strijkkwartet in A-majeur (later vernietigd), de later als op. 1 gepubliceerde Alte Weisen, voor zangstem en piano - tekst: gedichten van Gottfried Keller en het Kwintet in e-mineur, voor 2 violen, altviool, cello en piano, op. 5. De Noorse critici waren onverdeeld positief, in het bijzonder het Kwintet, op. 5 liet originaliteit, harmonie en schoonheid horen, was de mening. Bij een concert op 19 januari 1889 in het Gewandhaus te Leipzig was het wederom het kwintet op. 5 dat groot succes oogstte. In 1890 ging zijn Symfonie nr. 1 eveneens in Christiania in première, die met haar donkere grondstemming en door uitbarstende crescendi getekend werd, het oogstte ook een enthousiast ontvangst bij critici en publiek. In 1898 voltooide Sinding zijn Concert nr. 1 in A-majeur, voor viool en orkest, op. 45 in Londen. Op 22 maart 1907 dirigeerde Felix Weingartner in Berlijn de première van de Symfonie nr. 2 in D-majeur, op. 83. Zijn bekendste werk is ongetwijfeld de Zes stukken, voor piano, op. 32. De nr. 3 eruit Frühlingsrauschen werd heel spoedig erg populair. In 1912 voltooid hij na 3 jaar werk zijn enige opera Der heilige Berg, op. 111, die op 19 april 1914 in première ging. Zijn vele liederen (rond de 250), vooral de zangcycli op. 18, 28 en 75 kunnen de vergelijking met het werk van Grieg in hetzelfde genre doorstaan. Op 13 januari 1936 dirigeerde Harald Heide in Bergen de première van zijn Symfonie nr. 4 "Vinter og vår (Winter en lente)".
  
  De muziek van Sinding is niet zo typisch Noors als die van Grieg; er zijn sporen te vinden van de Noorse volksmuziek en folklore maar de stijl van Sinding heeft meer onder invloed gestaan van Liszt en Wagner. In zijn pianoconcert, opgedragen aan Erika Nissen, gebruikt hij klassieke vormen, maar de delen zijn door hun thematische onderlinge samenhang met elkaar verbonden tot een eenheid. De belangrijkste thema's in het tweede en derde deel zijn dus transformaties van het openingsthema van het eerste deel. In het tweede deel komt Sinding behoorlijk in de buurt van het impressionisme van Debussy.
  
  In 1941, twee maanden voor zijn dood, werd gemeld dat de zeer populaire componist in de Noorse nazi-partij Nasjonal Samling toegetreden is. Voor alle mensen die hem kenden was het een eigenaardig besluit, omdat hij al sinds jaren aan zware dementie leed. Maar het gevolg was dat hij lange tijd in zijn vaderland tot persona non grata werd verklaard.
  
  Composities
  
  Werken voor orkest
  
  Symfonieën 
   1887/1892 Symfonnie nr. 1 in d-mineur, voor orkest, op. 21
   1907 Symfonie nr. 2 in D-majeur, voor orkest, op. 83
   1921 Symfonie nr. 3 in F-majeur, voor orkest, op. 121
   1936 Symfonie nr. 4 "Vinter og vår (Winter en lente)", voor orkest, op. 129
  
  Concerten voor instrumenten en orkest 
   1887/1892 Pianoconcert in Des majeur, voor piano en groot orkest, op. 6
   1898 Vioolconcert nr. 1, op. 45
   1901 Vioolconcert nr. 2, op. 60
   1917 Vioolconcert nr. 3, op. 119
  
  Andere werken voor orkest 
   1886-1887 Suite im alten Stil in a-mineur, voor viool en orkest, op. 10
   1897-1898 Episodes chevaleresques, suite voor orkest, op. 35
   1896 Frühlingsrauschen, adaptatie voor piano en orkest van het origineel voor piano solo, op. 32 Nr. 3
   1897 Rondo infinito, voor orkest, op. 42
   1902 Legende, voor viool en orkest, op. 46
   1910 Romance in D-majeur, voor viool en orkest, op. 100
   Abendstimmung, voor viool en orkest, op. 120a
   Feststemning i Skorpen, voor orkest, op. 120b
  
  Muziektheater
  
  Opera's
  
  Vocale muziek
  
  Werken voor koor 
   Mai, voor mannenkoor, op. 104 nr. 2
  
  Liederen
  
  Kamermuziek
  
  Werken voor orgel 
   Hymnus, op. 124
  
  Werken voor piano 
   Suite, op. 3
   Etude, op. 7
   Schetsen, op. 20
   Marche grotesque, op. 32 nr. 1
   Melodie, op. 32 nr. 2
   Frühlingsrauschen (1896), op. 32 nr. 3
   Serenade, op. 33 nr. 4
   Charakterstücke, op. 34
   Melodies Mignonnes, op. 52
   Quatre Morceaux Caractéristiques, op. 53
   4 Morceaux de Salon, op. 54
   Raritäten, voor piano (vierhandig), op. 59
   4 Intermezzi, op. 65
   Acht stukken, voor piano (vierhandig), op. 71
   10 Studien und Skizzen, op. 82
   Vier stukken, op. 84
   Sonate in b-mineur, op. 91
   Vijf stukken, op. 97
   10 Jugendbilder, op. 110
   Am Spinett, op. 122
   5 stukken, op. 128a
  
  Prijzen en onderscheidingen 
   1905 Lid van het Zweedse "Kungliga Musikaliska Akademien"
   1905 Commandeur van de Orde van Vasa
   1909 erelid van de Koninklijke Academie van de Kunsten in Berlijn
   1910 Studiebeurs van de Noorse staat
   1916 Commandeur van de Orde van Sint-Olaf
   1938 Grootkruis van de Orde van Sint-Olaf
  
  Bibliografie 
   
   Per Vollestad: CHRISTIAN SINDING 1856-1941, SOLUM FÖRLAG, 2005.
   Per Vollestad: JEG BÆRER MIN HATT SOM JEG VIL! Christian Sinding - en komponist og hans sanger, Avhandling for graden Ph.D., Norges musikkhøgskole NMH 2002:5
   Stewart Gordon: A History of Keyboard Literature. Music for the Piano and its Forerunners, New York: Schirmer Books, 1996, 566 p. ISBN 978-0-534-25197-0
   Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
   Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
   Harald Herresthal: Norwegische Musik von den Anfängen bis zur Gegenwart, 2. Ausgabe, Oslo: Norsk Musikförlag, 1987, 120 p.
   Sven G. Winquist: Musik i svenska ljudfilmer 1950-1959, Stockholm: Svensk Musik, 1985, 194 p.
   Nils Grinde: Norsk Musikkhistorie : Hovedlinjer i norsk musikkliv gjennom 1000 ar., Oslo: Universitetsförlaget, 1981, 417 p.
   Gunnar Rugstad: Christian Sinding 1856-1941 : en biografisk og stilistisk studie, Oslo: Cappelen 1979. 289 S.
   Gustaf Hillestrom: Matrikel 1771-1971 : Kungl. Musikaliska Akademien, Strangnas: Nordiska Musikförlaget i distribution, 1971, 286 p.
   Bjarne Kortsen: Sindings vokalsonate «Efteraar»; notater fra en brevveksling mellom Sinding og Grieg, in: Norsk musikktidsskrift 1965:2, s. 81-83
   Sverre Jordan: Christian og Augusta Sinding, in: Dansk Musiktidsskrift. 36 (1961), S. 283-287.
   Oystein Gaukstad: Christian Sinding. 1856 bis 1956, in: Nordisk Musikkultur. 5 (1956), S. 34-36.
   Kajsa Rootzen: Christian Sinding. Norska samtidsmusikens nestor, in: Svenska Dagbladet, 26 Jun 1938
   A. Walter Kramer: A tribute to Sinding on his 80th birthday, in: Musical America LVI. No. 1. S. 11. New York [1936].
   Wilhelm Altmann: Der 80-jährige Christian Sinding, in: Allgemeine Musikzeitung LXIII, 20-21. Berlin [1936].
   P.-R.: Christian Sinding 80 Jahre alt, in: Deutsche Militär-Musiker-Zeitung LVIII, Nr. 8. S. 9-10 en in: Die Musik-Woche IV, Nr. 3. S. 11-12. Berlin [1936].
  
  Externe links 
    Biografie van Per Vollestad in het "Store Norske Leksikon"
    Internetpagina van Per Vollestad over Christian August Sinding (gearchiveerd)
   
  
  19e-eeuws componist
  20e-eeuws componist
  Noors componist
  Noors muziekpedagoog
  Noors violist