title: Wet van Twintig Negers
text: De Wet van Twintig Negers (English:"Twenty Negro Law", ook bekend als de Wet van Twintig Slaven (English:"Twenty Slave Law", was een stuk wetgeving aangenomen door het Geconfedereerde Congres tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. De wet vrijwaarde specifiek één blanke man van militaire dienst in het Geconfedereerde leger voor elke twintig slaven die eigendom waren van een Geconfedereerde plantage, of voor twee of meer plantages binnen vijf mijl van elkaar die gezamenlijk twintig of meer slaven hadden. Aangenomen als onderdeel van de Tweede Conscriptiewet in 1862, was de wet een reactie op de voorlopige Emancipatieproclamatie van de Amerikaanse president Abraham Lincoln, die nauwelijks drie weken eerder was uitgevaardigd. De wet kwam tegemoet aan de angst van de Geconfedereerden voor een slavenopstand omdat zoveel blanke mannen afwezig waren van huis, daar ze vochten in het Geconfedereerde leger. De Confederatie voerde de eerste dienstplichtwetten in de geschiedenis van de Verenigde Staten in, en het percentage Geconfedereerde soldaten dat als dienstplichtigen werd opgeroepen, was bijna twee keer zo hoog als dat van de Uniesoldaten.
  
  Achtergrond 
  In het voorjaar van 1862 werd het Geconfedereerde leger geconfronteerd met het vooruitzicht van een ernstig tekort aan mankracht, aangezien de termijnen van de meeste oorspronkelijke dienstplichtigen van twaalf maanden afliepen en veel minder mannen opnieuw in dienst traden dan gehoopt. De Eerste Conscriptiewet, aangenomen door het Geconfedereerde Congres in april 1862, probeerde dit probleem aan te pakken door alle blanke Zuidelijke mannen tussen 18 en 35 jaar aansprakelijk te stellen voor verplichte militaire dienst. Hoewel het Zuiden verschillende categorieën mannen vrijstelde in beroepen gerelateerd aan transport, communicatie, de geestelijkheid, onderwijs en geneeskunde, werden opzichters niet vrijgesteld. Dit liet veel plantages volledig onder toezicht van blanke vrouwen, oudere blanke mannen of minderjarigen; zij werden niet beschouwd als bijzonder bekwaam om de discipline onder slaven te handhaven, of om effectief te reageren om onrust te voorkomen of te onderdrukken.
  
  De Dienstplichtwet bleek bij veel Geconfedereerde soldaten buitengewoon impopulair te zijn. Sam Watkins, een soldaat bij het Eerste Tennessee Infanterieregiment, schreef over zijn eigen reactie en die van verschillende kameraden op deze nieuwe wet in zijn boek "Company Aytch":
  
  Inwerkingtreding van de wet 
  Toen Abraham Lincoln zijn Emancipatieproclamatie uitvaardigde op 22 september 1862, geloofden velen in de Confederatie (en ook in het noorden, inclusief George McClellan) dat de president van de Unie specifiek probeerde een slavenopstand te ontketenen. Deels om deze zorg aan te pakken, en deels om andere kwesties gerelateerd aan de Eerste Conscriptiewet aan te pakken, keurde het Geconfedereerde Congres op 11 oktober 1862 zijn Tweede Conscriptiewet goed, die een bepaling bevatte die als volgt luidde:
  
  Hoewel deze nieuwe bepaling weinig kritiek uitlokte in sommige delen van de Confederatie, zoals Virginia, bleek deze uiterst impopulair bij een groot deel van de gewone soldaten in het Verbonden leger. Sam Watkins schrijft over zijn eigen gevoelens ten aanzien van deze specifieke voorziening:
  
  Volgens historicus Eric Foner :
  
  Ondanks de grote ontevredenheid die de wet veroorzaakte, werden er in feite maar weinig mannen door de wet getroffen. Bijvoorbeeld, van de ongeveer 38.000 opzichters die in 1860 in het Zuiden woonden, verkregen er 200 in Virginia, 120 in North Carolina, 201 in Georgia, en 300 in South Carolina vrijstellingen.
  
  Latere ontwikkelingen 
  Deels als reactie op dergelijke kritiek paste het Geconfedereerde Congres de Tweede Conscriptiewet in mei 1863 aan, waarbij onder andere werd vereist dat elke persoon vrijgesteld onder de zogenaamde "Wet van Twintig Negers" voor 16 april 1862 opzichter moest zijn geweest op plantages die na 11 oktober 1862 niet waren verdeeld (omdat sommige plantage-eigenaars hun bezittingen begonnen te verdelen om zo meer opzichters vrij te stellen). Bovendien kwamen alleen plantages onder toezicht van een minderjarige, een ongetrouwde vrouw, een persoon met een ongezonde geest, of een persoon die in het Geconfedereerde leger diende in aanmerking, en er was een vergoeding van $500 vereist om de aanvraag te verwerken. De Derde Conscriptiewet van februari 1864 verlaagde het aantal slaven van 20 naar 15, maar vereiste op zijn beurt dat de zo vrijgestelde persoon aan de Confederatie honderd pond (45 kg) spek en/of rundvlees per slaaf moest verkopen tegen door de overheid vastgestelde prijzen, waarbij het overschot tegen dezelfde prijzen aan de families van soldaten moest worden verkocht.
  
  Met de nederlaag van de Confederatie in 1865 hield de "Wet van Twintig Negers" op te bestaan.
  
  Zie ook 
   Amerikaanse Burgeroorlog
   Geconfedereerde Staten van Amerika
   Slavernij in de Verenigde Staten
  
  Wikipedia:Pagina's met vertalingen die niet zijn nagekeken
  Amerikaanse Burgeroorlog
  Geconfedereerde Staten van Amerika
  Slavernij in de Verenigde Staten