title: Europees kampioenschap voetbal 1988 (kwalificatie)
text: Deze pagina beschrijft de kwalificatie voor het Europees kampioenschap voetbal 1988. De winnaar van elke groep plaatste zich voor de eindronde. België eindigde als derde in groep 7 en was dus uitgeschakeld. Nederland kwalificeerde zich uit groep 5. In vergelijking met het vorige EK plaatsten West-Duitsland,  Denemarken en Spanje zich opnieuw, Frankrijk, Portugal,  België en Joegoslavië werden uitgeschakeld door respectievelijk de Sovjet-Unie,  Italië, Ierland en Engeland,  Nederland nam de plaats in van Roemenië.
  
  Gekwalificeerde landen
  
  1 Een vetgedrukt jaartal betekent een kampioenschap tijdens dat toernooi
  
  Loting en potten
  
  Groepen en wedstrijden
  Legenda
  
  Groep 1
  Het Roemeense voetbal was bezig aan een opmars, Steaua Boekarest won in 1986 de Europa Cup der Landskampioenen ten koste van FC Barcelona en won het jaar daarop de Supercup tegen het sterke Dinamo Kiev. Bovendien brak Gheorghe Hagi door. Het werd de enige concurrent van Spanje, dat een goed WK achter de rug had. Oostenrijk was ver terug gevallen en was geen kandidaat. Spanje won de thuiswedstrijd tegen Roemenië moeizaam door een doelpunt van Míchel en werd weggespeeld in Boekarest: 3-1 (na 48 minuten stond het al 3-0). Een paar weken daarvoor had Spanje wel een belangrijke overwinning behaald door in de laatste minuut in Wenen te winnen van Oostenrijk: 2-3 dankzij Carrasco. In de laatste speeldag stond Roemenië er het beste voor op doelsaldo, het moest winnen van Oostenrijk en Spanje moest een achterstand van zeven doelpunten goedmaken tegen Albanië. Spanje bleef steken op 5-0, maar Roemenië kon in Wenen niet scoren dankzij de uitblinkende doelman Lindenbergh.
  
  Groep 2
  Na het slechte WK van 1986 vertrok Enzo Bearzot en moest de nieuwe coach Azeglio Vicini een nieuw elftal opbouwen, die vooral klaar moest zijn voor het WK in 1990 in eigen land. Van de oude groep, die in 1982 wereldkampioen werd bleven alleen Giuseppe Bergomi en Alessandro Altobelli over, hij scoorde zes doelpunten. Opvallend was, dat de invloed van Juventus vrijwel nihil was in de Italiaanse ploeg, voortaan maakten clubs als AS Napoli en AC Milan de dienst uit in de Italiaanse competitie en dat had zijn weerslag op de nationale ploeg. Door de slechte resultaten van de laatste jaren was Italië pas als vierde geplaatst in deze groep, achter Portugal, Zweden en Zwitserland.
  Portugal was groepshoofd vooraf, maar had een beroerd WK achter de rug, het werd in de eerste ronde uitgeschakeld en in het trainingskamp was er veel ruzie over geld en werd er zelfs gestaakt. Na het WK schorste de Portugese voetbalbond de belangrijkste spelers zoals Paulo Futre en in een jaar, dat FC Porto de Europa Cup der Landskampioenen won, presteerde het nationale team beroerd met een 2-2 gelijkspel thuis tegen Malta als dieptepunt. Belangrijkste concurrent voor Italië was Zweden, dat na een overwinning op Italië halverwege de cyclus twee verliespunten minder had dan Italië. Zweden won dankzij een doelpunt van de latere Ajax-speler Peter Larsson en een gestopte strafschop van doelman Thomas Ravelli.
  Daarna verspeelde Zweden dure punten: gelijk  tegen Zwitserland en een thuisnederlaag tegen Portugal. Ze moesten opnieuw winnen van Italië om zich te kwalificeren. In Napels was Zweden de betere ploeg, maar door twee sterke individuele acties van de nieuwe spits Gianluca Vialli van Sampdoria won Italië met 2-1 en was geplaatst voor het EK.
  
  Groep 3
  Ook Frankrijk moest een nieuw elftal opbouwen: Alain Giresse was gestopt en Michel Platini liet zich nog overhalen, maar stopte uiteindelijk helemaal. Jean Tigana en Luis Fernandez konden zonder die twee het befaamde middenveld alleen niet "dragen". De start van Les Bleus was slecht met een 0-0 tegen IJsland, maar omdat de belangrijkste concurrent de Sovjet-Unie ook gelijkspeelde tegen IJsland viel de schade mee. In de directe confrontatie in Parijs was Frankrijk kansloos tegen de voetbalmachine van trainer-coach Valeri Lobanovsky en de vooral Oekraïense ploeg won met 2-0 door doelpunten van Igor Belanov en Vasili Rats. Frankrijk blameerde zich in Noorwegen (2-0 nederlaag), won alleen nog de thuiswedstrijd van IJsland en zou maar twee punten meer halen dan de nummer laatst in de groep: Noorwegen.
  De Sovjet-Unie had nu alleen nog concurrentie van Oost-Duitsland, dat een talentvolle lichting had met spelers, die later ook zouden spelen in het Duitsland na de eenwording zoals Ulf Kirsten en Matthias Sammer. De Sovjet-Unie won met 2-0 in Kiev door doelpunten van Belanov en architect Zavarov. In de return moest Oost-Duitsland winnen, tien minuten voor tijd stond de ploeg met 1-0 voor door een doelpunt van Ulf Kirsten, maar door een gelijkmaker van de Wit-Rus Sergej Alejnikov miste Oost-Duitsland opnieuw kwalificatie voor een groot toernooi.
  
  Groep 4
  Na uitstekende resultaten in de eerste helft van de jaren tachtig zakte Noord-Ierland ver terug en streed slechts om de laatste plaats in de groep tegen Turkije. Engeland had alleen concurrentie van de Joegoslaven, die op Wembley met 2-0 werden verslagen. Omdat Engeland met 0-0 gelijk speelde tegen Turkije en Joegoslavië alle wedstrijden won, moest de beslissing in Belgrado vallen, Engeland had genoeg aan een gelijkspel. Na 25 minuten stond Engeland al met 0-4 voor en was de strijd beslist. Topscorer van het laatste WK Gary Lineker werd ook nu topscorer van de groep met vijf doelpunten.
  
  Groep 5
  Nederland begon goed, in de eerste wedstrijd was Hongarije kansloos, Nederland miste vele kansen, maar scoorde alleen via van Basten diep in de tweede helft. Tegen Polen ging het echter moeizaam, in Amsterdam kwam Nederland niet door de verdedigende stellingen van Polen heen, vooral het middenveld functioneerde niet. Daarom besloot Michels de inmiddels 35-jarige Arnold Mūhren terug te halen in de uitwedstrijd tegen Cyprus (2-0 winst). Dat Nederland nog steeds geen eenheid was, bewees de wedstrijd tegen Griekenland. Er was veel rivaliteit tussen PSV en Ajax-spelers, opgehitst door Ajax-coach Johan Cruijff, die vond dat Stanley Menzo de nieuwe doelman moest worden ten koste van PSV-doelman Hans van Breukelen. De voorbereiding op de wedstrijd verliep stroef, de PSV-spelers kregen het weekend voor de wedstrijd rust, terwijl Ajax op last van Cruijff een competitie-wedstrijd speelde. Nederland was geen homogeen elftal, van Breukelen blunderde bij het Griekse doelpunt, van Basten maakte gelijk in de tweede helft, maar het gelijke spel in Rotterdam was een teleurstelling.
  Van Breukelen werd gepasseerd voor de thuiswedstrijd tegen Hongarije, Oranje won met 2-0 door doelpunten van Gullit en Mühren. Enige concurrent was Griekenland, dat met 1-0 van Polen won door een doelpunt van Saravakos, Nederland had halverwege één punt meer. In oktober 1987 won Nederland met 2-0 van Polen door twee doelpunten van Ruud Gullit dankzij twee voorzetten van de debuterende Berry van Aerle, terwijl Griekenland hard onderuit ging in Boedapest: 3-0 nederlaag. Kwalificatie kon nu niet meer misgaan, een zege op Cyprus was genoeg voor kwalificatie.
  Na één minuut scoorde John Bosman het eerste doelpunt, maar er werd een bom gegooid naar de doelman van Cyprus, die niet meer verder kon spelen. Onder protest vervolgde Cyprus de wedstrijd, maar ondanks de 8-0 zege vreesde heel Nederland het ergste. In eerste instantie werd de wedstrijd omgezet in een 0-3 nederlaag, na beroep van Nederlandse kant moest de wedstrijd overgespeeld worden in een leeg stadion, Nederland kwam met de schrik vrij. In Amsterdam won Nederland met 4-0 door drie doelpunten van John Bosman en kon de tickets bestellen voor het EK.
  
  Groep 6
  Denemarken was de grote favoriet zich te kwalificeren, het maakte een half decennium al veel indruk met hun creatieve voetbal. Alleen de dragende spelers waren inmiddels rond of boven de dertig en Michael Laudrup beleefde moeizame jaren bij Juventus. Halverwege de cyclus had Denemarken twee maal met 1-0 gewonnen van Finland en twee maal gelijk gespeeld tegen Tsjecho-Slowakije. Na de nederlaag tegen Wales (doelpunt Mark Hughes) hing het lot van Denemarken aan een zijden draadje, maar het werd gered door een onverwachte 3-0 nederlaag van Tsjecho-Slowakije tegen Finland.
  Denemarken moest nu winnen van Wales en het bleef bij 1-0 door het eerste doelpunt deze kwalificatie van Preben Elkjaer Larsen. Wales moest nu winnen in Praag om zich te kwalificeren, maar zoals alle kwalificatie-cyclussen de laatste jaren faalde Wales op het moment supreme, Tsjecho-Slowakije won met 2-0 en grote spelers als Ian Rush en Mark Hughes zouden nooit een internationaal toernooi meemaken. Opvallend was het aantal doelpunten, waarmee Denemarken zich kwalificeerde: vier treffers in zes wedstrijden. Inmiddels speelden vier Denen bij de aanstaande Europese kampioen van Landskampioenen PSV: Søren Lerby, Frank Arnesen, Ivan Nielsen en Jan Heintze.
  
  Groep 7
  Na het succesvolle WK, waar België een onverwachte vierde plaats behaalde, was het land de grote favoriet zich te kwalificeren. Bulgarije en Schotland hadden een slecht WK achter de rug en Ierland had zich nog nooit geplaatst voor een eindtoernooi. De start van de Rode Duivels was vals: twee gelijke spelen in Brussel: 2-2 tegen Ierland (routinier Liam Brady benutte in de laatste minuut een strafschop) en 1-1 tegen Bulgarije. Wel werd er ruim gewonnen van Luxemburg en Schotland met in beide wedstrijden drie doelpunten van Nico Claesen. 
  Halverwege had België een punt minder dan Bulgarije en mocht niet verliezen in Sofia. Bulgarije won echter met 2-0 en na een nieuwe 2-0 nederlaag tegen Schotland was de rol van de Rode Duivels uitgespeeld. Bulgarije had nog één punt nodig om de enige concurrent Ierland voor te zijn. Ierland pakte zijn laatste strohalm door met 2-0 te winnen van Bulgarije, maar de Oost-Europese ploeg had genoeg aan een gelijkspel in eigen land tegen Schotland. In de 86e minuut zorgde invaller Mackay voor grote vreugde bij de Ieren. Het was het eerste succes van coach Jack Charlton, dat met simpel voetbal elke ploeg het moeilijk kon maken.
  
  Europees kampioenschap voetbal 1988
  Voetbal in 1986
  Voetbal in 1987