title: Lucas Reijnders
text: Lucas Reijnders (Amsterdam, 4 februari 1946) is een Nederlandse biochemicus en emeritus hoogleraar milieukunde.
  
  Loopbaan 
  Hij studeerde biochemie aan de Universiteit van Amsterdam. Tijdens zijn studie was hij actief in de studentenbeweging, waar hij zich onder meer met studiefinanciering bezighield. Volgens een anekdote uit die tijd zou zelfs de Dienst Studiefinanciering hem een keer hebben geraadpleegd over een gecompliceerde kwestie.
  
  In 1973 promoveerde hij bij de moleculair-bioloog Piet Borst op een proefschrift over de vorming van ribosomen in de mitochondriën van gistcellen. 
  Tijdens zijn studie schreef hij als wetenschapsjournalist voor Vrij Nederland. 
  
  Hij werd ook steeds vaker door de toen opkomende milieubeweging benaderd met vragen en voerde ('s nachts) op verzoek milieuchemische laboratoriumproefjes uit. Zo kon hij bijvoorbeeld vaststellen hoe vervuild bepaalde slootjes waren. Zo ontwikkelde hij zich steeds meer als milieu-expert.
  
  Door de Rijksuniversiteit Groningen werd hij gevraagd om aan deze universiteit een nieuwe studierichting milieukunde en een bijbehorend centrum voor milieuvraagstukken op te zetten. Vervolgens, in 1980, werd Lucas Reijnders beleidsmedewerker bij de Stichting Natuur en Milieu. In 1988 werd hij hoogleraar milieukunde aan de Universiteit van Amsterdam en vanaf 1999 tevens hoogleraar natuurwetenschappelijke milieuwetenschappen aan de Open Universiteit in Heerlen.
  Begin 2011 ging Reijnders met pensioen.
  
  Maatschappelijke bijdrage 
  Reijnders schreef talloze artikelen, hield vele lezingen, gaf adviezen en was auteur of redacteur van verschillende, veelal kritische boeken. Thema's waarover hij zich uitliet waren onder meer energie, het gat in de ozonlaag, recombinant DNA, medicijnen, risicio's van bestrijdingsmiddelen, en voeding. Zo was hij een van de eersten in Nederland die misstanden in de farmaceutische industrie aan de kaak stelden. 
  
  In 2004 eindigde hij bij de door Milieudefensie georganiseerde Verkiezingen voor de Grootste Groene Nederlander op een gedeelde tweede plaats; de eerste plaats ging naar Jac. P. Thijsse.
  
  Bibliografie (selectie) 
   Nederlandse bodem in beweging: mijnbouwschade op vasteland en wadden in Nederland (i.s.m. anderen), 2e druk, Groningen 2015 
   Principles of Environmental Science (i.s.m. anderen), Amsterdam 2009 
   Toekomst in het groot: van aarde tot zingeving (i.s.m. anderen), Amsterdam 2007 
   Geneesmiddelen in Nederland, 17e herdr., Amsterdam 2004
   De natuur, Groningen 2003
   Het boerenbedrijf in de Lage Landen, 3e druk, Amsterdam 2002
   Reislust: op weg naar het paradijs en andere bestemmingen, Amsterdam 2000
   Stop de plaag!, 2e druk, Breda 1994
   Milieu en huid: de huid als spiegel van het milieu, Meppel 1992 
   De vitamine-cultus, herdr., Amsterdam 1990 
   Bestrijdingsmiddelen in en om het huis, 4e herdr., Utrecht 1985 
   Over straling bij kernwapengebruik (i.s.m. SIPRI), Utrecht 1983 
   Risico's, wetenschap en techniek: conflicten tussen gezondheid en vooruitgang, Amsterdam 1980 
   Het plastic PVC: polyvinylchloride, populair en kankerverwekkend, Rotterdam 1978 
   Knutselen aan de erfelijkheid: de risiko's van het DNA-rekombinanten-onderzoek, Rotterdam 1978
   Cosmetica in Nederland: een ontmaskering, Amsterdam 1975
   Voedsel in Nederland: gezondheid, bedrog en vergif, Amsterdam 1974 
   Wetenschapsbeleid in Nederland, Baarn 1972 
   Het militair-industrieel kompleks in Nederland (MIK) (i.s.m. J. Breuker en G. Koolstra), Nijmegen 1971 
   
  
  20e-eeuws scheikundige
  Hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam
  Nederlands biochemicus
  Nederlands milieuactivist