title: Geallieerde namen voor Japanse vliegtuigen in de Tweede Wereldoorlog
text: De geallieerde namen voor Japanse vliegtuigen in de Tweede Wereldoorlog waren namen, vaak beschreven als codenamen, die door de geallieerden werden gegeven aan Japanse vliegtuigen tijdens de Tweede Wereldoorlog om ze te identificeren. Over het algemeen werden westerse mannennamen gegeven aan jachtvliegtuigen, vrouwennamen aan bommenwerpers, transportvliegtuigen en verkenningsvliegtuigen, vogelnamen aan zweefvliegtuigen en de namen van bomen aan Lesvliegtuigen
  
  Het gebruik van de namen begon halverwege 1942 en werd vanaf begin 1943 wijdverbreid onder geallieerde tot het einde van de oorlog in 1945. Ook na de oorlog zijn veel westerse bronnen zijn de namen blijven gebruiken.
  
  Geschiedenis 
  Tijdens de Pacifische oorlog hanteerden verscheidene Japanse militaire instanties verschillende benamingen voor vliegtuigen. Zo had elk toestel een officiële militaire aanduiding, die bestond uit een rol van het vliegtuig en het Japanse jaar waarin het vliegtuig in dienst trad. De militaire benaming van de Mitsubishi A5M was bijvoorbeeld de "Marine Type 96 vliegdekschip jager". Type 96 betekende dat het vliegtuig in keizerlijk jaar 2596 in dienst was getreden, gelijk aan het Gregoriaanse kalenderjaar 1936. Andere vliegtuigen die in hetzelfde jaar in dienst waren getreden, hadden echter hetzelfde typenummer; vliegtuigen zoals de Type 96 Vliegdekschip Bommenwerper en de Type 96 Land aanvalsvliegtuig. Daarbuiten Gebruikte het Koku Hombo, het luchtvaartbureau van het leger, een oplopend Kitai nummer, bijvoorbeeld Ki-45, terwijl de Japanse Keizerlijke Marineluchtmacht een code gebruikte bestaande uit de rol van het vliegtuig, de fabrikant en het keizerlijk jaar zoals de Mitsubishi G4M.
  
  Door de Amerikanen werden jachtvliegtuigen aanvankelijk aangeduid als Zero's en bommenwerpers als Mitsubishi's. Om verwarring te voorkomen werd aan de Technical Air Intelligence Unit in Australië de taak gegeven de vliegtuigen te labelen. Toch hadden ontdekkingen van officiële Japanse benamingen weinig nut. Ze waren onhandig en de lijst was incompleet. Toen halverwege 1942 het aantal Japanse vliegtuigen begon toe te nemen, werd duidelijk dat een nieuwe methode voor identificatie nodig was; het toekennen van korte, gemakkelijk te onthouden namen. 
  
  In juni 1942 werd kapitein Frank T. McCoy, een inlichtingenofficier van de USAAF hoofd van de TAIU. McCoy's team bestond uit twee man; technisch sergeant Francis M. Williams en korporaal Joseph Grattan. Ze begonnen met als eerste met het opdelen van de Japanse vliegtuigen in twee categorieën, met jongensnamen voor jachtvliegtuigen en meisjesnamen voor de rest, hoewel dit later verder opgesplitst werd.  
  
  McCoy kwam uit Tennessee, en liet zich in het begin veel inspireren door zijn zuidelijke achtergrond waardoor veel vliegtuigen Hillbilly bijnamen kregen zoals Rufe, Nate, Pete en Zeke. Ook werden toestellen vernoemd naar bekenden van het team.  
  
  McCoys systeem was populair en verspreidde zich snel en tegen het einde van 1942 werd de lijst officieel in gebruik genomen door United States Armed Forces .Twee maanden later nam ook het Britse Air Ministry de lijst in gebruik. McCoy en zijn team bleven gedurende de hele oorlog bezig met het bijwerken van de lijst, die tegen het eind 122 namen bevatte.  
  
  Namen werden toegekend op basis het volgende schema, hoewel uitzonderingen zoals de Zero voorkwamen.
  
  Lijst met namen 
  
  Geallieerde