Fritz Eckhardt
Fritz Eckhardt (Linz, 30 november 1907 - Klosterneuburg, 31 december 1995) was een Oostenrijkse acteur, auteur, zanger en regisseur.

Biografie 
Fritz Eckhardt werd als buitenechtelijk kind geboren op 30 november 1907 in Linz aan de Donau. Het huis waar hij werd geboren was vlakbij het Staatstheater aan de boulevard. Zijn ouders waren showmannen en acteurs. De geliefden trouwden al snel, aangezien ze in die tijd in de katholieke k.u.k. keer was het een schandaal als een kind onwettig werd geboren, of ook vanwege het imago van haar acteerberoep. Door hun werk hadden ze heel weinig tijd om voor hun zoon te zorgen. Het jonge paar scheidde echter een paar jaar later. Nadat het huwelijk van de ouders mislukte, kwam hun zoon Fritz naar Wenen. Zijn biologische moeder Helene Eckhardt-Norman overleed in 1916 op 32-jarige leeftijd aan visvergiftiging. De begrafenis van de moeder vond ook plaats op Eckhardts 9e verjaardag. De tweede vrouw Tilly van zijn vader was een zeer liefdevolle en zorgzame moeder. Zijn (stief)grootmoeder was ook een goedhartige vrouw met wie hij veel tijd doorbracht. (Herinneringen aan Fritz Eckhardt en opgenomen in het boek van Georg Markus: Mein Elternhaus – Ein Österreichs Familienalbum). Zijn vader was de Joodse theaterregisseur Viktor Eckhardt, die later werd vermoord in een concentratiekamp in Riga tijdens de Nationaalsocialistische tijdperk. Toen hij werd gearresteerd, ontkende de vader dat hij een goede familieband had met de halfbloed (dat wil zeggen zoon Fritz), (Fritz Eckhardt was eigenlijk een volwaardige Jood volgens de rassenwetten van Neurenberg. De vader had hem kort daarvoor voor 140 Duitse Reichsmark een vervalst doopcertificaat gekocht) en redde zo zijn leven. Na de oorlog vernam hij dat zijn vader direct na het transport uit de trein werd gehaald en direct het slachtoffer werd van de Holocaust. Fritz Eckhardt nam als jonge man de beslissing om in de voetsporen van zijn ouders te treden in de film- en theaterwereld. Toen hij uiteindelijk, na verschillende keren van school te zijn veranderd, naar eigen zeggen geen goede leerling was, zijn lagere en middelbare school had afgemaakt, studeerde hij af aan de Academie voor Muziek en Podiumkunsten in Wenen.

Zijn artistieke theatercarrière begon in 1924, op bijna 17-jarige leeftijd, met zijn toneeldebuut in Stuttgart in het Wilhelma Theater, de eerste verbintenis waar zijn vader de regisseur was, evenals in Wenen in het Wiener Volkstheater, naast Paula Wessely, Karl Paryla en Siegfried Breuer, die een van zijn beste vrienden werd. Als jonge, leergierige acteur had hij vervolgens engagementen in Karlsbad, Reichenberg, Aussig, Bielitz en terug naar Wenen van 1925 tot het begin van de jaren 1930, dan het Mellini Theater in Hannover, dan het Koninklijke Schouwburg Theater in Den Haag en dan in de toen bruisende wereldstad Berlijn naar de Rotter podia. Later schreef hij talrijke libretto's, toneelstukken en scenario's. Het Weense cabaret ABC (1934-1938) voerde verschillende van zijn toneelstukken op. Na de 'Anschluss' naar het Derde Rijk schreef de Jood Eckhardt, ondergedoken bij vrienden, vanaf 1939 anoniem of onder het pseudoniem Franz Paul voor de Wiener Werkel. Daar werden toneelstukken opgevoerd met een verbazingwekkende mate van satirische kritiek. Het was het enige Weense cabaret in Oostenrijk tijdens het nationaalsocialistische tijdperk. Aan het einde van de oorlog in Europa in 1945 verbleef hij bij het cabaret in Wenen, waaronder het literaire cabaret Der Liebe Augustin, opgericht door Stella Kadmon in de kelder van Café Prückel (van 1 juni 1945 tot 1947/1948 runde hij het samen met Carl Merz en daarna gaven hij en Merz de leiding terug aan Stella Kadmon die was teruggekomen uit Israël) evenals het kleine theater Das Kleine Brettl in het Weense Konzerthaus, opgericht door Rolf Olsen.

De eerste film waaraan hij deelnam was de stomme film Der Rosenkavalier, geproduceerd in Wenen en Neder-Oostenrijk in 1925 en in première in 1926 in Dresden bij de Semperoper. Het orkest stond onder leiding van de componist Richard Strauss van de opera. Na de Tweede Wereldoorlog kreeg hij veel aanbiedingen voor rollen en speelde vervolgens in verschillende Duitstalige films, twee tot drie films per jaar (zie de sectie Filmografie).

Met de toegenomen opkomst van televisie ORF, ARD en ZDF eind jaren 1950, vierde hij grote successen als acteur en auteur met series als Der alte Richter (1969-1970) met Paul Hörbiger, Gusti Wolf, Herbert Propst; Wenn der Vater mit dem Sohne (1971) met Peter Weck en Michael Janisch, Marianne Schönauer, Dany Sigel; Hallo – Hotel Sacher … Portier! (1973) met Elfriede Ott, Josef Hendrichs, Ossy Kolmann, Maxi Böhm, Marianne Schönauer; evenals in gastrollen in Duitstalige theaterbewerkingen en in zijn uitvoering voor de misdaadserie Tatort als Inspecteur Viktor Marek (de fictieve voornaam van de inspecteur kwam van zijn vader, die werd vermoord door de nazi's). Hij viel vooral op met zijn opvallende humor. Oberinspektor Marek was al een onafhankelijke misdaadserie van ORF voordat deze rol in Tatort werd opgenomen. De eerste aflevering werd uitgezonden in oktober 1963. Eckhardt schreef ook de scenario's voor deze serie, te beginnen met de aflevering Mädchenmord uit 1967. Marek en zijn zaken werden toen als bijdrage uit Oostenrijk in de serie Tatort opgenomen. De eerste Tatort-aflevering met Eckhardt werd uitgezonden op 7 november 1971, gevolgd door nog 13 afleveringen tot 1987, waarvan de scenario's ook door hem zijn geschreven. Eckhardt verscheen als Marek in in totaal dertig televisieproducties, waaronder kleine gastrollen, zoals Der Kommissar in de aflevering Drei Toten reisen nach Wien uit 1970. Zijn onderzoeksteam, in bijna alle afleveringen van het fictieve politiebureau 24, het recherchebureau van hoofdinspecteur Marek, bestond uit de constant knorrige districtsinspecteur Otto Wirz (Kurt Jaggberg), inspecteur Berntner (Albert Rolant), en de contractmedewerkster Susi Wodak (Lieselotte Plauensteiner), secretaresse en koffiezetster. Het beeld van vrouwen in die tijd (in dit geval geschreven door Fritz Eckhardt) toen vrouwen beroepsmatig actief waren, was erg negatief.

Privéleven en overlijden 
Fritz Eckhardt was sinds 4 augustus 1945 getrouwd met zijn vrouw Hildegard Eckhardt-Priebitzer, bekend als Hilde. Hij ontmoette haar tijdens het diner van een vriend. Hij vertelde hem dat hij erge kiespijn had en hij zei op zijn beurt tegen hem dat hij vandaag moest komen eten omdat hij een jonge, mooie, blonde, goede tandarts kende die die dag toevallig ook voor het avondeten was uitgenodigd. Het echtpaar had geen biologische kinderen. Later adopteerde hij de Duitse actrice Irmgard Riessen. In 1987 overleed zijn vrouw. Enige tijd na haar dood zei hij in een interview: Ze heeft me twee keer pijn gedaan. De eerste keer toen ze mijn tand trok en de tweede keer dat ze me voor altijd verliet. Op 31 december 1995 overleed Eckhardt op 88-jarige leeftijd in Klosterneuburg aan kanker. Zijn graf bevindt zich op de begraafplaats Bovenstad in Klosterneuburg, waar zijn vrouw Hildegard in 1987 werd begraven.

Filmografie 

 1948: Der Engel mit der Posaune
 1948: Hin und her
 1949: Nichts als Zufälle
 1950: Der Schuß durchs Fenster
 1951: Der Fünfminutenvater
 1951: Durch Dick und Dünn (draaiboek samen met Theo Lingen)
 1952: Abenteuer im Schloss
 1952: Abenteuer in Wien
 1953: Ich und meine Frau
 1953: Heute nacht passiert’s
 1953: Ein tolles Früchtchen
 1954: Bruder Martin
 1954: Die letzte Brücke
 1954: Das Geheimnis der Venus
 1955: Um Thron und Liebe
 1955: Ja, so ist das mit der Liebe
 1956: Pulverschnee nach Übersee
 1957: Eva küßt nur Direktoren
 1958: Eine Frau, die weiß, was sie will
 1958: Jim und Jill
 1958: So ein Millionär hat's schwer
 1958: Solang’ die Sterne glüh'n
 1959: Bezaubernde Arabella
 1959: Ein Mann geht durch die Wand
 1959: Die schöne Lügnerin
 1959: Labyrinth
 1960: Das Kamel geht durch das Nadelöhr
 1960: Der brave Soldat Schwejk
 1960: Der Vogelhändler
 1960: Mal drunter – mal drüber

 1961: Paganini
 1961: G'schichten aus dem Wienerwald
 1961: Der Jüngste Tag
 1962: Die Rebellion
 1962: Almost Angels
 1963: Schwäbische Geschichten (serie)
 1963: Miracle of the White Stallions
 1963–1970: Oberinspektor Marek
 1963: Vorladung
 1964: Einvernahme
 1965: Freispruch
 1966: Tödlicher Unfall
 1967: Mädchenmord
 1968: An einem einzigen Tag
 1969: Einfacher Doppelmord
 1970: Perfekter Mord
 1963: Charleys Tante
 1963: The Waltz King
 1964: Karriere
 1964: Ihr erster Ball
 1965: Radetzkymarsch
 1965: DM-Killer
 1966: Minister gesucht
 1967: Kurzer Prozess
 1967: Umsonst!
 1967: Hulla di Bulla
 1970: Der Kommissar – Drei Tote reisen nach Wien (tv-serie)
 1971: Wenn der Vater mit dem Sohne (13 afleveringen)
 1971: Hochwürden drückt ein Auge zu
 1971–1987: Tatort

 1971: Tatort: Mordverdacht
 1972: Tatort: Kressin und der Mann mit dem gelben Koffer als gastcommissaris
 1972: Tatort: Die Samtfalle
 1973: Tatort: Frauenmord
 1974: Tatort: Mord im Ministerium
 1975: Tatort: Urlaubsmord
 1976: Tatort: Annoncen-Mord
 1977: Tatort: Himmelblau mit Silberstreifen als gastcommissaris
 1977: Tatort: Der vergessene Mord
 1978: Tatort: Mord im Krankenhaus
 1979: Tatort: Der King als gastcommissaris
 1979: Tatort: Mord im Grand-Hotel
 1980: Tatort: Mord auf Raten
 1981: Tatort: Mord in der Oper
 1982: Tatort: Mordkommando
 1983: Tatort: Mord in der U-Bahn als gepensioneerde Marek
 1985: Tatort: Baranskis Geschäft als gastcommissaris
 1986: Tatort: Automord als gastcommissaris
 1987: Tatort: Wunschlos tot als gastcommissaris
 1987: Tatort: Der letzte Mord als gastcommissaris
 1972: Trubel um Trixie
 1973: Hallo – Hotel Sacher … Portier! (serie, 27 afleveringen)
 1977: Meine Mieter sind die besten (serie)
 1983: Der gute Engel (meerdelige serie)
 1985: Via Mala (meerdelige serie)
 1990: Roda Roda (serie)
 1990: Ein Schloss am Wörthersee – Der Speck muß weg
 1992: Mord im Wald
 1994: Tafelspitz

Duits acteur