God Only Knows
God Only Knows is een nummer van de Amerikaanse muziekgroep The Beach Boys. Het is de achtste track van hun studioalbum Pet Sounds uit 1966. Op 18 juli dat jaar werd het nummer op single uitgebracht.

Ontstaan 
Brian Wilson, die de muziek schreef, gaf in zijn autobiografie Wouldn't It Be Nice: My Own Story toe de melodie gehaald te hebben uit een lied dat John Sebastian zong. Los daarvan zijn er meningen dat het begin ook verwijst naar Richard Wagners Götterdämmerung; de instrumentatie is in ieder geval gelijk (4 hoorns). Het lied, waarvan Tony Asher de teksten schreef, werd door beide heren gezien als een visioen onder de volgende omschrijving: Als je je ogen dicht hebt, behoor je niets te zien; echter eenmaal gesloten kan je van alles zien.

Tekst 
Het was een hachelijke onderneming om een liedtitel te gebruiken waarin het woord God voorkwam, zeker binnen de popmuziek, waar toen nog scheef tegen aan werd gekeken. De vrouw van Brian Wilson Marilyn Rovell dacht in eerste instantie dat het een lied over God was en dat zou zonder meer tot maar weinig airplay leiden. Het lied ging echter niet over God, maar over eeuwige liefde. De titel werd aangehouden, mede doordat The Beach Boys dan baanbrekend zouden zijn.

Wilson had er nog een hard hoofd in, een openingszin als "I may not always love you" was volgens hem te negatief, maar na het horen van de opnamen draaide hij bij. Het verhaal schijnt dat Brian Wilson zich een aantal dagen heeft afgezonderd nadat Paul McCartney van The Beatles tegen hem had gezegd dat dit het allermooiste liedje was dat ooit is gemaakt. Omdat uitgerekend een lid van de op dat moment succesvolste band dat tegen Wilson zei, was laatstgenoemde in de overtuiging dat hij nooit meer boven dit nummer uit zou kunnen stijgen.

Zanger 
In eerste instantie zou Brian Wilson het lied zelf zingen, maar aan het eind van de opnamen liet hij het toch door zijn broer Carl Wilson zingen, die er dolblij mee was. Zelf had Wilson een andere versie voor ogen waarbij ook Terry Melcher en de Rovell Sisters waren betrokken, maar het geluid werd te vol en Brian Wilson keerde terug naar het uitgangspunt tot maximaal drie zangers.
De zangstem werd opgenomen gedurende de maanden maart en april 1966 in de Columbia Studios in Hollywood onder geluidstechnicus Ralph Balantin. De stem van Carl Wilson was aan het eind vermoeid en zo kwam het dat in de fade-out Carl Wilsons originele stem niet meer te horen is. Het is een combinatie van het opnieuw gebruiken van eerder ingezongen materiaal van Carl, twee stemmen van Brian en ten slotte de stem van Bruce Johnston.

Opnamen 
Het instrumentale gedeelte werd in twintig keer op 10 maart 1966 opgenomen in de Western Recorders in Hollywood met Chuck Birtz achter de knoppen. De zangpartijen. Brian Wilson beweerde later dat sommige aanwezige muzikanten het een betoverende melodie vonden. Het achtergrondorkest bestond maximaal uit 23 personen; de definitieve versie bevat 16 musici, waaronder bekende studiomusici uit die tijd:
 Carl Wilson – eerste zangstem, achtergrondzang
 Brian Wilson – achtergrondzang
 Bruce Johnston – achtergrondzang
 Carol Kaye – basgitaar
 Don Randi – piano
 Larry Knechtel – orgel
 Hal Blaine – drums
 Jim Gordon – percussie
 Bill Green; Jim Horn – dwarsfluit
 Leonard Hartman – klarinet, basklarinet
 Jay Migliori – baritonsaxofoon
 Alan Robinson – hoorn
 Carl Fortina; Frank Morocco – accordeon
 Leonard Malarsky; Sid Sharp – viool
 Darrel Terwilliger – altviool
 Jesse Erlich – cello
 Lyle Ritz – contrabas
 Ray Pohlman – electric bass

In de Verenigde Staten was God Only Knows B-kant, in Europa werd het als A-kant gebruikt en begon het een zegetocht langs de diverse hitparades. In het Verenigd Koninkrijk werd de 2e positie behaald in de UK Singles Chart. In Ierland de 3e, Noorwegen en Canada de 6e, Duitsland de 22e, de VS de 39e, Australië de 2e, Frankrijk de 24e en in Finland de 39e positie in de hitlijst.

In Nederland werd de plaat veelvuldig gedraaid op de zeezenders en de landelijke radiozenders en werd een radiohit. De plaat bereikte de 11e positie in de Nederlandse Top 40 op Radio Veronica en de 12e positie in de Parool Top 20 op Hilversum 3. 

In België bereikte de plaat géén notering in de voorloper van de Vlaamse Ultratop 50. Wél bereikte de plaat de 4e positie in de "Ultratip" van de voorloper van de Waalse Ultratop 50.

Van de topartiesten uit latere tijden in de popmuziek zijn Paul McCartney, Bono Vox en Steven Wilson gecharmeerd van het nummer. Gedurende de jaren volgend op de single uitgave hebben talloze artiesten het nummer opgenomen, daar onder bevonden zich Glen Campbell, Jack Jones, Claudine Longet, Andy Williams, Neil Diamond en David Bowie (album Tonight).
Uiteraard ontbreekt de muziek niet in films die teruggrijpen naar de jaren '60.

Sinds de allereerste editie in december 1999 staat de plaat onafgebroken genoteerd in de jaarlijkse NPO Radio 2 Top 2000 van de Nederlandse publieke radiozender NPO Radio 2, met als hoogste notering een 13e positie in 2014.

Hitnoteringen

Nederlandse Top 40

Parool Top 20 
Hitnotering: 10-09-1966 t/m 01-10-1966. Hoogste notering: 12 (1 week).

Evergreen Top 1000

NPO Radio 2 Top 2000

Covers 
Het lied is door verschillende artiesten gecoverd, voorbeelden zijn Glen Campbell, Andy Williams, Neil Diamond, David Bowie, Joss Stone, Olivia Newton-John, Mandy Moore, Michael Stipe, Rivers Cuomo van Weezer en Taylor Swift.

The Impossible Orchestra-versie 

Een versie van het lied werd op 7 oktober 2014 tegelijkertijd op de verschillende BBC televisie- en radiozenders uitgezonden. Brian Wilson werkte, samen met andere grote artiesten, mee aan de single. De track werd uitgebracht voor de jaarlijkse inzamelingsactie Children in Need.

Artiesten 
De meewerkende artiesten staan in volgorde van verschijning (vocalen, tenzij anders aangegeven; tussen haakjes artiesten zonder zang).

Bron 
Engelstalige Wikipedia

Single uit 1966
Nummer van The Beach Boys
Nummer van David Bowie
Nummer van Olivia Newton-John
Compositie van Brian Wilson