Wet van Betz
Volgens de wet van Betz, ontwikkeld door Albert Betz, is er een theoretisch maximale hoeveelheid energie die door middel van een rotor (bijvoorbeeld wieken van een windmolen) aan een stromend fluïdum (wind) kan worden onttrokken.

Om deze te berekenen gebruikt men het model van een cirkelvormige schijf in plaats van de rotor waarbij de schijf de energie onttrekt aan het fluïdum dat erdoor gaat. De snelheid van het fluïdum is lager ná de schijf dan er voor.

Stel  is de snelheid van het fluïdum vóór de rotor en  de snelheid erna. De gemiddelde snelheid is:

Noem de oppervlakte van de schijf  en  de dichtheid van het fluïdum. De massastroom (de massa van het fluïdum per tijdseenheid) is dan:

Het onttrokken vermogen is het verschil in kinetische energie van het instromende en uitstromende fluïdum per tijdseenheid:

Door  te differentiëren naar  bij een fluïdumsnelheid van  en een oppervlakte  vindt men de maximale of minimale waarde voor . De uitkomst is dat  een maximum bereikt bij .

Substitueer deze waarde met als resultaat:

Het vermogen dat beschikbaar in een cilindrisch fluïdum met een oppervlakte van de doorsnede  en die zich beweegt met een snelheid  is:

De prestatiecoëfficiënt  heeft een maximale waarde .

Verliezen door een rotor vormen de belangrijkste energieverliezen in, bijvoorbeeld, een windmolen. Het is belangrijk om deze dan ook zo klein mogelijk te maken. Moderne rotors hebben een -waarde van ongeveer 0,4 tot 0,5, wat dus overeenkomt met ongeveer 70 tot 80% van wat theoretisch mogelijk is.

Referentie 
Betz, A. (1966) Introduction to the Theory of Flow Machines. (D. G. Randall, Trans.) Oxford: Pergamon Press.

Windenergie
Betz