Johannes Evangelista Pontanus
Johannes Evangelista Pontanus, afgeleid van zijn eigenlijke naam Verbruggen, (Messelbroek, 1607 - Averbode, 23 mei 1691) was een Brabants pastoor. Hij trad toe tot de kloosterorde van de norbertijnen (Witheren), die sinds 1219 de pastoors van Blerick leverden.

In 1642 werd Pontanus benoemd tot pastoor van Blerick en bleef dit 46 jaar lang, tot 1688. Hiermee was zijn pastoorschap de langstdurende in de geschiedenis van Blerick. Tijdens zijn pastoraat had hij te maken met ernstige verwaarlozing van de parochie als gevolg van oorlogsomstandigheden en moest hij dus orde op zaken stellen. Niet alleen zorgde hij dat het kerkleven weer zijn normale gang ging, maar gaf het bovendien een gezonde financiële basis. De pastoor vocht onder meer een conflict uit met het Sint-Antoniusgilde, dat enkele kerkelijke voorrechten had, zoals een eigen altaar in de kerk. Het gilde maakte nogal vrij gebruik van die rechten en eiste zelfs de inkomsten van enkele kerkelijke instellingen voor zich op. Pontanus was het daar niet mee eens, vooral vanwege de slechte staat waarin de parochie verkeerde, en maakte daarom een eind aan deze privileges.

In april 1688 vertrok hij uit Blerick. De rest van zijn leven sleet hij in de abdij van de Norbertijnen in Averbode, waar hij in 1691 overleed. Blerick eerde hem door in 1912 de straat in het centrum naar hem te noemen die kerk en pastorie verbond.

Ook heeft er in de 20e eeuw lange tijd een kegelcentrum bestaan met diens naam. Dit kegelcentrum had in haar logo een beeltenis van de geestelijke opgenomen.

Zuid-Nederlands geestelijke (voor 1830)
Norbertijn
Persoon in de Nederlanden in de 17e eeuw