Karl von Bülow
Karl Wilhelm Paul von Bülow (Berlijn, 24 maart 1846 - Berlijn, 31 augustus 1921) was een Pruisisch officier die in de Eerste Wereldoorlog als veldmaarschalk leiding gaf aan het Westfront. Het falen van de aanval op Parijs in de herfst van 1914 en het verlies van de daaropvolgende Slag aan de Marne worden door sommige historici op zijn conto geschreven.

Biografie 
Karl von Bülow was een zoon uit het grote Noord-Europese adellijke geslacht van die naam. Hij trad in Pruisische dienst en werd gardist. Hij vocht in de Brüderkrieg en in de Frans-Duitse Oorlog van 1870.

Op 15 september 1904 werd Karl von Bülow generaal der Infanterie. In 1912 werd hij inspecteur-generaal van het IIIe Leger en bevorderd tot kolonel-generaal, een rang tussen generaal en veldmaarschalk.

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog kreeg v. Bülow het commando over het IIe Leger. Hij trok volgens het schema van het Schlieffenplan door België. Hij veroverde Namen en wist bij Charleroi en Saint-Quentin tegenaanvallen van het Franse Ve Leger onder Charles Lanrezac af te slaan. Begin september 1914 naderde twee Duitse legers Parijs. Op dat moment maakte v. Bülow een tactische fout waardoor Duitsland uiteindelijk de oorlog verloor. Tussen het IIe en Ie leger onder Alexander von Kluck gaapte een gat van veertig kilometer. De generaals vergaten de opdracht van v. Schlieffen om "de rechterflank beslist niet te vezwakken" en stuurden troepen van het Ie Leger naar het gat aan de linkerzijde. Het bevel werd door Karl von Bülow gegeven. Nu waren er opeens niet langer genoeg troepen en materiaal om Parijs vanuit het westen met een tangbeweging in te sluiten. Bülow moest uit het noordoosten aanvallen. Het Franse VIe leger viel op zijn beurt aan bij de Marne en het front kwam na de Slag aan de Marne tot stilstand. Het IIe Leger trok troepen terug uit de rechterflank waardoor de Britse troepen van het expeditieleger samen met het Franse 5e leger een wig konden drijven tussen de Duitse legers. Bülow moest zich achter de rivier Aisne terugtrekken. Daar groeven de soldaten zich in om bescherming te vinden tegen artillerie en machinegeweervuur. Wat voor het Duitse commando een bewegelijke oorlog had moeten zijn veranderde in een statische loopgravenoorlog en een uitputtingsslag die Duitsland niet kon winnen.

Op 27 januari 1915 werd Karl von Bülow tot Generaal-veldmaarschalk bevorderd. Een hartaanval op 4 april 1915 maakte een einde aan zijn actieve dienst. Na een korte periode in de staf werd Karl von Bülow op 22 juni 1916 op non-actief gesteld. Veldmaarschalken gaan niet met pensioen.

Karl en  zijn echtgenote Molly von Bülow liggen begraven op het beroemde Invalidenfriedhof in Berlijn.

Militaire loopbaan 
 Fahnenjunker: 21 december 1864
 Leutnant: 12 juli 1866
 Oberleutnant: 14 december 1871
 Hauptmann: 19 april 1877
 Major: 14 april 1885
 Oberstleutnant: 18 november 1890
 Oberst: 17 juni 1893
 Generalmajor: 22 maart 1897
 Generalleutnant: 22 mei 1900
 General der Infanterie: 15 september 1904
 Generaloberst: 1 oktober 1912-13 september 1912
 Generalfeldmarschall: 27 januari 1915

Eerbewijzen 
Karl von Bülow werd à la suite benoemd in de staf van het prestigieuze "4. Garde-Regiment zu Fuß" en was sinds 16 juni 1913 chef van het Tweede Brandenburgse Grenadier-Regiment No. 12 „Prinz Carl von Preußen“. Hij was ook (protestants) domheer of ere-kanunnik in Brandenburg an der Havel. In de jaren voor de Eerste Wereldoorlog beleefden de ridderorden in Europa hun bloeiperiode. Een man als Von Bülow werd geregeld onderscheiden, ook door bevriende staatshoofden.

 De Hoge Orde van de Zwarte Adelaar Schwarzer Adlerorden
 Ie Klasse of Grootkruis in de Kroonorde
 Het IJzeren Kruis (1870) IIe Klasse
 Het Onderscheiding voor Trouwe Dienst
 Het Militair Ereteken I. Klasse
 De Medaille voor de oorlog van 1870 met drie gespen
 Erekruis der Ie Klasse in de Vorstelijke Huisorde van Hohenzollern van Hohenzollern
 Commandeur IIe Klasse in de Orde van Berthold de Eerste
 Grootkruis in de Orde van Militaire Verdienste van Beieren.
 Grootkruis met Gouden Kroon in de Huisorde van de Wendische Kroon
 Ere-Grootkruis in de Huisorde en Orde van Verdienste van Hertog Peter Friedrich Ludwig van Oldenburg
 Ridder in de Orde van de Kroon van Wijnruit van het Koninkrijk Saksen
 Commandeur IIe Klasse in de Albrechtsorde van Saksen
 Commandeur IIe Klasse in de Frederiksorde van Württemberg
 Commandeur in de Leopoldsorden van België)
 Grootkruis in de Orde van Militaire Verdienste met Briljanten van Bulgarije
 Honorair Ridder Grootkruis in de Koninklijke Orde van Victoria van het Verenigd Koninkrijk
 Grootkruis in de Orde van de Heilige Schatten van Japan
 Grootofficier in de Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus van Italië

 Grootkruis in de Orde van de Kroon van Italië
 IIe Klasse in de Orde van de IJzeren Kroon van Oostenrijk
 Grootkruis in de Frans Jozef-Orde van Oostenrijk
 Commandeur in de Orde van de Ster van Roemenië
 Grootkruis in de Orde van de Kroon van Roemenië
 Ie Klasse van de Orde van Sint-Stanislaus van Rusland
 Grootkruis in de Orde van het Zwaard van Zweden
 IIe Klasse in de Orde van Mejidie van Turkije
 Het IJzeren Kruis der Ie Klasse (1914) I. Klasse
 De Orde Pour le Mérite op 4 april 1915 en Eikenloof op 11 augustus 1916
 Grootcommandeur in de Koninklijke Huisorde van Hohenzollern van Pruisen, "Großkomtur des Königlichen Hausordens von Hohenzollern" met de zwaarden op 22 juni 1916. Dat hield in dat Veldmaarschalk Karl von Bülow de beroemde "Hohenzollerkette" mocht dragen.

Externe link 
 Het graf van Karl von Bülow.

Literatuur 
 Karl-Friedrich Hildebrand, Christian Zweng: Die Ritter des Ordens Pour le Mérite des I. Weltkriegs, Band 1: A-G, Biblio Verlag, Osnabrück 1999, , S.221-223

Pruisisch generaal
Pruisisch maarschalk
Duits militair in de Eerste Wereldoorlog