Wereldkampioenschap voetbal 1990 (kwalificatie CAF)
26 teams schreven zich in voor de kwalificatie van het wereldkampioenschap voetbal 1990, maar de FIFA weigerde de kandidaturen van Mauritius en Mozambique. De CAF kreeg twee plaatsen op het WK.

Er waren drie rondes, Algerije, Kameroen, Egypte, Kenia, Marokko, Ivoorkust, Nigeria en Zaïre (de acht best geplaatsten op de FIFA-ranking) kregen een vrijstelling voor de eerste ronde.

Opzet
 Eerste ronde: de zestien teams spelen in knock-outfase, de winnaars gaan naar de tweede ronde.
 Tweede ronde: de zestien teams worden in vier groepen van vier verdeeld, de groepswinnaars gaan naar de finaleronde.
 Finaleronde: de vier teams spelen in knock-outfase en de twee winnaars kwalificeren zich.

Gekwalificeerde landen

Eerste ronde

Angola won met 2–1 over twee wedstrijden en plaatst zich voor de tweede ronde. 
 

Malawi won met 3–2 over twee wedstrijden en plaatst zich voor de tweede ronde. 
 

Libië won met 3–2 over twee wedstrijden en plaatst zich voor de tweede ronde. 
 

Liberia won met 2–0 over twee wedstrijden en plaatst zich voor de tweede ronde.
 

Tunesië won met 5–3 over twee wedstrijden en plaatst zich voor de tweede ronde.
 

Gabon plaatst zich voor de tweede ronde, nadat Togo zich had teruggetrokken.

Zimbabwe plaatst zich voor de tweede ronde, nadat Lesotho zich had teruggetrokken.

Zambia  plaatst zich voor de tweede ronde, nadat Rwanda zich had teruggetrokken.

Tweede ronde
Legenda

Groep A
Algerije behoorde nog steeds tot de sterke Afrikaanse landen, Rabah Madjer behoorde nog steeds tot de selectie en men had weinig problemen het opkomende Ivoorkust te verslaan. Libië trok zich halverwege terug vanwege politieke spanningen.

Groep B
Opvallend aan deze groep was het gebrek aan doelpunten, er vielen slechts dertien doelpunten in twaalf wedstrijden. Egypte had tegenstand van het Liberia van de toen nog bij AS Monaco spelende  George Weah, maar plaatste zich uiteindelijk souverein voor de finale-ronde.

Groep C
In ieder geval zou één ploeg uit "Donker Afrika" de finalepoule halen, zowel Kameroen als Nigeria hadden een sterke selectie. Spelers als aanvaller Yekini en RSC Anderlecht-verdediger Stephen Keshi waren de basis van de selectie, die later de bijnaam "the Super Eagles" zou krijgen. Ook de latere Feyenoord-spits Mike Obiku maakte deel van de selectie. Kameroen had afscheid genomen van de op leeftijd zijnde Roger Milla, die ging afbouwen op het eiland Réunion. De helft van de selectie speelde bij Franse clubs, waarvan spits Oman -Bijik de bekendste was. Kameroen en Nigeria speelden beiden in het begin van de cyclus een punt tegen Angola, dat voor de rest geen rol van betekenis speelde. Het eerste onderlinge duel won Nigeria met 2-0, maar Nigeria verzuimde verder van Kameroen weg te lopen door een 2-1-nederlaag tegen laagvlieger Gabon. In de laatste wedstrijd moest Kameroen winnen om de finalepoule te halen. Voor 90.000 toeschouwers won Kameroen met 1-0 door een doelpunt in de eerste helft van Oman-Bijik.

Groep D
Dit was de spannendste Afrikaanse groep van allemaal, want na vier speeldagen hadden alle vier de ploegen kans op plaatsing voor de finalepoule. Zambia had zes punten uit vier wedstrijden en voorsprong van twee punten op Tunesië en drie op Zaïre en Marokko. Zambia moest nog wel twee uitwedstrijden spelen. De ploeg had grote indruk gemaakt op de Olympische Spelen van 1988 door met 4-0 van Italië te winnen met drie treffers van de vedette van de ploeg Kalusha, die in 1989 vertrok van Cercle Brugge naar PSV Eindhoven. Marokko moest winnen van Tunesië om nog kans te hebben op plaatsing, het bleef bij 0-0, waardoor Marokko, het land dat veel indruk maakte op het laatste WK als eerste land uitgeschakeld was. Doordat Zaïre met 1-0 won van Zambia was de strijd nog volledig open. Tunesië moest nu winnen van Zambia en dat gebeurde ook: Majoubi scoorde 15 minuten voor tijd de winnende treffer en het veelbelovende Zambia was uitgeschakeld. Zaïre kwam niet verder dan een 1-1 gelijkspel in Marokko en Tunesië was geplaatst voor de finalepoule.

Finale
Algerije en Egypte zijn geen buurlanden, maar de rivaliteit was tussen beide landen vrij groot. Het had weinig met voetbal te maken, er waren rellen in de stadions en de spelertunnels en het regende overtredingen op het veld. Een speler van Algerije ging vechten met een Egyptische fan en de teamarts van Egypte werd aan één oog verblind, nadat een Algerijnse speler een fles naar hem gooide. In twee wedstrijden viel maar één doelpunt, Hossam Hassan maakte het winnende doelpunt. Egypte plaatste zich voor de eerste keer sinds 1934 voor het eindtoernooi, toevallig ook in Italië. Algerije nam revanche door in 1990 Afrikaans kampioen te worden, maar zou zijn leidende rol in het Afrikaanse voetbal moeten opgeven. Kameroen had niet veel problemen met Tunesië. Het won beide wedstrijden: 2-0 in Yaoundé, 1-0 in Tunis. Toch was de dictator van Kameroen Paul Biya niet gerust op een goede afloop in Italië. Hij benaderde de toen 38-jarige Roger Milla om een comeback te maken op het WK. Milla stelde zich beschikbaar en de Russische bondscoach van Kameroen kon niet anders dan accepteren.

 
 Egypte won met 1–0 over twee wedstrijden en plaatst zich voor het hoofdtoernooi. 
 

Kameroen won met 3–0 over twee wedstrijden en plaatst zich voor het hoofdtoernooi.

Externe links
Details op rsssf.com
Details op fifa.com

Wereldkampioenschap voetbal 1990 kwalificatie
Wereldkampioenschap voetbal kwalificatie CAF
Voetbal in 1988
Voetbal in 1989