Gabriel Dupont
Gabriel Édouard Xavier Dupont (Caen, 1 maart 1878 - Le Vésinet, 1 augustus 1914) was een Franse componist.

Levensloop  
Zijn vader Achille Dupont was leraar aan het Lycée Malherbe en organist van de Église Saint-Pierre in Caen. Als vijftienjarige ging hij studeren aan het Conservatoire de Paris, waar Antoine Taudou, André Gedalge, Jules Massenet, Alexandre Guilmant en Charles-Marie Widor zijn leraren waren. Terwijl hij zijn dienstplicht vervulde werd hij in 1901 tweede bij de Prix de Rome (achter André Caplet, maar voor Maurice Ravel). Hij won de Sonzogno-competitieprijs voor zijn opera La Cabrera, die in 1905 met succes werd opgevoerd in La Scala in Milaan en in 1938 (postuum) in de Opéra-Comique in Parijs.

Dupont had een zwakke gezondheid. Hij leed de laatste tien jaar van zijn leven aan tuberculose, moest vaak het bed houden, omringd door medicijnen, en stierf op 36-jarige leeftijd.

Werk 
Zijn werk is beïnvloed door het muzikale impressionisme, maar is emotioneler en overwegend melancholiek. Dupont componeerde in 1903-1905 de pianocyclus Les Heures dolentes (die hij ook orkestreerde), in 1908-1909 gevolgd door La Maison dans les dunes (1908-1909). Beide zijn gebaseerd op het thema  van een bedlegerige patiënt zoals hijzelf. Hij schreef na La Cabrera nog drie opera's: La Glu (1909), La Farce du Cuvier (1911) en zijn meest succesvolle Antar (1912-1914), die in 1921 postuum in première ging in de Opera-Comique. Tot de solisten behoorde Fanny Heldy. Deze opera is tot aan 1940 vele tientallen malen opgevoerd, maar net als de rest van Duponts oeuvre sindsdien vrijwel vergeten. 

Hij schreef ook het symfonisch gedicht Le Chant de la Destinée (1907), orgelmuziek, kamermuziek en liederen op gedichten van onder anderen Verlaine, Musset, Rimbaud, Rodenbach en Leconte de Lisle. Hij droeg La chanson de Myrrha op aan Hildur Fjord. 

Sommige commentatoren schreven de vergetelheid van Duponts composities toe aan zijn vroege dood, maar plausibeler wordt de verklaring geacht dat de muziek in de 20e eeuw andere richtingen insloeg, zodat de belangstelling voor zijn werk verflauwde. In de 21e eeuw zijn diverse cd-opnamen verschenen, van onder meer  Les Heures dolentes (in zowel de piano- als de orkestversie), het Poème voor pianokwintet en het volledige orkestwerk.

Oeuvrelijst (selectie) 
Deux Airs de Ballet voor piano, 1895
La Pluie en Chanson d'automne, liederen (teksten van Paul Verlaine, 1895  
Feuillets d'album voor piano, 1897
Allegretto voor orgel, 1898
Élévation en Si bémol majeur voor orgel
Pièce en forme de canon voor orgel, 1898
Méditation voor orgel, 1899
Jour d'été, symfonische schets in drie delen, 1899
Matinée ensoleillée
Sous bois
Nocturne
Trois Chansonnettes normandes, voor vrouwenkoor en piano (teksten van Émile Blémont), 1900
Les marchandes de fleurs
Feuilles mortes
Ronde du lilas et de la rose
Journée de Printemps voor viool en piano, 1901
Pour la Toussaint voor orgel, 1902
La Cabrera, opera (libretto van Henri Cain), 1903
Les Heures dolentes voor piano, 1903–1905 en orkestversie, 1906
Poèmes d'Automne, liederen (gedichten van Paul Verlaine, Arthur Rimbaud en Henri de Régnier), 1904
La Glu, opera (libretto van Henri Caïn naar Jean Richepin), 1905–1908
Le Chant de la Destinée, symfonisch gedicht, 1907
La Maison dans les Dunes voor piano, 1908–1909
La Farce du cuvier, opera (libretto van Maurice Léna), 1909–1911
Poème voor piano en strijkkwartet, 1911
Antar, opera (libretto van Chekri Ganem), 1912–1913

Bibliografie  
 Emmanuel Sauvlet, Gabriel Dupont (1878-1914). Du vérisme à l'impressionnisme, parcours d'un musicien français à l'entre-deux-siècles. Presses universitaires du Septentrion, Villeneuve d'Ascq, 2000.
 Philippe Simon, Gabriel Dupont (1878-1914) ou La Mélancolie du Bonheur. Atlantica-Séguier, 2001
 Adiano Spampanato, Gabriel Dupont, un compositeur méconnu, Mémoire de Master, 2016.

Externe links 
  Gabriel Dupont op Musica et Memoria.
  Robert Jardillier, Hommage à Gabriel Dupont, 1924.
 4 delen uit Les heures dolentes, Daniel Blumenthal, piano.

Frans componist