Wereldkampioenschap voetbal 1998 (kwalificatie AFC)
36 teams schreven zich in voor de kwalificatie van het wereldkampioenschap voetbal 1998, het WK werd van 24 naar 32 uitgebreid, hierdoor kreeg de AFC 1 ticket meer dan voorheen en er was ook nog een 4de ticket voor een team van de AFC of OFC

Opzet 
 Eerste ronde: De 36 teams worden in 10 groepen van 3 of 4 verdeeld, de teams speelden uit en thuis behalve in groep 10 waar ze maar 1 keer tegen elkaar speelden. De groepswinnaars gaan naar de finaleronde.
 Finaleronde: De 10 teams werden in 2 groepen van 5 verdeeld, de winnaar kwalificeert zich, de nummers 2 gaan naar de play-offs.
 Play-offs: De 2 teams spelen tegen elkaar in Maleisië, de winnaar kwalificeert zich en de verliezer speelt tegen een team van de OFC voor een laatste plaats.

Gekwalificeerde landen

Legenda

Eerste ronde 
Voor de finale-poule konden tien landen zich plaatsen, veel verrassingen waren er niet, alleen Irak verloor twee keer van nieuwkomer Kazachstan, een andere finalist van het vorige WK Noord-Korea schreef zich niet in. De andere finalisten van het vorige WK, Zuid-Korea, Saudi-Arabië, Japan en Iran plaatsten zich wel, aangevuld met China, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit, Qatar en een andere voormalige Sovjet-Republiek Oezbekistan, dat weinig problemen had zich te ontdoen van Jemen. Iran zorgde voor een nieuw record: het won met 17-0 van de Maldiven, Bagheri scoorde zeven doelpunten.

Groep 1

Groep 2 

De wedstrijd tussen Syrië en Kirgizië werd niet gespeeld.

Groep 3

Groep 4

Groep 5

Groep 6

Groep 7

Groep 8

Groep 9

Groep 10

Finaleronde

Groep A 
China was het enige niet-Arabische land in deze finalepoule en dacht een goede slag te slaan door in de eerste wedstrijd na een uur spelen een 2-0 voorsprong tegen Iran te nemen. Iran kwam echter bijzonder sterk terug en won met 2-4 onder meer dankzij twee treffers van de later voor Hamburger SV spelende verdediger Mehdi Mahdavikia. In de volgende wedstrijd bleef Iran op 1-1 steken tegen een "politiek ideologische" vijand Saoedi-Arabië. Iran miste veel kansen inclusief een strafschop, kwam volslagen tegen de verhouding in op een 0-1 achterstand,maar tot opluchting van 120.000 toeschouwers werd er nog gelijk gespeeld: 1-1. Omdat Saoedi-Arabië wel van China verloor (0-1) stond Iran halverwege de competitie bovenaan met acht punten uit vier wedstrijden, China en Saudi-Arabië hadden één punt achterstand. Koeweit en Qatar stonden op gepaste achterstand met respectievelijk vier en één punt. Deze landen zouden zich echter roeren in de tweede helft van de competitie. Koeweit zorgde voor een verrassing door met 2-1 van Saoedi-Arabië te winnen en aangezien Iran met 4-1 won van China stond het nu vier punten los. De kansen begonnen zich echter te keren, de Saoedi's wonnen met 1-0 van Iran, terwijl Koeweit als enige land een punt afdwong in Teheran: 0-0. Op de voorlaatste speelronde moest het teruggevallen China winnen van Saoedi-Arabië om in de race te blijven, echter voor 70.000 toeschouwers in Riyad bleven beide ploegen steken op een 1-1 gelijk spel, waarbij beide teams nog een strafschop misten. Iran kon zich nu plaatsen voor het WK door van het opeens opgekomen Qatar te winnen, maar tot verbijstering van de Iraniërs won het kleine oliestaatje met 2-0. Iran was nu uitgespeeld met twaalf punten uit acht wedstrijden, de Saoedi's en Qatar speelden nu tegen elkaar en hadden respectievelijk elf en tien punten uit zeven wedstrijden. Bij een gelijkspel zou Iran geplaatst zijn, bij een overwinning van een van beide landen zou dat land geplaatst zijn. Ibrahim Al-Shahrani zorgde voor het winnende doelpunt namens de Saoedi's en zij plaatsten zich voor de tweede achtereenvolgende keer voor het WK, in het vorige  WK haalden ze zelfs de tweede ronde. De meeste opmerkelijkste speler van toen, Saeed Al-Owairan speelde deze cyclus niet mee, omdat hij geschorst was vanwege alcohol drinken en met vrouwen praten gedurende de Ramadan. Iran moest nu een play-off wedstrijd spelen.

Iran gaat naar de Play-offs.

Groep B 
De andere groep was veel minder spannend, na zes wedstrijden was Zuid-Korea al zeker van plaatsing voor het WK, het won vijf van de zes wedstrijden en na een duidelijke 1-5 overwinning op Oezbekistan was de ploeg voor de vierde achtereenvolgende keer zeker van WK-deelname. Mooiste overwinning was een 1-2 zege in Japan, de aartsvijand was gedurende de hele wedstrijd sterker, schoot op de paal en zorgde voor een verdiende voorsprong (solo en mooie lob van Motohiro Yamaguchi), maar in de slotfase sloegen de Koreanen toe: 1-2. Coach was Bum-Kum Cha, de bekendste speler van Zuid-Korea ooit. Japan raakte van slag na de nederlaag, het speelde drie keer achter elkaar met 1-1 gelijk, tegen Kazachstan, Oezbekistan en de Verenigde Arabische Emiraten. Japan had nu acht punten uit zes wedstrijden en één punt minder dan de Emiraten en het programma van Japan was zwaarder in de voorlaatste speelronde, Japan moest op bezoek bij Zuid-Korea, terwijl de Emiraten thuis speelden tegen de nummer laatst, Oezbekistan. Terwijl de Emiraten op 0-0 bleven steken, wonnen de Japanners voor 75.000 toeschouwers in Seoul: 2-0 door goals van Hiroshi Nanami en Wagner Lopes. In de laatste ronde maakten de Japanners het af door met 5-1 Kazachstan te verslaan en moesten nu een play-off wedstrijd spelen tegen Iran.

Japan gaat naar de Play-offs.

Play-off 
De play-off wedstrijd werd gespeeld in Maleisië en het werd een aantrekkelijke wedstrijd met wisselende kansen. In de eerste helft was Japan de betere ploeg en werd beloond met een 1-0 voorsprong via routinier en publiekslieveling Masashi Nakayama. In de tweede helft kreeg een wedstrijd een andere wending en bleek vooral de kwetsbaarheid van de Japanse verdediging, de 1-1 ontstond door collectief falen van de verdediging inclusief de doelman, bij het tweede doelpunt was de Iraanse topscorer Ali Daei van het Duitse Arminia Bielefeld veel te lang voor de kleine verdediging. Japan leep rijp voor de sloop, maar een kwartier voor tijd maakte men gelijk. De verlenging was zenuwslopend, een "golden goal" kon de wedstrijd beslissen en Japan viel onverdroten aan, gebrek aan scherpte leverde geen doelpunt op. Nadat Iran een grote kans miste, werd een lange solo half verwerkt door de Iraanse doelman, waarna invaller Masayuki Okano het winnende doelpunt verzorgde. Nu lukte wat voor het laatste WK in de laatste seconde misging, Japan speelde leuk, aanvallend voetbal, maar met weinig techniek en een kwetsbare verdediging. Iran kreeg nog een één kans: een play-off over twee wedstrijden tegen Australië.

Japan gekwalificeerd voor de Intercontinentale play-off.

Intercontinentale play-off 
Australië was verrewege het beste team van Oceanië, had in de jaren tachtig nog concurrentie van Nieuw-Zeeland, maar de "Kiwi's" werden makkelijk terzijde geschoven: 2-0 en 3-0 overwinningen. Coach was de Engelsman Terry Venables, die twee jaar daarvoor met Engeland de halve finale van het EK haalde. Australië had veel gelouterde profs in het buitenland. Australië moest zich altijd plaatsen ten opzichte van ploegen uit een ander continent, maar na de sterkere tegenstanders uit Europa en Zuid-Amerika zag men mogelijkheden tegen een tegenstander uit Azië. Iran had zich allang kunnen plaatsen, maar verloor op het beslissende moment een wedstrijd tegen Qatar en verloor de daardoor noodzakelijke play-offwedstrijd tegen Japan.

De eerste wedstrijd werd bijgewoond door liefst 130.000 Iraniërs, de wedstrijd eindigde in 1-1 en had Australië genoeg een 0-0 gelijkspel. Australië had geen team om af te wachten en trok overtuigend ten aanval en Iran was de kluts volledig kwijt: binnen tien minuten hadden de "Socceroos" al vier enorme kansen gemist, met name Aurelio Vidmar miste scherpte. De voorsprong kon echter niet uitblijven en de jonge Harry Kewell scoorde het eerste doelpunt, net als in de uitwedstrijd tegen Iran. In de tweede  helft leek de beslissing gevallen te zijn, Vidmar scoorde nu wel en Frankrijk kwam dichterbij. Plotseling werd het doel gesloopt door een onverlaat, de wedstrijd lag stil, Australië was uit zijn ritme en Iran kon zich voorbereiden voor een comeback in de wedstrijd. Australië bleef kansen missen, maar na 70 minuten raakten een aantal spelers vermoeid en Iran rook opeens zijn kans. Bagheri scoorde een doelpunt, dat rook naar buitenspel en Venables zag in, dat het team ververst moest worden. Echter twee minuten later brak Iran opeens door met twee spelers, waarbij Azizi scoorde, binnen twee minuten was de uitgangspositie van Australië veranderd. Merkwaardigerwijze werd bij de aftrap de twee vooraf geplande wissels doorgevoerd, twee verdedigende spelers, terwijl Australië nu niet een voorsprong moest verdedigen, maar een doelpunt nodig had. Ze kregen nog kleine kansjes, maar de overtuiging was weg. Australië had acht wedstrijden gespeeld deze kwalificatie, zes gewonnen en twee gelijk gespeeld, maar was toch uitgeschakeld. De wedstrijd ging de geschiedenis in als het grootste dieptepunt in Australische sport.

Iran gekwalificeerd voor het hoofdtoernooi omdat ze meer doelpunten in de uitwedstrijd hadden gescoord.

Externe link
Details op fifa.com
Details op rsssf.com

Wereldkampioenschap voetbal 1998 kwalificatie
Wereldkampioenschap voetbal kwalificatie AFC
Voetbal in 1996
Voetbal in 1997