400 meter (atletiek)
De 400 meter sprinten is een atletiekonderdeel dat de overgang vormt tussen de sprintonderdelen en de middellange afstanden. Het vindt zijn oorsprong in het 19e-eeuwse Engeland, waar op verschillende universiteiten (Harvard, Cambridge e.a.) een ronde van 440 yards werd gelopen. Dit komt overeen met 402,2 meter. Naarmate atletiek ook aan populariteit won op het Europese continent, waar men het metrieke stelsel gebruikte, werd de afstand omgevormd tot 400 m.

400 m sprinten 
De 400 m is, in tegenstelling tot kortere sprints, niet meer op topsnelheid te lopen, hoewel sommige atleten in het eerste deel niet onder doen voor 100 m-sprinters. Op een outdoorbaan wordt de 400 m over een volle ronde gelopen en op een indoorbaan over twee volle rondes. Over het algemeen wordt de eerste 200 m sneller gelopen dan de laatste 200 m. Het verschil in tijd tussen beide wordt het 'verval' genoemd. De 400 m is de langste individuele afstand waarbij gestart wordt vanuit startblokken.

De afstand bestaat net als ieder onderdeel uit een aantal fasen:
 Fase 1 De start
De start vormt bij een 400 m al een minder belangrijk onderdeel dan bij de 100 m of 200 m. Gemiddeld is het reactievermogen 1,5 tot 2 maal zo hoog als bij een 100 m. Echter, onderling bestaan grote verschillen. Veel jonge deelnemers hebben een groot reactievermogen. Het startblok staat een beetje naar binnen ten opzichte van de baan. Hierdoor kan de sprinter eerst een klein stukje rechtuit sprinten om vervolgens aan de bocht te beginnen.

 Fase 2 De eerste bocht
Na de start versnelt de sprinter in de bocht. Naarmate de snelheid toeneemt, neemt ook de centrifugale kracht toe, de kracht die de sprinter naar buiten duwt. Om dit te compenseren gaat de sprinter naar binnen hangen. Wanneer men onder de juiste hoek sprint kan men daar zelfs gebruik van maken.

 Fase 3 Het eerste rechte stuk
Op het eerste rechte stuk is de atleet op de hoogste snelheid gedurende de 400 m. Doorkomsttijden op de 200 m verschillen bij topsprinters tussen 20,5 en 21,5 seconden. Bij vrouwelijke topsprinters 22,5 en 23,5 seconden.

 Fase 4 Tweede bocht
Na 200 m begint de sprinter langzaam snelheid te verliezen en beginnen de spieren melkzuur uit te scheiden als gevolg van de zware inspanning. Dit proces heet verzuring. Het is deels genetisch bepaald of de sprinter veel of weinig snelheid verliest door het verzuren. Afhankelijk van de atleet en omstandigheden begint de merkbare verzuring tussen 200 en 300 meter. Atleten / Atletes omschrijven dit alsof ze 'tegen een muur lopen'. Het wordt ook wel 'de beer' genoemd en is vergelijkbaar met de prestatievermindering op de marathon rond de 35 km.

 Fase 5 Laatste stuk
Nadat de atleet de bocht uitkomt, kan deze niet meer geheel soepel lopen door de opkomende verzuring en is het een mentaal gevecht om de finish te halen. Er wordt gefinisht tussen 43 en 45 seconden bij de mannen en tussen 47,5 en 50 seconden bij de vrouwen.

Top tien aller tijden

Mannen wereldwijd 

Bijgewerkt: 2 augustus 2022

Vrouwen wereldwijd 

Bijgewerkt: 25 oktober 2023

Mannen Nederland 

Bijgewerkt: 24 augustus 2023

Vrouwen Nederland 

Bijgewerkt: 24 augustus 2023

Mannen België 

Bijgewerkt: 20 augustus 2023

Vrouwen België 

Bijgewerkt: 21 augustus 2023

Continentale records (outdoor) 

Bijgewerkt tot 25 oktober 2023

Wereldrecordontwikkeling 
y = Record over 440 yards (402,34 meter)

Mannen

Vrouwen

Nationale records

Mannen (outdoor) 

Bijgewerkt tot en met 17 juni 2012.

Bekende atleten

Mannen 
 Roger Black
 Jonathan Borlée
 Kevin Borlée
 Leslie Djhone
 Lee Evans
 Alberto Juantorena
 Michael Johnson
 Eric Liddell
 LaShawn Merritt
 Wayde van Niekerk
 Michael Norman
 Marc Raquil
 Jeremy Wariner
 Archie Williams
 Jonathan Sacoor

Vrouwen 
 Cathy Freeman
 Ana Guevara
 Marita Koch
 Shaunae Miller-Uibo
 Marie-José Pérec
 Vanja Stambolova
 Irena Szewińska
 Tatjana Vesjkoerova

Hardlopen