Do not stand at my grave and weep
Do not stand at my grave and weep is een gedicht van Mary Elizabeth Frye. Hoewel de herkomst van het gedicht werd betwist tot later in haar leven, werd Mary Fryes auteurschap in 1998 bevestigd door onderzoek van Abigail Van Buren, een krantencolumnist.

Tekst 
Een vroege versie, door anderen afgedrukt op ansichtkaarten:

Haar latere bevestigde versie:

Analyse 
Het gedicht opgebouwd uit zes (of soms acht) rijmende strofen. Diverse versies bestaan, maar met het merendeel opgebouwd uit een keur aan beelden die opgeroepen worden voorafgegaan door "I am...", is de strekking grotendeels gelijk. Het gedicht spreekt de lezer/het publiek aan vanuit de stem van een overleden persoon, wat een spiritueel – maar niet specifiek religieus – beeld oproept. Volgens de meest wijdverbreide opvatting was het oorspronkelijk gericht aan een Duitse Jodin, een vriendin van de schrijver die bij haar verbleef in Baltimore. De moeder van het meisje was overleden in haar geboorteland Duitsland waardoor het niet mogelijk was haar tijdens het nazibewind de laatste eer te komen betonen; Frye schreef het gedicht als onderdeel van haar deelneming. De bron van deze opvatting is onbekend. De tekst biedt troost aan de toehoorder en biedt de geruststelling dat de overledene overal aanwezigheid is in de natuur, in zowel bericht als stem, en als zodanig werd het een zeer populair gedicht en een vertrouwde voordracht bij begrafenissen.

Oorsprong 
Er is enige onduidelijkheid wanneer het gaat over de schrijver van het gedicht wanneer het niet om een Frye zou gaan, hoewel zij wel de enige in leven zijnde persoon was om overtuigend aanspraak te maken op het auteurschap. Frye is nagenoeg algemeen aangehaald als de auteur en haar literaire waarde is vrijwel geheel daar op gebaseerd, maar andere bronnen zijn door de jaren aangevoerd, zoals afkomst van oorspronkelijke, inheemse Amerikanen. Vanwege de overeenkomst in stijl is er op gewezen dat het gedicht was beïnvloed door indianenbevolking.

Andere versies

Lied van Libera 
Robert Prizeman, artistiek leider van de zanggroep Libera, zette het gedicht op muziek. Het gelijknamige lied werd voor het eerst gepubliceerd in 2004 op het album ‘Free’.

Lied van Man Arai 
De Japanse singer-songwriter Man Arai vertaalde het gedicht in het Japans en componeerde het lied '千の風になって' (lett.: "Word als duizend windvlagen"), oorspronkelijk gezongen door Man Arai zelf. Ondanks dat het succes van het album gering was, werd het lied gecoverd door onder anderen de Japanse tenor Akikawa Masafumi. Hij maakte het lied bij het grote publiek bekend na zijn optreden tijdens de 57th NHK Kōhaku Uta Gassen op 31 december 2006. In januari 2007 werd het eerste klassieke muziekstuk in de top van de wekelijkse Oricon-singleshitlijst en het eerste klassieke muziekstuk in de top van de jaarlijkse Oricon-singleshitlijst van 2007.

Alicia's Poem 
Een vrij omgezette versie, getiteld Alicia's Poem, is beschikbaar als te zoeken item in het MMORPG World of Warcraft, daarmee de speler Dak "Caylee" Krause herdenkend die op 28-jarige leeftijd aan leukemie overleed op 22 augustus 2007.

Lied van Wilbur Skeels 
Wilbur Skeels zette in 1996 Fryes gedicht om in een lied dat begint en eindigt met de oorspronkelijke twee regels, maar paste het middendeel aan. Mary Fryes oorspronkelijke teksten behoren tot het publieke domein, maar die van Wilbur Skeels zijn met copyright beschermd.

Externe links 
  Times Online artikel over Mary Elizabeth Frye
  Different versions and short note
  Full text and notes on origins, including Frye obituary
  WoWWiki entry on Alicia's Poem
  Musical versie
 Japanse versie op YouTube
Libera (koor):
Do not Stand at my Grave and Weep (Angel Voices. Libera in concert; video; concert in Leiden-2007); Libera Official, 2011 (YouTube).
Do not Stand at my Grave and Weep (Eternal; muziek); Libera Official, 2017 (YouTube).

Engelstalig gedicht