title: Elia Viviani
text: Elia Viviani (Isola della Scala, 7 februari 1989) is een Italiaans wielrenner en baanwielrenner. Zijn jongere broer Attilio is ook wielrenner.
  
  Biografie
  
  Jeugd
  In 2005 deed Viviani mee aan de Olympische Jeugdspelen en won bij de junioren het onderdeel criterium op de weg en de reguliere wegwedstrijd bij de nieuwelingen. Dit vóór respectievelijk de Duitser John Degenkolb en Adam Blythe uit Groot-Brittannië. Later dat jaar werd hij tweede op het Italiaanse kampioenschap op de weg, achter Alfredo Balloni. In 2006 kwam Viviani uit voor de junioren. Samen met Fabrizio Braggion won hij de ploegkoers op het Europese kampioenschap baanwielrennen voor junioren, en individueel de scratch voor junioren. Op het wereldkampioenschap in Gent werd hij derde op de ploegkoers bij de junioren, wederom met Braggion als teamgenoot. Dit achter Travis en Cameron Meyer, en het duo Pim Ligthart en Jeff Vermeulen. In 2007 won hij op de Italiaanse kampioenschappen de ploegenachtervolging voor junioren, samen met Filippo Fortin, Mario Sgrinzato en Mirko Tedeschi, en de ploegsprint met Andrea Guardini en Stefano Melegaro. Op het Europese kampioenschap voor junioren won hij de puntenkoers en werd hij samen met Tomas Alberio derde in de ploegkoers. Samen met Giacomo Nizzolo, Paolo Locatelli en Luca Pirini werd Viviani derde op het wereldkampioenschap ploegenachtervolging voor junioren in Aguascalientes.
  
  In 2008 was Viviani geen junior meer en deed hij mee met de beloften. Op het Europees kampioenschap werd hij derde bij de ploegenachtervolging, samen met Omar Bertazzo, Davide Cimolai en Marco Coledan. Hij won individueel de scratch, voor de Nederlander Pim Ligthart. Viviani mocht meedoen met de elite op de discipline Omnium. Hierin werd hij derde, achter gevestigde waarden Robert Bartko en Wim Stroetinga, maar vóór mannen als Andreas Müller en Jens Mouris. De ploegkoers deed hij wel mee met de beloften, wederom met Tomas Alberio, en werd hierin Europees kampioen. Vanaf 2009 begon Viviani zich meer te concentreren op de weg; zo werd hij vierde in de ZLM Tour in 2009. In 2011 reed hij nog wel het EK baanwielrennen bij de beloften, waar hij de puntenkoers won en samen met Davide Cimolai vice-kampioen ploegkoers werd.
  
  Cannondale
  Na het beëindigen van zijn baanseizoen reed de Italiaan bij Liquigas-Doimo (het latere Cannondale) in de UCI ProTour. Hij reed er in dienst van o.a. Manuel Quinziato, Daniel Oss, Francesco Chicchi en Daniele Bennati. Zijn eerste wedstrijd voor het team was de Ronde van Turkije van 2010. Hij blonk er onmiddellijk uit door de zevende etappe te winnen. Later dat seizoen zou hij ook nog de Memorial Marco Pantani en de Memorial Frank Vandenbroucke winnen.
  
  2011 werd voor Viviani het jaar van de doorbraak. Het seizoen begon goed met twee zeges op de weg: de Grote Prijs van de Etruskische Kust en de Ronde van Mumbay. In deze laatste werd hij samen met Robert Hunter als winnaar uitgeroepen. Op het WK Baanwielrennen nam hij deel aan het omnium, ploegkoers en de scratch. In de eerste twee onderdelen eindigde hij als respectievelijk zevende en zesde, in de scratch pakte hij het zilver. Het was de voorbode van een goed seizoen waarin hij nog zesmaal zou winnen. De vierde etappe in de Ronde van Peking was tevens zijn eerste zege in de World Tour.
  
  Het seizoen 2012 stond voor Viviani volledig in het teken van de Olympische Spelen, waar hij in het omnium hoopte deel te nemen. Zijn voorbereiding liep perfect, zo won hij etappes in de Ronde van San Luis, de Ronde van Reggio Calabria en de Internationale Wielerweek. In die tweede won hij tevens het eindklassement voor Daniele Colli. Hij was dus klaar om te schitteren op het olympisch omnium. In alle onderdelen eindigde hij in de sub-top, in de afvalling werd hij tweede. Hij zou uiteindelijk stranden op een zesde plek met 34 punten. Hierna reed hij voor het eerst een grote ronde, de Ronde van Spanje, en won hij wederom een etappe in de Ronde van Peking. Het hoogtepunt van zijn winterseizoen was het winnen van de puntenkoers op het EK baan.
  
  2013 begon moeilijk voor Viviani. Hij behaalde weliswaar ereplaatsen in Parijs-Nice, de Driedaagse van De Panne-Koksijde en de Ronde van Italië. Het was wachten tot de tweede etappe van het Critérium du Dauphiné voor zijn eerste zege van het seizoen. Hierna won hij nog wel vijf keer, maar vooral zijn winter was van hoog niveau. Zo won hij op het EK op de piste de derny-race en de puntenkoers met grote overmacht. Samen met Liam Bertazzo won hij ook nog de ploegkoers vóór het Spaanse en het Belgische duo.
  
  In 2014 was de Ronde van Italië zijn eerste grote doel. Als voorbereiding won hij etappes in de Internationale Wielerweek en de Ronde van Turkije. In de Ronde van Italië kwam hij niet verder dan een derde plek in de derde rit, waar hij Ben Swift en Marcel Kittel voor zich moest dulden. Hierna verscheen hij verrassend ook aan de start van de Ronde van Frankrijk, maar kon daar echter geen potten breken. Met het oog op de Olympische Spelen van 2016 reed Viviani een intensief baanseizoen. Op het Europees kampioenschap won hij het omnium voor de Brit Jonathan Dibben en de Spaanse vertegenwoordiger Unai Elorriaga.
  
  Sky
  Op 1 januari 2015 stapte Viviani over naar het Britse team Sky ProCycling. Zijn eerste doel was het WK op de baan. Als voorbereiding reed hij de Ronde van Dubai, waar hij de tweede etappe won. Op het WK reed hij een sterk omnium, Fernando Gaviria was echter te sterk. In de afsluitende puntenkoers wipte Glenn O'Shea nog over hem. Samen met Liam Bertazzo won hij ook nog zilver in de ploegkoers.
  
  Hierna wilde Viviani schitteren in de klassiekers. In Kuurne-Brussel-Kuurne wist hij in de groepssprint derde te worden, in de overige klassiekers speelde hij geen rol van betekenis. In de daaropvolgende Ronde van Italië schreef hij voor het eerst een etappe op zijn naam. Hij won de tweede etappe door in de sprint Moreno Hofland te verslaan. Ook zijn najaar was succesvol. Na etappewinst in de openingsrit van de Eneco Tour wist Viviani later in september drie etappes in de Ronde van Groot-Brittannië te winnen. Hij werd ook geselecteerd voor het WK, waar hij een schaduwfavoriet was.
  
  Tijdens het EK baanwielrennen bevestigde Viviani zijn status als wereldtopper in het omnium: hij won er voor regerend olympisch kampioen Lasse Norman Hansen.
  
  In 2016 boekte Viviani op de weg slechts twee zeges: een etappe in de Ronde van Dubai en eentje in de Driedaagse de Panne Koksijde. In de Ronde van Italië werd hij na de achtste etappe uit de koers gehaald nadat hij de tijdslimiet had overschreden.
  
  Olympisch goud
  In 2016 nam Viviani deel aan de Olympische Zomerspelen in Rio. Viviani werd olympisch kampioen in het omnium, waar hij te sterk was voor Mark Cavendish.
  
  Quick-Step Floors
  In 2018 en 2019 kwam Viviani uit voor het Belgische Quick-Step Floors. Hij won onder meer de Ronde van Dubai en werd tweede in Gent-Wevelgem (achter Peter Sagan). Tevens boekte hij maar liefst vier etappezeges in de Ronde van Italië, alle vier in een massasprint. Vanaf de tweede etappe had hij bovendien onafgebroken de leiding in het puntenklassement, waardoor hij vrijwel heel de ronde in de paarse trui reed.
  In juni werd hij voor het eerst in zijn carrière Italiaans kampioen op de weg. 19 augustus 2018 won hij voor de tweede keer op rij de Cyclassics Hamburg. Op 11 augustus 2019 won hij
  het Europees kampioenschap in Alkmaar voor ploegmaat Yves Lampaert en Pascal Ackermann
  
  Privé 
  Viviani is op 22 oktober 2022 getrouwd met wielrenster Elena Cecchini.
  
  Overwinningen
  
  Baanwielrennen
  
  Zesdaagsen
  
  Weg
  
  2010 – 4 zeges
  7e etappe B Ronde van Cuba
  7e etappe Ronde van Turkije 
  Memorial Marco Pantani
  Memorial Frank Vandenbroucke
  2011 – 8 zeges
  Grote Prijs van de Etruskische Kust
  Ronde van Mumbay
  1e etappe Ronde van Slovenië
  Coppa Città di Stresa 
  4e en 5e etappe USA Pro Cycling Challenge
  2e etappe Ronde van Padanië
  4e etappe Ronde van Peking
  2012 – 7 zeges
  6e etappe Ronde van San Luis
  Grote Prijs van de Etruskische Kust
  1e en 2e etappe Ronde van Reggio Calabria
   Eindklassement Ronde van Reggio Calabria
  2e etappe A Internationale Wielerweek
  1e etappe Ronde van Peking
  2013 – 6 zeges
  2e etappe Critérium du Dauphiné
  2e en 3e etappe Ronde van Elk Grove
   Eindklassement Ronde van Elk Grove
  Dutch Food Valley Classic
  1e etappe Ronde van Groot-Brittannië
  2014 – 6 zeges
  3e etappe Internationale Wielerweek
  5e en 7e etappe Ronde van Turkije
  4e etappe Ronde van Slovenië
  4e etappe USA Pro Cycling Challenge
  Coppa Bernocchi
  2015 – 8 zeges
  2e etappe Ronde van Dubai
  1e etappe Ronde van Romandië (ploegentijdrit)
  2e etappe Ronde van Italië
  1e etappe Eneco Tour
  1e, 3e en 8e etappe Ronde van Groot-Brittannië
  2e en 4e etappe Abu Dhabi Tour
  2016 – 2 zeges
  2e etappe Ronde van Dubai
  2e etappe Driedaagse de Panne Koksijde
  2017 – 9 zeges
  3e etappe Ronde van Romandië
  Eindklassement Hammer Series
  2e etappe Route du Sud
  1e en 3e etappe Ronde van Oostenrijk
  EuroEyes Cyclassics
  1e en 3e etappe Ronde van Poitou-Charentes
  Bretagne Classic
  2e etappe Ronde van Groot-Brittannië
  2018 - 18 zeges
  3e etappe Tour Down Under
  2e en 5e etappe Ronde van Dubai
   Eindklassement Ronde van Dubai
   Puntenklassement Ronde van Dubai
  2e etappe Ronde van Abu Dhabi
   Puntenklassement Ronde van Abu Dhabi
  Driedaagse Brugge-De Panne
  2e, 3e, 13e en 17e etappe Ronde van Italië
   Puntenklassement Ronde van Italië
  1e (ploegentijdrit), 2e, 4e en 5e etappe Adriatica Ionica Race
   Puntenklassement Adriatica Ionica Race
   Italiaans kampioen op de weg, Elite
  EuroEyes Cyclassics
  3e, 10e en 21e etappe Ronde van Spanje
  2019 - 11 zeges
  1e etappe Tour Down Under
  Cadel Evans Great Ocean Road Race
  5e etappe Ronde van de Verenigde Arabische Emiraten
   Puntenklassement Ronde van de Verenigde Arabische Emiraten
  3e etappe Tirreno-Adriatico
  4e en 5e etappe Ronde van Zwitserland
  4e etappe Ronde van Frankrijk
  RideLondon Classic
   Europees kampioenschap op de weg, Elite
  EuroEyes Cyclassics
  4e etappe Ronde van Slowakije
  2021 - 7 zeges
  GP Cholet
  1e en 3e etappe Adriatica Ionica Race 
  1e en 3e etappe Ronde van Poitou-Charentes in Nouvelle-Aquitaine
  GP Fourmies
  GP van Isbergues
  2022 - 2 zeges
  1e etappe Ronde van de Provence
  6e etappe CRO Race
  2023 - 2 zeges
  1e etappe CRO Race
  1e etappe Ronde van Guangxi
  
   * als lid landenteam Italië
  
  Resultaten in voornaamste wedstrijden 
  (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
  |
  |}
  
  Ploegen 
  2010 –  Liquigas-Doimo
  2011 –  Liquigas-Cannondale
  2012 –  Liquigas-Cannondale
  2013 –  Cannondale Pro Cycling
  2014 –  Cannondale
  2015 –  Team Sky
  2016 –  Team Sky
  2017 –  Team Sky
  2018 –  Quick-Step Floors
  2019 –  Deceuninck–Quick-Step
  2020 -  Cofidis
  2021 –  Cofidis
  2022 –  INEOS Grenadiers
  2023 –  INEOS Grenadiers
  
  Italiaans wielrenner
  Italiaans baanwielrenner
  Italiaans olympisch kampioen