title: Hurdiidae
text: De Hurdiidae zijn een familie van uitgestorven kosmopolitische radiodonten, een groep geleedpotigen uit de stamgroep, die leefden tijdens het Paleozoïcum. Het is de meest langlevende radiodont-clade, die duurde van het Cambrium tot het Devoon.
  
  Beschrijving 
  Hurdiidae wordt gekenmerkt door frontale aanhangsels met een distaal gebied dat is samengesteld uit vijf ongelijke bladachtige endieten, naast de vergrote kopschilden en het tetraradiale monddeel (orale kegel).
  
  De frontale aanhangsels van hurdiiden hebben een kenmerkende morfologie, waarbij het aanhangsel van de meeste soorten vijf even grote langwerpige bladachtige ventrale stekels draagt, bekend als endieten. Daaropvolgende podomeren werden verkleind en met slechts kleine endieten of geen. Elke podomere droeg slechts één endiet, in tegenstelling tot andere radiodonten, waarin de endieten gepaard waren. Bij de meeste soorten waren de endieten mediaal gekromd, zodat de aanhangsels een mandachtige structuur vormden. Sommige hurdiiden hadden een groter aantal endieten, waarbij Cordaticaris zeven endieten van gelijke lengte droeg. Ursulinacaris is uniek onder hurdiiden in het dragen van gepaarde endieten, wat waarschijnlijk een overgangsvorm is tussen het aanhangsel van andere radiodonten en dat van hurdiiden.
  
  Hurdiiden vertoonden een breed scala aan lichaamsafmetingen. Het kleinste bekende exemplaar van een horde, van een naamloze soort, heeft naar schatting een lichaamslengte van zes tot vijftien millimeter, maar het is niet bekend of dit exemplaar jong of volwassen was. Aegirocassis, de grootste bekende hurdiide, was meer dan twee meter lang, vergelijkbaar in grootte met de grootste bekende geleedpotigen.
  
  Paleobiologie 
  De meeste hurdiiden lijken roofdieren te zijn geweest die zich voedden door sediment te zeven met hun frontale aanhangsels, maar Aegirocassis was een suspensievoeder.
  
  Verdeling 
  Hurdiiden hadden een wereldwijde verspreiding. De vroegst bekende hurdiide in het fossielenbestand is Peytoia infercambriensis, die tijdens het derde tijdperk van het Cambrium leefde in wat nu Polen is. De groep nam in diversiteit toe tijdens het Miaolingiien. Gegevens van de groep uit het post-Cambrium zijn zeldzaam, maar de groep duurde tot in het Devoon, met als laatst bekende taxon Schinderhannes bartelsi uit het Emsien uit wat nu Duitsland is.
  
  Classificatie 
  Hurdiidae is ingedeeld in Radiodonta, een clade van geleedpotigen uit de stamgroep. Hurdiidae wordt fylogenetisch gedefinieerd als de meest inclusieve clade die Hurdia victoria bevat, maar niet Amplectobelua symbrachiata, Anomalocaris canadensis of Tamisiocaris borealis.
  
   Aegeirocassis benmoulai
   Buccaspinea cooperi
   Cambroraster falcatus
   Cordaticaris striatus
   Hurdia triangulata
   Hurdia victoria
   Pahvantia hastata
   Peytoia nathorsti
   Peytoia infercambriensis
   Schinderhannes bartelsi
   Stanleycaris hirpex
   Titanokorys gainesii
   Ursulinacaris grallae
   Zhenghecaris shankouensis
  
  Fylogenie 
  De fylogenie van hurdiiden, bij de beschrijving van de hurdiiden Aegirocassis benmoulae, Titanokorys gainesii, en de analyse van Stanleycaris hirpex als volgt:
  
  Uitgestorven geleedpotigen