title: Amyraldisme
text: Amyraldisme of amyraldianisme, ook bekend als de School van Saumur, staat voor een vorm van matig calvinisme.
  
  Geschiedenis 
  Het amyraldisme wordt genoemd naar Moses Amyraut, die er, na John Cameron (1580-1625), de verdediger en verspreider van was.
  
  Het gaat om het geloof in de algemene redding van alle mensen, op voorwaarde dat ze boete doen. Dit goddelijk besluit was voorafgaand aan Zijn besluit over de voorbestemming, waarbij Hij besliste wie tot het christelijk geloof zou worden gebracht. Op die manier werd toch nog gedeeltelijk de calvinistische doctrine over de voorbestemming behouden.
  
  Deze vorm van universalisme vond zijn oorsprong bij vroege gereformeerde theologen, zoals Heinrich Bullinger, Wolfgang Musculus, Zacharias Ursinus, en Girolamo Zanchi. Enkele theologen die de conclusies van de Synode van Dordrecht onderschreven kunnen eveneens als universalisten worden beschouwd.
  
  Moses Amyrault ontwikkelde de leer van het hypothetische of voorwaardelijke universalisme, dat door zijn leermeester, de Schot John Cameron al was vooropgesteld. Cameron was twee jaar rector geweest van de Academie in Saumur.
  
  De bedoeling was niet het calvinisme te bestrijden, maar het te matigen en het op die manier te versterken in de strijd tegen de katholieken, meer bepaald in Frankrijk waar de hugenoten omringd en bedreigd waren door katholieken. Als vertegenwoordiger van de hervormde kerken, bij onderhandelingen met de Franse overheid, kwam Amyraut frequent in contact met kardinaal Richelieu, die veel achting voor hem had. Hij bekende zich niet tot het arminianisme van de remonstranten, dat hij verwierp, maar tot het lutheranisme, dat eveneens de leer voorstond van de algemene genade en van de verlossing, op voorwaarde van boetedoening.
  
  Amyrauts doctrine zorgde voor aanzienlijke commotie binnen de hervormde kerken in Frankrijk, Zwitserland en de Nederlandse republiek. Jean Daillé (1594–1670), David Blondel (1591–1655) en anderen zagen er geen graten in en vonden ze in overeenstemming met de conclusies van de Synode van Dordrecht. Anders reageerden de theologen in Genève, zoals Francis Turretin (1623–87), alsook Petruq Molinaeus (sinds 1621 hoogleraar aan de Academie van Sedan) en de professoren in Leiden Friedrich Spanheim (1600–49) en André Rivet (1572–1651). Nochtans werd Amyraut door deze opponenten nog niet als een ketter of een vijand van de reformatie beschouwd.
  
  Amyrault en zijn medestanders legden de nadruk op de liefde, de welwillendheid en de onvooringenomen rechtvaardigheid die God kenmerken. Ze baseerden zich op de vele passages in de Heilige Schrift die aantonen dat God de hele wereld bemint en dat hij alle mensen wil redden, alsook dat Jezus de kruisdood stierf voor de redding van alle mensen. 
  
  De tegenstanders voerden aan dat God niet echt wilde wat nooit zou worden gerealiseerd; dat Hij geen doel kon nastreven zonder hiervoor de nodige middelen te voorzien; dat Hij niet echt een universele redding voorop stelde. Daaruit kwamen ze tot het besluit dat het om een hypothetisch universalisme ging dat gebaseerd was op een onwaarschijnlijke voorwaarde en derhalve een nutteloze abstractie betekende.
  
  De nationale gereformeerde Franse synoden in Alençon (1637), Charenton (1645) en Loudun (1659) weigerden Amyrault te excommuniceren, maar legden restricties op zijn zienswijzen op, teneinde verdere uitbreiding ervan, die in tegenstrijd zou zijn met de orthodoxie van de reformatie, te vermijden. De controverse bleef aanhouden onder theologen, die hierover heel wat geschriften produceerden. Er kwam een abrupt einde aan de discussies door het verbod van de Franse overheid op de uitoefening van de protestantse godsdienst.
  
  In Engeland en Schotland in de zeventiende eeuw 
  John Davenant (1576–1641), die net als Amyrault bij John Cameron in de leer ging, was een Engels afgevaardigde op de Synode van Dordrecht en hij had ook invloed op leden van de Westminster Assembly. Hij promoveerde het hypothetisch universalisme en een algemene boetedoening, de algemene verlossing door het Kruis en een algemene redding onder voorwaarden. De basis van wat de Davenant School werd genoemd, was het principe dat God het universele verlangen had om alle mensen te redden.
  
  Aan de protestantse predikant Richard Baxter werd een vorm van amyraldisme toegeschreven, hoewel hij minder calvinist was dan Amyrault. Hij ontwierp een soort middenweg tussen de gereformeerde, arminiaanse en katholieke doctrines. Het 'rijk Gods' zag hij als iets gelijkend op een wereldlijke organisatie. De dood van Jezus Christus zag hij als een universele redding, waarop God een nieuwe wet had opgesteld, waarbij genade werd verleend aan al wie berouw betoonde.
  
  Het door Richard Baxter in Engeland gepropageerde amyraldisme werd ook populair bij een aantal Congregationalists en Presbyterians in de Amerikaanse kolonies tijdens de zeventiende en achttiende eeuwen.
  
  Recente tijd 
  In de Verenigde Staten is amyraldisme aanwezig bij evangelische groepen, zoals de Southern Baptists, deEvangelical Free Church of America, de dispensationalists in de Independent Bible Churches en de Independent Baptist Churches.  
  
  In Australië vindt men bij de anglicanen in het bisdom Sidney veel aanhangers van een 'verzacht' calvinisme.
  
  In Engeland promootte dr. Alan Clifford, predikant van de Norwich Reformed Church, met grote inzet het amyraldisme in de pamfletten die hij in eigen beheer publiceert, zoals in 2004 Amyraut Affirmed. Nochtans blijft het 'Vijf Punten Calvinisme' toonaangevend bij de meer conservatieve protestanten, binnen de anglicaanse en presbyteriaanse kerken.
  
  Oppositie 
  Het amyraldisme werd in de 20ste-21ste-eeuw opnieuw onder vuur genomen door calvinistische theologen die argumenteren dat men niet kan aannemen dat Christus stierf voor alle mensen, als ook niet alle mensen gered worden. 
  
  R.C. Sproul, protestants theoloog en predikant, heeft geschreven dat er verwarring bestaat over wat de doctrine van gelimiteerde boetedoening betekent. Volgens hem kan men vier van de vijf basisprincipes van het calvinisme onderschrijven en, als men ze goed begrijpt, men onvermijdelijk als vijfde punt de gelimiteerde boetedoening en redding zal aannemen.
  
  Literatuur 
   Benjamin B. WARFIELD, Calvin and Calvinism.
   Benjamin B. WARFIELD, The Westminster Assembly and Its Work.
   Michael HORTON,  J. Matthew PINSON (ed.), Four Views on Eternal Security.
   Charles HODGE, Systematic Theology, II, Christian Classics Ethereal Library.
   Oliver D. CRISP, Deviant Calvinism: Broadening Reformed Theology. Augsburg Fortress, 2004.
   Benjamin B. WARFIELD, The Plan of Salvation, Philadelphia, Presbyterian Board of Publication, 1915.
   Richard A. MULLER, Review of English Hypothetical Universalism: John Preston and the Softening of Reformed Theology by Jonathan Moore, Calvin Theological Journal, 2008.
   Francis TURRETIN, The Atonement of Christ, Translated by James R. Willson, 1978, ISBN 0-8010-8842-9.
   Richard A. MULLER, Post-Reformation Reformed Dogmatics, Grand Rapids, Baker, 2003.
   Philip SCHAFF (ed.) Creeds of Christendom, Harper & Brothers, 1876.
   Herman HANKO, The History of the Free Offer, Theological School of the Protestant Reformed Churches, 1989.
   David BLUNT, Debate of Redemption at the Westminster Assembly, British Reformed Journal, 1996.
   J. I. PACKER, Introduction, in Baxter, Richard (1979) [1656], The Reformed Pastor, The Banner of Truth Trust, pp. 9–10, archived from the original on 30 June 2006.
   Alan Charles CLIFFORD, Amyraut Affirmed, or Owenism, a Caricature of Calvinism: a Reply to Ian Hamilton's Amyraldianism – is it Modified Calvinism?, Charenton Reformed, 2004, ISBN 0-9526716-7-0.
   R.C. SPROUL, The Truth of the Cross, Reformation Trust, 2007, ISBN 978-1-56769-087-3.
   John FRAME, A review of Brian G. Armstrong's Calvinism and the Amyraut Heresy, Westminster Theological Journal, Frame, Poythress.
   Richard A. MULLER, Divine Covenants, Absolute and Conditional: John Cameron and the Early Orthodox Development of Reformed Covenant Theology'',  Mid-America Theological Journal, 2006.
  
  Calvinisme