title: Julian Lloyd Webber
text: Julian Lloyd Webber (14 april 1951) is een Brits cellist in ruste. Zijn huidige functie is directeur van het conservatorium in Birmingham. Hij is de tweede zoon van de componist William Lloyd Webber en diens vrouw Jean. Componist Andrew Lloyd Webber is zijn oudere broer.
  
  Julian studeerde aan het Royal College of Music in Londen en voltooide zijn studie bij Pierre Fournier in Genève in 1973.
  
  Werk 
  Julian Lloyd Webber maakte zijn professionele debuut in de Queen Elizabeth Hall in Londen in september 1972. Toen verzorgde hij de eerste Londense uitvoering van het celloconcert van Sir Arthur Bliss.
  
  Lloyd Webber heeft samengewerkt met een groot aantal dirigenten, onder wie Yehudi Menuhin, Lorin Maazel, Neville Marriner, Georg Solti en Esa-Pekka Salonen, maar ook met jazzmuzikanten als Stéphane Grappelli en Cleo Laine en popmuzikanten als Elton John.
  
  Hij heeft diverse plaatopnamen gemaakt. Zijn versie van het celloconcert van Edward Elgar, gedirigeerd door Yehudi Menuhin, werd door het BBC Music Magazine uitverkoren tot de beste ooit. Andere opnamen zijn het celloconcert van Antonín Dvořák met Václav Neumann en het Tsjechisch Filharmonisch Orkest, de Rococovariaties van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski met het London Symphony Orchestra onder Maxim Sjostakovitsj, de Cello Symphony van Benjamin Britten in combinatie met het celloconcert van William Walton, met Sir Neville Marriner en de Academy of St. Martin in the Fields, door het tijdschrift Gramophone geroemd als ‘op eenzame hoogte’.
  
  Lloyd Webber heeft componisten zo verschillend als Malcolm Arnold (Fantasie voor cello, 1986, en Celloconcert, 1989), Joaquín Rodrigo (Concierto como un divertimento, 1982), James MacMillan (Cellosonate nr. 2, 2001) en Philip Glass (Celloconcert, 2001) geïnspireerd om nieuwe composities voor cello te schrijven.
  
  Lloyd Webber heeft bij meer dan 50 premières de cello bespeeld. Daarbij horen het Dubbelconcert voor cello en saxofoon van Michael Nyman op de BBC-televisie, het Concert voor cello en orkest van Gavin Bryars in Suntory Hall in Tokio, het celloconcert van Philip Glass op het Internationale Festival van Beijing en The River Cam van Eric Whitacre in het Southbank Centre in Londen.
  
  Voor Universal Classics maakte hij verschillende verzamel-cd’s met korte stukken, waaronder Made in England, Cello Moods, Cradle Song en English Idyll. ‘Het zou moeilijk zijn betere uitvoeringen van dit soort repertoire te vinden op platen van vandaag of gisteren of morgen,’ schreef Gramophone. Recente albums van Lloyd Webber zijn A Tale of Two Cellos (2013) en And the Bridge is Love (2015).
  
  In 1984 verscheen Travels with My Cello, een autobiografisch boek. In hetzelfde jaar kwam ook een plaat uit die zo heette.
  
  Lloyd Webber is de voorzitter van het project ‘In Harmony’, een project dat kinderen stimuleert muziek te gaan maken en zich zo te ontwikkelen. ‘In Harmony’ is de Britse tak van een wereldwijd netwerk met als initiatiefnemer het Venezolaanse project ‘El Sistema’.
  
  In 1998 kreeg Lloyd Webber de ‘Crystal Award’ op het World Economic Forum. Sinds 1994 is hij Fellow van het Royal College of Music en hij heeft eredoctoraten gekregen van de Universiteit van Hull en de Thames Valley University (nu University of West London).
  
  In 2009 werd hij gekozen tot president van de ‘Elgar Society’. Hij is ook vicepresident van de ‘Delius Society’ en is bestuurslid geweest van het Londense kunstcentrum Southbank Centre. In april 2014 kondigde hij aan te stoppen met optredens wegens een nekhernia. Op 2 mei 2014 gaf hij in het Forum Theatre in Malvern zijn afscheidsconcert, samen met het English Chamber Orchestra. Hij maakt nog wel plaatopnamen. In 2015 werd hij directeur van het conservatorium in Birmingham.
  
  Instrument 
  Lloyd Webber speelt op de Barjansky Stradivarius, een cello die rond 1690 is gebouwd door Antonio Stradivari en in de eerste helft van de 20e eeuw werd bespeeld door de Russische cellist Alexandre Barjansky.
  
  Opnamen
  
  Cello en orkest 
   Frank Bridge, Oration (1976)
   Édouard Lalo, Celloconcert (1982)
   Frederick Delius, Celloconcert (1982)
   Joaquín Rodrigo, Concierto como un divertimento (1982)
   Joseph Haydn, Celloconcerten 1 en 2 (1983)
   Edward Elgar, Celloconcert (1985)
   Victor Herbert, Celloconcert No. 2 (1986)
   Arthur Sullivan, Celloconcert (1986)
   Antonín Dvořák, Celloconcert (1988)
   Arthur Honegger, Celloconcert (1990)
   Camille Saint-Saëns, Celloconcert No. 1 (1990)
   Pjotr Iljitsj Tsjaikovski, Rococovariaties (1991)
   Nikolaj Mjaskovski, Celloconcert (1991)
   Gavin Bryars, Celloconcert (1994)
   Benjamin Britten, Cello Symphony (1995)
   William Walton, Celloconcert (1995)
   Michael Nyman, Dubbelconcert voor cello, saxofoon en orkest (1996)
   Max Bruch, Kol Nidrei (1998)
   Granville Bantock, Sapphic Poem (1999)
   Philip Glass, Celloconcert No. 1 (2003)
   Andrew Lloyd Webber, Phantasia voor viool, cello en orkest (2004)
   Romantic Cello Concertos (met de celloconcerten van Rodrigo, Lalo en Delius) (2009)
   Eric Whitacre, The River Cam (2012)
   Antonio Vivaldi, Concertos for Two Cellos (2014, met zijn echtgenote Jiaxin Cheng als tweede cellist)
   Howard Goodall, And the Bridge is Love (2015)
  
   Cello en piano 
   Peter Racine Fricker, Cellosonate (1976)
   John Ireland, Complete Piano Trios (1976)
   Andrew Lloyd Webber, Variations (1977)
   Benjamin Britten, Derde suite voor cello (1979)
   Claude Debussy, Cellosonate (1979)
   John Ireland, Cellosonate (1979)
   Sergej Rachmaninov, Cellosonate (1979)
   Malcolm Arnold, Fantasy for Cello (1986)
   Alan Rawsthorne, Cellosonate (1986)
   Benjamin Britten, Cellosonate (1988)
   Sergej Prokofjev, Ballade (1988)
   Dmitri Sjostakovitsj, Cellosonate (1988)
   Gabriel Fauré, Élegie (1990)
   Charles Villiers Stanford, Cellosonate No. 2 (1991)
   Frederick Delius, Caprice and Elegy (1993)
   Gustav Holst, Invocation (1993)
   Edvard Grieg, Cellosonate (1995)
   Frederick Delius, Cellosonate (1995)
  
   Verzamelalbums 
   Travels with my Cello (1984)
    Pieces (1985)
   Travels with my Cello Vol. 2 (1986)
   Cello Song (1993)
   English Idyll (1994)
   Cradle Song (1995)
   Cello Moods (1998)
   Elegy (1999)
   Lloyd Webber Plays Lloyd Webber (2001)
   Celebration (2001)
   Made in England (2003)
   Unexpected Songs (2006)
   The Art of Julian Lloyd Webber (2011)
   Evening Songs (2011)
   A Tale of Two Cellos (2013, met zijn echtgenote Jiaxin Cheng als tweede cellist)
  
  Semi-klassiek
   Oasis (met Peter Skellern en Mary Hopkin) (1984)
   Two Worlds'' (met Lee Ritenour en Dave Grusin) (2000)
  
  Premières van Lloyd Webber
  
  Externe link 
   Officiële website
  
  Noten 
  
  Brits cellist