title: Patrick Sercu
text: Patrick Sercu (Roeselare, 27 juni 1944 – aldaar, 19 april 2019) was een Belgisch wielrenner en Olympisch kampioen.
  
  Amateurrenner 
  Patrick Sercu werd al op jonge leeftijd door zijn vader en oud-renner Albert Sercu opgeleid als pisterenner. Onder impuls van Albert Sercu werd de verloederde wielerpiste in Rumbeke nieuw leven ingeblazen om zoon Patrick het pistemetier aan te leren. Dit leverde al vroeg resultaten op. Al in 1961, op 17-jarige leeftijd, werd Sercu tweede op het Belgisch kampioenschap op de piste in Rocourt, wat hem meteen een ticket voor het WK opleverde. Het jaar er op werd hij voor het eerst Belgisch kampioen in de sprint en in 1963 volgde een eerste hoogtepunt door in eigen land het wereldkampioenschap op de sprint te winnen als 19-jarige amateur. Sercu was nog steeds amateurrenner en mocht zo in 1964 naar de Olympische Spelen in Tokio. Deze werden een succes. Hij behaalde goud op de kilometer met vliegende start.
  
  Profrenner 
  
  Sercu zette de stap naar het profrennen bij de ploeg Solo-Superia en zou daardoor ook op de weg actief worden. Tot op het einde van de jaren 1970 zou hij de piste en de weg blijven combineren. Op het einde van zijn loopbaan zou hij zich steeds meer op de piste toeleggen. Op de piste zou hij in de sprint nog twee keer goud (1967 en 1969) en twee keer zilver (1965 en 1968) behalen tijdens de wereldkampioenschappen voor de profs. Hij vestigde ook drie wereldrecords.
   1967: 1:01,23 min – 1-kilometer met vliegende start indoor
   1972: 1:07,5 min – 1-kilometer zonder vliegende start indoor
   1973: 1:02,6 min – 1-kilometer outdoor
  
  Later legde Sercu zich steeds meer toe op de duuronderdelen van de piste in plaats van de sprintnummers, wat gezien zijn leeftijd ook logisch was. Zo werd hij nog meermaals nationaal en Europees kampioen in onder meer de ploegkoers, het omnium en het rijden achter derny. Het waren vooral de zesdaagsen die hem bekend maakten. Tussen 1965 en 1983 won hij maar liefst 88 zesdaagsen, nog steeds een record dat wellicht nog heel lang op de tabellen zal blijven staan door het verminderd aantal zesdaagsen. Deze zesdaagsen reed hij met wisselende partners, maar Eddy Merckx was een van zijn vast companen met wie hij er 15 won.
  
  Op de weg bouwde Sercu ook een mooi palmares op. Veel van zijn overwinningen behaalde hij in criteriumwedstrijden waar zijn sprintsnelheid goed uitgespeeld kon worden, maar ook in het rondewerk deed hij het voortreffelijk met heel wat etappewinsten in vooral kleinere ronden, maar ook in rittenwedstrijden zoals de Tirreno-Adriatico en Ronde van Romandië. Tijdens zijn loopbaan reed hij zeven maal de Ronde van Italië en won hij er maar liefst 13 etappes. Hiermee staat hij op de vierde plaats van Belgen met de meeste overwinningen in de Giro. Sercu reed in 1974 en 1977 de Ronde van Frankrijk, goed voor zes ritwinsten en de groene trui in 1974. Dat jaar reed hij ook een halve dag in het geel.
  
  Sercu startte zijn profcarrière bij Solo-Superia, maar zou regelmatig van ploeg veranderen. Zo reed hij in de Faema-ploeg van Eddy Merckx en voor Dreher. Zijn grootste successen op de weg haalde hij bij Brooklyn en Fiat. Na 1977 stapte hij over naar de ploeg van Marc Zeepcentrale en zou hij vooral nog op de piste actief blijven tot hij in 1983 op wielerpensioen ging.
  
  Oud-renner 
  
  Patrick Sercu was als recordhouder van de zesdaagses na zijn wielerloopbaan bekommerd om het voortbestaan van deze meerdaagse pistewedstrijden. Het baanwielrennen raakte vanaf de jaren 1980 in crisis en steeds meer organisaties hielden het voor bekeken. Hij werd directeur van de Zesdaagse van Gent en was directeur van de vroegere Zesdaagse van Hasselt. In de Zesdaagse van Gent slaagde hij er in het wielergebeuren tot een waar event uit te bouwen waarbij lokale renners en internationale toppers met elkaar gecombineerd werden en de spectaculaire en korte nummers meer aan bod kwamen. Patrick Sercu zou de Zesdaagse van Gent leiden tot hij dit om medische redenen niet meer kon. Zijn zoon en wielermanager Christophe Sercu nam daarna de leiding over. Patrick zou stilaan uit het openbare leven verdwijnen en overleed in 2019 op 74-jarige leeftijd.
  
  Herinneringen 
  In 1996 werd Sercu, samen met twee andere olympische/paralympische kampioenen Ulla Werbrouck en Filip Bardoel, tot ereburger van de stad Izegem benoemd. De openluchtwielerpiste van Sport Vlaanderen in Assebroek (Brugge) werd in 2007 naar hem de Wielerbaan Patrick Sercu genoemd. De heropgebouwde wielerpiste in Rumbeke waar hij de knepen van het vak leerde, werd voor een deel naar hem genoemd: Wielerpiste Defraeye-Sercu. Als geboren Roeselarenaar werd hij ook in de Zaal der Wereldkampioenen van het vernieuwde museum KOERS. Museum van de Wielersport vereeuwigd samen met drie andere Roeselaarse wereldkampioenen. In dat museum zijn overigens verschillende van zijn truien en een pistefiets van hem.
  
  Overwinningen
  
  Zesdaagse
  
  Baanwielrennen
  
  Wegwielrennen
  
  1964
  Kuurne, amateurs
  Gent-Wevelgem, amateurs
  Bertrix, amateurs
  
  1965
  Criterium Harelbeke
  Criterium Zolder
  Criterium Nederbrakel
  
  1966
  Bourcefranc
  
  1967
  Criterium Sint-Amandsberg
  
  1968
  Omloop van Midden-Vlaanderen, Deinze
  Criterium Meerhout
  
  1969
  5e etappe A Tirreno-Adriatico
  Omloop Leiedal, Bavikhove
  
  1970
  4e etappe Ronde van Sardinië
   Eindklassement Ronde van Sardinië
  3e etappe Tirreno-Adriatico
  4e etappe Ronde van Italië
  Criterium Harelbeke
  
  1971
  2e etappe Ronde van Sardinië
  Bankprijs Roeselare
  1e etappe A Ronde van Romandië
  13e en 14 etappe Ronde van Italië
  Criterium Sint-Niklaas
  Criterium Cittadella
  Izegemkoers
  
  1972
  5e etappe Ronde van Sardinië
  3e etappe Tirreno-Adriatico
  Criterium Harelbeke
  Kampioenschap van Vlaanderen
  Criterium Beernem
  Omloop van het Houtland
  Criterium Oostrozebeke
  
  1973
  Maaslandse Pijl, Boorsem
  Sassari-Cagliari
  2e etappe Ronde van Puglia
  Elfstedenronde
  9e etappe Ronde van Italie
  
  1974
  2e, 3e en 5e etappe Ronde van Sardinië
  Criterium Rodez
  Omloop der Vlaamse Ardennen Ichtegem
  De Kustpijl
  2e, 10e en 11e etappe Ronde van Italië
  Brussel-Ingooigem
  3e,4e en 8e B etappe Ronde van Frankrijk
   Puntenklassement Ronde van Frankrijk
  
  1975
  Circuit du Port de Dunkerque
  3e etappe Ronde van Sardinië
  Izegemkoers
  3e etappe Tirreno-Adriatico
  Omloop der Vlaamse Ardennen Ichtegem
  Ronde van de Molen, Oosterhout
  2e en 5e etappe A Ronde van Romandië
  2e, 12e en 17e etappe Ronde van Italie
  Criterium Zwijndrecht
  Criterium Poperinge
  2e etappe Valkenburg afvallingsrace
  
  1976
  4e etappe Ronde van Puglia
  4e etappe Ronde van Sardinië
   Criterium Nantes
  1e A, 1e B en 10e etappe Ronde van Italië
  
  1977
  2e en 3e etappe Ronde van Sardinië
  3e en 4e etappe Ronde van de Middellandse Zee
  Kuurne-Brussel-Kuurne
  6e en 7e etappe Parijs-Nice
  Criterium Bussières
  3e, 4e A, 4e B en 7e etappe A Dauphiné Libéré
  7e A, 12e en 13e etappe A Tour De France
  Criterium Garancières-en-Beauce
  Criterium Kopenhagen
  Erembodegem-Terjoden
  
  1978
  Ronde van Hank
  Omloop der grensstreek
  1e etappe B Ronde van België
  Beveren-Leie
  
  1979
  5e etappe B Ronde van Duitsland
  GP Union Dortmund
  Criterium Levanger
  
  1980
  Criterium Krefeld
  Omloop van het Zuidwesten, Hulste
  Zuidkempense Pijl, Mol
  Criterium Izegem
  
  1981
  Criterium Beringen
  
  1982
  Criterium Mortsel
  
  Resultaten in voornaamste wedstrijden 
  (*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
  |
  |}
  
  Externe link 
  
  Sercu, Patrick
  Sercu, Patrick
  Sercu, Patrick