Sonnet 153
Sonnet 153 is, samen met Sonnet 154, een sonnet van William Shakespeare dat gebaseerd is op een gedicht van de Griekse dichter Marcianus Scholasticus. Dat gedicht beschrijft hoe Cupido's liefde (voorgesteld als een brandende fakkel) wordt gestolen door de nimfen.

Shakespeares tekst

Vertaling 
Cupido legde zijn liefdesfakkel terzijde en viel in slaap.
Een dienstmaagd van Diana greep haar kans,
En dompelde zijn vuur snel in een fontein
Die koud vanuit de grond van die vallei ontsprong.
Het water warmde zich aan het heilige vuur,
Een eeuwige, levenbrengende warmte,
Waar mannen in dit ziedend bad
Genezing vonden voor hun vreemde kwalen.
Maar in de ogen van mijn geliefde ontbrandde Cupido's toorts opnieuw,
De jongen beroerde er als test mijn borst mee,
Ziek van liefde zocht ik genezing in het bad,
en haastte me ernaartoe vol van ellende,
Maar een kuur vond ik er niet, daarvoor moest ik zijn
Waar Cupido's nieuw vuur ontbrandde: haar ogen.

Analyse 
Shakespeares sonnetten zijn voornamelijk geschreven in een metrum genaamd jambische pentameter, een rijmschema waarin elke sonnetregel bestaat uit tien lettergrepen. De lettergrepen zijn verdeeld in vijf paren, jamben genoemd, waarbij elk paar begint met een onbeklemtoonde lettergreep.

Dit sonnet en het daaropvolgende Sonnet 154 zijn gebaseerd op een gedicht uit een Griekse anthologie toegeschreven aan Marcianus Scholasticus (5e eeuw). Shakespeare beschikte mogelijk over een Engelse vertaling verspreid door een van zijn vrienden (zoals Ben Jonson). Het epigram beschrijft hoe de slapende Cupido door nimfen wordt beroofd van zijn liefdesvuur dat ze proberen te doven in een fontein. De fontein warmt weliswaar op, maar dooft het vuur niet, waarna de nimfen zich baden in heet water. Shakespeare versterkt dit beeld door aan de fontein geneeskrachtige eigenschappen toe te schrijven. Liefdesverdriet kan er echter niet mee worden genezen, de enige remedie daarvoor is te baden in de ogen van de geliefde. Shakespeare ontleent wel meer elementen uit het Griekse gedicht. Cupido's meer gebruikelijke attributen waren een boog en een koker vol met pijlen, maar in dit geval gebruikt Shakespeare het idee van de fakkel uit het oorspronkelijke gedicht.

Het blussen van de toorts van Cupido is ook te interpreteren als het hem beroven van zijn mannelijkheid. Het meisje dat Cupido in zijn slaap verrast is immers in dienst van Diana, de godin van de jacht die zich omringde met maagden. Door zijn toorts in de fontein te dompelen willen ze hem zijn kracht ontnemen. In het afsluitende distichon wordt gezegd dat de verliefde alleen in de ogen van zijn geliefde (Where Cupid got new fire) zijn kracht kan terugwinnen, een beeld dat doet denken aan het 'opladen' van een energiebron.

Zie ook 
 Sonnetten van Shakespeare

Externe links 
 Nederlandse vertaling(en) van Sonnet 153 op de website van Frank Lekens
 Shakespeare's Sonnets
 Selected Sonnets and Their Meanings
 Gradesaver Shakespeare's Sonnets Study Guide
 Shakespeare-online
 CliffNotes over Sonnet 153 en Sonnet 154
 SparkNotes over Sonnet 153

Sonnet van Shakespeare