Pé Vermeersch
Petra (Pé) Vermeersch (Izegem, 1969) is een Belgische danseres, choreografe en beeldend kunstenaar.

Biografie 
Vermeersch startte op 17-jarige leeftijd als presentatrice, actrice, moderator en reporter bij de Vlaamse Radio en Televisie (VRT). Daarop studeerde ze Wijsbegeerte aan de Universiteit Gent en de Vrije Universiteit Brussel wat ze combineerde met het werk van actrice in de theatergezelschappen Blauw 4, Ensemble Leporello, Victoria en Nieuwpoorttheater.

Na haar studies in de Wijsbegeerte volgde ze verschillende workshops Hedendaagse en Klassieke dans en verrichte onderzoek met verschillende beurzen van de Honda Foundation, Europalia Nipon Kinen, de Vlaamse Gemeenschap en het Japanse agentschap voor culturele Zaken Bunka-chō naar zowel het traditionele Japanse Noh theater als de klassieke Indische dansvorm Kathakali. Daarbij studeerde en werkte ze samen met de Japanse Butoh-meesters Masaki Iwana, Akira Kasai en Min Tanaka.

Organiseerde vanaf 1995 workshops en performances in haar studio te Brussel, later Gent en sinds 2005 in Kortrijk. Ook actief als gastdocente in verschillende centra voor hedendaagse dans waaronder het Théatre de la Cité Internationale , L'Académie Fratellini en het Centre National De La Danse in Parijs. Startte in 2006 haar eigen dansgezelschap 'Radical HeArts' met Angela Babuin en Mira Walschot als vaste dansers. Werkte voor haar producties vaak samen met muzikant Peter Clasen en met kostuumontwerper Anita Evenepoel. Opende in 2019 in Kortrijk samen met haar echtgenoot en kunsthistoricus Paul Vandenbroeck het kunstenhuis 'Salon Radical'.

Besprekingen van haar werk 
"Pé Vermeersch does not chose for big breakpoints. Her aim is somewhere else. From a space she entitles as a ‘reflection space’ she makes perceive this human being, entering in conflict to itself, to the others, in a hostile environment. And this she achieves with the tension of the nudity.
The bodily nudity. Totally alone and totally naked she moves in a white space, demarcated in the white walled hollow space. A white adhesive tape carefully marks off the conventional ‘stage’ from the void.
No support other than the self. No liberating music that could make this tension more bearable. No sound except for her breath, for her body hitting the dance floor, for the light slap of the coming down, for a kind of wailing chant or psalm she breaks into at a few moments … Some deafening sound flashes of a few seconds at the most, cleaving like a knife the performance’s athmosphere, round out the soundscape." (de journaliste Angélica Tanarro in een bespreking van de voorstelling' Blonds have no soul' in het Spaanse dagblad El Norte de Castilla, 2005]

“This kind of spectacle, so original, creative, elegiac, multidisciplinary, so wholly different of contemporary dance  and of the complete theatre history of the past centuries that another word than ‘dance’ should be invented to describe this performance, unless ‘dance’ comprises every truly living spectacle”.
(Jean-Gabriel NANCEY in het Frans dansmagazine 'Dance Europe', n°270, 2012, p. 55)

Voorstellingen met dansgezelschap Radical HeArts 
1993: Een rede over de mythe van de zuiverheid van de jeugd
1994: Alles aan hem was mooi , zei ze
1994: De dans der smoelen 
1995: Glijdend
1997: Salomé zag Iokanaan
1998: Deianira, a greek tragedy
1999: L’amour Beach Resort
2000: Blindwiijs
2000: Desertscapes
2000-2011: Blondes have no soul 
2005: Watch out ! dancers !
2005: Zielewind
2005: The Nijinsky songs
2007: Dirty Elphins
2008: Pregnancy level 8
2009-2011: Het Orgelt / mijn lijf (met Jan Vermeire)
2009-2011: Making the Skies move (met Jan Michiels)
2011-2014: Wat weeft in mij
2014: Dance for a free spirit 	
2014: Time to with.draw
2015: Doorntuin / Garden of thorns
2015-2016: Bodies of Lace
2017: Encounters (met Paul Vandenbroeck)
2019: Desertscapes
2020-2021: Ademrood

Voorstellingen met andere gezelschappen 
1992-1994: danser in het dansgezelschap MAMU van Tadashi Endo in Göttingen, Duitsland
1992-1994: Belgische Improvisatie Liga (BIL) 
1993: Ja wacht door het Nieuwpoorttheater onder een regie van Alain Platel
1993: Leonce en Lena door theatercompagnie Blauw Vier
1994: Ovalium door het Nieuwpoorttheater onder een regie van Stef Cafmeyer
1994: Cyaankali door en met Eric De Volder
1997-1999: Ubu roi door Muziektheater Tirasilla
1997-1999: L’escurial door Muziektheater Tirasilla
1997-1999: And not alone the lips door Muziektheater Tirasilla
1998-1999: De sid door Ensemble Leporello
1999: Pollen door en met Akira Kasai op het San Francisco Butoh Festival in San Francisco, Verenigde Staten
2000: Nobody's Eve door en met Akira Kasai in de Biwa Hall in Kyoto, Japan
2000: Venus and Adonis door en met Min Tanaka in de NHK Hall in Tokyo, Japan

Werk voor radio en televisie 
1986: Bingo (muziekprogramma op de Belgische Radio en Televisie)
1987-1988: Schooltv (Belgische Radio en Televisie)
1988: Imago (radioprogramma op de Belgische Radio en Televisie)
1999: Kilimanjaro (Belgische Radio en Televisie)
2000: X-Press (Belgische Radio en Televisie)

Beeldend werk 
2005: Solotentoonstelling in Menen
2005: Solotentoonstelling in Evergem
2005: Solotentoonstelling in Antwerpen
2006: Groepstentoonstelling 'Gorgel' in het KMSKA in Antwerpen
2008: 4 schilderijen aangekocht door het gemeentebestuur van Lendelede.
2006: Groepstentoonstelling 'Hyle' in het Roger Raveelmuseum
2015: Groepstentoonstelling in De Ververij in Ronse
2017: Groepstentoonstelling 'Encounters' in het MAS in Antwerpen

Externe link  
Persoonlijke website van Pé Vermeersch

Belgisch danser 
Belgisch choreograaf 
Belgisch beeldend kunstenaar