E-majeur
E-majeur, E grote terts of E-groot (afkorting: E) is een toonsoort met als grondtoon e.
E-majeur is tevens de naam van het akkoord op de eerste trede van de E-toonladder.

De toonladder
De voortekening telt vier kruisen: fis, cis, gis en dis. Het is de parallelle toonaard van cis-mineur.

Het akkoord
Het akkoord "E-majeur", e-gis-b, bestaat uit de eerste (prime), de derde (grote terts) en de vijfde (kwint) toon van (de grote drieklank) op de eerste trede van de E-toonladder. Naast deze zg. grondligging (symbool: "EI") zijn allerlei omkeringen en verdubbeling van deze tonen mogelijk. Naast het symbool in de muziektheorie "EI" zijn praktisch gangbare symbolen voor het E-majeurakkoord: "E", "EM" of "Emaj".

Bekende werken in E-majeur 
 Das wohltemperierte Klavier (prelude en fuga nr. 9) - Johann Sebastian Bach
 De vier jaargetijden: La primavera (1723) - Antonio Vivaldi
 Veertien van de 104 symfonieën van Joseph Haydn: 11, 12, 16, 22, 29, 36, 43, 55, 74, 76, 84, 91, 99 en 103
 Ouverture tot Tannhäuser (1842-1845) - Richard Wagner
 Symfonie nr. 7 (1881-1883) - Anton Bruckner
 Kamersymfonie nr. 1 (1906) - Arnold Schönberg
 Klarinetconcert van Carl Nielsen gebruikt E-majeur en F-majeur afwisselend, F-majeur wint aan het eind.

Zie ook 
 E-akkoorden

Toonsoort
Akkoord