West-Germaanse talen
De West-Germaanse talen vormden volgens de traditionele opvatting een subgroep van de Germaanse talen. Het begrip West-Germaans is omstreden en wordt in de moderne taalwetenschap niet meer zo vaak gebruikt als vroeger (zie Germaanse talen). De talen die men traditioneel West-Germaans noemt, zijn de grootste en belangrijkste groep binnen deze taalfamilie.
Anglo-Fries
Angelsaksische talen
 Engels
 Schots
Friese talen
 Fries
 Saterfries
 Noord-Fries
 Nederduits
Nedersaksisch
Oost-Nederduits
 Plautdietsch
 Nederfrankisch
 Nederlands
 Afrikaans
 Limburgs
 Hoogduits
 Middelduits
 Westmiddelduits
 Luxemburgs
 Oostmiddelduits
 Jiddisch
 Opperduits
 Oostfrankisch
 Zuid-Frankisch
 Beiers
 Alemannisch
 Longobardisch

Alternatieve stamboom 
In bovenstaande stamboom ligt het accent op hoe de West-Germaanse talen zich ontwikkeld hebben ongeveer vanaf de Grote Volksverhuizing.

Een probleem met deze indeling is, dat er minder gelet wordt op de dialectische afstamming van deze talen. Tacitus beschrijft in Germania drie groepen Germanen, de Ingvaeones, Irminones en de Istvaeones, die volgens sommige onderzoekers aan de basis staan van de dialectische oorsprong van de West-Germaanse talen:

 Ingvaeoons (Noordzee-Germaans)
 Engels
 Schots
 Fries
 Nederduits
Nedersaksisch
 Oostnederduits
 Plautdietsch
 Irminoons (Elbe)
 Longobardisch
 Hoogduits
 Duits
 Luxemburgs
 Jiddisch
 Istvaeoons (Rijn-Weser-Germaans)
 Nederfrankisch
 Nederlands
 Afrikaans

Deze stamboom richt zich meer op de oorsprong van de talen, waardoor duidelijk wordt dat het Nedersaksisch haar dialectische oorsprong gemeen heeft met het Engels (een Saksische taal) en Fries. Probleem is echter dat in deze stamboom niet duidelijk wordt dat het Nederlands en Nedersaksisch, alhoewel verschillend in dialectische oorsprong, een gezamenlijke ontwikkeling hebben doorgemaakt. Beide stambomen hebben daarom hun waarde.

Zie ook 
 Talen van de wereld
 Ingveoonse talen
 Istvaeones