Daniel Sternefeld
Daniel Sternefeld (Antwerpen, 27 november 1905 – Ukkel, 2 juni 1986) was een Belgisch componist, muziekpedagoog en dirigent.

Levensloop 
Hij was een zoon van Alexander Sternefeld en echtgenote Franck. Hij trouwde met harpiste Suzanne De Backer (1904-1960) en in tweede huwelijk met Alice Chini (°1921).

Van 1916 rot 1925 studeerde hij fluit bij Ferdinand Valck en harmonie bij Lodewijk De Vocht, aan het Koninklijk Conservatorium van Vlaanderen. Zijn muzikale carrière begon hij in 1923 als fluitist in het orkest van de Koninklijke Vlaamse Opera in Antwerpen. Tegelijkertijd volgde hij privé-lessen in compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen bij Renaat Veremans en, op de aansporing van deze laatste, ook in Brussel bij Paul Gilson. Verder volgde hij een cursus orkestleider bij Frank Van der Stucken en nam deel aan een meester-cursus dirigeren aan de Universität für Musik und Darstellende Kunst "Mozarteum" Salzburg te Salzburg bij Bernard Paumgartner, Clemens Krauss en Meinhard von Zallinger.

In 1935 werd hij aangesteld als dirigent van het Antwerpse operaorkest, hiermede de fluit verruilend voor het dirigeerstokje. Hij dirigeerde er de Mater Dolorosa, een opera van zijn compositie. Hij werd ook dirigent bij de Koninklijke Nederlandse Schouwburg (KNS) en de Koninklijke Vlaamse Schouxburg (KVS).

Als Jood werd hij tijdens de oorlogsjaren uit deze functies ontzet en leefde, met steun van vrienden, ondergedoken in Antwerpen. Hij werd driemaal gearresteerd, in het najaar van 1943 verbleef hij enkele maanden in de Mechelse Dossinkazerne, destijds een doorgangskamp naar de vernietigingskampen, maar ontsnapte als bij wonder aan deportatie.

In 1944, onmiddellijk na de Bevrijding, werd hij eerste dirigent van de Antwerpse Opera en in 1948 maakte hij de overstap naar het Belgisch Radio Symfonie Orkest in Brussel, eerst als assistent-dirigent en van 1957 tot zijn pensionering in 1970 als chef-dirigent. In deze periode doceerde hij ook directie aan het Antwerpse Conservatorium. Tevens nam hij veel deel aan gastoptredens bij orkesten doorheen Europa, Zuid-Afrika en Amerika.

Gedurende verschillende jaren was hij bestuurder van de Koningin Elisabethkapel. In 1965 en 1966 dirigeerde hij het orkest bij de finales van de Koningin Elisabethwedstrijd. De publieksprijs voor de Koningin Elisabethwedstrijd van de vroegere BRT 3 was genoemd naar Daniel Sternefeld. Zijn weduwe begiftigde de Koningin Elisabethwedstrijden met een prijs Daniel Sternefeld. Zijn zoon, Frank Sternefeld (°1944), werd een voornaam harpist.

Composities

Werken voor orkest 
 1928 Symfonische variaties
 1934 Vlaamse volksliederen - suite, voor kamerorkest
 1931 Elegie
 1943 Symfonie in C
 Adagio molto-Allegro impetuoso
 Andante
 Allegro agitato
 1976 Zang en dans aan het hof van Maria van Bourgondië, voor orkest
 1978 Halewijn
 1979 Het hemelbed
 1979 Festivitas populacia bruocsella
 1979 Salve Antwerpia
 1981 Rossiniazata, suite voor orkest naar Gioacchino Rossini
 Introductie: Allegro molto vivace
 Kleine Chinese polka: Allegro brillante
 Inoffensive Prelude: Andantino
 A little Thought: Allegro moderato
 Saltarello a L'italienne: Allegretto moderato
 Franse Candour: Allegretto
 A Little Pleasure Train: Allegretto
 Memento Homo: Andante maestoso
 Enough of Remembrances, Let us Dance: Allegro moderato
 Acute Pain of the Heirs: Allegro vivace
 1982 Bruegel (2e Symphonie), voor orkest
 1984 Waaier
 Symphonia Femina

Werken voor harmonie- en fanfareorkest 
 1954 Variaties op Broeder Jacob, voor harmonieorkest
 1954 Frère Jacques, voor koper-ensemble (4 hoorns, 3 trompetten, 3 trombones, 1 tuba) en slagwerk
 1983 Vijf Nederlandse liederen, voor fanfareorkest
 1985 Vijf Nederlandse liederen uit de XVIe en XVIIe eeuw, voor harmonieorkest
 Divertimento, voor blaasorkest
 Allegro con spirituo
 Andate - cadenza
 Allegro giocoso
 Intrada en vier variaties op twee volksliederen

Muziektheater

Opera's

Werken voor koren 
 1949 A.B.V.V. Mars, voor gemengd koor

Vocale muziek 
 1938 Pierlala, voor zang en orkest
 1977 "'K kwam lestmael door een groene wei", voor zang en harp
 1977 Ghequetst ben ik van binnen, voor zang en harp
 1977 Ik zag Cecilia komen, voor zang en harp
 A.B.V.V. Lied, voor middenstem en piano - tekst: M. Coole

Kamermuziek 
 1930 Kleine burlesque nr.1, voor dwarsfluit, hobo, klarinet en fagot
 1986 Blaaskwintet
 Kleine burlesque nr.2, voor dwarsfluit, hobo, klarinet en fagot

Discografie 
 Daniel Sternefeld: Mater Dolorosa; Marie Terese Letorney (de moeder), Lucienne Van Deyck (Nacht), Tom Sol (Dood), Catherine Vandevelde (1ste Waternimf), Barbara Haveman (2de Waternimf); Vlaams Radio Koor, Vocaal ensemble Zeffiretti, Koninklijk Filharmonisch Orkest van Vlaanderen o.l.v. Grant Llewellyn (Naxos 8.554500-01 en Marco Polo 8.225068-69)
 Daniel Sternefeld: Pierlala en Symfonie nr. 1; Renaat Verbruggen met het BRT-RTB Symfonisch Orkest o.l.v. van Daniël Sternefeld — Vier tussenspelen en de finale uit de opera Mater Dolorosa en Symphony nr. 2; BRTN Filharmonisch Orkest o.l.v. Meir Minsky (Phaedra 92007)
 Daniel Sternefeld: Vier tussenspelen en de finale uit de opera Mater Dolorosa, Symfonie nr. 1, Elegie en Variaties op Broeder Jacob; Brussels Philharmonic o.l.v. Arturo Tamayo (Flemish Connection IX Et'cetera KTC 4029)
 Daniel Sternefeld: Symfonie nr. 1, Vier tussenspelen en de finale uit de opera Mater Dolorosa en Rossiniazata; Symfonisch Orkest van Moskou o.l.v. Frédéric Devreese (Naxos 8.554123)

Literatuur 
 Luc LEYTENS, Daniel Sternefeld, in: Jean-Philippe Schreiber, Dictionnaire biographique des juifs de Belgique, Brussel, De Boeck, 2002.
 J. VAN HOLEN, Partituren in ballingschap, in: Tijdschrift Vlaanderen, 2005.
 Luc LUYTEN, Denkend aan Daniël Sternefeld, in: Muziek & Woord, 2005.
 Flavie ROQUET, Lexicon van Vlaamse componisten geboren na 1800, Roeselare, Roularta, 2007.

Externe link 
 Biografie

Belgisch componist
Belgisch dirigent
Belgisch fluitist
20e-eeuws componist
Belgisch muziekpedagoog