title: Aidan Chambers
text: Aidan Chambers (Chester-le-Street, 27 december 1934) is een Engelse schrijver.
  
  Levensloop 
  Na zijn middelbareschooltijd en militaire dienst volgt hij een opleiding tot docent Engels. Zijn eerste betrekking als docent is op een school in Southend-on-Sea, de plaats waar Dance on my grave zich afspeelt, waar hij geïntrigeerd raakt door het christendom. Hij besluit in 1960 om toe te treden tot een Anglicaanse kloostergemeenschap.
  In 1967 verlaat hij deze gemeenschap, tot het inzicht gekomen dat hij niet een waarlijk gelovige is, ook al voelde hij zich ook toen nog sterk aangetrokken tot de rijke christelijke geschiedenis en traditie. Intussen had Chambers de nodige ervaring opgedaan als schrijver, het vak dat hij in 1968 besloot als freelancer te gaan beoefenen. Hij stopte met het lesgeven.
  In datzelfde jaar trouwt hij met Nancy Lockwood. Samen geven ze het tijdschrift Signal uit, gewijd aan kinder- en jeugdliteratuur.
  
  Chambers is meerdere keren onderscheiden voor zijn boeken, in 2002 won hij de prestigieuze Hans Christian Andersen prijs. In 2003 werd hem een eredoctoraat verleend door de Zweedse universiteit van Umeå, op 3 december 2008 ontving hij een eredoctoraat in de letteren van de universiteit van Gloucestershire.
  
  Dance Sequence 
  In 1975 besluit Chambers een begin te maken met zijn Magnum opus: een zestal bij elkaar horende jeugdboeken, waarvan Breaktime (Verleden week) het eerste is. Overigens besluit Chambers pas bij het schrijven van het tweede boek dat het een serie moet worden, hij noemt deze zes boeken de Dance Sequence, ofwel opeenvolging van dansen. Niet alleen omdat dat tweede boek Dance on my grave heet, maar omdat hij aan een dans moet denken bij deze boeken, een dans van verhalen, personen, gebeurtenissen en ideeën. Maar ook een opeenvolging omdat elk boek op zichzelf staat. Elk van de boeken geeft een kijk op iemand die opgroeit tot volwassene, elk boek met een nadruk op een bepaald aspect.
  Verleden week gaat over lichamelijke, zintuiglijke ervaringen
  Je moet dansen op mijn graf over emotie en obsessie
  Nu weet ik het over de tegenstelling tussen geloof en rationeel denken
  De tolbrug over identiteit en het herkennen van vriendschap
  Niets is wat het lijkt over het verkennen van grenzen
  Dit is alles bevat elementen van al deze aspecten
  Bijzonder is verder dat het laatste boek het enige is met een meisje als hoofdfiguur, in de andere boeken is dat een jongen.
  
  In 1998 bewerkten Robby Cleiren, Pieter Embrechts en Sofie Sente, samen met Aidan Chambers, De Tolbrug tot een gelijknamige theatervoorstelling. Hun gezelschap, Ibycus, ontving hiervoor in 1999 de Hans Snoekprijs. Tussen 1977 en 2000 was dit de belangrijkste prijs voor jeugdtheater uit Nederland en Vlaanderen. HetPaleis nodigde Ibycus uit om deze voorstelling in 2001 te hernemen. De zoektocht naar eigenheid en zelfstandigheid leverde een geslaagde voorstelling op die niet alleen adolescenten aansprak, maar eveneens voor volwassenen een uitnodiging vormde om vermoedens en gemaakte keuzes tegen het licht te houden.
  
  Je moet dansen op mijn graf werd door François Ozon verfilmd onder de titel été 85. De geschiedenis van Barry en Hal werd die van David en Alex en het kader verschoof van de Engelse naar de Normandische kust. De film zou in 2020 in première gaan op het festival van Cannes maar het festival werd dat jaar door corona geschrapt. Enkele maanden later, nog steeds binnen corona-tijden en -invloeden, kwam de film dan in roulatie.
  
  Werken 
   De zesdelige Dance Sequence:
   Verleden week (Breaktime) eerder uitgebracht onder de titel Lang weekend op drie manieren
   Je moet dansen op mijn graf (Dance on my Grave)
   Nu weet ik het (Now I Know)
   De tolbrug (The Toll Bridge) - Zilveren griffel 1994
   Niets is wat het lijkt (Postcards from No Man's Land) - Carnegie Medal 1999
   Dit is alles. Het hoofdkussenboek van Cordelia Kenn (This Is All)
  
   Boeken voor jongere kinderen:
   Het geheim van de grot (Seal secret) - Zilveren griffel 1985
   Tirannen (The present takers) - Zilveren griffel 1986
  
   Boeken over jeugdliteratuur:
   De leesomgeving (The reading environment)
   Vertel eens (Tell me: children, reading & talk)
  
   Toneelstukken:
   De tolbrug (Nederlandstalig, als co-auteur)
   Bedtime story 
   Only Once
   The dream cage
   Johnny Salter
   The chicken run
  
   Over kinderen en lezen:
   The reluctant reader
   Reading talk
   Booktalk
  
  Externe link 
   Officiële website van Aidan Chambers
  
  Brits kinderboekenschrijver
  Brits schrijver
  Brits toneelschrijver