title: Sonnet 29
text: Sonnet 29 is een van de meer dubbelzinnige sonnetten van William Shakespeare. Zo is het niet duidelijk over wie de spreker het heeft en of het woord liefde naar romantische liefde of naar platonische liefde verwijst. Een van de theorieën is dat Sonnet 29 over homoseksuele liefde gaat, maar dat is evenmin zeker.
  
  Shakespeares tekst 
  
  Vertaling (Jules Grandgagnage)
  
  Verdoemd door het lot en door de mens verlaten
  Beween ik eenzaam mijn ellendigheid
  En krijs mijn ijdele klacht ten doven hemel
  Minacht mezelf en vloek om wat ik ben,
  Verlangend hem te zijn die alles heeft,
  Rijk aan hoop, met schoonheid en met vrienden,
  Door afgunst om diens kunst, diens macht of lief
  Vergeet ik het genot van wat ik heb:
  Maar zelfs nu ik mezelf hierom veracht,
  Klimt als ik blij aan u denk mijn gemoed
  Gelijk een leeuwerik in de dageraad
  Die vrij van d'aarde zingt aan d' hemelpoort;
  Zo rijk maakt mij d' herinnering aan uw liefde 
  Dat ruil met 's koningstroon mij zou verarmen.
  
  Analyse 
  Shakespeares sonnetten zijn voornamelijk geschreven in een metrum genaamd jambische pentameter, een rijmschema waarin elke sonnetregel bestaat uit tien lettergrepen. De lettergrepen zijn verdeeld in vijf paren, jambes genoemd, waarbij elk paar begint met een onbeklemtoonde lettergreep.
  
  Het thema van het gedicht heeft blijkbaar te maken met een terugval in het leven van de spreker. Of dit te relateren valt aan een 'dipje' in Shakespeares eigen leven is niet te achterhalen. Het sombere gedicht eindigt op een lichtere noot wanneer de spreker zichzelf weet op te beuren met de herinnering aan zijn geliefde en op die manier de kracht vindt om zich in zijn lot te schikken.
  
  Externe links 
  Nederlands
    Nederlandse vertaling(en) van Sonnet 29 op de website van Frank Lekens
   Vertaling van Sonnet 29 op Shakespearevertalingen
  Engels
   Shakespeare's Sonnets
   Selected Sonnets and Their Meanings
   Gradesaver Shakespeare's Sonnets Study Guide
   Shakespeare-online
   CliffNotes
   SparkNotes
  
  Sonnet 029