title: Florence Foster Jenkins
text: Florence Foster Jenkins (Wilkes-Barre (Pennsylvania), 19 juli 1868 – aldaar, 26 november 1944) was een Amerikaanse sopraan die bekend werd vanwege haar gebrek aan zangtalent.
  
  Biografie 
  Florence Foster werd geboren in 1868 in Wilkes-Barre, Pennsylvania. Jenkins kreeg als kind muziekles, zij uitte de wens om naar het buitenland te gaan om daar muziek te studeren. Haar vermogende vader weigerde echter om de rekening te betalen en dus vertrok zij heimelijk met Frank Thornton Jenkins, een arts, naar Philadelphia, waar ze trouwden in het jaar 1885. Een jaar later bleek Florence syfilis opgelopen te hebben van haar man. Ze beëindigde daarop hun relatie. Ze verdiende de kost als lerares en pianiste tot haar vaders dood in 1909.
  
  Toen erfde Florence een fortuin dat haar in staat stelde om haar zangcarrière weer op te pakken waarvan zij was weerhouden door haar ouders en voormalige echtgenoot. Zo kwam zij vervolgens terecht in het muzikale wereldje van Philadelphia, alwaar zij de Verdi Club stichtte en financierde. Ze nam zanglessen en begon met het geven van optredens, waarvan het eerste plaatsvond in 1912. Haar moeders dood in 1928, toen Florence 60 jaar oud was, gaf haar nog meer vrijheid en middelen om haar droom te verwezenlijken.
  
  Uit Jenkins’ opnames blijkt dat zij weinig gevoel voor ritme en toonhoogte had en dat zij nauwelijks in staat was om een noot vast te houden. Men kan horen dat haar begeleider zich aanpaste aan haar ritmische fouten en de variaties in haar tempo. Niettemin werd zij enorm populair op haar eigen onconventionele manier. Haar publiek waardeerde haar kennelijk meer om het amusement dat zij hen schonk dan om haar muzikale talent. Critici beschreven haar werk vaak op een dubbelzinnige wijze die wellicht onbedoeld de nieuwsgierigheid van het publiek aanwakkerde.
  
  Ondanks haar gebrek aan talent, was Jenkins heilig overtuigd van haar grootheid. Zij vergeleek zichzelf met vermaarde sopranen als Frieda Hempel en Luisa Tetrazzini en verwierp het hoongelach dat vaak uit het publiek opsteeg tijdens haar optredens, evenals dat van haar rivalen, met de repliek 'professionele jaloezie'. Doch zij was zich bewust van de kritieken, dat blijkt uit het volgende citaat:
  
  Jenkins zong vooral uit het operarepertoire van Mozart, Verdi en Strauss, alles ver voorbij haar technische kunnen. Verder zong zij liederen van Brahms en Valverdes Clavelitos en ook de liederen die zij zelf had gecomponeerd of haar begeleider Cosmé McMoon. Jenkins droeg opvallende kostuums die zij zelf had ontworpen, soms verscheen zij ten tonele met vleugeltjes en allerlei franjes. Voor Clavelitos gooide zij bloemen in het publiek, onderwijl fladderend voor een ventilator waardoor de bloemen in haar haar meefladderden.
  
  Na een ongeluk met een taxi in 1943 ontdekte zij dat ze een hogere F kon zingen dan voorheen. In plaats van een proces te beginnen tegen het taxibedrijf, zond zij de taxichauffeur een doos dure sigaren.
  
  Ondanks de publieke wens voor meer optredens, beperkte Jenkins het aantal optredens tot een paar favoriete plekken en haar jaarlijkse optreden in de Ritz-Carlton-balzaal in New York. Het aantal aanwezigen bij haar optredens bleef altijd beperkt tot de loyale clubvrouwen en een select aantal anderen. Zij behandelde zelf de distributie van de felbegeerde toegangskaarten. Op 76-jarige leeftijd gaf zij eindelijk toe aan de publieke wens om een optreden te geven in de Carnegie Hall op 25 oktober 1944. De kaartjes waren al weken van tevoren uitverkocht. Jenkins overleed een maand na dit optreden.
  
  Er wordt beweerd dat Jenkins’ hele 32-jarige carrière een grote grap was, maar dat strookt niet met een andere bewering, namelijk dat haar dood een gevolg was van het hoongelach van critici na het optreden in de Carnegie Hall. Elk van deze beweringen kan slecht worden onderbouwd. Alles wijst erop dat Florence Jenkins is gestorven met hetzelfde geluk, zelfvertrouwen en voldane gevoel dat zij al haar hele artistieke leven had gekend.
  
  Opnamen 
  Jenkins nam negen aria’s op, op vijf 78-toerenplaten, die opnieuw zijn uitgegeven op drie cd’s:
  The Muse Surmounted: Florence Foster Jenkins and Eleven of Her Rivals (homofone plaat) bevat slechts een van Jenkins’ optredens, Valse Caressante, voor zang, fluit & piano, maar het bevat eveneens een interview met de componist Cosmé McMoon, die tevens haar begeleider was.
  The Glory (????) of the Human Voice (RCA Victor) bevat de acht andere aria’s, alle begeleid door McMoon.
  Murder on the High C’s (Naxos) bevat alle negen aria’s plus optredens van anderen, maar hier ontbreekt het interview met McMoon.
  
  Toneel en film 
  In 2001 had het toneelstuk Viva la Diva van Chris Ballance over Jenkins veel succes op het Edinburgh Fringe.
  In september 2005 ging het toneelstuk Glorious van Peter Quilter over Jenkins in première in het Verenigd Koninkrijk.
  Een ander toneelstuk over Jenkins’ leven, Souvenir van Stephen Temperley, ging van start op Broadway in november 2005 met Judy Kaye in de hoofdrol als Jenkins.
  In 2016 verscheen de film Florence Foster Jenkins van regisseur Stephen Frears met Meryl Streep in de hoofdrol.
  
  Zie ook 
   Mrs. Miller
   Tsang Wing Han
  
  Externe links 
   Documentaire Florence Foster Jenkins: A world of her own (2008)
   Diverse artikelen en foto's over Jenkins door Daniel Dixon
   Playing the diva of din artikel uit 
   Interview met Cosmé McMoon over Florence Foster Jenkins, 26 mei 1991
  
  Jenkins