Regering-Leburton
De regering-Leburton (26 januari 1973 - 25 april 1974) was een Belgische regering. Het was een coalitie tussen de CVP/PSC (67 zetels), de BSP/PSB (61 zetels) en de PVV/PLPW (34 zetels).

De regering volgde de regering-G. Eyskens V op na het ontslag van premier Gaston Eyskens omdat er geen overeenstemming kon worden gevonden over het statuut van de zes Voergemeenten. In november 1973 werd de regering herschikt, waarbij het aantal staatssecretarissen van 14 naar 6 werd gebracht. Maar enkele maanden later diende premier Edmond Leburton zijn ontslag in en werd opgevolgd door de regering-Tindemans I. Dit was trouwens de laatste regering van België met een Waalse premier aan het hoofd tot 2011 met de inhuldiging van de regering-Di Rupo.

Ibramco-affaire

De Ibramco-affaire was een Belgisch politiek schandaal dat in 1973 uitbrak en in 1974 de val van de regering veroorzaakte.

De zaak draaide rond de bouw van een Iraanse olieraffinaderij in België door het Belgische bedrijf Ibramco. De krant, De Standaard, bracht echter aan het licht, dat het akkoord buiten medeweten van de Belgische regering was gesloten en vooral de belangen van de Belgische Socialistische Partij diende. Bovendien was het akkoord erg vaag en kwam het project uiteindelijk nooit van de grond.

Premier Leburton, die eerder al had gedreigd af te treden als de raffinaderij er niet kwam, besloot op 19 januari 1974 ontslag te nemen. De regering kwam ten val, de Kamers werden ontbonden en er werden vervroegde verkiezingen uitgeschreven. Op 10 maart 1974 vonden deze vervroegde verkiezingen plaats en werd Leo Tindemans premier van België.

Samenstelling
De regering bestond uit 22 ministers en 14 staatssecretarissen. De BSP/PSB had 10 ministers en 4 staatssecretarissen, CVP had 5 ministers en 4 staatssecretarissen, PSC had 3 ministers en 2 staatssecretarissen, PVV en PLPW hadden beide 2 ministers en 2 staatssecretarissen.

Herschikkingen
 Op 5 juni 1973 nam staatssecretaris voor Ruimtelijke Ordening en Huisvesting Abel Dubois (PSB) ontslag naar aanleiding van het RTT-schandaal. Hij werd dezelfde dag nog opgevolgd door Robert Urbain (PSB).
 Op 23 november 1973 werd de regering herschikt:
 Edward Anseele jr. (BSP) en Léon Hannotte (PLPW) namen om gezondheidsredenen ontslag als respectievelijk minister van Verkeerswezen en minister van Middenstand. Ze werden opgevolgd door Jef Ramaekers (BSP) en Louis Olivier (PLPW), tot dan toe allebei staatssecretaris voor Institutionele en Administratieve Hervormingen. Olivier behield zijn eerdere bevoegdheden, Ramaekers werd als staatssecretaris vervangen door Elie Van Bogaert (BSP).
 Zeven staatssecretarissen dienden de regering verlaten en hun bevoegdheden werden overgenomen door zetelende ministers of staatssecretarissen:
 Irène Pétry (PSB) moest Ontwikkelingssamenwerking afstaan aan Guy Cudell (PSB), minister van Brusselse Aangelegenheden.
 Robert Urbain (PSB) stond zijn bevoegdheden Ruimtelijke Ordening en Huisvesting af aan zijn partijgenoot Pierre Falize, minister van Franse Cultuur. 
 Gezinsbeleid van Maria Verlackt-Gevaert (CVP) ging naar minister van Volksgezondheid en Leefmilieu Jos De Saeger (CVP).
 Marcel Vandewiele (CVP) droeg zijn bevoegdheid Ruimtelijke Ordening en Huisvesting over aan zijn partijgenoot Luc Dhoore, staatssecretaris voor Streekeconomie. 
 Bij de PSC nam Guillaume Schyns ontslag als staatssecretaris voor de Oostkantons en Toerisme (pas uitgevoerd op 24 november, omdat Schyns op 23 november 1973 de openingsvergadering van de Cultuurraad voor de Duitse Cultuurgemeenschap moest voorzitten); diens bevoegdheden gingen over naar minister van Binnenlandse Zaken Charles Hanin. 
 Hendrik Fayat (BSP) stond Havenbeleid af aan nieuwbakken minister van Verkeerswezen Jef Ramaekers.
 Buitenlandse Handel van André Kempinaire (PVV) werd toevertrouwd aan zijn partijgenoot Jos Daems, staatssecretaris voor Posterijen, Telegrafie en Telefonie.
Na de herschikking telde de regering nog 22 ministers en 6 staatssecretarissen.

Leburton
1970-1979