Farmacologie
De humane farmacologie of geneesmiddelenleer is farmaceutische wetenschap die zich richt op de interactie tussen geneesmiddelen en het menselijk lichaam. In de farmacologie bestudeert men hoe chemische stoffen invloed hebben op en beïnvloed worden door de fysiologie van een levend wezen.

Farmacologen bestuderen de biochemische eigenschappen, functies en effecten van medicijnen. Daarbij maken ze gebruik van inzichten uit de chemische biologie, celbiologie en klinische wetenschappen om te begrijpen hoe een geneesmiddel zijn weg vindt door het lichaam, hoe het binnen het lichaam wordt omgezet of verwerkt, en hoe het zijn effect uitoefent, zoals een verandering in de cellulaire signaaltransductie.

De klassieke farmacologie valt uiteen in twee deelgebieden: de farmacokinetiek en de farmacodynamiek. De farmacokinetiek beschrijft de wijze waar een geneesmiddel in het lichaam aan onderworpen wordt, zoals absorptie, distributie, metabolisatie en excretie. De farmacodynamiek beschrijft de wijze waarop geneesmiddelen invloed hebben op het lichaam, bijvoorbeeld aan welke receptoren of enzymen ze binden. De uitkomst van farmacokinetische en farmacodynamische processen, die zich gelijktijdig in het lichaam afspelen, bepalen uiteindelijk het farmacologisch profiel van een stof.

Beroep
Iemand die onderzoek doet in de farmacologie wordt een farmacoloog genoemd. Deze heeft een biomedische opleiding en houdt zich bezig met het wetenschappelijk onderzoek naar de werking van geneesmiddelen of, als klinisch farmacoloog, met de keuze van de medicamenteuze therapie voor patiënten.

Enkele bekende farmacologen zijn:
John Jacob Abel
Al-Kindi
Henry Hallett Dale
Pedanius Dioscorides
Gertrude Elion
Ulf von Euler
Howard Walter Florey
Robert F. Furchgott
Theophile Godfraind
George H. Hitchings
Paul Janssen
Otto Loewi
Rudolf Magnus
Ferid Murad
Peter Moleman
Alexander Shulgin
John Robert Vane
David de Wied
Douwe Breimer
Corneel Heymans

Zie ook
 Farmacologische interactie
 Medicinale chemie

Literatuurverwijzingen