Sergej Achromejev
Sergej Fedorovitsj Achromejev (Russisch: Ахромеев, Сергей Фёдорович) (Vindrej, Gouvernement Tambov, 5 mei 1923 - Moskou, 24 augustus 1991)  was een maarschalk van de Sovjet-Unie en held van de Sovjet-Unie die vocht in de Tweede Wereldoorlog. Hij werd nadien hoofd van Stavka en leidde de Afghaanse Oorlog. Toen de Augustusstaatsgreep in Moskou van het Staatscomité van de Noodtoestand mislukte, verhing hij zich in zijn kantoor.

Jeugd 
Sergej werd geboren in een boerengezin. Zijn vader werd onteigend in de dekoelakisatie en zijn moeder scheidde er in 1928 van en trok met haar kinderen naar Moskou, waar ze werkte in een fabriek in Krasny Bogatyr. In 1940 studeerde hij af aan de 1e speciale marine school in Moskou en begon in hetzelfde jaar met militaire dienst, waarbij hij zich inschreef voor het Marine Instituut in Leningrad. Daarna volgde hij opleiding op de Baltische Vloot in Liepāja.

Tweede Wereldoorlog

Beleg van Leningrad 
Bij het begin van Operatie Barbarossa werd hij geëvacueerd naar Leningrad. Van juli tot december 1941 vocht hij met andere cadetten in een bataljon fuseliers van het Leningrads Front in het Beleg van Leningrad. In december 1941 raakte hij gewond en leed hij aan bevriezing.

Zwarte Zee 
In maart 1942 werd hij uit het ziekenhuis ontslagen en opnieuw naar het Marine Instituut gestuurd om zijn studie voort te zetten. Van mei tot augustus 1942 oefende hij als commandant van een kanon op een schip van de Zwarte Zeevloot.
In augustus 1942 keerde hij terug naar de school, maar vrijwel onmiddellijk werd hij, wegens een nijpend tekort aan commandopersoneel, samen met de cadetten van de eerste twee jaren van de school overgeplaatst naar de infanterie en als cadet naar een cursus van twee maanden voor luitenant gestuurd in de 2e Infanterieschool van Astrachan In oktober van hetzelfde jaar studeerde hij af.

Slag om Stalingrad 
Vanaf oktober 1942 vocht hij als commandant van een peloton  machinepistoolschutters van de 152e brigade fuseliers in Kalmukkië aan het Stalingrad Front. Vanaf november 1942 was hij commandant van een peloton fuseliers van het 197e reserveregiment van het 28e Leger. Vanaf begin 1943 was hij assistent stafchef van het regiment op het Stalingrad Front en het Zuidelijk Front.

Donbass 
Vanaf juli 1943 was hij adjudant in gemotoriseerde bataljons fuseliers en machinegeweerschutters van de 140e tankbrigade van het 28e Leger en het 5e Stoottroepenleger van het 4e Oekraïense Front waarmee hij bij Mioes en in de Donbass vocht.
Hij schreef:

Volgens het hoofd van de KGB Valeri Boldin raamde Achromejev in 1991 de militaire verliezen van de USSR in de Tweede Wereldoorlog als volgt:

Reserve 
Van juli tot november 1944 was hij commandant van een gemotoriseerd bataljon machinepistoolschutters van de 14e gemotoriseerde artilleriebrigade van de Stavka Reserve in de militaire districten Charkiv en Moskou. Hij ging in 1945 opnieuw studeren aan de hogere officiersschool van zelf voortbewegende artillerie van de gepantserde en gemechaniseerde troepen van het Rode Leger.

Koude oorlog

Tanklegers 
In juni 1945 werd hij plaatsvervangend commandant van een bataljon van SU-76 tankjagers. Vanaf september 1945 was hij commandant van een tankbataljon van het 14e afzonderlijke tankregiment van het trainingscentrum. Vanaf februari 1947 was hij commandant van een bataljon van ISU-122 gemechaniseerde artillerie van het 14e regiment zelf voortbewegende zware tanks van de 31e Garde gemechaniseerde divisie van het militair district Bakoe.

In 1952 studeerde hij met een gouden medaille af aan de Militaire Academie van Gepantserde en Gemechaniseerde Troepen van het Sovjetleger. Vanaf juli 1952 was hij stafchef van het 190e regiment tanks van het 39e leger van het militair district Primorje.
Vanaf augustus 1955 voerde hij het bevel over tankregimenten in het militair district Verre Oosten.
Vanaf december 1957 was hij plaatsvervangend commandant en stafchef en vanaf december 1960 commandant van de 36e pantserdivisie in het militair district Wit-Rusland. Vanaf april 1964 was hij commandant van een trainingstankdivisie.

In 1967 studeerde hij af aan de Militaire Academie van de Generale Staf van de strijdkrachten van de USSR. Van juli 1967 tot oktober 1968 was hij stafchef en eerste plaatsvervangend commandant van het 8e tankleger van het militair district Karpaten.
Van oktober 1968 tot mei 1972 was hij commandant van het 7e tankleger in het militair district Wit-Rusland.
Van mei 1972 tot maart 1974 was hij stafchef en eerste plaatsvervangend commandant van het militair district Verre Oosten.
In 1973 studeerde hij af aan de Hogere Academische Cursussen aan de Militaire Academie van de Generale Staf van de Strijdkrachten van de USSR “Kliment Vorosjilov”.

Stavka 
Van maart 1974 tot februari 1979 chef van de belangrijkste operationele directie van Stavka.
Van februari 1979 tot september 1984 was hij eerste plaatsvervangende chef van Stavka.

Afghaanse Oorlog (1979-1989) 
In deze functie bezocht hij meermaals Afghanistan om de militaire operaties van de Sovjettroepen te plannen en te leiden.
Hij leidde de planning van de Afghaanse Oorlog in alle stadia, inclusief de terugtrekking van troepen.
B. I. Tkatsj schreef:

Volgens Karen Sjachnazarov was hij tegen de inval van Sovjettroepen in Afghanistan.
Over de verliezen van Sovjettroepen in Afghanistan zei hij: 

Achromejev wilde ook het westen van Pakistan bezetten, zodat de Moedjaheddien daarlangs geen wapens, voorraden en strijders konden aanvoeren.
      
Hij was voorstander van de terugtrekking van troepen uit Afghanistan. Hij was het eens met vice-minister van Buitenlandse Zaken van de Sovjet-Unie Georgi Kornijenko en vond:

Kernramp van Tsjernobyl 
Tijdens de Kernramp van Tsjernobyl in 1986 organiseerde Achromejev de inzet van troepen op de plaats van de ramp. De soldaten maten straling, ontsmetten het terrein, borgen besmet afval op en hielpen de reactor af te dekken. Hij schreef hierover een verslag.

Onvrede 
Van 6 september 1984 tot 14 december 1988 was hij chef van Stavka en eerste vice-Minister van Defensie van de Sovjet-Unie. Hij was het oneens met de militaire hervorming en de verzwakking van de militaire macht van de Sovjet-Unie en nam ontslag. Hij leverde zijn dienstpistool in en behield thuis een waardevol pistool, dat hij om veiligheidsredenen onklaar maakte.
Georgi Sjachnazarov, assistent van Gorbatsjov vroeg:

Achromejev antwoordde:

      
Jegor Gajdar schreef:

Vooral de ontmanteling van de nieuwste en meest precieze ballistische raket OTR-23 Oka volgens het Intermediate-Range Nuclear Forces-verdrag zette Achromejev aan om ontslag te nemen.

Roj Medvedev schreef:

Op 19 juni 1991 zei hij op een persconferentie ter herdenking van de 50e verjaardag van de Tweede Wereldoorlog dat de toestand van de Sovjet Unie in 1991 gelijkaardig was aan die in 1941. Hij geloofde dat het land op weg was naar zijn vernietiging en zei
 

Op 14 november 1991 zei hij in een interview met een conservatief Sovjet tijdschrift:

Adviseur van Gorbatsjov 
Vanaf december 1988 werd hij inspecteur-generaal van de groep van inspecteurs-generaal van het Ministerie van Defensie van de Sovjet-Unie. Tegelijkertijd was hij vanaf  december 1988 adviseur van de Voorzitter van het Presidium van de Opperste Sovjet van de USSR,
vanaf mei 1989 was hij adviseur van de voorzitter van de Opperste Sovjet van de USSR in beide posities Michail Gorbatsjov. Vanaf maart 1990 was hij militair adviseur van de President van de Sovjet-Unie. 
Van 1984-1989 - Plaatsvervanger van de Raad van de Unie van de Opperste Sovjet van de Moldavische Socialistische Sovjetrepubliek.
In maart 1989 werd hij verkozen tot volksvertegenwoordiger van de USSR uit Bălți van  Territoriaal District nr. 697: de Moldavische Socialistische Sovjetrepubliek.
Hij was lid van het Comité van de strijdkrachten van de USSR voor defensie en veiligheid van de Opperste Sovjet van de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken.
Opperste Sovjet van de USSR, Comité van de strijdkrachten van de USSR voor defensie en veiligheid. Hij sprak herhaaldelijk op vergaderingen van het Congres van Volksafgevaardigden van de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken en de Opperste Sovjet van de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken en in de pers over het gevaar van een snelle verovering van de Sovjet-Unie door de NAVO.

Staatscomité van de Noodtoestand 
Legergeneraal Machmoet Gerejev zei:

Op 19 augustus, nadat hij 's ochtends over het Staatscomité van de Noodtoestand had gehoord, reed hij per trein vanuit Sotsji, waar hij zijn vakantie doorbracht met zijn vrouw Tamara Vasilijevna en kleinkinderen, terug naar Moskou en ontmoette de vicepresident van de USSR Gennadi Jananev. Hij steunde het beroep van het Staatscomité van de Noodtoestand en bood zijn hulp aan, hield toezicht op militaire kwesties. Hij bracht de nacht door in zijn datsja, waar zijn jongste dochter met haar gezin woonde. Op 20 augustus werkte hij in het Kremlin en in het gebouw van het Ministerie van Defensie van de Sovjet-Unie, waar hij informatie verzamelde over de militair-politieke situatie in het land. Een plan opgesteld van maatregelen die uitgevoerd moesten worden in verband met de invoering van de noodtoestand. In de nacht van 20 op 21 augustus bracht hij de nacht door in zijn kantoor in het Kremlin. Vanuit zijn kantoor belde hij met zijn dochters en vrouw in Sotsji.

Hij schreef zelf:

Op de 20e verzamelden Achromejev en Baklanov een werkgroep en organiseerden het verzamelen van informatie en analyse van de situatie. Volgens Achromejev werden op de ochtend van 21 augustus twee rapporten die door deze groep waren opgesteld, besproken tijdens een vergadering van het Staatscomité van de Noodtoestand. Bovendien bereidde Achromejev voor Jananev een ontwerptekst voor voor zijn geplande rapport in het Presidium van de Opperste Sovjet: de gedachtenpisten hadden echt het vakbondsparlement nodig om hen te steunen, om hun acties als legaal te erkennen. Jananev hield echter niet van de tekst die door Achromejev was opgesteld.
Op 22 augustus schreef hij aan Michail Gorbatsjov.

 
Op 23 augustus woonde hij een bijeenkomst bij van het comité van de Opperste Sovjet voor Defensie en Staatsveiligheid van de USSR.

Zelfmoord 
Op 24 augustus 1991 om 21:50 vond de dienstdoende beveiligingsbeambte het levenloze lichaam van Achromejev in zijn kantoor 19a van adviseur van Gorbatsjov in gebouw 14 in het Kremlin van Moskou opgehangen met een touw aan een raamkruk.
Om 23:00 stapte een onderzoeksteam van het bureau van de procureur-generaal van de USSR af in het kantoor van de maarschalk.
      
Roj Medvedev schreef:

Legergeneraal Valentin Varennikov uitte twijfels over de zelfmoorden van Achromejev en Boris Poego.
Maarschalk Dmitri Jazov schreef:

Admiraal William Crowe van de United States Navy probeerde tevergeefs de weduwe op te bellen om zijn deelneming te betuigen, maar toen dat niet lukte vroeg hij een bevriend journalist in Moskou om haar zijn deelneming over te brengen:

Vijf afscheidsbriefjes 
Achromejev liet vijf handgeschreven afscheidsbriefjes achter. Het handschrift werd bevestigd als van hem.
 Er was een briefje aan twee van zijn voormalige collega's waaronder een legergeneraal: “Ik kan niet leven als mijn vaderland vergaat en alles wat ik altijd als de zin van mijn leven heb beschouwd, wordt vernietigd. Leeftijd en mijn vorige leven geven me het recht om te sterven. Ik heb gevochten tot het einde.”
 Er was een briefje aan zijn vrouw: “De plicht van een krijger en een burger is altijd het belangrijkste voor mij geweest. Je stond op de tweede plaats... Vandaag heb ik voor het eerst de schuld op de eerste plaats bij jou gelegd.”
 Er was een briefje aan Gorbatsjov: “Ik heb je verraden en begon het verkeerde te doen. Ik denk dat ik ongelijk had.”
 Er was ook een briefje waarop 25 roebel op een paperclip was gespeld: “Gelieve dit geld over te maken naar het buffet, ik ben het de barvrouw schuldig.”
 Hij schreef over zijn eerste zelfmoordpoging: “Om 21:00 pleegde ik zelfmoord. Blijkbaar ben ik een slechte zelfmoordenaar. Het touw brak. Ik bond het vast. Er zijn 20 minuten verstreken. Ik moet herhalen.”

Begrafenis 
Hij werd op 1 september 1991 in intieme kring begraven op perceel 2 van de Trojekoerovski-begraafplaats. Alleen zijn weduwe Tamara Vasilijevna Achromejeva (1925-2011) en zijn twee dochters Natalja en Tatjana waren aanwezig.

Grafroof 
In de nacht na de begrafenis groef iemand het graf op, opende de kist en roofde het uniform met de onderscheidingen.
Later werd de grafsteen geplaatst met het Wapen van de Sovjet-Unie en de woorden van Admiraal Crowe:
CommunistPatriotSoldaat

Op 12 maart 2015 hingen de Russische autoriteiten een gedenkplaat met borstbeeld aan het huis 11 blok 4 van de Mosfilmovskaja Straat, waar hij van 1978 tot 1991 woonde.

Militaire graden 
  Luitenant oktober 1942
  Eerste luitenant april 1943
  Kapitein oktober 1943
  Majoor 1947
  Luitenant-kolonel 1952
  Kolonel 12 augustus 1956
  Generaal-majoor van de tanktroepen 13 april 1964
  Luitenant-generaal van de tanktroepen 21 februari 1969
  Kolonel-generaal 30 oktober 1974
  Legergeneraal 23 april 1979
  Maarschalk van de Sovjet-Unie 25 maart 1983

Onderscheidingen

Sovjet-Unie 
  Held van de Sovjet-Unie 5 juli 1982
      
  Viermaal Leninorde 23 februari 1971, 21 februari 1978, 28 april 1980 en 7 mei 1982
  Orde van de Oktoberrevolutie 1 juli 1988
  Tweemaal Orde van de Rode Ster 15 september 1943 en 30 december 1956
  Orde van de Vaderlandse Oorlog 1e klasse 4 juni 1985
  Orde van Verdienste voor het Moederland in de Strijdkrachten van de Sovjet-Unie 3e klasse 30 april 1975
  Jubileumsmedaille voor Militaire Dapperheid ingesteld ter herinnering aan de Honderdste Verjaardag van Vladimir Iljitsj Lenin
  Medaille voor de Gewapende Strijd 15 november 1950
  Medaille voor onderscheiding bij de bescherming van de staatsgrens van de USSR
  Medaille voor de Verdediging van Leningrad
  Medaille voor de Verdediging van Stalingrad
  Medaille voor de Overwinning over Duitsland in de Grote Patriottische Oorlog 1941-1945
  Medaille voor de 20e Verjaardag van de Overwinning in de Grote Patriottische Oorlog
  Medaille voor de 30e Verjaardag van de Overwinning in de Grote Patriottische Oorlog
  Medaille voor de 40e Verjaardag van de Overwinning in de Grote Patriottische Oorlog
   Medaille voor het versterken van de Wapenbroederschap
  Jubileummedaille "30 jaar Sovjet Leger en Vloot"
  Jubileummedaille "40 jaar strijdkrachten van de USSR"
  Jubileummedaille "50 jaar strijdkrachten van de USSR"
  Jubileummedaille "60 jaar strijdkrachten van de USSR"
  Jubileummedaille "70 jaar strijdkrachten van de USSR"
  Medaille ter Herinnering aan de Achthonderdste Verjaardag van Moskou
 Medaille ter Herinnering aan de 250e verjaardag van Leningrad
  Medaille voor Onberispelijke Dienst 1e klasse
  Medaille Veteraan van de Strijdkrachten van de USSR
      
  Laureaat van de Leninprijs in 1980 “voor het onderzoek naar en de ontwikkeling van nieuwe geautomatiseerde commandosystemen voor de strijdkrachten”

Mongolië 
  Orde van Suha Bator 1981
  Medaille "30 jaar overwinning op militaristisch Japan" 1975
  Medaille "40 jaar overwinning in de Slag bij Halhin Gol" 1979
 Medaille "60 jaar Mongoolse Volksleger” 1981

Duitse Democratische Republiek 
  Scharnhorst-orde 1983
  Medaille "Wapenbroeders" 1e klasse 1980
 Medaille "30 jaar Volksleger van de DDR" 1986

Bulgarije 
  Orde van Georgi Dimitrov 1988
  Orde van de Volksrepubliek Bulgarije 1e klasse 1985
  Orde van de Negende September 1944 1e klasse met zwaarden 1974
  Medaille "Voor het versterken van de Wapenbroederschap” 1977
 Medaille "30 jaar overwinning op nazi-Duitsland" 1975
 Medaille "40 jaar overwinning op het fascisme" 1985
 Medaille "90 jaar sinds de geboorte van Georgi Dimitrov 1974
 Medaille "100 jaar sinds de geboorte van Georgi Dimitrov" 1984
 Medaille "100 jaar bevrijding van Bulgarije van het Ottomaanse juk" 1978

Tsjecho-Slowakije 
  Orde van de Rode Vlag 1982
  Orde van de Zegerijke Februari 1985
 Medaille "30 jaar Slowaakse Nationale Opstand" 1974
 Medaille "40 jaar Slowaakse Nationale Opstand" 1984

Vietnam 
  Orde voor Militaire Prestaties 1e klasse 1985

Afghanistan 
  Orde van de Rode Bannier 1982
  Orde van de Saurrevolutie 1984
  Medaille "Van het dankbare Afghaanse volk" 1988

Cuba 
 Medaille "20 jaar Revolutionaire Strijdkrachten" 1976
 Medaille "30 jaar Revolutionaire Strijdkrachten" 1986

Noord-Korea 
 Medaille "40 jaar bevrijding van Korea" 1985

Roemenië 
 Medaille "Voor militaire moed" 1985

China 
  Medaille van "Sino-Sovjet Vriendschap" 1955

Polen 
  Medaille "Wapenbroeders” 1988

Documentaire 
"Maarschalk Achromejev. Vijf zelfmoordbriefjes" documentaire uit 2006 van Sergej Medvedev van Ostankino in opdracht van OJSC Pervyj kanal

Memoires 
In 1992 werden zijn memoires postuum uitgegeven:
Achromejev, S.F., Kornijenko G. M. “Door de ogen van een maarschalk en een diplomaat” Internationale betrekkingen, 1992

Maarschalk van de Sovjet-Unie
Russisch militair in de Tweede Wereldoorlog
Held van de Sovjet-Unie
Persoon overleden door zelfdoding