Hendrik Verbruggen
Hendrik A.R. Verbruggen (Onze-Lieve-Vrouw-Waver, 31 mei 1933 – Ioannina, 19 oktober 1996) was een Belgisch filoloog en historicus. Hij studeerde klassieke filologie, Oosterse talen en geschiedenis aan de universiteiten van Leuven en van Thessaloniki. Hij werd leraar Grieks in de humaniora, doctoreerde op de cultus van Zeus op Kreta en ging doceren aan de KU Leuven. Verbruggen schreef verschillende historische boeken en maakte vertalingen uit het Latijn, Grieks, Perzisch en Sanskriet.

Publicaties 
Nederlands-Latijns woordenboek (1962 - elf edities)
Geschiedenis van Griekenland (1963)
Zoeklicht op Oud-Perzië (1964)
Sources pertaining to the cult of Zeus in Crete. A Geographical Study (1980)
Le Zeus Crétois (1981)
De eeuw van Pericles (1986, met M. Vercruysse en B. Vermeersch)

Vertalingen 
Tacitus, Leven van Agricola (1953)
Plato, Lusis. Dialoog over de vriendschap (1954)
Horatius, Satiren (1959): negen satiren in proza
Loukianos, De beeldstormer van Samosata (1964, met K. Huysmans): Somnium (= Vita Luciani), Dialogi deorum 5 en 9, Dialogi marini 2, Dialogi mortuorum 17, 18, 22, Charon, Demonax, Alexander, Gallus
Aristophanes, Lusistrate (1982)
Suetonius, Romeinse keizers (1986)
Mahabharata (1991)
Ramayana (1992)
Rigveda (1993)
Hindoese mythen (1994)
Homerische hymnen (1995)

Bronnen 
 Patrick De Rynck en Andries Welkenhuysen, De Oudheid in het Nederlands. Repertorium en bibliografische gids voor vertalingen van Griekse en Latijnse auteurs en geschriften, 1992

Belgisch classicus
Sanskritist
Belgisch historicus
Vlaams vertaler