Didier Van Cauwelaert
Didier Van Cauwelaert (Nice, 29 juli 1960) is een Frans auteur met een Belgische achtergrond.

Levensloop 
Van Cauwelaert begon met schrijven toen hij amper acht was. Zijn doel was bij te dragen tot het gezinsbudget, nadat zijn vader, die advocaat was, ernstige fysieke handicaps had overgehouden aan een auto-ongeval. Hij stuurde regelmatig zijn pennenvruchten naar uitgevers, maar ze werden steevast geweigerd.

Hij was tweeëntwintig toen in 1982 de Éditions du Seuil zijn eerste roman, Vingt ans et des poussières publiceerde, gevolgd door drie andere romans. In 1991 stapte hij over naar uitgever Albin Michel. 

Hij ontving verschillende literaire prijzen. De toekenning van de Prix Goncourt in 1994 voor zijn roman Un aller simple, betekende een belangrijke doorbraak.

Hij heeft een twintigtal romans gepubliceerd, enkele theaterstukken en verschillende musicals. Hij heeft ook verschillende filmscenario's geschreven.

De meesters die hij citeert en tegen wie hij opkijkt zijn Marcel Aymé et Romain Gary. Hij beschrijft zichzelf als „de romancier van de reconstructie”. De meeste van zijn romans gaan over mensen in nood die zich moeten reconstrueren.

In maart 2009 stelde hij zijn kandidatuur voor de Académie française. De leden van de Academie gaven de voorkeur aan François Weyergans.

Zijn familie vindt haar oorsprong in België, bij de Van Cauwelaerts uit Denderwindeke en Onze-Lieve-Vrouw-Lombeek.

Stellingnamen 

 Didier van Cauwelaert heeft bij herhaling stelling genomen ten gunste van mogelijke communicatie met overledenen. Hij heeft onder meer het voorwoord geschreven bij getuigenissen over contact met het hiernamaals, zoals La vie de l'autre côté van Michèle Decker (2004) en Karine après la vie van Maryvonne et Yvon Dray (2002). Het thema wordt ook behandeld in zijn roman La Maison des lumières.

In 2011 heeft hij zijn steun betuigd aan Chief Raoni in zijn strijd tegen de stuwdam van Belo Monte.

Publicaties

Romans 
 Vingt ans et des poussières, 1982 
 Poisson d'amour, 1984 
 Les Vacances du fantôme, 1986 
 L'Orange amère, 1988
 Un objet en souffrance, 1991
 Cheyenne, 1993
 Un aller simple, 1994
 La Vie interdite, 1997
 Corps étranger, 1998
 La Demi-pensionnaire, 1999
 L'Éducation d'une fée, 2000
 L'Apparition, 2001
 Rencontre sous X, 2002
 Hors de moi, 2003
 L'Évangile de Jimmy, 2004
 Attirances, 2005
 Cloner le Christ ?, 2006
 Le Père adopté, 2007.
 La Nuit dernière au XVe siècle, 2008.
 La Maison des lumières, 2009.
 Thomas Drimm - T1: La fin du monde tombe un jeudi, 2009.
 Les témoins de la mariée, 2010
 Thomas Drimm - T2: La guerre des arbres commence le 13, 2010
 Le journal intime d'un arbre, 2011
 Double identité, 2012
 La Femme de nos vies, 2013
 52 cadavres exquis, collectif avec Tatiana de Rosnay, Harold Cobert, Irène Frain, Daniel Picouly, Christine Orban, Yann Queffélec
 Le Principe de Pauline, 2014
 Jules, 2015
 On dirait nous, 2016
 Le Retour de Jules, 2017
 J'ai perdu Albert, 2018
 La personne de confiance, 2019
 L'inconnue du 17 mars, 2020.
 Le pouvoir des animaux, 2021.

Vertalingen in het Nederlands
 Enkele reis (Un aller simple), 1995
 Het verboden leven  (La vie interdite), 1998
 Kind van de rekening (Un objet en souffrance), 1999

Theater
 als Auteur
 L'Astronome 1983,
 Le Nègre, 1986
 Noces de sable, 1995
 Le rattachement, 2010 (geschreven in opdracht van de stad Nice naar aanleiding van de honderdvijftigste verjaardag van de aanhechting van het Graafschap Nice bij Frankrijk)
 als bewerker
 Musical Kuifje en de Zonnetempel
 Le Passe-muraille van Marcel Aymé

Verhalen
 Madame et ses flics, 1985 samen met Richard Caron
 Hors de Moi, 2003

Scenario's voor film en televisie
 Père Noël et fils, 1983 
 L'Invité surprise, 1989 
 Feu sur le candidat, 1990 
 Triplex, 1991 
 Les Amies de ma femme, 1993 
 Un aller simple, 2001
 La educación de las hadas, samen met José Luis Cuerda, 2006

Scenario's voor strips 
 Vanity Benz, tekeningen van Frank Bonnet

Erkenning 
 1982: prix Del Duca voor Vingt ans et des poussières
 1983: Prix du Théâtre de l'Académie française voor L'Astronome
 1984: prix Roger-Nimier voor Poisson d'amour
 1986: prix Gutenberg du Livre voor Les Vacances du fantôme
 1994: prix Goncourt voor Un aller simple
 1997: Grand prix des lecteurs du Livre de poche voor La Vie interdite
 1997: Grand prix du théâtre de l’Académie Française
 1999: Prix Fémina Hebdo voor Le demi-pensionnaire
 2002: prix Science de la vulgarisation scientifique voor L'Apparition
 2007: prix Marcel Pagnol en Prix Nice Baie des Anges voor Le Père adopté
 2013: prix Messardière du Roman d'Eté pour La femme de nos vies
 2014: prix An Avel pour Le principe de Pauline
 2014: prix Océanes pour La femme de nos vies
 2014: prix Annuel du Roman du Club des Irrésistibles des Bibliothèques de Montréal pour La femme de nos vies
 2014: prix du Livre Environnement 2014 (Fondation Veolia) pour Les abeilles et la vie

Externe links 

 Webstek Didier Van Cauwelaert
 Biografie (Frans)

Frans schrijver