Wereldkampioenschap voetbal 1950
Het FIFA wereldkampioenschap voetbal 1950 was de vierde editie van een internationale voetbalwedstrijd tussen de nationale mannenteams van landen die aangesloten zijn bij de FIFA. Brazilië was dat jaar gastheer van de eindronde, zoals vier jaar eerder, op 1 juli 1946, besloten tijdens een FIFA-congres in Luxemburg. Aan de voorronden deden 25 landen mee, waaronder zeven debutanten. Turkije, India en Schotland trokken zich terug voor de eindronde. De loting voor het hoofdtoernooi vond plaats op 30 april 1950 in Londen. Het toernooi zelf begon op 24 juni en eindigde op 16 juli.

Kwalificatie

Deelnemende landen 
India was oorspronkelijk ingedeeld in groep C, maar trok zich terug vanwege financiële redenen. In groep D trokken Turkije en Schotland zich terug vanwege respectievelijk financiële redenen en omdat Schotland alleen wou meedoen als ze groepshoofd werden in de kwalificatiegroep met de andere Britse landen. Schotland werd tweede achter Engeland. De FIFA vroeg Frankrijk en Portugal hun plaats in te nemen, maar dat gebeurde uiteindelijk niet. Het gevolg was dat de groepen behoorlijk ongelijk verdeeld waren.

Speelsteden

Scheidsrechters 
De volgende officials werden voor de wedstrijden aangewezen. Tussen haakjes staat hoeveel wedstrijden zij mochten fluiten.

Groepsfase

Groep A 
Het immense Maracanã stadion in Rio de Janeiro was net op tijd min of meer klaar voordat het WK begon. Brazilië begon aan zijn eerste wedstrijd tegen Mexico en boekte een regelmatige 4-0 overwinning. Brazilië
speelde zijn tweede wedstrijd in São Paulo en om de toeschouwers tevreden te houden besloot de bondscoach veel spelers uit São Paulo op te stellen. Een misrekening, want Brazilië speelde gelijk tegen de Zwitsers: 2-2. De beslissende wedstrijd tegen Joegoslavië moest gewonnen worden. Opnieuw in het Maracanã-stadion gebeurde er iets vreemd: de steraanvaller van Joegoslavië Mitić kreeg in de spelerstunnel een stuk beton van het nog steeds niet goed verbouwde stadion op zijn hoofd en moest verzorgd worden. De wedstrijd begon gewoon en Ademir scoorde voor Brazilië na drie minuten. Nadat Mitić het veld weer opkwam, kantelde de wedstrijd, maar Brazilië hield stand. Het werd uiteindelijk 2-0 door een goal van Zizinho en Brazilië haalde de finalepoule. 142.000 toeschouwers waren getuige, op dat moment een record.

Groep B 
De Engelsen deden voor de eerste keer mee en werden gezien als de grote favoriet. Na een weinig overtuigende overwinning op Chili (2-0) kreeg Engeland te maken met een zwakke tegenstander: de Verenigde Staten, een verzameling amateurs. Echter, team USA won dankzij een goal van de Haïtiaan Gaetjens. De Engelsen moesten daarna winnen van Spanje in het Maracanã stadion, maar hadden pech dat een geldig doelpunt werd afgekeurd. Toen de Spanjaarden in de tweede helft scoorden was het afgelopen met de Engelsen.

De doelpuntenmaker in de wedstrijd Engeland-Verenigde Staten Joe Gaetjens had niet eens een Amerikaans paspoort, maar mocht meedoen omdat hij goed speelde bij Brookhattan in the American League. Hij speelde alleen voor team USA op het WK in Brazilië en ging later weer terug naar Haïti, waar hij één interland speelde. In 1964 werd hij vermoord door het wrede Papa Doc-regime, zijn lijk hebben ze nooit terug gevonden. Desondanks is hij opgenomen in de National Soccer Hall of Fame vanwege deze unieke prestatie.

Groep C 
Ook de titelverdediger haalde de finale-poule niet. Italië had ernstig te lijden vanwege de vliegtuigramp van Torino waarbij de vrijwel volledige selectie van il grande Torino verongelukte. De Italiaans selectie ging dan ook met de boot naar Brazilië. Ze verloren meteen de cruciale wedstrijd van olympisch kampioen Zweden: 3-2 en waren in feite na één wedstrijd al uitgeschakeld.

Groep D 
Door alle afzeggingen had Uruguay alleen met het zwakke Bolivia te maken en die werd dan ook simpel verslagen: 8-0.

Voor de halve finales plaatsten zich twee Europese en twee Zuid Amerikaanse landen, vorig WK drie tegen een. Zweden en Brazilië plaatsten zich opnieuw, Uruguay en Spanje namen de plaats van Italië en Hongarije in.

Finalegroep 
Voor opnieuw immense toeschouwersaantallen ging Brazilië de finalepoule voortvarend van start: 7-1 tegen Zweden en 6-1 tegen Spanje. Het Maracanã ontplofte en volgens vooraanstaande journalisten was het niveau van zo'n hoog gehalte dat het eigenlijk niet eerlijk was, want dit niveau zou nooit meer te overtreffen zijn. Uruguay had aanzienlijk meer moeite met dezelfde tegenstanders: 2-2 tegen Spanje, 3-2 tegen Zweden. De laatste poulewedstrijd werd daardoor een finale waarbij Brazilië genoeg had aan een punt. Zweden werd derde na een zege op Spanje: 3-1.

Toernooiranglijst

Statistieken

Doelpuntenmakers
8 doelpunten
  Ademir
5 doelpunten
  Óscar Míguez
4 doelpunten
  Chico
  Estanislau Basora
  Telmo Zarra
  Alcides Ghiggia
3 doelpunten
  Karl-Erik Palmér
  Stig Sundqvist
  Juan Alberto Schiaffino

2 doelpunten

1 doelpunt

Eigen doelpunt
  José Parra (Tegen Brazilië)

Eerdere confrontaties op grote toernooien

WK 1950 in beeld