Helmuth Weidling
Helmuth Otto Ludwig Weidling (Halberstadt, 2 november 1891 - Vladimir, 17 november 1955) was een Duitse generaal die een belangrijke rol speelde bij de verdediging van Berlijn aan het eind van de Tweede Wereldoorlog.

Hitler verkeerde in april 1945 in de veronderstelling dat Weidling zijn troepen tegen de opdrachten in had teruggetrokken en gaf opdracht Weidling te fusilleren. In werkelijkheid bevonden de troepen van Weidling zich in hevige gevechten, slechts een paar honderd meter van de frontlinie.

Nadat Weidling hoogstpersoonlijk aan Adolf Hitler was komen uitleggen dat zijn troepen zich geen meter hadden teruggetrokken, kwam Hitler onder de indruk van het werk van Weidling en benoemde hem tot commandant die de inmiddels kansloze verdediging van de gehele omgeving van het inmiddels in een frontstad veranderde Berlijn moest voeren.

Uitzondering was het regeringsdistrict dat verdedigd werd door soldaten van SS-generaal Wilhelm Mohnke.

Als commandant verbleef Weidling de laatste dagen van de oorlog regelmatig in de Führerbunker waar Hitler later zelfmoord pleegde. Nadat Weidling hoorde dat Hitler zichzelf om het leven had gebracht, gaf hij op 2 mei 1945 de opdracht de vijandelijkheden te staken om daarmee tenminste nog een aantal mensenlevens te kunnen redden.

Weidling werd door de Russen gevangengenomen en zou nooit meer terugkeren. Hij stierf in 1955 op 64-jarige leeftijd in gevangenschap in het krijgsgevangenenkamp Vladimirovka in Vladimir.

Militaire loopbaan 
 Fahnenjunker: lente, 1911
 Leutnant: 18 augustus 1912 (met bevorderingsakte van 23 augustus 1910)
 Oberleutnant:
 Hauptmann: 1 juni 1922
 Major: 1 juni 1932
 Oberstleutnant: 1 september 1935
 Oberst: 1 maart 1938
 Generalmajor]]: 1 februari 1942
 Generalleutnant: 1 januari 1943
 General der Artillerie: 1 januari 1944

 Decoraties 
 Ridderkruis van het IJzeren Kruis op 15 januari 1943 als [[Brigadegeneraal|Generalmajor en Commandant van de 86e Infanteriedivisie / 41e Pantserkorps / 9e Leger / Heeresgruppe Mitte, Oostfront
 Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof (nr.408) op 22 februari 1944 als General der Artillerie en Bevelvoerende-generaal van het 41e Pantserkorps / 9e Leger / Heeresgruppe Mitte, Oostfront
 Ridderkruis van het IJzeren Kruis met Eikenloof, Zwaarden (nr.115) op 28 november 1944 als General der Artillerie en Bevelvoerende-generaal van het 41e Pantserkorps, Oostfront
 IJzeren Kruis 1914, 1e Klasse (3 maart 1916) en 2e Klasse (9 oktober 1914)
 Erinnerungsabzeichen für die Besatzung der Luftschiffe
 Ridderkruis in de Huisorde van Hohenzollern met Zwaarden
 Hanseatenkruis van Lübeck
 Kruis voor Militaire Verdienste (Oostenrijk-Hongarije), 3e Klasse met Oorlogsdecoratie
 Duits Kruis in goud op 23 juni 1942 als Generalmajor en Commandant van de 86e Infanteriedivisie, Oostfront
 Herhalingsgesp bij IJzeren Kruis 1939, 1e Klasse (12 oktober 1939) en 2e Klasse (18 september 1939)
 Medaille Winterschlacht im Osten 1941/42 op 18 augustus 1942
 Dienstonderscheiding van Leger en Marine voor (25 dienstjaren) (2 oktober 1936)
 Anschlussmedaille
 Erekruis voor Frontstrijders in de Wereldoorlog op 5 oktober 1934
 Gewondeninsigne in zilver en zwart
 Hij werd eenmaal genoemd in het Wehrmachtsbericht. Dat gebeurde op 9 februari 1944

Externe link 
  All World Wars beschrijving over met slag om Berlijn met de laatste foto van Weidling.

Duits militair in de Tweede Wereldoorlog
Duits generaal
Duits krijgsgevangene
Duits militair in de Eerste Wereldoorlog