Junggarsuchus
Junggarsuchus is een geslacht van uitgestorven sphenosuchide crocodylomorfen uit het Midden-Jura van China. De typesoort is Junggarsuchus sloani.

Ontdekking 
Junggarsuchus werd ontdekt in de onderste afzetting van de Shishugou-formatie in Xinjiang, China, op de Wucaiwan-vindplaats.

De typesoort Junggarsuchus sloani werd in 2004 benoemd door James Clark, Xu Xing, Catherine Forester en Wang Yuan. De geslachtsnaam verbindt een verwijzing naar het Juggarbekken met Souchos, de Griekse naam voor de Egyptische krokodillengod Sebek. De soortaanduiding eert C. Sloan, de medewerker welke het fossiel ontdekte.

Het holotype is IVPP 14010, een skelet met schedel. Het bewaart het cranium, de onderkaken, de voorpoten, vijftien wervels van de nek en rug, een staartwervel en ribben. In Amerika werd een CAT-scan uitgevoerd.

In 2022 werd het skelet in groter detail beschreven na aanvullende preparatie.

Beschrijving 
Junggarsuchus is een vrij klein dier. De schedel is 144 millimeter lang. De voorpoot heeft een lengte van negenentwintig centimeter. Dat kan duiden op een lichaamslengte van zo'n anderhalve meter.

Hoewel de schedel van Junggarsuchus veel kenmerken deelt met die van moderne krokodilachtigen, bevindt hij zich morfologisch tussen de Sphenosuchia en de Mesoeucrocodylia. Net als bij andere sphenosuchiërs, waren de ledematen van Junggarsuchus aangepast aan voortbeweging op het land, in plaats van semi-aquatische voortbeweging die wordt waargenomen bij de huidige krokodilachtigen. Deze aanpassingen omvatten: een verticaal georiënteerd opperarmbeen, kogelgewricht en een functioneel tridactyle (drievingerige) hand.

Osteodermen ontbreken bij het holotype. Wellicht zijn ze simpelweg niet bewaard gebleven maar het kan ook een teken zijn dat het om een jong dier gaat waarvan de huid nog niet verbeend was.

Schedel
De schedel is robuust met vrij kleine openingen, geringe kinesis ofwel beweeglijkheid tussen de schedelelementen, een verbreed verhemelte, en sterke aanhechtingen voor de musculatuur wat wijst op een grote bijtkracht. In het verhemelte en het quadratum is duidelijk sprake van pneumatisering. Dat kan wijzen op een hogere stofwisseling maar ook een aanpassing zijn om met hetzelfde gewicht meer spieren te kunnen dragen.

Postcrania
Het postcraniaal skelet toont aanpassingen aan een rennende levenswijze. Het dier houdt de voorpoten recht onder het lichaam. De onderarm is langer dan de bovenarm wat de paslengte vergroot. In de hand zijn de eerste en vijfde vinger sterk gereduceerd — de eerste wellicht totaal — zodat alleen de middelste drie het gewicht dragen. Het is geopperd dat de osteodermen echt volledig afwezig waren om gewicht te besparen. De ruggengraat is flexibel maar dat is een moeilijk te interpreteren kenmerk, zeker nu de achterpoten nog onbekend zijn. Als het dier werkelijk recht op de poten stond was een zijdelingse beweeglijkheid niet nodig om de paslengte te vergroten en zou het meer gehad hebben aan een stijve wervelkolom om de reactiekracht te vergroten. Een verticale beweeglijkheid zou nuttig geweest zijn om te galopperen.

Fylogenie
Junggarsuchus werd oorspronkelijk gevonden als het zustertaxon van de Crocodyliformes. Latere analyses vonden een meer basale positie, basaal in de Solidocrania.

Levenswijze
Junggarsuchus was een landbewonend roofdier dat in een snelle achtervolgingsjacht op kleine prooien joeg.

Uitgestorven Crocodylomorpha