Geurende vezelkop
De geurende vezelkop (Inosperma bongardii) is een schimmel uit de familie Inocybaceae. Vruchtlichamen groeien op de grond, vaak in kleigronden. 
hij vormt ectomycorrhiza met loofbomen, met name Eik (Quercus) en Beuk (Fagus). Hij komt voor in met bomen beplante wegbermen, ook in bossen en struwelen op voedselrijke klei en zand. Men vermoedt dat de vruchtlichamen giftig zijn, omdat ze muscarine bevatten.

Kenmerken

Uiterlijke kenmerken 
Hoed
De hoed heeft een diameter tot 10 cm. Het hoedoppervlak is glad en schilverig. De hoedkleur is variabel, lichtbruin, zilvergrijs, enz met donkere aangrenzende schubben op een lichtere achtergrond.

Vlees
Het vlees wordt direct rood na aanraking.

Geur
De paddentoel heeft een sterke zoetige fruitige geur.

Microscopische kenmerken 
De sporen zijn glad en relatief groot (tot ca. 15 µm). Cheilocystidia zijn clavaat, vaak golvend en meten tot ongeveer 70 micron.

Verspreiding 
De geurende vezelkop komt met name voor in Europa. In Nederland is hij vrij zeldzaam. Hij staat op de rode lijst in de categorie 'bedreigd'.

Taxonomie 
Hij werd oorspronkelijk beschreven als een soort in Agaricus door de Duitse botanicus Johann Anton Weinmann in 1836. Lucien Quélet bracht de soort in 1872 over naar het geslacht Inocybe. Een multigene fylogenetische studie uit 2019 door Matheny en collega's vond dat I. bongardii en zijn verwanten in het ondergeslacht Inosperma slechts in de verte verwant waren aan de andere leden van het geslacht Inocybe. Inosperma werd verheven tot genusrang en de soort werd Inosperma bongardii.

Inocybaceae
Schimmelsoort