Dianopachysaurus
Dianopachysaurus is een geslacht van uitgestorven pachypleurosauriërs dat bekend is uit het lagere Midden-Trias (Anisien) van de provincie Yunnan in het zuidwesten van China. Het werd gevonden in de Lagerstatte van de Guanling-formatie uit het Midden-Trias. Het werd voor het eerst benoemd in 2011 door Jun Liu, Olivier Rieppel, Da-Yong Jiang, Jonathan C. Aitchison, Ryosuke Motani, Qi-Yue Zhang, Chang-Yong Zhou en Yuan-Yuan Sun en de typesoort is Dianopachysaurus dingi.

Dianopachysaurus is het nauwst verwant aan Keichousaurus, een andere Chinese pachypleurosauriër. Beide behoren tot de familie Keichousauridae. Pachypleurosauriërs zouden zijn ontstaan in de oostelijke Tethysoceaan (Zuid-China) voordat ze zich verspreidden en diversifiëerden in de westelijke Tethysoceaan in wat nu Europa is. Een grote spooklijn van oostelijke pachypleurosauriërs is al lang afgeleid op basis van de fylogenie van de groep. Dianopachysaurus vertegenwoordigt een vroeg stadium in de spreiding van pachypleurosauriërs en zijn jonge leeftijd vult een groot deel van de leemte op.

Beschrijving 
Het holotype, en tot dusver het enige fossiel, is een bijna volledig gearticuleerd skelet. Het is honderddrieënveertig millimeter van de neuspunt tot de laatste bekende staartwervel, hoewel het uiteinde van de staart ontbreekt na de zeventiende staartwervel.

Schedel 
De schedel is breed en plat, met de ogen vrij ver naar voren en de snuit korter dan het postorbitale gebied. Een groot deel van het occipitale gebied is bedekt door de verplaatste halswervels, dus het is niet zichtbaar en kan niet gemakkelijk worden bestudeerd, maar er lijkt geen occipitale kam te zijn. De premaxillae zijn vrij breed en vormen de voorste rand van de neusholte. Ze vertonen enkele zwakke tekenen van snuitvernauwing, die iets smaller zijn dan de rest van de schedel, maar het is niet erg uitgesproken. Helemaal aan het voorste uiteinde van het rostrum zijn ze versmolten. De maxillae zijn gedeeltelijk bedekt en slechts een paar maxillaire tanden zijn zichtbaar, allemaal kleiner dan de premaxillaire tanden. Ze strekken zich terug uit en vormen de posterolaterale rand van de neusholte en de laterale rand van de oogkas tot net voorbij het middelpunt. Op de bovenkaak zijn enkele strepen zichtbaar. De neusgaten zijn klein, slechts anderhalve millimeter lang en bijna vierkant of trapeziumvormig. De neusbeenderen zijn langwerpig en dun, maar nog steeds korter dan de frontalia. Ze worden naar voren gescheiden door het achterste uitsteeksels van de premaxillae, maar ontmoeten elkaar aan de achterkant in een hechtdraad. Er zijn veel kleine putjes aanwezig op hun oppervlak. De oogkas is groot, met een diameter van zes millimeter, maar heeft geen sclerale gehoorbeentjes. De prefrontalia vormen de voorste rand van de oogkas en zijn verhoogd in een grote richel er vlak voor. De frontalia zijn volledig versmolten tot één groot bot, en dit vormt de kleine richel tussen de oogkassen, die zich op de bovenkant van het hoofd bevonden. Het meest opvallende kenmerk zijn de twee uitsteeksels die zich naar achteren uitstrekken in de pariëtale, bijna tot aan het foramen pineale. De postfrontalia zijn triradiaat en komen tussen de oogkassen en de bovenste temporale fenestrae, maar hun voorste uitsteeksels worden meestal bedekt door de postorbitalen. De jukbeenderen zijn erg verkleind, alleen dunne splinters bot die de oogkassen begrenzen en net de bovenste temporale fenestrae raken. Ze maken geen deel uit van de bovenste temporale boog. De bovenste temporale fenestrae zijn slechts viereneenhalve millimeter lang en veel dunner, waardoor ze relatief klein zijn. Er is slechts één pariëtale, omdat deze volledig is versmolten, en deze begrenst veel van beide bovenste temporale fenestrae en vormt het grootste deel van de bovenste temporale boog. Het is vrij breed en vlak, maar uniek voor deze soort is er een zwakke vernauwing waar het de squamosals ontmoet. Het foramen pineale ligt dicht bij het midden van de pariëtale, maar enigszins naar voren verplaatst. Er zijn zeer kleine putjes aanwezig op het oppervlak van het wandbeen. De postorbitalen zijn vrij klein en er is een zwak reliëf op de achterste uitsteeksels. De squamosals, die de achterste randen van de bovenste temporale fenestrae vormen, zijn groot en drieradiaal, met gevorkte voorste uitsteeksels. Hun laterale uitsteeksels dalen gewoon af om de onderkaak te ontmoeten. De quadratojugale is nauwelijks zichtbaar, maar het quadratum is net merkbaar in de buurt van de locatie van de occipitale condylus. Slechts een deel van het supraoccipitale ligt bloot, maar het heeft een diep holle achterste rand. De surangular, die alleen zichtbaar is in het postorbitale gebied, heeft geen laterale rand en de hoek is erg klein. Een klein fragment van de splenial is zichtbaar, maar het dentarium is nauwelijks zichtbaar en er zijn geen tanden te zien.

Wervels 
Er zijn twintig halswervels, negentien ruggenwervels, drie sacrale wervels en ten minste zeventien staartwervels aanwezig. De atlas, as en achtste-tiende halswervels zijn niet gearticuleerd, evenals het achterste deel van de staart (dat in feite ontbreekt). De ruggenwervels hebben geen langwerpige dwarsuitsteeksels, maar de zygapophyses zijn erg pachyostotisch.

Ribben 
De halsribben zijn tweekoppig en beginnen bij de derde halswervel. De dorsale ribben zijn eenkoppig, aanzienlijk meer langwerpig en zeer pachyostotisch. De laatste dorsale rib is merkbaar korter dan de vorige, maar nog steeds veel langer dan de volgende sacrale ribben. Het wijst lateraal in plaats van naar het darmbeen te neigen. De sacrale ribben zijn allemaal gearticuleerd met het darmbeen, maar versmelten niet met hun wervels. De eerste caudale rib is ver verwijderd van het darmbeen, maar neigt ernaar toe.

Schoudergordel en voorpoten 
De sleutelbeenderen zijn bevestigd aan de mediale rand van de schouderbladen. Deze hebben sterk ontwikkelde dorsale vleugels, die naar achteren zijn gericht en taps toelopen naar stompe punten. De proximale uiteinden van de opperarmbeenderen worden meestal bedekt door de schouderbladen en de deltapectorale richels zijn niet sterk ontwikkeld. De opperarmbeenderen zijn tien millimeter lang en hebben ongelijke aanhechtingen voor de ellepijpen en spaakbeenderen. De ellepijpen zijn niet breder dan de spaakbeenderen en zijn beide vijf millimeter lang. Een onbekend handwortelbeen, waarschijnlijk een intermedium omdat het vrij langwerpig is, is bewaard gebleven tussen de ellepijp en het spaakbeen van de rechtervoorpoot en er zijn drie afgeronde carpale elementen bewaard in de linkervoorpoot, waarvan er één de ellepijp is. De falangeale formule is niet bekend vanwege onvolledige bewaring.

Bekkengordel en achterpoten 
De darmbeenderen hebben een driehoekige heupkom en een verminderd maar nog steeds vrij robuust dorsaal uitsteeksel. Het schaambeen is rond en heeft een open foramen obdurator, maar het zitbeen is bijna volledig verborgen. De dijbenen zijn slank en licht sigmoïde, met duidelijke strepen aan beide uiteinden. Ze zijn veertien millimeter lang. De kuitbeenderen zijn iets langer dan de scheenbeenderen, met een lengte van zeseneenhalve in plaats van zes millimeter. De sprongbeenderen zijn groter dan de hielbeenderen, maar beide hebben vlakke proximale randen. De eerste middenvoetsbeentjes zijn duidelijk korter dan de andere, en veel middenvoetsbeentjes zijn bedekt met vingerkootjes en dus niet volledig zichtbaar. Er zijn echter voldoende vingerkootjes bewaard in hun oorspronkelijke positie om te laten zien dat alle meest distale vingerkootjes puntige uiteinden hebben, die oorspronkelijk klauwen kunnen zijn, en om een waarschijnlijke falangeale formule te geven voor de voet van 2,3,4,5 ,4.

Uitgestorven reptielen