Sigbjørn Obstfelder
Sigbjørn Obstfelder (Stavanger, 21 november 1866 – Kopenhagen, 29 juli 1900) was een Noorse modernistische dichter en schrijver.

Leven 
Obstfelder werd geboren in een bakkersgezin met zestien kinderen. Met een beurs kon hij in Kristiania filosofie gaan studeren en later werktuigbouwkunde, maar beide studies maakte hij niet af. In 1890 vertrok hij naar Amerika, waar hij werkte als technisch tekenaar en een poging deed componist te worden, maar een jaar later keerde hij berooid en ontgoocheld terug. In 1892 belandde hij met een zware depressie in een psychiatrisch ziekenhuis. Na zijn ontslag zwierf hij door Scandinavië, zonder rust te vinden. Hij had een turbulent huwelijk met de Deense zangeres Ingeborg Weeke (1876-1930). In 1900 overleed hij te Kopenhagen aan tuberculose, op 43-jarige leeftijd. Hij werd begraven op de dag dat zijn eerste kind, Lili, werd geboren.

Werk 

Na zijn terugkeer uit der Verenigde Staten vond Obstfelder zijn roeping als dichter en schrijver. Hij maakte vooral naam met modernistische poëzie, onder invloed van de Franse symbolisten, Walt Whitman en Søren Kierkegaard. Zijn werk getuigt van een existentiële levensangst en het gevoel "op de verkeerde planeet te zijn beland". Zijn werk is zwaarmoedig en neoromantisch van aard. Vaak zocht hij een toevlucht in een mystieke spiritualiteit en duistere motieven, mede geïnspireerd door Rainer Maria Rilke. Veel van zijn gedichten kenmerken zich door een verholen, gesublimeerde erotiek. Hij wordt wel gezien als de literaire equivalent van kunstschilder Edvard Munch, die tot zijn vrienden behoorde.

Obstfelder wordt beschouwd als Noorwegens eerste modernistische dichter, met name omdat hij afstapte van de rigide ritmische regels en zijn eigen vrije versvormen creëerde. Hij zocht daarbij vooral naar een zekere muzikaliteit. Datzelfde geldt voor zijn gedichten in proza, die vooral na zijn dood erkenning vonden. Zijn vroege proza kenmerkt zich, net als zijn gedichten, door een zekere stilistische beheersing van het gevoel, vooral gericht op verinnerlijking, veel meer dan op het uiterlijke verloop van het verhaal. In zijn latere proza kan een soort van pantheïsme worden ontwaard, bij tijd en wijle uitgedrukt is een bijna psychotische stijl. Met name in zijn laatste, onvoltooid gebleven roman Dagboek van een priester komen regelmatig schizofrene en hallucinatorische beelden voor.

Obstfelders werk is niet of nauwelijks in het Nederlands vertaald.

Jeg ser (Ik zie)

Bibliografie 

Digte (Gedichten), 1893
To novelletter (Twee novellen), 1895
Korset (roman), 1896
De røde dråber (toneel), 1897
En præsts dagbog (roman), posth. 1900
Efterladte arbeider (Nagelaten werk), 1903
Samlede skrifter I-III (Verzameld werk), 1950

Literatuur en bronnen 
 A. Bachrach e.a.: Encyclopedie van de wereldliteratuur. Bussum, 1980-1984, deel NOM-Q, blz. 35. ISBN 90-228-4330-0

Externe links 
 Biografie door Tot Herveit
 Biografische gegevens op Brittanica.com
 Gedichten van Obstfelder

Noors schrijver
Noors dichter