Driekoningeneilanden
De Driekoningeneilanden (Engels: Three Kings Islands, Maori: Manawatawhi) zijn een groep van dertien onbewoonde eilanden ongeveer 55 km ten noordwesten van Cape Reinga, het uiterste noordelijk punt van het Noordereiland van Nieuw-Zeeland.

Ze liggen op de scheiding van het zuidelijk deel van de Grote Oceaan en de Tasmanzee. De eilanden behoren tot de New Zealand Outlying Islands. Het gaat om grondgebied van Nieuw-Zeeland dat niet onderdeel uitmaakt van een regio of district maar onderdeel is van de Area Outside Territorial Authority, zoals alle eilanden rond Nieuw-Zeeland met uitzondering van de Solander Islands.

De Driekoningeneilanden zijn ontdekt door de Nederlandse ontdekkingsreiziger Abel Tasman.

Veruit het grootste van de eilanden is Great Island of King Island met een oppervlakte van 4,04 km². Het hoogste punt van dit eiland is 295 m hoog. 1 km ten noordoosten van dit eiland ligt het veel kleinere North East Island of Oromaki, 0,10 km² groot en met een maximale hoogte van 111 m. Deze twee eilanden behoren tot de Kinggroep. De Zuidwestelijke eilandengroep bevat onder meer South West Island of Moekawa dat met 0,38 km² het op een na grootste eiland is van de Driekoningeneilanden. De hoogste top hier is 207 m hoog en het eiland ligt 4,5 km ten zuidwesten van Great Island. De Princes Islands zijn zeven heel kleine eilandjes direct ten westen van South West Island. West Island of Ōhau is met 0,16 km² het op twee na grootste eiland, en ligt op zijn beurt weer 500 m ten zuidwesten van het meest westelijke van de Princes Islands. Hier is de maximale hoogte 177 m.

Nieuw-Zeelandse eilandengroep
Eiland in de Grote Oceaan
Onbewoond Nieuw-Zeelands eiland