Mozart Camargo Guarnieri
Mozart Camargo Guarnieri (Tietê, in São Paulo, 1 februari 1907 - São Paulo, 13 januari 1993) was een Braziliaans componist, dirigent en muziekpedagoog.

Levensloop 
Hij is een zoon van een Italiaanse emigrant (Miguel Guarnieri). De familie had negen kinderen, van wie er vier zonen waren, die allen namen van componisten dragen: Mozart, Bellini, Rossini en Verdi. De eerste muziekles kreeg hij van zijn vader, een amateur-fluitist in het harmonieorkest, en van Benedito Flora een leraar in het dorp. Vanaf zijn 10e levensjaar ging hij naar professor Virgínio Dias waar hij zijn eerste compositieles kreeg. De familie vertrok naar São Paulo. Verdere studies deed hij bij Ernani Braga, Antonio de sá Pereira en vooral Lamberto Baldi.

Hij werd in 1927 docent voor piano aan het Conservatório Dramático e Musical de São Paulo, sinds 1960 was hij directeur van het conservatorium en werd met de muziekwetenschaper Mário de Andrade bekend, een van de belangrijkste mannen van het Braziliaanse modernisme, die de artistieke ontwikkeling van Guarnieri beslissend zal beïnvloeden en hem het advies gaf in zijn werken typische elementen van de Braziliaanse folklore te verwerken. In 1938 won hij voor zijn werk Flor de Tremembé voor 15 solo-instrumenten een prijs, die verbonden was met een studiebeurs voor Frankrijk. Dat verbond hij met studies, bij Charles Koechlin en Nadia Boulanger voor compositie.

Hij was in de jaren dertig ook dirigent van orkesten (Orquestra Sinfônica Municipal de São Paolo) en koren, onder andere de Coral Paulistino in São Paulo.

In de jaren veertig heeft hij als componist in het binnen- en buitenland naam gemaakt. Zijn werken werden in Zuid-Amerika en in de Verenigde Staten van Amerika met succes uitgevoerd. Daarom kreeg hij een aantal compositieopdrachten en hij werd ook als dirigent gevraagd. Met een in het maandelijks magazine O Estado de São Paulo op 7 november 1950 gepubliceerde open brief aan de muzikanten en critici van Brazilië en de in deze brief ontvouwen kritiek aan de twaalftoonstechniek, die door Hans-Joachim Koellreuter en de groep Música Viva vertegenwoordigd werd, veroorzaakte hij een grote en diepgaande discussie in de Braziliaanse cultuurscene. Als bevestiging van zijn eigen standpunt zijn de werken, die in de volgende tien jaren ontstaan helemaal van typisch Braziliaans invloeden voorzien, bijvoorbeeld de 3e Symfonie, de opera Pedro Malazarte, die op een Braziliaans sprookje gebaseerd is, en de eerste van de zeven Choros voor soloinstrumenten en orkest. In de latere jaren ontwikkelde zich zijn muzikale taal verder, werd harder en veelzijdiger, zoals in het Concert voor piano nr.5 uit het jaar 1970 met zijn twaalftoonreksen, maar die het Braziliaanse karakter vol naar voren brengt.

Hij was vele jaren docent aan de Universiteit van São Paulo en stichtte daar in 1975 een orkest. Tot zijn leerlingen behoorden o.a de componisten Osvaldo Lacerda en Almeida Prado. In 1992, kort voor zijn dood, werd hij door de Organisatie van Amerikaanse Staten met de Gabriela Mistral Prijs onderscheiden en daaraan verbonden was de titel Grootste hedendaagse componist van de drie Amerika's.

Behalve Pedro Malazarte schreef hij een verdere opera Um Homem só, zeven symfonieën, zes concerten voor piano, twee concerten voor viool, andere orkestwerken, kamermuziek, koorwerken, liederen en een omvangrijk pianooeuvre. Sinds 1945 was hij (ere)lid van de Academia Brasileira de Música.

Composities

Werken voor orkest

Symfonieën 
 1944 Symfonie nº 1
 Rude
 Profundo
 Radioso
 1944 Symfonie nº 2 "Uirapuru"
 Energico
 Terno
 Festivo
 1952 Symfonie nº 3
 Lento – Energico e violento
 Serenamente – Vivo
 Decidido
 1963 Symfonie nº 4 "Brasilia"
 Allegro energico
 Lento e tragico
 Energico trionfante
 1977 Symfonie nº 5, voor koor en orkest
 Lento – Allegro impetuouso
 Lento nostalgico
 Allegro
 1981 Symfonie nº 6
 Energico e ritmado
 Triste
 Finale
 Symfonie nº 7

Concerten voor instrumenten en orkest 
 1931 Concerto nº 1, voor piano en orkest
 Salvagem
 Saudosamente
 Depressa
 1940 Concerto nº 1, voor viool en orkest
 1946 Concerto nº 2 voor piano en orkest
 Decidido
 Affettuoso: Scherzando
 Vivo
 1952 Concerto nº 2 voor viool en orkest
 1953 Variações sobre um tema nordestino para piano e orquestra
 1964 Concerto nº 3 voor piano en orkest
 Allegro deciso
 Magoado
 Festivo
 1968 Concerto nº 4 voor piano en orkest
 Resoluto
 Profundamente triste – Vivo – Profundamente Triste
 1970 Concerto nº 5 voor piano en orkest
 Concerto nº 6 voor piano en orkest

Suites en overtures 
 1929 Suíte infantil
 1942 Abertura Concertante voor orkest
 1954 Suíte IV Centenário
 1957 Suite uit de film "Rebelião em Vila Rica"
 Maestoso
 Andantino
 Misterioso
 Scherzando
 Agitado
 Alegre
 Valsa
 Saudoso
 Humoristico
 Gingando
 1971 Abertura festiva

Choro's 
 1951 Choro para violino e orquestra
 1956 Choro para clarineta e orquestra
 1961 Choro para violoncelo e orquestra

Andere Werken 
 1937 Flor de Tremembé para 15 instrumentos solistas e percussão
 1965 Seresta para piano e orquestra de câmara
 Dança Brasileira nr. 1, voor orkest
 Encantamento

Muziektheater

Opera's

Balletten

Missen en cantates 
 Missa Dilígite (Amai-vos uns aos outros) voor gemengd koor en strijkorkest
 Seca cantate voor sopraan, gemengd koor en orkest

Werken voor koor 
 1936 Coisa deste Brasil voor gemengd koor

Vocaalmuziek met orkest of instrumenten 
 2 Canções de Celso Brant
 Meus pecados
 Como o coração da noite

Werken voor kamermuziek

Werken voor piano

Filmmuziek 
 1957 Rebelião em Vila Rica

Bibliografie 
 Sarah Tyrrell: M. Camargo Guarnieri and the Influence of Mário de Andrade’s Modernism, in: Latin American Music Review - Volume 29, Number 1, Spring/Summer 2008, pp. 43-63
 Marion Verhaalen: Camargo Guarnieri, Brazilian Composer: A Study of His Creative Life and Works. Indiana University Press. 2005. 283 p., ISBN 978-0-253-34475-5
 Marion Verhaalen: Camargo Guarnieri: expressões de uma vida, EdUSP, 2001. 498 p., ISBN 978-85-3140-634-8
 Marion Verhaalen: Camargo Guarnieri : Dean of Brazilia composers, in: The American Music Teacher. 26 (1976/77), Nr. 6, S. 7-8.
 Flávio Silva: Camargo Guarnieri – o tempo e a música. Fundacion Nacional de Arte-Funarte - Edição da Funarte/Imprensa Oficial do Estado de São Paulo. 2001. 671 p.,
 Mozart Camargo Guarnieri: Livro – O Tempo E A Musica Editora: Imesp. 672 p. 2001 ISBN 8575070096
 Miguel Fischer, Martha Furman Schleifer, John M. Furman: Latin American classical composers - A biographical dictionary, Lanham, Md: Scarecrow Press, Inc., 1996, 407 p., ISBN 978-0-810-83185-8
 Wolfgang Suppan, Armin Suppan: Das Neue Lexikon des Blasmusikwesens, 4. Auflage, Freiburg-Tiengen, Blasmusikverlag Schulz GmbH, 1994, ISBN 3-923058-07-1
 Mozart Camargo Guarnieri (1907-1993). Necrology, in: Inter-American Music Review, 12-2, 1993, p. 168
 Maria Abreu, Zuleika Rosa Guedes: O piano na música brasileira: seus compositores dos primórdios até 1950, Porto Alegre: Movimento, 1992, 268 p.
 Paul E. Bierley, William H. Rehrig: The heritage encyclopedia of band music : composers and their music, Westerville, Ohio: Integrity Press, 1991, ISBN 0-918048-08-7
 Helena Puglia Freire: The piano sonatinas and sonata of Camargo Guarnieri, Indiana (Bloomington). 1984. dissertatie.
 David P. Appleby: The music of Brazil, Austin: University of Texas Press, 1983, 209 p.
 Vasco Mariz: História da Música no Brasil, Rio de Janeiro: Instituto Nacional do Livro, 1981

Externe link 
  Flavio Silva: Werken van Mozart Camargo Guarnieri

Braziliaans componist
Braziliaans dirigent
Braziliaans muziekpedagoog
Braziliaans wetenschapper