122 mm M1931/37 (A-19)
De 122 mm M1931/37 (A-19) (Russisch:122-мм корпусная пушка обр. 1931/1937 гг. (А-19)) was een Russisch veldkanon ontworpen eind jaren dertig. Het kanon was een combinatie van de loop van een 122 mm M1931 (A-19) kanon en de ophanging van een 152 mm M1937 (ML-20) houwitser kanon. Het kanon was o.a. gemodificeerd voor gebruik als ISU-122, IS-2 en IS-3 tankkanonnen (IS-serie).

Beschrijving
In 1936 had het Rode Leger het 122 mm M1931 kanon, dat al bekendstond als de A-19. Dit had echter problemen met de affuit, die anders was dan voorgaande varianten (een gespleten wagenas met vering). Later kwam de 152 mm M1937 (ML-20), die voor verbetering zorgde van de M1931. De loop van een M1931 zou op een affuit van een ML-20 worden geplaatst en zo was de "122 mm corps gun M1931/37" geboren. Deze nieuwe variant werd hetzelfde aangeduid als zijn voorganger: A-19.

Het kanon wordt in zijn geheel vervoerd; tijdens transport wordt de loop ingetrokken. Het was echter ook toegestaan om hem in schietpositie te vervoeren, maar alleen voor korte afstanden en met een maximumsnelheid van 5 km/u. De affuit had een bladvering en metalen wielen met daaromheen banden. Ook had het kanon een "equlibrator" en een schild voor bescherming van de bemanning tegen vuur van handvuurwapens en granaatscherven.

Varianten
 A-19S - voor gebruik op de ISU-122 gemechaniseerd geschut;
 D-25 - in 1943 ontworpen tankkanon gebaseerd op de A-19 voor de gloednieuwe Iosif Stalin tank;
 D-25T - gebruikt op de IS-2 en was op het laatste moment verbeterd omdat de mondingsrem tijdens het testen van de D-25 was ontploft;
 D-25S- voor op de IS-122S;
 152 H 88-31 - Finse variant met een kaliber van 152;
 122 mm armata wz. 1931/37/85 - een door Polen verbeterde variant.

Russische artillerie in de Tweede Wereldoorlog