Historisch overzicht van de stralingswetten
In dit artikel wordt een historisch overzicht gegeven van de zoektocht naar de spectrale stralingsformule van een zwart lichaam, die de natuurkundigen in de decennia rond 1900 hebben ondernomen en welke culmineert in het sublieme en revolutionaire werk van Max Planck.

Inleiding
De stralingsformules in dit overzicht hebben betrekking op de spectrale stralingsdichtheid . 
Het is de energie per volume-eenheid en per frequentie-eenheid, die door een zwarte straler bij de frequentie  wordt uitgestraald. De dimensie is J·m−3·Hz−1. De overeenkomstige spectrale stralingsintensiteit is recht evenredig met deze stralingsdichtheid en is gelijk aan de energie die per seconde of het vermogen dat per eenheid van oppervlakte en per eenheid van frequentie door het lichaam wordt uitgestraalt. Ze heeft als dimensie J·s−1·m−2·Hz−1 of W·m−2·Hz−1.
De in onderstaand overzicht gebruikte symbolen hebben de volgende betekenis:

  is de totale stralingsdichtheid in J·m−3
  is de absolute temperatuur in kelvin
  is de emissiesterkte of het vermogen dat door een zwart lichaam (index z) wordt uitgestraald in W·m−2
  is het vermogen dat per eenheid van geprojecteerde oppervlakte en per eenheid van ruimtehoek door de omgeving van een punt wordt uitgestraald in W·m−2·sr−1  
   is de frequentie van de uitgezonden elektromagnetische straling in Hz
  is de constante van Stefan-Boltzmann gelijk aan 5,670373·10−8 W·m−2·K−4
  is de constante van Planck en gelijk aan 6,62606957·10−34 J·s
  is de constante van Boltzmann en gelijk aan 1,3806488·10−23 J·K−1
  is de lichtsnelheid gelijk aan 299.792.458 m·s−1   
 , , , ,  zijn constanten, waarbij  en

Overzicht

1860  De stralingswet van Kirchhoff
 De verhouding van de emissiviteit tot de absorptiefactor is een constante, die alleen maar van de absolute temperatuur en de golflengte afhangt en onafhankelijk is van de aard van het stralende lichaam.

1879  Wet van Štefan 

1884  Bewijs van de wet van Štefan door L. Boltzmann
 

1893  Verschuivingswet van W.Wien

De stralingsdichtheid in functie van de frequentie behoudt dezelfde vorm voor elke absolute temperatuur. Voor corresponderende punten  en  geldt .

1896  Stralingswet van Wien

1897  Metingen van Otto Lummer en Ernst Pringsheim

1899  De stralingswet van Wien geldt voor  groot, maar niet voor  klein.

1900  Bewijs door M. Planck van de wet van Wien op basis van de bestaande wetten van de thermodynamica en het elektromagnetisme.

1900 Voorgestelde stralingswet van Lord Rayleigh.

1900  Stralingswet van Max Planck

De theoretische afleiding van deze wet houdt impliciet in dat de uitwisseling tussen straling en materie maar kan geschieden in energiekwanta ter grootte .
Dit was niet het rechtstreeks gevolg van een hypothese die door Planck werd ingevoerd maar wel van zijn thermodynamische vergelijkingen.
Ferdinand Kurlbaum en Heinrich Rubens bevestigen dat deze wet zeer goed overeenkomt met de experimentele gegevens.

1905  Stralingswet van Rayleigh-Jeans

Metingen bevestigen dat deze formule juist is voor  klein, maar niet voor  groot (ultravioletcatastrofe).

1905  De kwantumhypothese van Albert Einstein
Die stralingskwanta bestaan echt. Men noemt ze nadien fotonen.

1916  Afleiding van de stralingswet van Planck door A. Einstein.
 Gebruikmakend van de kwantumhypothese voor het stralingsveld. Spontane en geïnduceerde stralingsovergangen.

Geschiedenis van de natuurkunde
Fysische transportverschijnselen