Euromycter
Euromycter is een geslacht van uitgestorven caseïde synapsiden dat ongeveer 285 miljoen jaar geleden leefde in wat nu Zuid-Frankrijk is tijdens het Vroeg-Perm (Laat-Artinskien). Het holotype en het enige bekende exemplaar van Euromycter (MNHN.F.MCL-2) omvat de volledige schedel met onderkaak en tongbeenapparaat, zes halswervels met proatlas, voorste deel van de interclavicula, gedeeltelijk rechtersleutelbeen, rechter achterste coracoïde, distale kop van rechteropperarmbeen, linker- en rechterspaakbeen, linker- en rechterellepijp, en een complete linkervoet. Het werd in 1970 verzameld door D. Sigogneau-Russell en D. Russell aan de top van de M1-afzetting Grès Rouge Group, in de buurt van het dorp Valady (departement van Aveyron), Rodez Basin. Het werd benoemd als de soort Casea rutena door Sigogneau-Russell en Russell in 1974. Meer recentelijk werd het in 2011 toegewezen aan zijn eigen geslacht Euromycter door Robert R. Reisz, Hillary C. Maddin, Jörg Fröbisch en Jocelyn Falconnet. Het bewaarde deel van het skelet suggereert een lengte tussen honderdzeventig en honderdtachtig centimeter voor dit individu.

Etymologie 
De geslachtsnaam verwijst naar de locatie van het taxon in Europa, en 'mykter' = neus in het Grieks, verwijzend naar het vergrote neusgat dat de caseïden kenmerkt. De soortaanduiding verwijst naar de Ruteni (Les Rutènes in het Frans) de Latijnse naam van de Gallische stam die in het Rodez-gebied leefde.

Ontdekking 
Tijdens een verkennend onderzoek uitgevoerd in de rode zandsteen uit het Perm die uitsteekt op de geërodeerde westelijke flank van de Caylaheuvel (gemeente Valady, ten noordwesten van Rodez), ontdekten de paleontologen Denise Sigogneau-Russell en Donald Eugene Russell in de zomer van 1970 de skeletten van twee herbivore reptielen. Een geërodeerde wervel die op de westelijke helling van de heuvel werd opgepikt, bracht de wetenschappers ertoe de omliggende ravijnen te verkennen, waar ze een groot in verband liggend skelet ontdekten dat nog steeds op zijn oorspronkelijke plaats in de sedimenten zat maar beschadigd was door erosie. De schedel, nek, de meeste ledematen en de staart waren weggespoeld en vernietigd. Op de zuidoostelijke flank van dezelfde heuvel ontdekte hetzelfde team een botfragment van een ander dier. De systematische verkenning van de omliggende hellingen maakte de ontdekking mogelijk van botten die nog op hun plaats zitten in de rots die toebehoren aan een kleiner dier dan het eerste. De hele achterkant van het skelet was al vernietigd door erosie. De rechteronderarm werd blootgelegd aan het oppervlak van de rots, toen werden de schedel gevonden, verschillende gearticuleerde halswervels, de linkeronderarm gearticuleerd met de volledige linkerhand, een stuk van het rechteropperarmbeen en delen van de rechterschouder. Beide exemplaren werden geïdentificeerd als caseïde 'pelycosauriërs'. Het kleinere exemplaar dat op ongeveer twee kilometer horizontaal van het eerste skelet werd gevonden, maar stratigrafisch honderdtwintig meter lager, werd in 1974 beschreven en toegewezen aan de nieuwe soort Casea rutena. Dit dier werd gevierd als de eerste caseïde die in West-Europa werd gevonden, waardoor deze soort een geografische link kreeg met andere exemplaren van de groep die voorheen alleen bekend waren in het zuiden van de Verenigde Staten (Texas en Oklahoma) en in het Noord-Europese Rusland.

In 2008 toonde een fylogenetische analyse van Caseidae de parafylie van het geslacht Casea aan, waarbij de Franse soort een nog niet benoemd geslacht vertegenwoordigde. Drie jaar later werd de soort Casea rutena verwijderd uit het geslacht Casea en toegewezen aan het nieuwe geslacht Euromycter, in de combinatio nova (nieuwe combinatie) Euromycter rutenus. In hetzelfde artikel beschreven de auteurs het grotere en stratigrafisch jongere skelet van de Caylaheuvel, en benoemden er het nieuwe geslacht Ruthenosaurus voor.

Beschrijving 
De schedel is goed bewaard gebleven, maar heeft last van een lichte afplatting als gevolg van een tektonische kracht die naar rechts en naar voren werd uitgeoefend. Zoals bij andere caseïden, is de schedel klein in vergelijking met het postcraniaal skelet (hier voornamelijk de voorpoten), en vertoont hij zeer grote uitwendige neusgaten, een kort gezichtsgebied en een dorsaal oppervlak van de schedel bezaaid met talrijke kleine verlagingen. Bovendien zijn er veel palatinale tanden en de tanden van de bovenkaak zijn talrijk (vier premaxillaire en elf maxillaire tanden) en bezet met kronen met vijf tot acht knobbels. De voortanden, vrij lang en licht teruggebogen, waren waarschijnlijk geschikt om te helpen bij het verzamelen van vegetatie in de muil, terwijl wordt aangenomen dat palatinale tanden moesten samenwerken met een taaie en massieve gespierde tong, zoals blijkt uit de aanwezigheid van een zeer goed ontwikkeld tongbeenapparaat.

Kenmerkend is dat Euromycter een ongewoon brede schedel, groot slaapvenster en gebrek aan verbreding van de wervelbogen van de wervelkolom vertoont. Het kan worden onderscheiden van andere caseïden door de aanwezigheid van een boventallig plaatvormig intranarieel bot dat aan de achterste binnenrand van de septomaxilla ligt, proportionele verschillen in voorpoot en voet, aanwezigheid van een accessoire proximale articulatie tussen middenhandsbeenderen drie en vier, een kromming naar binnen van de middenhandsbeenderen en een formule voor de vingerkootjes van 2-3-4-4-3.

Stratigrafisch bereik 

Het holotype van Euromycter komt van de top van de rode pelitische beddingen van de M1-afzetting, in het basale deel van de Grès Rouge (rode zandsteen) Groep, een sedimentaire sequentie onderverdeeld in vijf hectometrische afzettingen (M1 tot M5) gelokaliseerd in de westelijke bekken van Rodez. De afzettingen worden geïnterpreteerd als een playa-meeromgeving (of Sabkha) onder een semi-aride, warm klimaat. De leeftijd van de Grès Rouge-groep is onzeker, maar wordt beschouwd als gelijktijdig met de Saksische groep van het naburige Lodève-bekken, waar radiometrische en magnetostratigrafische gegevens eerder een leeftijd suggereerden tussen het Laat-Sakmarien (midden van het Vroeg-Perm) en het vroege Lopingien ( vroeg Laat-Perm). Nieuwe chronostratigrafische en magnetostratigrafische gegevens voor de Saksische groep wijzen echter op een leeftijd tussen de Artinskien (voor de Rabejac-formatie en het Octon-lid van de Salagou-formatie) en het Laat-Roadien-Wordien en mogelijk vroege Capitanien (voor La Lieude-formatie). Werneburg en collega's stelden in 2022 een meer precieze stratigrafische correlatie van het Perm-bekken van Rodez met dat van Lodève voor. In het Rodez-bekken leverde de FII-formatie van de Salabru-groep, die ten grondslag ligt aan de Grès Rouge-groep, palynomorfen, conchostraciërs en een verzameling van tetrapode voetafdrukken op die gelijk is aan die van de Viala-formatie van het bekken van Lodève. Het onderste deel van de Viala-formatie leverde een radiometrische leeftijd op van 290,96 ± 0,19 miljoen jaar, wat overeenkomt met het Laat-Sakmarien. Er is ook vastgesteld dat de megareeksen M1 en M2 van het bekken van Rodez gelijk zijn aan de Rabéjac-formatie van het bekken van Lodève (en ook van de Combret-afzetting van de Saint-Pierre-formatie van het bekken van Saint-Affrique in het zuiden van de Aveyron). Boven de Rabéjac-formatie leverde het onderste tweederde deel van de Octon-afzetting van de Salagou-formatie vier tufsteenhorizonten op die radiometrisch waren gedateerd. De oudste tufsteenhorizon leverde een leeftijd van 284,40 ± 0,07 miljoen jaar op, wat overeenkomt met het Laat-Artinskien. Op basis van deze datering kunnen de Rabéjac-formatie en de correlatieve M1- en M2-megareeksen van de Grès Rouge Group worden gedateerd op het Vroeg-Artinskien. Een conclusie in overeenstemming met de magnetostratigrafie die suggereert dat de hele Grès Rouge-groep (afzettingen M1 tot M5) een leeftijd zou hebben tussen het Laat-Artinskien en het Vroeg-Wordien.

Fylogenie 
In de eerste fylogenetische analyse van de caseïden die in 2008 werd gepubliceerd, werd Euromycter, toen nog steeds aangeduid als Casea rutena, gevonden als het zustertaxon van een afgeleide clade met Ennatosaurus tecton, Cotylorhynchus romeri en Angelosaurus dolani.

Hieronder de eerste fylogenetische analyse van Caseidae gepubliceerd door Maddin et alii in 2008.Een fylogenetische analyse uitgevoerd door Benson toont een vergelijkbare positie voor Euromycter (opnieuw beschouwd als Casea rutena).

Hieronder de fylogenetische analyse van de Caseasauria gepubliceerd door Benson in 2012.In 2015 vonden Romano & Nicosia een vergelijkbare positie voor Euromycter in hun meest spaarzame analyse, inclusief bijna alle caseïden (met uitsluiting van de zeer fragmentarische Alierasaurus ronchi uit Sardinië).

Hieronder de meest spaarzame fylogenetische analyse gepubliceerd door Romano & Nicosia in 2015.

Zoogdierreptielen