Machimosauridae
De Machimosauridae zijn een familie van uitgestorven zeekrokodillen uit het Jura en het Vroeg-Krijt. Fossielen komen voornamelijk uit de Jura-lagen van Europa, verdere overblijfselen zijn uit Afrika gemeld. Sommige fossielen uit India kunnen ook worden toegewezen aan de Machimosauridae. De meest voorkomende gefossiliseerde machimosauride is Macrospondylus (voorheen Steneosaurus bollensis), die vooral bekend is van de Zuid-Duitse Posidoniaschalie.

Naamgeving
Jouve werd in 2016 nominaal de naamgever door de Machimosaurini te benoemen.

De eerste die de term werkelijk gebruikte was in 2020 Johnson die een klade Machimosauridae definieerde als alle Teleosauroidea nauwer verwant aan Machimosaurus hugii dan aan Plagiophthalmosuchus gracilirostris en Teleosaurus cadomensis.

Beschrijving 
Machimosauriden waren meestal relatief grote zeekrokodillen. Zelfs het vroege geslacht Macrospondylus kon lengten van meer dan vijf meter bereiken. De grootste bekende machimosauride is Machimosaurus rex met een geschatte lengte van zevenhonderdvijftien centimeter.

In 2020 werden enkele synapomorfieën vastgesteld, gedeelde nieuwe eigenschappen. De neusgaten zijn naar boven gericht. De voorrand en voorste buitenrand van de praemaxilla staan niet min of meer verticaal en lopen niet naar onderen door. De beennaad tussen praemaxilla en bovenkaaksbeen is ongeveer rechthoekig en vormt een zwakke zigzaglijn, vooral in het midden. De bovenste slaapvensters steken niet naar voren en bezijden uit. Het postorbitale raakt de onderste achterrand van de oogkas niet. Het pterygoïde loopt grotendeels horizontaal en helt achteraan opvallend naar buiten. Het dolkvormig uitsteeksel van het basisfenoïde is goed zichtbaar en keept de pterygoïden in. 

Net als hun naaste verwanten de Teleosauridae leken machimosauriden op het eerste gezicht op moderne gavialen. Hun achterpoten waren aanzienlijk langer dan hun voorpoten, hun snuit was smal en nog steeds relatief lang, vooral bij vroege vormen als Macrospondylus. In veel latere geslachten zoals Machimosaurus of Lemmysuchus was de snuit echter aanzienlijk korter. In tegenstelling tot de teleosauriden bevonden de neusgaten zich aan de bovenkant van de snuitpunt. Zoals bij de meeste andere krokodilachtigen, was het lichaam van machimosauriden bedekt met osteodermen.

Binnen de onderfamilie Machimosaurinae nam de grootte van de bovenste slaapvensters aanzienlijk toe, terwijl het aantal tanden afnam. De tanden bij deze groep machimosauriden waren kenmerkend stomp en toonden een duidelijk geribbeld glazuur.

Systematiek 
Soorten in de familie Machimosauridae werden traditioneel geplaatst in de familie Teleosauridae. Een herschikking van de familieverwantschappen binnen de Thalattosuchia betekende dat de Teleosauridae alleen de naaste verwanten van Teleosaurus omvatten, terwijl de naaste verwanten van Machimosaurus hun eigen familie kregen binnen de Machimosauridae.

Teleosauridae, Machimosauridae en het geslacht Plagiophthalmosuchus worden gecombineerd in de superfamilie Teleosauroidea, die tegenover de superfamilie Metriorhynchoidea staat. De Machimosauridae herbergen verder de onderfamilie Machimosaurinae. Binnen deze vormen Machimosaurus, Lemmysuchus en Yvridiosuchus uiteindelijk de tribus Machimosaurini.

Afgekort cladogram van de Teleosauroidea naar Johnson et alii (2020):

Paleoecologie 
Machimosauriden leefden voornamelijk in de mariene habitats van de voormalige Tethysoceaan. Ze werden zowel in lagunes en estuaria als op volle zee gevonden. Vooral vroege machimosauriden waren waarschijnlijk opportunisten in hun voeding. Bij latere machimosauridae, namelijk binnen de onderfamilie Machimosaurinae, kan een trend naar kortere snuiten, een uitgesproken kaakmusculatuur en robuuste, geribbelde tanden worden waargenomen. Dit wordt geïnterpreteerd als een aanpassing aan een durofaag (schelpenplettend) dieet. Het is zelfs bekend dat verschillende schildpadden werden aangevallen door Machimosaurus.

Uitgestorven Crocodylomorpha