Georges Arvanitas
Georges Arvanitas (Marseille, 13 juni 1931 – Parijs, 25 september 2005) was een Franse jazzmuzikant (piano, hammondorgel).

Biografie 
Arvanitas werd geboren in Marseille als zoon van Griekse immigranten uit Constantinopel. Na een klassieke pianostudie koos hij voor de jazz. Arvanitas speelde aanvankelijk in verschillende amateurorkesten in de regio rond Marseille en begeleidde doorreizende muzikanten als Don Byas, Buck Clayton en James Moody. 

In 1952 vervulde hij zijn militaire dienstplicht bij Versailles, waardoor het voor hem mogelijk was om te spelen in Parijse clubs. Zo trad hij op met André Persiani en Jean-Claude Naude in het «Tabou» en werd hij uiteindelijk huispianist in de «Club Saint-Germain» en daarna in de «Blue Note». Hij begeleidde daar veel muzikanten van de hot jazz zoals Mezz Mezzrow, maar ook Albert Nicholas en Bill Coleman. Bovendien werd hij gevraagd als studiomuzikant en begeleidde hij Tino Rossi, Sheila, Claude François, Les Chats Sauvages en Les Chaussettes Noires. 

Van 1964 tot 1965 en nog eens 1966 vestigde hij zich in New York, waar hij o.a. werkte met Yusef Lateef en Ted Curson. Terug in Parijs, speelde hij in 1966 in het «Caméléon» met de bassist Jacky Samson en de drummer Charles Saudrais. Tijdens de komende 28 jaar speelden de drie muzikanten samen. Bovendien begeleidde hij Dizzy Gillespie, Cat Anderson, Chet Baker, Bill Coleman, Don Byas, Coleman Hawkins, Buddy Tate, Dexter Gordon, Bud Freeman, James Moody, Ben Webster, Frank Wright, Roland Kirk, Sonny Stitt, Sonny Criss, Pepper Adams, David Murray, Stuff Smith, Barney Kessel, Elek Bacsik, Raymond Guiot en Anita O'Day en nam hij talrijke albums op onder zijn eigen naam.

Als pianist werd Arvanitas sterk beïnvloed door Bud Powell, maar hij verwerkte ook de harmonische hervormingen van ene Bill Evans. Zijn perfecte kennis van de geschiedenis van de «pianojazz» stelden hem in staat om zich te bevinden in vele stijlen tussen ragtime en modernjazz en desondanks zijn persoonlijke air te bewaren. Don Byas telde hem tot zijn droom-ritmesectie.

Onderscheidingen 
In 1960 kreeg hij de Prix Django Reinhardt.

Overlijden 
Georges Arvanitas overleed in september 2005 op 74-jarige leeftijd.

Discografie 
 1969: Georges Arvanitas trio in concert (Futura)
 1970: Space ballad
 1970: Les classiques du jazz
 1971: Ambiance Musique Luis Conti
 1972: Brigitte Fontaine
 1972: Douce ambiance
 1973: Porgy and Bess
 1973: Live again (Futura)
 1976: Anniversary
 1976: I like it cool
 1977: Feeling jazzy
 1978: Swing again
 1978: The hound of music
 1985: Round about midnight
 1986: Qu'est-ce qu'on joue ?
 1987: Quartet
 1988: Orgue Hammond
 1988: Bird of Paradise
 1989: One night for 3 pianos
 1990: A alors
 1993: Georges Arvanitas plays George Gershwin
 1993: Georges Arvanitas plays… Duke Ellington
 1993: Live
 1997: Rencontre
 1997: My Favorite Piano Songs
 2000: Little Florence

Literatuur 
 Martin Kunzler: Jazzlexikon. Reinbek, Rowohlt, 1988

Frans jazzpianist
Frans jazzorganist