title: Sonnet 12
text: Sonnet 12 maakt deel uit van de sonnetten van Shakespeare die voor de eerste keer in 1609 werden gepubliceerd. Het is het twaalfde uit de reeks van 17 sonnetten van Shakespeare die in het Engels de procreation sonnets (letterlijk: voortplantings-sonnetten) worden genoemd. Ze zijn geschreven voor een jongeman, en raden hem dringend aan snel te gaan trouwen en kinderen te krijgen, zodat hij zijn schoonheid kan doorgeven aan de volgende generatie. 
  
  In Sonnet 12 wordt stilgestaan bij de vergankelijkheid, met typische symbolen als de klok, een verflenste bloem, een kale boom, herfst, enzovoort. Aan het begin van het derde kwatrijn is er een volta: de dichter bekent dat ook de jonge man aan wie het gedicht gericht is, met de tijd zal vergaan. De enige manier om dat proces tegen te gaan, suggereert de dichter in de twee laatste regels, is door zich voort te planten.
  
  Shakespeares tekst
  
  Vertaling 
  Wanneer ik het uurwerk dat de tijd aangeeft aflees
  En de schitterende dag in de afgrijselijke nacht zie verzinken,
  Wanneer ik het uitgebloeide viooltje aanschouw
  En zwarte lokken helemaal vergrijsd zijn, 
  Wanneer ik hoge bomen zie, ontdaan van hun bladeren,
  Die de kudde eertijds van schaduw voorzagen,
  En het zomergroen, in schoven gebundeld,
  Met borstelige, witte baarden op draagbaren weggedragen;
  Dan dient jouw schoonheid zich als kwestie aan:
  Dat jij met het afval der tijd zal verdwijnen,
  Omdat al wat zoet en mooi is nu eenmaal heengaat,
  En zo snel sterft als ze anderen zien groeien,
  En niets kan de sikkel des Tijds weerstaan
  Dan nageslacht, om hem te trotseren wanneer jij heengaat.
  
  Externe links 
    Nederlandse vertaling(en) van Sonnet 12 op de website van Frank Lekens
    Sonnet 12 in blanke verzen op Shakespearevertalingen
  
  Sonnet 012