Bernard Lavilliers
Bernard Lavilliers, geboren als Bernard Ouillon, (Saint-Étienne, 7 oktober 1946) is een Franse chansonnier.

Jeugd 
Lavilliers was de zoon van een werknemer van de Société Manufacturière d'Armes (MAS) in Saint-Étienne en een lerares en toonde al zeer vroeg interesse in de muziek. Sinds zijn 4e verjaardag, waarop hij een platenspeler cadeau kreeg, luisterde hij bij voorkeur naar de songs van de Les Compagnons de la chanson en van de Peruaanse zangeres Yma Súmac.

Op 13-jarige leeftijd trad hij als leerling toe tot de MAS. In zijn vrije tijd wijdde hij zich aan de bokssport. Wegens diefstal werd hij veroordeeld tot een celstraf en na zijn vrijlating begon hij te werken, maar toonde geen interesse aan zijn werkzaamheden.

In 1963 schreef hij zich in bij de communistische partij Parti communiste français (PCF). In 1965 op 19-jarige leeftijd reisde hij naar Brazilië, keerde in het daaropvolgende jaar weer terug naar Frankrijk en werd daar wegens desertie voor een jaar opgesloten in de vesting van Metz.

Carrière 
Na zijn vrijlating trad hij op in verschillende cabarets en in de Cour des Miracles in Bordeaux als chansonnier en bracht hij in 1967 zijn eerste single uit. Zijn eerste succes begon met de Prix de la rose d'or de la chanson, waarmee hij in Montreux voor het chanson La Frime werd bekroond. Zijn eerste lp werd in 1968 geproduceerd onder het pseudoniem Lavilliers. Tijdens de studentenrevolutie in mei 1968 zong Lavilliers in de omgeving van Lyon in bezette fabrieken. In juni hield hij zich op in Bretagne als bedelaar, voordat hij meerdere gelegenheidswerkzaamheden in nachtclubs en in de horeca aanvaardde.

Tijdens de daaropvolgende jaren bracht hij meerdere albums uit (Les poètes 1972, Le Stéphanois) en juichte hij in oktober 1977 naar aanleiding van zijn eerste podium-optreden in de legendarische Parijse Music-Hall Olympia. Hij vestigde zich in Saint-Malo, waar hij een boot kocht, maar ging spoedig weer op reis maar Jamaica, New York en Brazilië. Naar Frankrijk keerde hij tijdens deze periode alleen terug voor zijn concerten.

Tijdens de jaren 1980 kwam uiteindelijk de doorbraak. Hij haalde een hoge graad van bekendheid, paste ook zijn losbandige levensstijl aan, maar bleef trouw aan zijn imago als wereldreiziger, avonturier en rebel, dat hij ook uitte in zijn chansons. Hij bekende ook het gebruik van drugs, welk thema hij verwerkte in zijn chansons, zoals Berceuse pour une shootée en Sax'Aphone.

In 1992 trad Lavilliers ter gelegenheid van het Fête de l’Humanité samen op met zijn jeugdidool Léo Ferré. Zoals ook in 1991 bij de sluiting van de staalgieterij in Uckange, trad hij ook eind 2011 op als zanger in een solidariteitsevenement voor de met sluiting bedreigde ArcelorMittal-werknemers in Florange.

Tegenwoordig is de zanger, die als sponsor fungeert voor de Bretonse vuurtoren Phare d'Eckmühl (Département Finistère), betrokken bij de altermondialistische beweging.

Privéleven 
Lavilliers eerstgeborene draagt de naam Anne-Laure (geb. 1968). Uit zijn in 1970 gesloten huwelijk met Evelyne werden de twee kinderen Virginie (geb. 1972) en Guillaume (geb. 1975) geboren, die zijn vader soms begeleid op het podium. In 1984 trouwde hij met Melle Li. Aan zijn dochter Salomé (geb. 1987), die in 1996 samen met hem optrad in het Palais des Sports, wijdde hij  een gelijknamige song.

Onderscheidingen

Gouden Plaat 
 
 1981: voor het album „Nuit D'amour“
 1982: voor het album „15ème Round“
 1982: voor het album „Pouvoirs“
 1983: voor het album „Etat D'urgence“
 1986: voor het album „Voleur De Feu“
 1991: voor het album „Solo“
 1995: voor het album „Master Série - Vol. 2“
 1995: voor het album „Bernard Lavilliers“
 1995: voor het album „Champs Du Possible V.2“
 1997: voor het album „Clair-Obscur“
 2001: voor het album „Arrêt Sur Image“
 2014: voor het album „Acoustique“
 2017: voor het album „5 Minutes Au Paradis“
 2021 : Sous un soleil énorme

Gouden Plaat 
 
 1996: voor het album „Champs Du Possible V.1“
 1998: voor het album „Master Série - Vol. 1“
 2004: voor het album „Carnets De Bord“

Platina Plaat 
 
 1982: voor het album „O Gringo“
 1989: voor het album „If“
 2008: voor het album „Samedi Soir A Beyrouth“
 2014: voor het album „Baron Samedi“

Discografie 

 1968: Premiers pas…
 1972: Les poètes
 1974: Le Stéphanois
 1976: Les Barbares
 1977: 15e Round
 1978: T'es vivant… ?
 1979: Pouvoirs
 1980: O gringo
 1980: Live 80
 1981: Nuit d'Amour

 1983: Etat d'Urgence
 1984: Tout est permis, rien n'est possible
 1984: Olympia Live 84
 1986: Voleur de feu
 1987: Gentilshommes de fortune
 1988: If… (record)|if…
 1990: On the Road Again (live)
 1991: Solo (record)|Solo
 1994/1995: Champs du possible
 1996: Duos Taratata

 1997: Clair-Obscur
 1998: Histoires
 2000: Histoires en scène ( live )
 2002: Arrêt sur image
 2005: Carnets de bord
 2006: Escale au Grand Rex ( live )
 2008: Samedi soir à Beyrouth
 2013: Baron Samedi
 2014: Acoustique
 2017: 5 minutes au paradis

Frans zanger