Melkviooltje
Het melkviooltje (Viola persicifolia, synoniem: Viola stagnina) is een overblijvende plant uit de viooltjesfamilie (Violaceae). De soort komt van nature voor in Europa en Siberië en staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en sterk in aantal afgenomen. Het aantal chromosomen is 2n = 20.

De plant wordt 2-30 cm hoog, heeft rechtopstaande, vaak vertakte, kale stengels en wortelstokken. De 2-4 cm lange en 1-1,5 cm brede smal driehoekig-eironde tot langwerpige bladeren hebben een iets hartvormige afgeknotte of wigvormige voet en een smal gevleugelde, 1-3 cm lange bladsteel. De bladeren zijn van boven zeer kort behaard. De sterk getande, smal-lancetvormige steunblaadjes zijn van de bovenste bladeren minstens half zo lang als de bladsteel.

Het melkviooltje bloeit in mei en juni met eerst melkwitte en een blauwige weerschijn, later verkleurend naar bleekblauwe, 1-1,8 cm grote bloemen. De bloemen geven geen geur af. De groengele  spoor is 2-3,5 mm lang en komt 0,5-2,5 mm voorbij de aanhangsels van de kelk. De bloemsteel is 3-7 cm lang en zitten vast boven het midden van het schutblad.

De langwerpig-eivormige vrucht is een doosvrucht, die langer is dan de kelk. Het zaad is 1,5-1,7 mm lang en 0,8 mm breed.	

Het melkviooltje komt voor in laagveengebieden in Friesland, de Alblasserwaard, de Gelderse Vallei, Salland en de Achterhoek.

Plantengemeenschap 
Het melkviooltje is een kensoort voor het verbond van biezenknoppen en pijpenstrootje (Junco-Molinion), een verbond van plantengemeenschappen van soortenrijke, natte graslanden op voedselarme en zwak zure bodems.

Externe links 
 Verspreiding in Nederland FLORON
 
 Beschrijving en foto's op Wilde planten
 Viola persicifolia Tele Botanica
 Foto's
 Weeda, E.J. (2001). Melkviooltje (Viola persicifolia Schreber) in Nederland in verleden en heden. 1. Variëteiten, voorkomen, standplaats en plantensociologische positie. Stratiotes 23: 73-103

Viooltjesfamilie