Stelling van Brauer-Siegel
In de getaltheorie, een deelgebied van de wiskunde, is de stelling van Brauer–Siegel een asymptotisch resultaat over het gedrag van algebraïsche getallenlichamen. De stelling generaliseert resultaten die bekend zijn over klassegetallen van complexe kwadratische lichamen/velden, naar een meer algemene rij  van getallenlichamen. De stelling werd in het midden van de twintigste eeuw bewezen door de Duitse wiskundigen Richard Brauer en Carl Ludwig Siegel.  

In alle gevallen anders dan het lichaam van de rationale getasllen  en imaginaire kwadratische velden moet men de regulator  van  in beschouwing nemen, omdat  dan als gevolg van de eenheidsstelling van Dirichlet eenheden van oneindige orde kent. De kwantitatieve hypothese van de standaardversie van de stelling van Brauer–Siegel is dat als  de discriminant van  is, dat dan geldt

Dit aannemende en uitgaande van de algebraïsche hypothese dat  een galoisuitbreiding van  is, luidt de conclusie dat

waarin  het klassegetal van  is.

Dit resultaat is ineffectief, zoals ook het resultaat over kwadratische velden was, waarop deze stelling zich baseert. Effectieve resultaten in dezelfde richting werden in de vroege jaren 1970 geïnitieerd door het werk van Harold Stark.

Referenties
, On the Zeta-Function of Algebraic Number Fields, American Journal of Mathematics 69 (1947), 243–250.

Analytische getaltheorie
Wiskundige stelling