Sebecosuchia
De Sebecosuchia zijn een groep (onderorde) van uitgestorven mesoeucrocodylische crocodyliformen die de families Sebecidae en Baurusuchidae omvat. Lang werd gedacht dat de groep voor het eerst verscheen in het Laat-Krijt met de baurusuchiden en uitgestorven was in het Mioceen met de laatste sebeciden, maar Razanandrongobe verlegt de oorsprong van Sebecosuchia naar het Midden-Jura. Fossielen zijn voornamelijk gevonden in Zuid-Amerika, maar zijn ook gevonden in Europa, Noord-Afrika, Madagaskar en het Indiase subcontinent.

Geschiedenis en fylogenie 
De Sebecosuchia werden voor het eerst benoemd in 1937 door George Gaylord Simpson. Vaak wordt echter het jaartal 1946 gegeven, toen de Amerikaanse paleontoloog Edwin Colbert de term gebruikte voor Sebecus en Baurusuchidae. Sebecus, die sinds 1937 uit Zuid-Amerika bekend was, was een ongewone krokodil met een hoge snuit en tanden die ziphodont waren, of gekarteld en zijdelings afgeplat. De familie Baurusuchidae werd het jaar daarvoor benoemd en omvatte de nieuw beschreven Baurusuchus, die ook een Zuid-Amerikaanse vorm met een hoge snuit was.

Meer onlangs zijn andere crocodyliformen toegewezen aan Sebecosuchia die niet in beide families kunnen worden geplaatst. Deze omvatten de geslachten Eremosuchus, benoemd in 1989, en Pehuenchesuchus, benoemd in 2005. Ze worden meestal beschouwd als meer basale sebecosuchiërs dan de sebeciden en baurusuchiden.

Hieronder is een cladogram dat de mogelijke fylogenetische positie van Sebecosuchia laat zien, gewijzigd ten opzichte van Turner en Calvo (2005). In dit cladogram is Sebecidae een parafyletische verzameling van basale sebecosuchiërs, terwijl Baurusuchidae monofyletisch is en de meer afgeleide sebecosuchiërs omvat.

In een fylogenetische studie van crocodyliformen splitsten Benton en Clark (1988) Sebecosuchia op, waarbij ze vonden dat baurusuchiden basale Notosuchia waren, terwijl sebeciden basale Neosuchia waren. Sinds die tijd hebben de meeste studies een monofyletische Sebecosuchia ondersteund. In 2007 plaatste een fylogenetische studie echter baurusuchiden als basale metasuchiërs en sebeciden als naaste verwanten aan een familie van notosuchiërs genaamd de Peirosauridae. Samen maakten sebeciden en peirosauriden de nieuwe clade Sebecia. Hieronder staat een cladogram uit die studie, Larsson en Sues (2007):

Twee jaar later kwamen Sereno en Larsson (2009) tot dezelfde conclusie, behalve dat ze baurusuchiden als afgeleide notosuchiërs plaatsten. Meer onlangs vonden Turner en Sertich (2010) echter steun voor Sebecosuchia in hun analyse van notosuchische verwantschappen. In hun studie was Sebecosuchia een afgeleide clade binnen Notosuchia. Iori en Carvalho (2011) kwamen tot vergelijkbare conclusies, waarbij ze Baurusuchus naast Sebecidae groepeerden. Hieronder is het cladogram van Turner en Sertich (2010):

Diego Pol en Jaime E. Powell (2011) kwamen tot dezelfde conclusie, maar hun analyse kon geen monofyletische Baurusuchidae vinden binnen Sebecosuchia. Het volgende cladogram is vereenvoudigd naar hun analyse, met de nadruk op Sebecosuchia.

Paleobiologie 
Alle sebecosuchiërs waren carnivoor en landbewonend. De neusgaten liggen helemaal aan het uiteinde van de snuit, wat suggereert dat ze op het land leefden in plaats van in water (bij aquatische krokodillenvormen openen de neusgaten zich meestal dorsaal, bovenop de snuit). De snuit zelf is zijdelings afgeplat, een kenmerk dat wordt gedeeld met andere landbewonende reptielen zoals theropode dinosauriërs. De oogkassen waren zijdelings gericht in plaats van dorsaal zoals in aquatische krokodillenachtigen. Bovendien is er een uitstekende vierde trochanter op het dijbeen voor de aanhechting van spieren die zouden hebben geholpen bij het rechtop lopen. Hoewel ze nu algemeen als landbewonend worden beschouwd, werd ooit gedacht dat sebecosuchiërs semi-aquatisch waren en een deel van hun tijd in water doorbrachten.

De zijdelings samengedrukte snuit van sebecosuchiërs heeft ze mogelijk in staat gesteld om hoge krachten te weerstaan tijdens het bijten. De tanden zijn ook zijdelings afgeplat, puntig en gekarteld. Door hun vorm zouden ze gemakkelijk vlees kunnen binnendringen en snijden. Het pterygoïde bot in de schedel is sterk gebogen, waardoor een grotere kaak-adductorspier de kaken snel kon sluiten en sebecosuchiërs een krachtige beet kon geven.

Uitgestorven Crocodylomorpha