Dietrich Fischer-Dieskau
Dietrich Fischer-Dieskau (Berlijn, 28 mei 1925 – Berg (Starnberger See), 18 mei 2012) was een Duitse baritonzanger. Hij was gespecialiseerd in het lied, maar zong ook opera en oratoria. Hij was ook dirigent, kunstschilder en musicoloog. Hij werd door velen als een van de belangrijkste klassieke liedzangers van de tweede helft van de twintigste eeuw gezien en is een van de meest opgenomen artiesten (meer dan 400 elpees en cd's).

Levensloop 
Zijn carrière begon in januari 1948, toen hij – nog als student bij Hermann Weissenborn – de liederencyclus Winterreise van Schubert zong voor de radio. In hetzelfde jaar verbond hij zich aan de Städtische Oper Berlin. In 1949 maakte hij zijn eerste plaatopname: de Vier Ernste Gesänge van Brahms. Hij had gastrollen in de operahuizen van München en Wenen. Verdere mijlpalen waren in 1951 de Lieder eines fahrenden Gesellen van Mahler bij de Salzburger Festspiele onder leiding van Wilhelm Furtwängler en in hetzelfde jaar zijn debuut op het festival van Edinburgh. In 1952 maakte hij zijn eerste tournee in de Verenigde Staten. In 1954 had hij zijn eerste optreden bij de Bayreuther Festspiele. Hij zong samen met Anneliese Rothenberger, Elisabeth Schwarzkopf en vele anderen. Tot zijn begeleiders behoorden Gerald Moore en Jörg Demus, en ook maakte hij opnamen met Svjatoslav Richter, Murray Perahia, Alfred Brendel en Daniel Barenboim.

In 1983 werd Fischer-Dieskau professor aan de Hochschule der Künste in Berlijn. Op 31 december 1992 sloot hij op een oudejaarsavondgala in München zijn zangcarrière af met de fuga "Tutto nel mondo è burla" uit Verdi's opera Falstaff.

De musicus was eredoctor aan de universiteiten van Oxford, Yale, Parijs (Sorbonne) en Heidelberg.

Persoonlijk 

In 1949 trouwde Fischer-Dieskau met de celliste Irmgard Poppen. Zij stierf in 1963 bij de geboorte van hun derde zoon. Daarna was hij kort getrouwd met de toneelspeelster Ruth Leuwerik. In 1977 trouwde hij met de sopraan en zangpedagoge Júlia Várady.

Prijzen en onderscheidingen (selectie) 
1958: Bundesverdienstkreuz I. Klasse
1962: Mozart-Medaille, Wien
1974: Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland
1980: Ernst von Siemens Muziekprijs
1984: Beierse Maximiliaansorde voor Wetenschap en Kunst
1984: Pour le Mérite
1987: Robert Schumann Prijs van de stad Zwickau
1988: Ernst von Siemens Muziekprijs
1994: Wilhelm Pits Preis, Bayreuth
2000: Ereburgerschap van Berlijn
2002: Praemium Imperiale voor zijn levenswerk
2005: Polar Music Prize
2008: Hugo Wolf Medaille
Diverse onderscheidingen voor zijn grammofoonplaatopnamen, waaronder zes Grammy Awards

Muziekfragment 
Dietrich Fischer-Dieskau zingt "Nun seh' ich wohl, warum so dunkle Flammen" uit Mahlers liederencyclus Kindertotenlieder met de Berliner Philharmoniker o.l.v. Rudolf Kempe (1955).

Externe links 
  Dietrich Fischer-Dieskau in de database van allmusic
 
  Onofficiële website
  Interview met Dietrich Fischer-Dieskau in muziektijdschrift crescendo in 2007

Duits musicus
Duits bariton
Duits operazanger