Stegotretus
Stegotretus is een geslacht van uitgestorven lepospondyle Microsauria die worden aangeduid als de Pantylidae. Het is bekend van de Cutler-formatie afzettingen uit het Carboon/Perm van New Mexico.

Onderzoeksgeschiedenis 
Materiaal dat nu aan Stegotretus wordt toewezen, werd voor het eerst (in het kort) beschreven door Eberth & Berman (1983). Het werd formeel benoemd door Berman et al. (1988). De geslachtsnaam komt van het Griekse stegè ('dak') en tretos ('geperforeerd') om te verwijzen naar grote fenestrae in de verhemeltebeenderen. De soortaanduiding agyrus, zou afgeleid zijn van het Griekse agyros ('verzamelen' / 'menigte') als verwijzing naar de concentratie van alle bekende exemplaren in een klein gebied. Het juiste woord in het oude Grieks voor 'verzamelen' / 'menigte' is echter agora (ἀγορά), met de variant agyris (ἄγυρις) in het Eolische dialect. Het holotype is CM 38023, een schedel met onderkaken. Talrijke schedels zijn aangewezen als paratypen. De materialen worden momenteel bewaard in het Carnegie Museum of Natural History. Van dit taxon is een groot aantal gedeeltelijke tot volledige schedels en bijbehorende postcrania bekend.

Anatomie 
Stegotretus was nog geen voet lang, met een brede korte kop en grote oogkassen.

Hoewel de exemplaren van Stegotretus groot in getal zijn, zijn er veel slecht bewaard gebleven of vervormd. Stegotretus wordt gediagnosticeerd door de aanwezigheid van slechts twee premaxillaire tanden en door een grote cirkelvormige fenestra in het verhemeltebeen. Een contact tussen het bovenkaaksbeen en het quadratojugale en de afwezigheid van een foramen entepicondylare in het opperarmbeen scheiden het van de ogenschijnlijk nauw verwante Pantylus.

Fylogenie 
Stegotretus werd geclassificeerd als een pantylide door Berman et al. (1988). Dit is bevestigd door fylogenetische analyses die het taxon omvatten, hoewel het soms wordt gevonden als nauwer verwant aan Sparodus dan aan Pantylus wanneer alle drie de taxa worden bemonsterd. Hieronder vindt u het resultaat van de analyse door Huttenlocker et alii (2013):

Uitgestorven amfibieën