Lycophocyon
Lycophocyon is een geslacht van uitgestorven roofdieren uit de familie Miacidae die tijdens het Eoceen in Noord-Amerika leefde.

Fossiele vondsten 
Fossielen van Lycophocyon zijn gevonden in de Santiago-formatie in afzettingen uit het Midden-Eoceen (Vroeg-Duchesnean en mogelijk Laat-Uintan NALMA) van San Diego County in de Amerikaanse staat Californië. De vondsten dateren uit het einde van de North American Land Mammal Age Uintan.

Lycophocyon is bekend van het holotype UCMP 85202, een gedeeltelijk linker- en rechterdentarium. Paratypes omvatten UCMP 170713, SDSNH 107658, SDSNH 107659, SDSNH 107442, SDSNH 107443 en SDSNH 107444, gedeeltelijke dentaria, onderkaken en andere schedelresten, en SDSNH 107446 en SDSNH 107447, craniale en postcraniale fragmenten. Er zijn ook veel andere exemplaren bekend. Alle exemplaren werden verzameld uit talrijke plaatsen, allemaal uit de bovenste delen van 'afzetting C' van de Santiago-formatie.

Kenmerken 
In het Uintan ontwikkelden zich binnen de miaciden hondachtige vormen als reactie op het veranderende klimaat. Lycophocyon was een van deze nieuwe miaciden. Het dier was ongeveer zes kilogram zwaar. Lycophocyon was een goede klimmer en gezien de bouw van de schedel en het gebit een overgangsvorm tussen de miaciden en de eerste hondachtigen.

Naamgeving 
Het werd voor het eerst benoemd door Susumu Tomiya in 2011 en de typesoort is Lycophocyon hutchisoni. De geslachtsnaam betekent 'schemerhond' in het Grieks, in verwijzingen naar zijn voorkomen aan de westkust van Noord-Amerika en zijn affiniteit met de Caniformia. De soortaanduiding eert de paleontoloog J. Howard Hutchison.

Fylogenie 
Het onderstaande cladogram volgt de topologie van een analyse uit 2011 door Susumu Tomiya.

Uitgestorven roofdieren
Eoceen