title: Procedurele aspecten en IPR
text: Dit artikel uit Tijdschrift voor Jeugdrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  hun kind ingeschreven. Later bleek dat verzoekster
  niet het kind van haar grootouders was, maar hun
  kleinkind. De vraag is of verzoekster bij die stand van
  zaken een verblijfsrecht kon ontlenen aan dat van haar
  grootouders. In de beschikking van 21 april 2017 heeft
  de Hoge Raad geoordeeld dat moet worden beoordeeld
  of verzoekster feitelijk deel uitmaakte van het gezin
  van haar grootouders. In de procedure na cassatie en
  terugwijzing heeft de Rechtbank Den Haag bij
  
  beschikking van 8 maart 2018 geoordeeld dat dit niet
  het geval was, omdat verzoekster weliswaar in één huis
  woonde met haar grootouders, maar in dat huis ook
  samenwoonde met haar beide ouders die op dat
  moment bovendien waren gehuwd. Tegen dat oordeel
  richten zich de cassatieklachten. De in het middel aangevoerde klachten kunnen volgens de Hoge Raad niet
  tot cassatie leiden.
   Procedurele aspecten en IPR
  Jurisprudentie
  Geen ongeoorloofde overbrenging in de zin
  van Kinderontvoeringsverdrag
  Rechtbank Den Haag 4 februari 2019, ECLI:NL:
  RBDHA:2019:988 (datum publicatie: 4 maart 2019)
  
  12
  
  Verzoek vader tot teruggeleiding kinderen naar Spanje. De rechtbank oordeelt dat aangenomen moet worden dat de vader en de moeder, en daarmee de kinderen, in elk geval vanaf eind augustus 2016 steeds twee
  (wisselende) gewone verblijfplaatsen hebben gehad, te
  weten Nederland en Spanje. Het feit dat de kinderen
  in Spanje zijn geboren en daar de eerste zeven weken
  van hun leven hebben doorgebracht, is tegen de achtergrond van de steeds wisselende verblijven van de
  ouders onvoldoende om vast te stellen dat hun gewone
  verblijfplaats in Spanje is. Daarbij komt dat niet is
  gebleken dat de ouders op enig moment een bewuste
  en definitieve keuze hebben gemaakt de kinderen in
  Spanje (dan wel in Nederland) groot te brengen. Nu
  de ouders afwisselend in twee landen verbleven, kan
  geen sprake zijn van een (on)geoorloofde overbrenging
  of vasthouding in de zin van het Verdrag. Het Verdrag
  voorziet niet in de situatie dat niet één duidelijke
  gewone verblijfplaats kan worden aangewezen. De
  rechtbank komt daarom niet toe aan de bespreking van
  de andere aangevoerde stellingen en verweren die zijn
  gegrond op de toepasselijkheid van het Verdrag. Het
  verzoek van de vader wordt afgewezen.
   Beëindiging gezag vader die met minderjarige
  in India verblijft
  Rechtbank Noord-Holland 14 februari 2019, ECLI:NL:
  RBNHO:2019:1686 (datum publicatie: 4 maart 2019)
  
  De RvdK verzoekt het gezag te beëindigen van een
  vader die zijn minderjarige dochter zonder
  toestemming van de moeder mee naar India heeft
  genomen. De rechtbank wijst het verzoek toe. Los van
  de vraag of er al dan niet sprake is van ontvoering, staat
  vast dat de minderjarige in een belangrijke levensfase,
  waarin zij bezig was zich te hechten, van de ene op de
  andere dag is weggehaald bij haar moeder die op dat
  
  TvJr 2019 | nr. 1
  
  moment de verzorgende ouder was en van Nederland
  naar India is overgebracht. De vader is de afgelopen
  twee jaar niet in staat geweest om contact mogelijk te
  maken tussen de moeder, de minderjarige en haar zus.
   Pas recent is er onder grote en voortdurende druk van
  de Indiase rechter voor het eerst in twee jaar contact
  geweest, maar dit contact is niet structureel, ondanks
  de ‘orders’ van de Supreme Court van India. Hoewel
  er bij de RvdK geen zorgen zijn over de welstand
  waarin de minderjarige opgroeit, zijn er wel grote zorgen over haar emotionele ontwikkeling. Deze zorgen
  worden door de rechtbank gedeeld. Behalve de vader
  weet niemand hoe het met de minderjarige gaat, wat
  haar is verteld en wat dit alles met haar doet. Het blijft
  onduidelijk of er voor de minderjarige hulpverlening
  in India is ingezet. De vader informeert de moeder niet
  over het welzijn en de ontwikkeling van de minderjarige en is niet in staat het gesprek met de moeder over de
  minderjarige aan te gaan. Dit alles leidt tot het oordeel
  dat de minderjarige zodanig opgroeit dat zij in haar
  ontwikkeling wordt bedreigd en dat deze situatie al
  dermate lang voortduurt dat de aanvaardbare termijn
  is overschreden. Daarmee is naar het oordeel van de
  rechtbank voldaan aan het gestelde in artikel 1:266,
  eerste lid onder a, BW.
  Geen doorbreking appel-verbod
  Gerechtshof ’s-Hertogenbosch 7 maart 2019, ECLI:NL:
  GHSHE:2019:924 (datum publicatie: 8 maart 2019)
  
  De minderjarige is op 6 februari 2017 uit huis geplaatst
  in een voorziening voor pleegzorg. De moeder heeft
  verzocht tot vervanging van de GI. Dit verzoek is door
  de rechtbank afgewezen, waartegen zij in hoger beroep
  gaat. Zij beroept zich ter zitting in hoger beroep op
  doorbreking van het appelverbod op grond van het
  belang van het kind. Het hof acht haar echter niet-ontvankelijk in haar verzoek, nu de grief tegen de doorbreking van het appelverbod voor het eerst is gedaan
  tijdens de mondelinge behandeling, hetgeen in dit
  geval te laat is.
  doi: 10.5553/TvJr/259035002019001001002.
  