NIEUWS INZAKE WETGEVING, RESOLUTIES EN BESLISSINGEN OP HET GEBIED DER BELASTINGEN:
42

MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJESHUISHOUDKUNDE

en in liet opstel van den hoer Van Doorne tegen het gebruik van
de vraagprijs van derden werd uitgesproken. De discussie
tussen den heer Van Doorne en mij liep dus niet, ook niet voor
een deel, over de vraag, of de vraagprijs van derden door
andere middelen met hetzelfde doel kon worden vervangen.
Tk kan dan ook niet inzien, hoe de mening van den heer Van
Doorne met de mijne verenigbaar zou kunnen zijn.
Daarentegen heb ik niet het minste bezwaar om de door den
heer Spinosa Cattela aanbevolen methode te aanvaarden. In
beginsel althans. Het kan ongetwijfeld nuttig zijn, te werken
met wat de heer S. C. noemt een tasksetting-prijs. Uit de toe­
lichting van den inzender blijkt intussen, dat die prijs niets
anders is dan de standaard-prijs, gebaseerd op efficientiestandaards. Het woord „tasksetting” heeft het aantrekkelijke
van een beeldende werking ter aanwijzing van het doel van
de methode; het woord doet uitkomen, dat de bedrijfsafdeling
tot taak heeft om de vooraf bepaalde efficientie-standaards te
bereiken. Maar de methode zelve is geen andere dan die welke
men reeds sedert lang heeft aanbevolen in het gebruik van de
efficientie-standaards.
Zoals ik zei: in beginsel heb ik tegen deze methode geen
bezwaar. Maar het kan toch zijn nut hebben, hier in herinnering
te brengen, dat de methode menigmaal op onoverkomelijke
moeilijkheden in de toepassing afstuit. Zo is het b.v. niet moge­
lijk, uit de efficientie-standaards of de tasksettingprijzen een
doelmatig tarief op te bouwen voor alle diensten van het eigen
auto-park. Men kan wel standaards maken voor de technische
factoren (als sljjting, olie-verbruik, benzine-verbruik), maar
deze leiden nog niet tot een rationeel tarief, waarbij rekening
wordt gehouden met de frequentie van de diensten, de bezet­
ting, de vervoerde gewichten, de afstanden, het traject enz.
 Daarbij houde men in ’t oog, dat deze vervoerdienst — ik wees
daarop reeds in het November-nummer — in de plaats treedt
van en eigenlijk moet concurr'eeren met vrije bedrijven van de
meest verschillende aard, t.w. personen-taxi’s, busdiensten,
expeditiebedrijven, tramwegen, spoorwegen, binnenvaartdiensten enz. In dit geval moet toch weer naar mijn ervaring de
vraagprijs van derden worden ingeschakeld om tot liet juiste
inzicht in de doeltreffendheid der exploitatie te komen. Zonder
dat dit behoeft te verhinderen, dat men voor bepaalde onder­
delen een „tasksetting” toepast.
TH. L. Jr.
NIEUWS INZAKE WETGEVING, RESOLUTIES EN
BESLISSINGEN OP HET GEBIED
DER BELASTINGEN
Red.: Mr. Dr. E. TEKENBROEK
(Bijdragen en mededeelingen zende men aan den Secretaris
der Redactie)
Art. 3 D.T.B.
De Hooge Raad heeft dd. 17 Juni 193G (B G131) een arrest
gewezen over de interpretatie van het woord „genoten” in art.
3 D.T.B., waarop in deze rubriek de aandacht mag worden
gevestigd in verband met de vele plaats gehad hebbende kapitaalafstempelingen.
De casus positie was de volgende. Een N.V. (de moedermaat­
schappij) had van haar dochter-maatschappij ƒ 40.000.— divi­
dend ontvangen (genoten dus). De dochter-maatschappij had
eenige jaren geleden haar kapitaal ten deele afgestempeld, zoodat haar dividend uitkeering krachtens art. 5, derde lid, letter
a, niet belast was.
De moeder-maatschappij claimde nu voor de berekening van
de belasting over haar eigen uitkeeringen toepassing van art. 3.
De Inspecteur wilde daarvan niet weten, op grond van liet feit,
dat de uitdeeling van de dochter-maatschappij krachtens art. 5,
lid 3, letter a, niet als winstuitdeeling kan worden aangemerkt.
 De Raad van Beroep I te Rotterdam stelde de moeder-maat­
schappij in het gelijk op grond van de overweging, dat in art. 3
geen band met art. 5 wordt gelegd en art. 3 o.m. slechts eischt,
dat het bedrag in kwestie is genoten, dus niet dat het bedrag
is ontvangen als een uitdeeling in den zin der wet. De Raad
betwijfelde zelfs, of het doel van art. 3 enkel zou zijn het voor­
komen van dubbele belasting.
De Minister stelde cassatie in wegens schending van art. 3
D.T.B. juncto art. 5 D.T.B. De Ilooge Raad stelde den Minis­
ter in het gelijk en overwoog daarbij, dat de strekking van art.
3 wel degelijk was het voorkomen, dat meer dan eens belasting
geheven zou worden, als „het reeds eenmaal uitgekeerd bedrag
eener uitdeeling1) bij eene andere vennootschap opnieuw tot
uitdeeling mocht komen” . M.a.w. de H.R. maakte uit, dat „het
bedrag, dat in een boekjaar genoten wordt” , waarop art. 3 D.
T.B. doelt, moet bestaan uit belastbare uitkeeringen.
Wij achten deze uitspraak juist en billijk. De Minister had
trouwens zijn ambtenaren met zijn resolutie dd. 3 November
1931 No. 64 B 5278, aangevuld met zijn resolutie dd. 1 Juni ’32
No. 20, reeds in deze richting ge instrueer d. (Voor goed begrip
zij vermeld, dat art. 5 lid 3 letter a bij wetswijziging in 1931
zijn huidige gedaante kreeg). De logica, in die resoluties opge­
sloten, is vermoedelijk de oorzaak geweest, dat eerst in 1935
een belanghebbende het eens is gaan probeeren, want wij kun­
nen ons in verband met de vele kapitaalafstempelingen niet
voorstellen, dat posities, als waarop het onderhavige arrest be­
trekking heeft, zich niet eerder hebben voorgedaan.
 Had de moeder-maatschappij in verband met de afstempeling
van de aandeelen der dochter-maatschappij haar eigen aandeelen afgestempeld, dan zou de moeder-maatschappij bij doorbe­
taling van de ƒ 40.000.—, die de dochter-maatschappij op
grond van art. 5 lid 3 letter a onbelast uitkeerde, ook een be­
roep op dit artikel hebben kunnen doen, en bovendien later,
dank zij de laatste zinsnede van art. 3, voor hetzelfde bedrag
nog eens op dit art. 3. Vrijstelling en aftrek zouden dus cumuleeren. De moeder-maatschappij, waarop dit arrest betrekking
heeft, had haar kapitaal blijkbaar niet afgestempeld, maar de
afstempeling op de aandeelen door de dochter-maatschappij
intern verwerkt, dus haar reserves er mede verminderd, c.q.
haar verlies vergroot ( in verband met art. 5 lid 2 komt zulks
ten slotte op hetzelfde n eer); zij kan daaruit, gegeven het sy­
steem van de D.T.B., geen rechtsgrond putten om een bedrag
van ƒ 40.000.— aan winst (w.o. in de fiscale terminologie ook
reserves vallen) onbelast uit te keeren.
Men zou het arrest aldus kunnen samenvatten: beroep op
art. 3 is slechts mogelijk, zoolang en voorzoover in de moeder­
maatschappij uitkeeringen aanwezig zijn, die bij de dochter­
maatschappij reeds belast zijn.
Het wil ons voorkomen, dat door dit arrest implicite beslist
is, dat voor het geval een dochter-maatschappij in eenig jaar
een uitkeering doet, welke eerst, omdat ze niet door winst
gedekt is, belastbaar wordt in het jaar, waarin ze door winst
gedekt is, (zie art. 5 lid 2), de moeder-maatschappij eerst in
het laatste bedoelde jaar een beroep op art. 3 zal kunnen doen.
Beroepschrift van een N .V . onderteekend door een
commissaris

Een dergelijk beroepschrift is nietig. Art. 11 der wet op
de Raden van Beroep, dat de mogelijkheid opent om een be1)

pain de luxe-brood, waarvan Charivarius zou smullen.
 MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE

roepsehrift, dat niet volledig is, nader aan te vullen, kan op
een dergelijk beroepschrift geen toepassing vinden, omdat het
niet aan onvolledigheid lijdt, maar een ander gebrek vertoont
(II.R. 13 Mei 1936 B 6115).
Wil men een commissaris het beroepschrift laten onderteekenen, dan meet op een of andere wijze blijken, dat hij door
het bestuur daartoe gemachtigd is.
H erroeping van een besluit der Algem eene V ergadering

Kan een besluit tot het doen van een uitkeering door de
Algemeene Vergadering genomen worden herroepen?
Ja, als het besluit en de aangifte op misverstand en dwaling
berust (zie II.R. 21 October 1931 B 5063); neen, als zulks niet
het geval is (zie H.R. 29 April 1936 B 6106).
Is liet genomen besluit nog niet uitgevoerd, door hetzij uit­
betaling in contanten of door crediteering, dan zal o.i. herroe­
ping steeds mogelijk zijn. Immers dan is weliswaar reeds tot het
doen der uitdeeling besloten, maar de uitdeeling is nog niet ge­
daan, en eerst het doen der uitdeeling doet de belastingplicht
ontstaan (zie art. 2 der wet).
Agio en emissie-onkosten

Uit het arrest dd. 1 Mei 1935 B 5860 valt de conclusie te
trekken, dat N.V.’s wijs doen emissie-kosten niet van het ver­
kregen agio af te trekken, daar anders slechts het verminderde
bedrag der agio als kapitaalinbreng zal worden aangemerkt.
Beter is de emissie-kosten van de reserves af te schrijven of zoo
deze mochten ontbreken, hetgeen bij een emissie met agio wel
niet veel zal voorkomen, die emissiekosten ten laste van de ver­
lies- en winstrekening te brengen.
Wijziging Successierecht

43

serve, die voor haar een bedrijfsschuld is, een grootcr bedrag
in aftrek kon brengen, dan zij had kunnen doen, als zij bijv. de
bruto methode of de Zillmer methode had toegepast.
 De Inspecteur kon zich met het gebruiken der netto methode
in deze niet vereenigingen. Hij stelde, dat de contante waarde
van de te vorderen premies ten volle onder de activa moet
worden opgenomen, resp. van de contante waarde der te beta­
len uitkeeringen moet worden afgetrokken. Hij motiveerde dit
met er op te wijzen, dat een deel der premies bestemd is tot
dekking van toekomstige administratiekosten, en die in de toe­
komst te betalen administratiekosten voor de maatschappij op
het moment, waarop zij aangifte deed, geen schuld vormen.
Hier is geen speld tusschen te krijgen en de Amsterdamsche
Raad van Beroep erkende dan ook in zijn uitspraak, dd. 28 De­
cember 1936, de juistheid van deze stelling van den Inspecteur,
maar keek toch iets verder dan de Inspecteur. Na te hebben
vastgesteld, dat het in deze ging om de aftrek van een bedrijfs­
schuld, overwoog de Raad, dat krachtens art. 3 lid 4 der wet
de contante waarde der bedrijfsschulden wordt berekend over­
eenkomstig goed koopmansgebruik en liet daarop volgen, dat
goed koopmansgebruik verbiedt bij de berekening der premiereserve buiten aanmerking te laten de omstandigheid, dat de
verzekering maatschappij om haar verplichtingen te kunnen
voldoen administratiekosten moet maken of wel aan een ander,
die zich eventueel met de voldoening van de verplichtingen zou
belasten, daarvoor een zeker bedrag zou hebben te betalen.
 Daar nu de door de maatschappij in kwestie gebruikte netto
premie (65 % van de bruto premie) den Raad gemotiveerd
voorkwam, stelde hij den Inspecteur in het ongelijk
Hoewel ons de overweging omtrent de wijze van berekening
der premie reserve wat apodictisch lijkt, als men daarin ten
minste moet lezen dat alleen de neto methode en bijv. niet de
Zillmer methode in overeenstemming met goed koopmansgebruik
is, achten wij de uitspraak ju ist; zij getuigt van zin voor de
werkelijkheid.
E. T.
■Vlet ingang van 1 Januari j.1. is in werking getreden de
wet van 21 December 1936 (Stbl. 406), waarbij art. 3 van de
Successiewet is gewijzigd.
De strekking van deze wetswijziging is het mogelijk te maken
belasting te heffen van nalatenschappen van Nederlanders, die
bet Rijk metterwoon hebben verlaten, en van door zoodanige
Nederlanders gedane schenkingen.
De vlucht naar het buitenland wegens fiscale voordeelcn
wordt daardoor minder attractief.
Red.: F. HAARBOSCH, CH. HAGEM AN, Drs A. TH. DE
LANGE en Drs W . P. D E N TURK
(Bijdragen en mededeelingen zende men aan den Secretaris
der Redactie)

Wijziging van de W et op de Inkomstenbelasting

Publicatie van de W in strek en in g in Z . A frika

Met ingang van 1 Mei ’37 treedt in werking de wet van
10 December 1936 (Stbl. 405), waarbij de artikelen 7, 8, 9 en
10 van de Wet op de Inkomstenbelasting zijn aangevuld, resp.
gewijzigd en art. 129 aan de wet is toegevoegd.
Deze wetswijziging brengt een nieuwe regeling voor de stor­
tingen door den werkgever of den werknemer ter verkrijging
van aanspraken op uitkeeringen, en verklaart uitkeeringen,
welke enkel berusten op de voorschriften van de moraal of het
fatsoen tot verschuldigde uitkeeringen.
 In het nummer van 23 Januari van The Accountant komt
een bespreking voor betreffende: Company legislation in South
Africa. Deze wetgeving is voornamelijk geinspireerd door de
Engelsche Companies Act 1929.
Als een ook voor ons interessant punt van dit wetsontwerp
kan de bepaling omtrent de publicatie vair de winstrekening
gelden. Deze moet zijn ,,a true statement of profit and loss for
the period covered”.
De winstrekening zal dus moeten onderscheiden zonder te
kort te doen aan den algemeenen eisch van deze rekening:
a. buitengewone debet- en creditposten
b. handelswinsten en -verliezen
c. saldi voortvloeiende uit transacties met aandeelen
d. inkomsten van beleggingen
c. verkregen dividenden of bijpassing van verliezen van doch­
terondernemingen
/. winsten of verliezen op verkoop van onroerende goederen
g. afboekingen van in vorige jaren gevormde reserves.
Het sub. g. gestelde zal in de praetijk nog wel moeilijkheden

De netto methode voor de berekening der wiskundige
reserve bij levensverzekering-maatschappijen en
art. 3 lid 4 der W et op de belasting van de
Doode Hand

Een onderlinge levensverzekering maatschappij had voor de
aangifte van haar belastbaar vermogen voor de Doode Handbelasting haar premie reserve berekend volgens de netto me­
thode. Het gevolg daarvan was, dat zij voor haar premie re­

UIT HET BUITENLAND.
