DE NIEUWE RICHTIGE HEFFING
MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRUFSHUISHOUD KUNDE

ten aanzien van bovenstaand vermeld arrest met betrekking
tot de berekening der bedrijfsschade mogelijk zijn, mag de
toekomstige jurisprudentie te dien aanzien met bijzondere be­
langstelling tegemoet gezien worden.
M. P.
DE N IEU W E RICHTIGE H EFFIN G

In het April-nummer mochten wij eenige algemeene be­
schouwingen geven over de uitbreiding, die het bekende aan­
hangige wetsontwerp aan de richtige heffing (R.H.) wil toe­
denken. Het onderwerp bracht vele pennen in de pers in be­
weging en het blijkt, dat menig belanghebbende zich reeds een
voorstelling tracht te maken van den invloed, dien de nieuwe
R.H. op zijn belastingaanslag zal hebben. Is dit voor vele ge­
vallen vrij nauwkeurig te omlijnen, zoo zijn er niettemin tal­
rijke situaties, waarin twijfel bestaat en liet schijnt ons bij de
algemeene belangstelling voor de ontworpen regeling te passen,
de meest voorkomende vraagpunten voor het voetlicht te bren­
gen.
Tot het gemak van Koning Lezer laten wij het voorgestelde
2e lid van art. 1 der AVct R.H. aan onze verhandeling vooraf­
gaan. Het luidt:
„Mede wordt voor de heffing van de inkomstenbelas­
ting, de gemeentefondsbelasting, de vermogensbelasting
„en de verdedigingsbelasting I geen rekening gehouden
„met het bestaan eener naamlooze vennootschap welker
„gedragslijn eene aanmerkelijke belastingbesparing voor
„hare aandeelhouders en andere deelgerechtigden in hare
„winst medebrengt. Het enkel voor aanwijsbare bedrijfs­
doeleinden reserveeren van bedragen uit de winst kan
„geen aanleiding tot toepassing van deze bepaling geven.”
Achtereenvolgens zullen wij eenige rubrieken, aanknoopende
aan de bewoordingen van het wetsontwerp, in behandeling
nemen.
Enkel voor aanwijsbare bedrijfsdoeleinden reserveeren.
 73

In een ander geval reserveert men over 1938 voor eigen
risico wegens niet verzekerd brandgevaar ƒ 100.000. Het doel
der reserve en het bedrag worden voldoende, als bestaande en
niet te hoog getaxeerd, bewezen en de reserve geeft mitsdien
geen aanleiding tot heffing van I.B. Maar nu gaat men in
1939 over tot dekking van het risico bij derden, terwijl de winst
over dat jaar ad ƒ 40.000 wordt uitgedeeld. Kan nu de gehand­
haafde reserve, die van gemotiveerde en toegelaten bestemmingsreserve verpopt is in een vrije winstreserve, reden geven
om R.H. voor 1940/41 toe te passen?
De woorden van het wetsontwerp doen ons de vraag beves­
tigend beantwoorden. Er wordt in 1939 geen nieuwe reserve
gevormd, wat de uiterlijke omschrijving aangaat, doch wèl on­
dergaat het karakter in 1939 verandering. Wat in 1938 achtergehouden werd als schuld, vertegenwoordigende de contante
waarde van het onverzekerd risico, is in 1939 bevrijd van het
obligo en in feite een winstpost van 1939. Wij vergelijken dit
met een reserve in 1938 voor de risico’s uit een loopende pro­
cedure, die in 1939 wordt gewonnen; in de practijk zagen wij
meermalen dergelijke reserve ten gunste van de winst van het
nieuwe jaar geboekt en al laat men het feitelijk gebeuren niet
op deze duidelijke wijze in de boekhouding tot uiting komen,
zoo verandert dit niet, wat in werkelijkheid is geschied.
Naast ons met redenen omkleed antwoord, willen wij niet
verzuimen er op te wijzen, dat de rechtszekerheid baat zou
vinden bij een omschrijving in de wettelijke redactie, die allen
twijfel zou afsnijden, in voege, dat positief tot uitdrukking zou
komen, dat het vervallen van een aanwijsbaar bedrijfsdoel­
einde een reserve tot winst maakt over het nieuwe jaar. De
winst over 1939 zou dan onaanvechtbaar in het gegeven voor­
beeld ƒ 140.000 zijn.
 Oude reserves.
Hieronder verstaan wij reserves, reeds bestaande in het laat­
ste boekjaar, dat nog geen aanleiding kan geven tot de nieuwe
R.H., d.w.z. reserves, waaruit slechts een gedragslijn der N.Y.
vóór 1 Maart 1938 volgt. Dit zijn dus de reserveeringen, waar­
toe vóór dien datum is besloten; zij zullen een enkele maal boek­
jaar 1937 betreffen, doch in het algemeen 1936 en vorige boek­
jaren ,zoomede boekjaar 1936/7 (b.v. van 1 Juli—30 Juni) en
daaraan voorafgaande.
Een N.V., die vóór 1 Maart 1938 reeds 200 % van het ge­
storte kapitaal reserveerde, zal deswege niet onder de nieuwe
R.H. kunnen vallen, ook al zouden de reserves niet onder die
voor aanwijsbare bedrijfsdoeleinden zijn te rangschikken. Toch
meenen wij, dat zij voor latere boekjaren niettemin van in­
vloed en zelfs van veel invloed kunnen zijn, als over R.H. voor
die latere boekjaren moet worden geoordeeld. De N. V., die
reeds 200 % reserveerde zonder daarvoor aannemelijke be­
drijfsdoeleinden te kunnen aanwijzen, zal uiteraard anders be­
keken worden dan hare zuster, die in het vrijgestelde verleden
weinig of niets ter zijde legde. Als de laatste eerst over 1938
begint met reserveering van b.v. 20 of 25 %, daarbij van de
jaarwinst */* of s/ 4 als dividend uitdeclende, maakt zij het,
zooals de M. v. T. dit uitdrukt, in fiscaal opzicht niet te bont.
De belastinginspecteur kan voor haar een oogje dicht doen,
terwijl hij voor de N.Y., die reeds dik in de reserves zit, beide
oogen wijd open houdt, misschien zelfs een extrabril opzet,
daarbij angstvallig zorgdragend, dat dc R.H. nooit meer dan
de nieuwe reserves mag bestrijken.
Als voorbeelden voor deze bedrijfsdoeleinden noemt de M.
 v. T. vorming of vergrooting van reserves voor uitbreiding,
reserves tot dekking van grootere kapitaalbehoeften, welke
het gevolg zullen zijn van een te voorziene prijsstijging en re­
serves tot dekking van zekere verzekerbare doch niet verze­
kerde risico’s, zooals brand-, molest- en arbeidsconflicten­
risico ’s.
Gesteld, dat aanwijsbare bedrijfsdoeleinden een reserve van
ƒ 100.000 motiveeren, docli dat ƒ 200.000 gereserveerd wordt,
is dan de geheele reserve aan I.B. onderworpen, daar niet
enkel voor de vrijwarende doeleinden wordt gereserveerd? De
vraag wordt nog klemmender, welhaast adembenemend, indien
wij de cijfers in ƒ 100.000 en ƒ 120.000 wijzigen.
Het is niet waarschijnlijk, dat de hoogere reserve ook het
vrijgestelde deel daarvan zou moeten doen tenietgaan; dit zou
in strijd zijn met het doel, dat bij de vrijstelling heeft voorge­
zeten. Wij gelooven dan ook stellig, dat de vrijstelling voor het
daarvoor gedachte bedrag onaangetast zal blijven. Niet alleen
geeft de wettelijke omschrijving daarvoor nog ruimte, waar
deze niet uitdrukkelijk vereischt, dat de reserves in haar ge­
heel, dus als totaal, moeten worden bekeken, maar mede kan
de noodige machtiging van den Minister met deze beperking
rekening houden. Practisch is de bepaling derhalve op te vat­ Aanwijsbare bedrijfsdoeleinden.
ten, als ware er speciaal sprake van het reserveeren van be­ Van verschillende zijden hoorden wij de vraag stellen, of
dragen, in zoover dit voor aanwijsbare bedrijfsdoeleinden ge­ reserveeren voor mogelijke bedrijfsverliezen onder de aanwijs­
bare bedrijfsdoeleinden is te rekenen. De degelijke koopman
schiedt.
 74

MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE

pleegt in goede tijden ook aan de magere jaren te denken en
wil graag een duitje wegleggen voor den kwaden dag. Een
kleine reserve voor dit doel zal allicht onaangevochten blijven,
daar men niet zou kunnen stellen, dat belanghebbende het
hierdoor te bont maakt, Het principe kan in dit geval dus
buiten geding blijven. Maar hoe, indien van ƒ 100.000 netto­
winst voor mogelijke bedrijfsverliezen ƒ 80.000 wordt gereser­
veerd ?
Wij betreden hier liet terrein van de practische hanteering
der nieuwe R.H. door den Fiscus, e.q. door het rechtsprekende
college. De tekst van het wetsontwerp laat voldoende ruimte
om in dit opzicht de noodige coulance te toonen. Wie in het
verleden niet karig was bij de dividend-declaraties, zal op te­
gemoetkoming mogen rekenen. Haar wie vroeger al zwaar re­
serveerde, zooals de hiervoren bedoelde N.V. met hare 200 %
reserve, zal mogelijke verliezen uit die bestaande reserve moe­
ten dekken en geen redelijke aanspraak op nieuwe reserveering
kunnen maken.
Want mogelijke ,d.i. nog niet aantoonbare, bedrijfsverliezen,
kunnen naar onze meening niet worden gebracht onder de be­
drijfsdoeleinden, die aanwijsbaar zijn. Of de toekomst winst
of verlies zal brengen, kan men niet met zekerheid voorspel­
len en waarom zou men dan de zwartgallige verwachting als
de juiste moeten aannemen ? Slechts als er iets vaststaat, zou
de Fiscus deze verwachting van invloed kunnen doen zijn. Wij
denken b.v. aan een N.V., die over 1938 een winst maakt van
ƒ 100.000 en hiervan ƒ 60.000 wil reserveeren; de jaarverga­
dering wordt in Juli 1939 gehouden en de tussehentijdsehe
balans per 30 Juni 1939 wijst een verlies van ƒ 50.000 aan.
De gang van zaken na het afgesloten boekjaar kan derhalve
de reserve tot een aanwijsbaar bedrjjfsdoel doen strekken, n.1.
 om het reeds bekende verlies in het nieuwe jaar te compenseeren. Kort gezegd, er zullen feiten vereischt worden; pessi­
mistische beschouwingen, niet op feiten steunende, mogen wei­
nig of geen indruk maken.
Goodwill.
Een bedrijf is in een N.V. ingébracht met een goodwill van
ƒ 50.000. Jaarlijks schrijft men hierop ƒ 5.000 af, hetgeen als
gemotiveerd is aan te merken, daar de aanvankelijke goodwill
gemotiveerd is aan te merken, daar de aanvankelijke goodwill
in 10 jaar zal zijn verdwenen. Kan dit reden geven om de nieu­
we R.H. toe te passen?
Neen, antwoorden wij. Er is immers een nieuwe exploitant
van het bedrijf geboren in den vorm der N.V., die evenveel
recht heeft op de afschrijving als elke andere exploitant, die
het bedrijf zou hebben overgenomen en die voor I.B. zou kun­
nen afschrijven, indien hij het bedrijf onder firma voortzette.
Zelfs is het de eerste jaren verre van zeker, of een belastingbesparing zou zijn te berekenen, wanneer men de registratie­
rechten en de hoogere waarde der aandeelen, vergeleken met het
vroegere kapitaal-saldo, in het geding brengt; iets, waartoe vol­
gens onze vorige beschouwingen over de nieuwe R.H. alle
aanleiding bestaat.
AVie mocht meenen, hier een lek in de ontworpen regeling te
hebben gevonden, zal allicht bedrogen uitkomen. Hoe men de
zaak ook beschouwt, de oude privé-eigenaar is zijn bedrijf kwijt
en hij zou dit uit de N.V. niet kunnen terugkrijgen, dan tegen
vergoeding van goodwill-waarde waardoor de winst der N.V.
vergroot zou worden. Hetzelfde geldt voor een vreemden derde,
die het bedrijf van de N.V. zou overnemen.
 Uiteraai’d handelen wij hier over goodwill-bedragen, die als
reëel zijn aan te merken. Afschrijving op een buitensporig op­
geschroefde goodwill, zal door den Fiscus, zooals dit voorheen
reeds kon plaats vinden, worden beschouwd als aanzuivering
uit de winst van ongestorte waarden en de strijd zal zich ver­

plaatsen naar het terrein der schatting van de werkelijke bedrijfswaarde eener zaak, aan de hand van vroegere en tijdens
den inbreng te verwachten winstgevendheid. Doch is het goodwill-bedrag reëel bepaald, zoo zien wij in afschrijving daarop
door de N.V. voor den aandeelhouder geen belastingbesparing,
die het ontwerp beoogt te treffen, althans indien de afschrijving
over redelijken tijd wordt verdeeld. Men heeft dan in ieder geval
te doen met een belastingplichtige, die het — zooals men dit
in de M. v. T. vindt uitgedrukt — niet te bont maakt. Het
normale blijve aannemelijk; het abnormale zal zichzelf wreken.
De aandeelhouders.
AVij zien voor ons een groot-aandeelhouder, die 90 van de 100
aandeelen heeft, geflankeerd door zijn beide zusters, ieder 5
aandeelen bezittende. Er wordt een winst van ƒ 100.000 onder
de nieuwe R.H. belast en de zusters, aangeslagen naar ƒ 5.000,
moeten elk ƒ 500 I.B. betalen. Dividend wordt niet uitgekeerd
en vermogen, buiten de aandeelen, hebben zij niet. Hoe kunnen
zij, als eerzame staatsburgeressen, de I.B. voldoen! Uit de N.V.
kunnen zjj niet putten; broer houdt het geld in de N.V. vast
en blijft onvermurwbaar voor smeekbeden, tranen en deurwaarders-exploiten aan de vrouwen. Misschien is hij zelfs zoo
weinig familieziek, dat hij van de verlegenheid zijner medeaandeelhouders gebruik wil maken om haar de aandeelen tegen
een zacht prijsje te ontfutselen. Een familie-drama verrijst voor
ons geestes-oog, waarvan de verdere uitwerking een andere pen
behoeft dan die de schrijver over belastingzaken hanteert.
 Het dilemma is slechts op te lossen door de N.V. te ver­
plichten een uitkeering te doen ten bedrage van de I.B. harer
aandeelhouders, die uit de R.H. voortvloeit, of door de belas­
ting bij de N.V. verhaalbaar te maken, met debiteering van de
aandeelhouders voor de voor hen betaalde I.B. De eerste me­
thode is verwerpelijk door de onnatuurlijke dwang, die de Over­
heid zou uitoefenen op de dividend-declaratie eener N.V., een
dwang die de vrijheid van den ondernemer naar gangbare
Nederlandsche begrippen te ruw zou beknotten. De tweede op­
lossing, het (zoo noodig) aansprakelijk stellen van de N.Ar.
voor de betaling van deze I.B., uit hare handelwijze voor de
aandeelhouders voortkomende, is veel minder gewrongen en
daarom, mede omdat zij de eenige uitkomst uit de moeilijkheid
biedt, te aanvaarden. Het ontwerp bevat echter geen bepaling,
die de aansprakelijkheid der N.V. in dit opzicht regelt.
Een andere situatie bestaat, als de aandeelen aan toonder en
de aandeelhouders onbekend zijn. Zoo is het uiteraard bij de
groote N.V.’s, welker aandeelen ter beurze genoteerd zijn. De
nieuwe R.H. is hier ónmogelijk, aangezien de Fiscus slechts
aanslagen in de I.B. kan opleggen aan bekende personen. AATij
herhalen dan ook onze conclusie in het April-nummer van dit
blad, dat deze N.Ar.’s buiten de nieuwe R.H. vallen.
Doch ook bij besloten N.V. ’s van omvangrijken aard kan het
zich voordoen, dat niet alle aandeelhouders zijn aan te wijzen.
 De omstandigheden kunnen dan grond geven aan een gefun­
deerd vermoeden, wie de aandeelen bezit en de Fiscus zal in
dit geval met gepaste vrijmoedigheid tot aanslag overgaan, het
aan de rechtspraak overlatende, of zijne zienswijze wordt aan­
vaard. AVij rekenen er op, dat de rechter tegenover een ernstig
gemotiveerd vermoeden niet steeds zal vorderen, dat de Fiscus
tot volledig bewijs zal worden genoopt, enkel omdat belang­
hebbende zich van den domme houdt. Het bewijs, dat iemand
iets weet, als hij pertinent volhoudt het niet te weten, zal als
regel niet te leveren zijn. Doch een billijke verdeeling van den
bewijslast zal den rechter kunnen brengen tot den eisch, dat
belanghebbende de sterk geargumenteerde stellingen van den
Fiscus behoorlijk moet weerleggen. De Raden van beroep kwa­
men meermalen voor dit geval te staan en wij zagen daar de

MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE

bloote ontkenning van belanghebbende, nadat hij in de gelegen­
heid was gesteld de fiscale veronderstelling te ontzenuwen, meer
dan eens als onvoldoende weerlegging verworpen.
Wie in fiscale zaken geen onbekende is, zal ongetwijfeld
weten, dat het aandeelhouderschap dikwijls aan buitenlanders
in de schoenen werd geschoven; de beroemde Neef uit Canada
werd ten tooneele gevoerd. Voor de nieuwe R.H. zou dit tot
gevolg hebben, dat de buitenlander wordt geacht hier te lande
een beroep of bedrijf uit te oefenen, zoodat hij in de I.B. naar
art. 2 der wet wordt aangeslagen. Maar nu komt de moeilijk­
heid om de belasting in te vorderen, daar Neef niet vrijwillig
betaalt. De toekomst ziet er voor den Fiscus somber uit en
men voelt alweder het gemis van de mogelijkheid van verhaal
bij de N.V.
 Overigens is ook hier de schijn erger dan het wezen. Door
informaties kan de Fiscus zich vergewissen, of de Neef inder­
daad bestaat en op het opgegeven adres woont, ook al heeft hij
zelf schriftelijk zijn aandeelhouderschap bevestigd. Doch er kan
verder Avorden gegaan en een verklaring van belanghebbende
gevraagd worden, waaruit blijkt, dat de bevoegde fiscale autori­
teit in het buitenland met het aandeelenbezit bekend is en meer­
malen ziet men in dit stadium den Neef van het tooneel ver­
dwijnen, of zijn aanslag door de N.V. of door binnenlandsche
belanghebbenden voldaan. Blijft men in gebreke, dan zal dit
een zAvaar vermoeden geven, dat de aandeelen in bekende bin­
nenlandsche handen zijn en mag de Fiscus bij de rechtsprekende
colleges steun verAvachten voor zijn aanslag in de I.B. van
binnenlanders, die niet medewerken voor een redelijk bew'js van
het buitenlandsche bezit.
Het is hier de plaats om te wTijzen op het eigenaardig gevolg
van de nieuAve R.H. voor reëele buitenlandsche aandeelhouders,
die wegens genoten dividend niet in de I.B. vallen, maar nu
— omdat geen dividend wordt gedeclareerd — onder art 2
worden gebracht. Zij Avorden dus niet in I.B. aangeslagen,
omdat zij I.B. besparen, maar omdat geen D.T.B. door de N.V.
Avordt betaald; Avordt Avèl voldoende D.T.B. geheven, zoo is er
geen reden voor R.H., daar dan van belastingbesparing geen
sprake is. De buitenlandsche aandeelhouder is vrij van I.B.,
omreden zijn N.V. hier te lande in de D.T.B. ATalt, waardoor
hij indirect belast is; ontbreekt echter die D.T.B., hoeAvel be­
hoorlijke Avinsten Avorden gemaakt, dan treedt de belasting­
besparing door den N.V.-vorm aan het daglicht.
Later dividend.
 In onze vroegere beschouwingen Avezen Avij op het dividend,
dat betrekking heeft op winsten, Avaarvoor eerder reeds aan­
deelhouders in de I.B. werden aangeslagen, toen die Avinsten
nog niet uitgekeerd werden. Voor de volledigheid moeten Avij
dit punt thans herhalen en Avillen daaraan nog eens nader de
aandacht Avijden. In 1938 reserveerde een N.V. ƒ 50.000 en de
aandeelhouders A en B werden ieder voor ƒ 25.000, via de
nieuwe R.H., in de I.B. 1939/40 belast. Verdere jaren worden
de winsten geregeld uitgekeerd en daarover zijn D.T.B. en bij
de aandeelhouders I.B. geheven. Nu keert de N.V. over 1941
de oude reserve als dividend uit, vastgesteld in 1942, en in­
gevolge art. 0 I.B. valt dit dividend in de I.B. 1943/4, althans
indien geen vrijstellende bepaling alsnog tot stand mocht ko­
men. Maar ook kan A in 1941 uit de zaak treden, waarbij hij zijn
aandeel in de reserve vergoed krjjgt in den koopprijs zijner aan­
deelen, die aan C overgaan. Reden om C van I.B. 1943/4 vrij
te stellen, is er niet en Avij zien C derhalve I.B. voldoen over een
deel der Avinst, waarover vroeger al I.B. is geheven van A.
Een andere mogelijkheid is, dat A in 1941 overlijdt en dat
zijn aandeelen overgaan aan zijn erven D, E en F, die geheel
buiten de zaken der N.V. staan. Voor deze erfgenamen zien Avij

75

evenmin een motief Aroor vrijstelling, zooals dat voor den geble­
ven aandeelhouder B zoo duidelijk spreekt.
Al deze moeilijkheden meenden Avij te kunnen voorkomen,
indien de nieuAve R.H. zooAvel D.T.B. als I.B., doch dan b.v.
 voor 2/ 3 der ingehouden winst, tot geA'olg zou hebben. De op­
getreden aandeelhouder C, of de erven D, E en F, zouden dan
de vordering van A op de N.V. Avegens niet uitbetaald dividend

overgedragen krijgen en de latere voldoening Aran dit dividend
is alsdan niets anders dan schuldaflossing, waarvoor geen
D.T.B. of I.B. meer verschuldigd wordt.
Door deze nadere toelichting hopen wdj beter te doen uit­
komen, dat de I.B. voor later dividend, waarover vroeger reeds
R.H. is toegepast, dringend een afdoende regeling behoeft, avü
men niet voor onontwarbare problemen komen te staan.
Liquidatie.
Een N.V. maakt over 1938 een groote winst, b.v. van
ƒ 200.000, tegen ƒ 30.000 in normale jaren. De aandeelhouder
G liquideert de N.V. in Maart 1939 en betaalt D.T.B. over
ƒ 200.000. Voor I.B. 1939/40 moet G de opbrengst van
zijn nieuAve bron van inkomen, zijn privé-zaak, begrooten en
schat hiervoor ƒ 30.000, daar de bijzondere omstandigheden,
die de buitengewone Avinst veroorzaakten, zijn vervallen.
Op 1 Mei 1939 bestaat de N.V. niet meer en dit staat de
nieuAve R.H.' voor dit geval in den Aveg, daar men onmogelijk
geen rekening kan houden met het bestaan eener N.V., die er
n ie t meer is. Daarenboven deelde deze N.V. hare geheele Avinst
uit en het is alleen door de bepalingen van de wet I.B., dat de
uitkeering van de N.V. hier geen I.B. achter zich sleept.
Het Avare gewenscht, dat de nieuAve R.H. mede dergelijke

gevallen van liquidatie na een dik winstjaar zou bestrijken.
Conclusie.
 Uit de gegeven uiteenzettingen zal blijken dat het wetsont­
werp in wat het omschrijft, tekortkomingen vertoont, die in de
practijk tot groote moeilijkheden zullen leiden, teravijl het op
andere punten een stilzwijgen beAvaart, hoewel die punten even­
zeer een regeling behoeven als die genoemd worden. Laat ons de
hoop uitspreken, dat de Aveg naar het staatsblad op een en
ander nog verduidelijking en aanvulling zal brengen.
V. S. OHMSTEDE.
W ET SV O O R ST EL T O T W IJZIGING VAN DE W E T
OP DE RICHTIGE H EFFIN G

Aprilnummer 1938 van „De Naamlooze Vennootschap”.
De Redactie van „De Naamlooze Vennootschap” heeft de
gelukkige gedachte gehad een aflevering van haar tijdschrift
geheel aan opgemeld Avetsvoorstel te wijden, gelijk de afleve­
ringen van Maart en April 1934 voornamelijk gCAvijd waren
aan het inmiddels ingetrokken z.g. Ontwerp Besloten-Vennoot­
schappen wet.
Men mag deze gedachte zeer gelukkig achten, tenvijl de uitAverking ervan zeer geslaagd is. Een keur van min of meer
bekende scribenten laat haar licht over het wetsontwerp schij­
nen. De leden der Volksvertegemvoordiging zullen zonder twij­
fel uit deze verzameling artikelen gegevens kunnen putten om
met kennis van zaken aan de parlementaire behandeling van
het onderhavige wetsontwerp te kunnen deelnemen; de minis­
ter zal er stof in vinden voor de verdediging van zijn ontwerp,
tenvijl den accountants de kennisneming van de artikelen kan
Avorden aanbevolen om de „gevaren”, waaraan hun cliënten
blootstaan, bijtijds te onderkennen. Komisch doet aan de ver-.
