BESLECHTE GESCHILLEN: VERKOOP VRIJBLIJVEND
164

MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE

Instituut werd gehuldigd. Namens dezen voerde Prof. Limperg
— met den jubilaris eerelid van die vereeniging — het woord.
Hij stelde de verdiensten van zijn ambtgenoot in het licht en
deed uitkomen, hoeveel deze als oprichter, secretaris, redacteur
een examinator voor het Instituut en als schrijver voor het be­
roep had gedaan. Hij wees voorts op de bereidwilligheid, waar­
mede de jubilaris steeds een ieder en in ’t bijzonder de jongeren,
met raad en daad had bijgestaan. Tenslotte bood h ij Prof.
Volmer, namens een groot aantal Instituuts-leden, als bewijs van
erkentelijkheid een bronzen beeld aan, hetwelk vergezeld ging
van een fraai gebonden album, waarin de namen der deel­
nemers van de huldebetuiging waren vermeld.
Des avonds werd den jubilaris een feestmaal aangeboden in
de Tivee Steden, den Haag, waarbij Mevrouw Volmer haar echt­
genoot den dienst en den gastheeren de eer liarer tegenwoordig­
heid bewees. De heer E. van Dien was tafel-president. „Na­
tuurlijk” werd er aan tafel „gesproken” en — dit gaf aan het
woord zijn groote waarde. — er werd natuurlijk gesproken,
spontaan, uit het hart.
Velen spraken, doch, dank zij den man, wien hun woord
gold, ieder over iets anders en toch allen over hem en zoo
deden zij op schoone en ongezochte wijze hulde aan de veel­
zijdigheid van hun gemeenschappelijken vriend. Toen de heeren
uitgepraat waren, kwam Prof. Volmer aan het woord. Wij doen
den gastheeren niet te kort, als wij zeggen, dat het woord van
den gast tot het planspunt van den avond werd. Het was als
de proef op de som, het bewijs voor de geuite stellingen. Daar
sprak een man, die inderdaad de hem zoowel des middags als
des avonds toegeschreven goede hoedanigheden „van hoofd en
hart” ten volle bleek te bezitten.
 De heer Van Dien, dien wij hierboven noemden als leider
van de huldiging in de avonduren, had zelf nog kort tevoren
gejubileerd. Hij was Prof. Volmer vóór in het bereiken van
60-jarigen leeftijd en herdacht dien op 13 October j.1. in een
huiselijke afgeslotenheid, die Prof. Volmer op 21 November
tevergeefs heeft getracht te bereiken.
Toen onze, thans door ons tegen zijn wil tot jubilaris ge­
maakte collega op 11 Februari 1918 den dag herdacht, waarop
hij vóór 25 jaren zich hier ter stede als accountant vestigde,
schreef de hoofdredacteur van „Accountancy” o.a. van hem:
„Hij was de eerste, die zich bij de vestiging als accoun­
t a n t tout court bij het publiek aankondigde; die daad
„is in onze oogen een symbool geweest voor de opvat­
tin g en omtrent ons beroep, welke Van Dien op het voor­
b eeld onzer Engelsche collega’s hier te lande heeft ge­
tracht, te doen ingang vinden. Van Dien heeft van den
„eersten dag af blijkbaar duidelijk voor oogen gehad,
„wat de accountant moet zijn. De onafhankelijke, zelf„standigwerkende deskundige; niet de administrateur.
„De raadsman van den cliënt, niet zijn dienaar. De be„drjjfshuishoudkundige, veel meer dan de boekhoudkun­
d ig e . Volgens onze meening kunnen de verdiensten van
,,Van Dien in dit opzicht moeilijk worden overschat. Voor„al in de eerste jaren van de ontwikkeling van ons beroep,
„dat onvermijdelijk nog langen tijd de kenmerken van
„zijn oorsprong moest dragen, is het van groot belang
„geweest, dat er een krachtige persoon als Van Dien is
„geweest, die zijn beoefenaren de juiste richting wees”.
 Wij mogen, nu deze baanbreker zijn 60 jaar inmiddels over­
schreed, van hem getuigen, dat hij met onverminderde energie
werkzaam is gebleven in en voor het beroep, dat zijn liefde
heeft. Dat hij onlangs tot Voorzitter van het Uitvoerend Comité
voor het Internationaal Accountantscongres 1926 werd benoemd
is zoowel een vanzelfsprekendheid als een hulde en daarbij een
klaar bewijs voor de ongebroken kracht dezer persoonlijkheid,
die bij het klimmen der jaren jeugdig blyft.
BESLECHTE G ESCHILLEN
Red. Mr. A. E. J. NYSINGH
(Bijdragen en mededeelingen zende men aan den Secretaris
der Redactie)
VERKOOP VRIJBLIJVEND
In September 1918 verkocht een koopman een partij veters
en stroppenband voor een bepaalden prijs en met beding: leve­
ring spoedig, vrijblijvend. Toen hij, na den wapenstilstand, wil­
de afleveren weigerende de koopcr de party in ontvangst te
nemen; de verkooper liet het er niet by zitten; ook de kooper
hield voet bij stuk, en het eind was een proces in drie instanties,
dat wel een nadere beschouwing waard schijnt. Want een der
vragen welke partijen verdeeld hield was deze: was de over­
eenkomst wettig? De kooper hield de onwettigheid en dus nietig­
heid staande, en zulks op grond van het bepaalde in artikel
1292 van het Burgerlijk Wetboek, luidende als volgt:
„Alle verbintenissen zijn nietig, indien derzelver vervul­
l in g alleenlijk afhangt van den wil van dengenen, die ver­
bonden is ”.
welk geval hij hier aanwezig achtte, omdat de verkooper door
het beding „vrijblijvend” slechts gebonden was, indien deze
zelf dat zou wenschen.
 Bij oppervlakkige beschouwing schijnt ’s koopers standpunt
sterk; er is ook vonnis van de Rechtbank te Rotterdam van 3
November 1920, dat de nietigheid van een overeenkomst op
grond van het daarin voorkomend beding „vrijblijvend” heeft
uitgesproken. Doch in de onderhavige procedure is anders be­
slist: van strijd met artikel 1292 B. W. was geen sprake volgens
den Hoogen Raad (arrest van 6 Februari 1925).
Alvorens op deze vraag zelf nader in te gaan, dient het terrein
te worden verkend. Wat is de strekking en beteekenis van het
beding „vrijblijvend ’’ ?
Men onderscheide tusschen aanbiedingen en overeenkomsten.
„Vrijblijvend” in offertes is de gewone figuur: „vrijblijvend”
in overeenkomsten is grootendeels een oorlogsproduct, gevolg
van de groote prysschommelingen en leveringsmoeilijkheden.
Bij de vrijblijvende offerte speelt artikel 1292 B. W. geen
rol.
Juridiek is men aan een „aanbod” gedurende zekeren tijd
gebonden; wordt het aanbod aanvaard, de overeenkomst is tot
stand gekomen, zonder dat van de zijde van dengeen die het
aanbod deed, eenige nadere verklaring wordt verlangd, ook zelfs,
indien hij deze niet of niet meer zou wenschen, komt een over­
eenkomst tot stand. Het min of meer klassieke voorbeeld van
den winkelier, die door zijn waren geprysd in de étalage te
leggen deze (stilzwijgend) te koop aanbiedt en aan dat aanbod
gebonden is, des dat een klant in den winkel verklarende te
koopen, een overeenkomst tot stand doet komen, of de winke­
lier wil of niet, heeft nog onlangs tot een procedure voor het
Kantongerecht te Amsterdam geleid met geen ander resultaat
dan gehoudenheid van den winkelier te verkoopen.
 Is het aanbod echter „vrijblijvend’ gedaan, dan ligt de zaak
anders; dan komt door de aanvaarding nog geen overeenkomst
tot stand; juridisch gesproken is er geen „aanbod” gedaan;
men heeft slechts uitgenoodigd tot het doen van een aanvraag;
men verklaart op de basis van het vrijblijvende aanbod te willen
onderhandelen; degeen die op de offerte ingaat is eigenlijk
degeen, die (juridisch) het „aanbod” doet; hij is daaraan ge­
bonden; de overeenkomst komt tot stand wanneer degeen die
de vrijblijvende offerte deed, de bestelling accepteert.
Of dit laatste ook stilzwijgend kan geschieden behoeft thans
geen punt van onderzoek uit te maken.
Bezien wij nu de vrijblijvend gesloten overeenkomst. Wat beteekent de toevoeging „vryblyvend” ? Wie blyft vrij? Wat blyft

MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE
vrij? Of wel, nader gepreciseerd: geldt het beding alleen voor
den verkooper, of ook voor den koop er ? En slaat het alleen
op den termijn van levering, of juist op de verplichting tot
levering zelf '?
Men moet natuurlijk bjj de beantwoording van deze vragen
niet uit het oog verliezen, dat men zich bezig houdt met de
uitlegging van overeenkomsten waarvoor in de eerste plaats be­
slissend is de bedoeling van partijen, welke rechtstreeks tot
uiting kan zijn gekomen of uit de omstandigheden kan blijken.
Daaruit volgt, dat het antwoord op bovenstaande vragen niet
steeds het zelfde behoeft te zijn, en in de verschillende proce­
dures, waarin zij ter sprake kwamen, ook niet steeds hetzelf­
de geweest is.
 Doch in het algemeen — en in ieder geval in de koopover­
eenkomst van veters en stroppenband, welke ons thans bezig
houdt — wordt en werd aangenomen, dat het alleen de ver­
kooper is die vrij blijft; en dat niet alleen met het oog op den
termijn, waarbinnen hij zoude moeten leveren, doch met het oog
op de verplichting tot leveren als zoodanig.
Er dient nog op een punt te worden gewezen, hetwelk voor
de toepasselijkheid van art. 1292 B. W. van invloed is gelijk
onder zal blijken.
De geleerden zijn het niet eens over de vraag, of het be­
ding „vrijblijvend” den verkooper volledige vrijheid laat naar
believen zich aan de levering te onttrekken, dan wel of hij daar­
bij gebonden is aan eischen van redelijkheid en goede trouw;
aan verandering van omstandigheden, welke levering van hem
in redelijkheid niet te vergen maken.
Ook hier weer is allereerst beslissend, wat partijen hebben
bedoeld; soms blijkt dit uit toevoegingen of anderszins; soms
bljjkt dit niet.
De rechtspraak is verschillend, doch het Gerechtshof te Am­
sterdam besliste in den laatsten tijd tot tweemalen toe, dat de
enkele verklaring van den verkooper de leveringsplicht doet
vervallen.
Ook in het onderhavige geval.
En inderdaad schijnt deze opvatting het meest in overeen­
stemming met de bedoeling van den verkooper.
Wij dienen er dus; van uit te gaan, dat bij den vrijblijvenden
verkoop de verkooper de vrijheid heeft niet te leveren op zijn
enkele verklaring, dat hij levering niet wenscht. En door dus
nu de vraag: hoe is dit geval met artikel 1292 B. W. te rijmen?
te herhalen, komen wij tot de bespreking van dat artikel zelf.
 Artikel 1292 B. W. is een merkwaardig artikel; het staat in
de afdeeling getiteld „van voorwaardelijke verbintenissen” bij
welk onderwerp èn het Fransche Wetboek èn alle schrijvers
daaraan voorafgaande op het voetspoor van de Romeiusche ju­
risten de verbintenis „indien ik het wensch” hebben behandeld,
doch waarbij het eigenlijk niet thuis behoort. Want de gelijkenis
met de voorwaarde is slechts uitwendig.
Stellen wij tegenover elkaar:
ik verbind mij ƒ 10-00,—* te betalen indien een zekere ge­
beurtenis plaats vindt,
e n : ik verbind mij ƒ 1000,— te betalen indien ik dat wensch,
dan blijkt , èn de overeenkomst èn liet verschil. De overeen­
komst ligt in den vorm; het verschil in het wezen; want in
het eerste geval is mijn wilsverklaring bepaald en duidelijk;
alleen onzeker is of die wilsverklaring effect zal sorteeren, ter­
wijl in het tweede geval mijn wilsverklaring juist niet bepaald,
mijn wil zelf nog onzeker is, m.a.w. in heth tweede geval verbind
ik mij tot niets omdat ik dat op dit oogenblik nog niet wil.
De bepaling van art. 1292 B. W. is dus feiteljjk overbodig;
stond zij niet in de wet, niemand zou er aan twijfelen dat een
verbintenis niet tot stand was gekomen: het essentieele vereischte, de wilsverklaring, ontbreekt.
Maar zij staat nu eenmaal in de wet en heeft daarmede stof
tot bespreking en stof tot strijdvragen gegeven.
165

Gelijk ook de gelijkluidende bepalingen uit het vroegere recht
reeds veel besproken waren.
In Rome begon men daar al mede; toen de regel eenmaal neer­
geschreven was beijverde men zich de werking tot de kleinste
proporties terug te brengen.
 In de eerste plaats merkte men op, dat geldig moet zijn die
voorwaarde, welke ligt in het al of niet plaatsgrijpen van een
handeling, ook al hangt deze geheel af van den wil van dengene, die verbonden is. ISijv. werd geldig geoordeeld de ver­
bintenis ƒ 1000,— te betalen, indien ik naar Amsterdam ga.
Ik ben en blijf geheel vrij naar Amsterdam al of niet te gaan;
maar ga ik, dan moet ik betalen, de verbintenis is geldig. Onze
wet heeft het uitdrukkelijk bepaald in de tweede zinsnede van
art, 1292:
„Indien echter de verbintenis afhangt van eene daad
„waarvan de vervulling in zijne magt staat, en die daad
„heeft plaats gehad, is de verbindtenis van kracht”,
in tegenstelling tot den Code Civil die daarover zweeg; doch
in Frankrijk wordt niet anders geoordeeld.
De bepaling is niet meer dan een toepassing van het eerste
lid, wanneer men den nadruk legt op „alleenlijk”. Alle verbin­
tenissen zijn nietig, indien derzelver vervulling alleenlijk af­
hangt van den wil van dengenen, die verbonden is; want in
het hier bedoelde geval hangt het niet alleen af van mijn -wil,
doch van een daad, welke ik moet doen of nalaten.
A plus forte raison is geldig de verbintenis waarvan de ver­
vulling afhangt van zekere omstandigheden, waarop mijn wil
zelfs geen invloed kan uitoefenen. M. a. w. indien ik mij vrij­
blijvend verbind te leveren, en vrijblijvend beteekent, dat ik
vrij blijf, mits de omstandigheden zoo aanmerkelijk zijn veran­
derd dat in redelijkheid levering niet van mij is te vergen, zulks
ter beoordeeling van den rechter, dan is de verbintenis van
kracht.
 Vandaar dat voor degenen, die deze beteekenis aan het be­
ding „vrijblijvend” hechten (zie boven) art. 1292 B.W. in het
geheel geen rol speelt,
In het onderhavige geval was beslist dat de verkooper zich
van zijn verbintenis kon ontheffen door de enkele verklaring,
dat hjj die ontheffing wenschte, zonder eenige motiveering noch
beoordeeling door den rechter.
Toch is artikel 1292 B. W. niet toepasselijk geacht, en terecht,
gelijk feitelijk reeds volgt uit het boven omtrent den oorsprong
en beteekenis van het artikel opgemerkte.
Immers het Gerechtshof had vastgesteld, dat beide partijen
van meet af aan aan de overeenkomst gebonden waren, behou­
dens opheffing zjjner verbintenis op verklaring van den ver­
kooper. Het geval in artikel 1292 B. W. bedoeld doet zich dus
niet voor.
Daar is bepaald dat de verbintenis nietig is, indien de wilsovereensteming, welke voor het ontstaan vereischt is, ontbreekt
en de wilsverklaring nog niet bepaald, nog niet zeker is.
Hiér daarentegen bestaat de wilsovereenstemming: er is een
overeenkomst tot stand gekomen; of deze opgeheven kan worden
op eenzijdige verklaring gaat buiten het artikel 1292 B. W. om
èn volgens de woorden, èn volgens den oorsprong der bepaling
en de beteekenis, welke daaraan gedurende den loop der eeuwen
is gehecht.
 Zoo kon dan ook de Hooge Raad beslissen als volgt:
„dat het Hof feitelijk, derhalve in cassatie onaantastbaar,
heeft vastgesteld, dat de verkooper reeds dadelijk bij het
aangaan der overeenkomst was gebonden en het beding,
„vrijblijvend” deze beteekenis had, dat hij zich het, binnen
een redelijken termijn uit te oefenen recht had voorbehou­
den zich van de verbintenis te ontheffen, zij het dan ook
op den enkelen grond, dat hij die opheffing wenschte;
dat een dergelijke verbintenis niet behoort tot die wel­
ke door de bepaling van het eerste gedeelte van art, 1292
B. W. worden gewraakt;

166

MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE
immers, dat die bepaling bet geval betreft, dat het al
of niet bestaan der verbintenis van den "«61 van een
der partijen afhangt en dus vooralsnog in het geheel geen
wederzijdsche gebondenheid aanwezig is, terwijl — gelijk
gezegd — hier door het Hof feitelijk is uitgemaakt, dat
van den aanvang af wel eene verbintenis aan beide zijden
bestond, doch een harer — de verkooper — het recht had
binnen een redelijken termijn den bestaanden rechtsband
eenzijdig te verbreken;
dat nu niet is in te zien, waarom partijen een beding
betreffende eenzijdige verbreking der verbintenis niet in
hare overeenkomst zouden mogen opnemen;”

Deze beslissing is in overeenstemming met de leer van de
schrijvers, dat art, 1292 B. W. alleen geldt voor de z.g. op­
schortende voorwaarden, niet voor de ontbindende voorwaar­
de.
Het verschil tusschen beide soorten geeft de wet in artikel
1289: „Eene verbindtenis is voorwaardelijk wanneer men de­
zelve doet afhangen van eene toekomstige en onzekere gebeur­
tenis hetzij door de verbintenis op de te schorten, tot dat zoo­
danige gebeurtenis plaats hebbe, hetzij door de verbindtenis te
doen vervallen, naar mate de gebeurtenis al of niet voor valt”.
 Dat art. 1292 B. W. of het overeenstemmende artikel 1174
van den Code Civil alleen betrekking zoude hebben op de voor­
waarden van de eerste soort blijkt niet uit de wet zelf, welke
niet onderscheidt in genoemde artikelen en blijkens het in de
afdceling vooropstaande artikel 1289 beide sooi’ten van voor­
waarden op het oog heeft; noch uit de geschiedenis van de tot
standkoming dier bepalingen in de wetgevende macht: in
Frankrijk is integendeel in de zittingen van 7 en 17 pluviose,
an XII tot twee malen toe uitdrukkelijk betoogd dat de bepa­
ling voor beide soorten geldt! Doch men grondt zich -— gelijk
van ouds het geval is geweest — daartoe alleen op de bedoe­
ling van het artikel hetwelk niets meer zegt en heeft willen
zeggen dan dat men niet gebonden is, als men niet verklaard
heeft dat te willen; dat er geen overeenkomst is, als wilsover­
eenstemming ontbreekt.
Ontbreekt deze niet, dan is de overeenkomst geldig en is
er geen reden een der partijen de bevoegdheid te misgunnen
willekeurig de band te verbreken; bij koop of proef ziet men iets
dergelijks, en er is of was niemand die deze overeenkomst niet
geldig acht.
 Met nog een laatste opmerking zullen wij eindigen: het ar­
rest van den Hoogen Raad moge juist zijn, geheel bevredigend
is het niet; het zijn wel zeer subtiele onderscheidingen waar­
mede gewerkt is. Want de grondslag van het arrest is dat de
verkooper reeds dadelijk bij het sluiten van de overeenkomst
gebonden is. Doch kan men dit volhouden? Is er principieel
verschil tusschen de verbintenis te leveren „indien ik, verkooper,
zal willen” en diezelfde verbintenis „tenzij ik, verkooper, niet
zal willen” ? Is ook de verkooper in het laatste geval niet practisch juist niet gebonden?
Daarvoor schijnt toch inderdaad wel iets te zeggen: wie zich
verbindt tenzij hij dat niet meer zal willen, verbindt zich niet
veel sterker dan wie zich verbindt, indien hij dat zal willen!
Ten opzichte van artikel 1292 B. W. behoeft dat echter met
geen andere beslissing gepaard te gaan, men kan de verhouding
het beste vergelijken met de z.g. promesse d ’achat, het omge­
keerde van de promesse de vente.
Bij de promesse de vente: het kooprecht, indien de kooper
wenscht: gebondenheid voorloopig alleen van den verkooper.
Bij de promesse d ’achat: de koopplicht, indien de verkooper
wenscht: gebondenheid voorloopig alleen van den kooper.
Beide zijn van oudsher als rechtgeldig te beschouwen: de ver­
bintenis hangt niet af van den wil van dengeen die verbonden
is, doch juist van den wil van de andere partij.
Moet men ditzelfde niet aannemen bij het beding „vrijblij­
vend” in een koopovereenkomst? Gebondenheid van den koo­

per; vrijheid van den verkooper de verbintenissen al of niet te
aanvaarden; door aanvaarding komt de overeenkomst tot stand.
Die aanvaarding behoeft niet uitdrukkelijk te geschieden, doch
kan zeer goed uit de feiten en omstandigheden worden afgeleid.
Wij zouden meenen, dat ook een dergelijke opvatting met
succes verdedigbaar is.
 A. Ê. J. NYSINGH

U IT EN VO O R DE PRAKTIJK
Red.: ABR. MEY en JAMES POLAK
In deze rubriek worden elke maand een of meer opgaven ge­
publiceerd, ivaarvan ieder abonné de uitwerking aan de redactie
kan inzenden.
Be oplossingen moeten vóór den 25sten der maand, volgend
op die, waarin de opgave is gesteld, worden toegezonden aan
den rubriekredacteur, wiens vaam bij de desbetreffende op­
gave werd vermeld. Ze worden beoordeeld onder de initialen
van den inzender (wiens naam en adres op het werk moeten
zijn vermeld) of onder door hem te geven motto.
Op het couvert te schrijven „Oplossing”.
Het papier slechts aan een zijde te beschrijven. Losse vellen
papier aan elkaar hechten.
Voor iverkstukken welke men terugverlangt, gefrankeerd
couvert bijvoegen.
Voor elke opgave worden punten gegeven (maximum 10). Hij
of zij, die het hoogste aantal punten voor 6 uitiverkingen ver­
krijgt, ontvangt van den uitgever een boekiverh, betrekking
hebbende op het vak. —■Zij. die eenmaal een prijs ontvingen,
blijven verder buiten mededinging.
VRAAGSTUK No. 21 (Afd. II)
Uitwerkingen in te zenden vóór 5 Februari a.s. bij den heer
ABR. MEY, Frans van Mierisstraat 81
U wordt opgedragen de controle van de „N.V. De Vuurhaerdt” , fabriek van kunstnijverheidsproducten te Amsterdam,
(v. g. 1. opgaven No. 3 en 4 afd. 1 le jaargang April en Mei
1924). De fabriek werkt in voorraad en ook op orders.
 Het bedrijf bestaat uit de afdeelingen: gieterij, smederij, kopersmederij en glas-in-lood-afdeeling. In alle afdeelingen
komen voorraad —- (kleine series) en orderwerk voor. In de
gieterij wordt uitsluitend in uurloon gewerkt, de gietbaas heeft
vast maandloon, in de smederij geschiedt het grofsmeedwerk in
stukloon, het fijnere kunstsmeedwerk in uurloon. In de portiers­
loge is een Rochester om de uren, die de arbeiders in de fabriek
zijn te controleeren. Afgifte van materialen heeft plaats tegen
bon uit het magazijn, behandeling op gebruikelijke wijze. De
voorcalculatie wordt gemaakt door één der directeuren in sa­
menwerking met den bedrijfsingenieur (een raadgevend in­
genieur, die daartoe enkele ochtenden in het bedrijf komt). De
voor- en de nacalculatie worden gemaakt overeenkomstig de
principes van calculatie vermeid in de uitwerking van vraag­
stuk 3— 1924, de boekhouding overeenkomstig de uitwerking
van vraagstuk 4—1924.
Gevraagd wordt een schema voor de controle te ontwerpen,
die IJ door den commissaris is opgedragen. Zijne bedoeling is
de jaarrekening, zoo mogelijk zonder voorbehoud, geteekend te
hebben, maar anderzijds blijkt zjjn wensch voor te zitten, om,
indien de daartoe noodige contróle-maatregelen te veel zouden
kosten in verband met den financiëelen draagkracht van het
bedrijf, de opdracht zoo te doen uitvoeren, dat onderteekening
met het kleinst mogelijke voorbehoud kan geschieden, zóó, dat
de verklaring tegenover aandeelhouders en derden van voldoen­
de waarde blijft.
UITWERKING VRAAGSTUK 18 (Afd. I)
De gesloten inkoopcontracten voor grondstoffen worden —
behalve natuurlijk in een systematisch contractenboek, waarin.
