Herbezinning op het fiscale regime voor inkomsten uit aandelen
Herbezinning op het
fiscale regime voor
inkomsten uit aandelen
COLUMN

Prof. Dr. L.G.M. Stevens
De binnen de economische theorie gewenste
fiscaal neutrale behandeling van kapitaalstro­
men wordt door het Nederlandse belastingheffingstelsel verstoord zonder dat daarvoor over­
tuigende argumenten kunnen worden aangedra­
gen. Zo worden eigen-vermogensverschaffers
fiscaal gediscrimineerd ten opzichte van de
vreemd-vermogensverschaffers. Maar ook
binnen de kring van de eigen-vermogensver­
schaffers treden onder invloed van de in de
fiscale rechtspraktijk benutbare taxplanningsmogelijkheden belangrijke verstoringen op. Zo
bepaalt de keuze van de rechtsvorm of de ondernemingswinst wordt belast naar het progressieve
tarief van de inkomstenbelasting (0 tot 60%) dan
wel naar het proportionele tarief van de vennoot­
schapsbelasting (35% met een tariefdrempel van
40% over de winst tot ƒ 100.000.-). Ook blijkt de
juridische vormgeving van de winstuitdeling een
bepalende factor voor de lastendruk op het ter
beschikking gestelde risicodragende vermogen.
Naast de reeds op vennootschapniveau geheven
winstbelasting wordt de particuliere aandeelhou­
der immers geconfronteerd met de heffing van
inkomstenbelasting. Afhankelijk van de juridi­
sche vormgeving is op deze winstuitdeling het
progressieve tarief van toepassing dan wel een
proportioneel tarief van 45%, 20% of 10%. In
sommige gevallen kan zelfs worden bereikt dat
de gerealiseerde winstreserve geheel onbelast
blijft.
De door de diversiteit van tarieven uitgelokte
transformatieprocessen leiden niet alleen tot
onnodig ingewikkelde fiscale wetgeving, maar
Prof. Dr. L.G.M . Stevens is verbonden aan het Fiscaal
Economisch Instituut van de Erasmus Universiteit Rotterdam.
 582

verstoren bovendien de optimale allocatie van
kapitaal. Voorts ontstaat binnen het fiscale
stelsel vanwege de belastingarbitragemogelijk­
heden toenemende spanning tussen de gekiende
fiscale regimes voor kapitaal en arbeid. Ener­
zijds is de hoge kapitaalmobiliteit een belangrij­
ke rem op de mogelijkheden van een staat
eenzijdig een hoge belastingdruk op kapitaal(inkomsten) te handhaven, maar anderzijds
vereist het aan de draagkrachtgedachte ten
grondslag liggende gelijkheidsbeginsel dat
arbeidsinkomsten en kapitaalinkomsten gelijke­
lijk worden belast.
Gebrekkig fiscaal winstbegrip
Een in het oog springende tekortkoming van
ons belastingstelsel is het gebrekkige karakter
van het geldende inkomensbegrip. Na meer dan
honderd jaar blijft het op dit punt nog steeds
tobben geblazen. Het meest in overeenstemming
met het principe van een draagkrachthejfing is
een inkomensbegrip gebaseerd op de vermogensvergelijkingstheorie. Binnen deze theorie worden
alle vermogensvermeerderingen en -verminde­
ringen tot het inkomen gerekend, ongeacht hun
herkomst. In Nederland wordt een dergelijk
breed inkomensbegrip evenwel niet toegepast,
zelfs niet in afgezwakte vorm door toepassing
van een vermogenswinstbelasting. De uitvoe­
ringstechnische complicaties bleken tot op heden
daarvoor een beslissend obstakel.
Met name bij de inkomsten uit vermogen
wordt op grond van het geldende bronnenstelsel
een scherp onderscheid gemaakt tussen de
belaste inkomstensfeer en de onbelaste vermogenssfeer. Voor zover de belastingbetaler het in

O K T O B E R 1995

IfflAB

zijn macht heeft het afsplitsen van progressief
belaste inkomsten te voorkomen, in ruil voor
onbelaste waardestijging van de bron, zal hij dit
nastreven. Vele beleggingsvormen zijn op deze
beleggersvoorkeur afgestemd. Er is dan ook een
keur van beleggingsprodukten ontwikkeld waarin
wordt gepoogd de belaste interestopbrengst te
transformeren in onbelaste vermogensgroei. Zo
heeft momenteel bijna elke financiële instelling
haar eigen rentegroeifonds waarin belaste renteopbrengsten worden getransformeerd in onbelas­
te koerswaardestijging van aandelen.
 Het uit het bronnenstelsel voortvloeiende
gebrekkige inkomensbegrip en de in de uitvoe­
ringspraktijk daarmee samenhangende proble­
men zijn in feite alleen maar via wetgevende
maatregelen te repareren. De oplossingsrichtin­
gen zijn tweeërlei. De eerste oplossingsrichting
is de introductie van forfaitaire-rendementsbepalingen die - weliswaar gebrekkig in hun vormge­
ving - een alternatief vormen voor de vermogensaanwasbelasting. De tweede oplossingsrich­
ting is de subjectivering van de objectievebronstructuur, waarmee een soort partiële
vermogenswinstbelasting wordt ingevoerd.
Mijn herzieningsvoorstel is gericht op de
inkomsten uit aandelen. De buiten deze sfeer
spelende tekortkomingen van het fiscale inko­
mensbegrip blijven daarmee weliswaar onopge­
lost, maar soms is het beste de vijand van het
haalbare. Ik heb er daarom voor gekozen althans
voor de inkomsten uit aandelen te komen tot een
meer evenwichtig stelsel. Resultaten op dat
terrein kunnen vervolgens een verdergaande
sanering van het fiscale stelsel stimuleren.
Belastingbesparende aandelenconstructies
Het bronnenstelsel en het daaruit voort­
vloeiende gebrekkige fiscale inkomensbegrip
heeft ook zijn sporen nagelaten in het geldende
fiscale regime voor de inkomsten uit aandelen.
Kort gezegd behoort thans alles wat een aandeel­
houder van de aandelenvennootschap terugont­
vangt boven hetgeen er als kapitaal is ingébracht
tot de belaste inkomsten. In het fiscale jargon
staat dit principe bekend als de ‘gemiddeldekapitaalregel’. In de huidige wetssystematiek
wordt dit begrip op objectieve wijze ingevuld.
 Dat wil zeggen dat het kapitaalbegrip wordt

O K T O B E R 1995

[fflAB

bezien vanuit de collectiviteit van aandeelhou­
ders. Wat de individuele aandeelhouder heeft
gestort en terugontvangen is daarbij niet van
belang. Zo blijft de liquidatie-uitkering ad 300%
van een BV, die destijds gelijke nominale bedra­
gen aan aandelen uitgaf tegen respectievelijk
100% en hij latere emissie tegen 500%, voor alle
aandeelhouders belastingvrij, hoewel de oude
aandeelhouders 200% meer terugkrijgen dan zij
stortten, en de nieuwe aandeelhouders een gelijk
bedrag als niet-aftrekbaar vermogensverlies
moeten incasseren. Dit betekent ook dat belas­
tingvrije agiobonussen kunnen worden uitgege­
ven ten koste van de nieuwe aandeelhouders die
het agio inbrachten.
Op basis van deze collectieve benadering zijn
diverse belastingbesparende constructies be­
dacht. Ze worden onder benamingen als ‘oppomp-constructie’, ‘agio-constructie’ of ‘turboconstructie’ aan de man gebracht. Kerndoelstel­
ling van al deze constructies is te bereiken dat
via inbreng van nieuw kapitaal belastingvrije
vermogensoverheveling kan plaatsvinden naar
oude aandeelhouders!natuurlijke personen die
onder het genoemde collectieve regime vallen.
Dit geschiedt door nieuwe aandeelhouders/
rechtspersonen te interesseren voor een emissie,
waarbij een groot bedrag aan agio moet worden
ingébracht. Deze aandeelhouders!rechtsperso­
nen zullen meestal op grond van de deelnemings­
vrijstelling dan wel op grond van het geldende
fiscale (subjectieve) winstbegrip over de winstuitdelingen geen belasting hoeven te betalen.
Deze tweeslachtigheid in het systeem vormt de
oorsprong van de belastingbesparende construc­
ties. De oude aandeelhouders krijgen door het
ophogen van het kapitaal een voordeel; de nieuwe
hebben geen nadeel. De schatkist, dus de gehele
gemeenschap, is echter het kind van de rekening.
 Slechts door invoering van een gestortkapitaaltoets per individuele aandeelhouder of
door de invoering van een vermogenswinstbelas­
ting zou een theoretisch afdoende oplossing
kunnen worden bereikt. De uitvoeringstechnische
problemen en een onvoldoende maatschappelijk
draagvlak blokkeren echter deze oplossingsrich­
ting. Daarom heb ik binnen de aandelensfeer
gekozen voor een meer beperkte en vereenvoudi­
gende reparatie. Ze voorziet in een subjective­
ring van het aanmerkelijk-belangregime.
583

Herzieningsvoorstel
Kern van mijn herzieningsvoorstel is de
invoering van één vast tarief voor alle inkomsten
uit aandelen van 20% en een gelijk tarief voor
winst uit aanmerkelijk belang. De thans bestaan­
de verschillen in tarieftoepassing en diversiteit
van vrijstellingen worden in dat kader afge­
schaft. De daardoor optredende distorsies
binnen het regime voor inkomsten uit aandelen,
veroorzaakt door verschillende substantieel van
elkaar afwijkende tarieven voor economisch
gelijke of nagenoeg gelijke opbrengsten, alsmede
door de voor de uitvoeringspraktijk onbevredi­
gende jurisprudentie van de Hoge Raad. kunnen
slechts door invoering van een vast tarief worden
opgelost. Het voorstel impliceert niet alleen een
vereenvoudiging, maar beoogt eveneens een
verlichting van de schadelijk werkende economi­
sche dubbele heffing op uitgedeelde vennootschapswinsten te realiseren. Voorts versterkt het
de werking van de kapitaalmarkt omdat winstinhouding niet langer fiscaal wordt begunstigd.
Door afzwakking van de dubbele druk zal zelffi­
nanciering door winstinhouding zich minder
impliciet kunnen voltrekken dan thans veelal nog
het geval is.
 Een voorstel tot tariefaanpassing van de
inkomsten uit aandelen kan uiteraard niet los
worden bezien van het achterliggende stelsel van
vennootschapsbelasting. Nederland neemt met
zijn stelsel van vennootschapsbelasting, samen
met Lu xemburg, een nogal bijzondere positie in
binnen Europa. Ons zogenoemde klassieke
stelsel van vennootschapsbelasting gaat uit van
een volstrekt zelfstandige belastingheffing over
de winst van de aandelenvennootschap, onafhan­
kelijk van de vraag of de winst wordt ingehouden
of aan de aandeelhouders uitgekeerd. Op het
moment van dividenduitdeling wordt de aandeel­
houder die onder de inkomstenbelasting valt op
zijn beurt aan belastingheffing onderworpen
zonder dat daarbij rekening wordt gehouden met
de eerder bij de vennootschap geheven vennoot­
schapsbelasting. Deze huidige economische
dubbele heffing kan oplopen tot 76%. Zij vormt
zodoende een zware last voor alle aandeelhou­
ders die onder de inkomstenbelasting vallen.
In de ons omringende landen wordt het
verrekeningsstelsel toegepast. Toepassing van
584

het verrekeningsstelsel houdt in dat de vennoot­
schapsbelasting betreffende de uitgedeelde
vennootschapswinst door de aandeelhouder met
het door hem over het bruto dividend verschul­
digde inkomstenbelasting verrekend kan worden.
Er is derhalve geen dubbele druk. Uit het oog­
punt van draagkracht heeft het verrekeningsstel­
sel daarom de voorkeur boven het klassieke
stelsel. De dubbele heffing ingevolge het klassie­
ke stelsel leidt niet alleen tot discriminatie van
de eigen-vermogensverschaffer, maar legt ook
een relatief te hoge dubbele druk op aandeelhou­
ders met een relatief laag inkomen. Dit was ook
voor de Europese Commissie destijds reden om
te kiezen voor een gedeeltelijk verrekeningssysteem. waardoor de economische dubbele heffing
op uitgedeelde winsten in belangrijke mate wordt
gemitigeerd. Andere in het verleden ter beper­
king van deze dubbele druk aangedragen com­
promisoplossingen waren de invoering van een
gesplitst tarief voor ingehouden en uitgedeelde
winst en de aftrek van primair dividend.
 In internationaal verband geplaatst heeft de
stelselkeuze trouwens een bijzondere dimensie. De
afbakening van de heffingsbevoegdheid tussen het
bronland en het woonland vormt een belangrijk
politiek probleem. Een geharmoniseerde stelsel­
keuze voor de vennootschapsbelasting geldend
voor de gehele EU zal naar mag worden verwacht
- zo deze al ooit wordt gerealiseerd - evenwel nog
vele jaren op zich laten wachten. In de tussentijd
kan het Nederlandse beleid bij toepassing van
mijn voorstel gericht blijven op handhaving van
het klassieke stelsel van vennootschapsbelasting,
waarbij de aandeelhouders ter mitigering van de
economische dubbele heffing voor het uitgekeerde
dividend in hun woonland worden belast tegen een
gematigd tarief.
De overstap naar een analytische behande­
ling van de inkomsten uit aandelen tegen een
vast en relatief laag tarief zoals in mijn herzie­
ningsvoorstel wordt bepleit, betekent in dat geval
niet alleen een vereenvoudiging, maar is ook
dienstbaar aan de gewenste beperking van de
economische dubbele heffing. In combinatie met
de vennootschapsbelasting wordt gestreefd naar
een globale druk van ruim 50%, verdeeld over
de vennootschapsbelasting en de inkomstenbe­
lasting. De precieze invulling van de tarieven
acht ik een aangelegenheid van de beleidsma­
O K T O B E R 1995

[BI AB

kers. Ik beperk mij tot de weergave van een tabel
waarin de diverse combinatiemogelijkheden zijn
opgenomen met de bijbehorende gecombineerde
belastingdruk. Slechts ter toelichting van mijn
voorstel heb ik gekozen voor de 38120-optie die
leidt tot een gecombineerde druk van 50.4c/c.
 Tabel: Gecombineerde IB/Vpb druk
IB -ta rie f:

20

%

25

%

30 %

52

%

55

%

58 %

V p b -ta rief:
40%
38%

5 0 ,4 %

53.5 %

56.6%

35%

48

51,25%

54.5%

%

Invoering van een relatief laag uniform tarief
voor de inkomsten uit aandelen mag uiteraard
niet het gewenste 'globale evenwic ht' in fiscale
behandeling tussen de geldstromen verstoren. Bij
fiscale regelgeving dient men zich bewust te zijn
van het feit dat door het tussenvoegen van een
BV als transformator winsten, inkomsten uit
arbeid, rente-opbrengsten. beleggingsrendemen­
ten van onroerende zaken fiscaalrechtelijk
gemakkelijk kunnen worden getransformeerd in
dividenden. Zou de belastingheffing op dividend
door een te lage tariefstelling worden gefaciUeerd. dan zou een run op de transformator-BV
ontstaan. De beoogde beleidsdoelstelling om te
komen tot een herstructurering van het huidige
regime voor inkomsten uit aandelen zou dan
door dergelijke opbrengst-eroderende uitwijkma­
noeuvres budgettair vastlopen. Om dat te vermij­
den zijn twee beleidsopties beschikbaar. De
eerste optie is her huidige toptarief van de
inkomstenbelasting te verlagen van 60% naar
55%. Het drukverschil is dan zodanig afgezwakt
dat de doorstroomfondsen naar mijn mening nog
nauwelijks levensvatbaarheid zullen hebben. De
tweede optie is het 38/20%-regime aan te passen
door daarvoor een 38125%-optie in de plaats te
stellen. Dan stijgt de gecombineerde lastendruk
tot 53.5%, waardoor de gesignaleerde tariefspanning beduidend is verkleind. Uiteraard zijn
voorts combinaties van beide aanpassingen
moge lijk.
Subjectivering van cle
aanmerkelijk-belangheffing
Voor de vormgeving van de aanmerkelijkbelangregeling is essentieel hoe de aanmerke­
O K T O B E R 1995

GfflAB

lijk-belanghouder moet worden getypeerd: als
een ondernemer of als een aandeelhouder.
Materieel kan het 100%-aandelenbezit in een BV
hetzelfde karakter hebben als het bezit van een
eigen onderneming. Juridisch is de aanmerkelijk-belanghouder evenwel een aandeelhouder.
 De wetgever heeft voor de vormgeving van het
aanmerkelijk-belangregime de juridische kwalifi­
catie doorslaggevend geacht en deze voor de
uitwerking van de aanmerkelijk-belangregeling
als aanknopingspunt gekozen.
De grootaandeelhouders verkeren ten opzich­
te van aandeelhouderslbeleggers echter in een
bijzondere positie. Zij kunnen immers op door­
slaggevende wijze invloed uitoefenen op het
uitdelingsbeleid van de vennootschap. Zodoende
ligt het in hun macht de uitdeling van winstreserves van de aandelenvennootschap te transforme­
ren in koerswinst op de aandelen en deze te
gelegener tijd te realiseren door verkoop van de
aandelen. Daarom is voor hen een aanmerkelijkbelangheffing in het leven geroepen. De bij
verkoop gerealiseerde winstreserves worden
belast tegen een vast tarief van 20%. De aan­
merkelijk-belangregeling geldt als het ware als
een soort 'tussenregime' voor die belastingplich­
tigen. wier subjectieve belang bij de aandelen­
vennootschap zowel kenmerken van ondernemen
als van beleggen vertoont. De aanmerkelijkbelangheffing moet compensatie bieden voor een
eventueel anti-fiscaal oppottingsgedrag.
Het wettelijke aanmerkelijk-belangregime is
daarvoor echter niet adequaat uitgewerkt. De
vormgeving van het heffingsobject is ten onrech­
te gebaseerd op het objectieve-bronregime. De
aanmerkelijk-belanghouder wordt primair als
aandeelhouder gezien en de aanmerkelijkbelangheffing wordt beschouwd als een voorschotheffing op de inkomsten uit vermogen. Om
die reden is in de geldende aanmerkelijk-belang­
regeling de collectieve benadering van de
inkomsten uit aandelen overgenomen. Dit is
gebeurd door de verkrijgingsprijs en overdrachtsprijs van de aanmerkelijk-belangaandelen ten minste te stellen op het gemiddeld op de
desbetreffende aandelen gestorte kapitaal. Deze
regel staat bekend als de minimumwaarderingsregel. Door toepassing van deze regel wordt een
koppeling gelegd met het kapitaalbegrip van de
broninkomsten uit vermogen. Daardoor zullen de
585

ongewenste effecten van cle eerder genoemde
oppomp- en agio-constructies ook doorwerken
naar de aanmerkelijk-belangheffing en daar
door ophoging van het gemiddeld gestort kapi­
taal de claim van de fiscus op de aanmerkelijkhelangwinst uithollen.
 Het is begrijpelijk dat door houders van
aanmerkelijk-belangpakketten op grote schaal
van de gebrekkigheid van dit systeem is geprofi­
teerd. Bij belangeloze beoordeling van dit
systeem kan men zich slechts afvragen hoe het
mogelijk is dat de wetgever zo lang zo'n volstrekt
krakkemikkig systeem in stand heeft willen
houden. Mijn voorstel is daaraan thans om
redenen van rechtvaardigheid een einde te
maken. Dit is gemakkelijk mogelijk door binnen
de aanmerkelijk-belangheffing de minimumwaarderingsregel af te schaffen. Dit betekent dat de
feitelijk door de belastingplichtige gerealiseerde
vermogensmutatie ook daadwerkelijk in de
belastingheffing wordt betrokken.
Uitbreiding van de reikwijdte van het
aanmerkelijk-belangregime
Volgens het geldende aanmerkelijk-belangre­
gime is een aanmerkelijk belang aanwezig ten
aanzien van de belastingplichtige die onmiddel­
lijk of middellijk deelgerechtigd is in het nomi­
naal gestorte aandelenkapitaal van de - binnen­
landse of buitenlandse - vennootschap, voor
meer dan 7% alleen ofte zamen met zijn echtge­
noot, en tevens voor ten minste een derde gedeel­
te alleen ofte zamen met zijn echtgenoot en de in
de wet genoemde bloed- en aanverwanten.
Mijn herzieningsvoorstel voorziet in een
drastische vereenvoudiging van dit criterium.
Van een aanmerkelijk belang is in het herzie­
ningsvoorstel slechts sprake indien de belasting­
plichtige al dan niet samen met zijn echtgenoot
of ongehuwde partner en zijn bloedverwanten in
de rechte lijn ((grootjouders, (kleinkinderen)
ten minste 10% bezit van het nominaal geplaats­
te kapitaal. Dit nieuwe criterium bevat ten
opzichte van het thans geldende een drietal
wijzigingen: ten eerste wordt het percentage
aangepast, ten tweede wordt de relevante fami­
liegroep drastisch beperkt en ten derde wordt het
nominaal geplaatste kapitaal als referentiegroot­
heid gekozen.
 586

De tweede wijziging betreft het beperken van
de relevante familiegroep. Daardoor zal een
groot aantal complexiteiten door wisselende
familierelaties tot het verleden gaan behoren,
hetgeen een belangrijke bijdrage levert aan de
vereenvoudiging van de regeling. Door het
elimineren van de aanverwanten en van de
bloedverwanten in de tweede graad van de zijlijn
wordt een meer overzichtelijke groep gecreëerd.
De derde aanpassing betreft de vervanging
van het nominale gestorte kapitaal door de
nieuwe referentiegrootheid 'nominaal geplaatste
kapitaal’. Het nominaal geplaatste kapitaal is
een betere maatstaf dan het daadwerkelijk op de
aandelen gestorte kapitaal, aangezien het
nominale geplaatste kapitaal de stemverhoudin­
gen bepaalt en aan duidelijke vormvoorschriften
is gebonden.
Aanpassing van het heffingsobject
De aanmerkelijk-belangwinst wordt volgens
de thans geldende wettelijke regeling gesteld op
het verschil tussen de overdrachtsprijs en de
verkrijgingsprijs. Aan- en verkoopkosten vermin­
deren het belaste voordeel. Onder verkrijgings­
prijs wordt verstaan de historische verkrijgings­
prijs. De verkrijgingsprijs en overdrachtsprijs
worden, zoals gezegd, ten minste gesteld op het
gemiddeld op de desbetreffende aandelen gestor­
te kapitaal.
In mijn herzieningsvoorstel zal het heffings­
object op een aantal essentiële punten wijziging
ondergaan. De meest belangwekkende aanpas­
sing is het laten vervallen van de minimumwaar­
den ngsregel. Dit betekent dat de feitelijk door de
belastingplichtige gerealiseerde vermogensmuta­
tie in de belastingheffing wordt betrokken. Voorts
is niet langer bepalend de historische verkrijgings- en vervreemdingsprijs, maar wordt
aansluiting gezocht bij de waarde in het econo­
mische verkeer op het moment waarop de
belastingplichtige gaat voldoen aan de aanmerkelijk-belangkwalificatie. In vele gevallen zal die
waarde tevens de historische verkrijgingsprijs
zijn, maar dit is niet noodzakelijkerwijze het
geval (bijvoorbeeld bij immigratie).
 Dezelfde benadering wordt gekozen bij de
vervreemdingsprijs. Bepalend is de waarde in het
O K T O B E R 1995

TOlAB

economische verkeer van de aandelen op liet
moment waarop het aandelenpakket niet langer
voldoet aan het aanmerkelijk-belangcriterium.
Zodra dat het geval is moet in mijn voorste! in
beginsel worden afgerekend. Wel wordt de
mogelijkheid geboden de afrekening uit te stellen
door te opteren voor de regeling van het fictief
aanmerkelijk-belanghouderschap. Dit betekent
dat de huidige regeling voor het aflopend aan­
merkelijk belang wordt afgeschaft. Ook houdt dit
in dat de aanmerkelijk-belangclaim niet, zoals in
de huidige regeling het geval is, door tijdsver­
loop geruisloos verdwijnt.
Conclusie

een belangrijke tariefvereenvoudiging die de
thans werkzame spanningen in de heffingsstruc­
tuur oplost. De analytische vormgeving doet
geen afbreuk aan de aan de inkomstenbelasting
ten grondslag liggende draagkrachtgedachte.
Integendeel, omdat de winst uit aanmerkelijk
belang evenwichtiger is uitgewerkt, voldoet het
nieuwe inkomensbegrip beter als maatstaf van
draagkracht dan in de thans geldende regeling
het geval is. Mijn herzieningsvoorstel verlaagt de
populariteitsgraad van de rentegroeifondsen ten
opzichte van aandelenbezit en dat betekent een
versterking van de rechtvaardigheidsdimensie
van de heffing.
Het herzieningsvoorstel impliceert een
verbetering van het fiscale inkomensbegrip en

O K T O B E R 1995

587.
