Fiscaliteiten
BELASTINGEN

Fiscaliteiten
Naar een nieuwe wettelijke regeling van de fiscale eenheid in de vennootschapsbelasting

BELASTINGEN

Prof. Dr. J.A.G. van der Geld

1 Inleiding
Door het politieke rumoer van het wetsvoor­
stel IB 2001 is het velen wellicht niet opgevallen
dat op 26 oktober 1999 bij de Tweede Kamer der
Staten-Generaal een wetsvoorstel is aangeboden
tot aanpassing van het regime van de fiscale
eenheid in de vennootschapsbelasting (kamerstuknummer 26.854). Dit voor de praktijk zeer
belangrijke wetsvoorstel werd al jaren verwacht
en is nu dan toch eindelijk gekomen.
2 De voorgestelde wijzigingen in
vogelvlucht
In het navolgende zal kort worden ingegaan
op de belangrijkste wijzigingen die het wetsvoor­
stel zal meebrengen.
2.1 Bezit van 95% van de aandelen voortaan
genoeg
De eis dat de moedermaatschappij in het bezit
moet zijn van alle aandelen in de dochtermaat­
schappij wordt versoepeld tot ten minste 95% van
de aandelen'. Om der eenvoudswille moet de
moedermaatschappij in de gevallen waarin ze
tussen de 95 en 100% van de aandelen in de
dochtermaatschappij heeft wel het gehele fiscale
resultaat bij haar in aanmerking nemen.
Tot nu toe telden zoekgeraakte aandelen niet
mee. De moedermaatschappij behoefde ‘slechts’
99% van de niet-zoekgeraakte aandelen te
bezitten. Onder de nieuwe regeling tellen de
zoekgeraakte aandelen wel mee en behoren dus
tot de maximaal 5% die de moeder mag missen.
A P R IL 2000

IfflAB

De moeder moet minstens 95% van alle aandelen
(zoek of niet) bezitten.
 Als argument voor de verlaging van de
bezitseis is aangevoerd dat men (beperkt) aande­
lenbezit door werknemers als gevolg van werknemersopties niet tot verbreking van de fiscale
eenheid wil laten leiden. Als argumenten om de
grens voortaan bij 95% te leggen, zijn aangevoerd
het aansluiten bij de civielrechtelijke uitkoopregeling (voor pakketten van maximaal 5%) en het
feit dat een nog lagere bezitseis een meer funda­
mentele wijziging zou zijn, die volledige consoli­
datie niet langer mogelijk zou maken.
2.2 Codificering van de
standaardvoorwaarden
In de nieuwe regeling kiest de wetgever
ervoor om de essentie van de fiscale eenheid en
de voorwaarden waaraan belastingplichtigen
moeten voldoen in de wet op te nemen en een
nadere uitwerking bij AMvB te verstrekken2.
Een belangrijke consequentie van deze nieuwe
opzet is dat de straks op een bepaald tijdstip
geldende voorwaarden voor alle bestaande fiscale
eenheden gelijk zullen zijn. Niet langer worden
de voorwaarden dan bepaald door het tijdstip
waarop de inspecteur de in een concreet geval te
stellen voorwaarden aan belastingplichtigen
bekendmaakte. Consequentie is dat daarmee een
einde komt aan de handel in fiscale eenheden met
‘leuke’ voorwaarden3. Deze gebruikmaking van

Prof. Dr. J.A.G. van der Geld is hoogleraar belastingrecht
aan de KUB te Tilburg.
145

oude fiscale eenheden is niet alleen tegen de
bedoeling van de wet- en regelgever, maar
resulteerde ook in forse rechtsongelijkheid tussen
ondernemingen met en zonder ‘leuke’ fiscaleeenheidvoorwaarden. Vanuit een oogpunt van
rechtsgelijkheid kan men deze aanpassing van het
karakter van de fiscale eenheid dan ook alleen
maar toejuichen.
 2.3 De nieuwe antimisbruikbepaling bij
beëindiging van de fiscale eenheid nadat
met fiscale meerwaarden is geschoven
Zeer belangrijk voor de praktijk is de regeling
die opgenomen is in de huidige zestiende standaardvoorwaarde. De regeling houdt - kort
gezegd in dat afgerekend moet worden over alle
stille en fiscale reserves en goodwill die in een
dochtermaatschappij aanwezig zijn indien men op
niet-normale wijze heeft ‘geschoven’ met stille of
fiscale reserves en/of goodwill en de fiscale
meerwaarden4 die na dat schuiven in de dochter
aanwezig zijn, ten goede komen aan de moeder­
maatschappij of een andere met haar in een
fiscale eenheid verenigde vennootschap. Blijkens
de tekst van deze standaardvoorwaarde is de
sanctie niet van toepassing indien aan één of
beide van de volgende voorwaarden is voldaan:
a tussen de momenten van het schuiven met
fiscale meerwaarden en het ten goede komen
van de fiscale meerwaarden zitten ten minste
zes boekjaareinden. Indien en voorzover het
verschuiven van de fiscale meerwaarden
plaatsvindt via de inbreng van ten minste een
zelfstandig onderdeel van een onderneming
tegen uitreiking van aandelen, wordt de
sanctietermijn verkort tot driejaren sinds de
inbreng van de onderneming (e.q. het zelfstan­
dig onderdeel);
b tussen het moment van schuiven met de
fiscale meerwaarden en de splitsing van de
fiscale eenheid zitten ten minste zes boekjaar­
einden.
In de praktijk dient men bijvoorbeeld bij de
bedrijfsopvolging terdege rekening te houden met
deze zestiende standaardvoorwaarde.
De regeling van de huidige zestiende stan­
daardvoorwaarde wordt niet alleen in de wet
opgenomen (artikel 15ai), maar tevens wordt de
meest evidente vorm van overkill geëlimineerd.
 1 46

Niet langer is de sanctie dat afgerekend moet
worden over alle fiscale meerwaarden die net
voor splitsing aanwezig zijn in de dochtermaat­
schappij waarnaar of van waaruit de stille reser­
ves zijn verschoven. Afgerekend moet voortaan
worden over de stille reserves die net voor
splitsing aanwezig zijn in het verschoven vermo­
gensbestanddeel. Meestal is dit een versoepeling
voor belastingplichtigen, maar er zijn ook geval­
len dat de nieuwe bepaling slechter uitpakt dan de
huidige zestiende standaardvoorwaarde. Te
denken valt dan aan de gevallen waarin bijvoor­
beeld een onroerende zaak van D naar M wordt
overgedragen en vervolgens de aandelen in D
worden verkocht. Nu is het nog zo dat, als de
zestiende standaardvoorwaarde van toepassing
is5, er niets valt af te rekenen als er verder net
voor splitsing geen fiscale meerwaarden in D
aanwezig zijn. Straks moet in zo’n geval het
onroerend goed bij M net voor splitsing worden
gewaardeerd op waarde in het economisch
verkeer. De versimpeling van de regeling heeft
dus voor belastingplichtigen duidelijk haar prijs.
Een eliminatie van een deel van de overkill (het
te herwaarderen vermogen wordt verkleind) gaat
gepaard met een verruimd toepassingsbereik van
de regeling (eis van ten goede komen vervalt).
 Een tweede, niet onbelangrijke aanpassing van
de regeling van de huidige zestiende standaard­
voorwaarde is het vervallen van de eis dat voor
toepassing van de sanctie sprake moet zijn van
een ten goede komen van fiscale meerwaarden
aan de moedermaatschappij of een andere fiscaleeenheidpartner. Het laten vervallen van de eis van
ten goede komen, betekent de facto dat als men
de fiscale eenheid binnen de nieuw-genoemde
tijdsspanne verbreekt altijd wordt aangenomen
dat sprake is van het ten goede komen van de
verschoven stille reserves. Dat is een simpele
oplossing voor het probleem dat de fiscus had
met zijn invulling van de eis van ten goede
komen6. Hoe men ook over deze wijziging denkt,
feit is dat de regeling nu wel simpeler is toe te
passen en dus ook voor belastingplichtigen en
hun adviseurs op dit punt duidelijkheid schept.
Voortaan is de regeling van artikel 15ai van
toepassing als er ‘niet normaal’ met fiscale
meerwaarden is geschoven en tevens:
a in geval van het schuiven met een (zelfstandig
deel van) een onderneming louter7 tegen

A P R IL 2000

EJA B

uitreiking van eigen nieuwe aandelen: de
fiscale eenheid binnen drie kalenderjaren na
de inbreng wordt verbroken;
b in geval van het schuiven met stille reserves in
een bedrijfsmiddel met een afschrijvingsduur
langer dan tien jaar: de fiscale eenheid binnen
tien kalenderjaren na het schuiven wordt
verbroken;
c in alle andere gevallen van niet-gepardonneerd schuiven met fiscale meerwaarden: de
fiscale eenheid binnen zes kalenderjaren sinds
het schuiven met de fiscale meerwaarden
wordt verbroken.
 De huidige ontsnappingsclausule dat de
zestiende standaardvoorwaarde niet van toepas­
sing is indien het schuiven met fiscale meerwaar­
den past binnen aard en omvang van de normale
bedrijfsuitoefening van de dochtermaatschappij,
wijzigt qua tekst in die zin dat het tweede lid,
onderdeel a van het voorgestelde artikel 15ai
voortaan eist dat de transactie waarmee de stille
reserves worden verschoven, past binnen aard en
omvang van de bedrijfsuitoefening van zowel de
overdragende als de overnemende vennootschap.
Nieuw is dat de nu gebruikelijke termijn van
(ongeveer) zesjaren* wordt verlengd tot tien
kalenderjaren indien het verschoven vermogens­
bestanddeel een afschrijvingsduur heeft van
langer dan tien jaar. Uit de toelichting in de
memorie van toelichting is af te leiden dat het
hier moet gaan om de totale afschrijvingsduur en
niet de resterende. Het lijkt ook te gaan om de
afschrijvingsduur uitgaande van de technische
levensduur en niet de economische. Anders zou
het namelijk simpel zijn de bepaling te omzeilen.
Opvallend is dat deze bepaling blijkbaar geschre­
ven is met louter afschrijfbaar actief voor ogen.
Wat te doen bij actief waarop niet wordt afge­
schreven zoals grond? En wat te doen met een
passivum waarin stille reserves zitten (de tekst
rept slechts van ‘bedrijfsmiddelen’)?
2.4 Tijdstip van aanvang en einde fiscale
eenheid

dochtermaatschappij direct vanaf verwerving van
(ten minste 95% van) haar aandelen door de
moedermaatschappij te laten opnemen in de
fiscale eenheid. De dochtermaatschappij dient
dan haar lopende boekjaar net voor aanvang van
de fiscale eenheid af te sluiten en vanaf de
aanvang van de fiscale eenheid haar boekjaar
voortaan gelijk met de moedermaatschappij af te
sluiten.
 Het is jammer dat het in veel gevallen nog
steeds niet mogelijk is dat een dochtermaatschap­
pij van de fiscale eenheid met een verkopende
moedermaatschappij aansluitend in een fiscale
eenheid terechtkomt met de kopende moeder­
maatschappij. Dit kan niet vanwege de eis dat de
moedermaatschappij zowel alle economisch
belang bij als de juridische eigendom van de
aandelen moet hebben. Veel voorkomend is dat
de aandelen in een dochter worden verkocht naar
de toestand op bijvoorbeeld 1 februari, maar dat
de juridische levering van de aandelen pas
plaatsvindt in bijvoorbeeld juni. Een aansluitende
fiscale eenheid is in zo’n geval alleen mogelijk
indien de verkopende moedermaatschappij tot aan
het moment van juridische levering ook alle
economisch belang bij de aandelen behoudt. In
veel gevallen is dat niet zo, omdat men geen
aanpassing van de koopprijs overeenkomt of,
indien men dat wel doet, het maar zeer de vraag
is of daarmee (in de periode tussen het sluiten van
de verkoopovereenkomst en de juridische leve­
ring van de aandelen) alle economisch belang bij
de verkoper is gebleven.
Binnen drie maanden na de beoogde ingangs­
datum van de fiscale eenheid met de dochtermaat­
schappij dient men een verzoek daartoe in te
dienen. Deze driemaandsperiode voor het aanvra­
gen van een fiscale eenheid lijkt mij erg kort.
Voordeel is natuurlijk wel dat men straks geen
heel jaar behoeft te wachten als het verzoek te
laat is ingediend. De fiscale eenheid kan dan
ingaan zo veel later als men het verzoek te laat
heeft ingediend.
2.5 Fiscale eenheid en dubbele woonplaats

Tot nu toe is het zo dat een dochtermaatschap­
pij in principe slechts per geheel fiscaal boekjaar
onderdeel kan uitmaken van een fiscale eenheid1'.
 Een grote verbetering voor de praktijk is de
mogelijkheid die het wetsvoorstel creëert om een

A P R IL 2000

IfflAB

Gevallen van dubbele woonplaats worden
wettelijk geregeld dan wel uitgesloten van de
mogelijkheid een fiscale eenheid aan te gaan.
Wettelijk geregeld worden de gevallen waarin

147

een buitenlandse rechtsfiguur die wezenlijk
overeenkomt met onze NV of BV, feitelijk als
moeder- of dochtermaatschappij in Nederland is
gevestigd. Ook indien zo’n buitenlandse ‘lookalike’ van onze NV of BV niet in Nederland is
gevestigd maar hier een vaste inrichting heeft,
kan ze met haar vaste inrichting als moeder- of
dochtersubject van een Nederlandse fiscale
eenheid deel uitmaken. De mogelijkheid deel uit
te maken van een Nederlandse fiscale eenheid
wordt straks uitgesloten voor naar Nederlands
recht opgerichte NV’s of BV’s die in het buiten­
land feitelijk zijn gevestigd10.
2.6

Volledige consolidatie vervangt tijdelijk
opgaan in de moedermaatschappij

De slapende belastingplicht van een dochter in
een fiscale eenheid wordt vervangen door volledi­
ge belastingplicht gecombineerd met volledige
consolidatie.
Op basis van de wettekst" heeft de rechter in
het verleden geconcludeerd dat in geval van een
fiscale eenheid de dochtermaatschappij (voor de
duur van de fiscale eenheid) eigenlijk (voor de
Vpb-heffmg) verdwenen is omdat ze volledig is
opgegaan in de moedermaatschappij. De staatsse­
cretaris geeft in de memorie van toelichting aan
dat hij deze consequente toepassing van de
‘opgaan-in’-gedachte niet langer wenselijk acht
en wil vervangen door een in principe volledig in
stand blijvende belastingplicht voor alle fiscaleeenheidpartners gecombineerd met een volledige
consolidatie van de fiscale resultaten.
 In de memorie van toelichting (pagina 4 en 5)
wordt als argumentatie voor deze stap gegeven:
1 Dit was nooit de bedoeling. Verwezen wordt
naar onder meer HR BNB 1988/220. Dit
argument komt wat raar over als al vanaf 1940
de term ‘opgaan in' wordt gebruikt in de
Besluiten en wetgeving.
2 Problemen bij het beantwoorden van de vraag
wie verdragsgerechtigd is. In de meeste
verdragen staat dat verdragsgerechtigd is een
subject dat aan de belastingheffing is onder­
worpen. Als subject is de dochtermaatschappij
dat nu niet. Het is de vraag of de subjectieve
belastingplicht van de moeder voldoende is.
Dit lijkt me een erg magere argumentatie. Het
is duidelijk dat de wetgever het opnemen in een
Nederlandse fiscale eenheid van een dual-

148

residentvennootschap opgericht naar Nederlands
recht niet langer wenst, maar daarvoor is het niet
nodig de opgaan-in-gedachte te verlaten12.
De verbazing over de voorgestelde afschaffing
van de opgaan-in-gedachte wordt nog groter als
men zich realiseert dat een van de vervelende
consequenties van de op dit punt gemaakte keuze
is dat de dochter in een fiscale eenheid in de
wetssystematiek wel gewoon een deelneming
blijft. Omdat het natuurlijk niet de bedoeling is
dat dit (bijvoorbeeld) leidt tot het nemen van een
13ca-verlies of een liquidatieverlies binnen de
fiscale eenheid, moeten er op diverse plaatsen
nieuwe wettelijke bepalingen opgenomen worden
om deze consequenties te voorkomen13.
 2.7 Ontvoegende dochter krijgt voortaan
verliezen mee
In het voorgestelde artikel 15ag Wet Vpb’69
wordt, anders dan nu, als hoofdregel geformu­
leerd dat een ontvoegde dochtermaatschappij niet
alleen haar voorvoegingsvcrliezen meekrijgt,
maar tevens de verliezen van de fiscale eenheid
die aan die dochtermaatschappij zijn toe te
rekenen. Wil men zekerheid of en in hoeverre een
fiscale-eenheidverlies aan een dochtermaatschap­
pij is toe te rekenen, dan kunnen moeder en
dochter bij de aangifte waarin de dochter voor het
laatst een fiscale eenheid met dc moeder vormt,
verzoeken om het verlies dat de dochter ‘mee­
krijgt' bij beschikking vast te stellen. In dat
verzoek moet dan wel de grootte van dit verlies
aannemelijk gemaakt worden. Ook de inspecteur
heeft de mogelijkheid aannemelijk te maken dat
er fiscale-eenheidverlies aan de ontvoegde
dochter moet worden toegerekend. Men doet er
zodoende goed aan om als er bij ontvoeging
twijfel zou kunnen bestaan omtrent toerekening
van een eventueel fiscale-eenheidverlies aan de
ontvoegde dochter, de inspecteur bij de aangifte
van de moeder om een beschikking te vragen.
 2.8 Codificering van uitvoeringsregels
Allerlei in de uitvoeringspraktijk ontstane
regels worden in de wet opgenomen. Een voor­
beeld is het momenteel in de toelichting op de
standaardvoorwaarden opgenomen standpunt, dat
‘bezit’ van dc aandelen impliceert de juridische
eigendom en alle economisch belang bij de

A P R IL 2000

E ! ab

betreffende aandelen. In de memorie van toelich­
ting wordt ook herhaald wat ook nu in de toelich­
ting bij de standaardvoorwaarden staat inzake het
verpanden van aandelen. Verpanding alleen is
geen probleem, maar wel in combinatie met het
afstaan van het stemrecht op de aandelen. Dit
standpunt is erg streng omdat men in geval van
verpanding en afstaan van het stemrecht nog
steeds juridisch eigenaar is en ook alle econo­
misch belang nog bij de moedermaatschappij kan
liggen. Inzake het voorwaardelijk afstaan van het
stemrecht wordt in de MvT opgemerkt dat
onderscheiden moet worden tussen het afstaan
van het stemrecht onder opschortende of onder
ontbindende voorwaarde. In het laatste geval
komt het stemrecht bijvoorbeeld bij de bank,
maar gaat het terug naar de moedermaatschappij
indien er over bepaalde onderwerpen wordt
gestemd. Dit is volgens de staatssecretaris al
direct bij de toekenning van het stemrecht onder
ontbindende voorwaarde een probleem voor de
aandelenbezitseis bij de fiscale eenheid. Bij het
afstaan van het stemrecht onder opschortende
voorwaarde behoudt de moedermaatschappij het
stemrecht maar gaat dat over op (bijvoorbeeld) de
bank als er een bepaald onderwerp in stemming
komt. In zo'n geval vindt de staatssecretaris dat
op het moment dat de opschortende voorwaarde
in vervulling gaat. niet langer voldaan is aan de
bezitseis van het nieuwe artikel 15, lid 1 Wet
Vpb'69.
 vormen (de zogenaamde ‘doorstart van rechtswe­
ge’), tenzij de fiscale-eenheidpartners verzoeken
om toepassing van het oude regime voor twee
jaar. In dit laatste geval vindt na ommekomst van
de tweejaarsperiode alsnog een ‘doorstart van
rechtswege’ plaats. Indien gedurende de twee­
jaarsperiode waarin voor toepassing van het oude
regime is geopteerd, de fiscale eenheid wordt
uitgebreid, vervalt de mogelijkheid om voor het
oude regime te opteren en zijn vanaf het tijdstip
van uitbreiding de nieuwe regels van toepassing
(ook dan dus een 'doorstart van rechtswege’).
Indien men tijdens de tweejaarsperiode waarin
is geopteerd voor het oude regime niet meer aan
de eisen van het nieuwe regime voldoet, wordt de
fiscale eenheid verbroken op basis van de regels
van het nieuwe regime.
NOTEN
1

Een eis die in de praktijk was versoepeld tot

99% van de niet-zoekgeraakte aandelen.
2

De tekst van die AMvB is overigens nog niet

beschikbaar. Naar mijn mening kan het parlement
zich pas een afgewogen oordeel vormen over de
nieuwe regeling als het ook de beschikking heeft over
de tekst van de AMvB.
3

Zoals fiscale eenheden waarbij nog niet de

oude of nieuwe zeventiende standaardvoorwaarde is
gesteld.
2.9 Inwerkingtreding nieuwe regels
Het wetsvoorstel zal in werking treden op een
bij KB te bepalen tijdstip en vindt voor het eerst
toepassing bij de heffing over het boekjaar dat
aanvangt op of na de datum van inwerkingtreding
van de wet.
4 Onder fiscale meerwaarden wordt verstaan de
stille reserves, fiscale reserves en goodwill.
5

Pleitbaar is ook dat de zestiende standaard­

voorwaarde niet van toepassing is omdat er geen
sprake is van het ten goede komen van de verscho­
ven stille reserves.
 6

In de procedure gepubliceerd in BNB 1992/

192 stond het hof belastingplichtige al toe om tot het

Indien bestaande fiscale eenheden niet vol­
doen aan de nieuwe eisen zal de fiscale eenheid
(waarschijnlijk) van rechtswege eindigen aan het
begin van het eerste boekjaar na inwerkingtreding
van de wet14. Deze verbreking van de fiscale
eenheid geschiedt in principe volgens de regels
van het oude regime, maar op verzoek is verbre­
king op basis van de regels van het nieuwe
regime mogelijk15. Indien bestaande fiscale
eenheden wel aan de nieuwe eisen voldoen, zal
de fiscale eenheid ‘gewoon’ onder de nieuwe
regels vallen en dus een ‘nieuwe' fiscale eenheid

A P R IL 2000

E ! ab

bedrag van de boekwaarde van het verschoven
vermogensbestanddeel een onbesmette vordering te
creëeren waarop afgelost mocht worden binnen de
sanctietermijn (de HR kwam aan deze oplossing niet
toe). In BNB 1999/255 besliste de rechter dat de
tegenwaarde van de stille reserves in een uitgezakte
onderneming niet zat in een schuld, die daarom direct
afgelost kon worden.
7

Anders dan nu, kan straks dus niet gedeeltelijk

tegen uitreiking van aandelen (sanctietermijn drie
jaar) en gedeeltelijk tegen schuldigerkenning (lange
sanctietermijn van zes jaar) worden ingebracht. Als

1 49

men dat doet geldt niet de tot drie jaar verkorte
sanctietermijn.
8

Sinds de (laatste) besmette transactie moeten

zes boekjaareinden zijn verstreken.
9

Een uitzondering geldt voor nieuw-opgerichte

dochtermaatschappijen, die vanaf datum oprichting
deel kunnen gaan uitmaken van een fiscale eenheid.
10

Daarmee wordt het arrest HR BNB 1988/331

13

Zie onder meer artikel 13, lid 6 (voor 5%-eis

pakketten samen nemen), artikel 13ca, lid 7 (geen
13ca-verlies op een 'fiscale-eenheiddochter'), artikel
13d, lid 11 (geen liquidatieverlies op een 'fiscaleeenheiddochter') en artikel 15ad (vervangingsreserve
bij vervanging door fiscale-eenheidpartner).
 14

Het is op grond van de wettekst en parlemen­

taire toelichting niet geheel duidelijk of de fiscale

overruled. Dit gebeurt door de doorwerking van

eenheid direct op het moment van inwerkingtreding

artikel 2, lid 4 Wet Vpb'69 naar de fiscale-eenheidbe-

van de nieuwe regeling verbreekt, aan het begin van

palingen uit te sluiten.
11

Al sinds de invoering van het Besluit op de

Winstbelasting 1940 wordt gerept van het (voor de
Vpb-heffing) 'opgaan in’ de moeder van de dochter­
maatschappij.
12

Uitschakeling van de doorwerking van artikel

het dan lopende boekjaar of aan het begin van het
eerste na de inwerkingtreding aanvangende boekjaar.
Vooralsnog houd ik het op het laatste.
15

Dat die nieuwe regels van toepassing zijn kan

voor belastingplichtige o.a. van belang zijn in verband
met de versoepelingen in de zestiende standaard-

2, lid 4 Wet Vpb'69 naar de fiscale eenheid (zoals ook

voorwaarde (het nieuwe artikel 15ai Wet Vpb'69) en

voorgesteld in het wetsvoorstel) is daarvoor voldoen­

het meegeven van verliezen aan ontvoegde dochter­

de.
maatschappijen.
1 50

A P R IL 2000

IfflAB.
