text: 113. B. van der Vorm, ‘De sluitingsbevoegdheid van artikel 13b Opiumwet:
  een mogelijk vervolgingsbeletsel voor het Openbaar Ministerie’,
  PROCES 2019, p. 40-52.
  114. ABRvS 27 februari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:627, JB 2019/67.
  115. ABRvS 3 april 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1018, Gst. 2019/109, m.nt.
  M.H.W. Bodelier.
  116. ABRvS 13 maart 2019, ECLI:NL:RVS:2019:794, JOM 2019/469. Zie
  ook ABRvS 19 juni 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1930. In ABRvS 16 januari
  2019, ECLI:NL:RVS:2019:113, JB 2019/32 overwoog de rechtbank dat
  de burgemeester niet in redelijkheid van zijn bevoegdheid tot sluiting
  gebruik had kunnen maken. De Afdeling ging hierin niet mee.
  117. ABRvS 6 maart 2019, ECLI:NL:RVS:2019:730.
  118. ABRvS 24 april 2019, ECLI:NL:RVS:2019:1310, JOM 2019/554.
   TBS&H 2019 | nr. 3
  
  209
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  over de manier waarop zij besluiten van de burgemeester over het sluiten van woningen toetst.119
  Tot slot kan in dit verband nog worden gewezen op de
  conclusie van staatsraad A-G Widdershoven over de
  gedoogbeschikking.120
  
  210
  
  De Wet wapens en munitie
  De Wet van 15 mei 2019, houdende regels voor de inzet
  van gewapende particuliere maritieme beveiligers aan
  boord van Nederlandse koopvaardijschepen (Wet ter
  Bescherming Koopvaardij), waarbij Nederlandse koopvaardijschepen bij de doorgang van gevaarlijke zeegebieden gebruik kunnen maken van gewapende particuliere
  maritieme beveiligers indien niet in militaire
  bescherming kan worden voorzien, verscheen inmiddels
  in het Staatsblad. De inwerkingtreding is nog open.121
  Wel in werking trad op 1 mei 2019 de verplichting van
  het openbaar ministerie om de korpschef te informeren
  over bij het openbaar ministerie bekende maatregelen
  opgelegd onder de Wet bijzondere opnemingen in psychiatrische ziekenhuizen aan houders van een wapenvergunning of jachtakte.122
  Bij Wet van 5 juni 2019 traden diverse wetswijzigingen
  in werking in verband met de Richtlijn (EU) 2017/853
  die weer strekt tot wijziging van Richtlijn 91/477/EEG
  inzake de controle op de verwerving en het voorhanden
  hebben van wapens (PbEU 2017, L-137/22). 123 Door de
  terreuraanslagen in Europa (zoals in Parijs in 2016)
  waarbij onder andere gebruik werd gemaakt van vuurwapens die op enig moment onbruikbaar waren
  gemaakt, maar weer gebruiksklaar konden worden
  gemaakt, werd in Europees verband de urgentie van
  deze herziening benadrukt. In de eerste plaats zijn op
  voet van de richtlijn een aantal nieuwe definities aan de
  wet toegevoegd, te weten onder andere een omschrijving
  van de ‘Europese vuurwapenpas’, van ‘essentiële onderdelen van vuurwapens’, van ‘onbruikbaar gemaakte
  vuurwapens’ en van de ‘Richtlijn (EEG) 91/477’. Aan
  artikel 3 is toegevoegd dat de bepalingen over wapens
  ook van toepassing zijn op de essentiële onderdelen van
  vuurwapens in de zin van de Vuurwapenrichtlijn. Om te
  voorkomen dat de regels over (vuur)wapens kunnen
  worden omzeild door een wapen te demonteren is de
  wet in artikel 3 eveneens van toepassing verklaard op
  onderdelen van wapens. Vuurwapenmagazijnen zijn als
  ‘hulpstukken’ gedefinieerd. Verder zijn nadere regels
  opgenomen over (museale) verzamelingen (artikel 4
  leden 3 en 4), over het verenigingslidmaatschap van verlofhouders (artikel 6b), en over een afzonderlijk verlof
  119. ABRvS 28 augustus 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2912.
   120. ABRvS 16 januari 2019, ECLI:NL:RVS:2019:86, BA 2019/79.
  121. Stb. 2019, 186.
  122. Besluit van 23 april 2019 tot vaststelling van de tijdstippen van gedeeltelijke inwerkingtreding van de Wet van 29 mei 2017 tot wijziging van
  de Wet wapens en munitie, de Flora- en faunawet en de Wet natuurbescherming in verband met de versterking van het stelsel ter beheersing
  van het legaal wapenbezit (Stb, 2017, 242), Stb. 2019, 172. In een aanvullende wijziging is voorzien in Kamerstukken I 2018/19, 35 087, nr. A
  (Wet zorg en dwang psychogeriatrische en verstandelijk gehandicapte
  cliënten).
  123. Wet van 5 juni 2019 (Stb. 2019, 257) inwerkingtreding 23 juli 2019
  (Stb. 2019, 267), Kamerstukken 34 984.
   TBS&H 2019 | nr. 3
  
  voor magazijnhouders (artikel 7 lid 5). De verbodsbepaling van artikel 9 is uitgebreid met een verbod op het
  onderhandelen over of regelen van transacties voor de
  aankoop, verkoop of levering van wapens of munitie of
  het organiseren van de overbrenging van wapens of
  munitie binnen, naar of vanuit een lidstaat van de Europese Unie. Tevens bepaalt artikel 9 dat een erkenning
  niet strekt tot de ombouw of aanpassing van een wapen
  van categorie II, sub 6°, of van categorie III, sub 2° of
  sub 4°, tot een vuurwapen. Een nieuw artikel 9a legt op
  de houder van een erkenning of de beheerder een meldplicht op bij verdachte transacties rond de verwerving
  van munitie. De wijzigingen van de artikelen 14, 28, 31
  en 32 zien op aanscherpingen van legaal wapenbezit. De
  markeringsplicht (de artikel 32a en 32b) is herzien en de
  nieuwe artikelen 35, 36 en 37 bevatten registratieverplichtingen en bij de registratie in acht te nemen voorschriften. Ten slotte is een minder relevante wijziging
  aangebracht in de tekst van artikel 41 en is in het nieuwe
  artikel 43 de korpschef aangewezen als de bevoegde
  autoriteit voor de controle op onbruikbaar gemaakte
  vuurwapens.
   Nadat in het kader van de deregulering van de wapenregelgeving bij de invoering van de herziene wet in 1997
  was besloten het toenmalige Besluit Wapens en Munitie
  in te trekken en zijn bepalingen waar nodig te verspreiden in de regeling en/of de circulaire, deed de regelgever in 2019 wederom een Besluit wapens en munitie het
  licht zien.124 Officieel gaat het om het Besluit van 15 juli
  2019 ter implementatie van de Richtlijn (EU) 2017/853
  van het Europees parlement en de Raad van de Europese Unie van 17 mei 2017 tot wijziging van Richtlijn
  91/477/EEG van de Raad inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens (PbEU
  2017, L 137/22). Deze richtlijn was al voor een belangrijk deel geïmplementeerd door middel van de wetswijzigingen die de Wet van 5 juni 2019 (Stb. 2019, 267)
  teweeg had gebracht, maar kennelijk was voor een verdere aanvulling een afzonderlijk besluit nodig. Het
  Besluit wapens en munitie bestaat uit elf artikelen en
  opent met een aantal definities (artikel 1). Dan volgens
  twee bepalingen over erkenningen (voor musea in
  artikel 2, en voor verzamelaars in artikel 3), een bepaling
  over het verplichte lidmaatschap van een erkende vereniging, noodzakelijk voor het verkrijgen van een verlof
  tot het voorhanden hebben van een vuurwapen van categorie A, onderdelen 6 of 7, in bijlage I van de Richtlijn
  (artikel 4), en een volgend artikel over de invulling van
  het ‘redelijk belang’-criterium onder andere bestaande
  uit het blijk geven van voldoende training in schietvaardigheid (artikel 7). Voorschriften over het beheer van
  wapens bij een erkende vereniging zijn opgenomen in
  artikel 5. Van andere aard is artikel 6. Deze bepaling
  omschrijft de ‘verdachte munitietransactie’ in de zin van
  artikel 9a, eerste lid, WWM. Onder een verdachte transactie wordt volgens deze bepaling in ieder geval verstaan
  een transactie van een of meerdere aankopen voor munitie binnen een week waarbij de koper meer dan 10.000
  124. Stb. 2019, 268.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005003013
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  patronen heeft aangeschaft, of een transactie waarbij
  degene die munitie aanschaft naar het oordeel van de
  houder van een erkenning of de beheerder niet vertrouwd lijkt te zijn met het gebruik van de munitie, dan
  wel niet overtuigend kan aangeven waarvoor hij de
  munitie gaat gebruiken.
  In de zomer van 2019 is een conceptwetsvoorstel ingediend ter versterking van de strafrechtelijke aanpak van
  ondermijnende criminaliteit. Met dit voorstel krijgt de
  wet een nieuwe paragraaf 13 met één artikel (artikel
  56a), dat voorziet in de mogelijkheid de veroordeelde te
  verplichten kosten die (na toepassing van artikel 36b Sr)
  met de vernietiging van de voorwerpen gepaard gaan, op
  zich te nemen.
   In tegenstelling tot de activiteiten van de wet- en regelgever is het op het domein van de Wet wapens en munitie relatief rustig geweest in de afgelopen periode. De
  discussie over de (on)toelaatbaarheid van nepwapens en
  de Speelgoedrichtlijn lijkt definitief beslist door de
  Hoge Raad.125 Zoals feitenrechters de aan- of afwezigheid van een zogenoemde CE-markering al hadden
  gerelativeerd, wordt dit nu ook door de Hoge Raad
  gedaan. Gelet op het bewijs (waaronder de vaststelling
  van het hof dat het voorwerp naar vorm, afmeting en
  kleur een sprekende gelijkenis vertoont met een vuurwapen van het merk Beretta) houdt de Hoge Raad het
  ervoor dat de verdachte een imitatie van een echt vuurwapen voorhanden had. Indien een imitatie van een echt
  vuurwapen is vervaardigd voor verzamelaars, en dat
  voorwerp (of de verpakking ervan) is voorzien van een
  zichtbare en leesbare aanduiding dat zij is bestemd voor
  verzamelaars van veertien jaar en ouder, kan dat voorwerp reeds op grond van artikel 2, eerste lid tweede volzin, van de Speelgoedrichtlijn in verbinding met
  Bijlage I, sub 2 aanhef en onder e, niet worden
  beschouwd als speelgoed. Kort gezegd: imitaties van
  echte vuurwapens kunnen niet als speelgoed in de zin
  van de richtlijn worden beschouwd. Daarbuiten geldt
  dat een voorwerp slechts dan als speelgoed kan worden
  aangemerkt in het geval dat het is ontworpen of bestemd
  om door kinderen jonger dan veertien jaar bij het spelen
  te worden gebruikt. De Hoge Raad trekt een grens
  tussen enerzijds speelgoedwapens en anderzijds imitaties van echte vuurwapens. Van een imitatie is volgens
  de Hoge Raad sprake zodra het voorwerp niet of nauwelijks van een echt vuurwapen is te onderscheiden. Wat
  een tikje lijkt de wringen zijn de woorden ‘vervaardigd
  voor verzamelaars’. Is een 14-plusser met één neppistool
  een verzamelaar? Kennelijk wel, al lijkt de tekst van de
  geciteerde bepaling uit de Bijlage van de richtlijn eerder
  te wijzen op het hebben van een collectie ‘bestaande uit
  imitaties van echte vuurwapens’. Wat daarvan zij, de
  Hoge Raad heeft de situatie teruggebracht zoals die
  bestond voordat de Speelgoedrichtlijn werd geïmplementeerd. Nepwapens, imitaties van echte vuurwapens,
  vallen dus onder wapencategorie I. Hoewel de opsporingspraktijk na de periode van enigszins verwarrende
  125. HR 20 november 2018, ECLI:NL:HR:2018:2153, NJ 2019/83, m.nt.
   Sackers.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005003013
  
  feitenrechtspraak verheugd op het arrest zal hebben
  gereageerd, resteert één lastig puntje. Het blijft uiteindelijk aan de feitenrechter om in een concreet geval vast
  te stellen of een nepwapen aan de hand van de uiterlijke
  kenmerken ‘niet of nauwelijks van een echt vuurwapen’
  is te onderscheiden. Hoe die dat doet, maakt niet uit.
  Artikel 3 Regeling wapens en munitie is daarbij het probleem niet, die bepaling is volgens de Hoge Raad
  voldoende duidelijk.
  Was in de vorige afleveringen van deze kroniek veel te
  doen over de als gadget op de markt gebrachte ‘creditcard-mesjes’, het afgelopen half jaar duiken ineens zogenoemde boksbeugeltassen op (op boksbeugels gelijkende
  voorwerpen die als een handvat op een tas zijn gemonteerd). De Rechtbank Oost-Brabant overwoog dat die
  tassen in hun geheel, noch de handgreep afzonderlijk,
  als wapen zijn ontworpen en niet tot doel hebben als
  wapen te worden gebruikt, en ook niet als wapen kunnen worden gebruikt, gelet op het materiaal waarvan de
  handgreep is vervaardigd, de onmogelijkheid met die
  tassen een harde stoot uit te delen en de grote kans die
  aanwezig is dat de gebruiker van een boksbeugeltas bij
  het uitdelen van een stoot zelf letsel oploopt. De rechtbank is van oordeel dat de boksbeugeltassen geen
  wapens in de zin van de Wet wapens en munitie zijn.126
  Ook een telefoonhoesje, dat weliswaar uiterlijke kenmerken van een boksbeugel vertoonde, werd (gezien het
  materiaal waarvan het is vervaardigd) ongeschikt geacht
  om daadwerkelijk als zodanig te worden gebruikt. Het
  voorwerp werd dan ook niet worden beschouwd als een
  wapen.127
  Het in de vorige aflevering van de kroniek besproken
  HR 13 november 2018, ECLI:NL:HR:2018:2091, verscheen daarna als NJ 2019/93 m.nt. Sackers. Dit arrest
  (over het lex certa-beginsel in relatie tot artikel 3
  Regeling wapens en munitie) werd bevestigd in HR
  5 februari 2019, ECLI:NL:HR:2019:177.
   Varia
  Verzorgd door mr. dr. J.S. Nan
  Nemo tenetur en het bereken van rendementen
  Het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb)
  heeft zich deze zomer gebogen over het nemo teneturbeginsel, zoals dat geldt op basis van artikel 6 EVRM.
  De AFM had een bank in het vizier ten aanzien van
  onduidelijke en misleidende reclame aangaande de rendementen van financiële diensten (beleggingsproducten).128 De AFM trad in contact met de bank en heeft in
  totaal drie informatievorderingen gedaan, waarbij de
  bank onder meer aan de hand van een door haar speciaal
  
  126. Rb. Oost-Brabant 7 mei 2019, ECLI:NL:RBOBR:2019:2554.
  127. Hof Amsterdam 30 april 2019, ECLI:NL:GHAMS:2019:1731.
   128. Artikel 4:19 lid 2 Wft schrijft wat dat betreft voor: ‘De door een financiële onderneming aan cliënten verstrekte of beschikbaar gestelde informatie, waaronder reclame-uitingen, ter zake van een financieel product,
  financiële dienst of nevendienst is correct, duidelijk en niet misleidend.’
  
  TBS&H 2019 | nr. 3
  
  211
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  212
  
  daarvoor opgesteld rekenmethode, de rendementen van
  diverse voorbeeldportefeuilles heeft uitgezocht. Ook
  moest de bank op door haar verschafte informatie op
  sommige punten een toelichting geven. De bank heeft
  hieraan voldaan. Uiteindelijk legde de AFM de bank
  een aanzienlijke bestuurlijke boete op. De reclameuitingen waren onduidelijk (de daadwerkelijke portefeuilles waren veel diverser) en misleidend (de getoonde
  rendementen waren structureel hoger). Na een tevergeefs beroep bij de rechtbank tegen dat besluit, appelleerde de bank bij het CBb.129 Daarbij deed de bank
  onder meer een – niet geheel onbegrijpelijk – beroep op
  het beginsel dat niemand mag worden gedwongen mee
  te werken aan zijn eigen veroordeling. De uitspraak ziet
  op wel meer beroepsgronden, maar ik richt me met
  zevenmijlslaarzen op de eerste grond aangaande het
  nemo tenetur-beginsel.130 Bij het CBb krijgt de bank op
  dit punt namelijk gelijk. Het college overweegt daarbij
  dat sprake is van dwang. De bank moest onder dreiging
  van de artikelen 5:16, 5:17 en 5:20 Awb aan de informatievorderingen en andere verzoeken doen (r.o. 5.3.4).
   Het interessants is de kwestie of het hier gaat om wilsafhankelijk materiaal (zoals de bank betoogde) of om wilsonafhankelijk materiaal (zoals de AFM het CBb wilde
  doen geloven), dat gedwongen werd overhandigd. Het
  laatste materiaal mag wel voor (bestuurlijke) bestraffing
  worden gebruikt, het eerste niet. Dat is vaste jurisprudentie van het CBb en de Hoge Raad, waarbij geldt dat
  ‘onder ‘wilsonafhankelijk materiaal’, [wordt] verstaan
  het materiaal dat weliswaar onder dwang is verkregen,
  maar bestaat onafhankelijk van de wil van de verdachte’
  en volgt hieruit dat de kwalificatie van materiaal als
  ‘wilsonafhankelijk’ dan wel ‘wilsafhankelijk’ – welk
  onderscheid samenhangt met het zwijgrecht van de
  betrokkene – is verbonden aan de aard van het materiaal
  (of het in fysieke zin ‘bestaat’ onafhankelijk van de wil
  van de betrokkene). Van een ‘bestaan’ in fysieke zin is
  ook sprake, wanneer de gegevens zijn vastgelegd op een
  gegevensdrager’ (r.o. 5.3.3). Helemaal zo zwart/wit is
  dit overigens niet, omdat de wijze waarop wilsonafhankelijk materiaal wordt verkregen, ook problematisch kan
  zijn volgens het Europese Hof. Het arrest inzake Jalloh
  tegen Duitsland is hiervan een voorbeeld.131 De kernoverweging van het CBb is r.o. 5.3.7:
  ‘Het College volgt appellante in haar betoog dat dit
  materiaal over de ontwikkeling van de gemiddelde
  cumulatieve rendementen van de cliëntportefeuilles
  gekwalificeerd moet worden als wilsafhankelijk materiaal. Aannemelijk is dat de gemiddelde cumulatieve
  cliëntrendementen welke in de grafieken en histo129. CBb 5 juli 2019, ECLI:NL:CBB:2019:177.
  130. Zie onder andere ook de noten van Berns, NTFR 2019/1496 en Stijnen,
  AB 2019/297.
  131. EHRM
  11
  juli
  2006
  (Grote
  Kamer),
  ECLI:CE:ECHR:
  2006:0711JUD005481000, (Jalloh vs. Duitsland), par. 117-123. Zie
  verder bijvoorbeeld L. Stevens, ‘Gedwongen biometrische toegangsverschaffing is niet in strijd met nemo tenetur’, NJB 2019/315, afl. 6,
  p. 400-403 en D.A.G. van Toor, ‘Het nemo-teneturbeginsel in de
  conceptwetsvoorstellen van het Wetboek van Strafvordering’, TBS&H
  2018-4, p. 249-254.
   TBS&H 2019 | nr. 3
  
  grammen zijn getoond op het moment van het vorderen van deze gegevens niet als zodanig waren
  vastgelegd op een gegevensdrager. Het College acht
  – gelet op hetgeen appellante in dit verband heeft
  aangevoerd – voorts aannemelijk dat de data op basis
  waarvan appellante de cumulatieve gemiddelde rendementen diende te berekenen niet voor alle portefeuilles over dezelfde periode beschikbaar waren
  omdat appellante, naar zij heeft gesteld, pas in 2011
  was begonnen met het opslaan van rendementsgegevens van klanten. Appellante heeft om de door AFM
  gevorderde cumulatieve gemiddelde rendementen
  van klanten vanaf 2008 te kunnen leveren, naar zij
  onweersproken heeft gesteld, een rekenmethode ontwikkeld en gebruikt om de ontbrekende cijfers bij
  benadering te reconstrueren op basis waarvan zij
  vervolgens de cumulatieve gemiddelde rendementen
  heeft berekend. Anders dan AFM heeft betoogd heeft
  appellante niet slechts bestaande gegevens ingevoerd
  in een systeem en op basis van deze bestaande brongegevens een gemiddeld cumulatief rendement berekend. Appellante had op het moment dat AFM deze
  informatie vorderde een dergelijke berekening nog
  niet gemaakt. Het betoog van AFM dat de rendementen van de cliëntportefeuilles bij appellante ten
  tijde van de informatievordering bestonden, gaat
  hieraan voorbij. De gemiddelde cumulatieve rendementen waren op het moment van vorderen ook niet
  vastgelegd op een gegevensdrager. De omstandigheid
  dat appellante de gegevens beschikbaar had om de
  gevorderde informatie – berekening van de gemiddelde cumulatieve rendementen – te kunnen leveren,
  betekent niet dat (daarmee ook kan worden gezegd
  dat) de gemiddelde cumulatieve rendementen in
  fysieke zin bestonden. De door AFM gemaakte vergelijking met de situatie waarin door de fiscus bankafschriften of portfolio-overzichten worden gevorderd
  – dus gegevens die door middel van een systeem kunnen worden verkregen – miskent dat het in die
  gevallen, anders dan in hier, ging om overzichten die
  al (door de bank) waren opgesteld en in fysieke zin
  bestonden.’
  De door de AFM gemaakte vergelijking sluit aan bij de
  opstelling van de Hoge Raad. Die oordeelde
  bijvoorbeeld dat het aanleveren van ‘meetresultaten en
  monsteranalyses’ aan de toezichthoudende instantie
  geen strijd opleverde met artikel 6 EVRM, ook niet als
  daardoor mogelijk de verdenking rijst ter zake van enig
  strafbaar feit.132 Maar de bank moest hier niet louter
  fysiek of digitaal reeds bestaande gegevens die het systeem van de bank kon aanleveren overdragen, maar aan
  dergelijke gegevens een duiding geven.  132. HR 19 september 2007, NJ 2007/39 m.nt. Reijntjes (onder verwijzing
  naar HR 22 juni 1999, NJ 1999/648).
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005003013
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  En, juist daartegen beschermt het nemo tenetur-beginsel nu juist. Hier is sprake van de situatie dat de bank
  het haar belastende bewijsmateriaal zelf heeft moeten
  produceren. En daarmee onderscheidt dit geval zich van
  de zaken waarin de betrokkene meetgegevens, een bankafschrift, de opgave van het inkomen et cetera moest
  overhandigen. Dat materiaal bestaat al en dat deze
  betrokkene het materiaal liever niet wil afgeven, maakt
  het nog niet wilsonafhankelijk. De berekening van de
  rendementen was nog niet voorhanden en is alleen
  afhankelijk van de wil van de bank komen te bestaan. In
  het onderhavige geval won de bank overigens wel de
  slag, maar verloor zij de oorlog. Ook zonder de door de
  bank in strijd met het nemo tenetur-beginsel overhandigde materiaal bleef voor het CBb voldoende bewijs
  over voor beboeting wegens onduidelijk en misleidende
  reclame-uitingen.
  213
  
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005003013
  
  TBS&H 2019 | nr. 3.
  