text: TBS&H 2019 | nr. 1
  
  te worden vernietigd. Ten overvloede merkt de Afdeling op dat de Ksa bovendien naar aanleiding van het
  arrest van het gerechtshof het intrekkingsbesluit heeft
  herroepen.87
  In een enigszins vergelijkbare zaak heeft de burgemeester met instemming van de Afdeling een vergunning
  voor het aanwezig hebben van twee kansspelautomaten
  op grond van de Wet op de kansspelen ingetrokken op
  advies van de politie. Volgens de burgemeester voldoen
  de appellant en een andere leidinggevende van het café
  niet aan de eis dat zij niet in enig opzicht van slecht
  levensgedrag zijn.88
  Daarnaast kan worden gewezen op een zaak, waarbij bij
  besluit van 22 maart 2016 de Ksa de vergunning op
  grond van artikel 30k, tweede lid, Wet op de kansspelen
  heeft geweigerd, omdat de appellant in de drie jaren
  voorafgaande aan de aanvraag de Wet op de kansspelen
  heeft overtreden. De Ksa heeft zich daarbij op het
  standpunt gesteld dat de appellant in strijd met de voorschriften van de aanwezigheidsvergunning heeft gehandeld door in de snackbar vier kansspelautomaten aanwezig te hebben. Naast de twee aanwezige kansspelautomaten stonden twee internetzuilen, die volgens de Ksa ook
  als kansspelautomaten dienen te worden aangemerkt.
   Het handelen in strijd met de voorschriften van een aanwezigheidsvergunning is op grond van artikel 35c, vierde lid, Wet op de kansspelen een overtreding. De rechtbank heeft de in het bezwaar gehandhaafde weigering
  rechtmatig geacht. In hoger beroep wordt de appellant
  door de Afdeling in het ongelijk gesteld.89
  Naast de intrekking van vergunning op grond van de
  Wet op de kansspelen, kunnen op grond van deze wet
  eveneens bestuurlijke boetes worden opgelegd. Zo kan
  worden gewezen op een zaak, waarbij bij besluit van
  4 november 2013 de Ksa aan de appellant A en de
  appellant B een boete opgelegd van € 150.000 voor het
  zonder vergunning aanbieden van online kansspelen. De
  Ksa heeft zich op het standpunt gesteld dat de appellant
  A en de appellant B online kansspelen via de website
  hebben aangeboden, terwijl zij daarvoor niet over een
  vergunning hebben beschikt en daarover ook niet konden beschikken, omdat het aanbieden van online kansspelen in Nederland nog niet is toegestaan. De Afdeling
  acht de boeteoplegging rechtmatig en evenredig.90
  Opiumwet
  In veel zaken waarbij de burgemeester toepassing geeft
  aan artikel 13b Opiumwet, is de conclusie dat de toepassing ervan rechtmatig wordt bevonden. In sommige
  gevallen krijgt de burgemeester echter niet het gelijk aan
  zijn of haar zijde. Zo ook in de volgende zaak. Appellant
  A en appellant B zijn eigenaren van een bedrijfspand te
  Baarle-Nassau. Zij verhuurden dit pand aan een persoon
  die daar een autoschadeherstelbedrijf exploiteerde. Op
  87.
  88.
  89.
  90.
  ABRvS 18 juli 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2413.
  ABRvS 22 augustus 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2805, JOM 2018/964.
  ABRvS 29 augustus 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2876.
  ABRvS 26 september 2018, ECLI:NL:RVS:2018:3130. Een vergelijkbare
  zaak kan worden gevonden in ABRvS 26 september 2018, ECLI:NL:
  RVS:2018:3135.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005001009
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  3 juni 2016 heeft de Dienst Landelijke Recherche een
  inval bij dit bedrijfspand gedaan. Uit de bestuurlijke
  rapportage die de Dienst Landelijke Recherche op
  13 juni 2016 ten behoeve van de burgemeester heeft
  opgemaakt, volgt dat bij de inval 24 blokken met in
  totaal 24 kg cocaïne zijn aangetroffen. De burgemeester
  heeft hierin aanleiding gezien om het pand op grond van
  artikel 13b, eerste lid, Opiumwet te sluiten voor de duur
  van twaalf maanden. De appellanten zijn van mening
  dat de sluiting onterecht is, omdat hun als verhuurders
  in casu geen verwijt kan worden gemaakt. De Afdeling
  gaat hierin mee. Het besluit van 29 november 2016 geeft
  er geen blijk van dat de burgemeester alle omstandigheden van het geval in samenhang heeft bezien. Er ontbreekt een motivering waarom deze omstandigheden
  tezamen geen bijzondere omstandigheden in de zin van
  artikel 4:84 Awb zijn. De burgemeester had in zijn
  besluit inzichtelijk moeten maken waarom het in dit
  geval niet onevenredig is om het bedrijfspand in overeenstemming met het Damoclesbeleid voor twaalf
  maanden te sluiten. Daarbij had hij in ieder geval moeten ingaan op de vraag of appellant A en appellant B een
  verwijt van de overtreding kan worden gemaakt en de
  vraag of, en zo ja, in hoeverre de sluiting voor twaalf
  maanden noodzakelijk was. De burgemeester heeft dit
  niet gedaan. Gelet hierop is de Afdeling van oordeel dat
  het besluit van 29 november 2016 onvoldoende is gemotiveerd.91
  Het is staande jurisprudentie van de Afdeling dat de
  toepassing van artikel 13b Opiumwet geen ‘criminal
  charge’ oplevert.92 Uit de jurisprudentie van de tweede
  helft van 2018 blijkt dat dit uitgangspunt onveranderd is
  gebleven. Op 15 maart 2016 heeft de politie de woning
  die appellant A en anderen huurden doorzocht. Uit het
  proces-verbaal van bevindingen van 16 maart 2016 blijkt
  dat de politie daarbij twee xtc-tabletten, 0,5 gram amfetamine, 0,2 gram cocaïne en 20,7 liter GHB heeft aangetroffen. Xtc, amfetamine, cocaïne en GHB staan op
  lijst I die behoort bij de Opiumwet en staan dus bekend
  als harddrugs. De GHB is aangetroffen in de woning en
  in de schuur die in de achtertuin staat van de woning.
   Naar aanleiding van het aantreffen van deze middelen
  heeft de burgemeester op grond van artikel 13b van de
  Opiumwet de woning zes maanden gesloten. In hoger
  beroep wordt door de appellant onder andere betoogd
  dat de toepassing van artikel 13b Opiumwet als een
  punitieve sanctie moet worden beschouwd. De eerste
  twee Engel-criteria wijzen volgens de Afdeling echter
  niet in de richting van een bestraffende sanctie. Ook
  indien het tweede en het derde criterium in samenhang
  worden bezien, bestaat onvoldoende aanleiding te oordelen dat het sluitingsbevel een bestraffende sanctie is.
  Verder bestaat tevens onvoldoende aanleiding om de last
  tot sluiting alleen op basis van de zwaarte van de maat91.
  92.
  ABRvS 4 juli 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2241, AB 2018/337, m.nt. Tollenaar.
  Onder bijzondere omstandigheden kan de toepassing van artikel 13b
  Opiumwet evenwel een bestraffend karakter krijgen. Zie bijvoorbeeld
  A.E.M. van den Berg & J.H.A. van der Grinten, ‘Kroniek openbare-orderecht 2018’, Gst. 2018, p. 980.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005001009
  
  regel als een bestraffende sanctie aan te merken. In dit
  verband wijst de Afdeling op het feit dat het EHRM in
  andere dan rijbewijszaken geen bestraffend karakter
  heeft aangenomen louter op grond van de zwaarte van
  de maatregel en op de omstandigheid dat de Afdeling in
  eerdere uitspraken een sluiting van twaalf maanden van
  een woning niet onevenredig heeft geacht.93
  Tot slot zij vermeld dat op 1 januari 2019 de wijziging
  van artikel 13b Opiumwet in werking is getreden. Die
  wijziging behelst de mogelijkheid voor de burgemeester
  om een woning, een lokaal of een daarbij behorend erf te
  sluiten indien daarin geen drugs, maar (kort gezegd)
  drugsapplicatiemiddelen zijn aangetroffen of een middel
  dat weliswaar nog niet is toegevoegd aan de bij de
  Opiumwet behorende lijsten, maar wel al krachtens artikel 3a Opiumwet is aangewezen als middel dat aan de
  lijsten zal worden toegevoegd.94
  Wet wapens en munitie
  Twee discussies domineerden de afgelopen tijd in de
  rechtspraak over (legaal) wapenbezit. De eerste discussie
  betrof de vraag wanneer een voorwerp ‘sprekende gelijkenis’ met een vuurwapen vertoonde (zoals bedoeld in
  artikel 3 Regeling Wapens en Munitie, RWM), hoe dat
  door de rechter moet worden vastgesteld en op welke
  wijze een burger tevoren daarachter kan komen. De
  tweede discussie gaat over de toepasselijkheid van de
  Speelgoedrichtlijn (2009/48/EG).
   In de vorige kroniek werd het arrest van de Hoge Raad
  van 6 februari 2018 reeds besproken.95 In de afgelopen
  periode wees de Hoge Raad opnieuw twee arresten over
  deze vraagstukken met betrekking tot de Wet wapens en
  munitie. In HR 20 november 2018, ECLI:NL:HR:
  2018:2153, werd de verdachte vervolgd wegens het
  voorhanden hebben van een luchtdrukpistool (een Walther PPQ), zijnde een voorwerp dat volgens het OM wat
  betreft vorm en afmetingen een sprekende gelijkenis
  vertoonde met de Walther P99Q (een vuurwapen). Het
  bezit van een luchtdrukwapen is toegestaan, tenzij het
  sprekend op een vuurwapen gelijkt. Dat was met betrekking tot de twee Walthers door de feitenrechters vastgesteld. In cassatie werd een beroep gedaan op het lex
  certa-beginsel met de stelling dat het voor een burger
  een onmogelijke zaak is tevoren erachter te komen dat
  een (legaal) luchtdrukwapen sprekend op een echt
  wapen lijkt. De Hoge Raad verwijst naar zijn arrest van
  6 februari 2018 waarin is overwogen dat het moet gaan
  om een voorwerp dat wat betreft vorm en afmetingen
  niet of nauwelijks van een echt vuurwapen is te onderscheiden. Vervolgens passeert de Hoge Raad het cassatiemiddel, omdat artikel 3 RWM niet in strijd is met het
  lex certa-beginsel. Die bepaling maakt, mede gelet op
  hetgeen in het arrest van 6 februari 2018 omtrent de
  uitleg van die bepaling is overwogen, voldoende concreet duidelijk op welke voorwerpen zij ziet en stelt de
  
  93.
  94.
  95.
  ABRvS 14 november 2018, ECLI:NL:RVS:2018:3663.
  Wet van 12 december 2018, Stb. 2018, 481, Kamerstukken 34 763.
  HR 6 februari 2018, ECLI:NL:HR:2018:163, NJ 2018/218, m.nt.
  Sackers.
  TBS&H 2019 | nr. 1
  
  77
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  78
  
  burgers voldoende in staat hun gedrag daarop af te
  stemmen.
   In HR 13 november 2018, ECLI:NL:HR:2018:2091, is
  ten aanzien van de vraag wanneer van speelgoed in de
  zin van de Speelgoedrichtlijn in verbinding met artikel 3
  RWM sprake is, de knoop doorgehakt. De Hoge Raad
  maakt een onderscheid tussen enerzijds voorwerpen die
  (voorzien van een CE-keurmerk) evident zijn ontworpen of bestemd om door kinderen jonger dan veertien
  jaar bij het spelen te worden gebruikt, en anderzijds imitaties van echte vuurwapens. De Hoge Raad oordeelt dat
  een voorwerp dat een imitatie is van een vuurwapen,
  geen speelgoed is. Vertoont een voorwerp naar vorm en
  afmeting een sprekende gelijkenis met het echte vuurwapen, dan is sprake van een imitatie. Indien een imitatievuurwapen is vervaardigd voor verzamelaars, en dat
  voorwerp (of de verpakking ervan) is voorzien van een
  zichtbare en leesbare aanduiding dat zij is bestemd voor
  verzamelaars van veertien jaar en ouder, kan dat voorwerp op grond van artikel 2, eerste lid tweede volzin,
  van de Speelgoedrichtlijn in verbinding met de bijlage
  bij deze richtlijn (Bijlage I, sub 2 aanhef en onder e) niet
  worden beschouwd als speelgoed, en is het bezit vanwege de sprekende gelijkenis in strijd met de Wet wapens
  en munitie. De vaststelling daarvan laat de Hoge Raad
  over aan de feitenrechter.
   Een wapenverlof wordt slechts verstrekt of verlengd, als
  bij de aanvrager of de verlofhouder geen ‘vrees voor
  misbruik’ bestaat. Het heeft veel ervan weg dat in de
  rechtspraak van de bestuursrechter de wetswijziging
  doorklinkt waarmee de screening bij gewenst legaal
  wapenbezit is versterkt, ook in zaken waarin de verlening of de verlenging vóór de inwerkingtreding van de
  wetswijziging plaatsvond.96 Zo werd in de afgelopen
  periode diverse keren tevergeefs getracht de bestuursrechter ervan te overtuigen dat de weigering ten
  onrechte was gebaseerd op ‘vrees voor misbruik’.97 Het
  weigeren dan wel intrekken van een verlof is volgens de
  bestuursrechter uitdrukkelijk geen strafrechtelijke sanctie, maar is een maatregel ter bescherming van de veiligheid in de samenleving. Tegen de achtergrond van het
  maatschappelijke belang, is daarom reeds geringe twijfel
  aan het verantwoord zijn van de te maken (of gemaakte)
  uitzondering, voldoende reden om een verlof niet te verlenen respectievelijk in te trekken. Die twijfel moet dan
  wel zijn gebaseerd op een objectief toetsbare
  motivering.98
  Tot slot wordt erop gewezen dat met ingang van 15 juni
  2018 in werking is getreden de Circulaire wapens en
  munitie 2018, Stcrt. 2018, 32201, en dat wetsvoorstel
  34 984 (wijziging van de Wet wapens en munitie in ver96.
  97.
  98.
  Wet van 29 mei 2017 tot wijziging van de Wet wapens en munitie, de
  Flora- en faunawet en de Wet natuurbescherming in verband met de
  versterking van het stelsel ter beheersing van het legaal wapenbezit,
  Stb. 2017, 242 (Kamerstukken 34 432).
  ABRvS 18 juli 2018, ECLI:NL:RVS:2018:2440; ABRvS 3 oktober 2018,
  ECLI:NL:RVS:2018:3197; ABRvS 17 oktober 2018, ECLI:NL:RVS:2018:
  3335.
  ABRvS 10 oktober 2018, ECLI:NL:RVS:2018:3304, AB 2018/430, m.nt.
  Hendriks.
  TBS&H 2019 | nr. 1
  
  band met de Richtlijn (EU) 2017/853 inzake de controle
  op de verwerving en het voorhanden hebben van
  wapens) nog in behandeling is bij de Tweede Kamer.
   Varia
  Verzorgd door mr. dr. J.S. Nan
  De verdediging in strafzaken kan een dure aangelegenheid worden, als de verdachte niet op basis van gefinancierde rechtsbijstand door een raadsman wordt bijgestaan. In een eenvoudige zaak valt het veelal wel mee,
  maar in geval van een ingewikkelde zaak kan het aardig
  in de papieren lopen. Toch kan het geld aan de verdediging goed besteed zijn, als een gunstig (of minder
  ongunstig) resultaat wordt behaald. In geval de strafzaak
  eindigt zonder oplegging van straf of maatregel, noch
  oplegging van het rechterlijk pardon, kunnen de kosten
  vervolgens in beginsel weer worden teruggevraagd aan
  de Staat der Nederlanden (zie artikel 591a Sv).
  Als de verdachte de kosten van zijn verdediging
  ‘gewoon’ zelf draagt en hij niet veroordeeld wordt, dan
  worden alle kosten naar billijkheid in beginsel wel vergoed. Sommige raadkamers willen daarbij nog weleens
  op de kleintjes letten (bijvoorbeeld aangaande reistijd),
  maar de verdachte die voor onschuldig moet worden
  gehouden, wordt veelal welwillend (‘billijk’) behandeld.
  Moeilijker zijn de gevallen waarin de verdachte niet, of
  niet rechtstreeks, de kosten voor de rechtsbijstand heeft
  hoeven te voldoen. Het kan bijvoorbeeld heel goed zijn
  dat een werkgever of familielid de kosten draagt en dan
  is het soms maar de vraag of deze via de verdachte op de
  voet van artikel 591a Sv kunnen worden teruggehaald.
   In belang der wet heeft A-G Vellinga daarom op 25 mei
  2018 betoogd dat ook de kosten van rechtsbijstand van
  een gewezen verdachte die door een derde, zoals een
  werkgever, worden gedragen, voor vergoeding in aanmerking komen op de voet van artikel 591a Sv.99 Bij
  arrest van 4 september 2018 volgt de Hoge Raad hem
  daarin.100 De Hoge Raad verwijst eerst naar HR 1 mei
  1973, NJ 1973/355, waarin hij had bepaald dat artikel
  591a Sv plaats laat voor het toekennen van een vergoeding (toen nog: tegemoetkoming) van de door een gewezen verdachte geleden of verschuldigde kosten van een
  raadsman, indien deze krachtens een rechtsbijstandverzekering op de verzekeraar een vordering tot vergoeding
  van die kosten heeft. Daaraan voegt hij nu toe dat er
  geen goede grond bestaat om anders te oordelen indien
  de gewezen verdachte op grond van een andere rechtsverhouding zo een vordering heeft op een derde, zijnde
  bijvoorbeeld zijn werkgever. Aan de toekenning van een
  vergoeding staat evenmin in de weg dat de rechtsbijstandkosten door die derden worden gedragen.
  Een belangrijke vraag die naar aanleiding van dit arrest
  te stellen is, is of de rechtsverhouding ook vrijwillig mag
  worden gecreëerd als blijkt dat rechtsbijstand nodig is,
  99. ECLI:NL:PHR:2018:930.
  100. ECLI:NL:HR:2018:1428.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005001009
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  of dat deze dan al moet bestaan. Is het verplicht dat men
  al verzekerd was, of dat op de werkgever de verplichting
  al rustte? Mij lijkt een redelijke uitleg van het vergoedingsstelsel dat de rechtsverhouding waarvan de Hoge
  Raad spreekt, ook later mag (zijn) ontstaan. Een derde
  kan bijvoorbeeld na arrestatie van de verdachte aanbieden de kosten (vooralsnog) te dragen. Dat de rechtsverhouding op dat moment vrijwillig is ontstaan en niet
  voortvloeit uit een reeds bestaande (contractuele) verbintenis, maakt volgens mij niet uit en dat zou ook geen
  verschil moeten maken. Loopt de zaak immers niet goed
  af in de zin van artikel 591a Sv, dan is de gulle gever/
  voorschieter immers gewoon z’n geld ‘kwijt’. Het lijkt
  mij niet meer dan billijk dat de Staat der Nederlanden
  uiteindelijk de rekening voldoet als blijkt dat de verdachte naar aanleiding van opsporing en eventueel
  berechting voor geen enkel strafbaar feit wordt veroordeeld. En, of dat geld nou naar de gewezen verdachte
  zelf gaat, of uiteindelijk naar een derde, doet hieraan
  niet af. In dergelijke gevallen is het ’s Rijks kas die,
  links- of rechtsom, het verlies moet nemen. Zie verder
  ook de annotaties onder dit arrest van Verloop en Van
  Oort.101
  
  79
  
  101. Respectievelijk in SR-updates 2018-0316 en in JIN 2018/167.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002019005001009
  
  TBS&H 2019 | nr. 1.
  