text: VERWANTSCHAP
  
  ALS
  
  BIOLOGISCH
  
  VRAAGSTUK
  
  d o o r M. J. SIRKS.
   De i n g e w i k k e l d e k r o n k e l p a d e n , waarlangs de sludie van de op
  a a r d e a a n w e z i g e plantengroei en het o n d e r z o e k d e r d i e r e n w e r e l d
  hun hooge trap van ontwikkeling bereikt h e b b e n , zijn niet altijd
  geheel en al langs e l k a a r gegaan. W e l schijnt het vaak, a l s o f p l a n t kunde en d i e r k u n d e van e l k a n d e r g e s c h e i d e n b e h o o r e n te w o r d e n ;
  wel wordt veelal de opvatting gehuldigd, dat een boianicus geen
  zoOloog kan zijn en een zoOloog geen meening over een b o t a n i s c h
  vraagsluk mag h e b b e n , m a a r dan vergeet m e n toch m a a r al te zeer,
  dat beide vakken een g e m e e n s c h a p p e l i j k e basis, bet leven in al zijn
  uitingen, h e b b e n en dat een dergelijke scheiding slechts een kunstmatige is. Van tijd tot tijd werd dan ook r e e d s vroeger van zoOlogischen of botanischen kant een v o e l h o r e n uitgestoken om te ver.
   nemen, war er d o o r de buren g e d a c h t w e r d en w a n n e e r dan e e n
  punt van a a n r a k i n g tusschen b e i d e , s c h i j n b a a r onderling z o o geheel
  o n a f h a n k e l i j k e w e t e n s c h a p p e n was g e v o n d e n , dan was dit voorl o o p i g contact in vele gevallen a a n l e i d i n g tot een dichter bij e l k a a r
  k o m e n , een langdurig s a m e n g a a n en s a m e n w e r k e n totdat tenslotte
  toch w e e r de v e r w i j d e r i n g kwam.
  Tot b l i j v e n d e vereeniging k w a m het niet.
   M a a r s e d e r t het m i d d e n d e r vorige e e u w schijnen er tnsschen
  p l a n t k u n d e en d i e r k u n d e b a n d e n gelegd te zijn van z o o sterke
  natuur, dat hun v e r b r e k i n g onmogelijk lijkt; v e r s c h i l l e n d e takken
  van b e i d e kanten k o m e n d , zijn s a m e n g e g r o e i d en h e b b e n met e l k a a r
  een nieuwe tak van w e t e n s e h a p g e v o r m d : de studie van de l e v e n d e
  natuur in h a a r a l g e m e e n e grondslagen, de a l g e m e e n e biologie. En
  in den l o o p d e r jaren is die j o n g e tak een stam g e w o r d e n van
  a a n z i e n l i j k e n omvang, van e e r b i e d w e k k e n d e groeikracht.
   Dat proce,~, her Zelfstandig w o r d e n d e r a l g e m e e n e biologie, lag
  in de liin van ontwikkeling d e r b e i d e b i o l o g i s c h e w e t e n s c h a p p e n
  
  28
  
  SIRKS~ VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
   het was het logisch gevolg van die o n t w i k k e l i n g en van de daarbij
  p l a a t s g r i j p e n d e verlegging van her z w a a r t e p u n t in die w e t e n s c h a p p e n
  zelf. Tot o n g e v e e r 1875 had in b e i d e richtingen de m e e r d e r h e i d
  d e r o n d e r z o e k e r s het z o e k e n naar e e n o v e r z i c h t o v e r de tallooze
  l e v e n s v o r m e n , naar een stelsel van indeeling d e r planten en dieren,
  tot uitsluitend s t u d i e d o e l ; d e b e s t u d e e r i n g d e r levensuitingen en
  d e r l e v e n s v e r s c h i i n s e l e n b l e e f op den a c h t e r g r o n d.  Z o o t r a d e n vraagstukken op den v o o r g r o n d van g e m e e n s c h a p peliike w a a r d e , w a a r a a n zoOlogen en botanici hun tijd ter bestudeering gaven, begrippen, w i e r b e t e e k e n i s v o o r b e i d e w e t e n s c h a p p e n
  d o o r s a m e n w e r k i n g van p l a n t k u n d e en d i e r k u n d e w e r d o n d e r z o c h t
  en ten b e h o e v e d a a r v a n o n t s t o n d e n w e r k m e t h o d e n en een techniek,
  die voor de a l g e m e e n e biologie een eerste vereischte waren. En
  daa ruit k w a m e n gevolgtrekkingen tevoorschiin, die a l g e m e e n geldige
  regels onthulden, grondregels, w a a r d o o r 'de l e v e n s v e r s c h i j n s e l e n
  bij p!anten en bij d i e r e n g e b o n d e n bleken.
   N a die o n d e r l i n g e s a m e n w e r k i n g en s a m e n g r o e i i n g van gedeelten
  der b e i d e w e t e n s c h a p p e n van de l e v e n d e natuur, o n t w i k k e l d e zich
  de a l g e m e e n e biologie in b e p a a l d u i t g e s p r o k e n richling; z e zocht
  t o e n a d e r i n g tot de w e t e n s c h a p p e n d e r a n o r g a n i s c h e naluur en ze
  k w a m al heel s p o e d i g o n d e r hun invloed. Dat moge in de oogen
  van velen, l e e k e n en w e t e n s c h a p p e l i j k e o n d e r z o e k e r s , een ongew e n s c h t e i n v l o e d zijn; een g o e d e kant is er, die m . i . d o o r geen
  b i o l o o g kan o n t k e n d w o r d e n : s e d e r t de t o e n a d e r i n g tot de anor.
   ganische w e t e n s c h a p p e n zijn we ons m e e r r e k e n s c h a p gaan geven
  van de b e t r o u w b a a r h e i d o n z e r o n d e r z o e k i n g e n ; we stellen thans
  h o o g e r eischen aan d e m e t h o d i e k en aan de z u i v e r h e i d van ons
  w e r k en we streven ernaar, z o n d e r v o o r o p g e z e t t e m e e n i n g de feiten
  aan te zien en daaruit g e v o l g t r e k k i n g e n te maken, w e l k e goed
  g e f a n d e e r d zijn. De b i o l o g i e begint een exacte w e t e n s c h a p te w o r d e n
  Die exactheid verlangt van den o n d e r z o e k e r r e e l , m e e r dan d e
  
  SIRKS~ V E R W A N T S C H A P
  
  ALS BIOLOGISCH V R A A G S T U K.
   29
  
  vroegere opvattingen van de eischen der biologische wetensehap,
  waarin de fantasie een min of meet belangrijke rol speelde. Ze
  stelt voorop, dat we niet meer met totnogtoe algemeen gebruikelijke
  termen werken mogen, zonder zoo nauwkeurig mogelijk nate gaan,
  wat eigenlijk met die term bedoeld is, wat de biologische waarde
  van zoo'n term is. Er zijn zoo in de laatste vijftien, twimig iaar
  nog al war biologische termen weggevallen, omdat ze bleken in
  het kader van de biologie als exacte wetenschap niet mee le kunnen
  en er niet in thuis te behooren. Maar er zijn er ook nog een aantal,
  die levensvatbaarheid behouden hebben en, uit her dagelijksch leven
  ~in de biologie binnengekomen, daar nog altijd krachtig, hoewel
  niet door streng onderzoek geloulerd zijn. Het onderzoek van zoo'n
  term brengt een vraagstuk met z i c h ; iedere term wordt een probleem. Daaronder zijn er van groote beteekenis om de belangrijke
  plaats, die ze in de biologie innemen en die ze misschien wel,
  misschien niet verdienen. Een van die termen, welke een omvangrijk
  vraagstuk met zich brengt, is die van ,verwantschap". Het moge
  me daarom geoorloofd zijn, d e
  verwantschap als biologisch vraagstuk
  nader te beschouwen. Een geschiedkundig overzicht van de vele
  verschillende beteekenissen, die in den loop der jaren aan dit woord
  gehecht zijn, wensch ik niet te geven, het alleen te zien onder de
  belichting van war wij tegenwoordig in de biologische wetenschap
  als kriterium mogen aanwenden.
   In bet dagelijksch leven, de bron van vele onzer biologische
  gebruikstermen~ speelt verwantschap een dubbele rol: eenerzijds
  duidt het op gelijkheid in afstamming, daarnaast op overeenkomst
  in aanleg. Immers we spreken van bloedverwantschap als saamhoorigheid in afstamming, maar evengoed van geestverwantsehap
  als saamhoorigheid in geestesaanleg. Verwantschap is dus in ieder
  geval saamhoorigheid, al kan die dan ook op twee manieren op.
  gevat worden. I n nog sterker mate is dit in de biologie her geval:
  daar worden zeer verschillende waardeeringen gevonden van dien
  eenen term, verschillende standpunten ingenomen over de waarde
  en over de beteekenis daarvan. En ook hier kunnen al die opvattingen teruggebracht worden tot twee groepen met in den grond
  verschillende beschouwingswiize, die van de systematiek en die
  van de erfelijkheidsleer. Die tegenstelling zit al langen tiid in de
  
  30
  
  SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
   lucht; ze is g e b o r e n na d e g r o n d v e s t i n g der evolutieleer, ze is
  g r o o t e r g e w o r d e n na d e e r k e n n i n g van de zijde d e r systematici,
  dat p h y l o g e n i e den grondslag van een rationeel i n d e e l i n g s s t e l s e l
  van planten en d i e r e n zou m o e t e n vormen, dat s y s t e m a t i e k dus
  p h y l o g e n e t i s c h e s t a m b o o m s t u d i e zijn m o e t en ze is thans, o n d e r
  d e n invloed van de s t e e d s m e e r exactheid e i s c h e n d e e r f e l i j k h e i d s leer wel z e e r v e r s c h e r p t.
   Dat is o o k d o o r RAUTHER gevoeld (1912), die de rain of m e e r
  o n d a n k b a r e taak op zich g e n o m e n heeft, om de g e s c h i e d e n i s van
  het v e r w a n t s c h a p s b e g r i p te schrijven en als gevolgtrekking daaruit
  m e e n t hij dan o o k twee b e g r i p p e n te m o e t e n o p s t e l l e n : verwantschap en affiniteit. Die tegenstelling zou ik kunnen o n d e r s c h r i j v e v ,
  w a r e bet niet, dat RAUTHERS pogingen tot definitie met een philos o p h i s c h waas o m g e v e n w e r d e n en d a a r d o o r aan exactheid h e e l
  h e b b e n ingeboet. Hii k a r a k t e r i s e e r t ,,Verwandtschaft" als ,,die Aehnlichkeit d e r O r g a n i s m e n d e m Begriffe nach, bzw. in g e n e r e l l e n
  a b s t r a k t e n C h a r a k t e r e n " en ,Affinitiit" als ,,die Aehnlichkeit hinsichtlich d e r Materie bzw. d e r k o n k r e t e n Teile". Dat d a a r d o o r een Verheldering van inzicht b e r e i k t zou w o r d e n , m e e n ik te m o e t e n betwiifelen, v o o r a l v o o r z o o v e r die ,,Verwandtschaft d e m Begriffe nach"
  geldt.  W a n t juist om dit b e g r i p gaat het; w a n n e e r d a a r a a n lets
  hapert, dan is i e d e r e v e r d e r d a a r o p g e b o u w d e v e r w a n t s c h a p m i n s t e n s
  twijfelachtig. E v e n g o e d als een t r o m p e t en een cello volgens RAUTHER
  verwant zijn, o m d a t het b e i d e m u z i e k i n s t r u m e n t e n zijn en dus
  v o o r hetzelfde d o e l dienen, e v e n z o o g o e d kunnen we a r e n d e n en
  muggen v e r w a n t n o e m e n , o m d a t h e t b e i d e v l i e g e n d e w e z e n s zijn,
  die zelfs nauw v e r w a n t m o e t e n heeten, want z e zijn b o v e n d i e n
  b e i d e b l o e d d o r s t i g. Dat aan het begrip, h e t w e l k aan zulke verwants c h a p p e n ten g r o n d s l a g geiegd wordt, niet teveel w a a r d e m o e t
  gehecht w o r d e n , zal wel n i e m a n d ontkennen. E e n d e r g e l i j k begrip
  bliift ahijd lets subjectiefs, een v o o r o p g e z e t t e maat van waardeering,
  die de een z u s , de a n d e r z o o zal willen stellen.  31
  
  h y b r i d e ,,Typus" te k o m e n , nog wat vager en wat m i n d e r exact,
  d a n zijn v e r w a n t s c h a p s o p v a t t i n g al was. N a t u u r w e t e n s c h a p p e l i j k e
  vooruitgang laat zich niet verkrijgen d o o r in de lucht h a n ~ e n d e
  r e d e n e e r i n g e n , z o o a l s RAUTHER die geeft. Een s c h e r p e t e r m i n o l o g i e
  m o e t d a a r v o o r ons uitgangspunt zijn.
   De b e i d e v o r m e n van v e r w a n t s c h a p , z o o a l s w e die r e e d s l e e r d e n
  kennen, zijn niet te v e r e e n i g e n ; d e d a a r a a n o o r s p r o n g g e v e n d e
  b e s c h o u w i n g s w i j z e n zijn z o o in den g r o n d verschillend, dat de
  verwantschap, naar afstamming, de g e n e a l o g i s c h e dus, en de verw a n t s c h a p n a a r bezit aan erfelijke e i g e n s c h a p p e n , de g e n o t y p i s c h e
  v e r w a n t s c h a p , nooit tot een geheel v e r s m o l t e n zullen kunnen w o r d e n.
   Dat zal u m i s s c h i e n b e v r e e m d e n : her is een vrijwel i n g e b u r g e r d
  geloof, dat nauwe s a m e n h a n g in afstamming g r o o t e o v e r e e n s t e m m i n g
  in bezit aan erfelijke e i g e n s c h a p p e n met zich brengt, en o m g e k e e r d
  zou geliikheid van g e n o t y p e getuigen v o o r g e n e a l o g i s c h e s a a m.
  h o o r i g h e i d . Dat is nooit m e e r dan g e l o o f kunnen w o r d e n en het is
  een slechts tot op geringe hoogte g e r e c h t v a a r d i g d geloof.
  Beginnen we met zoo s c h e r p mogelijk te o m s c h r i j v e n wat d e z e
  b e i d e opvattingen van v e r w a n t s c h a p b e h e l z e n ; g e n e a l o g i s c h e vet.
   w a n t s c h a p is dan de o v e r e e n s t e m m i n g b e s t a a n d e tusschen twee
  l e v e n d e w e z e n s ten o p z i c h t e van hun a f s t a m m i n g ; g e n o t y p i s c h e
  v e r w a n t s c h a p de o v e r e e n s t e m m i n g b e s t a a n d e tusschen twee orga.
   n i s m e n ten opzichte van het s a m e n s t e l van erfeliike e i g e n s c h a p p e n ,
  dat ze bezitten. Beide v o r m e n k u n n e n zijn absoluut en g r a d u e e l ;
  g e n e a | o g i s c h e v e r w a n t s c h a p in a b s o l u t e n vorm bestaat tusschen
  twee k i n d e r e n van h e t z e l f d e o u d e r p a a r , terwiil h a a r g r a d a t i e s uitgedrukt kunnen w o r d e n analoog aan d e o n d e r m e n s c h e n g e l d e n d e
  g r a d e n van b l o e d v e r w a n t s c h a p . A b s o l u t e g e n o t y p i s c h e v e r w a n t s c h a p
  vereischt v o l k o m e n o v e r e e n s t e m m i n g , dus identiteit tusschen twee
  i n d i v i d u e n ten o p z i c h t e van hun bezit aan erfelijke e i g e n s c h a p p e n ;
  d e g r a d a t i e s d a a r v a n w o r d e n uitgedrukt, s c h e m a t i s c h g e s p r o k e n ,
  d o o r het procentgetal erfeliike e i g e n s c h a p p e n , dat b e i d e i n d i v i d u e n
  gemeenschappeliik hebben.
   Die b e i d e v e r w a n t s c h a p s o m s c h r i j v i n g e n d e k k e n e l k a a r volstrekt
  niet: i e d e r e e n , die e e n s een kruising g e m a a k t heeft m s s c h e n twee
  o p zichzelf f o k z u i v e r e individuen, w e l k e in m e e r dan 66n erfelijke
  e i g e n s c h a p van e l k a a r verschillen, en van d i e kruising d e t w e e d e
  en d e r d e genera~ies heeft o p g e k w e e k t , weet uit eigen ervaring, dat
  
  32
  
  SIRKS~ VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
   er o n d e r de k i n d e r e n van h e t z e l f d e p l a n t e n i n d i v i d u na zelfbestuir i n g of van h e t z e l f d e d i e r e n p a a r i n d i v i d u e n k u n n e n v o o r k o m e n ,
  die g e n o t y p i s c h sterk van e l k a a r verschillen. En v o o r hen, die dit
  nog niet nit eigen a a n s c h o u w i n g k e n n e n , mogen de getallen s p r e k e n :
  uit een kruising van twee planten, die in vijf o n d e r l i n g onafhankelijke erfelijke e i g e n s c h a p p e n van e l k a a r verschillen, krijgt men
  een aantal k l e i n k i n d e r e n ( b r o e r s en zusters) die in 1024 g r o e p e n
  v e r d e e l d k u n n e n w o r d e n , w e l k e g r o e p e n alle een a n d e r bezit aan
  erfelijke e i g e n s c h a p p e n t o o n e n ; bij verschil in tien erfelijke eigens c h a p p e n d e r ouders, is dit laatste getal zelfs m e e r dan een millioen.  Dit sluit e c h t e r niet de m o g e l i j k h e i d uit, dat g e n e a l o g i s c h n a u w v e r w a n t e individuen o o k g r o o t e g e n o t y p i s c h e o v e r e e n s t e m m i n g
  toonen ; i e d e r stel planten o f dieren, k i n d e r e n van e e n z e l f d e ouderp a a r zijn g e n o t y p i s c h v o l m a a k t verwant, w a n n e e r m a a r die o u d e r s
  v o l k o m e n fokzuiver zijn ten o p z i c h t e van al hun erfelijke eigens c h a p p e n. W a n t dan krijgen i m m e r s alle k i n d e r e n de beschikking
  o v e r d e z e l f d e erfelijke e i g e n s c h a p p e n van hun v a d e r en van hun
  m o e d e r. N o g een t w e e d e m o g e l i j k h e i d doer zich hierbij r o o t :
  de zgn.  33
  
  die zijn alle 4 in hooge mate genotypisch gelijk. Wel ziin er tuss c h e n vier, uit 66n eicel afkomstige individu~n verschillen waargenomen in aantal der wervels, maar het is toch hier niet zeker,
  of dit wellicbt het gevolg van modificatie i s Hierover kunnen we
  ons voorloopig echter nog geen nader oordeel vormen, waar we
  over de verdeeling der erfelijke eigenschappen bij somatische celdeeling nog zoo slecht georienteerd zijn. Dit slechts is zeker, dat
  zulke ,,identieke" tweelingen en zulke zeer nauwverwante gordeldieren altijd van hetzelfde geslacht zijn.
  Waar de genealogische verwantschap geen genotypisChe overeenstemming als noodzakelijk geVolg heeft en waar genotypische
  verwantschap geen volstrekt zeker bewijs levert voor genealogische
  saamhoorigheid, hoogstens beide verwantschapsvormen in sommige
  opzichten parallel loopen, zijn ze dus onvereenigbaar en kunnen
  we alleen dan verder komen, als we beide in hun waarde laten en
  beide in hun beteekenis erkennen als problemen van versehillende
  natuur.
  Men versts mij echter niet verkeerd: ik zeg niet, dat de genealogische en genotypische verwantsehapsvormen niet samen k u n n e n
  gaan, en evenmin ontken ik, d a t e r zeer vermoedelijk in de groote
  lijnen der phylogenie nauwe betrekkingen tusschen beide verwantschappen bestaan, maar ik wensch er uitsluitend op te wijzen, dat
  genealogisehe verwantschap geen bewijskracht bezit ten opzichte
  der genotypische, evenmin als bet omgekeerde bet geval is.
   De erfelijkheidsleer heeft alleen te maken met de overeenkomst
  in bezit san erfelijke eigenschappen welke tusschen twee organismen aangetoond kan worden; de genealogie met de saamhoorigheid in afstamming en de systematiek krijgt dan de wellicht dankbare, maar in ieder geval zeer zware task te bestissen, welke van
  beide verwantschappen zij als basis voor haar indeelingssysteem
  gebruiken zal, en ieder op zichzelf beschouwend, n a t e gash, in
  hoeverre een sam engaan der beide verwantschapsvormen exact
  verdedigbaar is. Het is niet geheel onmogelijk,' dat daaruit dan een
  derde goed verdedigbare opvatting omtrent verwantschap geboren
  wordt: de systemati~che, al liikt me dit niet zeer waarschijnlijk
  Immers de systematiek m'oge wel bedenken, dat deze opvatting
  scherp belijnd en goed gefundeerd moet zijn; ze geve ons niet
  naast de reeds bestaande ,,Typus"-aanbiddingen hog een vereeringsGenetica II.
  3
  
  34
  
  SIRKS~ VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
  manie voor een o n b e s t a a n b a a r en te kwader uur uitgedacht ideaal
  le zien.
   W a a r her groote verschil in omschriiving tusschen de beide gescheiden opvattingen van het begrip ,,verwanlschap" u naar ik hoop,
  wel volkomen duideliik zal ziin, zal welliCht de vraag zich aan u
  opdringen, of dan niet iedereen van de verschillende waarde der
  beide verwantschapsomschrijvingen overtuigd is. En op die vraag
  moet helaas slreng ontkennend geantwoord worden. De beide begrippen van verwantschap worden waarlijk niet alleen in kringen
  van l e e k e n of van niet-wetenschappelijk onderlegde vakmenschen
  door elkaar gehaspeld ; de zuiver-wetenschappeliike biologische litteratuur is lang niet vrii van verwarring in dit opzicht. Zelfs zou ik
  de stoute stelling willen verdedigen: een goed fokker o f t e l e r w e e t
  beter de verschillen in beleekenis tusschen genealogische en genotypische verwantschap aan te geven, dan menig geschoold bioloog.
   Dat in praktische kringen verwantschap naar afslamming en verwantschap naar erfelijken aanleg als verschillende dingen beschouwd
  worden, is v o l d o e n d e gebleken uit de discussies over de wenscheliikheid van invoering eener uniforme naamgeving voor stamboekdieren, welke korlgeleden op vergaderingen der Vereeniging voor
  wetenschappeliike teelt gehouden werden. Daar werd er uitdrukkeliik op gewezen, dat aan een nomenclatuur zooals die noodig
  geacht werd, slechts genealogische en geen zoOtechnische w a a r d e
  gehecht mocht worden. En dat daarlegenover door schrijvers van
  wetenschappelijken huize wel eens verwarde uiteenzettingen g e g e v e n
  worden~ of nog liever in her geheel geen uiteenzettingen van wat
  verwantschap beteekent, zal wel niemand, die ,,wetenschappelijke"
  faunistische, floristische of evo!utielitteratuur kent, ontkennen. Sprekend is hiervoor o. a. de beschouwing, die OSCAR HERTWIQ, toch
  waariijk niet de minste, hierover in zijn Allgemeine Biologie
  in 1912 neerschreef: ,,Da aber der Verwandtschaftsgrad auch
  der Ausdruck ffir eine grOssere oder geringere Aehnlichkeit in der
  Organisation der Geschlechtszellen ist, so wtirden damit Unler9 schiede in der Organisation das Ausschlaggebende sein" en op dezen
  zin onmiddelliik laat volgen: ,,Die Verwandtschaft ist am engsten,
  wenn die beiden fiir Befruchtung bestimmten Zellen unmittelbar yon
  ein und derselben Mutterzelle abstammen ; sie wird eine entferntere
  wenn aus der Mutterzelle viele Zellgenerationen hervorgegangen
  
  SIRKS, V E R W A N T S C H A P
  
  ALS BIOLOGISCH
  
  VRAAGSTUK.
  35
  
  sin d, von d e r e n E n d p r o d u k t e n erst G e s c h t e c h t s z e l l e n erzeugt w e r d e n.
   W e n n wir als Beispiel eine hOhere Bltitenpflanze wtihlen, so k 0 n n e n
  die mtinnlichen und weiblichen G e s c h l e c h t s z e l l e n yon ein u n d
  d c m s e l b e n G e s c h l e c h t s a p p a r a t , also yon e t h e r Bltite, o d e r yon vers c h i e d e n e n Bltiten d e s s e l b e n S p r o s s e s , o d e r e n d l i c h v e r s c h i e d e n e r
  S p r o s s e a b s t a m m e n . N o c h m e h r e r w e i t e r t sich d e r G r a d d e r Verwandtschaft, wenn die G e s c h l e c h t s p r o d u k t e von zwei v e r s c h i e d e n e n
  [ndividuen ein und d e r s e l b e n Art a b s t a m m e n . " (1912. p. 369).
   A a n v a n k e l i i k dus de opvatting, dat v e r w a n t s c h a p h a a r uitdrukking
  vindt in o v e r e e n s t e m m i n g in ,,Organisation", dus in erfeliiken aanleg
  d e r voortplantingscellen, en vlak d a a r n a een b a s e e r e n van verwantschap zuiver op afstamming, zelfs tot in s o m a t i s c h e details d o o r g e v o e r d. G e n o l y p i s c h e en g e n e a l o g i s c h e v e r w a n t s c h a p dus g e h e e l
  en al hetzelfde! Is h e t w o n d e r , dat op het v o e t s p o o r van den grooten
  OSCAR HERTWIG velen gegaan z i j n ?
  T o c h ligt er een g o e d e l e m e n t in d e z e w o o r d e n van HERTWIG
  en wel waar hij s p r e e k t van v e r w a n t s c h a p tusschen voortplanlingscellen. W e zijn in de biologie en v o o r a l ook in de practijk z o o
  g e w e n d , alleen aan individuen te d e n k e n , dat we eigenlijk o n z e
  a l g e m e e n e t e r m i n o l o g i e d a a r n a a r richten, o n w i l l e k e u r i g al o n z e
  b e g r i p p e n tot de individuen b e p e r k e n.  I e d e r e e r f e l i j k h e i d s b e s c h o u w i n g m o e t g e b a s e e r d zijn op d e z e g a m e t e
  en op wat daaruit zich ontwikkelt, de l i c h a a m s c e l l e n of s o m a t i s c h e
  cellen. En terecht m e r k t HERTWIG h i e r het b e l a n g op van de verw a n t s c h a p tusschen die voortplantingscellen. I m m e r s i e d e r h o o g e r
  o r g a n i s m e m a a k t eenrrfaal een s t a d i u m d o o r , w a a r i n ziin lichaam
  uit n i e t s a n d e r s bestaat dan het v e r s m e l i i n g s p r o d u k t van twee voortplantingscellen, uit een zygote, waaruit zich dan v e r d e r het g e h e e l e
  l i c h a a m vormt. Die voortplantingscellen b e v a t t e n volgens o n z e tegenw o o r d i g e b e s c h o u w i n g e n alle erfelijke e i g e n s c h a p p e n , welke later
  in her individu tot uiting zullen k o m e n en tusschen die voortplantingscellen is dus een g e n o l y p i s c h e v e r w a n l s c h a p mogeliik, eveng o e d als een genealogische.
   M a a r v o o r de s o m a t i s c h e cellen~) waaruit een lichaam bestaat,
  
  36
  
  SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BiOLOGISCH VRAAGSTUK.
  