text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/175705
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-07-14 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  Juli 2016
  
  136
  
  Volmacht tot afwikkeling nalatenschap
  Hof Den Haag 5 juli 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:2976
  
  Erflater A was gehuwd met B en zij hebben drie kinderen (C, D en E). C, D en E hebben aan B een boedelvolmacht verleend voor de afwikkeling van de nalatenschap
  van A. Aan B is de volmacht verleend ‘hen in de ruimste
  zin te vertegenwoordigen bij de afwikkeling van de door
  het overlijden van de erflater ontstane nalatenschap,
  alles met de macht van substitutie’. Verder staat het volgende in de volmacht opgenomen: ‘Blijkens een beperkte onderhandse akte van boedelvolmacht, (…) heeft [E]
  een beperkte volmacht gegeven aan zijn moeder [B] (…)
  in welke volmacht geen volmacht wordt verleend voor
  het verkopen van onroerende zaken, (…).’ Vervolgens
  heeft B deze boedelvolmacht gesubstitueerd aan C. Met
  deze boedelvolmacht heeft C een onroerende zaak in
  Paramaribo aan zichzelf toegedeeld voor een bedrag van
  € 55.000. D en E (hierna: D c.s.) zijn het niet eens met
  het bedrag waarvoor deze onroerende zaak aan C is toegedeeld en vorderen (terug)levering van de onroerende
  zaak aan de nalatenschap.
   Het hof buigt zich over de vraag of C binnen de grenzen
  van de volmacht heeft gehandeld, nu E een beperking in
  de volmacht heeft laten opnemen voor het verkopen van
  onroerende zaken. Het hof overweegt dat een redelijke
  uitleg van de strekking van de volmacht inhoudt dat alle
  betrokkenen, onder wie E, het belangrijk vonden dat
  zowel de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap van A en B als de nalatenschap van A op een zo
  *
  
  Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid
  van de hoofdredactie.
  TE december 2016 | nr. 6
  
  efficiënt mogelijke wijze zou geschieden. Het is niet
  ongebruikelijk dat aan één deelgenoot een ruime
  bevoegdheid wordt toegekend om de verdeling van een
  ontbonden gemeenschap tot stand te brengen, zeker als
  hiertoe een in het ‘buitenland’ gelegen onroerende zaak
  behoort.
  In dit geval is de onroerende zaak niet verkocht (waarop
  de beperking van E in de volmacht ziet), maar verdeeld.
  Volgens het hof heeft C daarom gehandeld binnen de
  grenzen van zijn volmacht. C was op grond van de
  (gesubstitueerde) volmacht bevoegd om tot verdeling
  over te gaan. Het bezwaar van D c.s. richt zich voornamelijk op het bedrag waarvoor het huis is toegedeeld aan
  C, maar dit kan te zijner tijd aan de orde komen bij de
  rekening en verantwoording. Verder kan het hof niet
  vaststellen of D c.s. zijn benadeeld, omdat het hof geen
  inzicht heeft in de omvang en de verdeling van de
  huwelijksgoederengemeenschap van A en B en daardoor
  ook niet in de omvang en samenstelling van de nalatenschap van A.
   Invloed vernietiging testament voor verklaring
  van erfrecht
  Hof ’s-Hertogenbosch 12 juli 2016, ECLI:NL:GHSHE:
  2016:2807
  
  Het hof oordeelt dat de vernietiging van een testament
  op grond van wilsonbekwaamheid niet leidt tot de nietigheid van de verklaring van erfrecht die na het overlijden van erflater is opgemaakt door de notaris. Als
  gevolg van de nietigheid van het testament is de (inhoud
  van de) verklaring van erfrecht onjuist en moet deze
  worden vervangen door een (nieuwe) verklaring van erfrecht met een aantekening daarvan op de minuut van de
  oorspronkelijke verklaring van erfrecht.
  Artikel 3:40 van het Burgerlijk Wetboek (BW) is niet
  van toepassing, omdat de inhoud van de verklaring van
  erfrecht op het moment dat deze werd opgemaakt niet
  onjuist, ongeldig of in strijd met de openbare orde was.
  Bovendien leent een verklaring van erfrecht zich niet
  doi: 10.5553/TE/187416812016017006006
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  voor nietigverklaring, omdat de verklaring van erfrecht
  geen rechtshandeling is, geen constitutieve werking
  heeft en geen wijziging in bestaande rechtsverhoudingen
  brengt (vergelijk Rb. Noord-Nederland 9 oktober 2013,
  ECLI:NL:RBNNE:2013:7180).
  Voor inkorting vatbare gift
  Rb. Den Haag 20 juli 2016, ECLI:NL:RBDHA:
  2016:8442
  
  Erflater was gehuwd met B en overlijdt in 2002. Zijn
  testament bevat een ouderlijke boedelverdeling. Erflater
  had aan schoondochter Z (echtgenote van zoon Y) geld
  geleend. De hoofdsom is alleen opeisbaar in de gevallen
  die in de overeenkomst van geldlening zijn genoemd,
  waaronder bij wanbetaling of verzuim van het voldoen
  van de rente. Dochter X vordert in hoedanigheid van
  deelgenoot in de nalatenschap (terug)betaling van het
  geleende bedrag, omdat Z tekort is geschoten in het voldoen van de rente. Z beroept zich op verjaring.
   De rechtbank oordeelt dat X als erfgenaam in principe
  bevoegd is tot het innen van de vordering. De algemene
  regels van verjaring zijn van toepassing. De vordering
  verjaart ex artikel 3:307 lid 1 BW vijf jaar nadat de geldlening opeisbaar is geworden. Z is vanaf 2003 in verzuim
  bij het voldoen van de rente. Dit betekent dat de geldlening in 2003 opeisbaar is geworden en de vordering in
  2008 is verjaard. Het beroep op verjaring is volgens de
  rechtbank naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet onaanvaardbaar. X stelt hiertoe dat B door Y
  en Z onder druk zou zijn gezet om de vordering niet op
  te eisen. Maar de rechtbank meent dat zowel X als Y
  heeft geprobeerd B te beïnvloeden. Ook was B tot 2008
  voldoende wilsbekwaam, zodat zij haar belangen – het
  stuiten van de verjaring – zelf kon behartigen.
  Het (bewust) laten verjaren van een vordering leidt in
  dit geval niet tot een voor inkorting vatbare gift. Verjaring is een rechtsgevolg dat volgt uit een niet-handelen
  en hierbij is geen sprake van een handeling als bedoeld
  in artikel 7:186 lid 2 BW. Ook zijn geen omstandigheden gesteld of gebleken die meebrengen dat desalniettemin sprake is van een bevoordeling uit vrijgevigheid.
  Nu de rechtbank van mening is dat geen sprake is van
  een gift, komt de rechtbank niet toe aan de beoordeling
  van de vraag of sprake is van een gift die voor inkorting
  vatbaar is.
   Augustus 2016
  Aansprakelijkheid executeur voor niet-betaalde
  erfbelasting
  Hof Den Haag 3 augustus 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:3019
  
  De Ontvanger heeft X als executeur ex artikel 47 van de
  Invorderingswet 1990 (IW 1990) aansprakelijk gesteld,
  omdat een van de erfgenamen, Y, de verschuldigde erfbelasting niet heeft betaald. De rechtbank oordeelde dat
  X terecht aansprakelijk is gesteld, omdat X in hoedanigheid van executeur aangifte erfbelasting heeft gedaan en
  doi: 10.5553/TE/187416812016017006006
  
  Y de erfbelasting niet heeft betaald en geen verhaal
  biedt. De beneficiaire aanvaarding van de erfgenamen
  maakt dit niet anders.
  In hoger beroep oordeelt het hof dat de executeursaansprakelijk op grond van artikel 47 lid 2 IW 1990 niet
  geldt voor zover de executeur aannemelijk maakt dat
  hem geen verwijt treft. Uit de toelichting volgt dat deze
  bepaling ertoe strekt dat de executeursaansprakelijkheid
  niet van toepassing is als niet aannemelijk is dat als
  gevolg van een bewust dan wel onzorgvuldig handelen
  van de executeur de verschuldigde erfbelasting niet of
  niet volledig is geheven. Deze uitzondering is vanaf
  2012 ingevoerd. Omdat een overgangsregeling ontbreekt, heeft deze bepaling onmiddellijke werking. Artikel 47 lid 2 IW 1990 is derhalve van toepassing in deze
  zaak, waarin de erfbelasting weliswaar vóór 2012 materieel verschuldigd is geworden, maar pas na deze datum is
  geheven. Nu X de aangifte erfbelasting voor het juiste
  bedrag heeft gedaan en de erfbelasting voor het juiste
  bedrag is geheven, is geen sprake van een bewust dan
  wel onzorgvuldig handelen van X. X is niet aansprakelijk voor de erfbelasting die niet door Y is betaald.
  Nietigheid ex artikel 4:109 BW
  Hof Den Haag 9 augustus 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:2982
  
  In geschil is onder meer of het testament van erflaatster
  X nietig is op grond van artikel 4:109 BW, omdat X
  haar handtekening niet onder het testament heeft gezet.
   Het testament is gepasseerd in de periode dat X meerdere herseninfarcten heeft gehad. Later kon zij haar
  handen weer gebruiken. Het hof oordeelt dat het aan de
  notaris is om vast te stellen of X op het moment van het
  passeren van het testament haar handtekening kon zetten en daaraan een gevolg te verbinden. Het testament is
  door de notaris voorgelezen en is daarna direct door de
  notaris en de getuigen ondertekend. Daarnaast is de
  handtekening van X vervangen door een verklaring als
  bedoeld in artikel 43 lid 4 van de Wet op het notarisambt (Wna). Het hof oordeelt dat het testament niet
  nietig is.
  Omvang legitieme portie, bedrijfsoverdracht
  tegen agrarische waarde
  Rb.
  Noord-Nederland
  21
  september
  2016,
  ECLI:NL:RBNNE:2016:4293
  
  A en B zijn gehuwd in gemeenschap van goederen. A
  heeft, na de ontbinding van de maatschap tussen A en
  Y, een veeteeltbedrijf overgedragen aan kind Y. De
  maatschapsakte voorzag in een bedrijfsoverdracht aan Y.
  Na het overlijden van A en B leidt deze overdracht tot
  een geschil tussen de kinderen X en Y. B heeft in haar
  testament bepaald dat X erfgenaam is ter grootte van
  zijn legitieme portie. X stelt onder meer dat het veeteeltbedrijf tegen een te lage waarde is overgedragen aan
  Y. Hierin ligt een gift besloten die in aanmerking moet
  worden genomen bij de berekening van zijn legitieme
  portie, omdat deze gift voor de helft moet worden toegerekend aan de nalatenschap van B. De rechtbank heeft
  in een tussenvonnis geoordeeld dat gezien de omstanTE december 2016 | nr. 6
  
  137
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  digheden geen sprake is van een gift als de overdracht
  heeft plaatsgevonden tegen de agrarische waarde.
   X en Y verschillen van mening over de agrarische waarde van het veeteeltbedrijf. De rechtbank stelt voorop dat
  X, ter voldoening aan zijn stelplicht, zijn vordering met
  voldoende feiten en omstandigheden moet onderbouwen. Hier heeft X niet aan voldaan. De berekening van
  X is gebaseerd op kerngetallen en niet op de financiële
  gegevens van het bedrijf zelf, zodat niet zonder meer
  van de juistheid daarvan kan worden uitgegaan. De
  berekening van Y daarentegen sluit aan bij de maatschapsakte, waarin is aangesloten bij dat wat in de agrarische praktijk als agrarische waarde wordt beschouwd
  (waarde in verpachte staat). Uitgaande van deze waarde
  heeft Y aanmerkelijk meer voor de bedrijfsopvolging
  betaald dan de agrarische waarde en is geen sprake van
  een gift.
  Vordering jegens bank tot inzage bankafschriften
  erflater
  Rb.
  Midden-Nederland
  31
  augustus
  2016,
  ECLI:NL:RBMNE:2016:4719
  
  138
  
  X heeft op grond van het testament van A, inhoudende
  een ouderlijke boedelverdeling, een vordering op B. B is
  thans overleden. De erfgenamen van B hebben aan X
  een machtiging verleend om op afschrift ‘onbeperkt
  informatie’ op te vragen bij onder meer banken, zodat X
  de omvang van haar vordering op B kan vaststellen en
  kan nagaan of A aan B schenkingen of giften heeft
  gedaan die voor de vaststelling van haar legitieme portie
  relevant zijn. Volgens de rechtbank kunnen de erfgenamen dit recht op inzage en afschrift (dat behoort bij hun
  rechtsverhouding jegens de bank) overdragen aan X.
  Het verweer van de bank dat zij op grond van de wettelijke of contractuele bepalingen niet verplicht is om de
  door X verlangde informatie over te leggen, wordt daarom afgewezen.
   September 2016
  Verzoek bewindvoerder uitkering vorderingen van
  kinderen
  Hof Den Haag 14 september 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:2954
  
  Bij het overlijden van A is de wettelijke verdeling van
  toepassing. Het vermogen van de echtgenote, B, is
  onder bewind gesteld. De bewindvoerder heeft een verzoek ingediend voor toestemming om de erfdelen van de
  kinderen uit te keren ex artikel 4:17 BW. De bewindvoerder stelt hiertoe dat deze uitkeringen zonder meer
  kunnen worden voldaan uit het bestaande vermogen van
  B, zeker omdat niet wordt verwacht dat in de toekomst
  substantiële bedragen ten behoeve van de rechthebbende moeten worden uitgekeerd. Bovendien is de betaling
  van de vorderingen van de kinderen van belang voor de
  omvang van de eigen bijdrage van B aan haar zorgkosten. Volgens het hof is het verzoek op grond van artikel
  4:17 lid 1 BW voor toewijzing vatbaar. Nu alle betrokkeTE december 2016 | nr. 6
  
  nen zich kunnen vinden in het verzoek, wijst het hof dit
  verzoek toe.
  Recht op informatie legitimarissen
  Rb. Rotterdam 21 september 2016, ECLI:NL:RBROT:
  2016:7812
  
  X c.s. hebben aanspraak gemaakt op hun legitieme portie. De legitimaire vorderingen zijn ex artikel 4:81 lid 1
  BW al ruim een jaar opeisbaar. X c.s. vorderen in kort
  geding op grond van artikel 4:78 BW de afgifte van
  zeventien bescheiden van enig erfgenaam Y, waaronder
  informatie met betrekking tot de drie kinderen van Y
  (die een legaat hebben verkregen).
  Spoedeisend belang wordt aangenomen, omdat X c.s.
   nog steeds niet de (volledige) beschikking over de stukken hebben gekregen, terwijl Y feitelijk (voldoende) tijd
  heeft gehad om informatie te verzamelen, gelet op de
  herhaaldelijke verzoeken om informatie en de pro-forma-aanhoudingen van de zaak om in onderling overleg
  een minnelijke regeling te bereiken. Mede in aanmerking is genomen dat voor een deel van de gevraagde
  gegevens (bankafschriften) een bewaarplicht van zeven
  jaar geldt, die bijna is verlopen.
  De voorzieningenrechter wijst het verzoek van X c.s.
  toe, behoudens de verzochte bescheiden die zien op de
  twee meerderjarige kinderen van Y. X c.s. moeten zich
  voor deze informatie wenden tot de kinderen zelf. Y
  wordt als wettelijk vertegenwoordiger wel in staat
  geacht om de gegevens van zijn minderjarige kind te
  achterhalen en verschaffen.
  Waardering onderbedelingsvorderingen bij
  ouderlijke boedelverdeling
  HR 30 september 2016, ECLI:NL:HR:2016:2223
  
  Erflaatster A was gehuwd met B en zij hadden twee kinderen (X c.s.). A heeft in haar testament een ouderlijke
  boedelverdeling gemaakt (art. 4:1167 BW (oud)). B, die
  thans ook is overleden, was hertrouwd met C. De partijen X c.s. en C zijn onder meer in geschil over de vraag
  over de omvang van de onderbedelingsvorderingen van
  X c.s. ter zake van de nalatenschap van A.
   Het hof heeft overwogen dat op grond van de ouderlijke
  boedelverdeling bij het overlijden van A geen contractuele verdeling meer nodig is tussen de erfgenamen. Er
  hoeven slechts aanvullende boedelwerkzaamheden te
  worden verricht, zoals het doen van de aangifte voor
  destijds het successierecht en het vaststellen van de erfdelen. Volgens het hof zijn de erfgenamen bij het vaststellen van hun onderbedelingsvorderingen in hun
  onderlinge verhouding niet gebonden aan de waardering
  voor het successierecht. De hogere werkelijke waarde
  moet bij het tweede overlijden (van B) in aanmerking
  worden genomen, tenzij de vorderingen al eerder zijn
  vastgesteld. De aangegeven waarden voor de heffing
  successierecht binden de erfgenamen dus niet. Het
  enkele feit dat X c.s. een beroep op hun wilsrechten
  hebben gedaan bij het hertrouwen van B, zonder met B
  over de omvang van de nalatenschap te praten, leidt niet
  tot de overeenstemming dat de omvang van de onderbedelingsvorderingen wordt vastgesteld op basis van de
  doi: 10.5553/TE/187416812016017006006
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  successieaangifte. Het berekenen van de onderbedelingsvorderingen was toen niet aan de orde omdat de
  vorderingen van X c.s. niet opeisbaar werden door het
  hertrouwen van B. In cassatie heeft de Hoge Raad dit
  oordeel bekrachtigd en de zaak afgedaan met artikel 81
  lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie (Wet
  RO).
   Oktober 2016
  Uitleg uiterste wilsbeschikking
  Rb. Amsterdam 19 oktober 2016, ECLI:NL:RBAMS:
  2016:6672
  
  Erflater A heeft in 1992 de economische eigendom van
  een woning aan X geleverd. Op dezelfde dag heeft A het
  volgende in zijn testament opgenomen: ‘(…), legateer ik
  aan de heer [X]: (mijn aandeel in) de juridische eigendom van het woonhuis (…), onder de verplichting voor
  hem om in mijn nalatenschap in te brengen het recht op
  (juridische) levering van voormeld registergoed, welk
  recht voor hem uit de akte houdende economische
  eigendomsoverdracht, (…), voortvloeit.’ De erfgenamen
  X en Y zijn onder meer in geschil over de vraag of A
  heeft bedoeld te bewerkstelligen dat de volle eigendom
  van het woonhuis na het overlijden van A en zijn echtgenote door middel van de last tot inbreng van het recht
  op juridische levering door X, tussen X en Y moet worden verdeeld.
  De rechtbank oordeelt dat de uitvoering van dit testament niet ertoe leidt dat de (hele waarde van de) woning
  in de nalatenschap moet worden ingebracht, zodat de
  waarde van de woning onder X en Y moet worden verdeeld. Het was destijds een gebruikelijke en fiscaal gunstige constructie om tijdens leven alleen de economische
  eigendom over te dragen. De verkoper/juridisch eigenaar trof in die constructie in zijn testament erfrechtelijke voorzieningen om de juridische eigendom op de
  koper/economische eigenaar over te laten gaan, zodat de
  juridische verkrijging vrij van overdrachtsbelasting was.
   Volgens de rechtbank kan het legaat van A niet anders
  worden uitgelegd dan dat het de bedoeling van A was
  dat de woning na het overlijden van A en zijn echtgenote door de afgifte van het legaat volledig in eigendom
  aan X zou toekomen. Deze uitleg wordt ondersteund
  door het gegeven dat A op de dag dat de economische
  eigendom aan X is geleverd ook een testament heeft
  gemaakt waarin de juridische levering van de woning
  aan X is gelegateerd.
  Redelijkheid en billijkheid kunnen
  vormvoorschriften testament niet opzijzetten
  Rb. Amsterdam 19 oktober 2016, ECLI:NL:RBAMS:
  2016:6729
  
  Erflaatster A heeft geen testament opgemaakt. Volgens
  het versterferfrecht zijn X c.s. haar wettelijke erfgenamen. Y vordert een verklaring van recht dat hij
  (mede-)erfgenaam is van A, omdat A op verschillende
  
  doi: 10.5553/TE/187416812016017006006
  
  manieren duidelijk heeft gemaakt dat zij wilde dat haar
  vermogen naar Y ging.
   De rechtbank stelt voorop dat het standpunt van Y
  alleszins begrijpelijk is. Y heeft met zijn echtgenote
  jarenlang voor A gezorgd en kennelijk heeft A tegen Y
  (en anderen) gezegd dat zij wilde dat haar vermogen na
  haar overlijden naar hem zou gaan. Bovendien heeft A
  in 1985 een verklaring opgemaakt waarin is opgenomen
  dat haar vermogen na overlijden toekomt aan Y. Echter,
  een uiterste wilsbeschikking kan alleen bij uiterste wil
  worden opgemaakt (art. 4:42 BW) en daaraan zijn vormvereisten verbonden (art. 4:94 BW). Het doel van deze
  vormvereisten is dat de uiterste wil zonder beïnvloeding
  wordt gemaakt en dat de notaris zich zo nauwkeurig
  mogelijk van de wil van een erflater vergewist. Het wettelijke stelsel biedt geen ruimte om op grond van de
  maatstaven van redelijkheid en billijkheid van deze
  vormvereisten af te wijken, omdat anders de rechtszekerheid in het gedrang komt. Y betoogt weliswaar dat de
  wil van A duidelijk is, maar A kan net zo goed toch
  bewust hebben besloten geen testament te maken, zodat
  haar vermogen naar (verre) familie zou gaan. De rechtbank oordeelt dat noch de (mogelijke) uitlatingen van A,
  noch de schriftelijke verklaring de in artikel 4:94 BW
  opgenomen vormvereisten van de uiterste wil opzij kunnen zetten. De vordering wordt afgewezen.
  Beoordeling wilsbekwaamheid erflater
  Rb. Den Haag 19 oktober 2016, ECLI:NL:RBDHA:
  2016:12480
  
  Erflater A heeft aan zijn vriendin B € 200.000 gelegateerd. De kinderen (onder wie X) zijn benoemd tot erfgenaam onder de last van dit legaat. X stelt dat dit testament nietig is, omdat A op het moment van testeren
  wilsonbekwaam was.
   Nu X zich beroept op de nietigheid van het testament,
  berust op haar de bewijslast aan te tonen dat A wilsonbekwaam was. Zij moet voldoende feiten en omstandigheden aanvoeren die (kunnen) leiden tot vaststelling van
  de gestelde stoornis en het oordeel dat deze stoornis erflater belette bij een redelijke waardering van de betrokken belangen of dat het testament onder invloed van
  deze stoornis is opgemaakt. De rechtbank overweegt dat
  hierbij de complexiteit van het testament, de aard van de
  making en de vraag in hoeverre de making in de lijn der
  verwachtingen lag een rol spelen. Volgens de rechtbank
  is het testament van A niet bijzonder complex. Ook
  vindt de rechtbank het legaat niet bijzonder opvallend,
  gelet op de duur van de relatie tussen A en B, de
  omvang van het vermogen van A en het vaststaande feit
  dat A omstreeks 2010 al met zijn accountant heeft
  besproken dat hij aan B een legaat wilde toekennen. De
  stelling van X dat A een fiscaal gunstig testament wenste
  te maken, terwijl dit testament leidt tot een hoge aanslag
  erfbelasting, doet hieraan niet af. Een fiscaal gunstige
  making ten behoeve van B als mantelzorger is alleen
  mogelijk als A een notariële samenlevingsovereenkomst
  met B zou aangaan en vaststaat dat A dat niet wilde.
   Volgens de rechtbank roept dit testament niet onmiddellijk vragen op over de geestvermogens van A op het
  TE december 2016 | nr. 6
  
  139
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  moment van testeren. Hieruit volgt dat ook als komt
  vast te staan dat A leed aan beginnende dementie en een
  waterhoofd had, niet onmiddellijk vaststaat dat dit A
  ook heeft belet bij een redelijke waardering van de
  betrokken belangen of dat het testament onder invloed
  van deze stoornis is opgemaakt. Omdat dit gezien de
  geestelijke toestand van A ook niet is uitgesloten, staat
  de rechtbank X toe nadere medische informatie in het
  geding te brengen. De beslissing wordt aangehouden.
  140
  
  TE december 2016 | nr. 6
  
  doi: 10.5553/TE/187416812016017006006.
  