text: In een andere zaak staat het ‘slecht levensgedrag’ ter
  discussie. Bij het besluit van 9 maart 2018 heeft de burgemeester van Rotterdam de aanvraag afgewezen, omdat
  de wederpartij B niet voldoet aan het in artikel 2.28,
  vierde lid, aanhef en onder b, van de Algemene Plaatselijke Verordening Rotterdam 2012 neergelegde vereiste
  dat een beheerder niet in enig opzicht van slecht levensgedrag is.116 Hieraan heeft de burgemeester ten grondslag gelegd dat de wederpartij B in februari 2013 als
  exploitant van een coffeeshop ongeveer 90 kg hennep,
  12 kg hasj en 5.432 voorgedraaide joints in het bezit
  heeft gehad. Daarmee heeft hij de aan de exploitatievergunning voor die coffeeshop verbonden gedoogvoorwaarde dat een maximale handelsvoorraad van 500 g
  wordt aangehouden, geschonden. Bij het besluit van
  15 januari 2019 heeft de burgemeester de afwijzing, in
  afwijking van een advies van de Algemene Bezwaarschriftencommissie van 1 augustus 2018, gehandhaafd.
  In dit besluit heeft hij zich op het standpunt gesteld dat
  het tijdsverloop sinds februari 2013 onvoldoende is om
  de wederpartij B niet van slecht levensgedrag te achten.
  Hij heeft hierbij erop gewezen dat het in februari 2013
  ging om een ernstige schending van de gedoogvoorwaarden en dat de coffeeshop bovendien in 2006 met de
  115. ABRvS 21 augustus 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2821.
  116. ABRvS 18 december 2019, ECLI:NL:RVS:2019:4258.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002020006001006
  
  wederpartij B als exploitant gesloten is geweest wegens
  het aantreffen van een handelsvoorraad van ruim 36 kg
  softdrugs. In hoger beroep betoogt de burgemeester
  onder andere dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat het aan de wederpartij B verweten gedrag
  onvoldoende ernstig is om het standpunt dat sprake is
  van slecht levensgedrag te kunnen dragen. De Afdeling
  stelt de burgemeester in het gelijk. De omstandigheid
  dat de Rechtbank Amsterdam en het Hof Amsterdam de
  wederpartij B geen straf hebben opgelegd, betekent niet
  dat de schending van de gedoogvoorwaarde minder ernstig was. Zoals de Amsterdamse rechtbank in het vonnis
  van 16 oktober 2014 heeft vastgesteld, gaat het om een
  handelsvoorraad van twee maanden. Reeds gelet op de
  ernst van de schending hoefde de burgemeester in het
  tijdsverloop sinds februari 2013, ongeacht of het tijdsverloop vijf dan wel zes jaar bedraagt, geen aanleiding te
  zien om de wederpartij B niet van slecht levensgedrag te
  achten. De burgemeester mocht zich daarom op het
  standpunt stellen dat de wederpartij B niet voldoet aan
  het vereiste dat een beheerder niet in enig opzicht van
  slecht levensgedrag is. De rechtbank heeft dit niet
  onderkend.
   Tot slot kan worden gewezen op een zaak waarin door
  de appellant is betoogd dat de rechtbank heeft miskend
  dat artikel 2:28a, aanhef en onder g, van de APV dusdanig vaag is geformuleerd, dat dit in strijd is met het
  rechtszekerheidsbeginsel. Hij voert hiertoe aan dat
  onduidelijk is wat wordt verstaan onder ‘slecht levensgedrag’. De term is niet nader geconcretiseerd.117 De
  Afdeling gaat hierin niet mee, omdat in de toelichting
  bij deze bepaling staat dat voor de reikwijdte van het
  begrip ‘niet in enig opzicht van slecht levensgedrag’
  aansluiting moet worden gezocht bij de terminologie van
  de Drank- en Horecawet. Ingevolge artikel 8, eerste lid,
  aanhef en onder b, van die laatste wet voldoen leidinggevenden aan de eis dat zij niet in enig opzicht van slecht
  levensgedrag zijn. Er zijn dus geen beperkingen gesteld
  aan de feiten of omstandigheden die bij de beoordeling
  van het slechte levensgedrag mogen worden betrokken.
   Wanneer precies sprake is van slecht levensgedrag, dusdanig dat dit van invloed is voor het exploiteren van een
  horeca-inrichting, is volgens de toelichting op de APV
  niet concreet te benoemen. In sommige gevallen is één
  gedraging voldoende om niet-onbesproken levensgedrag
  aan te nemen. In andere gevallen zijn het meerdere
  gedragingen die op zichzelf staand onvoldoende zijn,
  maar in hun onderlinge samenhang beschouwd wel
  leiden tot de door de burgemeester in redelijkheid te
  nemen beslissing. Niet valt in te zien dat, zoals de appellant had betoogd, daarmee de deur voor willekeur wordt
  opengezet. Voor het oordeel dat de voorwaarde dat een
  exploitant niet in enig opzicht van slecht levensgedrag
  is, rechtsonzeker is, dan wel dat artikel 2:28a, aanhef en
  onder g, APV op die grond onverbindend zou moeten
  worden verklaard, bestaat geen grond. Evenmin staat
  aan de intrekking van de exploitatievergunning in de
  weg dat de burgemeester niet door middel van beleids117. ABRvS 18 september 2019, ECLI:NL:RVS:2019:3182.
  TBS&H 2020 | nr. 1
  
  51
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  regels vooraf heeft aangegeven in welke gevallen met een
  waarschuwing wordt volstaan.
  In november is een wetsvoorstel tot wijziging van de
  Drank- en Horecawet aan de Tweede Kamer aangeboden.118 Met dit wetsvoorstel worden wijzigingen voorgesteld die beogen bij te dragen aan vermindering van
  het problematisch alcoholgebruik in Nederland. De wijzigingen hebben betrekking op prijsvoordelen, verkoop
  op afstand, wederverstrekking van alcoholhoudende
  drank, inzet van minderjarige testkopers en stagemogelijkheden. Ook bevat dit wetsvoorstel wijzigingen ter
  modernisering of verbetering, waaronder de inrichtingseisen voor horeca- en slijtersinrichtingen. Deze wijzigingen volgen uit het Nationaal Preventieakkoord en de
  evaluatie van de Drank- en Horecawet, die, met
  voldoende parlementaire instemming, straks van naam
  verandert en ‘Alcoholwet’ zal gaan heten.
   52
  
  bedrijfsleiders van slecht levensgedrag zijn. Daarom
  komt de Afdeling niet meer aan de vraag toe of de
  kansspelautoriteit de aanvraag van LSA ook op grond
  van artikel 30k, derde lid, Wet op de kansspelen in
  samenhang gelezen met artikel 3, eerste lid, onderdeel a,
  van de Wet Bibob heeft mogen afwijzen.
  Opiumwet121
  
  Wet op de kansspelen
  Er zijn enige uitspraken verschenen die betrekking
  hebben op de toepassing van de Wet op de kansspelen
  (Wok). Uit een van die uitspraken blijkt dat de burgemeester van Leusden bij besluit van 7 juli 2016 een aanvraag van Jack’s Casino om verlening van een exploitatievergunning voor een speelautomatenhal heeft afgewezen.119 In afwijking van de rechtbank wordt de burgemeester door de Afdeling in het gelijk gesteld. Zo heeft
  de burgemeester het gebruik en de vormgeving van een
  cashless systeem bij de beoordeling van het criterium
  ‘voorkomen van overlast’ mogen betrekken. De burgemeester betoogt eveneens dat de rechtbank ten onrechte
  heeft overwogen dat het niet duidelijk is hoe dit zich
  verhoudt met de mogelijkheid om het bestemmingsplan
  te wijzigen en dat daarom de beoordeling van het criterium ‘concept/bedrijfsplan’ niet inzichtelijk is. De Afdeling stelt de burgemeester wederom in het gelijk.
   In een andere zaak heeft het bedrijf LSA een aanvraag
  voor een vergunning voor het exploiteren van speelautomaten bij de kansspelautoriteit ingediend. De kansspelautoriteit heeft deze aanvraag ten eerste afgewezen op
  grond van artikel 30k, eerste lid, in samenhang gelezen
  met artikel 30i, tweede lid, aanhef en onder b, Wok en
  artikel 4, eerste lid, aanhef en onder b, van het Speelautomatenbesluit 2000, omdat LSA en haar leidinggevenden van slecht levensgedrag zouden zijn. De kansspelautoriteit stelt dat de gemachtigde en zijn zoon, de
  bedrijfsleiders van LSA zijn. De kansspelautoriteit heeft
  de aanvraag om een exploitatievergunning ook afgewezen op grond van artikel 30k, derde lid, Wok in samenhang gelezen met artikel 3, eerste lid, onderdeel a, Wet
  Bibob.120 Volgens de Afdeling heeft de rechtbank
  terecht geoordeeld dat de kansspelautoriteit de aanvraag
  van LSA om een vergunning voor het exploiteren van
  speelautomaten op grond van artikel 30i, tweede lid,
  aanhef en onder b, Wok en artikel 4, eerste lid, aanhef
  en onder b, van het Speelautomatenbesluit 2000 op goede gronden heeft afgewezen, omdat LSA en haar
  
  In een zaak heeft de burgemeester van Dongen bij
  besluit van 9 januari 2019 de appellante gelast de
  woning en schuren met ingang van 4 februari 2019, 9.00
  uur, voor een periode van drie maanden te sluiten en
  afgesloten te houden.122 Persoonlijke verwijtbaarheid is
  niet vereist voor toepassing van artikel 13b, eerste lid,
  van de Opiumwet. De vraag of de rechthebbende een
  verwijt van de overtreding kan worden gemaakt, kan
  daarentegen wel aan de orde komen in het kader van de
  beoordeling van de evenredigheid van de sluiting. De
  appellante woont in de woning met twee kinderen, van
  wie één minderjarig. Daarnaast heeft de appellante een
  bedrijf aan huis. Zij heeft gemotiveerd betwist dat zij
  een sociaal netwerk heeft waar ze terechtkan voor
  tijdelijk vervangende opvang. Verder heeft zij onweersproken gesteld dat zij in financiële nood komt als zij
  vervangende woonruimte voor zichzelf en haar kinderen
  moet zoeken. Bij eventuele opvangmogelijkheden door
  de burgemeester wordt zij mogelijk van haar kinderen
  gescheiden. Uit het besluit van 24 april 2019 volgt
  immers dat als zich daadwerkelijk een problematische
  situatie voordoet, professionele zorgverleners ingeschakeld worden om op korte termijn woonruimte voor haar
  minderjarige dochter te vinden op kosten van de appellante.  Uit een vergelijkbare zaak blijkt dat de burgemeester
  van Maastricht bij besluit van 27 maart 2018 de wederpartij onder aanzegging van bestuursdwang gelast de
  woning te Maastricht voor de duur van zes maanden te
  sluiten. De wederpartij huurt de woning en woont daarin samen met haar minderjarige dochter. De dochter
  van de wederpartij heeft last van een uitgebreide en
  ernstige vorm van allergieproblematiek. De wederpartij
  heeft toegelicht dat de woning is aangepast aan de
  gezondheidssituatie van haar dochter. De politie heeft in
  januari 2018 de woning doorzocht. Uit bestuurlijke rapportages van de politie volgt dat de politie daarbij onder
  meer 48,5 pillen (positief getest op MDMA), 1 ponypack met wit poeder (positief getest op cocaïne), 1 pipet-
  
  118. Kamerstukken II 2019/20, 35 337, nrs. 1-3.
  119. ABRvS 20 november 2019, ECLI:NL:RVS:2019:3918.
  120. ABRvS 11 september 2019, ECLI:NL:RVS:2019:3059.
  121. Zie uitgebreider: A.E.M. van den Berg, J.H.A. van der Grinten &
  J. Wijmans, ‘Kroniek Artikel 13b Opiumwet 2019’, Gst. 2020, p. 53-58.
  122. ABRvS 4 december 2019, ECLI:NL:RVS:2019:4083.
  TBS&H 2020 | nr. 1
  
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002020006001006
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  flesje met 1,3 gram vloeistof (positief getest op
  MDMA), 1 zakje met 1,4 gram witte brokjes (positief
  getest op MDMA) en 1 capsule met 0,6 gram wit poeder (positief getest op MDMA) heeft aangetroffen.
   Gelet hierop heeft de burgemeester besloten om de
  woning te sluiten op grond van de Opiumwet.123 Gelet
  op het ontbreken van verwijtbaarheid bij de wederpartij
  en vooral de allergieproblematiek van haar dochter,
  waardoor zij gebonden is aan de woning, is de Afdeling
  met de rechtbank van oordeel dat er bijzondere omstandigheden in de zin van artikel 4:84 Awb zijn die maken
  dat het handelen overeenkomstig het beleid gevolgen
  heeft die onevenredig zijn in verhouding tot de met het
  beleid te dienen doelen. Dit betekent dat de rechtbank
  terecht heeft geoordeeld dat de burgemeester in dit
  geval niet in redelijkheid van zijn bevoegdheid tot
  sluiting van de woning gebruik heeft kunnen maken.
  Wet wapens en munitie
  Door een wijziging van de Wet wapens en munitie
  (WWM) als gevolg van de implementatie van de Europese Vuurwapenrichtlijn zijn in de wet nieuwe begrippen geïntroduceerd, zoals de ‘wapenmakelaar’, de
  ‘wapenhandelaar’ en de ‘verdachte munitietransactie’.
  Over dit laatste begrip is (nog) geen rechtspraak. Er zijn
  inmiddels wel enkele uitspraken ten aanzien van het
  ‘verhandelen’ door zowel de makelaar als de handelaar.
  Die rechtspraak wijst op een ruime uitleg van het begrip
  verhandelen en lijkt minder betekenis toe te kennen aan
  de vraag of de strafbare gedraging is geschied door een
  wapenmakelaar of wapenhandelaar. In Rb. Den Haag
  22 februari 2019, ECLI:NL:RBDHA:2019:1464, wordt
  overwogen dat het (bedrijfsmatig) verhandelen niet is
  gedefinieerd, en dat de rechtbank daarom uitgaat van
  een ruime interpretatie, die meer omvat dan de in- en
  verkoop of de overdracht daarvan. Volgens Rb. Den
  Haag 27 augustus 2019, ECLI:NL:RBDHA:2019:8751,
  is het niet relevant of er wel of geen zakelijke transactie
  tot stand is gekomen, en vallen onder verhandelen niet
  alleen de activiteiten van de wapenhandelaar, maar ook
  die van een wapenmakelaar.
   Wat echter de gemoederen in het afgelopen half jaar
  echt bezig heeft gehouden is de komst van de zogenoemde e-screener. Men zou kunnen zeggen dat het
  venijn van inwerkingtreding van de Wet van 29 mei
  2017 tot wijziging van de Wet wapens en munitie, de
  Flora- en faunawet en de Wet natuurbescherming in
  verband met de versterking van het stelsel ter beheersing van het legaal wapenbezit, in de staart zat.124 Op
  1 oktober 2019 trad namelijk als laatste artikel 6a WWM
  in werking dat bij iedere verlofaanvraag of verlofverlenging van de aanvrager de medewerking verlangt aan een
  door de minister aangewezen onderzoek, de e-screener.
  Dit onderzoek bestaat uit de beantwoording van een
  digitale vragenlijst die is samengesteld uit gevalideerde
  vragen over persoonlijkheidskenmerken en risicofactoren waarvan de uitslag het risico voor wapen- en muni123. ABRvS 28 augustus 2019, ECLI:NL:RVS:2019:2912, Gst. 2019/177
  m.nt. A. Schreijenberg.
  124. Stb. 2017, 242.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002020006001006
  
  tiebezit van de aanvrager aangeeft (art. 48a RWM).125
  Deze e-screener is een computergestuurd meetinstrument, waarmee aan de hand van antwoorden op gestelde
  vragen kan worden beoordeeld of de (potentiële) verlofhouder geen persoonskenmerken dan wel een zodanige
  psychische gesteldheid heeft, dat een wapenverlof hem
  niet zou moeten worden verleend.
   Op de invoering van de e-screener is bepaald niet
  zonder kritiek gereageerd. De schietsportkoepel KNSA,
  en de jagersorganisaties KNJV en NOJG twijfelen ernstig aan de validiteit en menen dat te zeer sprake is van
  een momentopname. De minister reageerde op de kritiek door een toelichting te geven op zijn e-screenerbeleid in diverse brieven aan de Kamer.126 In de eerste
  brief schreef de minister dat de e-screener is gebaseerd
  op gevalideerde psychologische testen over erkende risicofactoren voor wapenbezit. Daarbij wordt gedacht aan
  alcoholmisbruik, agressiebeheersing en snel gekrenkt
  zijn. Juist een combinatie van dergelijke factoren levert
  al snel twijfel over de geschiktheid voor wapenbezit op.
   De e-screener is geen fysisch-deterministisch instrument. Hiermee wordt bedoeld dat het (evenals de andere benoemde toetsingscriteria bij een aanvraag) geen
  100% garantie is tegen het risico dat iemand op enig
  moment misbruik gaat maken van een vuurwapen waarvoor hij/zij een verlof heeft ontvangen. Mede op basis
  van HR 20 september 2019, ECLI:NL:HR:2019:1409
  (de aansprakelijkheid van de politie voor ‘Alphen aan
  den Rijn’), is door de minister besloten de kalibratie van
  e-screener dusdanig af te stellen dat de bescherming van
  de burger het meest optimaal kan worden gegarandeerd
  en de kans op misbruik van het wapen zo klein mogelijk
  is. Vanwege de wettelijke maatstaf van geringe twijfel is
  de kalibratie zo afgesteld dat de kans dat iemand een
  positieve score haalt terwijl een wapenverlof niet verantwoord moet worden geacht, klein is. Dit heeft wel tot
  gevolg dat een deel van de aanvragers (en van diegene
  die nu reeds een verlof hebben) een negatieve uitkomst
  kan krijgen. Voor de vergunningaanvraag betekent een
  negatieve uitkomst wettelijk gezien geen automatische
  afwijzing, maar in het overleg met de korpschef is afgesproken dat de aanvraag zal worden afgewezen als er
  geen heldere contra-indicaties zijn die de negatieve
  uitkomst van de e-screener in een ander perspectief
  plaatsen. De minister gaf de volgende toelichting. Aanvragers van een verlenging die bij de e-screener de einduitslag ‘rood’ hebben gekregen op basis van een ‘knockout categorie’ (psychose, psychopathie, suïcidaliteit)
  krijgen geen wapens terug. Zij die als einduitslag ‘rood’
  hebben door louter sociale wenselijkheid krijgen hun
  wapens wel terug. Aanvragers die de einduitslag ‘rood’
  hebben gekregen door een combinatie van factoren, krijgen een gedifferentieerde beoordeling. Wapens van deze
  categorie blijven in bewaring totdat het volledige proces
  (administratief beroep) is doorlopen.
   125. Ingevoerd bij Regeling van de minister van 23 september 2019,
  nr. 2705946, ter uitvoering van art. 6a, vierde lid, WWM, Stcrt. 2019,
  55999.
  126. Kamerstukken II 2019/20, 33 033, nr. 23 (brief van de minister aan de
  Tweede Kamer d.d. 7 oktober 2019).
  TBS&H 2020 | nr. 1
  
  53
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  54
  
  Direct daarna volgde een tweede en derde brief van de
  minister aan de Kamer, waarin hij de problematiek in de
  uitvoeringspraktijk erkende en een aanpassing nodig
  oordeelde.127 De e-screener blijft als verplicht instrument aangewezen voor nieuwe aanvragers van wapenverloven en jachtaktes. Echter, de reeds bestaande verloven zullen worden beoordeeld op basis van een nieuwe
  (uitgebreidere) versie van het WM-32 formulier. De
  informatie over mogelijke risicofactoren wordt op een
  andere manier verkregen. De afweging die de korpschef
  moet maken bij de verlening van de vergunning blijft
  voor alle gevallen gelijk. Deze differentiatie geeft
  volgens de minister de mogelijkheid alsnog de e-screener voortvarend en zorgvuldig voor alle gevallen in te
  voeren. Dit betekent in praktische zin dat het volledige
  bestand verlofhouders tot 2025 zal worden gescreend.
   Ondertussen hadden de eerste verlofhouders waarvan
  het verlof of de akte was ingetrokken na een negatieve
  uitslag op de e-screener zich tot de rechter gewend. In
  Rb. Limburg 27 november 2019, ECLI:NL:RBLIM:
  2019:10584, was de ‘bijstelling in de uitvoeringspraktijk
  van de e-screener’ voor de rechter voldoende reden om
  het besluit tot intrekking te schorsen. ‘Nu de minister
  kennelijk zelf aanleiding ziet de uitslag van de e-screener
  niet in alle gevallen te volgen en het instrument de
  komende jaren niet inzet, ziet de voorzieningenrechter
  niet in, althans niet zonder nadere motivering, waarom
  de score van verzoeker bij de e-screener zodanig is, dat
  dit zou moeten leiden tot onmiddellijke intrekking van
  zijn jachtakte’, aldus de rechtbank. Die lijn werd doorgetrokken in Rb. Limburg 11 december 2019,
  ECLI:NL:RBLIM:2019:11101. Zes jachtaktehouders
  protesteerden tegen de intrekking na een ‘rode’ score.
   De rechtbank verwoordde ten aanzien van de validiteit
  drie uitgangspunten. In de eerste plaats bleek dat voor
  deelname aan de e-screener enige computervaardigheid
  onontbeerlijk is en dat sommige deelnemers daarmee
  moeite hebben evenals met het begrijpen van het in de
  e-screener voorkomende woordgebruik. In de tweede
  plaats bestaat onduidelijkheid over de wijze waarop de
  testresultaten zijn verkregen, waardoor niet is vast te
  stellen of de e-screener in algemene zin voldoende zorgvuldig en concludent is. In de derde plaats is de betekenis van concrete individuele testresultaten mistig. Hoe is
  een in het verleden ervaring krenking als risicofactor in
  verband te brengen met hedendaags wapenbezit? Hetzelfde geldt in de situatie waarin is vastgesteld dat
  gedurende het afgelopen jaar gebruikte medicatie een
  risicofactor impliceert. Zo blijkt niet wanneer de medicatie is ingenomen, hoe lang dit heeft geduurd en of
  deze medicatie ten tijde van de in administratief beroep
  bestreden besluiten nog steeds werd gebruikt. Ook ten
  aanzien van de resultaten waar sprake is van kenmerken
  van psychopathie (volgens de minister een ‘knock-out’categorie) blijkt niet hoe dit moet worden geduid, zeker
  niet in het licht van decennialange jachtervaring en het
  127. Kamerstukken II 2019/20, 33 033, nr. 24 (brief van de minister aan de
  Tweede Kamer d.d. 29 oktober 2019, gevolgd door een derde brief d.d.
  17 december 2019, Kamerstukken II 2019/20, 33 033, nr. 25).
   TBS&H 2020 | nr. 1
  
  feit dat de verzoekers al die tijd niet in aanraking zijn
  gekomen met politie en justitie. Kortom, zo overweegt
  de rechtbank, de testresultaten roepen meer vragen op
  dan zij beantwoorden. De verzoekers worden met enkel
  op de e-screening gebaseerde besluiten geconfronteerd
  met conclusies en daaraan verbonden rechtsgevolgen
  waartegen zij zich nagenoeg niet kunnen verweren, terwijl bij de wijze waarop de besluiten tot stand zijn gekomen, enkel op basis van de e-screening, de nodige, hiervoor genoemde vraagtekens kunnen worden gezet. De
  rechtbank stelt vast dat verweerder enkel de resultaten
  van de e-screener ten grondslag heeft gelegd aan de
  bestreden besluiten. Verweerder heeft in het geheel niet
  andere feiten en omstandigheden, zoals het feit dat verzoekers al jarenlang een jachtakte hebben, een blanco
  strafblad hebben, geen antecedenten hebben en jaarlijks
  hebben voldaan aan alle vereisten die zijn gekoppeld aan
  de jachtakte, ten onrechte niet betrokken bij de bestreden besluiten. Nu de minister kennelijk zelf aanleiding
  ziet de uitslag van de e-screener niet in alle gevallen te
  volgen en het instrument de komende twee jaren niet
  (meer) inzet, ziet de rechtbank niet in, althans niet
  zonder nadere motivering, waarom de scores van de verzoekers bij de e-screener zodanig zijn, dat dit zou moeten leiden tot onmiddellijke intrekking van hun jachtakten.
  Inmiddels hebben ook andere rechters gelijkluidende
  beslissingen genomen,128 zodat het ervoor moet worden
  gehouden dat in de komende jaren zowel een aanpassing
  van de e-screener is te verwachten, als de ontwikkeling
  van een gerichter informatieformulier.
   Varia
  Verzorgd door mr. dr. J.S. Nan
  Kentekenaansprakelijkheid
  Wat betreft het binnen de Europese Unie op basis van
  kentekenaansprakelijkheid innen van uitgedeelde verkeersboetes (artikel 5 Wet administratiefrechtelijke
  handhaving verkeersvoorschriften, WAHV), kan Nederland opgelucht ademhalen. Op 5 december 2019 beantwoordde het EU Hof in Luxemburg vragen van de
  rechtbank te Chelmno (Polen) op een voor ons geruststellende wijze.129 Het EU-systeem van het innen van
  (verkeers)boetes wordt geregeld via het Kaderbesluit
  inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse
  erkenning op geldelijke sancties.130 De Poolse rechter
  vroeg zich met een drietal vragen eerst af of de erkenning en tenuitvoerlegging van een buitenlandse boetebeslissing kan worden geweigerd ‘indien blijkt dat de
  128. Rb. Amsterdam 10 december 2019, ECLI:NL:RBAMS:2019:9273;
  Rb. Oost-Brabant 17 december 2019, ECLI:NL:RBOBR:2019:7277.
  129. C-671/18.
  130. Kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake
  de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke
  sancties (PbEU 2005, L 76, p. 16), zoals gewijzigd bij kaderbesluit
  2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009 (PbEU 2009, L 81,
  p. 24).
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002020006001006
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  betrokkene niet voldoende tijd heeft gekregen om tegen
  die beslissing op te komen en, (…) of het feit dat de
  betrokken procedure tot oplegging van de geldelijke
  sanctie administratief van aard is, gevolgen heeft voor de
  verplichtingen van de bevoegde autoriteiten van de tenuitvoerleggingslidstaat.’ Het antwoord luidde dat het
  kaderbesluit aldus moet worden uitgelegd ‘dat wanneer
  van een beslissing waarbij een geldelijke sanctie wordt
  opgelegd, overeenkomstig de nationale wettelijke
  regeling van de beslissingslidstaat is kennisgegeven, met
  de vermelding van het recht om de zaak te betwisten alsmede van de termijnen waarbinnen dat rechtsmiddel
  moet worden aangewend, de autoriteit van de tenuitvoerleggingslidstaat de erkenning en de tenuitvoerlegging van die beslissing niet kan weigeren, op voorwaarde
  dat de betrokkene voldoende tijd heeft gehad om tegen
  die beslissing op te komen, hetgeen de verwijzende
  rechter dient na te gaan. Daarbij is niet van belang dat
  de procedure tot oplegging van de betrokken geldelijke
  sanctie administratief van aard is.’ Het Hof meent dat de
  Nederlandse regeling de betrokkene voldoende gelegenheid biedt om de boete aan te vechten. In het systeem
  van de WAHV heeft de kentekenhouder namelijk zes
  weken de tijd om beroep tegen de administratieve sanctie in te stellen bij de officier van justitie, op welke
  mogelijkheid hij wordt geattendeerd. Dat vindt het Hof
  voldoende.
   De tweede vraag was of de kentekenaansprakelijkheid
  zich wel verhoudt met de onschuldpresumptie. Zie in
  dat verband immers artikel 48 van het Handvest van de
  grondrechten en artikel 6 lid 2 EVRM. Zolang het vermoeden kan worden weerlegd, vindt het Hof ook dit
  geen probleem. Nu in artikel 8 WAHV aan de beboete
  betrokkene exculperende uitwegen worden geboden, zal
  ook de onschuldpresumptie niet aan de wederzijdse
  erkenning en tenuitvoerlegging in de weg staan. Het
  Europees Hof voor de Rechten van de Mens oordeelde
  al soortgelijk over de acceptatie van artikel 5 WAHV in
  de zaak Falk tegen Nederland.131 Het Luxemburgse hof
  verwijst hiernaar expliciet. Het Hof had ook nog kunnen
  wijzen op de richtlijn inzake de onschuldpresumptie van
  9 maart 2016.132 Daarin komt deze kwestie ook aan de
  orde. Bij de totstandkoming van die richtlijn heeft
  Nederland gepoogd te bewerkstelligen dat bij kleine
  (verkeers)overtredingen zelfs van een onweerlegbaar
  vermoeden kon worden uitgegaan. Dat is uiteindelijk
  niet gelukt. Maar redelijke vermoedens zijn toegestaan
  (zie in het bijzonder overweging 22 en artikel 6 lid 1).133
  
  55
  
  131. EHRM 19 oktober 2004, Falk tegen Nederland (niet-ontvankelijk). Hierover uitgebreid E.H.A. van Luijk, Het schuldbeginsel in het Nederlandse
  strafrecht (diss. Groningen), Groningen: Rijksuniversiteit Groningen
  2015, par. 7.5.
  132. Richtlijn 2016/343, betreffende de versterking van bepaalde aspecten
  van het vermoeden van onschuld, PbEU 2016, L65/1.
  133. Zie hierover L.A. van Noorloos, ‘De Europese richtlijn onschuldpresumptie: bescheiden harmonisatie van een fundamenteel strafrechtelijk beginsel’, NTER 2016/5, par. 4, en J.S. Nan, ‘Richtlijn 2016/343,
  betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden
  van onschuld; iets nieuws onder de zon?’, DD 2016/64, par. 3.2.1.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002020006001006
  
  TBS&H 2020 | nr. 1.
  