text: ROTTINEESCHE VERHALEN.
  (GETITELD) :
  
  ALLEELEI.
  DOOK
  
  J. F A N G GI D A E J.
  De o u d e v r o u w en h a r e
  
  Kleindochter.
  lu oude tijden, toen de rijst en de gierst nog veel uitleverden,
  bewoonde eene oude vrouw met een harer kleindochtertjes eeu huisje.
  De. oude vrouw wilde op zekeren dag met het schepuet gaan
  visschen. Bij het heengaan zeide zij tot hare kleindochter: "ik ga
  nu met het schepnet visschen, zorg er voor, dat gij rijst kookt voor
  onzen maaltijd; maar neem niet te veel, anders zou de pot te vol
  worden. Neem slechts één rijstekorrel!"
  Na dit gezegd te hebben, nam zij het schepnet en de vischmaud
  en ging naar zee. Na het vertrek der oude vrouw, ging het meisje
  vuur aanmaken en zette er deu pot op. Toen het water kookte,
  bedacht zij, dat als zij slechts een korrel rijst er indeed, er uiet
  voldoende gekookte rijst voor haar en hare grootmoeder zou zijn;
  daarom nam zij ook éen korrel gierst bij de korrel rijst eu wierp
  beide in den pot.
  Toen de pap kookte, schepte zij het water er van af en haalde
  het vuur er onder uit. Doch daar begon de brij over te loopeu,
  vulde de stookplaats, vloeide daaruit, het huis geheel vullende
  alsook het erf om het huis.
   Bij de terugkomst der oude vrouw was alles, het geheele erf tot
  in het huis, niets dan brij. De oude vrouw werd zeer toornig en
  zeide:
  "Ik heb u bevolen slechts éen korrel rijst te koken, hoe komt't,
  dat gij meer genomen hebt? Nu is al de gekookte rijst weggevloeid!
  Gij zijt zeer ongehoorzaam geweest; als ik u iets beveel, doet gij
  't juist andersom."
  De oude vrouw nam een stuk bamboe op eu tikte daarmede hare
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  B.OTTINEESCHE VERHALEN.
  411
  
  kleindochter op het hoofd. Het meisje veranderde daarop in eene
  apin eu sproug op het dak, hare grootmoeder toeroepende:
  "Grootmoeder, als er thans stroop met water vermengd wordt,
  beu ik er niet meer bij; en als er ook maïs geroosterd wordt, ben
  ik er niet meer bij./'
  Daarom als tot nu toe, al wat Rottinees heet, het als ongeoorloofd ( p a m a l i ) beschouwt om met een bamboe op het hoofd te
  slaan, dan hebben zij dat uit dit verhaal genomen (dan is het naar
  aanleiding van dit verhaal).
  De A a p en de M o e s a n g.
   Een aap was bevriend met een moesang. De aap wilde deu moesang eens voor den gek houden en zeide tot hem:
  "Vriend moesaug ik zie dat men eene groote gong in de boomtakkeu heeft opgehangen, laten wij samen daar eens heengaan, dan
  kunt gij er eens op slaan, dat klinkt zoo mooi."
  De moesang stemde toe en zeide: '/Breng mij bij de gong, opdat
  ik ze probeere."
  De aap ging nu met den moesang naar een boom, waarvan een
  bijennest afhing. De aap wees den moesang het nest aan en zeide:
  //Zie, dat is de gong, welke daar hangt.'/
  De moesang, het gonzen der bijen hoorende, zeide:
  "Ja, waarlijk, niemand slaat er op en toch geeft zij aldoor geluid, ik deuk dus, dat als ze geslagen wordt, het geluid nog veel
  grooter zal zijn."
  "Ik heb 't u al gezegd," zeide de aap tot deu moesang, "maar
  gij scheent mij niet te gelooven. Klim er uu eeus bij en probeer
  eens te slaan."
  De moesang klom daarop in den boom. Toen de aap zag dat de
  moesang bijna het bijeuuest bereikt had, vluchtte hij.
  Vrieud moesang was bij het nest gekomen en uauwelijks had hij
  er tegen aangeslagen of de bijen vlogen uit en staken hem zoo zeer
  dat hij niets deed dau schreeuwen, van den boom afsprong en wegvluchtte.
  Vriend aap liep, al lachende, een anderen kant uit.
  Op zekeren dag was het ebbe; de moesang begaf zich tot deu
  aap eu zeide toen hij hem zag:
  "Vriend aap, ik kom u eens opzoeken
  omdat het ebbe is, laten
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  412
  
  EOTTINEESCHE VERHALEN.
   wij beiden in zee gaau om wat lekkers te zoeken om te eteu. W
  ' ant
  omdat wij altijd door niets anders dan vruchten eten, heb ik er
  een afkeer van gekregen."
  Toen zeide de aap tot den moesang:
  //Ais gij voorstelt te gaan visscheu, beu ik klaar."
  Zoo gingen zij samen heen ; de ebbe was reeds op 't laagst gekomen
  en nog hadden zij geen visch gevonden. Zij doorzochten het drooggeloopen strand in de lengte eu breedte; als zij een schelpdier of eene
  oester vonden,sloegen zij ze stuk om den inhoud er uit te nemen en op te
  eteu; zij keerden steenen om in de hoop krabben en garnalen te vinden.
  Beiden liepen al zoekende heen en weer en kwamen tot daar,
  waar het water niet meer terugloopt.
  De moesang zag ouder het loopen eeue reuzeuschelp, welke openstond en waarin het dier nog aanwezig was. De moesang sprong op
  van vreugde en riep den aap toe:
  /'Vriend, kom eens kijken wat dit voor eeue lekkernij is!»
  Toen de aap den moesang hoorde roepen, liep hij zoo snel mogelijk naar hem toe; de moesang zeide tot hem:
  "Kijk, dit is het. Gij, die een langen arm hebt, moet het dier
  er uit krabben, opdat wij beiden het opeten. Vandaag zullen wij
  verzadigd worden."
  Vriend aap stak zijn poot in de reuzenschelp, doch toen hij het,
  dier aanraakte, sloeg de schelp toe en klemde de hand van den
  aap vast. Vriend aap schreewde nu voortdurend en rukte en wrong
  zich, maar zijne hand kwam niet los.
   Vriend moesang liep snel naar het droge waar hij bij aankomst
  den aap lachende toeriep:
  "Ondervindt gij 't nu zelf, vriend aap? Onlangs hebt gij mij
  bedrogen, waardoor ik evenveel pijn geleden heb en van den boom
  afgesprongen beu. Blijft gij nu maar daar, terwijl ik wegga!"
  De moesaug vertrok en liet vriend aap daar aan de grens van
  het afloopeu van het water, steeds worstelend met de reuzenschelp.
  Eerst toen de vloed opkwam, opende zich de schelp weer en raakte
  de hand van den aap weer vrij.
  De aap liep nu op drie pooten naar land toe; maar ook een
  kaaimau volgde hem op de hielen. Het was nog maar gelukkig
  voor vriend aap, dat hij spoedig den stam van een boak-boom
  kon bereiken. Hij nam een sprong eu had halverwege den boom beklommen toen de kaaiman hem bereikte'eu hem bij den staart greep.
  Toen de aap dat voelde, zeide Downloaded
  hij tot den
  kaaiman:
  from Brill.com
  06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  EOTTDJEESCHE VERHALEN.
   413
  
  "Kijk, die domme kaaiman, hij bijt in den wortel van een
  boak-boom en meent dat het mijn staart is en houdt dien stevig
  vast!"
  De kaaiman, denkende dat het werkelijk zoo was als de aap
  zeide, liet den staart los. De aap deed één sprong en bereikte daardoor den top van den boak-boom en zeide tot den kaaiman:
  «Kijk wat een domme kaaiman! hij had mijn staart met zijn bek
  te pakken en laat hem weer los; probeer nu nog eens of gij mij
  bij mijn achterste komt!'/
  Naar aanleiding van dit verhaal heeft men een spreekwoord gemaakt dat luidt: «bedrieg geen aap en bedot geen moesang."
  
  S e l a l a u g a en L u t u l a n g a.
  In vroegeren tijd leefde er een man, Malangauusa geheeten, die
  twee zoons had, van welke de oudste Selalauga, de jongste Lutulanga genoemd werd. Men verhaalt, dat de vrouw van Malanganusa
  gestorven was toen zijne kinderen nog klein waren. Malangauusa
  was ten einde raad, hij wist niet wie toezicht op zijne kinderen
  zou houden, of wie in de keuken vuur voor hen zou aanmaken.
  Op zekeren dag nam hij daarvoor wederom eeue vrouw ten huwelijk.
  Hij geloofde dat die vrouw wel goed voor de kinderen zou zijn,
  daarom dacht hij niet meer zoo veel aan hen als voorheen; iederen
  dag ging hij naar zijn werk waarvan hij pas tegen den avond terug
  kwam. Maar de vrouw was niet goed voor de kinderen, zij hield
  zelfs niet een weinig van ze, had een hekel aan hen. Maar zij was
  listig: als haar man tegenwoordig was, dan deed zij alsof zij op
  hare stiefkinderen gesteld was, sprak vriendelijk met hen en gaf
  hun, als zij iets at, een deel daarvan, zoodat Malauganusa zeer
  tevreden was.
   Maar was M. naar zijn werk gegaan, dan was alle vriendelijkheid
  bij de vrouw voor de kinderen weer verdwenen; dan greep zij hen
  en sloeg ze terdege en gaf hun eten noch drinken. Als zij rijst
  gekookt had, dan at zij de rijst op en schepte het water af om
  dat aan Selalanga en Lutulanga te drinken te geven. Als de kinderen van het rijstewater gedronken hadden tot zij niet meer konden,
  dan nam zij de rest en goot het over hunne hoofden uit, nam wat
  rijstpap en plakte (smeerde) die op hunne gezichten; dan sprak zij
  bevelend tot hen:
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  414
  
  EOTTINEESCHT: VERHALEN.
  "Veegt de rijstklonters niet af, opdat uw vader bij zijne thuiskomst meene, dat ik u rijstpap te eten heb gegeven, hoewel gij
  slechts rijstewater gedronken hebt.
  Als nu vader te huis komt om te eten en to drinken, gaat dan
  niet bij hem staan kijken (hoe hij eet). Wie mij niet gehoorzaamt,
  zal eens wat ondervinden: als uw vader weer vertrokken is, dan
  zal ik hem slaan en niet eer loslaten voor hij dood is./'
  Toen de knapen die harde woorden van hunne stiefmoeder hoorden, werden zij bang.
  Des avonds kwam M. van het veld tehuis; zijne vrouw zette het
  eten en drinken voor hem klaar; terwijl hij at en dronk, kwamen
  de knaapjes bij hem staan en keken hem stijf aan. Als hij het eten
  opschepte, dan keken zij naar het bord, stak hij het in den mond,
  dan bleven zij hem aankijken.
   M. vroeg toen aan zijne vrouw:
  "Hebt gij den jongens nog geen eten of drinken gegeven?"
  De vrouw sprak:
  "Zou ik hun geen eten of drinken gegeven hebben? Kijk dan
  eens hoe hunne gezichtjes vol rijstepap zijn. Nadat zij meer dan
  genoeg gegeten en gedronken hebben. zijn zij met de gekookte rijst
  aan het smeren gegaan. Maar deze kinderen zijn niet te verzadigen;
  zelfs al hebben zij zich zat gegeten, dan nog kijken zij naar iemand
  als hij eeue beweging maakt (om te eten)."
  Daarna joeg zij de jongens weg en zeide: //gaat hier vandaan,
  opdat uw vader eten en drinken kan."
  Nu werden de jongens bang en gingen heen. M. geloofde het
  verhaal van zijne vrouw, hij dacht, dat zijne kinderen werkelijk
  reeds gegeten hadden en ondervroeg hen niet verder.
  Op deze wijze ging het voort tot S. en L. steeds grooter werden
  en tot het oordeel des ouderscheids kwamen.
  Eens zeide S. tot L.:
  "Broeder, onze stiefmoeder behandelt ons voortdurend slecht,
  doordien zij ons niet te eten of te drinken geeft, zoodat wij beiden,
  als vader eet, hem de stukken uit den mond staan te kijken; dan,
  als vader vertrokken is, pakt zij ons beet en slaat ons dan steeds
  geweldig; daarom broeder, laten wij, als vader thuis komt om te
  eten of te drinken, niet weer naar hem gaan staan te kijken, maar
  laten wij ons op den zolder verbergen en dan zien of vader ons
  zoekt of niet."
  Toen L. hoorde wat zijn broeder zeide, sprak hij tot S.:
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  ROTTINEESCHE VERHALEN.
   415
  
  "Al wat mijn broeder zegt, zal ik opvolgen."
  Zij gingen buiten weten van hunne stiefmoeder, die in hare bezigheden verdiept was, naar den zolder en verborgen zich daar.
  M. kwam 's avonds van het veld terug en zijne vrouw zttte hem
  eten en driuken voor. Toen hij at en dronk, miste hij zijne kinderen en vroeg aan zijne vrouw:
  «Waar zijn de kinderen toch?//
  De vrouw antwoordde:
  //Nadat zij zich zat gegeten en gedronken hadden, zijn zij gaan
  slapen.//
  M. geloofde dat zijne kinderen werkelijk hun bekomst gegeten
  en gedronken hadden en waren gaan slapen en dat zij daarom niet,
  gelijk dagelijks gebeurde, naar hem waren komen kijken.
  Toen hij den eersten schep eten naar zijn mond zou brengen,
  zag hij dat er een druppel vocht van den zolder op zijn bord viel.
  Hij dacht, dat het water van eene hagedis was; hij zeide tot zijne
  vrouw:
  //Zet het eten en drinken weg, eene hagedis heeft erin gewaterd."
  Maar toen hoorde de vader hoe zijne jongens boven op den zolder
  snikten en hem toeriepen:
  "Eet maar door vader, het was geen hagedis, die watert, maar
  het is een traan./'
  Toeu M. de stemmen van zijne zoons herkende en hoorde hoe zij
  snikten, stond hij op en liet spijs en drank in den steek en ging
  naar boven naar den zolder.
  S. en zijn jongere broeder, ziende dat hun vader op den zolder
  kwam, snelden op hem toe, omvatten hem en weeuden.
   M. vroeg:
  «Wat doet gij beiden hier en waarom weent gij ?»
  Selalanga en Lutulanga vertelden hunnen vader hoe slecht de
  aard hunner stiefmoeder was en zij zeiden:
  '/Vader weet niet welk een slecht geaard mensch onze stiefmoeder
  is. Zij haat ons; als vader er niet is, geeft zij ons noch eten noch
  drinken, maar pakt ons beet en ranselt ons terdege. Als zij het
  eten gekookt heeft, eet zij zelf de brij, aan ons tweeën geeft zij
  het waterachtige vt>cht van de brij te drinken. Als wij niet meer
  kunnen drinken, neemt zij het rijstewater en giet dat over onze
  hoofden: dan neemt zij (wat) brij en plakt (smeert) dat op onze
  gezichten, opdat als vader komt, hij het. zien zal en denken, dat
  wij werkelijk gegeten en gedronken hebben, zooals zij vertelt. Alle
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  416
  
  KOTTINEESCHE VEBHALEN.
   dagen vegen wij onze traneu af en wij rammelen van den honger
  door haar toedoen. Wij zouden het vader wel eerder verteld hebben,
  maar wij waren bang, dat, als gij weg waart, moeder ons zou
  doodslaan. Wees dus maar niet boos op moeder en maak geen ruzie,
  anders wordt zij nog woedender op ons! En vader, wordt nu uiet
  boos, maar het beste zal zijn, dat wij dit huis verlaten, want het
  zou kunnen gebeuren, dat moeder ons op den een of anderen dag,
  als vader uit is, doodsloeg. Als vader het daarom goedvindt, moet
  hij niet ons hpengaan naar een bosch waar wij voor ons zelf leeren
  zorgen. En al sterven wij daar ook, dan is 't naar ons eigen goeddunken , maar toch niet door moeder's toedoen."
  Bij het verhaal van zijne kinderen weende Malaugauusa; toen
  sprak hij tot zijne vrouw:
  "Ik bemerk, dat gij slecht voor de kinderen zijt geweest, en dat
  gij ze liever niet ziet, daarom wil ik niet, dat zij langer bij ons
  blijven wonen.
  Maak van nacht ka t o e p a t (in gevlochten bladereu gaar gestoomde rijst) voor hen, opdat ik ze morgen naar het bosch wegbrenge.
  De vrouw antwoordde niet op hetgeen haar man zeide, maar ging
  heen en haalde jonge bladeren van den ge wang-palm om daarvan
  twee stuks k a t o e p a t te vlechten: een voor den oudsten, een voor
  den jongsten broeder. Dat voor den oudsten vulde zij met rijstzemelen, dat voor den jongsten met asch. Toen ze gaar waren,
  nam zij ze uit het water en hing ze op.
   Den volgenden morgen bij hun opstaan, riep Malauganusa Selalanga en Lutulanga en zeide:
  "Neemt de k a t o e p a t , opdat wij op weg gaan."
  Ieder van de knapen nam zijne k a t o e p a t , daarop volgden zij
  hunnen vader.
  Zij liepen door tot (den tijd) dat de zon op hunne schedelknobbels
  scheen (ongeveer 9 of 10 uur voormiddags): M. sprak toen tot
  S. en L.:
  "Blijft nu beiden hier, dan ga ik naar huis terug."
  "Nog niet vader, want als de menschen praten, kunnen wij ze
  nog hooren."
  '
  Wederom gingen zij op weg; als nu de zon recht aan den hemel
  stond, zeide M. tot zijne kinderen:
  "Blijft nu beiden hier, dan ga ik naar huis terug."
  Maar de knapen verzetten zich, en zeiden tot hun vader:
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  B.OTTINEESCHE VERHALEN.
  417
  
  «Als de hanen kraaien, kunnen wij ze nog hooren, vader."
  Wederom gingen zij op weg; als de zou begon te dalen, kwamen
  zij in een bosch.
  M. zeide tot zijne kindereu:
  //Nu zijn wij ver weg, blijft gij nu hier, dan ga ik naar huis."
  Maar de zoons zeiden tol huu vader: "nog niet vader, als de
  houden blaffen, kunnen wij ze nog hooreu.//
  Wederom begaven zij zich op weg; toeu de avond begou te vallen, kwamen zij aan den voet van een vijgenboom, waar omheen
  een meer was.
   Toen S. en L. zageu, dat er water iu het meer was, zeiden zij
  tot hun vader:
  "Laat ons hier vader en ga naar huis terug."
  M. nam daarop afscheid van zijne kiudereu en keerde naar zijn
  huis terug, zijne kindereu aan den voet van den vijgenboom achterlatende. Nog gaf hij beiden een mes en zeide:
  //Neemt dit mes om de k a t o e p a t er mede open te snijden, of als bij
  het loopen een doorn uwe voeten wondt, dien daarmede uit te snijden."
  Nadat M. zich op weg begeven had, begonnen S. en L. honger
  te voelen; zij zetten zich neer aan den voet van den vijgenboom,
  namen hunne k a t o e p a t s en wilden ze doorsnijden om ze op te
  eten. Maar toen bleek, dat er geen gekookte rijst in was, doch
  rijstzemelen iu die van den oudste en asch in die van den jongste.
  Toeu zij dat merkten, weenden beiden en zeide de een tot den ander:
  "Het gedrag van onze stiefmoeder is toch waarachtig al te erg.
  Wat moeten wij doen? De zon zal dadelijk zijn ondergegaan en
  wat zullen wij nog vinden om te eten ?"
  Zij keken naar boven naar den vijgeuboom en zagen dat deze
  vol rijpe vruchten was.
  S. zeide tot zijn broeder:
  "Blijf gij beneden, ik zal naar boven klimmen, de vruchten van
  dezen vijgeuboom plukken en ze u toewerpeu.
   L. stemde toe, waarop S. iu den vijgeuboom klom. Toen hij
  twee vruchten geplukt had, at hij er éen van op, de tweede wierp
  hij zijn broeder toe. Maar bij den voet van den boom stond eene
  zeug, die, toen S. eeue vrucht naar beneden gegooid had, er op
  toesnelde en ophapte, zoodat L. de vrucht niet kreeg. Ook toen S.
  ten tweede male eene vrucht naar beneden wierp, snelde de zeug
  er weer het eerste naar toe en nam haar in den bek. L. zette het
  op een huilen en zeide tot zijn broeder:
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  418
  
  B0TT1NEESCHE VEBHALEN.
  "Broeder, ik heb nog niet eene vrucht bemachtigd; hier is eene
  zeug en wat ge ook uaar beneden gooit, het varken schiet er op
  af en neemt het in zijn bek."
  Daarop zeide S. tot zijn broeder:
  «Raap de vrucht op, welke ik aan den anderen kant zal neergooien, steek het mes er in eu smijt het zoo uaar het varken."
  L. raapte de vrucht op, stak het mes er in en wierp het toen
  de zeug toe. En het dier hapte die vrucht, waarin het mes gestoken
  was, op en wilde ze inslikken, doch het mes verwondde haar de
  keel. zoodat zij stierf.
   L. zeide tot S.:
  "Broeder, het varken is dood, wat moeten wij nu doen? Waar
  is vuur om 't te braden?
  S. zeide daarop tot zijnen broeder:
  "Wacht even, ik klim dan iu den top van den vijgenboom om
  uit te vorschen in welke richting vuur te zien is."
  Nadat S. dit gezegd had, klom hij tot in den top van den vijgenboom en zag dat in het westen vuur rookte. Toen daalde hij at
  en zeide tot L.:
  "Ik zie ginds in het westen vuur rooken, wacht gij dus hier en
  pas op het varken, dan ga ik vuur halen."
  L. vond dat goed, waarop S. in de richting van den rook
  vertrok.
  De zon was reeds rood (op het punt van oudergaan) toen hij bij
  een huisje kwam. De eigenares was eene oude vrouw; zij woonde
  daar met een meisje, dat lijdende was aan frambosia. De oude
  vrouw heette Folokiukina.
  Bij Selalanga's komst vroeg Folokiukina hem:
  '/Vanwaar komt gij en wat komt gij doen?
  S. zeide tot E.
  "Ik en mijn jongere broeder hoeden geiten, wij hebbeu eeuige
  aardvruchten uitgegraven, welke wij willen bakken ; maar wij hebben
  geen vuur, daarom kom ik wat vuur aan grootje vragen om daarmede ouze aardvruchten te bakken."
  Daarop zeide F . :
  //Wellicht wilt gij vleesch braden en vertelt mij, dat gij aardvruchten wilt bakken."
  S. zeide:
  "Neen grootje, wij willen aardvruchten bakken, waar zouden wij
  vleesch vandaan gekregen hebben om te braden?//
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  ttOTTINEESCHE VEBHALEN.
   419
  
  Folokiukina zeide uu tot Selalauga :
  //Nu goed, neem vuur en ga heen; maar als gij vleesch wilt
  braden en gij liegt door te zeggen, dat gij aardvruchteu wilt bakken, dan zal het vuur uitgedoofd zijn voordat gij het ter bestemder
  plaatse gebracht hebt."
  Na dit gezegd te hebben, nam zij voor S. een brandend stukhout van het vuur; S. groette en vertrok.
  Doch voor hij een klein eind ver geloopeu had, doofde het vuur
  reeds; daarop keerde hij terug en zeide tot Folokiukina:
  //Grootmoeder, het vuur is uitgedoofd, dus kom ik nog eens
  ander halen."
  En Folokiukiua zeide tot hem :
  "Ik heb 't u gezegd: ik zeide tot u : als gij aardvruchteu wilt
  bakken, zal 't als vuur aankomen; maar als gij vleesch wilt braden
  en gij liegt door te zeggen dat gij aard vruchten wilt bakken, zal
  't niet als vuur aankomen."
  Nadat zij dit gezegd had, nam zij ten tweede male een brandend
  stuk hout van het vuur voor S. waarop deze vertrok.
   Maar voordat hij iets verder gekomen was, doofde het vuur uit;
  wederom keerde hij terug naar het huis van Folokiukiua om vuur
  te halen. Op deze wijze ging het voort tot hij er moede van werd
  en hij tot Folokiukina zeide:
  "Ik heb u voorgelogeu, grootje, wij willen vleesch braden."
  F. nu vroeg aau S.:
  //Wat voor soort vleesch?"
  •
  S. zeide:
  '/Varkensvleesch, grootmoeder."
  Daarop zeide F. tot S.:
  '/Wel, ga nu naar uw jongeren broeder en draag het varken met u
  beiden hierheen, dan kunnen wij het braden en alleu er van eten."
  S. ging uaar zijn jongeren broeder en vertelde, toen hij bij hem
  gekomen was, aan L.:
  "Ik heb het rookende vuur gevonden, maar die oude vrouw
  heeft 't vuur op de eene of andere wijze bewerkt, zoodat ik 't niet
  tot hier kon brengen. Zij vroeg mij: //wat wilt gij doen, dat gij
  vuur komt halen", en ik zeide, dat wij aard vruchten wilden bakken.
  Maar de oude vrouw wilde het niet gelooveu; zij zeide tot mij:
  //gij wilt vleesch braden, maar zegt dat gij aardvruchten wilt
  bakken." Maar ik antwoordde: //neen grootmoeder, wij willen aardvruchten poffen.'/ Daarop sprak de oude vrouw tot mij: «als gij
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  420
  
  ROTTINEESCHE VERHALEN.
   vleesch wilt braden, maar dat voor mij verbergen wilt, dan zal,
  wat gij ook doet, het niet als vuur aankomen."
  En het gebeurde juist zooals de oude vrouw voorspeld had: zij
  nam voor mij eeu brandend stuk hout uit het vuur waarmee ik dan
  vertrok, maar nauwelijks op weg, of het vuur doofde weer uit en
  keerde ik terug. Zoo ging het voort tot ik er moede van werd en
  het haar vertelde, zeggende: '/wij willeu vleesch braden.'/ Zij vroeg
  mij welk soort van vleesch het was; ik zeide haar:»varkeus vleesch.'/
  Toen sprak de oude vrouw: weLnu, ga naar uw jongeren broeder en
  draagt het met u beiden hierheen, opdat het, als het hier gebracht
  is, gebraden worde, dan kuuuen wij allen er van eten." Haal nu
  het mes en ga jonge g eb au g-bladereu snijden om de pooten van
  het varken mee samen te binden."
  L. ging heen om jonge g e b a n g-bladeren af te suijden ; nadat
  hij ze gebracht had, bonden zij de vier pooten van het varken er
  mede samen. Nadat zij ze gebonden hadden, haalde S. een stok en
  stak het tusscheu de pooten van het varkeu, waarop zij het wegdroegen.
  Toen zij het huis van Folokiukina bereikten, was de zon reeds
  ondergegaan.
  F. zeide tot S. en L.:
  "Schroeit het varken de haren af, scheert het en schept water
  om het geheel schoon te wasschen; snijdt het daarna in stukken,
  snijdt er de ingewanden uit, wascht ook die geheel schoon; dan
  kom ik en zal het afkoken, maar eerst ga ik nog baden."
  Nadat Folokiukina dit gezegd had, rolde zij, zonder dat S. en L.
  het zagen, het kind, dat aan frambosia lijdende was, in eeue mat
  en droeg het op de schouders uaar de rivier.
   Bij de rivier gekomen, slachtte zij het kind, sneed het in stukken en waschte ze schoon af; daarna wikkelde zij alles in de mat
  en bracht het naar huis. Toen F. tehuis kwam, hadden S. en L.
  het varken reeds in stukken gesneden en schoongemaakt.
  F. nam het varkensvleesch en kookte het afzonderlijk in eeu pot;
  het menschenvleesch kookte zij in eeu anderen pot.
  Toen het vleesch gaar was, schepte zij het varkensvleesch in eene
  kom en het varkensvleesch deed zij in eene andere kom; het varkeus vleesch hield zij voor zichzelf, het menschenvleesch gaf zij aan
  Selalauga en zijn jongeren broeder.
  Selalanga en Lutulanga aten er van, maar vonden, dat het
  vleesch niet naar varkensvleesch smaakte; zij zeiden tot elkander:
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  EOÏTINEKSCHF. VEKHALEN.
  421
  
  //Wat is dit voor vleesch? Het smaakt niet naar varkensvleesch.//
  Zij vroegen aan F . :
  "Wat is dit voor vleesch, dat gootje ons gegeven heeft; varkensvleesch heeft niet zulk een smaak.//
  F. zeide:
  //Als 't geen varkensvleesch is, wat zou 't dan voor vleesch zijn?
  Er is geen ander dan alleen varkensvleesch in huis.//
  Daarop verzochten zij aan -F. hun nog wat te geven, zeggende:
  //Nu, grootmoeder, schep ous dan nog eens wat op, want ons
  vleesch is al op.//
  Toen zagen zij, dat F. hen bediende uit de eene kom, en dat
  zij at en (voor zich) opschepte uit eene andere kom.
   Midden onder het eten vonden zij een vinger: zij zeiden tot F . :
  '/Grootmoeder zegt, dat dit varkeusvleesch is, maar dit is toch
  een vinger?//
  F. zeide:
  //Zoo even heb ik mij bij het vleesch snijden een mijner vingers
  afgesneden, ik denk, dat het die zal zijn.//
  S. en L. wilden uu niet eten; zij lette nauwkeurig op, waar F.
  het varkensvleesch opborg.
  Nadat zij gegeten en gedronken hadden, strekten zij zich (gemakkelijk) uit en spraken onderwijl met Folokiukina, of gaven
  elkander raadsels op. Zij vroegen haar voor wat zij bang was.
  F. zeide, dat zij voor niets ter wereld bang was, maar dat de
  gekko alleen haar meester was. Zij spraken zoo lang met elkaar,
  dat zij hoorden hoe F. snorkte; toen nameu zij de kom met varkensvleesch weg. Zij zetten den pot met bëngkudu en dien met indigo
  op hunne slaapsteden en breidden eene mat daar overheen uit.
  Daarop namen zij den pot met varkensvleesch in den arm en
  gingen heen.
  Aan den voet van den vijgenboom gekomen, zochten zij allerlei
  soort bijtend gedierte op, en brachtten dat met het varkensvleesch
  boven in den boom.
  Het verhaal luidt, dat Folokiukiua, zoodra.zij den volgenden
  ochtend wakker werd, het varkensvleesch opzocht om er van te eten.
  Maar het vleesch met de kom was verdwenen; daarop keek zij uaar
  de slaapplaats van Selalanga en Lutulanga en zag daar overheen
  de mat uitgebreid.
  Zij zeide tot zichzelf:
  /•/Die duivels van kinderen hebben het vleesch gestolen en opgeDownloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  JtOTTINEESCHE VERHALKN.
   geten; dat zal hen nu zwaar op de maag liggen, zoodat zij slapen
  zonder iets te bemerken; ik zal ze manieren leeren!"
  Zij nam eene lans en bij de slaapplaats van S. en L. gekomen,
  stak zij daarmede. Zij raakte den pot met indigo; toen zij de punt
  van de laus bekeek, was deze zwart, waarop zij zeide:
  «Dit is de jongste, want zijn bloed is zwart.»
  Daarna stak zij weder met de lans en raakte den pot met bëugkudu; toen zij zag, dat de punt van de lans rood was, zeide zij:
  "Dit is de oudste, want zijn bloed is rood."
  Daar zij werkelijk dacht S. en L. getroffen te hebben met het
  steken, sloeg zij de mat op om te onderzoeken of zij al dood waren
  of niet. Maar bij nader inzien was er geen menschelijk wezen,
  maar waren zoowel de pot met indigo als die met bëngkudu gebroken.
  Folokiukiua's toorn verhief zich toen hoe langer hoe meer en zij
  zeide:
  "Die duivels hebbeu het varkeusvleesch gestolen en opgegeten,
  mij nog bedrogen en zijn de schuld, dat ik mijne beide potten
  stuk gestooten heb, zoodat de iudigo eu de b G n g k u d u-verf geheel
  en al weggevloeid zijn. Wacht maar, ik zal ze wel achterhalen;
  vandaag nog zal ik hen vinden en zullen die kleine duivels hun
  loon ontvangen «
  Nadat zij dit gezegd had, nam zij hare lans en een weinig kapok,
  ging er mede naar het, erf en blies daar de kapok naar boven en
  sprak er eene tooversprenk bij uit, zeggende:
  "Waar Selalauga en Lutulauga zijn, ga ook daarheeu kapok,
  opdat ik u volge."
  De wind blies de kapok naar het oosten toe eu P. volgde het.
   Steeds volgde zij de kapok, totdat ze, ua heel ver gegaan te zijn,
  stilhield bij den top van den vijgenboom.
  Toen F. zag, dat de kapok bij deu top van den vijgenboom stand
  hield, gluurde zij naar boveu, maar zij kreeg S. en L. niet in 't
  oog. Zij keek langs den geheeleu stam van den vijgenboom, maar
  nog zag zij ze nie.t. Ook keek zij in het meer, waarin zij hen beiden
  zag, terwijl zij lachten, dat hunne tanden zichtbaar werden.
  F. zeide:
  "Hier dus hebt gij u beiden verborgen! Gij dacht wel, dat ik
  u niet vinden zou! Maar vandaag zal miju mesje en mijn hakmesje
  telkens een treffen."
  Na dit gezegd te hebben, stopte zij haar achterste met eene prop
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  ROTTDJEESCHE VEEHALEN.
  428
  
  dicht, bukte zich en slurpte het water op. Toen het meer droog
  lag, zag zij dat er geen meuschen iu waren. Zij braakte het water
  weer uit eu ontdekte weer de meuschelijke wezens, die lachten, dat
  hunne tanden te zieu kwamen. Weer slurpte zij het water op, ook
  de menschen verdwenen; daarop braakte zij het water weer uit.
  Toen het op deze wijze tot driemaal toe gebeurd was, kouden
  S. eu L. zich niet meer bedwingen en lachten zij luidkeels. F. hoorde
  hen, keek naar boven in den vijgenboom en zag dat zij zich verborgen hielden tusschen de bladeren.
   F. zeide tot hen:
  «Omdat gij mij zooveel moeite gegeven hebt, zult gij nog heden
  sterven.'/
  F. wilde den vijgenboom gaan beklimmen, maar S. en L. zeiden
  tot haar:
  "Als gij hier naar boveu wilt klimmen, zet de lans dan beneden
  tegen den stam van den vijgenboom aan met de punt naar boveu;
  houd haar niet iu de hand, want dan zoudt ge vallen.'/
  F. zette de lans tegen den stam van den vijgenboom met de
  punt naar boven. Daarna klom zij iu den boom; toen zij halverwege gekomen was, wierpen S. eu L. een schorpioen op haar neder,
  waarop zij sprak:
  "Ha, dat is goed als ring voor mijn vinger!//
  Zij ging weer voort met klimmen; toen wierpen zij een duizendpoot op haar en zij zeide:
  '/Deze is goed als armband voor mijn pols.//
  Doch zij klom steeds hooger.
  Toen wierpen zij achtereenvolgens twee verschillende soorten
  slangen op haar; zij zeide, dat die goed waren om als boveu- en
  ouderbuikband te dragen; toen wierpen zij een adder op haar, eu zij
  zeide, dat die goed was voor hare halsketen; en steeds klom zij hooger.
  Op het punt van heu te bereiken, wierpen zij haar eene gekko toe.
  Bij het zien van de gekko werd F. bang, door den schrik liet
  zij hare handen los en viel juist iu de richting van de lans, waarop
  zij neerkwam; de lans drong iu haar lichaam, zij werd geheel
  doorstoken van haar achterste tot de kruin van haar hoofd, waarop
  zij achterover op deu grond viel.
   Stervende gaf zij S. en L. de volgende opdracht:
  //Kleinkinderen, ik sterf nu, begraaft echter miju lijk niet; legt
  het in de grot, welke ge ginds ziet, en komt om de drie dagen
  naar mij zien.//
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  424
  
  KOTT.1NEESCHE VERHALEN.
  Zoodra zij dit bevel gegeveu liad, stierf zij; S. en L. namen haar
  lijk op en brachten het naar de grot, waarvan zij gesproken had.
  Na verloop van drie dagen dachten S. en L. aan hetgeen Folokiukina hun opgedragen had en gingen zij naar de grot om het lijk
  te zien.
  Bij aankomst zagen zij geen lijk in de grot, slechts wormen met
  zwarte koppen en harige rupsen, waarvan de grot vol was.
  Daarop keerden zij weer terug.
  Na verloop van drie dagen, gingen zij er weer heen, maar zagen
  toen geen wormen meer; de grot was vol met schapen en geiten.
  Zij dreven die met zich voort en waren rijk.
  Na verloop van wederom drie dagen, gingen zij naar de grot;
  deze nu was vol met buffels en paarden, welke zij met zich voortdreven ; zij gingen heen en waren rijk.
  Niet lang daarna breidden hunne bezittingen zich steeds uit eu
  werden hunne stallen meer dan vol. Heinde en ver werden hunne
  namen overal bekend.
   Eens op een dag hoorde Malanganusa van twee broeders, die
  zeer rijk waren, waarvan de een Selalanga, de ander Lutalanga
  heette. Dit vernemende, dacht hij aan zijne zoons Selalanga en
  Lutulauga. Hij zeide bij zichzelf:
  wik ga die twee broeders eens opzoeken om te zien of zij mijne
  kinderen of andere mensch^n zijn."
  M. zeide daarom op zekeren dag tot zijne vrouw:
  "Men roemt in Solo-oen * twee mannen als zeer rijk te zijn;
  wacht dus terwijl ik ze eens ga bezoeken; want ik wil een buffel
  koopen om te beproeven dieu te houden, opdat, als 't gelukt, wij
  er misschien van leven kunnen. Maak leeftocht voor mij gereed,
  opdat ik morgen op weg kan gaan.//
  Den volgenden ochtend nam Malanganusa zijn leeftocht op den
  rug eu vertrok.
  Na eerst langen tijd geloopen te hebben, kwam hij in het land,
  waar S. en L. woonden. Zoodra hij zich vertoonde, herkenden zij
  hem en snelden hem te gemoet, omhelsden en kusten hem. Zij verhaalden hun vader hoe het hen gegaan was vanaf den dag, waarop
  hij hen weggebracht had en hoe zij nu tot rijkdom gekomen waren.
  Malanganusa bleef eeuige dagen bij zijne kinderen; toen deelde hij
  hun mede, dat hij naar zijne vrouw wilde terugkeeren.
  In het landschap Talae.
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  EOTTINEESCHE VERHALEN.
   425
  
  Bij zijn vertrek zeiden S. en L. tot hem:
  //Als gij bij moeder komt, zeg haar dan, dat wij beiden welvarend zijn, en dat moeder, als zij gezond is, ons eens moet komen
  opzoeken.//
  Daarop ging Malangnnusa heen; tehuis gekomen, vertelde hij aan
  zijne vrouw van de rijkdommen van S. en L. en deelde haar mede,
  dat zij haar uitnoodigden hen eens te komen bezoeken. En op zekeren
  dag gingen M. en zijne vrouw bij de kinderen op bezoek.
  Bij hunne aankomst gingen Selalanga en Lutulanga hen te gemoet en begroeten hen vriendelijk. Gedurende eenige dagen bleven
  man en vrouw bij hen; daarop zeiden zij tot hunne kinderen, dat
  zij wilden terugkeeren.
  Selalauga en Lutulanga bonden met een touw een wijfjes-buffel
  om dien hunnen ouders aan te bieden. En zij deelden hun ter waarschuwing mede:
  //Als gij bergopwaarts gaat, dan moet vader vooropgaan en den
  buffel voortleiden en moeder achteraan en hem voortdrijven; maar
  bij het afgaan vaa eeiie helling moet moeder vooropgaan om te
  tiekkeu en vader achteraan om te drijven.»
  Beiden trokken zij om beurten den baffel voort: gingen zij bergopwaarts dan tok de man eo dreef de vrouw, bij het, afgaan van
  den berg omgekeerd. Onderweg bij eeue helling, waarop de vrouw
  leidde, moest de buffel zijne behoeften doen en bleef stil staan, hoe
  de vrouw ook trok, hij ging niet voort. Be vrouw werd kwaad eo
  voer ait tegen haar man, «eggende:
  •'Wat is dat voor eene manier, waarop jij den buffel drijft; hoe
  ik ook trek, hij verzet geen poot.»
  Malaugaunsa stok dea stok, waarmede hij den buffel sloeg, iu
  diens achterste, soodat de buffel vooruitsprong eu de vrouw zoodanig
  met de hoorns stootte, dat zij stierf.
   MaiangaaBsa bond den baffel ter plaatse vast en ging weer naar
  8. es L. terag om hun het gebeurde mede te deelen, 'Zij begaven
  zich met han vader naar hunne stiefmoeder en begroeven haar.
  Daarua leidden sïj <lea buffel voort en keerde» met hun vader
  naar hais terug; Maiaagamisa bleef bij zijne kinderen wonen tot
  hij stierf.
  ?• Volgr. IV.
  81
  
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  426
  
  B.OTTINEESOHE VERHALEN.
  Laihamek.
  De ouden verhalen dat, in vroegere tijden, de hemel zeer laag
  (over de aarde) hing, niet zooals tegenwoordig, nu hij zoo hoog is,
  dat, al rijt men ook duizend boomen aan éeu, men hem nog niet
  bereiken kan. Toentertijd gingen de menscheu nog heen en weder
  van de aarde naar den hemel en van den hemel naar de aarde,
  zoodat, als er beneden (op aarde) geen vuur was, men het boven
  (in den hemel) ging halen, en als er boven geen vuur was, de
  lieden, die den hemel bewoonden, het op aarde kwamen halen.
  Juist te dien tijde leefde er een mau van buitengewone grootte
  en lengte, Laihamek geheeten, die met zijn hoofd tot aan den hemel
  reikte. Rechtop kon hij niet loopen, slechts voorovergebogen.
  Eens zeide Laihamek tot den hemel:
  '/Schuif wat hooger op, gij hemel, opdat ook ik eens rechtop
  kan loopen.//
  De hemel werd toen toornig en schoof zoodanig hooger op, dat
  thans, laat staan een mensch, maar ook de vliegende vogels het
  uiteinde van den hemel niet kunnen bereiken; en dit is het gevolg
  van hetgeen Laihamek gedaan heeft.
   Toen de hemel zoo hoog opgetrokken was, kon Laihamek rechtop
  loopen en hij ging de aarde rond. Hij begon van het Westen uit
  en kwam te Lailète in het Westen van Deugka; daar zette hij zijn
  eenen voet op een platten steen (of lage steenmassa) en den anderen
  op een steen iu Baii. Zijn voet, welke het meest achterwaarts stond,
  hief hij op en zette dien te Keka; hij verzette wederom den anderen
  voet en zette dien in Landu; stapte Pukuafu (de straat tusschen de
  eilanden Rote en Timor) over naar Soiiobai (op Timor) en ging
  verder oostwaarts.
  En waar hij ook gestorven moge zijn, naar Rote is hij echter
  niet teruggekeerd.
  Tot op den huidigen dag evenwel zijn de voetsporen van Laihamek
  nog niet verdwenen, daar zij diepe indrukken gemankt hebben;
  hunne lengte is ongeveer een vadem en de breedte een halve vadem.
  S e k u 6 e k.
  Ten tijde dat de hemel zich naar boven terugtrok, waren daar
  vele menschen, die toen boven moesten blijven; andereu waren op
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  ROTTINEESCHE VERHALEN.
  427
  
  aarde eu ook zij moesten beneden blijven. Juist op dat oogenblik
  was eeu knaap, die in den hemel woonde, op aarde gekomen; hij
  was geheel verdiept in het spel met zijne makkers, en toen hij weer
  opkeek, was de hemel reeds hoog opgetrokken. Toen dacht hij aan
  zijne moeder, Bei-Sekuk geheeten, en wilde naar den hemel terug,
  maar hij wist niet hoe er te komen; hij begon te huilen en riep
  tot zijne moeder.
   //Sekubek, Sekuöek, Sekubek, waar zijt gij? Waarom hebt gij
  mij alleen gelaten? Ik heb grooten honger, zend mij wat voedsel
  om te eten!'/
  Bei-Sekuk sprak daarop tot haar kind :
  //Hoe zal ik u iets te eten kuuneu zenden, daar de houtworm
  de trap met kronkels ingevreten heeft, zoodat wie boven is, niet
  naar beneden komen kan, en wie beneden is, niet meer naar boven.
  Verlaug nu niet meer naar gekookt eten, maar zoek gierst en rijstkorrels om te eten.//
  Eu de knaap kreeg vleugels waarmede hij overal heenvloog. Tot
  op den huidigeu dag, als de wilde duif in den regentijd geen rijst
  of gierstkorrels vindt, roep hij: seku-bek.
  D e L a k i m o 1 a.
  De ouden verhalen dat, in vroegeren tijd, de zee boven de aarde
  steeg, zoodat de dieren en menscheu altemaal omkwamen; de
  kruiden eu gewassen werden tegen den grond geslagen zonder dat
  er iets overbleef. De zee liet niet éen stukje aarde droog, zelfs de
  toppen der hooge bergen werden door haar overdekt. Slechts den top
  van eeu berg in Bilba, de Lakimola geheeten, bereikte de zee niet.
  Een man met vrouw en kindereu was op den top van dien berg
  Lakimola geklommeu en zij uu zijn uiet omgekomen.
  Na verloop van eenige maanden bleef de zee steeds, zouder ophouden , rijzende en steeg steeds meer naar den top van den berg.
  De meuschen, die zich op den top van dien berg bevonden, werden zeer bevreesd, want zij dachten, dat het niet laug meer zou
  duren of de zee zou ook heu bereiken. Daarom verzochteu zij dor
  zee om maar niet steeds hooger te rijzen, want dat zij bang werden,
  maar of ze niet weer naar hare plaats wilde terugtrekkeu.
   De zee sprak daarom tot den man :
  //Iudien gij mij een dier, waarvan ik de haren (of veeren) niet
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 12:14:45PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  428
  
  BOTTINEESCHE VERHALEN.
  tellen kan, offert, dan trek ik mij terug, anders stijg ik maar
  voortdurend zoo door.'/
  De man wierp een varken in zee, maar de zee kon de hareu
  tellen; daarop wierp hij eene geit, een hond, eene kip, maar de
  zee rees steeds meer. Ten laatste wierpen zij er eene kat in. Eerst
  nu kou de zee de haren van het dier niet tellen, zoo steeg zij niet
  meer, maar trok zich tot haar gebied terug.
  Daarop verscheen de. zeearend en strooide aarde, zoodat het droog
  werd; toen daalden de man, vrouw en kinderen van den berg af
  om uaar eene woonplaats om te zien. Voor zij afgedaald waren,
  gaf de Heer den zeearend bevel voor deu man allerlei zaden mede
  te brengen, als: mais, gierst, rijst, boontjes, pompoen, t u r i s
  (soort boonen), s e s a m en nog allerlei verschillende zaden, opdat
  hij die zou zaaien om zoodoende in zijn levensonderhoud en dat
  van vrouw en kinderen te kunnen voorzien.
  