text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/134802
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-06-29 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Jurisprudentieoverzicht
  E.M.A. van Amersfoort*
  
  Hertrouwbepaling; verjaringstermijn vordering
  uit overbedeling
  
  Januari 2014
  In-de-legitieme-stelling onder oud recht
  66
  
  Hof Den Haag 21 januari 2014, ECLI:NL:GHDHA:
  2014:953
  De uitspraak gaat over de uitleg van een onder oud recht
  gemaakte uiterste wilsbeschikking, een ‘in-de-legitiemestelling’. Vader benoemt zijn zoon en dochter tot erfgenaam, waarbij hij zijn zoon vervolgens als erfgenaam in
  de legitieme stelt. Omdat vader vóór de inwerkingtreding van het nieuwe erfrecht is overleden, moet het erfdeel van de zoon op grond van het overgangsrecht worden berekend op basis van artikel 961 van het Burgerlijk
  Wetboek (BW) (oud). De zoon is erfgenaam en heeft
  recht op goederen in natura.
  De zoon doet vervolgens een aanvullend beroep op zijn
  legitieme portie. Voor het berekenen van het erfdeel van
  de zoon en de eventueel aan hem toekomende aanvullende legitieme zal een boedelbeschrijving moeten worden opgemaakt. Nu de dochter geen executeur van de
  nalatenschap is, ziet het hof geen enkel aanknopingspunt
  waarom het opmaken van de boedelbeschrijving uitsluitend aan de dochter is voorbehouden.
  Het hof is van oordeel dat de verwijten van de zoon, dat
  hij ten onrechte niet als erfgenaam heeft deelgenomen
  aan de verdeling van de nalatenschap van zijn vader en
  dat hij ten onrechte geen aandeel heeft gehad in de
  waardemutaties van de nalatenschapsgoederen na het
  overlijden van zijn vader, slagen.
  *
  
  Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid
  van de hoofdredactie.
   TE juni 2014 | nr. 3
  
  Rb. Noord-Holland 29 januari 2014, ECLI:NL:
  RBNHO:2014:2926
  De rechtbank oordeelt dat de bepaling in het testament
  van A, dat bij het hertrouwen of het aangaan van een
  geregistreerd partnerschap van de langstlevende echtgenote B zonder het maken en handhaven van huwelijkse
  voorwaarden of partnerschapsvoorwaarden de vorderingen van de overige erfgenamen wegens de overbedeling
  van B direct opeisbaar worden, niet in strijd is met de
  openbare orde of goede zeden. Volgens de maatschappelijke opvattingen, zowel ten tijde van het opmaken van
  het testament als nu, is deze hertrouwbepaling niet
  onbehoorlijk. Bovendien laat de bepaling voor B de
  mogelijkheid open om te hertrouwen zonder dat dit
  gevolgen heeft voor de opeisbaarheid van de vorderingen van de overige erfgenamen, namelijk door het
  maken van huwelijkse voorwaarden. De persoonlijke
  vrijheid van B wordt niet zodanig beïnvloed dat de
  bepaling in strijd is met de openbare orde en goede
  zeden.
  Februari 2014
  Beschikkingsdaden nalatenschapsgoederen
  Rb. Gelderland 5 februari 2014, ECLI:NL:RBGEL:
  2014:1939
  
  Het geschil in deze zaak betreft het zonder toestemming
  van de andere erfgenamen verhuren van de tot de
  onverdeeldheid behorende woning. X en Y c.s. zijn
  gerechtigd tot de onverdeelde nalatenschap waartoe een
  woning behoort. Y c.s. hebben zonder toestemming van
  X een deel van de woning verhuurd. De woning wordt
  vervolgens aan X toebedeeld. Als X de woning wil door-
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  verkopen, wordt X geconfronteerd met de verhuur.
   Volgens de rechtbank valt de verhuur van een woning
  onder een daad van beheer dan wel onder een daad van
  beschikking als bedoeld in artikel 3:170 lid 2 BW. Hieruit volgt dat de erfgenamen slechts gezamenlijk bevoegd
  zijn tot verhuur. X is niet gebonden aan de huurovereenkomst, omdat Y c.s. die huurovereenkomst onbevoegd zijn aangegaan. De rechtbank is van mening dat Y
  c.s. rekening hadden moeten houden met de mogelijkheid dat de woning niet aan hen zou worden toebedeeld
  en dat X de woning mogelijk in onverhuurde staat zou
  willen verkopen. De rechtbank oordeelt dat Y c.s. de
  schade van X moeten vergoeden, die X door de verhuur
  heeft geleden.
  Cautio Socini
  Hof Den Haag 11 februari 2014, ECLI:NL:GHDHA:
  2014:1253
  
  Vader benoemde – onder de last van een keuzelegaat en
  een legaat van vruchtgebruik aan de langstlevende echtgenote – zijn vier kinderen (A-D) tot erfgenaam. Aan de
  erfstelling was een cautio Socini verbonden: als een van
  de kinderen zich tegen enige bepaling van het testament
  of tegen de uitvoering daarvan zou verzetten, wordt het
  erfdeel van dat kind uitdrukkelijk beperkt tot zijn wettelijke erfdeel (legitieme portie). Het vrijkomende gedeelte van de nalatenschap komt in die situatie toe aan de
  langstlevende, die voor dat gedeelte als erfgenaam wordt
  benoemd.
  Het hof is op grond van de parlementaire geschiedenis
  van oordeel dat de cautio Socini onder het huidige erfrecht een geldige rechtsfiguur is. Het hof oordeelt dat de
  cautio Socini tot voorwaardelijke erfstellingen leidt. De
  kinderen erven onder de ontbindende voorwaarde van
  ‘verzet’ en de langstlevende erft onder opschortende
  voorwaarde van ‘verzet’ van een van de kinderen. Er
  hoeft geen beroep op de cautio Socini te worden gedaan,
  de inwerkingtreding vindt automatisch plaats door een
  handeling van ‘verzet’.
   De langstlevende echtgenoot en kind A en B voeren aan
  dat kind C en D misbruik van hun erfrechtelijke
  bevoegdheden maken om uitvoering van het testament
  tegen te werken. Het hof oordeelt dat niet ‘misbruik van
  het recht’, maar het ‘al dan niet verzet plegen’ de toets
  is. Het hof is van mening dat in alle twintig aangevoerde
  gronden niet of onvoldoende is gesteld of gebleken dat
  sprake is van zodanig ‘verzet’.
  Vernietiging testament wegens
  wilsonbekwaamheid erflater
  
  Rb. Oost-Brabant 26 februari 2014, ECLI:NL:RBOBR:
  2014:1274
  In deze uitspraak vernietigt de rechtbank op verzoek van
  X het testament, omdat erflater ten tijde van het opmaken van het testament niet, althans onvoldoende,
  begreep wat hij deed en niet in staat was zijn wil te
  bepalen en verklaren. Nu het testament van erflater nietig is en geen omstandigheden zijn gesteld of gebleken
  
  waaruit volgt dat het een na laatste testament niet geldig
  is, verklaart de rechtbank voor recht dat X op grond van
  het een na laatste testament enig erfgenaam is.
  De verklaring van de notaris dat erflater wel, althans
  voldoende, begreep wat hij deed en het vermogen had
  zijn wil te bepalen en te verklaren, overtuigt de rechtbank niet. De rechtbank is van mening dat de notaris
  onvoldoende feitelijk en concreet heeft onderbouwd dat
  erflater wel wilsbekwaam was. Geen omstandigheden
  zijn gesteld of gebleken waaruit volgt dat de notaris over
  specifieke kennis en/of vaardigheden beschikte om de
  wilsbekwaamheid van erflater te beoordelen. De notaris
  heeft erflater slechts eenmaal gezien en heeft haar ministerieplicht laten voorgaan op de aanwijzingen van de
  Koninklijke Notariële Beroepsorganisatie (KNB) om
  een geneeskundige verklaring op te vragen. Uit de uitspraak volgt niet of de notaris het Stappenplan Beoordeling Wilsbekwaamheid van de KNB verder volledig
  heeft gevolgd.
   De rechtbank voegt hieraan toe dat ook meespeelt dat de
  notaris een eigen belang heeft bij afwijzing van de vorderingen in verband met de klachtprocedure die over
  deze zaak loopt, en dat de verschillen tussen de verklaringen van de notaris en getuige A afbreuk doen aan de
  geloofwaardigheid van deze verklaringen.
  Andere wettelijke rechten (art. 4:38 BW)
  Hof
  Arnhem-Leeuwarden
  28
  februari
  ECLI:NL:GHARL:2014:2269
  
  2014,
  
  In deze zaak doet de dochter een beroep op het andere
  wettelijke recht als bedoeld in artikel 4:38 BW. Zij is een
  van de vier erfgenamen van vader en wil de dierenwinkel van vader voortzetten.
  Het hof wijst dit verzoek af. De dochter kan weliswaar
  als voortzetter van het bedrijf van vader worden aangemerkt, maar de omstandigheden van het geval verzetten
  zich tegen toewijzing van het verzoek. Het hof doelt op
  het volgende. De erfgenamen hebben de nalatenschap
  beneficiair aanvaard. Op grond van artikel 4:195 BW
  zijn alle erfgenamen samen vereffenaars van de nalatenschap, maar door onderlinge verdeeldheid is de vereffening nog niet gestart. De rechter kan op grond van artikel 4:38 lid 2 BW de verplichting aan de dochter opleggen om de tot het bedrijf behorende schulden voor haar
  rekening te nemen, maar de rechter kan de overige erfgenamen niet ontslaan van hun aansprakelijkheid jegens
  de schuldeisers. Het bedrijf heeft een langlopende
  schuld en een rekening-courantschuld. Door deze
  schulden kan het hof geen afdoende regeling treffen als
  bedoeld in artikel 4:38 lid 2 BW.
   Maart 2014
  Machtiging ex artikel 3:174 BW
  Hof Den Haag 4 maart 2014, ECLI:NL:GHDHA:
  2014:1305
  TE juni 2014 | nr. 3
  
  67
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Dit geschil gaat over een machtiging ex artikel 3:174
  BW om een woning te verkopen die in een onverdeelde
  nalatenschap valt. De nalatenschap is in 2001 opengevallen. X kan zich niet vinden in de machtiging van de
  kantonrechter aan Y c.s. om de woning te verkopen,
  onder de voorwaarde dat de verkoopprijs niet lager ligt
  dan 10 procent onder de in opdracht van Y c.s. getaxeerde waarde dan wel 10 procent onder een nieuwe taxatiewaarde verricht door een bekwame taxateur. X is van
  mening dat zijn belangen worden geschaad, omdat bij
  verkoop tegen de in opdracht van Y c.s. getaxeerde
  waarde zijn legaat niet volledig kan worden uitgekeerd.
  X heeft een nieuwe taxatie laten uitvoeren waaruit een
  hogere taxatiewaarde komt. Nu allebei de taxaties door
  een NVM-makelaar zijn verricht, neemt het hof het
  gemiddelde van beide waarderingen. Het hof kan zich
  – vanwege de huidige woningmarkt – volledig vinden in
  de marge van 10 procent.
  Wilsbekwaamheid erflaatster
  Hof Amsterdam 4 maart 2014, ECLI:NL:GHAMS:
  2014:593
  
  68
  
  Partijen bij dit geschil zijn de vier kinderen van erflaatster (A-D). A en B vorderen vernietiging van het testament van erflaatster, omdat erflaatster op het moment
  van testeren niet in staat was haar wil te bepalen wegens
  een geestelijke stoornis. In het aangevochten testament
  wijzigde erflaatster de ongelijke erfstellingen aan haar
  kinderen (A en B ieder drie achtste deel; C en D ieder
  een achtste deel) in gelijke erfstellingen.
   A en B hebben al eerder tegen de notaris een klacht
  ingediend over deze zaak. Zowel door de Kamer van
  Toezicht als in hoger beroep is geoordeeld dat de notaris
  conform het Stappenplan Beoordeling Wilsbekwaamheid van de KNB voldoende onderzoek heeft gedaan
  naar de wilsbekwaamheid van erflaatster. Het Hof
  Amsterdam neemt dit oordeel over en kent gewicht toe
  aan de getuigenverklaring van de notaris. De notaris
  verklaart dat erflaatster wilsbekwaam was op het
  moment van passeren en dat hij daartoe ook controlevragen heeft gesteld. De andere getuigenverklaringen
  sluiten hierbij aan. Uit deze verklaringen volgt dat erflaatster bij tijden verward, maar ook regelmatig helder
  van geest was. Ook uit het e-mailverkeer tussen erflaatster en C volgt dat erflaatster zich ervan bewust was dat
  de testamentwijziging tot boosheid zou kunnen leiden,
  maar dat zij zelf haar testament wilde wijzigen. Het verzoek wordt afgewezen.
  Wilsbekwaamheid erflaatster; klaarblijkelijke
  vergissing in persoon
  
  Hof Den Bosch 11 maart 2014, ECLI:NL:GHSHE:
  2014:656
  Appellanten vorderen vernietiging van het testament
  van erflaatster. Zij stellen dat het onbegrijpelijk is dat
  erflaatster haar broer A niet tot (mede-)erfgenaam heeft
  benoemd en leiden hieruit af dat erflaatster ten tijde van
  het opmaken van haar laatste uiterste wil, waarin de erfTE juni 2014 | nr. 3
  
  stelling aan haar broer A uit het testament wordt
  gehaald, niet meer in staat was haar wil te bepalen.
   Het hof wijst dit verzoek af. Het hof oordeelt dat appellanten concrete feiten en omstandigheden moeten stellen die de conclusie rechtvaardigen dat erflaatster als
  gevolg van een geestelijke stoornis niet in staat was haar
  wil te bepalen bij het opmaken van het testament. Uit
  het feit dat erflaatster aan epilepsie leed, dat een bankmedewerker zich zorgen maakte of erflaatster nog in
  staat was haar financiën te regelen en uit de (partij)verklaringen valt geen geestelijke stoornis af te leiden. Deze
  feiten weerleggen niet het oordeel van de notaris dat erflaatster ten tijde van testeren in staat was haar wil te
  bepalen. In de eerder gevoerde klachtprocedure tegen
  deze notaris in verband met deze zaak heeft zowel de
  Kamer van Toezicht als het Hof Amsterdam geoordeeld
  dat de notaris zorgvuldig heeft gehandeld en dat de
  notaris in de gegeven omstandigheden een testament
  mocht opmaken en passeren.
  Appellanten voeren ook aan dat erflaatster waarschijnlijk
  niet broer A, maar broer B als erfgenaam wilde uitsluiten. Het hof oordeelt dat geen sprake is van een klaarblijkelijke vergissing in persoon als bedoeld in artikel
  4:46 lid 3 BW. Voorwaarde hiervoor is dat de daadwerkelijke bedoeling van erflaatster ondubbelzinnig met
  behulp van het testament of andere gegevens kan worden vastgesteld. De aangevoerde feiten en omstandigheden zijn onvoldoende om te kunnen concluderen dat
  sprake is van een klaarblijkelijke vergissing in persoon.
  Het hof voegt hieraan toe dat een erflater verschillende
  motieven kan hebben om iemand al dan niet tot erfgenaam te benoemen. Deze keuze hoeft een erflater niet te
  motiveren of rechtvaardigen.
   Uitleg testament
  Rb. Noord-Nederland 13 maart 2014, ECLI:NL:
  RBNNE:2014:1285
  
  Deze uitspraak gaat over de uitleg van het testament, in
  het bijzonder over de zin ‘indien ten tijde van mijn overlijden echtscheiding of scheiding van tafel en bed is uitgesproken of een verzoek daartoe is gedaan vervallen alle
  beschikkingen ten behoeven van mijn genoemde echtgenote’. De erflater en zijn vrouw waren van plan te scheiden. Erflater had zijn advocaat verzocht een echtscheidingsprocedure te starten.Toen het verzoekschrift was
  opgesteld en de advocaat alleen nog moest wachten op
  de benodigde uittreksels beroofde erflater zichzelf van
  het leven. De kantonrechter overweegt dat gezien zijn
  interpretatieruimte op grond van artikel 4:46 BW en de
  bewoordingen in het testament, de man op het moment
  van overlijden nog geen echtscheidingsverzoek heeft
  gedaan. Hiervoor moet een verzoekschrift bij de rechtbank zijn ingediend. Het serieuze voornemen tot echtscheiding doet vanuit het oogpunt van rechtszekerheid
  daaraan niet af. De kantonrechter sluit aan bij hetgeen
  hierover in Boek 1 BW is geregeld.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Machtiging tot verwerpen nalatenschap
  
  Rb. Zeeland-West-Brabant 20 maart 2014, ECLI:NL:
  RBZWB:2014:1975
  De dochters van X verzoeken – in de hoedanigheid van
  meerderjarigenbewindvoerder – de kantonrechter hun
  een machtiging te verlenen om namens X de nalatenschap te verwerpen. Erflaatster heeft haar echtgenoot X
  benoemd als enig erfgenaam (tweetrapstestament).
  Daarnaast heeft erflaatster in haar testament bepaald dat
  de wettelijke verdeling van toepassing is bij het verwerpen van het enig erfgenaamschap door X.
   De dochters voeren aan dat het tweetrapstestament is
  opgenomen met als enige doel het optimaal gebruik
  maken van de materiële en fiscale mogelijkheden om X
  zo verzorgd mogelijk achter te laten. Nu X permanent is
  opgenomen in een verzorgingstehuis, leidt het aanvaarden van het enig erfgenaamschap ertoe dat de eigen bijdrage voor de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten
  (AWBZ) zal stijgen. Bovendien had X, voordat het
  bewind was uitgesproken, een volmacht aan de dochters
  verleend, waarin specifiek het zuiver of beneficiair aanvaarden of verwerpen van een nalatenschap wordt
  genoemd. Deze volmacht is vervallen door het bewind,
  maar volgens de dochters volgt uit het opmaken van
  deze volmacht wel de wens van X dat de nalatenschap
  voor hem wordt verworpen.
  De kantonrechter wijst dit verzoek toe. Het verzoek
  heeft niet tot doel het vermogen van X te verkleinen
  voor de eigen bijdrage voor de AWBZ, maar heeft tot
  doel vergroting van het vermogen te voorkomen. X
  heeft een fors vermogen. Daarom zal het verwerpen van
  de nalatenschap zijn verzorging in het verzorgingstehuis
  niet in gevaar brengen. De dochters hebben voldoende
  aangetoond dat erflaatster en X, toen zij nog in staat
  waren hun wil te bepalen, door middel van het testament en de volmacht hebben willen voorkomen dat hun
  vermogen (grotendeels) zou worden besteed aan de verstrekte zorg door een zorginstelling.
   Aanvaarden functie executeur
  Hof Amsterdam 25 maart 2014, ECLI:NL:GHAMS:
  2014:921
  
  Hof Amsterdam oordeelt in deze procedure dat de
  klachten over het handelen van de notaris A als executeur moeten worden afgewezen, omdat A zijn functie als
  executeur nooit heeft aanvaard. Het hof overweegt dat
  het aanvaarden van deze functie vormvrij is. Niet
  gesteld of gebleken is dat A betrokken was bij het passeren van het testament of bij het passeren van de leveringsakte. Het is ook niet aannemelijk dat A verder bij
  de afwikkeling van de nalatenschap was betrokken. Deze
  handelingen zijn door zijn collega B verricht.
  Gesteld wordt dat A zijn functie als executeur expliciet
  heeft aanvaard, omdat hij zonder commentaar een ontslagbrief als executeur heeft ondertekend. B had namelijk het volgende aan de kantonrechter geschreven: ’Hierbij bevestig ik u, mede namens A, dat wij
  
  akkoord gaan met het ontslag van laatstgenoemde uit
  zijn functie van executeur (...).’ De kantonrechter vond
  deze passage onvoldoende duidelijk en heeft A telefonisch verzocht om zijn ontslag als executeur te aanvaarden. Nadat A bij B heeft geïnformeerd naar de gang van
  zaken en B heeft toegezegd dat de nalatenschap feitelijk
  was afgewikkeld, heeft A ‘zijn’ ontslagbrief als executeur
  ondertekend. Hof Amsterdam is van mening dat in dit
  geval – gezien de gegeven omstandigheden – niet uit het
  ondertekenen van een ontslagbrief als executeur door A
  volgt dat A de functie van executeur in een eerder stadium heeft aanvaard.
   Verdeling nalatenschap; nader overeen te komen
  rente
  
  Hof Arnhem-Leeuwarden 25 maart 2014, ECLI:NL:
  GHARL:2014:2432
  Bij de verdeling van de nalatenschap van moeder wordt
  de boerderij aan B toebedeeld, waarbij B de hypotheekschuld voor zijn rekening neemt en wegens overbedeling
  een bedrag schuldig is aan vader. Vader zet deze vordering om in een geldlening aan B onder de verplichting
  dat B jaarlijks een nader overeen te komen rente zal
  betalen totdat de lening volledig is afgelost.
  Vader overlijdt voordat de lening volledig is afgelost. In
  geschil is of bij de verdeling van de nalatenschap van
  vader alleen de geldlening aan B in de nalatenschap valt
  of ook de wettelijke rente daarover vanaf 5 december
  2006.
  Het hof overweegt dat artikel 7A:1805 BW in beginsel
  van toepassing is nu vader en B de nader overeen te
  komen rente niet hebben vastgesteld. Daaruit volgt dat
  B verplicht is de wettelijke rente te voldoen. Volgens het
  hof lag het – gezien de familieverhouding – op de weg
  van vader om het initiatief te nemen tot het overeenkomen van een rente. Omdat vader geen initiatief heeft
  genomen en zelfs nimmer aanspraak heeft gemaakt op
  de betaling van de rente, mocht B erop vertrouwen dat
  na het overlijden van vader naar redelijkheid en billijkheid geen beroep meer zou kunnen worden gedaan op
  de verschuldigde wettelijke rente over de periode tot aan
  het overlijden van vader op 30 juli 2011. Hieruit volgt
  dat voor de verdeling de wettelijke rente in aanmerking
  wordt genomen vanaf het moment van overlijden van
  vader.
   Rekening en verantwoording; vaststellen
  verdeling en verrekening
  
  Hof Den Bosch 25 maart 2014, ECLI:NL:GHSHE:
  2014:881
  Deze zaak gaat over het afleggen van rekening en verantwoording door de executeur en het vaststellen van de
  verdeling van een nalatenschap. Het hof overweegt dat
  een executeur de goedkeuring van rekening en verantwoording kan verzoeken. De executeur kan de verdeling
  van de nalatenschap niet vaststellen, deze bevoegdheid
  komt toe aan de erfgenamen. Erfgenaam in deze zaak
  zijn de vier kinderen van erflaatster. In hoger beroep
  TE juni 2014 | nr. 3
  
  69
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  vordert A (een van de kinderen) een verklaring voor
  recht (a) dat de goedkeuring van rekening en verantwoording wordt opgeschort tot de volledige omvang van
  de boedel vaststaat en (b) dat hij recht heeft op het verschil tussen zijn vordering op de nalatenschap (erfdeel
  op grond van de ouderlijke boedelverdeling) en zijn
  schuld aan de nalatenschap (een geldlening die in de
  nalatenschap van erflaatster valt). Volgens A is hij geen
  rente verschuldigd aan de boedel over deze lening vanaf
  het moment dat erflaatster is overleden, omdat de nalatenschap van moeder ook een rente aan hem verschuldigd is op grond van het testament van vader (ouderlijke
  boedelverdeling).
   Het hof beslist dat wanneer A een beroep op verrekening doet, de vordering die hij op de nalatenschap heeft
  en de vordering die de nalatenschap op hem heeft tot
  het bedrag van de laagste van de twee vorderingen tegen
  elkaar wegvallen. Omdat A in eerste aanleg een beroep
  op verrekening heeft gedaan, worden de vorderingen
  met terugwerkende kracht gecompenseerd tot het tijdstip waarop de bevoegdheid tot verrekening is ontstaan
  (het tijdstip van overlijden van erflaatster; in dit geval
  26 januari 2009). Op die datum is de vordering van A
  hoger dan zijn schuld aan de nalatenschap, zodat hij
  vanaf die datum geen verdere rente uit hoofde van de
  lening aan de nalatenschap is verschuldigd. De executeur moet de rekening en verantwoording en de verdeling van de nalatenschap hierop aanpassen.
  70
  
  April 2014
  Recht van gebruik en bewoning
  Rb. Amsterdam 2 april 2014, ECLI:NL:RBAMS:
  2014:1473
  
  Eisers stellen bij de berekening van hun legitieme portie
  dat de waarde van het recht van gebruik en bewoning
  van de woning en het recreatie-eiland deel uitmaakt van
  de nalatenschap van vader.
  De rechtbank overweegt dat op een recht van gebruik en
  bewoning de regels van vruchtgebruik van overeenkomstige toepassing zijn (art. 3:226 BW). Artikel 3:203 lid 2
  BW bepaalt dat een vruchtgebruik eindigt bij overlijden.
  Is een vruchtgebruik gevestigd ten behoeve van twee of
  meer personen, dan wast bij het einde van het recht van
  een van deze vruchtgebruikers het recht aan bij dat van
  de anderen naar evenredigheid van hun aandeel, tenzij
  anders is bepaald. Dit betekent dat het recht van gebruik
  en bewoning van vader in dit geval aanwast bij het recht
  van gebruik en bewoning van moeder. Het recht van
  gebruik en bewoning kan daarom niet worden aangemerkt als bestanddeel van de nalatenschap van vader.
   Afwikkeling ouderlijke boedelverdeling
  
  Hof Den Bosch 22 april 2014, ECLI:NL:GHSHE:
  2014:1160
  
  TE juni 2014 | nr. 3
  
  Tussen A en de overige erfgenamen (broers en zussen)
  bestaat een geschil over de afwikkeling van de nalatenschap van moeder. Partijen zijn erfgenaam in de nalatenschap van zowel hun vader (1987) als hun moeder
  (2012). Beide testamenten bevatten een ouderlijke boedelverdeling naar oud recht.
  De kinderen hebben na het overlijden van vader op
  grond van de ouderlijke boedelverdeling een vordering
  wegens overbedeling op moeder. Op deze vordering
  loopt een rente van 4 procent, opeisbaar bij overlijden
  van moeder. Moeder heeft tijdens haar leven de vorderingen van de overige erfgenamen (deels) voldaan. A
  heeft geen betaling op de vordering vanwege de nalatenschap van vader ontvangen.
  A eist na het overlijden van moeder zijn vordering op, te
  vermeerderen met een rente van 4 procent per jaar te
  rekenen vanaf 1987. De overige erfgenamen voeren verweer. Het hof oordeelt dat nu geen van de in het testament genoemde uitzonderingen voor een eerdere opeisbaarheid zich hebben voorgedaan, de vordering van A
  en de daarop rustende rente niet zijn verjaard, omdat
  deze pas opeisbaar zijn geworden bij het overlijden van
  moeder. Dat moeder tijdens haar leven de vorderingen
  van de overige erfgenamen (deels) heeft voldaan, doet
  hieraan niet af. Volgens het hof volgt uit de aangevoerde
  gronden van de overige erfgenamen niet dat A de nalatenschap heeft verworpen of dat hij afstand heeft gedaan
  van de nalatenschap van vader. Het verwerpen van een
  nalatenschap kan alleen door het afleggen van een verklaring bij de rechtbank. Ook wordt het beroep op
  rechtswerking van artikel 6:248 lid 2 BW afgewezen. De
  vordering van A te vermeerderen met een enkelvoudige
  rente van 4 procent vanaf 1987 wordt toegewezen voor
  zover de nalatenschap van vader toereikend is.
  