text: En in de erfelijkheidsleer gaat het juist h i e r o m : het b e n a d e r e n
  van de g e n o t y p i s c h e verwantschap. W e m o e t e n trachten uit te
  maken, hoe groot de o v e r e e n s t e m m i n g in genotype, dus in bezit
  aan erfelijke e i g e n s c h a p p e n t u s s c h e n twee o r g a n i s m e n is, en de
  eenige weg, die tot k e n n i s te dien opzichte b r e n ~ e n kan, is a n a l y s e
  van de genotypische structuur dier o~ganismen. D a a r v o o r is geen
  s t a m b o e k h o u d i n g voldoende, hoe nauwkeurig ook g e h o u d e n ; daar.
  voor zijn in de eerste plaats stelselmatige k w e e k p r o e v e n een ver.
   eisehte. Wil m e n e e n v o o r b e e l d , dan de~ke m e n aan de in de
  e r f e l i j k h e i d s o n d e r z o e k i n g e n van de laatste jaren zoo klassiek ge*
  w o r d e n witte m u i z e n ; kweekt m e n alleen witte m u i z e n en geen
  andere, dan zal, v o o r z o o v e r we t e n m i n s t e totnogtoe weten, ook
  
  ~4
  
  SIRKS~ VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
   nooit iets and'ers dan witte m u i z e n in ons bedrijf o p t r e d e n e n
  en een gewone s t a m b o e k h o u d i n g zou ongetwijfeld al deze m u i z e n
  voor genotypisch zeer naverwant, zoo niet identiek verklaren. Maar
  ze b e h o e v e n dit volstrekt niet te zijn. W a n t w o r d e n de witte m u i z e n
  gepaard met grijze, dan blijken de n a k o m e l i n g s c h a p p e n van verscbillende m o e d e r s en d e n z e l f d e n h o m o z y g o t e n vader geheel verschillend te k u n n e n zijn en dus de erfelijke zuiverheid der witte
  m o e d e r s , die we h a d d e n a a n g e n o m e n , slechts een schijnbare fokzuiverheid. W e m o e t e n dus een zeer groot aantal proefparingen doen,
  om de b e s t a a n d e verschillen in erfelijken aanleg te o n d e r k e n n e n.
  Dat is de techniek, die in de erfelijkheidsleer g e d u r e n d e de laatste
  jaren op den voorgrond gestaan heeft: kruisen en s t a m b o o m t e e l t
  en proefparingen.
   Maar zal ons deze m e t h o d e leiden k u n n e n tot het onomstootelijk
  vaststellen van genotypische v e r w a n t s c h a p ? Er schuilt in de totnogtoe gevolgde werkwijze een heel groot gevaar, dat tot uiting
  g e k o m e n is in een v e r h a n d e l i n g van GATES (1915), den Oenolhera.
   o n d e r z o e k e r , maar dat in bijna alle genetiscbe of liever m e n d e listische, o n d e r z o e k i n g e n o n h e r k e n d aanwezig is. Zijn overwegingen
  g r o n d e n d op de m o d e r n e m e t h o d e n van factorenanalyse, alleen
  door stelselmatige kruisingen met i n d i v i d u e n van a n d e r e en bek e n d e genotypische constitutie stelt GATES deze uitspraak op: ,,In
  all sexually r e p r o d u c e d organisms it is not the similarities, but the
  differences between the ancestors, or b e t w e e n the offspring, that
  we remark upon as being inherited." Dat is met den tegenwoordigen stand der techniek juist, maar geeft geen recht om te zeggen :
  ,,We m a y state that heredity consists in the perpetuation of the
  differences b e t w e e n related organisms. I n h e r i t a n c e is then the process by which these differences are perpetuated from generation
  to g e n e r a t i o n " (1915. p. 519 520).
   Dat is een definitie o n g e v e e r als w a n n e e r we z e g g e n : ,,een
  boom is een gewelfd groen vlak", waarbij alleen de b e s t a n d d e e l e n
  van dat groene vlak o n d e r z o c h t worden, maar geen notitie g e n o m e n
  wordt van war o n d e r die groene blaren zit: takken en s t a m e n
  wortels. E n juist deze g e m e e n s c h a p p e l i j k e o n d e r b o u w , die zich niet
  langs den tegenwoordigen weg laat b e s t u d e e r e n , maakt het grootste
  deel uit van her complex van erfelijke eigenschappen, dat in dier
  of plant aanwezig is. De thans gebruikelijke methodiek b e m o e i t
  
  SIRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH
  
  VRAAGSTUK.
   45
  
  zich alleen met de w a a r n e e m b a r e verschillen tusschen individuen,
  die zich laten p a t e n of met een d e r d e i n d i v i d u gepaard k u n n e n
  w o r d e n , en b e p e r k t d a a r m e e op zeer willekeurige wijze het werkgebied der erfelijkheidsleer. En dit heeft tot noodzakelijk gevolg,
  dat we totnutoe verschillen in erfelijken aanleg tusschen twee
  dieren of p l a n t e n alleen k u n n e n a a n t o o n e n , i n d i e n we ze beide
  met een derde dier, d a t a . h. w. als reagens dient, k u n n e n kruisen
  en i n d i e n we de n a k o m e l i n g s c h a p k u n n e n vergelijken. Wellicht zal
  zich echter b i n n e n k o r t een belangriike wijziging k e n b a a r m a k e n in
  o n z e w e r k m e t h o d e n om zulke verschillen, die aan her uiterlijk van
  volwassen i n d i v i d u e n niet w a a r g e n o m e n k u n n e n worden, toch aan
  te t o o n e n z o n d e r proefparingen : er zijn o n d e r z o e k i n g e n van MUDGE
  met witte fatten (1908) en van SCHOLTZ (1919) met Himalayakonijnen, die erop wijzen, dat die tak van biologische wetenschap,
  die we ontwikkelingsmechanica n o e m e n en die de wetten der individueele ontwikkeling tracht t e o n t d e k k e n , ons daartoe krachtige
  m i d d e l e n kan verstrekken, en dat haar i n v l o e d op de zuivere
  erfeliikheidsleer sterk zal groeien.
   Voor de practiik is het c o n s t a t e e r e n van verschillen door proefparingen totnogtoe v o l d o e n d e geweest; hier gaat her iuist om die
  bij p a r i n g e n bliikende verschillen tusschen twee i n d i v i d u e n ; op
  g r o n d daarvan fokken we aUeen met de gewenschte individuen.
  V a n d a a r dat her zuivere m e n d e l i s m e voor d e n practischen fokker
  en kweeker van zoo ingrijpende b e t e e k e n i s gebleken is; her is de
  s c h e i k u n d e d e r l e v e n d e wereld, die verschillen a a n t o o n t in erfelijke
  structuur. Maar e v e n m i n als de s c h e i k u n d e in haar b e g i n p e r i o d e
  zich bezighield met te o n d e r z o e k e n , wat b i n n e n i n her molecuul
  en b i n n e n i n het atoom aanwezig is, e v e n m i n houdt de erfeliikheidsleer zich totnutoe bezig, met o n d e r z o e k i n g e n naar dat gedeelte van d e erfelijke structuur, waarin twee dieren of planten,
  of zelfs groote g r o e p e n van dieren of planten o v e r e e n s t e m m e n.
   Alle gewervelde dieren zijn g e m e e n s c h a p p e l i j k g e k e n m e r k t door
  een aantal p u n t e n van o v e r e e n k o m s t ; maar de erfeliikheidsleer
  kan hog geen oplossing geven van de vraag, welke erfelijke eigen~
  s c h a p p e n d a a r a a n ten grondslag liggen, o m d a t her nu eenmaal
  onmogeliik is, een gewerveld diet te k r u i s e n met een ongewerveld.
  En toch m o e t e n we e e n s die oplossing v i n d e n ; we mogen de
  erfeliikheidsleer niet willekeurig b e p e r k e n tot de punten, waarin
  
  46
  
  SIRKS, V E R W A N T S C H A P
  
  ALS B I O L O G I S C H
  
  VRAAGSTUK.
  organismen o n d e r l i n g verschillen, m a a r e v e n g o e d m o e t e n we o n d e r z o e k e n op grond w a a r v a n i n d i v i d u e n o v e r e e n k o m e n in erfelijken
  aanleg.
   I m m e r s daarin ligt de erfelijke v e r w a n t s c h a p : in het totaalcomplex van erfelijke factoren, dat twee o r g a n i s m e n g e m e e n h e b b e n ,
  of b e t e r hog, dat twee v o o r t p l a n t i n g s c e l l e n g e m e e n h e b b e n . W a n t
  waar we t h a n s wel als v a s t s t a a n d e m o g e n a a n n e m e n , dat alle
  erfelijke e i g e n s c h a p p e n d o o r m i d d e l van de voortplantingscellen van
  o u d e r s op k i n d e r e n w o r d e n o v e r g e b r a c h t (nu daargelaten o f de
  g e h e e l e v o o r t p l a n t i n g s c e l of een g e d e e l t e d a a r v a n d e z e eigens c h a p p e n bevat), d a a r mogen we o o k s p r e k e n van erfelijke verw a n t s c h a p tusschen die b e i d e v o o r t p l a n t i n g s c e l l e n , uitgedrukt d o o r
  hun totaalbezit aan erfelijke e i g e n s c h a p p e n.
   De weg, dien we h i e r v o o r moeten opgaan is dus die van een uitvoeriger
  b e s t u d e e r i n g d e r v o o r t p l a n t i n g s c e l l e n als z e e r s a m e n g e s t e l d physischc h e m i s c h systeem, g e l i e f k o o s d o n d e r z o e k s v o o r w e r p van een geh e e l e w e t e n s c h a p , de cytologie. Die cytologie mits op c h e m i s c h e n
  leesl geschoeid, kan ons lets leeren o m t r e n t de g e n o t y p i s c h e verwantschap, welke tusschen twee cellen bestaat. E r zijn r e e d s belangrijke aanwijzingen g e v o n d e n ten o p z i c h t e van d e nucleoproteiden, de m e r k w a a r d i g e eiwitachtige lichamen, die in de k e r n e n
  d e r cellen, ook in die d e r voortplantingscellen gelegen zijn en die
  z e e r specifiek kunnen zijn v o o r de o n d e r z o c h t e s p e r m a t o z o ~ n bijv. :
  z o o is g e b l e k e n aan MIESCHER (1897) en KOSSEL (1881) b.v. dat de
  k e r n e n van s p e r m a c e l l e n d e r v e r s c h i l l e n d e v i s c h s o o r t e n : zalm,
  haring, m a k r e e l , steur e. a.  De m e t h o d e n , welke bij dit o n d e r z o e k t o e g e p a s t m o e t e n w o r d e n ,
  kunnen ons d o o r de m i k r o c h e m i e w o r d e n aangegeven, m a a r w a a r
  d e z e v o o r l o o p i g niet v o l d o e n d e zullen zijn, zullen ook a n d e r e
  werkwijzen in a a n m e r k i n g k o m e n , b.v. bet o n d e r z o e k naar de ver-
  
  SIRKS, V E R W A N T S C H A P ALS B I O L O G I S C H VRAAGSTUK.
   47
  
  s c h i l l e n d e wiizen van reactie, d e vorming van v e r s c h i l l e n d e antilichamen door konijnenbloed,
  na inspuiting van eiwitten uit
  voortplantingscellen. D a a r m e e k e e r e n we terug tot een g e b i e d van
  p r o e f n e m i n g e n , die ik z o o e v e n als o n v o l d o e n d e kenschetste. De
  verwantscha osbepaling d o o r de s e r u m m e t h o d e kan m i s s c h i e n geldigh e i d h e b b e n , m a a r in z e e r gewijzigden vorm~ dan ze t e g e n w o o r d i g
  m e e s t a l toegepast w o r d t : de reactie van k o n i j n e n b l o e d t e g e n o v e r
  daarin gebrachte v o o r t p l a n t i n g s c e l l e n kan wellicht a a n w l j z i n g e n
  geven v o o r o v e r e e n k o m s t in s c h e i k u n d i g e struetuur d i e r voortplantingscellen, dus voor erfelijke v e r w a n t s c h a p.  M a a r alleen de
  reacties t e g e n o v e r zulke v o o r t p l a n t i n g s c e l l e n en niet die t e g e n o v e r
  willekeurige lichaamsvloeistoffen als b i p e d of lichamelijke e o m p l e x e n
  als p l a n t e n z a d e n h e b b e n geldigheid als z o o d a n i g ; d e bacteriologie
  kan hier ann de e r f e l i j k h e i d s l e e r g o e d e lessen geven. S p r a k i k niet
  terecht van het b e r g s p o o r , w a a r l a n g s d e biologische m e t h o d i e k
  bezig is op te k l i m m e n , nu we na een r o n d g a n g w e e r op d e z e l f d e
  m e t h o d i s c h e hoogte k o m e n , m a a r thans met kritischer blik de
  methode beschouwend?
  D a a r m e e zijn we o p n i e u w den e x p e r i m e n t e e l e n weg opgegaan,
  al is het e x a e t - p r o e f o n d e r v i n d e l i j k e k a r a k t e r van de s e r u m m e t h o d e
  hog niet geheel z e k e r ; en in die e x p e r i m e n t e e l e richting ~r nog
  r e e l w e r k te verrichten.  g r o e i e n d e o r g a n i s m e is blootgesteld, o v e r t a l r i j k ; h i e r grenst w e e r
  het g e b i e d d e r o n t w i k k e l i n g s m e c h a n i c a ann dat d e r erfelijkheidsl e e r en bet o n d e r z o e k van de o n t w i k k e l i n g d e r erfelijke factoren
  tot de uitwendig w a a r n e e m b a r e k e n m e r k e n b e h o o r t tot h a a r terrein.
  M i s s e h i e n dat de resultaien van dit o n d e r z o e k w a a r m e e HAECKER
  k o r t g e l e d e n (1918) b e g o n n e n is, later e v e n e e n s w e g b e r e i d e r s zullen
  w o r d e n voor d e studie d e r g e n o t y p i s c h e verwantschap.
   I e d e r e b e s p r e k i n g van een p r o b l e e m m o e t n o o d z a k e l i j k e r w i j z e
  uit drie g e d e e l t e n b e s t a a n : omschrijving, m e t h o d i e k en d o e l van
  d e b e a n t w o o r d i n g . De b e i d e eerste d e e l e n h e b b e n we thans beh a n d e l d ; het derde," d o e l d e r b e a n t w o o r d i n g rest ons nog. Dat is
  ontegenzeggelijk het moeilijkste en hog minst z e k e r e g e d e e l t e : w a t
  v o o r nut heeft het c o n s t a t e e r e n van g e n o t y p i s c h e v e r w a a t s c h a p ?
  W e l k uitzicht b i e d t h a a r b e o o r d e e l i n g ? Van twee zijden laat zich
  dit punt belichten, van d e zijde d e r zuivere en d e r t o e g e p a s t e
  
  48
  
  sIRKS, VERWANTflCHAP ALS BIOLOGIfCH VRAAGSTUK.
   erfelijkheidsleer. E n van beide zijden moet bet vraagstuk als van
  groote beteekenis b e s c h o u w d w o r d e n. Voor de zuivere wetenschap
  spreekt dit vriiwel vanzelf, o m d a t we door de oplossing ervan
  ann zoo talrijke a n d e r e p r o b l e m e n raken : de natuur van h o m o z y g0tie, het ontstaan van g r o e p e n van genotypisch sterk verwante
  i n d i v i d u e n , enz. E n voor de toegepaste erfelijkheidsleer, de w e t e n schappelijke teelt, wel evenzeer, waar een twistpunt als dat van
  inteelt eigenlijk n e e r k o m t o p de vraag of v e r s m e l t i n g van twee
  genotypisch identieke voortplantingscellen mogelijk is, en zoo
  in, schadelijk of onschadelijk is voor bet o n t s t a a n d e individu. O p
  deze p u n t e n van t o e k o m s t w e n s c h ik echter thans niet verder in
  te g a a n ; ik had me als doel gesteld te laten zien, hoe een
  nauwkeurig o n t l e d e n van een enkel p r o b l e e m ons een wetenschap
  in haar vollen o m v a n g kan d o e n tasten en hoe z u l k e e n probleem
  sores dwingt, de wetenschap, door welke llet opgelost moet worden,
  in haar g r o n d s l a g e n en haar m e t h o d e n v o l k o m e n te b e h e e r s c h e n ,
  hier en daar zelfs te h e r v o r m e n.  W a n t ik wensch v o l k o m e n te o n d e r s c h r i j v e n de w o o r d e n van
  d e n te vroeg gestorven LEo ERRERA: ,,Tout le progr~s dans les
  sciences a 6t6 u n e lente conqu~te de la lot sur le caprice. Le
  d o m a i n e de la vie n ' 6 c h a p p e pas fi cette r~gle; y introduire des
  n o t i o n s arbitraires de principes particuliers et diff6rents des lois
  ordinaires de la mati6re, c'est donc en retarder le progr6s."
  LITTERATUUR.
  BATESON, W., 1913. Problems of genetics. (New Haven. Yale Univ. Press
  1913).
  BEYERINGK, M. W., 1917. De enzymtheorie van de erfelijkheid (Versl. gew.
  Verg. Kon. Ak. Wet. Amst. Afd. Wis- en Natuurkunde. XXV, 2c gedeelte, p. 1231--1245).
  FRIEDENTHAL, H., 1900. Ueber einen experimentellen Nachweis von Blutverwandtschaft. (Archiv f. Anatomie und Physiologie. Jahrgang 1900. p.
  494-- 508 ).
  FR1EDENTHAL, H., 1905. Idem (Ibidem 1905).
  FRrdWIRTH, C., 1914. Handbuch der landwirtschaftl. Pflanzenzfichtung. I, Allgemeine Zfichtungslehre. Vierte Auflage. (Berlin, P. Parey, 1914).
  $IRKS, VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
  49
  
  GATES, R. R., 1915. Heredity and mutation as cetlphenomens (Amtrican
  Journal of Botany. II, p. 519--528).
  GOHLKE, K., 1913. Die Brauchbarkeit der Serumdiagnostik ffir den Nachweis
  zweifelhafter Verwandtschaftsverh/iltnisse im Pflanzenreiche (StuttgartBerlin. F. Grub. 1913).
  HAECKER, V., 1918. Entwicklungsgeschichtliche Eigenschaftsanalyse. (Phaenogenetik). Gemeinsame Aufgaben tier Entwicklungsgeschichte, Vererbungsund Rassenlehre (Jena, G. Fischer, 1918).
  HERTWIG, O., 1912. Allgemeine Biologie. Vierte Auflage (Jena, G. Fischer, 1912).
  KOSSEL, A., 1881. Untersuchungen fiber die Nuclelne und ihre Spaltungsprodukte (Strassburg, 1881).
  LANGE, L., 1913. Serodiagnostische Untersuchungen innerhalb der Pflanzengruppe der Ranales. (Diss. K6nigsberg).
   MAGNUS, W. und H. FRIEDENTHAL, 1906. Ein experimenteller Nachweis
  natfirlicher Verwandtschaft bei Pflanzen. (Berichte deutsch, bot. Gesellsch.
  XXIV, p. 601--607).
  MAGNUS, W. und H. FRIEDENTHAL, 1907. Ueber die Spezifizit/it der Verwandtschaftsreakti6n der Pflanzen. (Ber. deutsch, bot. Gesellsch. XXV,
  p. 242--247).
  MAGNUS, W., 1908. Weitere Ergebnisse der Serum-Diagnostik f/ir die theoretische und angewandte Botanik (Ber. deutsch, bot. Gesellsch. XXVIa, p.
  532--539).
  MEZ, C. und L. LANGE, 1914. Uittreksel uit Lange, 1913 (Beitr. Biol. Planzen.
  XII, p. 218--222).
  MEZ, C. und A. PREUSZ, 1914. Uittreksel uit Preusz, 1914 (Beitr. Biol.
  Pflanzen. XII, p. 347--349).
  MIESCriER, H., 1897. Histochemische und physiologische Arbeiten (Leipzig,
  1897).
  MUDGE, G. P., 1908. On some features in the hereditary transmlssionofthe
  albino-character and the black piebald coat in rats. (Proc. Royal Soc.
  London. B. LXXX, p. 388--399).
  NUTTALL, G. H. F., 1904. Bloodimmunity and bloodrelationship (Cambridge
  Univ, Press. 1904).
  POLL, H., 1911. Mischlingskunde, Aehnlichkeitsforschung und Verwandtschaftslehre (Archiv f. Rassen- und Gesellsch. Biologie. VIII, p. 417--437).
  PREUSZ, A., 1914. Sero-diagnostische Untersuchungen fiber die Verwandtschaften innerhalb der Pflanzengruppe der Parietales (Diss. K6nigsberg,
  1914).
  RAUTHER, M., 1912. Ueber den Begriff der Verwandtschaft. Kritische und
  historische Betrachtungen. (Zo61og. Jahrbficher. Supplement 15. Dritter
  Band. Spengel-Festscbrift. p. 69-~134).
  Genetica II.
  4
  
  ~0
  
  SIRKS~ VERWANTSCHAP ALS BIOLOGISCH VRAAGSTUK.
  SACHS, J., 1875. Geschichte der Botanik vom [6 Jahrhundert bis 1860
  (M/.inchen, R. Oldenbourg, 1875).
  SCHULTZ, W., 1919. Versteckte Erbfactoren der Albinos ffir Fiirbung beim
  Russenkaninchen im Soma dargestellt und rein somatisch zur Wirkung
  gebracht (Zschr. ind. Abst. u. Vererb. Lehre. XX, p. 27 40).
  SIRKS, M. J., 1915. Altes und neues fiber Best~iubung und Befruchtung der
  h6heren Pflanzen. (Naturwiss. Wochenschr. N. F. XIV, p. 729--740).
  UHLENHUTH, J., 1901. Eine Methode zur Unterscheidung der verschiedenen
  Blutarten im besonderen zum differentialdiagnostischen Nachweise des
  Menschenblutes (Deutsche medizin. Wochenschrift. XXVlI, p. 82--83,
  260--261, 499-501).
   UHLENHUTH, J., 1904. Ein neuer Beweis ffir die Verwandtschaft zwischen
  Menschen- und Affengeschlecht (Archiv f. R a s s e n - u n d Gesellschaftsbiologie. I, p. 682--688).
  ZADE, A., 1914. Serologische Studien an Leguminosen und Gramineen (Zschr.
  f. Pflanzenzfichtung. II, p. 101
  
  151).
  (Ingezonden 15 December 1919).
  