text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/175709
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-07-14 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  September 2016
  Rekening en verantwoording bij boedelvolmacht
  Hof Den Haag 20 september 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:3496
  
  De erfgenamen A c.s. hebben aan erfgenaam X een volmacht verleend hen te vertegenwoordigen bij de afwikkeling van de nalatenschap. Onder meer is in geschil of
  X aan A c.s. rekening en verantwoording moet afleggen
  over de afwikkeling van de nalatenschap.
  Het hof oordeelt dat X als gevolmachtigde in beginsel
  aan A c.s. verslag moet doen van haar bevindingen en
  van dat wat zij in het kader van de afwikkeling van de
  nalatenschap heeft ondernomen. Wat deze plicht precies
  inhoudt, hangt af van de aard van de rechtsverhouding
  en de omstandigheden van het geval. Het afleggen van
  rekening en verantwoording houdt in dit geval in dat X
  inzicht moet geven in de inkomsten en uitgaven op de
  rekening(en) van de erflater met een behoorlijke verantwoording. Dit moet schriftelijk gebeuren. Verder moet
  de rekening overzichtelijk en behoorlijk gespecificeerd
  zijn, eventueel voorzien van bescheiden c.q. rekeningafschriften.
  Toepasselijk recht erfopvolging
  Hof Den Haag 20 september 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:3754
  
  A overlijdt in Portugal. Zijn echtgenote B is benoemd
  tot enig erfgenaam. In geschil is onder meer of Nederlands of Portugees recht van toepassing is op vererving
  van de nalatenschap met het oog op de aard en de
  omvang van de legitieme portie van X c.s. Het in Portu-
  
  *
  
  Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid
  van de hoofdredactie.
   doi: 10.5553/TE/187416812017018001004
  
  gal opgemaakte testament bevat de volgende zin: ‘And
  he concludes his will, declaring that his personal law,
  which is the Dutch law, gives him the capacity to dispose his goods.’ B meent dat A hiermee een rechtskeuze
  voor Nederlands recht heeft uitgebracht. Het hof overweegt dat het Portugese erfrecht geen rechtskeuze kent
  en dat het de vraag is of het Portugese IPR een naar
  Nederlands recht geldige rechtskeuze erkent. Bovendien
  wordt deze zin op grond van het Nederlandse IPR niet
  aangemerkt als een rechtsgeldige rechtskeuze (art. 5
  lid 2 Haags Erfrechtverdrag 1989). Er is geen sprake van
  een uitdrukkelijke verklaring waarbij het Nederlandse
  recht wordt aangewezen. Uitleg van de aangehaalde zin
  leidt niet tot een ander oordeel (art. 4:46 Burgerlijk
  Wetboek (BW)). In Portugese testamenten is het opnemen van een dergelijke zin gebruikelijk. Deze zin moet
  worden uitgelegd als de constatering dat A bevoegd was
  over zijn vermogen te beschikken. Het eerdere Nederlandse testament van A, dat is herroepen door dit
  Portugese testament, bevatte wel een uitdrukkelijke
  rechtskeuze voor Nederlands recht. A heeft een nieuw
  testament gemaakt om de afwikkeling van de nalatenschap in Portugal te vereenvoudigen. Onder deze
  omstandigheden kan niet worden aangenomen dat A de
  bedoeling had een rechtskeuze voor Nederlands recht
  uit te brengen of deze zin zo had opgevat.
   Het hof oordeelt dat ook op grond van de objectieve verwijzingsregels Portugees recht van toepassing is (art. 3
  lid 2 Haags Erfrechtverdrag 1989). Erflater had gedurende meer dan vijf jaar zijn gewone verblijfplaats in
  Portugal. Hij is in Portugal getrouwd en had daar een
  huis en een baan. Dat A zijn Nederlandse nationaliteit
  en inschrijving in de Nederlandse Basisregistratie Personen behield, belasting betaalde in Nederland, medische
  behandeling onderging in Nederland en zijn kinderen
  daar met regelmaat bezocht, zijn niet dusdanig uitzonderlijke omstandigheden dat een kennelijk nauwere
  band met Nederland moet worden aangenomen en
  
  TE februari 2017 | nr. 1
  
  23
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  waardoor dus Nederlands recht van toepassing is (art. 3
  lid 2 Haags Erfrechtverdrag 1989). Het aanhouden van
  banden met Nederland betekent niet dat A het centrum
  van zijn bestaan niet naar Portugal heeft verplaatst.
  Bezitters van de nalatenschap te goeder trouw?
  Hof Den Haag 27 september 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:3434
  
  24
  
  Vast staat dat kind C enig erfgenaam is van A. In geschil
  is de vraag of X c.s. (de zus en broers van A) zich na het
  overlijden van A te goeder trouw mochten beschouwen
  als erfgenamen. Dit is van belang voor de vraag of X c.s.
  verantwoordingsplicht hebben over het gevoerde beheer
  van de nalatenschap.
   Het hof overweegt dat een verplichting tot het doen van
  rekening en verantwoording wordt aangenomen als tussen partijen een rechtsverhouding bestaat of heeft
  bestaan op grond waarvan de een jegens de ander verplicht is om zich omtrent de behoorlijkheid van enig
  vermogensrechtelijk beleid te verantwoorden. Volgens
  het hof waren X c.s. op het moment van overlijden van
  A geen bezitter te goeder trouw van de nalatenschap. X
  c.s. wisten dat A samenwoonde met B en dat zij in verwachting was. A heeft dit zelf aan een van hen verteld.
  Verder zijn X c.s. door de advocaat van B op de hoogte
  gesteld van de geboorte van C en de (erfrechtelijke)
  rechtsgevolgen daarvan. Hieruit volgt dat X c.s. bezit
  van de nalatenschap hebben genomen met de wetenschap dat C enig erfgenaam is. Zij moesten weten dat zij
  voor C het beheer voerden over de nalatenschap, zodat
  zij gehouden waren op deugdelijke wijze rekening en
  verantwoording af te leggen over het gevoerde beheer.
  Het hof oordeelt dat X c.s. B (als wettelijk vertegenwoordiger van C) moeten informeren over de omvang
  van de nalatenschap en dat zij rekening en verantwoording moeten afleggen over het gevoerde beheer.
  Oktober 2016
  Loon van ontslagen executeur
  Hof Arnhem-Leeuwarden 4 oktober 2016, ECLI:NL:
  GHARL:2016:7938
  
  Dit geschil ziet onder meer op de vraag of executeur X
  recht heeft op loon nu zij door de kantonrechter is ontslagen als executeur. Het ontslag is het gevolg van het
  niet op adequate wijze bestieren van de nalatenschap,
  het niet opmaken van een boedelbeschrijving en het niet
  verstrekken van informatie aan de mogelijke erfgenamen. X meent dat zij op grond van het testament recht
  heeft op wettelijk loon, omdat artikel 4:144 lid 2 BW
  geen voorwaarden stelt aan de wijze van taakvervulling
  en zij bovendien geen ervaring had.
   Het hof oordeelt dat vaststaat dat X tekortgeschoten is
  in haar werkzaamheden als executeur. Als gevolg daarvan heeft zij geen recht op een vergoeding. Het gebrek
  aan ervaring leidt niet tot een ander oordeel, omdat X
  op geen enkele manier inzicht heeft gegeven in de door
  haar gedane inspanningen.
  TE februari 2017 | nr. 1
  
  Overgangsrecht inzake opeisbaarheid legitieme
  porties
  Rb. Den Haag 5 oktober 2016, ECLI:NL:RBDHA:
  2016:12968
  
  In 1995 heeft A in zijn testament kind X en partner B
  benoemd tot zijn erfgenamen. Verder heeft hij aan B en
  de kinderen Y c.s. stukken grond gelegateerd. Deze
  legaten zijn direct opeisbaar. Y c.s. hebben een aanvullend beroep op hun legitieme portie gedaan. De partijen
  hebben een vaststellingsovereenkomst gesloten over
  onder meer de omvang van de legitieme porties van Y
  c.s. In geschil is of de legitieme porties van Y c.s. opeisbaar zijn ex artikel 129 lid 2 Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek (OnBW).
   Op grond van artikel 129 lid 1 OnBW zijn de legitieme
  porties van Y c.s. in beginsel, voor zover deze ten laste
  van B komen, opeisbaar na haar overlijden. Deze bepaling strekt ertoe het ‘ongestoord voortleven’ van de
  langstlevende partner te waarborgen. In artikel 129 lid 2
  OnBW staat echter dat deze bepaling buiten toepassing
  blijft als uit de uiterste wilsbeschikking van A anders
  valt af te leiden. De rechtbank oordeelt dat A dit ‘ongestoord voortleven’ van B kennelijk niet heeft beoogd, nu
  alle legaten direct opeisbaar zijn en direct kunnen worden afgerekend. Juist dat direct afrekenen is in het algemeen de reden dat de langstlevende partner niet ongestoord kan voortleven. De verwijzing van B naar de
  inhoud van de samenlevingsovereenkomst doet daaraan
  niet af, omdat de inhoud van het testament doorslaggevend is. Ook het betoog dat de legaten direct opeisbaar
  zijn als compensatie voor de onterving van Y c.s., hetgeen erop wijst dat de legitieme porties niet direct opeisbaar zijn, stuit hierop af. Dit betekent dat artikel 129
  lid 2 OnBW van toepassing is en de legitieme porties
  opeisbaar zijn.
  Ontslag executeur
  Hof Arnhem-Leeuwarden 6 oktober 2016, ECLI:NL:
  GHARL:2016:8011
  
  De erfgenamen A c.s. hebben onder meer verzocht X te
  ontslaan als executeur en hem tijdens het onderzoek
  naar de gewichtige redenen hiertoe met onmiddellijke
  ingang te schorsen (art. 4:149 BW).
   Het hof overweegt dat de taak van de executeur eindigt
  wanneer hij zijn werkzaamheden heeft voltooid en de
  kantonrechter hem ontslag verleent. Tijdens de mondelinge behandeling in hoger beroep is naar voren gekomen dat X zijn werkzaamheden al heeft voltooid, zodat
  A c.s. geen belang hebben bij hun verzoek tot ontslag
  van X. Hij heeft alle schulden van de nalatenschap voldaan. Verder heeft hij voldaan aan de verplichting een
  boedelbeschrijving op te maken door het opstellen van
  de aangifte erfbelasting, waarin de goederen en schulden
  zijn vermeld die tot de nalatenschap behoren. Dat A c.s.
  het niet op alle onderdelen met de boedelbeschrijving
  eens zijn, betekent niet dat er geen boedelbeschrijving is
  gemaakt. Het hof verwerpt het hoger beroep.
  doi: 10.5553/TE/187416812017018001004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Vaststellingsovereenkomst over verzwegen
  vermogen uit nalatenschap
  Hof Arnhem-Leeuwarden 18 oktober 2016 (kort geding),
  ECLI:NL:GHARL:2016:8298
  
  Zoon X en weduwe Y zijn ieder gerechtigd tot de helft
  van de nalatenschap. Y heeft bij de verdeling van de
  nalatenschap in 2003 twee buitenlandse bankrekeningen
  verzwegen. Het verzwegen saldo bedroeg ongeveer
  € 480.000. Nadat X dit ontdekte, hebben X en Y in 2005
  een overeenkomst gesloten waarbij X € 170.000 heeft
  gekregen. Thans vordert X de betaling van de resterende € 310.000, omdat Y haar aandeel in de twee buitenlandse bankrekeningen heeft verbeurd ex artikel 4:1110
  BW (oud).
   Het hof overweegt dat niet in geschil is dat Y haar aandeel in de verzwegen bankrekeningen heeft verbeurd ex
  artikel 4:1110 BW (oud). De partijen hebben in 2005
  ervoor gekozen om in onderling overleg het verzwegen
  vermogen te verdelen. Hierbij heeft X een verklaring
  getekend waarin staat dat hij geen vorderingen meer
  heeft op Y. Het hof meent dat deze verklaring volgens
  de Haviltex-maatstaf kan worden aangemerkt als een
  vaststellingsovereenkomst. Met deze verklaring en het
  in ontvangst nemen van € 170.000 heeft X het vertrouwen bij Y gewekt dat de nalatenschap definitief afgewikkeld zou zijn (vergelijk art. 7:900 jo. art. 7:901 lid 3
  BW).
  Volgens het hof is deze vaststellingsovereenkomst niet
  nietig wegens strijd met de goede zeden of de openbare
  orde (art. 3:40 lid 1 jo. art. 7:902 BW). Beide partijen
  wisten dat zij bezig waren verborgen gehouden vermogen als erfgenamen onderling te verdelen. Het staat partijen vrij om hiervoor een overeenkomst te sluiten ter
  voorkoming en/of ter beëindiging van een onzekerheid
  of geschil. Het feit dat de fiscus destijds niet op de
  hoogte van dit vermogen was, doet daar niet aan af,
  omdat de overeenkomst niet was bedoeld om de fiscus te
  benadelen.
  Tot slot oordeelt het hof dat Y bevoegd was om de vaststellingsovereenkomst te sluiten. Doordat Y haar aandeel in het verzwegen vermogen heeft verbeurd, is dit
  vermogen weliswaar direct in het vermogen van X
  gevloeid, maar voor het sluiten van de vaststellingsovereenkomst en/of de betaling van het geldbedrag is niet
  vereist dat Y ook beschikkingsbevoegd was.
   Vordering tot het te gelde maken van tot
  nalatenschap behorende woning
  Rb. Limburg 21 oktober 2016 (kort
  ECLI:NL:RBLIM:2016:9211
  
  geding),
  
  A en B zijn ieder erfgenaam voor de helft. A vordert in
  kort geding een machtiging tot het te gelde maken van
  de tot de nalatenschap behorende woning. De machtiging tot het te gelde maken van de woning kan ex artikel
  3:174 BW worden verleend om een voor rekening van
  de nalatenschap komende schuld te voldoen of om een
  andere gewichtige reden. Het bestaan van de hypothecaire schuld vormt in dit geval geen grond om de machtiging te verlenen, omdat B onweersproken heeft gesteld
  dat zij wel degelijk zorg draagt voor het betalen van de
  doi: 10.5553/TE/187416812017018001004
  
  aflossingen en/of hypotheekrenten. De vrees voor een
  executoriale verkoop lijkt niet gerechtvaardigd. De
  omstandigheid dat B niet meewerkt aan de verdeling
  van de nalatenschap is geen gewichtige reden als
  bedoeld in artikel 3:174 BW. Bovendien is volgens de
  voorzieningenrechter onvoldoende aannemelijk dat B
  niet mee wil werken aan de verkoop van de woning,
  ondanks dat B zich op het standpunt stelt dat de woning
  op dit moment onverkoopbaar is wegens scheurvorming. Tot slot oordeelt de voorzieningenrechter dat ook
  geen sprake is van financiële benadeling door het risico
  op waardedaling van de woning als gevolg van achterstallig onderhoud. B heeft onweersproken gesteld dat zij
  zorg draagt voor het onderhoud van de woning en herstelwerkzaamheden laat verrichten als dit nodig is.
   November 2016
  Tekortkoming testamentair bewindvoerder
  Rb. Den Haag 9 november 2016, ECLI:NL:RBDHA:
  2016:13426
  
  X is vanaf 1997 benoemd tot (opvolgend) testamentair
  bewindvoerder en voerde onder meer het bewind over
  het erfdeel van A. Op grond van het testament kreeg A
  vier keer per jaar een bedrag uitgekeerd. In 2003 is de
  laatste vruchtgebruiker in de nalatenschap overleden en
  is het testamentair bewind geëindigd. X heeft vanwege
  een gerechtelijke procedure tussen de erfgenamen het
  beheer over de nalatenschap behouden. Op verzoek van
  A heeft hij de periodieke uitkeringen voortgezet. A is
  ondertussen overleden. Zijn echtgenote B verwijt X in
  dit geschil dat hij tekortgeschoten is in de uitvoering van
  het testamentaire bewind tussen 1997 en 2003 en in de
  verplichtingen die hij na het eindigen van het bewind op
  zich heeft genomen jegens A.
  De rechtbank oordeelt dat X niet tekortgeschoten is in
  zijn werkzaamheden gedurende het testamentair
  bewind. B heeft niet duidelijk aangegeven waaruit de
  tekortkomingen bestaan. Bovendien heeft X jaarlijks
  rekening en verantwoording afgelegd over zijn werkzaamheden. A heeft nooit vragen gesteld over het
  gevoerde bewind en heeft ingestemd met de aan hem
  uitgekeerde bedragen.
   Bij de beoordeling of X verwijtbaar heeft gehandeld ten
  aanzien van A na het eindigen van het testamentair
  bewind in 2003, zijn de bepalingen in het testament niet
  van toepassing. Dit is alleen het geval als de partijen
  zich tegenover elkaar hebben gedragen alsof het testament onverkort van toepassing is gebleven. Dit was volgens de rechtbank niet het geval. Omdat in 2003 de
  werkzaamheden van X in de nalatenschap zijn geëindigd
  en X en A na die tijd afspraken hebben gemaakt over het
  beheer van het aan A toekomende erfdeel, is volgens de
  rechtbank een overeenkomst van opdracht tot stand
  gekomen. Welke rechten en plichten voortvloeien uit
  deze overeenkomst, moet worden beoordeeld aan de
  hand van afdeling 7.7.1 BW en de partijafspraken.
  TE februari 2017 | nr. 1
  
  25
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Verdeling nalatenschap door rechtbank
  Rb. Amsterdam 16 november 2016, ECLI:NL:RBAMS:
  2016:7392
  
  X vordert verdeling van de nalatenschap, maar heeft
  daarbij niet alle erfgenamen gedaagd. De rechtbank oordeelt dat een door de rechtbank vast te stellen verdeling
  alleen kan worden geëffectueerd met medewerking van
  alle deelgenoten. Een beslissing over de omvang van de
  nalatenschap en de verdeling daarvan moet jegens alle
  betrokkenen in gelijke zin luiden. Bovendien kan alleen
  als alle deelgenoten in het geding zijn betrokken op verantwoorde wijze een oordeel worden gevormd over de
  omvang van de nalatenschap. Het is niet voldoende dat
  de andere erfgenamen zich kennelijk ‘aan de zijde van X
  scharen’. X wordt opgedragen alle erfgenamen in het
  geding te roepen (art. 118 Wetboek van Burgerlijke
  Rechtsvordering (Rv)).
   Executoriaal derdenbeslag ten laste van
  erfgenaam
  Rb. Amsterdam 17 november 2016 (kort geding),
  ECLI:NL:RBAMS:2016:7760
  
  26
  
  X is enig erfgenaam en heeft de nalatenschap beneficiair
  aanvaard. De bank heeft voor een restvordering met de
  grosse van een hypotheekakte executoriaal derdenbeslag
  gelegd ten laste van X. X vordert in kort geding beëindiging van het derdenbeslag, omdat de bank in strijd handelt met artikel 4:223 BW, waarin is bepaald dat een
  schuldeiser gedurende de vereffening zijn vordering
  alleen op goederen van de nalatenschap kan verhalen.
  De voorzieningenrechter overweegt dat – hoewel dit
  niet is uitgesloten – vooralsnog niet voldoende aannemelijk is geworden dat X zich voor de beneficiaire aanvaarding al ondubbelzinnig en zonder voorbehoud als
  zuiver aanvaard hebbende erfgenaam heeft gedragen, als
  gevolg waarvan de restschuld op haar als erfgenaam kan
  worden verhaald. Dit kan later blijken uit de rekening
  en verantwoording (art. 4:218 BW). Ook is niet aannemelijk dat de beneficiaire aanvaarding een schijnhandeling was of misbruik van recht oplevert jegens de bank.
  Onvoldoende is de omstandigheid dat X privé-uitgaven
  heeft bekostigd met nalatenschapsgeld en dat de vereffening op zich laat wachten, waarmee X overigens wel
  bezig is.
  De bank kan zich slechts onder bijzondere omstandigheden verhalen op het privévermogen van X en alleen voor
  de waarde van dat wat X aan de nalatenschap heeft onttrokken (art. 4:184 lid 2 en 3 BW). Artikel 4:223 lid 1
  BW is hierbij van overeenkomstige toepassing verklaard.
  Vast staat dat het bedrag dat X voor privé-uitgaven uit
  de nalatenschap heeft onttrokken hoger is dan de vordering van de bank, zodat X op grond van artikel 4:184
  lid 2 sub c BW privé aansprakelijk is voor de vordering
  van de bank.
   Volgens de voorzieningenrechter levert de grosse van de
  hypotheekakte in dit geval niet zonder meer een executoriale titel op. De aansprakelijkheid is gegrond op artikel 4:184 lid 2 sub c BW en niet op tekortkomingen uit
  hoofde van de hypothecaire geldleningen. In kort geding
  is niet voldoende aannemelijk geworden dat X de nalaTE februari 2017 | nr. 1
  
  tenschap zuiver heeft aanvaard. Het is mogelijk dat X de
  nalatenschap wel zuiver heeft aanvaard, maar hiervoor is
  nader onderzoek vereist naar de feiten. Een kort geding
  leent zich hier niet voor. Dit betekent dat de grosse van
  de hypotheekakte mogelijk een executoriale titel oplevert
  jegens X. De bank kan haar vordering (restschuld) echter niet meer als separatist uitwinnen. De positie van de
  bank moet eerst worden vastgesteld in de vereffening,
  omdat er nog twee schuldeisers zijn. Dit betekent dat de
  grosse van de hypotheekakte jegens X ten uitvoer kan
  worden gelegd, maar dat de executoriale beslagen niet te
  gelde gemaakt kunnen worden voordat de vereffening
  heeft plaatsgevonden. Dan is duidelijk welke opbrengst
  aan de schuldeisers toekomt en welke aanspraken zij op
  het privévermogen van X hebben. De voorzieningenrechter besluit de executie op te schorten totdat de vereffening heeft plaatsgevonden en de uitdelingslijst verbindend is geworden (art. 4:220 BW).
  December 2016
  Vordering tot opname van een legaat in testament
  Rb. Den Haag 1 december 2016 (kort geding),
  ECLI:NL:RBDHA:2016:14624
  
  In het echtscheidingsconvenant van A en B is afgesproken dat A zijn woning aan B zal verhuren. Verder is
  vastgelegd dat A een bedrag van € 100.000 aan B legateert. Dit bedrag kan B verrekenen met de verschuldigde huurtermijnen. A heeft in 2016 zijn testament gewijzigd en dit legaat niet meer opgenomen. B vordert in
  kort geding nakoming van het echtscheidingsconvenant
  en B te bevelen dit legaat in zijn testament op te nemen.
   De voorzieningenrechter wijst het verzoek af. Deze
  bepaling in het echtscheidingsbeding is nietig op grond
  van artikel 4:4 BW, omdat A wordt belemmerd in zijn
  vrijheid een uiterste wil met een bepaalde inhoud op te
  maken. Volgens de voorzieningenrechter moet gelet op
  de partijbedoelingen worden aangenomen dat dit nietige
  beding op grond van artikel 3:42 BW van rechtswege
  converteert in een overeenkomst die B een vorderingsrecht van € 100.000 op A geeft, te verminderen met de
  verschuldigde huur en opeisbaar bij zijn overlijden.
  Beschikken over grafrecht bij testament
  Hof
  ’s-Hertogenbosch
  6
  december
  ECLI:NL:GHSHE:2016:5408
  
  2016,
  
  Tot de nalatenschap van A behoort een grafrecht. In het
  reglement van de desbetreffende begraafplaats is opgenomen dat een grafrecht binnen zes maanden na het
  overlijden van de rechthebbende op verzoek van de erfgenamen moet worden overgeschreven op naam van
  […]. A heeft twee kinderen (X en Y). Y is benoemd tot
  enig erfgenaam. In geschil is onder meer of A in haar
  testament heeft beschikt over het grafrecht en hoe het
  begrip ‘erfgenamen’ in het reglement van de begraafplaats moet worden uitgelegd.
   Het hof oordeelt dat een grafrecht niet een zodanig specifiek recht is dat dit recht afzonderlijk in een testament
  
  doi: 10.5553/TE/187416812017018001004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  moet worden benoemd en worden toebedeeld aan één of
  meer testamentaire erfgenamen. Omdat Y tot enig erfgenaam is benoemd, heeft hij door het testament van A
  het grafrecht gekregen. Verder oordeelt het hof dat X
  onvoldoende heeft aangetoond dat met ‘erfgenamen’ in
  het reglement de erfgenamen als bedoeld in artikel 4:10
  BW worden aangeduid en niet de testamentaire erfgenamen. Bovendien kan de Parochie op grond van het
  reglement slechts op verzoek van de erfgenamen meewerken aan de wijziging van de tenaamstelling van het
  grafrecht. Daarmee wordt niet geregeld wie de rechthebbende is.
  Geen belang bij vaststellen gift voor toekomstige
  legitieme portie
  Hof
  Arnhem-Leeuwarden
  13
  december
  2016,
  ECLI:NL:GHARL:2016:10117
  
  X en Y zijn de kinderen van A. X vordert (meer subsidiair) een verklaring voor recht dat, voor zover A een verplichting van Y heeft kwijtgescholden, deze bevoordeling kwalificeert als een gift (art. 7:186 lid 2 BW). X
  voert als belang aan dat een gift meetelt in de berekening
  van de legitimaire massa. Het hof wijst de vordering af.
  Deze vordering ziet op de berekening van de legitieme
  portie. Omdat A nog leeft, is een dergelijke berekening
  niet aan de orde. Dat in de toekomst mogelijk een discussie kan ontstaan over de legitieme, zorgt er niet voor
  dat X al tijdens het leven van A een rechtens te respecteren belang heeft.
   27
  
  doi: 10.5553/TE/187416812017018001004
  
  TE februari 2017 | nr. 1
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  RECHTSPRAAK UPDATES
  GESELECTEERDE EN GERUBRICEERDE
  JURISPRUDENTIE PER RECHTSGEBIED
  Experts uit wetenschap en praktijk selecteren per rechtsgebied de
  meest relevante uitspraken. Deze uitspraken worden voor u samengevat,
  gerubriceerd, voorzien van kort commentaar en doorzoekbaar gemaakt op
  de Updates-portalen. Daarnaast ontvangt u (twee)wekelijks een attendering
  om continu bij te blijven.
  Ga naar www.proefabonnement.boomjuridisch.nl en meld u
  vandaag nog aan voor 2 maanden gratis toegang
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen.
  