text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/175714
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-06-29 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  Februari 2016
  Vordering tot afgifte asurn
  Hof ’s-Hertogenbosch 16 februari 2016, ECLI:NL:
  GHSHE:2016:480
  
  Erflaatster is in 1996 overleden. Haar zeven kinderen
  (A-G) zijn erfgenaam. In haar testament is het volgende
  opgenomen: ‘Ik wens dat mijn lichaam wordt gecremeerd en dat mijn as wordt uitgestrooid op open zee bij
  [plaats 1] of, indien dat niet mogelijk is, op [rivier] bij
  [eiland].’ A en D zijn benoemd tot verzorgers van de
  uitvaart en crematie. Omdat D moeite had met de uitstrooiing van de as hebben de erfgenamen samen besloten de as over twee urnen te verdelen, waarbij de ene
  urn conform de wens van erflaatster zou worden uitgestrooid en de andere urn zou worden bijgezet in het graf
  van haar ouders. X – de rechthebbende van dit graf –
  wilde niet dat een urn met een deel van de as in het graf
  zou worden bijgezet. Toen hebben A en D zonder overleg met de overige erfgenamen de as van erflaatster in
  één urn ondergebracht en in het graf bijgezet. X is in
  2002 overleden en nu is Y rechthebbende van het graf.
  A-C (hierna: A c.s.) willen alsnog uitvoering geven aan
  de wens van erflaatster om uitgestrooid te worden. Voor
  het verwijderen van de asurn uit het graf hebben zij toestemming nodig van Y, die nog geen toestemming heeft
  gegeven. A c.s. vorderen dat Y de asurn aan hen ter
  beschikking stelt.
   Het hof stelt voorop dat Y als beheerder van het graf
  alleen verweer kan voeren dat betrekking heeft op het
  grafbeheer. Y kan zich in beginsel dus niet tegen de terbeschikkingstelling van de as verzetten. Het hof oordeelt
  *
  
  Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid
  van de hoofdredactie.
  doi: 10.5553/TE/187416812016017005004
  
  dat de testamentaire wens van erflaatster is gericht tot
  iedere erfgenaam en niet tot de erfgenamen gezamenlijk,
  zodat aan ieder van de erfgenamen individueel het recht
  toekomt om uitvoering te geven aan deze wens. Dit
  neemt niet weg dat de bezwaren en belangen van de
  andere erfgenamen aan toewijzing van de vordering in
  de weg kunnen staan. Dit betekent dat alle belanghebbenden in het geschil moeten worden betrokken of in
  ieder geval moeten worden opgeroepen. Indeplaatsstelling bij de uitvoering van het testament op dit punt ligt,
  gelet op de bijzondere aard, niet voor de hand, zodat de
  kinderen van de thans overleden F en G geen belanghebbenden zijn. Ook Y heeft als verder verwijderde
  familie geen inspraak. Het hof draagt A c.s. op om D en
  E in het geding te roepen (art. 118 van het Wetboek van
  Burgerlijke Rechtsvordering (Rv)).
  Het hof buigt zich ook over de vraag of sprake is van
  rechtsverwerking. Het hof is van mening dat een vordering die (indirect) ertoe strekt uitvoering te geven aan de
  testamentaire wens van erflaatster om haar as te laten
  verstrooien, gelet op de aard daarvan, niet aan rechtsverwerking onderhevig is. Niet de gedragingen van A
  c.s., maar de wens van erflaatster is hier leidend.
   Juni 2016
  Vernietiging verdeling van nalatenschap ex
  artikel 3:45 BW
  Rb. Overijssel 15 juni 2016, ECLI:NL:RBOVE:
  2016:2493
  
  A en B zijn ieder gerechtigd tot de helft van de nalatenschap van X. Tot de nalatenschap behoren vier onroerende zaken, die in de akte van verdeling zijn toegedeeld
  aan B. Verder is in de akte opgenomen dat de verdeling
  daarmee ‘tot volkomen genoegen van partijen tot stand
  is gekomen en ieder het hem/haar toekomende heeft
  ontvangen’. A en B hebben elkaar voor deze verdeling
  TE oktober 2016 | nr. 5
  
  105
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  106
  
  volledige kwijting verleend. De vraag is of A is onderbedeeld. De gemeente vordert ex artikel 3:45 van het Burgerlijk Wetboek (BW) vernietiging van de verdeling,
  omdat de gemeente een vordering van € 101.814 op A
  heeft en de gemeente door deze verdeling wordt benadeeld.
   De rechtbank stelt voorop dat vaststaat dat A nog
  € 101.814 aan de gemeente moet terugbetalen. De
  omvang van de nalatenschap blijkt niet eenduidig uit de
  stukken. Maar ook als de gemeente niet volledig kan
  worden voldaan uit de verkoopopbrengst van de onroerende zaken, wordt de gemeente alsnog benadeeld voor
  het bedrag dat zij wel had kunnen ontvangen als de verdeling bij helfte zou zijn gebeurd. A en B voeren onder
  meer aan dat de verdeling niet paulianeus is, omdat het
  bedrag dat aan A zou toekomen, is verrekend met de
  kosten van levensonderhoud en juridische bijstand
  (totaal € 80.000) die B voor haar heeft betaald. De
  gemeente voert aan dat deze stelling niet is onderbouwd,
  dat uit de akte van verdeling niet blijkt dat B een vordering had op A en dat A de gemeente heeft toegezegd de
  vordering van de gemeente te voldoen uit de verkoopopbrengst van de onroerende zaken. Omdat de gemeente
  daarop vertrouwde, heeft zij niet eerder beslag gelegd op
  de registergoederen.
  Volgens de rechtbank is van belang of de toedeling van
  alle onroerende zaken aan B onverplicht is gedaan of
  niet. De rechtbank komt tot de conclusie dat sprake is
  van een onverplichte toedeling. Nergens blijkt dat tussen A en B is overeengekomen dat A de door B betaalde
  bedragen moest terugbetalen of dat deze bedragen zouden worden verrekend. Ook blijkt niet welk bedrag B
  zou moeten verrekenen met A en of dat overeenkomt
  met de helft van de waarde van de onroerende zaken. Er
  was dus geen sprake van een verplichte toedeling van
  alle onroerende zaken aan B. De rechtbank vernietigt de
  verdeling en legt A en B de verplichting op binnen vier
  maanden een nieuwe verdeling tot stand te brengen
  (art. 3:180 BW).
   Machtiging tot het te gelde maken van een tot de
  nalatenschap behorende woning
  Rb. Overijssel (k.g.) 24 juni 2016, ECLI:NL:RBOVE:
  2016:2370
  
  Erflater laat als erfgenamen achter zijn echtgenote A en
  vijf kinderen (B-F). Tot de nalatenschap behoort een
  woning. Aan A is onder meer het keuzelegaat van de
  woning tegen inbreng van de waarde toegekend. Er is
  inmiddels voor A een (andere) seniorenwoning gekocht.
  Tussen A en de kinderen B-E (hierna: A c.s.) is overeenstemming over de verkoop van de tot de nalatenschap behorende woning. A c.s. vorderen een machtiging tot het te gelde maken van de woning en de
  veroordeling van F tot medewerking aan de verkoop en
  levering van de woning.
  Volgens de voorzieningenrechter is voldoende aannemelijk dat sprake is van spoedeisende omstandigheden,
  omdat de potentiële kopers in verband met de afgesproken leverdatum moeten weten of de woning kan worden
  verkocht. Als er geen duidelijkheid wordt verschaft, zulTE oktober 2016 | nr. 5
  
  len zij zich waarschijnlijk terugtrekken. De woning zal
  dan nog langer in de verkoop staan en het risico bestaat
  dat de bank overgaat tot executoriale verkoop, omdat A
  de dubbele woonlasten niet kan dragen en al wordt
  begeleid door de afdeling Bijzonder Beheer van de bank.
  De vorderingen komen de voorzieningenrechter niet
  ongegrond of onrechtmatig voor. De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe. Deze beslissing geldt ook
  voor een eventuele verkoop van de woning voor hetzelfde bedrag aan andere kopers.
   Zuivere aanvaarding ex artikel 4:192 BW
  Hof Den Haag 28 juni 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:1985
  
  In geschil is of X de nalatenschap van A zuiver heeft
  aanvaard door in de periode ná het overlijden van A en
  vóór het opmaken van de verklaring van beneficiaire
  aanvaarding uitgaven te doen ten laste van de rekening
  van A. X heeft in totaal € 601,95 gepind van de rekening
  van A aan boodschappen voor de mensen die thuis
  afscheid kwamen nemen van A en € 59,13 aan benzine.
  Bovendien heeft zij het etentje na de crematie in besloten kring in een Thais restaurant betaald van de rekening van A. X heeft het totaalbedrag van de genoemde
  betalingen later teruggestort op de rekening van A. Verder heeft X de kosten van de uitvaart voor haar eigen
  rekening genomen.
  Het hof overweegt dat handelingen die erop zijn gericht
  A een passende uitvaart te bezorgen, geen handelingen
  zijn waaruit een stilzwijgende (zuivere) aanvaarding mag
  worden afgeleid als bedoeld in artikel 4:192 BW.
   Het hangt af van de omstandigheden van het geval of
  sprake is van dergelijke handelingen respectievelijk kosten (HR 22 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1284, Koperen Pan-arrest). Bij de beoordeling of uit de gedragingen
  van X de bedoeling kan worden afgeleid de nalatenschap
  zuiver te aanvaarden, is volgens het hof van belang of
  hierdoor gelden aan het verhaal van de schuldeisers van
  de nalatenschap zijn onttrokken. Dit was in casu het
  geval. X was zich ervan bewust dat ze betaalde van de
  rekening van A en dat er schuldeisers van de nalatenschap waren. De omvang van de vorderingen van haar
  stiefzussen en -broers op de nalatenschap van A was
  namelijk al door de notaris vastgesteld. Het hof concludeert dat X zich heeft gedragen als een zuiver aanvaard
  hebbende erfgenaam. Dat X de kosten later heeft terugbetaald en de begrafeniskosten voor eigen rekening heeft
  genomen, doet daaraan niets af.
  Juli 2016
  Vordering tot afleggen van rekening en
  verantwoording verjaard
  Rb. Den Haag 4 juli 2016, ECLI:NL:RBDHA:
  2016:6460
  
  A vordert samengevat dat executeur B een boedelbeschrijving en alle inlichtingen en/of bescheiden verstrekt over de wijze waarop hij het beheer van de naladoi: 10.5553/TE/187416812016017005004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  tenschap heeft uitgevoerd. B stelt dat zijn executeurschap in de eerste helft van de jaren negentig is geëindigd, zodat de vorderingen van A zijn verjaard.
   De rechtbank stelt voorop dat de taak van een executeur
  eindigt als de schulden van de nalatenschap zijn voldaan
  en het beheer over de goederen van de nalatenschap is
  geëindigd (art. 4:149 lid 1 sub a BW). Het is niet vereist
  dat een boedelbeschrijving is opgesteld, rekening en
  verantwoording is afgelegd en de nalatenschap is verdeeld. De rechtbank komt tot de conclusie dat de taken
  van B als executeur eind 1994 zijn geëindigd. Toen
  bestonden er geen schulden van de nalatenschap (meer)
  die nog moesten worden voldaan en de nalatenschapsgoederen waren verdeeld, zodat ook het beheer was
  geëindigd. Dat B destijds in de correspondentie met A
  iets anders heeft verklaard (hij stuurde in 2009 een
  bericht dat het tijd werd om zijn executeurschap af te
  ronden), doet daaraan niets af. Het is niet van belang of
  B vindt dat zijn taak is geëindigd, maar of dit op grond
  van de wet het geval is.
  In beginsel moet B bij het eindigen van zijn taak rekening en verantwoording afleggen over het door hem
  gevoerde beheer (art. 4:151 en 4:161 lid 1 BW). Hierbij
  moet hij een boedelbeschrijving en alle door de erfgenamen gewenste inlichtingen en/of bescheiden verstrekken (art. 4:148 BW). B stelt overigens dat hij dit heeft
  gedaan. De rechtbank oordeelt dat indien en voor zover
  B dit niet heeft gedaan, de vorderingen van A om dit
  alsnog te doen zijn verjaard. De rechtsvorderingen op
  grond van het gevoerde beheer verjaren vijf jaar na het
  eindigen van de executele (art. 1:377 BW).
   Inkorting erfdelen
  Rb. Midden-Nederland 6 juli 2016, ECLI:NL:RBMNE:
  2016:3519
  
  Erflaatster laat dochter A en zoon B achter. B heeft twee
  kinderen (C c.s.). Erflaatster heeft in haar testament de
  volgende bepaling opgenomen: ‘(…), erft [A] de helft
  van mijn nalatenschap en erven [C c.s.], tezamen en
  voor gelijke delen, de andere helft van mijn nalatenschap.’ B heeft een beroep gedaan op zijn legitieme portie. Vervolgens rijst de vraag tussen A en C c.s. of de
  erfstellingen van A en C c.s. naar evenredigheid van hun
  waarde voor inkorting in aanmerking komen voor de
  voldoening van de legitieme portie van B of dat alleen de
  erfdelen van C c.s. voor inkorting in aanmerking komen.
  De rechtbank overweegt het volgende. Aangenomen kan
  worden dat erflaatster C c.s. tot mede-erfgenamen heeft
  benoemd, omdat zij niet op goede voet stond met B.
  Toen erflaatster haar testament in 1998 maakte, gold op
  grond van artikel 973 BW (oud) dezelfde inkortingsregeling als naar huidig recht is opgenomen in artikel 4:87
  BW. Hieruit volgt dat het ontbreken van een in het testament voorgeschreven inkortingsvolgorde (waarin
  wordt afgeweken van de wettelijke inkortingsvolgorde)
  niet ervoor zorgt dat het testament geen duidelijke zin
  heeft. Het testament kan niet door middel van uitleg
  worden aangevuld met een van de wet afwijkende inkortingsvolgorde op basis van de gestelde bedoeling van
  erflaatster. Deze bedoeling kan volgens de rechtbank
  doi: 10.5553/TE/187416812016017005004
  
  niet worden afgeleid uit het testament zelf of uit de
  daarbij te regelen verhoudingen of de omstandigheden
  waaronder het testament is gemaakt. Dit betekent dat de
  inkorting plaatsvindt conform artikel 4:87 lid 2 BW. De
  erfdelen van A en C c.s. komen gelijkelijk naar evenredigheid van hun waarde voor inkorting in aanmerking.
   Hoger beroep tegen beschikking ex artikel 4:55
  lid 2 BW
  Hof Arnhem-Leeuwarden 7 juli 2016, ECLI:NL:
  GHARL:2016:5611
  
  X heeft na het overlijden van A hoger beroep ingesteld
  tegen de beschikking waarin de kantonrechter A toestemming heeft verleend om haar uiterste wil te herroepen (art. 4:55 lid 2 BW). Het hof verklaart X niet-ontvankelijk. Volgens het hof staat hoger beroep tegen de
  verleende toestemming ex artikel 4:55 lid 2 BW alleen
  open voor A zelf (in het geval de kantonrechter afwijzend had beschikt). Het hof neemt hierbij in aanmerking dat het gaat om een destijds nog niet opengevallen
  nalatenschap.
  Duidelijkheidshalve overweegt het hof dat X wel een
  procedure kan starten waarin de geldigheid van de daadwerkelijke herroeping van de uiterste wil wordt getoetst.
  De ex artikel 4:55 lid 2 BW verleende toestemming staat
  er niet aan in de weg dat een uiterste wilsbeschikking
  – in dit geval de herroeping – wordt getoetst aan artikel
  3:34 BW.
  Opheffing testamentair bewind
  Hof Arnhem-Leeuwarden 7 juli 2016, ECLI:NL:
  GHARL:2016:5612
  
  De erfrechtelijke verkrijging van X is onder testamentair bewind gesteld. De nalatenschap is vóór 1 januari
  2003 opengevallen. In geschil is of artikel 4:178 lid 2
  tweede zin BW van toepassing is op dit testamentair
  bewind, op grond waarvan X de rechtbank kan verzoeken het testamentair bewind op te heffen.
   Artikel 134 van de Overgangswet nieuw Burgerlijk Wetboek (OnBW) bepaalt dat op het testamentair bewind de
  bepalingen van afdeling 4.5.7 BW van toepassing zijn
  behoudens voor zover de bepalingen in de uiterste wil
  daarvan afwijken. Waarbij moet worden aangetekend
  dat de bepalingen van afdeling 4.5.7 BW van dwingend
  recht zijn, tenzij uit de bepaling zelf anders blijkt. Artikel 4:178 lid 2 BW is dwingend recht. Bovendien kende
  het oude erfrecht geen vergelijkbare bepaling, zodat het
  niet nodig is te onderzoeken of de erflater daarvan is
  afgeweken bij het maken van zijn uiterste wil. Dit betekent dat artikel 4:178 lid 2 BW van toepassing is.
  Optierecht in nalatenschap
  Hof ’s-Hertogenbosch 19 juli 2016, ECLI:NL: GHSHE:
  2016:3100
  
  X en Y zijn gehuwd in gemeenschap van goederen. Zij
  hebben hun woning verkocht aan Z onder het voorbehoud van het recht van gebruik en bewoning. Daarnaast
  is een optierecht tot terugkoop bedongen voor een
  gefixeerde prijs van f 215.000 (de aankoopsom plus rente). Na het overlijden van X maakt Y gebruik van dit
  terugkooprecht. Z levert de bloot eigendom aan Y voor
  TE oktober 2016 | nr. 5
  
  107
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  108
  
  € 124.905. In hetzelfde jaar verkoopt Y de bloot eigendom van de woning aan zoon B voor € 277.370. Y is
  thans ook overleden en laat B achter als enig erfgenaam.
   De erfgenamen van X, onder wie B, hebben een geschil
  over het terugkooprecht. Het hof overweegt dat het aandeel van X in het terugkooprecht van de bloot eigendom
  van de woning een vermogensrecht is ex artikel 3:6 BW
  dat voor vererving vatbaar is. De waarde bestaat uit het
  verschil in waarde tussen de te betalen gefixeerde terugkoopprijs van de blote eigendom en de waarde van het
  volle eigendom die aan X en Y toevalt als zij gebruik
  maken van het terugkooprecht. Volgens het hof doet
  daaraan niet af dat X en Y dit optierecht hadden vanwege hun eigen recht van gebruik en bewoning. Vervolgens oordeelt het hof dat het optierecht tot terugkoop is
  tenietgegaan als gevolg van het uitoefenen van het optierecht door Y. Het optierecht kan daarom niet in de verdeling van de nalatenschap van X worden betrokken.
  Omdat nergens uit blijkt dat Y het optierecht (mede)
  namens de erfgenamen van X heeft uitgeoefend, gaat
  het hof ervan uit dat Y het optierecht voor zichzelf heeft
  uitgeoefend. Dit betekent dat ook geen sprake is van
  zaaksvervanging met betrekking tot het aandeel van de
  erfgenamen in het optierecht van X.
  Er is wel een schadeplicht van Y naar de erfgenamen
  van X. Het optierecht is namelijk een vermogensrecht
  dat vatbaar is voor vererving. Y mocht het optierecht
  niet uitoefenen zonder de mede-erfgenamen van X
  daarin te betrekken. Bovendien vallen deze koop en de
  latere doorverkoop aan B niet onder de handelingen van
  artikel 3:170 lid 1 BW. Dit betekent dat Y niet bevoegd
  was buiten de mede-erfgenamen van X om te beschikken over de bloot eigendom van de woning (art. 3:170
  lid 3 BW). B is – als enig erfgenaam van Y – draagplichtig voor de door Y veroorzaakte schade.
   Benoeming executeur
  Hof Den Haag 20 juli 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:2370
  
  In het testament van erflater is bij de benoeming van A
  en de subsidiaire benoeming van B tot executeur het
  volgende opgenomen: ‘indien een benoemde executeur
  komt te ontbreken, is de kantonrechter op verzoek van
  een belanghebbende bevoegd een vervanger te benoemen’. De kantonrechter heeft A ontslagen uit zijn functie van executeur; B heeft zijn benoeming niet aanvaard.
  Het hof is van mening dat het op grond van het testament bevoegd is om een vervangend executeur te benoemen. Een van de erfgenamen heeft verzocht C tot executeur te benoemen. Het hof acht het van belang dat een
  neutrale professionele executeur wordt benoemd vanwege de ernstig verstoorde familieverhoudingen. Het hof
  besluit C niet tot executeur te benoemen, omdat niet alle
  belanghebbenden instemmen met de benoeming van C
  en bovendien staat C niet (langer) ingeschreven als notaris en is daarom niet meer onderworpen aan het notarieel tuchtrecht. Het hof benoemt notaris D tot executeur.
  Verder kent het hof loon toe aan D, ondanks dat in het
  testament is opgenomen dat de executeur geen recht
  heeft op loon voor zijn werkzaamheden. Op grond van
  TE oktober 2016 | nr. 5
  
  artikel 4:144 lid 3 jo. artikel 4:159 lid 3 BW kan een kantonrechter bij onvoorziene omstandigheden de beloning
  anders regelen dan bij het testament is aangegeven. Het
  hof oordeelt dat sprake is van onvoorziene omstandigheden als bedoeld in artikel 6:258 BW, omdat A is ontslagen uit zijn functie van executeur, B, die in het testament is benoemd tot vervangend executeur, de benoeming niet (onvoorwaardelijk) heeft aanvaard en de familieverhoudingen zodanig zijn verstoord dat de benoeming van een onafhankelijke executeur noodzakelijk is
  geworden voor de afwikkeling van de nalatenschap.
   Onder deze omstandigheden mag naar maatstaven van
  redelijkheid en billijkheid niet worden verwacht dat de
  testamentaire bepaling in stand wordt gehouden. D mag
  de werkzaamheden verrichten tegen het door zijn kantoor gehanteerde uurtarief.
  Aansprakelijkheid executeur
  Rb. Amsterdam 27 juli 2016, ECLI:NL:RBAMS:
  2016:4704
  
  Erflater is drie keer gehuwd geweest. De partijen A en B
  c.s. zijn de kinderen uit het tweede huwelijk van erflater. Erflater heeft nog twee kinderen: X uit zijn eerste
  huwelijk en Y uit zijn derde huwelijk.
  Erflater heeft A in zijn testament benoemd tot executeur. A heeft in hoedanigheid van executeur een erfrechtelijke procedure gevoerd tegen de moeder van X
  (als wettelijk vertegenwoordiger van Y). In deze procedure heeft de rechtbank geoordeeld dat Y op grond van
  artikel 4:1132 BW (oud) is gehouden tot inbreng van de
  door hem ontvangen schenkingen tot de hoogte van de
  legitieme porties van de eisers (A, B c.s. en X).
  De inbreng is uitbetaald aan A. Vervolgens stellen B c.s.
  dat A een onrechtmatige daad jegens hen heeft verricht.
  A heeft namelijk B c.s. niet op de hoogte gesteld van de
  positieve uitkomst van de procedure tegen X en heeft de
  bedragen niet doorbetaald aan B c.s. Volgens A zijn B
  c.s. niet-ontvankelijk, omdat zij hem in de hoedanigheid
  van executeur aansprakelijk hadden moeten stellen. De
  rechtbank oordeelt dat B c.s. ontvankelijk zijn, omdat
  hun stellingen erop neerkomen dat er grond is voor persoonlijke aansprakelijkheid van A. De Hoge Raad heeft
  overwogen dat een executeur die tekortschiet in de van
  hem te vergen zorg aansprakelijk is jegens de rechthebbenden die als gevolg daarvan zijn benadeeld, tenzij de
  tekortkoming hem niet kan worden toegerekend (HR
  21 november 2008, ECLI:NL:HR:2008:BD5985).
   A is als executeur ernstig tekortgeschoten in haar zorg
  als executeur en heeft daarmee jegens B c.s. een
  onrechtmatige daad gepleegd. Het was haar taak om B
  c.s. te informeren over het bedrag dat als uitkomst van
  de erfrechtprocedure aan haar was betaald en zij had het
  deel dat aan B c.s. toekwam niet voor zichzelf mogen
  houden. A had het onjuiste van haar handelen redelijkerwijs behoren in te zien, zodat haar een persoonlijk
  verwijt kan worden gemaakt. Zij is persoonlijk aansprakelijk voor de schade die B c.s. als gevolg van haar handelwijze lijden.
  doi: 10.5553/TE/187416812016017005004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Waardering landerijen bij verdeling nalatenschap
  Rb. Noord-Nederland 27 juli 2016, ECLI:NL:RBNNE:
  2016:3581
  
  De erfgenamen A, B en C hebben een geschil over de
  verdeling van landerijen die behoren tot de nalatenschappen van hun overleden ouders (X en Y). X heeft
  destijds deze landerijen aan A en B verpacht. A en B
  hebben tussen 1972 en 1999 in maatschapsverband een
  akkerbouwbedrijf geëxploiteerd. Vervolgens hebben A
  en B het pachtgenot van deze landerijen in de maatschap
  ingebracht. Na de ontbinding van de maatschap zijn A
  en B ieder voor zich verdergegaan met hun eigen akkerbouwbedrijf. De pachtsommen worden sinds het overlijden van X (1987) op de boedelrekening gestort.
  Nu verschillen A, B en C onder meer van mening over
  de waarde waarvoor de landerijen in de verdeling moeten worden betrokken. De rechtbank oordeelt dat bij de
  toedeling van de landerijen en de waardebepaling daarvan rekening moet worden gehouden met bestaande
  pachtovereenkomsten (HR 20 juni 1975, NJ 1976/414).
   C stelt weliswaar dat de landerijen niet meer in gebruik
  zijn bij de pachters, maar niet gesteld of gebleken is dat
  de pachtovereenkomsten door de rechter zijn ontbonden
  of op een andere manier zijn beëindigd. De landerijen
  worden daarom bij de toedeling gewaardeerd naar de
  waarde in verpachte staat. Het feit dat A en B na de verdeling vrijelijk kunnen beschikken over de aan hen toegedeelde landerijen door een vereenzelviging van pachter en verpachter, maakt dit niet anders. C heeft geen
  andere feiten of omstandigheden gesteld die het rechtvaardigen om van de bestaande jurisprudentie af te wijken.
   Augustus 2016
  Verjaring vordering OBV
  Rb. Noord-Nederland 3 augustus 2016, ECLI:NL:
  RBNNE:2016:3664
  
  A is in 1993 overleden en echtgenote B is in 1994 weer
  gaan samenwonen met C. B is in 2014 overleden en
  heeft C benoemd tot enig erfgenaam. Dochter X uit het
  huwelijk van A en B meldt zich bij C om haar vordering
  vanwege de in het testament van A opgenomen ouderlijke boedelverdeling op te eisen. In het testament van A
  stond dat de vordering onder meer opeisbaar is bij het
  overlijden van B en het ongehuwd gaan samenwonen
  door B. De rechtbank oordeelt dat het verjaringsberoep
  van C slaagt. Omdat specifieke regelgeving ontbreekt,
  geldt de hoofdregel dat een vordering verjaart na twintig
  jaar (art. 3:306 BW). Deze verjaringstermijn is gaan
  lopen toen de vordering opeisbaar werd. Dit is op het
  moment dat B en C zijn gaan samenwonen. De verjaringstermijn kan niet worden verlengd op de grond dat
  B als schuldenaar opzettelijk de opeisbaarheid van deze
  vordering heeft verzwegen (art. 3:320 jo. art. 3:321 lid 1
  onder f BW). Vaststaat dat tussen B, C en X vanaf 1993
  nauwelijks contact is geweest. Tegen deze achtergrond
  kan het enkele feit dat X niet door B op de hoogte is
  doi: 10.5553/TE/187416812016017005004
  
  gebracht van het samenwonen niet worden aangemerkt
  als opzettelijk verzwijgen als bedoeld in artikel 3:321 lid
  1 onder f BW. Er zijn geen andere feiten of omstandigheden gesteld of gebleken waaruit volgt dat B bewust X
  hiervan niet op de hoogte heeft gebracht.
   Berekening legitieme portie en vaststelling
  omvang nalatenschap
  Rb. Noord-Nederland 10 augustus 2016, ECLI:NL:
  RBNNE:2016:3740
  
  X en Y zijn gehuwd in gemeenschap van goederen en zij
  hebben vier kinderen (A-D). Y is al in 1996 overleden
  en nu is ook X overleden. X heeft de kinderen A en B
  (hierna: A c.s.) onterfd. De rechtbank buigt zich onder
  meer over de vraag of de jaarlijkse schenkingen die X
  heeft gedaan aan B, C en D voor de vaststelling van de
  legitieme portie in aanmerking moeten worden genomen. Het is aan A c.s. – ter voldoening aan hun stelplicht – om deze vordering met voldoende feiten en
  omstandigheden te onderbouwen. Geen van partijen
  kan gegevens overleggen. Hierdoor kan de rechtbank de
  omvang van de schenkingen niet vaststellen, zodat deze
  bij de berekening van de legitieme porties buiten
  beschouwing worden gelaten.
   Verder hebben A c.s. gevorderd de omvang van de nalatenschappen van X en Y vast te stellen en de nalatenschappen te verdelen. De rechtbank oordeelt dat deze
  vordering wat betreft de nalatenschap van X wordt afgewezen, omdat A c.s. als legitimarissen geen verdeling
  van de nalatenschap kunnen vorderen. Ten aanzien van
  de nalatenschap van Y overweegt de rechtbank dat deze
  nalatenschap pas kan worden verdeeld als de ontbonden
  huwelijksgemeenschap tussen X en Y is verdeeld. Als
  peildatum voor de waardering geldt de datum van de
  verdeling, tenzij de redelijkheid en billijkheid zich hiertegen verzet of partijen anders met elkaar zijn overeengekomen. Dit laatste is het geval, omdat de partijen tijdens de comparitie hebben verklaard dat bij de verdeling van de onverdeelde huwelijksgemeenschap kan
  worden uitgegaan van de waarden ten tijde van het overlijden van Y. De rechtbank bepaalt vervolgens dat alle
  bezittingen van de huwelijksgemeenschap worden toegedeeld aan de nalatenschap van X en dat wegens overbedeling de helft van de waarde van deze bezittingen
  aan de nalatenschap van Y moet worden voldaan.
  TE oktober 2016 | nr. 5
  
  109.
  