text: Het belangrijkste wapenwetarrest is HR 6 februari 2018
  waarin de Hoge Raad zich uitlaat over wat moet worden
  verstaan onder de ‘sprekende gelijkenis’ bij luchtdrukwapens.123 In r.o. 3.4.3. zegt hij wat daaronder moet
  worden verstaan, namelijk wanneer een (luchtdruk)wapen wat betreft vorm en afmetingen niet of nauwelijks van een echt vuurwapen is te onderscheiden. De
  Hoge Raad laat het aan de feitenrechter over om vast te
  stellen of het luchtdrukwapen min of meer een exacte
  kopie is van een vuurwapen. Daarbij lijken de in eerdere
  rechtspraak benadrukte zogenoemde niet-functionele
  onderdelen op het luchtdrukwapen niet (langer) meer
  dominant. De Hoge Raad kiest niet voor de door het
  OM voorgestane abstracte benadering. Bij die benadering wordt bezien of het voorwerp een sprekende gelijkenis vertoont met een vuurwapen in het algemeen. In
  deze benadering kijkt men niet naar een (letterlijke)
  sprekende gelijkenis met een bepaald vuurwapen, maar
  bijvoorbeeld hoe een slachtoffer bij een bedreiging op
  het voorwerp heeft gereageerd of zou kunnen reageren.
  Op grond van de wetsgeschiedenis zou de keuze voor de
  abstracte toetsing volgens de Hoge Raad tot een te vergaande juridisering leiden. Dat heeft de wetgever niet
  gewild en daarom ligt volgens de Hoge Raad een ruime
  uitleg van de sprekende gelijkenis niet voor de hand.
  Die ‘… zou immers ertoe kunnen leiden dat met het oog
  op de beoefening van de schietsport met luchtdrukwapens alsnog een door de wetgever niet gewild stelsel van
  speciale ontheffingsgronden in het leven moet worden
  geroepen.’
  Voor wat betreft het legale wapenbezit wordt het in juni
  2018 ingediende wetsvoorstel 34 984 gesignaleerd,
  strekkende tot wijziging van de Wet wapens en munitie
  in verband met de Richtlijn (EU) 2017/853 van het
  123. HR 6 februari 2018, ECLI:NL:HR:2018:153, NJ 2018/218, m.nt.
  Sackers.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004003010
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
  van 17 mei 2017 tot wijziging van Richtlijn
  91/477/EEG van de Raad inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens (PbEU
  2017, L 137/22).
  Varia
  Verzorgd door mr. dr. J.S. Nan
  Opzet in het bijzonder strafrecht; niet bijzonder?
  De regel in het bijzondere strafrecht is dat het opzet van
  de verdachte wel moet zijn gericht op de gedragingen
  die hem worden verweten, maar niet (ook) op het strafbare van zijn gedrag. Opzet is nog altijd ‘kleurloos’ en
  hoeft in beginsel niet ‘boos’ te zijn. Wie opzettelijk de
  verboden gedraging verricht, pleegt dus een economisch
  misdrijf. Daarmee is het verschil tussen de economische
  overtredingsvariant en de misdrijfvariant veelal flinterdun. Men handelt in het maatschappelijk c.q. economisch verkeer al snel opzettelijk (of men laat opzettelijk
  na), zonder dat men zich ervan bewust is dat daarmee de
  wet wordt overtreden. Nu het opzet niet gericht hoeft te
  zijn op het overtreden van het geldende voorschrift, is al
  snel sprake van een misdrijf omdat men wel opzettelijk
  de gedraging zal hebben verricht. Het is uiteindelijk de
  redactie van de delictsomschrijving (en van de tenlastelegging) die bepaalt waarop het opzet moet zien.
   Flora- en faunawet
  
  In HR 29 mei 2018, ECLI:NL:HR:2018:782 ging het
  om overtreding van artikel 13 lid 1 Flora- en faunawet
  (zie thans de Wet natuurbescherming). Dat was een economisch delict via artikel 1a sub 1 WED. Deze inmiddels vervallen bepaling luidde: ‘Het is verboden: a. (…)
  dieren (…) behorende tot een beschermde inheemse of
  beschermde uitheemse diersoort (…) onder zich te hebben.’ Via artikel 2 WED was dat een misdrijf als dat
  delict opzettelijk werd begaan. Het verbod gold op
  grond van artikel 5 Besluit vrijstelling beschermde dieren plantensoorten onder meer niet voor gefokte vogels
  behorende tot een beschermde inheemse diersoort, als
  aan een aantal voorwaarden was voldaan (waaronder het
  voorzien zijn van een pootring en registratie).
   Aangaande deze strafbaarstelling was sprake van een
  misdrijf als de verdachte opzettelijk dieren behorende tot
  een beschermde inheemse of beschermde uitheemse
  diersoort onder zich heeft. Zo was dat ook ten laste van
  de verdachte bewezenverklaard: hij heeft opzettelijk
  vogels behorende tot een beschermde inheemse diersoort onder zich gehad. Zijn verweer was – kort
  gezegd – dat hij er bij de koop van het gevogelte op
  mocht vertrouwen dat deze op de juiste wijze waren
  geringd. In cassatie werd tevergeefs kennelijk betoogd
  dat voor de misdrijfvariant ‘niet alleen is vereist dat de
  verdachte opzettelijk dieren behorende tot een
  beschermde diersoort als in die bepaling bedoeld onder
  zich had, maar ook dat zijn opzet erop was gericht dat
  hij (aldus) in strijd met die bepaling handelde en dat de
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004003010
  
  in artikel 5 van voornoemd Besluit opgenomen uitzondering op het verbod van artikel 13 Flora- en Faunawet
  (oud) niet van toepassing was.’ Die opvatting is volgens
  de Hoge Raad onjuist. Hij houdt dus vast aan zijn vaste
  jurisprudentie. De onrechtmatigheid van het handelen
  wordt niet bestreken door de opzeteis. Het niet-opgaan
  van een uitzondering/vrijstelling evenmin.
   Niet voldoen aan een vordering
  
  In artikel 26 WED is strafbaar gesteld het opzettelijk
  niet voldoen aan een vordering, krachtens enig voorschrift van die wet gedaan door een opsporingsambtenaar. In HR 12 juni 2018, ECLI:NL:HR:2018:901 en
  902 stonden de rechtspersoon als eigenaar van een vaartuig en de schipper terecht omdat zij opzettelijk niet
  zouden hebben voldaan aan de vordering om de visnetten te dreggen. Met het oog op een naderende controle
  waren de netten bewust gevierd. Toen de vordering
  kwam, bleek dat het schip geen lijnen meer had om de
  netten te dreggen. De controlerende opsporingsambtenaren hadden het nakijken. Volgens het hof hadden de
  verdachten zich echter zelf in de positie gebracht dat aan
  de vordering geen gehoor kon worden gegeven, zodat
  van het opzettelijk daaraan niet voldoen sprake was.
  Deze dolus in causa-redenering was de Hoge Raad te
  kort door de bocht. Dat de verdachten de lijnen bewust
  hadden gevierd om een controle te vermijden, is niet
  afdoende om aan te kunnen nemen dat zij opzet hadden
  op het niet-voldoen aan de daarna pas gegeven vordering tot het opdreggen van de visnetten.
   Ne bis in idem
  
  In de voormelde zaak tegen de rechtspersoon
  (2018:901), oordeelde de Hoge Raad voorts, anders dan
  het hof, dat het bestuursrechtelijk schorsen van de visvergunning voor de duur van vier weken als gevolg van
  het gebeuren en de daaruit volgende schade van
  € 88.275, nog niet maakten dat haar een beroep op artikel 50 Handvest EU toekwam. Het daarin neergelegde
  ne bis in idem-beginsel houdt in dat niemand opnieuw
  wordt berecht of gestraft in een strafrechtelijke procedure voor een strafbaar feit waarvoor hij in de Unie
  reeds onherroepelijk is vrijgesproken of veroordeeld
  overeenkomstig de wet. Die bepaling was van toepassing
  omdat het recht van de Unie ten uitvoer werd gebracht
  (artikel 51 Handvest EU). Het hof meende dat hierdoor
  het OM geen recht tot strafvervolging meer had. Maar
  van een dubbele bestraffing was volgens de Hoge Raad
  geen sprake omdat de schorsing van de vergunning niet
  repressief van aard was en de geleden schade dat niet
  anders maakte. Zie over dit onderwerp ook J. Crijns &
  M. van Emmerik, ‘Samenloop tussen strafrecht en
  punitief bestuursrecht’, NJB 2018/749.
  TBS&H 2018 | nr. 3
  
  211.
  