text: •
  
  Richtlijn 2023/2226/EU tot wijziging van Richtlijn
  2011/16/EU betreffende de administratieve
  samenwerking op het gebied van de belastingen
  Op 17 oktober 2023 is een nieuwe richtlijn aangenomen
  tot wijziging van Richtlijn 2011/16/EU betreffende de
  administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen. De richtlijn beoogt het bestaande wettelijke
  kader verder te versterken door de reikwijdte van de registratie- en meldplichten en de algemene administratieve samenwerking tussen de belastingdiensten uit te
  breiden. De wijzigingen zien in het bijzonder op het
  melden en uitwisselen van informatie over inkomen uit
  cryptovermogen en -transacties, en belastingafspraken
  met vermogende particulieren. De richtlijn is op 13 november 2023 in werking getreden; lidstaten hebben tot
  31 december 2025 de tijd om de regels in hun nationale
  rechtsorde te implementeren.
  Jurisprudentie
  •
  
  Europees Openbaar Ministerie: Hof verduidelijkt welke
  toetsing de nationale rechter met betrekking tot
  grensoverschrijdende onderzoeksmaatregelen mag
  verrichten
  In zaak C-281/22 werden de vragen over de toetsing van
  de rechter bij de beoordeling van grensoverschrijdende
  onderzoeksmaatregelen.134 In deze zaak had de Duitse
  gedelegeerde Europees aanklager namens het EOM een
  onderzoek ingesteld naar grootschalige belastingfraude
  en lidmaatschap aan een criminele organisatie. De assisterende Oostenrijkse Europees aanklager geeft in het
  kader van bijstandverlening in Oostenrijk het bevel om
  een aantal doorzoekingen te verrichten en vraagt daarvoor toestemming aan de bevoegde rechterlijke instanties. De verdachte gaan tegen de beslissing om toestem134 HvJ EU 21 december 2023, zaak C-281/22, ECLI:EU:C:2023:1018 (G.K,
  B.O.D. GmbH en S.L. t. Österreichischer Delegierter Europäischer Staatsanwalt).
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  ming te verlenen voor de doorzoekingen in beroep. Zij
  stellen dat er in Oostenrijk geen strafbaar feit is gepleegd, dat de geuite verdenkingen bovendien ontoereikend zijn, en dat de beslissingen ontoereikend zijn gemotiveerd en de doorzoekingen onevenredig waren. De
  Europees aanklager stelt dat de strafbare feiten reeds
  zijn onderzocht door de bevoegde onderzoeksrechter in
  Duitsland, en dat de bevoegde autoriteiten louter de
  vormvoorschriften inzake de tentuitvoerlegging van de
  onderzoeksmaatregelen kunnen onderzoeken.
   De verwijzende rechter besluit daarop een drietal vragen voor te leggen aan het Hof van Justitie:
  ‘1. Moet het Unierecht, met name artikel 31, lid 3, eerste
  alinea, en artikel 32 van [verordening 2017/1939], aldus
  worden uitgelegd dat wanneer in het kader van grensoverschrijdende onderzoeken de toestemming van een
  rechter is vereist voor een maatregel die in de lidstaat
  van de assisterende gedelegeerd Europese aanklager
  moet worden uitgevoerd, alle inhoudelijke aspecten, zoals de strafrechtelijke aansprakelijkheid, de verdenking
  van strafbare feiten en de noodzaak en de evenredigheid, moeten worden onderzocht?
  2. Moet bij het onderzoek rekening worden gehouden
  met het feit dat de ontvankelijkheid van de maatregel
  reeds door een rechter in de lidstaat van de behandelende gedelegeerd Europees aanklager is getoetst aan het
  recht van deze lidstaat?
  3. Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord
  of de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, in
  welke mate moet er dan een rechterlijke toetsing in de
  lidstaat van de assisterende gedelegeerd Europese aanklager plaatsvinden?’135
  Het Hof stelt in de eerste plaats vast dat de grensoverschrijdende onderzoeken van het EOM berusten op een
  nauwe samenwerking tussen de gedelegeerde Europees
  aanklagers. Wanneer een maatregel moet worden uitgevoerd in een andere lidstaat dan die van de behandelende gedelegeerde Europees aanklager, neemt die een besluit over de benodigde maatregel en wijst deze toe aan
  de assisterende gedelegeerde Europees aanklager in de
  lidstaat waar de maatregel moet worden uitgevoerd. Uit
  artikel 31 en 32 EOM-verordening blijkt voorts dat weliswaar rechterlijke toestemming moet worden verkregen overeenkomstig het recht van de lidstaat van de assisterende gedelegeerde Europees aanklager wanneer
  voor een onderzoeksmaatregel rechterlijke toestemming is vereist, maar dat niet is toegelicht wat de omvang is van de rechterlijke toets. Desalniettemin volgt
  uit de bewoordingen van artikel 31 lid 1 en 2 en artikel 32 EOM-verordening dat het besluit over de onderzoeksmaatregel alsmede de rechtvaardiging van deze
  maatregel, worden beheerst door het recht van de behandelende Europese aanklager, terwijl de tenuitvoer-
  
  135 HvJ EU 21 december 2023, zaak C-281/22, ECLI:EU:C:2023:1018 (G.K,
  B.O.D. GmbH en S.L. t. Österreichischer Delegierter Europäischer Staatsanwalt), r.o. 36.
   TBS&H 2024 | nr. 1
  
  79
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  legging wordt beheerst door het recht van de assisterende Europese aanklager.
  In de tweede plaats oordeelt het Hof dat het regime van
  het EOM, waarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen rechtvaardiging van de maatregel en de tenuitvoerlegging daarvan, de logica weerspiegelt die ten grondslag ligt aan het stelsel van justitiële samenwerking in
  strafzaken tussen lidstaten, wat gebaseerd is op de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning. In het kader van de justitiële samenwerking
  wordt de uitvoerende autoriteit niet geacht te controleren of de uitvaardigende autoriteit de voorwaarden voor
  uitvaardiging van het bevel heeft nageleefd. Tot slot
  heeft de Uniewetgever met de vaststelling van de
  EOM-procedures een mechanisme willen invoeren dat
  ‘een minstens even grote mate van doeltreffendheid van de
  grensoverschrijdende onderzoeken van het EOM garandeert als het mechanisme dat voortvloeit uit de toepassing
  van de procedures in het kader van het stelsel van justitiële
  samenwerking in strafzaken tussen de lidstaten, dat is gebaseerd op de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning’.136
  
  80
  
  Het Hof komt derhalve tot de conclusie dat ‘de toetsing
  die in de lidstaat van de assisterende gedelegeerd Europese
  aanklager wordt verricht wanneer voor een toegewezen onderzoeksmaatregel rechterlijke toestemming is vereist
  krachtens het recht van deze lidstaat, enkel betrekking mag
  hebben op de aspecten betreffende de tenuitvoerlegging
  van deze maatregel, met uitsluiting van de aspecten betreffende de rechtvaardiging en de vaststelling ervan’. In het
  geval van ernstige inmenging in de rechten van de betrokkenen die door het Handvest van de grondrechten
  van de Europese Unie worden gewaarborgd, moeten die
  vooraf worden getoetst door een rechter in de lidstaat
  van de behandelende gedelegeerd Europese aanklager.
   •
  
  Bestrijding van fraude tegen de financiële belangen
  van de Europese Unie: nationale regels inzake
  verjaringstermijnen voor strafrechtelijke
  aansprakelijkheid moeten effectieve preventie en
  bestraffing mogelijk maken
  In zaak C-107/23 waren verschillende Roemeense onderdanen tot gevangenisstraffen veroordeeld wegens
  belastingontduiking, waaronder btw-ontduiking.137 Zij
  tekenden vervolgens beroep aan bij het Roemeense Hof
  van Beroep van Brașov tegen deze veroordelingen, op
  grond van het feit dat de strafrechtelijke verjaringstermijn was verlopen. Zij beriepen zich daarbij op twee uitspraken van het Roemeense Constitutionele Hof, waarin
  een nationale bepaling die de gronden voor stuiting van
  verjaringstermijnen in strafzaken regelt ongeldig is verklaard. In een periode van bijna vier jaar bestond er
  daardoor geen enkele grond voor stuiting van de verja-
  
  ringstermijn. Volgens de veroordeelden was daardoor de
  verjaringstermijn verstreken voordat hun veroordeling
  definitief werd, waardoor de strafprocedure moest worden stopgezet en hun veroordeling onmogelijk gemaakt.
  Het Hof van Beroep van Brașov twijfelt of deze uitleg
  verenigbaar is met het Unierecht. Het zou er immers toe
  leiden dat de veroordeelde personen niet langer strafrechtelijk aansprakelijk kunnen worden gesteld voor belastingontduiking die de financiële belangen van de Europese Unie kan schaden. Om aan het EU-recht te voldoen, is het Hof van Beroep mogelijk verplicht om de
  jurisprudentie van het nationale Constitutionele Hof
  en/of het Hooggerechtshof buiten toepassing te laten.
  Het nieuwe tuchtregime in Roemenië maakt het echter
  mogelijk om sancties op te leggen aan rechters die deze
  jurisprudentie negeren. De Roemeense rechter vraagt
  zich daarom in dit verband ook af of de voorrang van het
  Unierecht eraan in de weg staat dat een tuchtrechtelijke
  aansprakelijkheid ontstaat van de rechters waaruit deze
  rechtbank in het hoofdgeding bestaat.
   Het Hof stelt allereerst vast dat de aanpak in de Roemeense rechtspraak, waaruit volgt dat het Roemeense
  recht gedurende een periode van bijna vier jaar geen enkele grond bood om de verjaringstermijn te stuiten, het
  risico met zich meebrengt dat de betrokken strafbare
  feiten onbestraft blijven, hetgeen onverenigbaar is met
  Unierechtelijke verplichtingen om doeltreffende en afschrikkende strafrechtelijke sancties in te stellen. Dat
  risico wordt vergroot door de eventuele retroactieve
  toepassing van het gebrek aan stuitingsgronden op een
  eerdere periode in het licht van het lex mitior-beginsel.
  Het Hof oordeelt voorts dat nationale lidstaten niet verplicht zijn om de arresten van het Constitutionele Hof
  buiten toepassing te laten, wanneer een regeling ongeldig is verklaard op basis van het lex certa-beginsel. Het
  Unierecht verplicht echter wel om in die gevallen het lex
  mitior-beginsel buiten toepassing te laten, wanneer die
  norm het mogelijk maakt om op te komen tegen de stuiting van de verjaringstermijn voor strafrechtelijke aansprakelijkheid in dergelijke zaken door procedurele
  handelingen die zijn verricht vóór die ongeldigverklaring.
  Tot slot oordeelt het Hof dat gelet op het voorrangsbeginsel, een regeling waarbij lagere rechters het risico
  lopen tuchtrechtelijke aansprakelijk te worden gesteld,
  indien zij de uitspraken van het Constitutionele Hof of
  de hoogste rechterlijke instantie buiten toepassing laten, zelfs als zij in strijd is met rechtstreeks werkende
  Unierechtelijke bepalingen, onverenigbaar is met het
  Unierecht.
  136 HvJ EU 21 december 2023, zaak C-281/22, ECLI:EU:C:2023:1018 (G.K,
  B.O.D. GmbH en S.L. t. Österreichischer Delegierter Europäischer Staatsanwalt).
  137 HvJ EU 24 juli 2023, zaak C-107/23, ECLI:EU:C:2023:606 (C.I., C.O., K.A.,
  L.N., S.P. t. Statul român).
   TBS&H 2024 | nr. 1
  
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  Cybercrime (& cybersecurity)
  Verzorgd door mr. N. van der Voort
  Inleiding
  In deze rubriek wordt stilgestaan bij de belangrijkste
  ontwikkelingen in de wet- en regelgeving en een overzicht gegeven van de rechtspraak op het gebied van cybercrime in de tweede helft van 2023.
  Ontwikkelingen in de regelgeving
  •
  Artificial Intelligence (AI)-verordening
  Het Europees Parlement en de Raad van Europa hebben
  op 9 december jl. een akkoord bereikt over (de eerste Europese) regelgeving ten aanzien van kunstmatige intelligentie. De regelgeving is gericht op identificeerbare
  risico’s en bevordert verantwoorde innovatie in Europa.
  De AI-verordening classificeert AI-systemen op basis
  van risiconiveaus, namelijk minimaal risico, hoog risico
  en onaanvaardbaar risico. Voor elk niveau zijn specifieke
  verplichtingen en verboden vastgesteld om een evenwicht te bewaren tussen innovatie en veiligheid.
  De handhaving van de nieuwe regels wordt toevertrouwd aan nationale bevoegde markttoezichtautoriteiten, die op nationaal niveau toezicht zullen houden op
  de implementatie. Op Europees niveau zal een nieuw op
  te richten ‘AI-bureau’ in de Europese Commissie coördinatie en handhaving verzorgen. Het AI-bureau wordt de
  eerste organisatie ter wereld die naast de nationale
  markttoezichtautoriteiten bindende AI-regels handhaaft.
   In geval van niet-naleving kunnen er vastgestelde boetes worden opgelegd aan bedrijven. De hoogte van de
  boetes is gerelateerd aan de ernst van de overtreding en
  de omvang van het bedrijf. Bijvoorbeeld, voor verboden
  AI-toepassingen kan de boete variëren van € 35 miljoen
  of 7% van de wereldwijde jaaromzet (indien dat hoger
  is), terwijl andere overtredingen kunnen resulteren in
  boetes van € 15 miljoen of 3%. Voor het verstrekken van
  onjuiste informatie is de boete € 7,5 miljoen of 1,5%. De
  AI-verordening biedt echter de mogelijkheid om de boetes te limiteren voor kleine en middelgrote ondernemingen en start-ups, met als doel innovatie niet te belemmeren en een evenredig governance-kader te creëren.
  •
  Doxing per 1 januari 2024 strafbaar
  Het online delen van iemands persoonlijke gegevens
  met de bedoeling om diegene te intimideren – ook wel
  doxing genoemd – is vanaf 1 januari strafbaar. Bij doxing
  gaat het bijvoorbeeld om het openbaar maken van
  adresgegevens, contactgegevens of andere gevoelige
  privéinformatie die door kwaadwillenden gebruikt kan
  worden om mensen online of fysiek lastig te vallen.
   Door het in werking treden van artikel 275d Sr zal het
  aldus strafbaar worden om persoonsgegevens van een
  ander of een derde te verschaffen, verspreiden of anderszins ter beschikking te stellen met het oogmerk die
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  ander vrees aan te (laten) jagen, ernstige overlast aan te
  (laten) doen of hem in de uitoefening van zijn ambt of
  beroep ernstig te (laten) hinderen. De voorgestelde
  strafbaarstelling is een gevangenisstraf van ten hoogste
  twee jaar of een geldboete van de vierde categorie. De
  maximale gevangenisstraf wordt met een derde verhoogd in het geval van doxing ten aanzien van personen
  met een bepaald beroep, zoals burgemeesters, politici,
  rechters, advocaten, journalisten en politieagenten.138
  •
  Samenwerkingsverband ransomwarebestrijding
  Op 4 oktober 203 hebben het OM, de politie, het Nationaal Cyber Security Centrum (NCSC), Cyberveilig Nederland en diverse private organisaties uit de cybersecuritysector convenant ‘Melissa’ ondertekend. Doel? Nederland een onaantrekkelijk doelwit te maken voor
  ransomwarecriminelen. Hoe? Op structurele basis informatie met alle partijen in het samenwerkingsverband
  uitwisselen en actuele ontwikkelingen frequenter delen
  en bespreken.
   Jurisprudentie
  •
  Ransomware
  Als start van dit jurisprudentieoverzicht is het interessant om de uitspraak van de rechtbank Amsterdam te
  behandelen. Dit betreft een van de weinige veroordelingen in Nederland voor het gebruik van ransomware. De
  rechtbank Amsterdam veroordeelde in november 2023
  een 21-jarige man voor computervredebreuk, afpersing
  en afdreiging van bedrijven in het binnen- en buitenland, het overnemen en ontoegankelijk maken van gegevens die zijn opgeslagen in een geautomatiseerd werk
  (ransomware) en gewoontewitwassen over een periode
  van drie jaar.139 Op de computer van de verdachte, die als
  vrijwilliger betrokken was bij het Dutch Institute for
  Vulnerability Disclosure (DIVD), werden persoonsgegevens van miljoenen personen gevonden, samen met
  software voor phishing-aanvallen en gebruikersnamen
  en wachtwoorden. De verdachte heeft deze gegevens
  verkregen door in te breken op de systemen van vele bedrijven. De rechtbank neemt het de verdachte kwalijk
  dat hij zijn digitale expertise inzette om bedrijven te
  hacken. De schade voor de getroffen bedrijven en instellingen werd geschat op miljoenen euro’s. De verdachte
  gebruikte ook (Tortilla) ransomware tegen slachtoffers,
  zoals bij een zorginstelling, waarbij hij de geïnfecteerde
  systemen dreigde ontoegankelijk te maken wanneer er
  niet betaald werd. Naast de veroordeling voor computervredebreuk werd de man schuldig bevonden aan gewoontewitwassen, waarbij hij zeker € 1,5 miljoen aan
  cryptovaluta witwaste. De rechtbank oordeelde dat de
  verdachte wist dat deze geldbedragen afkomstig waren
  uit misdrijven en dat hij deze bedragen doelbewust
  mengde om hun herkomst te verhullen. Vanwege de
  ernst van de feiten werd een lange onvoorwaardelijke
  gevangenisstraf gerechtvaardigd geacht. Ondanks de
  verzachtende omstandigheden, waaronder zijn jonge
  138 Kamerstukken 36 171.
  139 Rb. Amsterdam 3 november 2023, ECLI:NL:RBAMS:2023:6967.
   TBS&H 2024 | nr. 1
  
  81
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  82
  
  leeftijd en medewerking aan het onderzoek, werd de
  verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier
  jaar, waarvan één jaar voorwaardelijk. Deze straf gaat
  gepaard met een proeftijd van drie jaar en bijzondere
  voorwaarden. Verdachte moet tevens een schadevergoeding van circa € 300.000 betalen. Ten aanzien van de
  verdenking van heling van door de verdachte zelf gehackte niet-openbare gegevens wordt hij (gedeeltelijk)
  ontslagen van alle rechtsvervolging. De rechtbank haalt
  de wetsgeschiedenis van artikel 138l Sr aan, waaruit volgens de rechtbank afgeleid kan worden dat worden dat
  de wetgever het toepassingsbereik van dit artikel heeft
  willen beperken tot gegevens die uit een door een ander
  gepleegd misdrijf zijn verkregen.140
  
  ging. Op basis van het dossier komt de rechtbank tot de
  vaststelling, gedeeltelijk in lijn met hetgeen door de
  verdediging aangevoerd, ‘dat de verdachte dan misschien
  niet de beste internetondernemer is geweest, maar wel dat
  er gedurende een zekere periode daadwerkelijk sprake is
  geweest van reguliere online handel’, Maar, de handel
  vond volgens de rechtbank plaats tot september 2019,
  hierna zijn er geen aanwijzingen meer in het dossier dat
  de verdachte zijn leverancier heeft betaald en de verdachte moet vanaf die dag hebben geweten dat hij bestellingen niet meer kon leveren. Nu hij de websites niet
  heeft gesloten en bestellingen is blijven ontvangen, is
  slecht ondernemerschap volgens de rechtbank overgegaan in handelsfraude, vanaf september 2019.
   •
  Onlinehandelsfraude
  Dan het vonnis van de rechtbank Rotterdam, waarin een
  verdachte voor grootschalige onlinehandelsfraude werd
  veroordeeld.141 De strafbaarstelling van deze internetoplichting (ook wel marktplaatsfraude genoemd) werd
  na het ingaan van de Wet computercriminaliteit III in
  2019 strafbaar gesteld in (huidig) artikel 326e Sr. Dit artikel luidt:
  
  Omdat bij artikel 326e Sr de betaling van de koper niet
  een (noodzakelijke) voorwaarde is tot het begaan van
  het feit, maar het oogmerk om de betaling te ontvangen
  (terwijl hij weet dat hij niet kan leveren) van doorslaggevende betekenis is, is de rechtbank van mening dat de
  verdachte telkens als hij na september 2019 goederen
  aanbood en een koper een bestelling plaatste, zich
  schuldig maakte aan onlinehandelsfraude.
  ‘Hij die een beroep of een gewoonte maakt van het door
  middel van een geautomatiseerd werk verkopen van
  goederen of verlenen van diensten tegen betaling met
  het oogmerk om zonder volledige levering zich of een ander van de betaling van die goederen of diensten te verzekeren, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten
  hoogste vier jaren of geldboete van de vijfde categorie.’
  
  Vermeldenswaardig is dan nog dat de rechtbank in het
  vonnis erkent dat media-aandacht, met inbegrip van het
  programma ‘Opgelicht?!’, een negatieve impact heeft
  gehad op de verdachte en zijn privéleven. Desondanks
  oordeelt de rechtbank dat deze omstandigheden niet tot
  strafvermindering zouden moeten leiden. Volgens de
  rechtbank is onvoldoende concreet gemaakt door de
  verdediging hoe de media-aandacht en het filmen van
  de aanhouding het recht op een eerlijk proces zouden
  hebben geschaad. Er is geen bewijs dat het recht op een
  eerlijk proces, inclusief de onschuldpresumptie, daadwerkelijk is aangetast. Als gevolg hiervan legt de rechtbank de verdachte een gevangenisstraf van twee jaar op.
   Volgens de memorie van toelichting is in artikel 326e Sr
  strafbaar gesteld wat in de rechtspraak wel wordt aangeduid als de ‘moedwillige wanprestatie’. De strafbaarheid
  treedt in als nadeel kan ontstaan. Hiervoor is niet vereist dat daadwerkelijk betaling is gevolgd. Het oogmerk
  van de verkoper om niet of volledig te leveren en zichzelf of een ander van de betaling te verzekeren staat
  centraal.142 Daarvan is sprake indien de verdachte goederen aanbiedt ‘terwijl hij weet, in de zin van onvoorwaardelijk opzet (HR 18-11-1997, NJ 1998, 225), dat hij niet zal
  leveren’.
  De onderhavige zaak is gaan lopen door uitzendingen
  van ‘Opgelicht?!’. De verdachte had door middel van
  websites luxe kleding en accessoires aangeboden. Gedurende een jaar is er in totaal ongeveer 115 keer aangifte
  gedaan bij de politie tegen de verdachte en heeft een
  groot aantal personen tegenover de politie verklaard
  niets of verkeerde goederen te hebben ontvangen na
  een bestelling op de websites die de verdachte gebruikte. De verdediging heeft hiertegen ingebracht dat er
  meer dan 800 transacties zijn geweest, terwijl in minder
  dan een kwart van de gevallen sprake is geweest van
  aangiften dan wel klachten over niet geleverde goederen, ofwel: het oogmerk om goederen te verkopen zonder deze te willen leveren ontbreekt, aldus de verdedi140 Kamerstukken II 2015/16, 34372, nr. 3.
  141 Rb. Rotterdam 13 juli 2023, ECLI:NL:RBROT:2023:6492.
  142 Kamerstukken II 2015/16, 34372, nr. 3, p. 93.
   TBS&H 2024 | nr. 1
  
  •
  Computervredebreuk (en oplichtingspraktijken)
  In de periode van juli tot en met december 2023 hebben
  verschillende rechtbanken geoordeeld over een verdenking van computervredebreuk. Om te beginnen een
  jeugdstrafzaak waarin de verdachte door de rechtbank
  Den Haag is veroordeeld voor verschillende cyberdelicten en het voorhanden hebben van een tweetal vuurwapens met bijbehorende munitie.143 Voor wat betreft de
  vormen van cybercriminaliteit ging het in deze zaak om
  het voorhanden hebben en het verkopen van een phisingpanel (waarmee door criminelen websites worden
  opgezet die daarmee mensen zover proberen te krijgen
  dat ze op een valse (betaal)link klikken), het voorhanden
  hebben van e-mailadressen en wachtwoorden waarmee
  kon worden ingelogd op accounts van derden op bol.
  com en plegen van computervredebreuk. Via de chatapplicatie Telegram heeft de verdachte een lijst met dertig
  van deze e-mailadressen en bijbehorende wachtwoorden ontvangen. De verdachte heeft met een aantal van
  die inloggegevens ingelogd op de website van bol.com,
  de e-mailadressen van de betreffende accounts gewij143 Rb. Den Haag 6 juli 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:9796.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  zigd en vervolgens bestellingen geplaatst. Via deze accounts zijn o.a. mobiele telefoons, een PS4-game en een
  gaming headset besteld. Dit heeft ertoe geleidt dat verdachte o.a. voor computervredebreuk is veroordeeld.
   Volgens de jeugdreclassering heeft de verdachte gedurende de schorsing van de voorlopige hechtenis een positieve ontwikkeling doorgemaakt. De rechtbank is van
  oordeel dat die positieve ontwikkeling niet dient te worden doorkruist en legt daarom een jeugddetentie van
  138 dagen op, met aftrek van de tijd die verdachte vóór
  de tenuitvoerlegging van de uitspraak in verzekering en
  voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, waardoor de
  verdachte niet terug in detentie hoeft. 120 dagen van de
  straf zijn voorwaardelijk, met een proeftijd van één jaar.
  Vermeldenswaardig is de bijzondere voorwaarde dat de
  verdachte géén gebruik maakt van Telegram en zich
  onthoudt van onlinegedragingen die erop zijn gericht
  opnieuw strafbare feiten te plegen. Daarbij zal de reclassering controles van geautomatiseerde werken en digitale gegevensdragers kunnen uitvoeren. Om de verdachte daadwerkelijk nog straf te laten ervaren, legt de
  rechtbank daarnaast een taakstraf op, bestaande uit een
  werkstraf van 40 uur, subsidiair 20 dagen jeugddetentie,
  en een leerstraf van 25 uur. Deze leerstraf bestaat uit de
  training Tools4U voor onlinedelicten.
   Hierna volgt wederom een zaak van de rechtbank Den
  Haag.144 Naast het plegen van ontuchtige handelingen,
  het in bezit hebben van en de verspreiding van foto’s en
  video’s van seksuele gedragingen, heeft de verdachte
  zich schuldig gemaakt aan computervredebreuk ten
  aanzien van het TikTok-account van het (jonge) slachtoffer. Nadat de relatie met het slachtoffer was geëindigd
  is verdachte, ondanks haar verzoek om uit te loggen uit
  haar TikTok-account, daarop ingelogd gebleven met
  haar inlognaam en wachtwoord voor een periode van
  drie maanden. Om die reden komt de rechtbank tot het
  oordeel dat de verdachte opzettelijk en wederrechtelijk
  in een (gedeelte van) een geautomatiseerd werk, te weten servers toebehorende aan TikTok, is binnengedrongen met behulp van een valse sleutel, te weten door het
  gebruiken van de inlognaam en wachtwoord van het
  TikTok-account van iemand anders, waartoe hij niet gerechtigd was. Het overgrote deel van de zaak ziet echter
  de ontuchtige handelingen met een minderjarig slachtoffer. Gezien de ernst van die feiten en de persoon van
  de verdachte legt de rechtbank een gevangenisstraf van
  dertig maanden met aftrek van de tijd die de verdachte
  reeds in voorarrest heeft doorgebracht op. Zes maanden
  van de straf worden voorwaardelijk opgelegd met een
  proeftijd van drie jaar met oplegging van bijzondere
  voorwaarden en de oplegging van een contact- en locatieverbod.
  Op dezelfde dag veroordeelt de rechtbank Den Haag een
  andere verdachte voor computervredebreuk, maar in
  een geheel andere situatie.145 Deze verdachte heeft zich
  
  144 Rb. Den Haag 11 juli 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:10055.
  145 Rb. Den Haag 11 juli 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:10250.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  schuldig gemaakt aan oplichting, computervredebreuk,
  diefstal door middel van een valse sleutel, witwassen en
  – kort gezegd – het met behulp van technische hulpmiddelen en wachtwoorden toegang verschaffen tot de
  ING-bankierenapp van de slachtoffers. De methode die
  wordt gebruikt wordt ook wel de ‘1 cent Marktplaats’-methode genoemd. Naar aanleiding van meerdere aangiftes, waaronder een van de ING waarin melding is gemaakt van 110 klanten die slachtoffer zouden zijn geworden van o.a. computervredebreuk en oplichting, is
  een onderzoek genaamd 30Spring gestart. Daaruit is
  gebleken dat de dader de volgende modus operandi zou
  hebben gebruikt. Het slachtoffer dat een advertentie
  heeft geplaatst om een goed te verkopen op Marktplaats
  wordt op WhatsApp benaderd door een geïnteresseerde
  ‘koper’, vaak met de naam van een vrouw. Nadat er een
  overeenkomst is gesloten geeft de ‘koper’ aan nare ervaringen te hebben gehad op Marktplaats en vraagt of de
  verkoper daarom ter verificatie een betaallink van één
  cent kan sturen. De verkoper komt via deze link terecht
  op een vervalste website (phishing site) die lijkt op de
  website van de bank en vult daar zijn of haar bank- en
  betaalgegevens in. Op deze manier komt de ‘koper’ aan
  de inlog- en bankgegevens van de verkoper en kan daarmee geld van diens rekening opnemen of overschrijven.
  Er is echter onvoldoende concreet en verifieerbaar bewijs
  dat de verdachte betrokkenheid heeft gehad bij alle 110
  fraudegevallen die de ING in de aangifte heeft opgesomd.
   Vermeldenswaardig in dit verband is het volgende. Niet
  alle 110 aangiftes zijn volgens de rechtbank aan het dossier toegevoegd en uit de aangifte van de ING blijkt niet
  welke gedupeerde klanten direct of indirect aan de verdachte kunnen worden gekoppeld. Dat alle fraudedossiers direct of indirect via een DeviceBindingID aan het
  IP-adres van de verdachte te relateren zijn, acht de
  rechtbank onvoldoende voor het oordeel dat de verdachte in alle 110 fraudegevallen zich schuldig heeft gemaakt aan de ten laste gelegde feiten. De rechtbank
  spreekt hem dan ook vrij van dit deel van de tenlastelegging. De verdachte wordt door de rechtbank veroordeeld
  tot een gevangenisstraf van 85 dagen, waarvan 14 dagen
  voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.
  Ook de rechtbank Midden-Nederland kwam tot veroordelingen voor deze ‘1 cent Marktplaats’-fraude.146 Het
  gaat in deze uitspraken o.a. om een veroordeling voor
  (het medeplegen van) computervredebreuk. Via
  nep-profielen waarmee de verdachte zich voordeed als
  een vrouwelijke koper werden de aangevers (de verkopers) via Marktplaats benaderd en liet de koper weten
  een aangeboden goed te willen kopen. Vervolgens werd
  aan de verkoper gevraagd om 1 cent over te maken ter
  verificatie van het rekeningnummer. Nadat de slachtoffers op de betaallink hadden geklikt en hun inloggegevens hadden ingevuld op de phishing-website die qua
  uiterlijk overeenkwam met de website van hun eigen
  bank (de Rabobank), werd het contact verbroken. Daar146 Rb. Midden-Nederland 28 april 2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:1997 en
  ECLI:NL:RBNE:2023:1998, beide uitspraken in juli 2023 gepubliceerd.
   TBS&H 2024 | nr. 1
  
  83
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  na had de verdachte toegang tot de bankomgeving van
  het slachtoffer. De verdachte wordt veroordeeld tot een
  taakstraf van 100 uur.147 Onder dezelfde modus operandi
  is een tweede verdachte veroordeeld tot het meermalen
  medeplegen van computervredebreuk en diefstal door
  middel van valse sleutels. Deze verdachte wordt door de
  rechtbank veroordeeld tot een taakstraf van 180 uur.148
  
  84
  
  In november 2023 deden zich twee zeer gelijkaardige
  zaken voor bij de rechtbank Noord-Holland. De rechtbank heeft in deze zaken twee individuen van respectievelijk 25 en 27 jaar oud veroordeeld wegens oplichting
  via Tikkie, computervredebreuk en diefstal met valse
  sleutel gedurende de periode van februari tot en met augustus 2019. Ook hier werden slachtoffers benaderd die
  goederen te koop aanboden op Marktplaats. Onder een
  fictieve identiteit namen de verdachten contact op met
  de slachtoffers en stemden een koopprijs af. Vervolgens
  vroegen ze de slachtoffers om 1 cent over te maken naar
  hun bankrekening om de legitimiteit te verifiëren, waarbij ze een valse Tikkie-link verstuurden. De slachtoffers
  klikten op de link en belandden op een website die leek
  op hun bankpagina. Op deze nagemaakte site vulden ze
  hun bankinloggegevens in, waardoor de fraudeurs toegang kregen tot hun bankgegevens en digitale bankomgeving. Hierdoor konden de daders geld overboeken
  naar andere rekeningen of aankopen doen. De rechtbank oordeelde dat deze strafbare feiten niet alleen financiële schade toebrachten aan de slachtoffers, maar
  ook aanzienlijke schade toebrachten aan het algemene
  vertrouwen in onlinebetalingssystemen. De 27-jarige
  man, die tientallen slachtoffers maakte, kreeg een gevangenisstraf van twintig maanden en werd veroordeeld
  tot het betalen van een schadevergoeding van ruim
  € 5.000. Daarentegen, omdat de 25-jarige man minder
  slachtoffers maakte, berouw heeft getoond, momenteel
  werk heeft en afstand heeft genomen van zijn criminele
  verleden, werd hem een gevangenisstraf van 323 dagen
  opgelegd – overeenkomend met de tijd die hij reeds in
  voorarrest heeft doorgebracht. Hij moet een schadevergoeding van ruim € 4.500 betalen.149
  Ook in de tweede helft van 2023 zijn er weer ambtsdragers veroordeeld voor computervredebreuk (en het
  schenden van ambtsgeheimen).  148 Rb. Midden-Nederland 28 april 2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:1998.
  149 Rb. Noord-Holland 21 november 2023, ECLI:NL:RBNHO:2023:11687 en
  ECLI:NL:RBNHO:2023:11708.
  150 Rb. Overijssel 18 juli 2023, ECLI:NL:RBOVE:2023:2774.
  TBS&H 2024 | nr. 1
  
  dachte geen concrete, verifieerbare en onderbouwde
  verklaring heeft gegeven waaruit blijkt dat de betreffende bevraging noodzakelijk zijn geweest voor de uitoefening van zijn functie. De verdachte heeft verklaard dat
  de bevragingen louter voor privédoeleinden of uit
  nieuwsgierigheid van zichzelf of van een ander zijn gedaan. Uit het bewijs blijkt dat hij meerdere namen en
  adresgegevens op verzoek van anderen heeft opgezocht.
  De verdachte verklaart zelf dat hij in een deel van die
  gevallen de informatie deelde met zijn vriendin en zijn
  ex-vriendin. De rechtbank heeft daarnaast vastgesteld
  dat hij informatie heeft gedeeld met een medeverdachte. De rechtbank veroordeelt de voormalig politieambtenaar tot een gevangenisstraf van vijftien maanden,
  waarvan drie maanden voorwaardelijk.
  De medeverdachte in de hiervoor genoemde zaak van de
  voormalig politieagent is door de rechtbank Overijssel
  schuldig bevonden aan het uitlokken van computervredebreuk en vervolgens deze gegevens voor zichzelf of
  een ander overnemen, en het uitlokken van het opzettelijk schenden van het ambtsgeheim.151 De verdachte
  heeft aan de politieambtenaar, een kennis van hem, gevraagd adresgegevens op te zoeken van de vrouw van
  een vriend van de verdachte. De vrouw van de vriend
  van de verdachte zou bij die vriend zijn weggegaan en
  zijn zoon hebben meegenomen. De vriend van de verdachte was op zoek naar zijn zoon en heeft verdachte
  daarbij om hulp gevraagd. De verdachte heeft vervolgens bewust gebruik gemaakt van de mogelijkheid van
  de politieambtenaar om informatie te krijgen, terwijl hij
  wist dat deze informatie niet voor zijn ogen was bestemd. De rechtbank veroordeelt de verdachte tot een
  taakstraf van 160 uur, waarvan 80 uur voorwaardelijk.
   In lijn met de voorgaande twee uitspraken werd een andere man in augustus 2023 ook veroordeeld voor het
  overnemen van niet-openbare gegevens zonder bevoegde toegang. Het ging hier om een mondhygiënist werkzaam bij een tandartsenpraktijk in Gendt. De mondhygienist bekeek in de zomer van 2021, op het moment dat
  hij tijdens de vakantieperiode alleen in de praktijk was,
  bestanden waar hij vanuit zijn functie niet bevoegd toe
  was en kopieerde vertrouwelijke en persoonlijke informatie zoals verslagen van functioneringsgesprekken en
  arbeidsovereenkomsten. Zowel tijdens het verhoor bij
  de politie als tijdens de rechtszaak legde de man geen
  verklaring af waarom hij de gegevens had overgenomen.
  De rechtbank komt uiteindelijk tot een taakstraf van 120
  uur. De rechtbank neemt het de verdachte kwalijk dat hij
  de personen van wie hij persoonlijke informatie heeft, in
  het ongewisse laat over wat er met de overgenomen informatie is gebeurd.152
  In de volgende zaak staat de eerste Nederlandse verdachte terecht in een internationaal politieonderzoek
  genaamd ‘Cookie Monster’ naar de criminele handels-
  
  151 Rb. Overijssel 18 juli 2023, ECLI:NL:RBOVE:2023:2772.
  152 Rb. Gelderland, 21 augustus 2023, ECLI:NL:RBGEL:2023:4766.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  website Genesis Markert.153 In dit internationale onderzoek werkten de FBI, Europol en de Nederlandse politie
  samen. Deze criminele handelswebsite is op 4 april 2023
  met ‘Operation Cookie Monster’ door de FBI offline gehaald. Het onderzoek leidde tot doorzoekingen in 17
  landen wereldwijd. In Nederland werden 17 verdachten
  aangehouden na 23 doorzoekingen. De website Genesis
  Market, een soort marktplaats voor bots (computerprogramma’s die menselijk gedrag nabootsen), verkocht
  gebruikersprofielen met bijbehorende zogenoemde fingerprints. Daarmee konden de afnemers computers van
  derden hacken en het ‘digitale leven’ van hun slachtoffers overnemen. Er zouden zo’n twee miljoen slachtoffers ‘besmet’ zijn geraakt door de bewuste malware,
  waaronder ongeveer 50.000 Nederlanders. De verdachte
  die terechtstond bij de rechtbank Den Haag in september 2023 zou een van de hackers zijn geweest die de malware kocht op Genesis Market en vervolgens gebruikte
  om slachtoffers te maken. Uit de bewijsmiddelen volgt
  dat hij gedurende een periode van meer dan twee jaar
  1029 bots met (online) identificerende persoonsgegevens online heeft gekocht en voorhanden heeft gehad.
   Vervolgens heeft de verdachte op de accounts van de
  slachtoffers ingelogd en deed hij bestellingen op andermans kosten en onder andermans naam op verschillende webshops. Hij is bij het plaatsen van deze bestellingen volgens de rechtbank op een listige wijze te werk
  gegaan: hij liet de bestellingen afleveren op een ander
  adres dan dat van zijn slachtoffers en logde meteen na
  het plaatsen van de bestellingen in op de e-mailaccounts van de slachtoffers om de bevestigingsmail van
  zijn zojuist geplaatste bestelling te verwijderen. Op deze
  manier bleven de slachtoffers in het ongewisse over de
  bestellingen. In totaal heeft de verdachte 34 slachtoffers
  benadeeld voor een totaalbedrag van enkele duizenden
  euro’s. Daarnaast heeft de verdachte persoonsgegevens
  van vele anderen verkregen. Hoewel niet kan worden
  vastgesteld dat het ook in andere gevallen tot identiteitsfraude is gekomen, kan het volgens de rechtbank
  niet anders dan dat de verdachte de persoonsgegevens
  heeft gekocht met dat oogmerk. De voornoemde gedragingen leverden o.a. een veroordeling voor computervredebreuk op. De verdachte wordt veroordeeld tot een
  gevangenisstraf voor de duur van 24 maanden, waarvan
  acht maanden voorwaardelijk met een proeftijd van
  twee jaar.
  In tegenstelling tot de hiervoor beschreven zaken
  spreekt de rechtbank Zeeland-West-Brabant een verdachte vrij van de ten laste gelegde computervredebreuk
  wegens het ontbreken van het ‘binnendringen’ in de zin
  van artikel 138ab Sr.154 De verdachte werd vervolgd voor
  het plegen van computervredebreuk ten aanzien van
  zijn moeder. De verdediging is van mening dat het ondersteunend bewijs ontbreekt voor het bestanddeel ‘wederrechtelijk’ en dat verdachte toestemming had van
  
  153 Rb. Den Haag 19 september 2023, ECLI:NL:RBDHA:2023:14140.
  154 Rb. Zeeland-West-Brabant 29 september 2023, ECLI:NL:RBZWB:2023:
  6759.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  zijn moeder om in haar computer te kijken. Op basis van
  het dossier stelt de rechtbank vast dat verdachte met de
  kennelijke toestemming van zijn moeder plaats heeft
  genomen achter haar computer en in haar mailbox heeft
  gekeken. Vervolgens heeft verdachte ook de prullenbak
  van de mailbox geopend. Afgezien van de vraag of er
  voor het kijken in de prullenbak wel of geen toestemming bestond, heeft verdachte hiervoor volgens de
  rechtbank geen enkele vorm van beveiliging te hoeven
  doorbreken of omzeilen. De rechtbank is van oordeel dat
  daarmee geen sprake is van enige vorm van binnendringen zoals bedoeld in artikel 138ab lid 1 Sr. De rechtbank
  acht daarom niet wettig en overtuigend bewezen dat
  verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan computervredebreuk. De verdachte wordt dan ook vrijgesproken
  van dit feit.
   Een andere veroordeling die noemenswaardig is, is die
  door de rechtbank Noord-Holland met betrekking tot
  bankhelpdeskfraude.155 Deze vorm van criminaliteit is
  voor verdachten op relatief gemakkelijke wijze uit te
  voeren en kan (om die reden) zeer lucratief zijn. Veelal
  zijn de slachtoffers van hogere leeftijd, zo ook in deze
  zaak. De modus operandi was als volgt. De slachtoffers
  werden telefonisch benaderd door een van de daders,
  die zich voordeed als (helpdesk)medewerker van de
  bank (meestal de Rabobank) en die de slachtoffers wijsmaakte dat hun banktegoed gevaar liep. Vervolgens
  werden de slachtoffers gemanipuleerd zodat zij inlogden in hun internetbankierenomgeving en toelieten dat
  de computer of tablet door de verdachten op afstand
  werd overgenomen, dan wel zodat zij bewogen werden
  om betalingen te doen via sms-berichten met QR-codes
  die van banken afkomstig leken te zijn, maar door de
  verdachten verstuurd waren. Vervolgens werden door de
  verdachten of – op instructie van de verdachten – door
  de slachtoffers zelf aanzienlijke geldbedragen overgeschreven naar andere rekeningen. In meerdere gevallen
  ging het geld naar een PayPal-account in Duitsland. Bij
  het overnemen van de computers of tablets op afstand
  maakte de verdachte gebruik van het programma Anydesk. De verdachte heeft zich volgens de rechtbank
  schuldig gemaakt aan het meermaals medeplegen van
  oplichting, diefstal d.m.v. valse sleutels en computervredebreuk. Bij het opleggen van de straf heeft de rechtbank o.a. rekening gehouden met het feit dat de verdachte al eerder ter zake van vermogensdelicten is veroordeeld. De verdachte wordt veroordeeld tot een
  gevangenisstraf van achttien maanden.
   En last but not least voor dit onderdeel behandelen we
  nog een uitspraak van de rechtbank Midden-Nederland,
  waarbij een verdachte schuldig werd bevonden aan diverse digitale misdrijven. De bewezenverklaarde feiten
  omvatten diefstal met valse sleutels, computervredebreuk, heling van niet-openbare gegevens, en het voorhanden hebben van wachtwoorden die bestemd waren
  om computervredebreuk te plegen. De verdachte heeft
  
  155 Rb. Noord-Holland 20 oktober 2023, ECLI:NL:RBNHO:2023:10505.
   TBS&H 2024 | nr. 1
  
  85
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  86
  
  via Marktplaats 168 phishingberichten verstuurd, waarbij hij gebruikmaakte van inloggegevens die hij had gekocht. Deze berichten leidden de ontvangers naar een
  frauduleuze site die leek op de digitale omgeving van
  Marktplaats. De rechtbank stelt vast dat de verdachte
  samen met een ander actief bezig was met phishingactiviteiten, inclusief het aanschaffen van lijsten met accountnamen en bijbehorende wachtwoorden, bekend
  als ‘splits’. Daarnaast was de verdachte betrokken bij
  inbraken in de internetbankierenaccounts van verschillende slachtoffers. Hiervoor gebruikte de verdachte de
  gegevens verkregen via de phishinglinks. Slachtoffers
  zochten naar ‘SNS’ op Google, klikten op een phishinglink en voerden hun bankgegevens in op een frauduleuze site, waarna de verdachte en de medeverdachte
  de gegevens wijzigden. Op de telefoon van de verdachte
  was veel bewijsmateriaal aangetroffen, zoals: afbeeldingen van bankgegevens, pinpassen en pincodes én een
  filmpje waarin mutaties van een bankrekening zichtbaar
  zijn. Ondanks de ontkenning van betrokkenheid door de
  verdachte, heeft hij geen verklaring gegeven voor het
  belastende materiaal op zijn telefoon. Gelet op de aard
  en ernst van de feiten, heeft de rechtbank in beginsel
  een gevangenisstraf van drie maanden, waarvan twee
  voorwaardelijk, en een taakstraf van 120 uur passend
  geacht. Echter, vanwege overschrijding van de redelijke
  termijn wordt de gevangenisstraf geheel voorwaardelijk
  opgelegd, met een proeftijd van twee jaar. De medeverdachte werd veroordeeld tot jeugddetentie van 60 dagen
  en een taakstraf van 60 uur.156
  •
  DDoS-aanvallen
  Waar in de vorige kroniek slechts kon worden volstaan
  met het benoemen van de moeilijkheid tot opsporing
  (en uiteindelijke berechting) van daders van DDoS-aanvallen en de verschillende aanvallen die het nieuws
  haalden, is er deze kroniek één veroordeling te noemen.
   ‘Een serie DDoS-aanvallen treft momenteel de dienstverlening van het CBR. De website http://CBR.nl en de
  Klantenservice zijn daardoor slecht of helemaal niet bereikbaar. Er wordt gewerkt aan een oplossing. Excuses
  voor de hinder die je kunt ondervinden.’
  De rechtbank Midden-Nederland heeft in oktober 2023
  een jonge verdachte veroordeeld voor het plegen van
  meerdere DDoS-aanvallen jegens het CBR in de periode
  mei 2021. Het CBR werd volgens de rechtbank uit het
  niets geconfronteerd met deze aanvallen, die storingen
  hebben veroorzaakt en potentiële klanten de toegang
  tot de diensten hebben ontzegd. De verdachte heeft verklaard via een zogenoemde booter-site (waarop een
  dienst om een DDoS-aanval mee uit te voeren kan worden gekocht) opdracht te hebben gegeven om de
  DDoS-aanvullen uit te voeren op het CBR. Volgens de
  rechtbank zijn geen aanknopingspunten aanwezig in
  het dossier die erop wijzen dat deze opdrachten niet zijn
  uitgevoerd. Om die reden gaat de rechtbank ervan uit
  156 Rb. Midden-Nederland 10 november 2023, ECLI:NL:RBMNE:2023:6180
  en ECLI:NL:RBMNE:2023:6181.
  TBS&H 2024 | nr. 1
  
  dat deze aanvallen ook daadwerkelijk hebben plaatsgevonden. Dat op deze dagen wellicht ook (eerder)
  DDoS-aanvallen door anderen zijn uitgevoerd, maakt
  volgens de rechtbank niet dat kan worden geconcludeerd dat de aanvallen door verdachte geen gevolgen
  hebben gehad.
  ‘Verdachte heeft met zijn handelingen de situatie verergerd althans en ervoor gezorgd dat de website (langer)
  uit de lucht bleef en/of dat de inspanningen om de gevolgen van de aanvallen te mitigeren of ongedaan te maken
  intensiever zijn geweest.’
  De rechtbank veroordeelde de verdachte – op grond van
  het jeugdstrafrecht – tot een werkstraf voor de duur van
  120 uur waarvan 60 uur voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar.
   Varia
  Verzorgd door prof. mr. J.S. Nan
  Sinds de zaak De Legé tegen Nederland (eind 2022) is
  meer duidelijk geworden omtrent de reikwijdte van het
  nemo tenetur-beginsel.157 Met name met betrekking tot
  wat het EHRM in die zaak noemde ‘financial law matters’. Dat zijn (punitieve) zaken buiten het ‘hardcore
  strafrecht’, zoals belasting- en douanezaken en financiele fraude. Het EHRM geeft in die zaak een algemeen
  kader om te beoordelen of het nemo tenetur-beginsel
  van toepassing is en of het beginsel geschonden wordt
  (en daarmee uiteindelijk sprake is van een (on)eerlijk
  proces). In een notendop komt het – voor zover de lezers
  van deze kroniek met name zullen willen weten – hierop
  neer. Potentieel bewijsmateriaal dat onafhankelijk van
  de wil van de verdachte bestaat (in de zin dat het ‘fysiek’
  bestaat), mag van hem worden afgedwongen in een ‘financial law matters’-onderzoek, als deze stukken relevant zijn voor het onderzoek en zij al bestaan (en dus
  niet door de betrokkene hoeven te worden gecreëerd).
  Ook moet de overheid van het bestaan van de stukken al
  op de hoogte zijn. Hiermee is een ‘fishing expedition’
  naar (andere) stukken verboden. Van de betrokkene c.q.
  verdachte mag bijvoorbeeld door de Belastingdienst onder (enige) druk worden verlangd dat hij relevant documentatiemateriaal eventueel zelf aanlevert aan de overheid. Hiermee is de Nederlandse aanpak en invulling
  van het nemo tenetur-beginsel door het EHRM nadrukkelijk geaccordeerd.
  In HR 14 november 2023, ECLI:NL:HR:2023:1562, NTFR
  2023/2235, m.nt. R.B.H. Beune sluit de Hoge Raad hierbij – zoals mocht worden verwacht – aan. De verdachte
  was in beeld in een onderzoek naar ten minste één internationale bestelling van illegaal vuurwerk. Door een
  opsporingsambtenaar werd hij uitgenodigd voor ver-
  
  157 EHRM 22 oktober 2022, ECLI:CE:ECHR:2022:1004JUD005834215, NJ
  2023/205, m.nt. B.E.P. Myjer (De Legé t. Nederland).
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002024010001008
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  hoor en op grond van artikel 19 WED gevorderd om –
  ‘alle gegevens, welke betrekking hebben op bestellen en
  ontvangen van vuurwerk, mee te nemen naar het verhoor’.
  De verdachte legde deze vordering naast zich neer. Vervolgens werd hij vervolgd wegens schending van artikel 26 WED. Het hof stelde echter vast dat de verdachte,
  als hij uitvoering aan de vordering zou hebben gegeven,
  zou kunnen meewerken aan het verkrijgen van belastend bewijs tegen hemzelf. En dat in een fase dat hij al
  verdachte was van overtreding van de Wet milieubeheer.
  Omdat volgens het hof de opsporingsambtenaren deze
  gegevens niet ‘eigenmachtig’ konden verkrijgen, was de
  verkrijging van de gevorderde stukken afhankelijk van
  de wil van verdachte. Het hof ontsloeg de verdachte
  daarom van alle rechtsvervolging. Ingevolge het uit artikel 6 lid 1 EVRM voortvloeiende nemo tenetur-beginsel
  moesten de strafbepalingen in dit geval buiten toepassing blijven.
  plichting bestaat om het op verzoek af te staan.158 Wat
  dat betekent voor een kwestie als deze of die van De Legé
  is nog geen uitgemaakte zaak.
  