text: GENETISCHE
  VULGARIS
  
  ONDERZOEKINGEN
  
  MILL.
  EN
  
  NOVA
  
  DE
  
  OVER
  
  LINARIA
  
  ONDERSOORT
  
  LINARIA
  
  SCHOLTE.
  I.
  door M. J. SinKs.
  De mededeelingen van Pater A. ScrIOLT~, S.J. in 19191) over
  een door hem gevonden en als L i n a r i a nova besehreven ondersoort van "Linaria vulgaris Mill. hadden mijn aandaeht getrokken,
  omdat het, bii den stand onzer kennis van de Nederlandsehe
  phanerogamenflora, wel een zeldzaam geval mag genoemd worden,
  dat een zoo sterk van her
  gewone soortstype afwiikende en tot dusver niet
  besehreven plant in ons
  land wordt aangetroffen.
  Teneinde te trachten lets
  omtrent het genotypische
  verschil tusschen het soortstype en den nieuwen vorm
  te weten te komen, werd
  door mij aan den Heer
  SCHOLTE verzocht, materiaal dezer plant te mijner
  beschikking te stellen, aan
  welk verzoek hij met de
  meeste bereidwilligheid
  voldeed. Daarvoor zeg ik
  hem dan ook te dezer
  Fig. 1.
  plaatse dank.
  1) Een nieuwe varieteit van Linaria vulgaris (De Levende Natuur XXIV.
  p. 117--119).
  E e n nieuwe plant: Linaria nova? (Studien. 1919. p. 482--485).
  376 SIRKS,GENETISCHE ONDERZOEKINGEN OVER LiNARIA VULGARIS MILL.
  Die verschillen hebben alleen betrekking op vorm en kleur van
  de bloem; de habitus en de overige morphologische kenmerken
  zijn bij L. nova dezelfde als bii de typische L. vulgaris (fig. 1).
   Maar onmiddellijk opvallend is het onderscheid tusschen beide
  wat de bloem aangaat ; bii L, vulgaris de gewone bekende gespo0rde,
  zwavelgele bloemkroon , de beide slippen van de bovenlip aangedrukt en aan den top lets naar voren overgebogen, de drie vrii
  kleine slippen van de onderlip grootendeels met elkaar vergroeid,
  waardoor her geheel een gewelfd ,,masker" vormt, dat donker oranje gekleurd
  is, de kroonbuis vriiwel zuiver peperhuisvormig; de bloemen van Z. nova
  daarentegen zonder spoor, lichter , biina
  witgeel, slippen van de bovenlip vlak
  uitgebreid, aan den top naar achteren
  gewelfd, de drie slippen van de onderlip reel grooter (ongeveer 1 cM. lang)
  onderling niet vergroeid, in 6~n vlak
  liggend, zoodat het masker ontbreekt,
  evenals de oranje kieur, terwijl de
  kroonbuis even onder de lippen een
  duideliike uitzakking (buik)vertoont.
  Ook scheen her, dat de bloeiwijze der
  L. vulgaris wat m e e r gedrongen gebouwd was, dan die van de L. nova,
  Fig. 2.
  gevolg van de grootere afstanden tusschen de opeenvolgende bl~
  en
  van het kleiner aanta! bloemen per bloeiwijze van den nieuwen
  vorm (fig. 2). Behalve deze hier bedoelde vorm van L. nova, zooals
  ze door mij in Aug. 1919 van den Heer SCHOLTEwerd ontvangen,
  heeft hijzelf er h o g enkele, min~ of meer afwijkende aangetroffen,
  die hij t. a. p. ook kort beschreven heeft. De belangrijkste afwijkingen
  betroffen de onderlip, die niet steeds zoo diep ingesneden is als
  in her door mij gebruikte exemplaar, maar veelal een gedeeltelijke
  vergroeiing van de drie slippen toont, waardoor toch eenigszins
  een masker gevormd wordt. SCHOLTE geeft aan de beide uitersten
  een naam: de eene, sterk in~esneden, incisa: de andere, masker,
  vormende, per sonificans.
  EN DE ONDI~RSOORT LINARIA NOVA SCHOLTE. I.
   377
  
  Her o n d e r z o e k naar de genotypische constitutie Van dezen nieuwen
  vorm beloofde nu voornamelijk hierom belangwekkend te worden,
  o m d a t SCHOLTE uit het zaad van een L. nova zeer uiteenloopende
  nakomelingen had gekregen, die misschien a l l e door kruising met
  L. vulgaris ontstaan waren. Immers zoowel L. v u l g a r i s m s L. nova
  zijn zelfsteriel; noch SCHOLTE, noch ik hebben d0or zelfbevruchting
  van een dier beide plan!en zaad kunnen verkrijgen. W e l gaven
  sommige bloemen ongecastreerd in isolatiekooien zaad, echter ook
  gecastreerde bloemen d e d e n dit en wel alleen indien de planten
  met andere samen in een isoleerkooi geplaatst waren van vrij
  wijdmazig neteldoek, welke isolatie voor L i n a r i a ' s volkomen on-
  
  Fig. 3.
  1920.655.4. 1920.702.3.
  voldoende moet genoemd worden. Isolatie is alleen afdoende te
  maken door zakjes van perkamempapier, door wiide reageerbuizen
  of door isolatiekooien van zwaar dichtgeweven linnen~waarbinnen
  echter de temperatnnr gauw te hoog wordt, wat o p zichzelf aan
  de vruchtzetting schade doer.
  Aan de stamplant, in Aug. 1919 van den H e e r SCHOLTE ontvangen, beyond zich, behalve een aantal bloemen, ook hog een
  bijna rijpe vrucht, waaruit enkele zaden geoogst konden worden.
   Daarna werden van de plant een 15-tal stekken gemaakt, die allen
  (1919.610.1-15) tot krachtige planten opgroeiden en bet type van
  L i n a r i a nova incisa behielden. Het zaad van deze vrucht was
  dus van onbekenden herkomst, v o o r z o o v e r de vaderplant betrof;
  het eenige zekere w a s , dat de m o e d e r een L i n a r i a nova incisa
  was. En zooals SCHOLTE reeds gevonden had, gaf o o k d i t v a n d e n
  nieuwen vorm geoogste zaad planten, die onderling verschilden: de
  cultuur 1920.655 bestond uit 5 planten, waarvan drie (1,2,5) h e r
  zuivere nova incisa type hadden, terwijl de beide andere indivi.
  1919.610.12.
  378 SIRKS, G E N E T I S C H E O N D E R Z O E K I N G E N OVER L I N A R I A VULGARIS M I L L.
  duen (3, 4) geheel een intermediair karakter hadden tusschen vulgarls en incisa (fig. 3 midden). Gezaaid werden deze planten op
  17 Maart0 hun bloei duurde van eind Mei tot eind Augustus en
  de eerste riipe vruchten daarvan werden begin Augustus geoogst.
   Misschien waren de drie eerstgenoemde individuen door kruising
  met genotypisch identieke individuen ontstaan, de beide laatsten
  met behuip van vulgaris.stuifmeel; misschien o o k waren zii alle
  kruisingsprodukten van nova )< vulgaris. Zekerheid omtrent den oorsprong dezer zaden bestond echtei" niet, wel vrii sterk ten opzichte der beide intermediairen, maar geenszins wat betreft de
  drle nova's. In de eerste plaats moest dus de vraag beantwoord
  worden: h o e gedraagt zieh een Fl-generatie van L. ~ova inei, a )<
  L. vulgaris, die onder strenge waarborgen voor zekerheid aangaande
  beide ouders en onder uitsluiting van spontane kruisingen verkregen wordt ?
  Daartoe werden door mii kruisingen gemaakt tusschen een aantal
  stekplanten (klonen) van de oorspronkelijke L. nova incisa (1919. 610)
  afkomstig uit Grave en wilde exemplaren van L. vulgaris (1920. 702)
  van den Riindiik bii Wageningen, die dus naar alle waarschijnliik.
   held geen nauwe bloedverwantschap met de planten van Grave
  hadden. Deze kruisingen werden verricht in den loop van Juni 1920;
  bet zaad, geoogst begin Aug., werd onmiddellijk gezaaid, kiemde
  terstond, zoodat de Fl-individuen als kleine plantjes in stekpoties
  overwinterd konden worden en half Mei 1921 reeds in bloei kwamen,
  Door bet zeer droge jaar ontwikkelden de planten zich vrii slecht;
  sommigen stierven reeds in d e n v o o r z o m e r boven den grond geheel
  af, maar begonnen na de enkele regendagen in September weer
  teekenen van leven te geven. Een 9-tal Fl-families werd in 1920
  verkregen (793--801), die L. nova inclsa als moeder en L. vulgaris
  als vader hadden; de recipr0ke kruising werd in twee families
  opgekweekt. De eerstgenoemde negen families behoorden hog tot
  twee groepen: 793--797 hadden als vaderplant een ander individu
  van L. vulgaris (hi. 1920. 702.3), dan de families 798--801, die met
  1920.702.1 "als vaderplant gemaakt waren. Ook de beide reciproke
  families stamden van deze verschillende individuen van L. vulgaris
  af. Dat hiermee rekening gehouden moest worden, was wel niet
  geheel zeker, maar met her oog op de onbekendheid ten opzichte
  der genotypische zuiverheid dezer wilde L. vulgaris.planten toch
  
  EN DE O N D E R S O O R T L I N A R I A NOVA S C H O L T E . I.
  379
  
  eisch van nauwkeurigheid. Mogelijke verschillen ten aanzien van
  L.~ nova incisa.genotype mochten als uitgesloten beschouwd~Worden,
  aangezien ~al mijn exemplaren klonen waren, van eenzelfde stamplant afkomstig.
  De oorsprong der Fl-families kan dus als volgt vastgelegd worden :
  I. L. nova incisa 2 )< L. vulgariso'. 793 : 1919. 610.4. X 1920.702.3.
  794:1919.610.7 )< 1920.702.3.
  795 : 1919. 610.8 )< 1920.702.3.
   7 9 6 : 1 9 1 0 . 6 1 0 . 9 • 1920.702.3.
  797 : 1919. 610.10 ;,< 1920. 702.3.
  II. L. nova incisa ~ )< L. vulgaris ~. 798 : 1919. 610.10 X 1920. 702. I.
  799 : 1919. 610.11 )< 1920. 702.1.
  800 : 1919, 610.12 X 1920.702. I.
  80I : 1919. 610.15 >( 1920.702. I.
  III. L. vulgaris 9 )< L. nov a incisa o'. 802 : 1920.702.1. )< 1919.610. 12.
  IV. L. vulgaris 2 )< L. nova in cisa ~. 803 : 1920.702.3. X 1919. 610. 12.
  Bij een oppervlakkige beschouwing van deze vier Fl-groepen
  toen ze in vollen bloei stonden, bleek reeds onmiddelliik, dat deze
  Fl-generaties allerminst aan den theoretisch te stellen eisch van
  eenvormigheid voldeden. Hun samenstelling was uitermate heterogeen. Hoofdzakeliik konden in bet totaal der Fl-generaties vier
  typen van individuen onderscheiden worden, waarvan een korte
  beschrijving hier naast de foto's volgt:
  F r t y p e a. Spoor is tot voile lengte ontwikkeld; her masker en
  de intensiteit der oranjekleur vriiwel even sterk als bii L. vulgaris;
  onder het masker is de kroonbuis eenigszins verwijd, zoodat een
  geringe buikontwikkeling plaats gevonden heeft. De bloemkleur is
  overigens zwavelgeel (fig. 4).
  Fl-type b. Spoor is gereduceerd tot een klein stompje van 2
  3 raM. lang; masker en intensiteit van oranjekleur goed ontwikkeld,
  hoewel duidelijk minder dan in type a. Bulk van de kroonbuis
  zeer duidelijk. Bloemkleur zwavelgeel als in a. (fig. 5).
  Fl-type c. Spoor ontbreekt geheel; masker en oraniekleur nog
  duideliik aanwezig, echter in nog geringer mate dan in type b;
  buik in de kroonbuis goed zichtbaar. Kleur overigens lichter dan
  a en b. (fig. 6).
   F r t y p e d. Spoor ontbreekt geheel; masker e n oranie vlek zeer
  
  3 8 0 SIRKS, GENETISCHE ONDERZOEKINGEN OVER LINARIA VULGARIS MILL.
  gering ontwikkeld en in verband daarmee de insnijdingen in de
  onderlip dieper dan bij de andere typen. Bulk in de kroonbuis
  goed ontwikkeld. Kleur der geheele bloem lichtgeel, bijna witgeel (fig. 7).
  Bij nader onderzoek bleken alle 4 deze typen nog twee vormen
  te bevatten: 1) de slippen der bovenlip waren rechtopstaand, ook
  bij oudere bloemen, of lets achterwaarts (nooit naar voren) gebogen
  en 2) de slippen der bovenlip zijn duidelijk naar voren overgewelfd.
  Fig. 4.
  F,-type al.
  1920.798.11,
  
  Fig. 5.
  F,-type b2.
  1920.798.8.
  Fig. 6.
  F,-typelcl.
  1920.802.6.
  Fig. 7.
  F,-type dl.
  1920.802,8.
  Zoodoende kon in de Fl-generatie een 8-tal lypen onderscheiden
  worden: al, a2 (sterk op L. vulgaris lijkend, maar reel breeder
  en wilder van kroon), bl, b2, cl, c2 (de door SCROLTE L. nova
  personificans genoemde vorm), d l e n d2. Her zuivere L. nova incisatype, geheel zonder masker en zonder oranje vlek, kwam in geen
  van beide reciproke kruisingen voor.
  Een tweede punt van beteekenis, dat bii bet onderzoek der
  Fl-generatie a a n den dag kwam, was het verschil in frequentie
  dezer vier, of zoo men wil acht typen, al naar de genoemde vier
  groepen, waartoe alle individuen naar hun herkomst gebracht konden worden. De tot eenzelfde groep behoorende families vertoonden
  
  EN
  
  DE
  
  ONDERSOORT
  
  LINARIA
  
  NOVA
  
  SCHOLTE.
  381
  
  I.
  in dit opzicht onderling geen verschil. H e t hi,erondervolgende
  tabellarisch overzicht toont dit ten duidelijkste aan:
  GROEV.
  I.
  I.
  I,
  I.
  I.
  ]
  il
  
  FAMILIE.
  TOTAAL.
  al.
  a2.
  bl.
  793
  794
  795
  796
  797
  
  23
  38
  29
  12
  43
  
  13
  18
  13
  9
  
  10
  20
  
  --
  
  21
  
  22
  
  totaal.
  145
  
  74
  
  71
  
  b2. cl.
  c2.[ d1.1 d2.
   i'
  
  i
  
  16
  
  -
  
  !
  
  m
  
  l
  
  I.
  ]
  ,,
  
  II.
  II.
  i
  
  --
  
  --
  
  89 } 1~.
  1
  
  J
  
  798
  799
  
  3125 ! 13
  18
  
  1
  1
  1
  
  1
  2
  
  2
  
  3
  
  54 17
  53 I 8
  
  2
  
  801
  
  79
  62
  
  2
  1
  
  II.
  totaal.
  197
  
  138i42
  
  5
  
  5
  
  ~III.
  802
  
  23
  
  614
  
  4
  
  3 I 3
  
  IV.
  803
  
  57
  
  15 i i4
  
  7
  
  5 I 6 [ 3 [: 3 I 4
  
  u.
  II.
   i,
  
  !
  
  800
  
  1
  
  [ 1
  
  2
  
  De in deze tabel samengevatte gegevens leiden tot enkele gevolgtrekkingen, die een eenigszins onverwaehten kijk geven op de
  genotypisehe eonstitutie van de wilde soort L i n a r i a vulgaris:
  1). G r o e p I omvattend alle individuen met L. nova incisa als
  m o e d e r en L. vulgaris 1920.702.3" als vader, toont dus aan, dat
  het geheele complex van eig~nsehappen (spoor, masker, oranje
  vlek, zwavelgele bloemkleur) tier L. vulgaris domineert over de
  eigensehappen van L. nova incisa (ontbreken van spoor, van masker en van oranje vlek, geel witte bloemkleur). Alleen ten opziehte
  van de welving der kroonbuis en de wiidte der bloem sehijnt de
  nova m e e r invloed te h e b b e n ; deze beide voor nova typisehe
  eigensehappen k o m e n in de F 1 tot uiting. En ten aanzien van 66o
  eigensehap is 6f de vulgaris, 6f de nova heterozygoot; de Fl-generatie i m m e r s splitst in 74 individuen met reehtopstaande en 71
  met v o o r o v e r g e b o g e n slippen van de bovenlip. Deze getallenverhouding nadert wel zeer sterk tot de theoretisehe 1: 1-verhouding,
  die, zooals bekend, gevonden wordt in de terugkruising van een
  dubbelrecessieve R R - v o r m met een in 66n factor heterozygote DR.
  2). De samenstelling r a f t groep II, die eveneens L. nova incisa
  
  382
  
  SIRKS, G E N E T I S C H E O N D E R Z O E K I N G E N O V E R L I N A R I A V U L G A R I S M I L L.
   als m o e d e r , m a a r e e a a n d e r vulgaris-individu 1920.702.1 als v a d e r
  heeft, verschilt belangrijk van die van g r o e p I; in tegenstelling met
  de vrij groote uniformiteit daar, vinden we hier een in h o o g e mate
  h e t e r o g e n e F l - g e n e r a t i e. I m m e r s in d e z e F 1 t r e d e n we1 in groote
  m e e r d e r h e i d planten van de typen a l e n a2 op, m a a r d a a r n a a s t
  w e r d e e n niet o n b e l a n g r i i k aantal i n d i v i d u e n van d e overige t y p e n
  g e v o r m d. Die heterogeniteit kan niet in d e m o e d e r p l a n t e n h a a r
  o o r z a a k tiebben, tenminste i n d i e n a a n g e n o m e n mag w o r d e n , dat
  de ongeslachteliike vermenigvuldiging der L. nova incisa geleid
  heeft tot het verkrijgen van een aantal o n d e r l i n g g e n o t y p i s c h i d e n tieke klonen.  En b o v e n d i e n schijnt d e z e F l - g e n e r a t i e te toonen, d a t h e t g e n o e m d e c o m p l e x van e i g e n s c h a p p e n niet her gevolg kan zijn van de
  a a n w e z i ~ h e i d van een e n k e l e n p l e i o t r o p e n factor, m a a r dat een
  c o m p l e x van factoren, dat in d e m e e s t e gevallen zich als een eenh e l d gedraagt, d o c h v e r b r o k e n kan w o r d e n , aan d e z e e i g e n s c h a p p e n ten g r o n d s l a g ligt. E e n n a d e r e omschrijving van de werkingssfeer d e z e r factoren wensch ik thans hOg niet te g e v e n ; d a a r t o e
  is een uitvoerig o n d e r z o e k d e r F 2 en v o l g e n d e g e n e r a t i e s noodig,
  welk o n d e r z o e k hog in vollen gang is en v o o r l o o p i g nog niet afg e s l o t e n kan w o r d e n.
   3). Vergeliiken we thans met de in g r o e p e n I en II v e r k r e g e n
  r e s u l t a t e n die van de b e i d e r e c i p r o k e kruisingen in g r o e p e n ] I I e n
  IV. Dan is de e e r s t e gevolgtrekking, die hieruit kan g e t r o k k e n
  w o r d e n deze, dat in vrouwelijke liin d e gebruikte e x e m p l a r e n van
  L. vulgaris geen van b e i d e h o m o z y g o o t zijn in dien zin, dat z e
  b e i d e een aantal in erfeliiken zin v e r s c h i l l e n d e typen van eicellen
  schijnen te vormen. De h e t e r o z y g o t e n van het t y p e a v o r m e n h i e r
  in de F t zelfs de m i n d e r h e d e n ; de individuen van de a n d e r e
  
  EN DE O N D E R S O O R T L I N A R I A NOVA $ C H O L T E . I.
   383
  
  t y p e n d e r F1 ziin hier b e t r e k k e l i j k veel talrijker. En niet alleen d e
  L. vulgaris 1920.702.1, d i e in d e m a n n e l i j k e v o 0 r t p l a n t i n g s c e l l e n
  66k v e r s c h i l l e n d e t y p e n vormt, m a a r e v e n e e n s d e a n d e r e 1920 702.3,
  die slechts 66n t y p e van m a n n e l i j k e gameten schiint te leveren)
  t o o n e n in hun vrouwelijke g a m e t e n s p l i t s i n g s v e r s c h i i n s e l e n , gevolg
  v e r m o e d e l i j k van h e t e r o z y g o t i s c h e natuur.
   W a t dus vast schijnt te staan, is in het k o r t dit, dat er o n d e r
  d e in het wild l e v e n d e i n d i v i d u e n van Linaria vulgarls zijn, die
  naast de gameten met her g e h e e l e c o m p l e x van factoren, v o o r d e
  tot s t a n d k o m i n g van een Linaria vulgaris v e r a n t w o o r d e l i j k , o o k
  a n d e r e gameten vormen, welke een klein g e d e e l t e van dit c o m p l e x
  missen. En dat in s o m m i g e i n d i v i d u e n dit v o r m e n van , , a b n o r m a l e "
  g a m e t e n b e p e r k t is tot een d e r geslachten, in casu het vrouweliike.
   D a a r u i t vloeit e c h t e r een n o o d z a k e l i j k e c o n s e q u e n t i e v o o r t : i n d i e n
  dit w e r k e l i j k juist is, w a a r o m t r e d e n dan de i n d i v i d u e n met b e t
  t y p e van L. nova niet o v e r a l op, waar L. vulgaris in het wild
  voorkomt ?
  Bij d e b e a n t w o o r d i n g van d e z e vraag, dient in de e e r s t e plaats
  in het oog g e h o u d e n te w o r d e n , dat de afwijkende gameten, die
  in de o n d e r z o c h t e vulgaris.individuen g e v o r m d w o r d e n , toch altijd
  nog een factor v o o r m a s k e r v o r m i n g schijnen te bezitten. I m m e r s
  in de F t - g e n e r a t i e s w e r d e n nooit p l a n t e n aangetroffen met het
  z u i v e r e t y p e van L. nova incisa, wel van L. nova personificans.
   H e t o p t r e d e n van d e eerste kan dus nog niet v e r k l a a r d w o r d e n
  en zal her o n d e r w e r p van een nieuw o n d e r z o e k m o e t e n zijn. M a a r
  uit het felt, d a t e r L. vulgaris-individuen zijn, d i e ~n p o l l e n k o r r e l s
  ~n eicellen v o r m e n met het c o m p l e x v o o r L. r.ova personificans,
  zou m o e t e n volgen, d a t d e z e vorm i n de natuur o o k wel m e e r
  aangetroffen werd, dan alleen bii G r a v e . W a t hiervan d e o o r z a a k
  is, zal d o o r een s p e c i a a l d a a r o p gericht o n d e r z o e k van de n a k o m e.
   l i n g s c h a p p e n v a n wilde e x e m p l a r e n van L. vulgaris m o e t e n w o r d e n
  uitgemaakt; een van d e factoren, die hierbii b e t e e k e n i s heeft, i s
  z e k e r de zelfsteriliteit van d e z e s o o r t en als gevolg d a a r v a n d e
  n o o d z a k e l i j k h e i d van kruising, p a n m i x i e dus met uitsluiting van
  autogamie.
  O o k in a n d e r e richtingen zal een n a d e r e studie van het Linariam a t e r i a a l van b e l a n g k u n n e n ziin: de vraag of cytologisch eenig
  verschil tusschen de b e i d e v o r m e n te v i n d e n is; de uitwerking d e r
  
  384 SIRKS, G E N E T I S C H E O N D E R Z O E K I N G E N O V E R L I N A R I A V U L G A R I S E N Z.
  F 2- en volgende gener~ties en bet optreden van planten, die aan
  verschillende takken gespoorde eu spoorlooze bloemen dragen.
  A1 deze punten zijn echter hog in bewerking.
  ZUSAMMENFASSUNG.
   Im Jahre 19!9 wurde vom Pater A. SCHOLTE S. J. eine neue,
  bis jetzt unbekannte, Unterart der Linaria vulgaris beschrieben,
  welche yon ihm L. nova benannt worden ist. Die Unterschiede
  zwischen der Stammart und der Unterart (Figg. 1 und 2) fanden
  sich nur in der Infloreszenz und im Blfitenbau: die Infloreszenz
  der L. nova war weniger gedrungen, die Bltiten vOllig ohne Sporn,
  weisslich gelb; Zipfel der Oberlippe flach ausgebreitet, am Gipfel
  nach hinten gebogen; die drei Zipfel der Unterlippe viel gr6sser,
  nicht zusammengewachsen, in einer Fl/iehe liegend, sodass der
  Masken fehlt, w/ihrend auch die Unterlippe den orangenfarbigen Fleck
  der L. vulgaris gar nicht zeigt; die R6hre der Bltitenkrone war
  wesentlich erweitert u nd zeigt einen merklichen Bauch.
  Bastardierungen zwischen dieser L. nova und zwei wildwachsenden Individuen der L. vulgaris in beiden reziproken Richtungen
  ergaben heterogene F1-Generationen; die erhaltenen Typen sind
  aus den Figuren 4:7 ersichtlich; die Zahlen sind tabellarisch auf
  S. 381 zusammengetragen worden. Diese F1-Generationen gaben
  nun Anlass zu der Schlussfolgerung, dass d i e wildwachsenden Individuen der L. vulgaris mehrere Gametentypen bilden; die eine
  Pflanze ergab als Vater eine nur in zwei Typen auseinanderfallende,
  welter aber homogene F1-Generation; als Mutter aber eine stark
  heterogene; die andere war sowohl als Vater, wie auch als Mutterpflanze heterozygotisch und gab deshalb gemischte F1.Generationen.
  Zu weiteren Schlussfolgerungen geben die" bis jetzt erhaltenen
  Ergebnisse noch keine Berechtigung; die Untersuchung der F2-und
  weiterer Generationen, der Nachkommenschaffen der L. vulgarisIndividuen, sowie der zytologischen Verh~iltnisse sind noch im
  Gauge.
  