text: BMGN - Low Countries Historical Review | Volume 127-3 (2012) | review 60
  
  Karel Strobbe en Kristien Suenens, Zusters Kindsheid Jesu 1835-2010 (Gent: Zusters
  Kindsheid Jesu, Leuven: KADOC-K.U. Leuven, 2010, 328 pp., ISBN 978 90 78192 10 7).
  De Zusters Kindsheid Jesu vormen één van de grootste congregaties van België. In het
  gelijknamige boek over de congregatie wordt beoogd haar historische ontwikkeling te
  analyseren tegen de achtergrond van de algemene maatschappelijke en kerkhistorische
  context, en daarmee behoort het gedenkboek tot de meer traditionele
  congregatiegeschiedenissen. De opzet van het boek onderstreept dit. De
  geschiedschrijving wordt gelardeerd met cursiefjes waarin specifieke onderwerpen nader
  worden toegelicht, zodat er een gelaagdheid in het verhaal ontstaat.
  Evenals de vele ordes die in Ex Caritate aan de orde komen, vormden (vormen; ze
  bestaan nog steeds) de Zusters Kindsheid Jesu een apostolische (actieve) congregatie,
  oftewel een orde van religieuzen die hun geloften van armoede, zuiverheid en
  gehoorzaamheid combineerden met een apostolische taak in de liefdadigheid. De
  congregatie heeft alleen al getalsmatig een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van het
  Belgische onderwijs en de zorg.
   De zusters begonnen hun werkzaamheden in 1835 met de zorg voor vondelingen
  en zieke kinderen in Gent. In de loop van de negentiende eeuw vergrootten zij hun
  werkveld richting onderwijs, ziekenverpleging, bejaardenzorg en wezenverpleging, en als
  zovele congregaties trokken ze in de jaren twintig ook naar de missie; Belgisch Congo in
  dit geval. Vanaf de jaren zestig veranderde er ook bij de Zusters Kindsheid Jesu het een en
  ander. Openheid werd gepropageerd, gemeenschappen werden kleiner, regels werden
  losser en het bestuur werd democratischer. Hier en daar ontstonden kleine
  gemeenschappen met een radicaalevangelische inslag. Een zoektocht naar een
  eigentijdse spiritualiteit volgde. De zusters bleven tot heel laat in de twintigste eeuw
  actief in het onderwijs en de zorg. Pas in de jaren negentig droegen ze hun
  werkzaamheden over aan lekenorganisaties.
  Het aardige van Zusters Kindsheid Jesu is dat het en passant een kijkje vergunt in de
  sociale geschiedenis van België, die overigens opvallend veel overeenkomsten vertoont
  met de Nederlandse geschiedenis. Ook België kende een Schoolstrijd (twee zelfs), en
  eveneens ontstond daar een stelsel van sociale voorzieningen. Tevens hobbelde in België
  de bejaardenzorg in de jaren vijftig ver achter de ziekenverpleging aan en verdween de
  wezenzorg in de tweede helft van de twintigste eeuw langzaamaan van het toneel. De
  
  © 2012 Royal Netherlands Historical Society | KNHG
  Creative Commons Attribution 3.0 Unported License
  URN:NBN:NL:UI:10-1-109855 | www.bmgn-lchr.nl | E-ISSN 2211-2898 | print ISSN 0615-0505
  
  auteurs plaatsen de veranderingen in de congregatie tegen de achtergrond van deze
  ontwikkelingen en springen daarbij ogenschijnlijk moeiteloos van het macroniveau van de
  Belgische samenleving naar het meso- en microniveau van de congregatie, de
  verschillende huizen en haar leden, en terug.
   Het gebedsleven en de spiritualiteit van de zusters worden door het verhaal
  geweven. De zusters lieten zich bij hun werkzaamheden vooral inspireren door het kindje
  Jezus, hetgeen een voor de hand liggende invalshoek is voor een congregatie met haar
  wortels in de verzorging van kinderen. We zien dit bijvoorbeeld ook bij de Nederlandse
  zusters van De Voorzienigheid (oftewel de Arme Zusters van het Goddelijk Kind).
  Jammer genoeg blijft Zusters Kindsheid Jesu wat aan de oppervlakte zweven van
  de bestuurlijke kanten van het kloosterleven. Daardoor kan men moeilijk vaststellen in
  hoeverre de Zusters Kindsheid Jesu verschilden van hun collega’s in andere congregaties
  in België en Nederland.
  Catharina Th. Bakker, Haarlem.
  