text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/134806
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-07-14 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  December 2013
  Beloning executeur
  •
  
  Hof Arnhem-Leeuwarden 3 december 2013,
  ECLI:NL:CHARL:2013:9213
  
  In de casus van deze uitspraak is tussen X (tot executeur
  benoemd in het testament van erflater) en de erfgenamen een geschil met betrekking tot de vraag of X recht
  heeft op een beloning voor de werkzaamheden die hij
  heeft verricht voor de nalatenschap. De erfgenamen
  hebben de nalatenschap in 2005 beneficiair aanvaard.
  De nalatenschap was op het moment van het overlijden
  negatief, omdat de erflater al in 1989 zijn woning had
  verkocht voor € 55.000 met levering na overlijden van
  erflater. Tussen X en de koper is hierover een geschil
  ontstaan. Uiteindelijk heeft de koper in 2006 voor
  € 15.000 afstand gedaan van zijn recht op levering. De
  woning is vervolgens voor € 335.000 aan een derde verkocht met als gevolg dat de nalatenschap toch positief
  was. X heeft zichzelf een bedrag van € 15.500 toegekend
  als beloning voor zijn werkzaamheden als ‘executeur’.
  De erfgenamen vorderen dit bedrag terug, omdat X zich
  dit bedrag ten onrechte zou hebben ‘toegeëigend’.
   In het testament is opgenomen dat de executeur recht
  heeft op een beloning in de zin van artikel 4:144 lid 2
  van het Burgerlijk Wetboek (BW), te weten 1 procent
  van de (positieve) waarde van het vermogen van erflater
  ten tijde van overlijden. Het hof overweegt dat nu vaststaat dat de nalatenschap op het moment van overlijden
  negatief was, X op grond van het testament geen beloning toekomt. Ambtshalve voegt het hof toe dat de exe*
  
  Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid
  van de hoofdredactie.
  cutele was geëindigd door de beneficiaire aanvaarding
  door de erfgenamen in 2005 en dat vanaf dat moment
  vereffening had moeten plaatsvinden.
  X voert in hoger beroep aan dat het uiterst onredelijk
  zou zijn als hij geen enkele vergoeding voor zijn werkzaamheden zou verkrijgen, waardoor de nalatenschap
  een positief saldo heeft verkregen. Volgens het hof
  beroept X zich met dit betoog op zaakwaarneming als
  bedoeld in artikel 6:198 BW. X heeft volgens het hof op
  redelijke grond de belangen van de erfgenamen behartigd. Deze zaakwaarneming is volgens het hof in september 2006 geëindigd, toen de erfgenamen per brief
  uitdrukkelijk hebben aangegeven dat X geen vergoeding
  toekwam voor zijn werkzaamheden. Vanaf dat moment
  kan rechtens geen sprake meer zijn van het op redelijke
  grond behartigen van de belangen van de erfgenamen.
  Op grond van artikel 6:200 lid 1 BW heeft een zaakwaarnemer recht op vergoeding van zijn schade. X heeft
  recht op inkomstenderving ex artikel 6:97 BW. Nu de
  specificatie van de bestede arbeid onvoldoende nauwkeurig is, maakt het hof naar alle redelijkheid een schatting van de geleden schade, waarbij het hof de uren na
  september 2006 niet meer in aanmerking neemt. Het hof
  begroot de schade op € 7625.
   Vervanging oude renteclausule
  •
  
  Rb. Den Haag 18 december 2013,
  ECLI:NL:RBDHA:2013:18016
  
  In deze uitspraak wijst de rechtbank eindvonnis. Vader
  en moeder zijn gehuwd en hebben vier kinderen (A-D).
  Moeder overlijdt in 1987 en vader in 2007. De kinderen
  A-D hebben de nalatenschap van vader beneficiair aanvaard. C treedt op als vereffenaar van de nalatenschap
  van vader. In deze zaak vorderen A en B betaling van
  hun legitieme porties, vaststelling van de juiste verdeling van de nalatenschap en het rechtzetten van de fouten die C als vereffenaar heeft gemaakt.
  TE april 2014 | nr. 2
  
  47
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  48
  
  De rechtbank berekent zelf de omvang van de toewijsbare vorderingen die A en B op C (en D) hebben als
  gevolg van de fouten die C als vereffenaar heeft gemaakt
  en die door de rechtbank in de eerdere vonnissen al als
  onrechtmatige daden zijn aangemerkt. Partijen hebben
  voor deze praktische oplossing gekozen, zodat het niet
  nodig is een kostbare nieuwe boedelnotaris in te schakelen.
   Vervolgens buigt de rechtbank zich over het vaststellen
  van het saldo van de nalatenschap van vader. De vier
  kinderen hebben na het overlijden van hun moeder
  ieder een niet-opeisbare geldvordering van € 87.864,19
  (totaal € 351.456) op hun vader verkregen. Moeder heeft
  in haar testament bepaald dat de vorderingen een rente
  dragen overeenkomstig bepaalde depositorekeningen
  van de Rijkspostspaarbank. Tussen de kinderen is na het
  overlijden van vader discussie ontstaan over de omvang
  van de geldvorderingen. De rechtbank oordeelt dat de
  omvang van de testamentaire rente niet meer te achterhalen is, omdat de depositorekeningen van de Rijkspostspaarbank niet meer bestaan. De rechtbank stelt
  vervolgens – in navolging van de onweersproken gelaten
  vordering van A en B – de testamentaire rente gelijk aan
  de wettelijke rente. Dit leidt ertoe dat de vorderingen
  van A-D in twintig jaar zijn aangegroeid tot in totaal
  € 1.447.193. De nalatenschap van vader is daardoor
  negatief. De vorderingen van A en B tot voldoening van
  hun geschonden legitieme porties worden afgewezen.
  Nu de nalatenschap van vader fors negatief is, kan geen
  sprake zijn van een schending tot het voldoen van de
  legitieme porties.
  Inlichtingen verschaffen aan legitimaris en
  legataris
  •
  
  Hof Arnhem-Leeuwarden 31 december 2013,
  ECLI:NL:GHARL:2013:9942
  
  Dit geschil gaat over de afwikkeling van de nalatenschap
  van A; in het bijzonder over het verschaffen van inlichtingen over de afwikkeling van de nalatenschap door de
  executeur aan de legitimaris en legataris.
   Hoewel verzoeker de inlichtingen op grond van artikel 4:78 lid 1 BW vordert, gaat het hof op grond van
  artikel 25 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) ervan uit dat verzoeker de inlichtingen
  niet alleen in zijn hoedanigheid van legitimaris verzoekt,
  maar ook in zijn hoedanigheid van legataris. Een legitimaris moet op grond van artikel 4:85 BW uiterlijk binnen vijf jaar na overlijden aanspraak maken op zijn legitieme portie. Het hof neemt aan dat verzoeker aan dit
  vereiste heeft voldaan. Is dit niet het geval, dan doet dit
  in deze zaak niets af aan zijn aanspraak op inlichtingen,
  omdat hij in zijn hoedanigheid van legataris vergelijkbare aanspraken heeft.
   Het hof overweegt dat uit de bewoordingen ‘alle daartoe
  strekkende inlichtingen’ in artikel 4:78 lid 1 BW kan
  worden afgeleid dat dit begrip zo ruim als mogelijk moet
  worden uitgelegd, maar dat dit wel beperkt is tot de
  gegevens die nodig zijn voor de berekening van de legitieme portie (art. 4:65 BW). Het hof oordeelt dat hieruit
  TE april 2014 | nr. 2
  
  volgt dat verweerder in elk geval een overzicht van alle
  goederen en van alle schulden in de zin van artikel 4:7
  lid 1 onder a-c en f BW op het moment van overlijden
  aan verzoeker moet verstrekken. Daarnaast moeten alle
  bescheiden die betrekking hebben op deze goederen en
  schulden en die van belang zijn voor het bepalen van de
  omvang of de waarde daarvan, in afschrift worden afgegeven of moet er inzage worden verleend. Onder deze
  bescheiden vallen de kopieën van de afschriften van alle
  bank- en girorekeningen waaruit het saldo van A blijkt
  op de sterfdatum en de (voorlopige) aanslagen erfbelasting. Het hof is verder van oordeel dat verweerder opgave moet doen van alle giften die door A zijn gedaan,
  zodat verzoeker kan bepalen welke giften in aanmerking
  komen voor de berekening van de legitieme portie. Ook
  de overige informatie die nodig is voor de berekening
  van zijn legitieme portie moet worden verschaft.
  Nu verzoeker ook legataris is en hem een legaat toekomt
  van een bedrag in geld gelijk aan het erfdeel dat hij zou
  hebben gekregen als hij als erfgenaam was benoemd,
  heeft hij recht op inlichtingen over het saldo van de
  nalatenschap. Het gaat hierbij om dezelfde inlichtingen
  als waar verzoeker recht op heeft in zijn hoedanigheid
  als legitimaris.
  Dat verweerder ten tijde van hoger beroep al een boedelbeschrijving heeft opgemaakt, ontslaat hem niet van
  de verplichting de overige informatie alsnog te geven.
   Ook blijkt de boedelbeschrijving nog niet compleet. Het
  hof wijst alle vorderingen van verzoeker tot het verschaffen van inlichtingen toe. De vordering tot vergoeding van de kosten die verzoeker heeft gemaakt voor het
  verkrijgen van informatie wordt afgewezen, omdat verzoeker deze kosten onvoldoende heeft gespecificeerd.
  Het hof laat in het midden of het mogelijk is te bepalen
  dat deze kosten ten laste van de nalatenschap komen.
   Beslag op woning uit onverdeelde nalatenschap
  •
  
  Hof Arnhem-Leeuwarden 31 december 2013,
  ECLI:NL:GHARL:2013:9956
  
  In deze uitspraak is in geschil of de Rabobank rechtmatig conservatoir beslag heeft gelegd op een woning die
  valt in een onverdeelde nalatenschap. Er zijn twee erfgenamen, broers. De nog onverdeelde nalatenschap bevat
  een woning. De Rabobank heeft een vordering op een
  van de erfgenamen en heeft, nadat zij toestemming heeft
  verkregen, conservatoir beslag gelegd op de woning. Het
  beslagexploot bevat de volgende bepaling: ‘Het beslag
  geldt voor het aandeel dat de erfgenaam heeft op voormelde onroerende zaak, welke onroerende zaak in de
  betreffende onverdeelde nalatenschap valt.’
  In hoger beroep oordeelt het hof dat sprake is van een
  onrechtmatig gelegd beslag. Hiertoe overweegt het hof
  dat op grond van artikel 3:189 lid 2 BW bijzondere
  regels gelden bij een bijzondere gemeenschap zoals een
  onverdeelde nalatenschap. De schuldeiser van een deelgenoot kan zich zonder toestemming van de andere
  deelgenoten niet verhalen op een aandeel in een afzonderlijk gemeenschappelijk goed (art. 3:190 BW). De
  schuldeiser kan zich wel verhalen op het gehele aandeel
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  in de gemeenschap (art. 3:191 lid 1 BW). In dat geval
  moet de schuldeiser beslag leggen op de voet van artikel 474bb Rv. De door de Hoge Raad aangegeven uitzonderingen zijn in deze zaak niet aan de orde. Nu de
  Rabobank beslag heeft gelegd op het veronderstelde
  aandeel van de broer in de woning, terwijl erfgenaamniet-schuldenaar daarmee niet heeft ingestemd, is sprake van een onrechtmatig gelegd beslag. De Rabobank is
  gehouden de daardoor veroorzaakte schade te vergoeden.
   Januari 2014
  Kort geding; inlichtingen verschaffen aan
  legitimaris
  •
  
  Rb. Overijssel (vzr.) 3 januari 2014,
  ECLI:NL:RBOVE:2014:12
  
  Eiseressen c.s. (beide dochters) vorderen in kort geding
  gedaagde 1 (zoon) en gedaagde 2 (schoondochter en
  tevens executeur) hoofdelijk te veroordelen om stukken
  af te geven in verband met hun aanspraak op de legitieme portie, dit alles op straffe van een dwangsom.
  Moeder overlijdt als eerste. Vader heeft in zijn testament zijn beide dochters onterfd. Hij benoemt zijn zoon
  en schoondochter tot gezamenlijke erfgenamen, ieder
  voor de helft, en zijn schoondochter tot executeur.
  Nadat beide dochters meerdere keren schriftelijk aan de
  zoon en schoondochter hebben verzocht een kopie te
  verstrekken van alle bescheiden die nodig zijn om de
  omvang en de waarde van hun legitieme portie in de
  nalatenschap van hun vader en hun erfdeel in de nalatenschap van moeder vast te stellen, stellen zij nu een
  kort geding in.
  De voorzieningenrechter acht zich absoluut bevoegd om
  van de vorderingen kennis te nemen. De burgerlijke
  rechter is bevoegd in geschillen als bedoeld in artikel 112 lid 2 van de Grondwet. Ook het spoedeisend
  belang bij de vorderingen van de dochters wordt aangenomen. De voorzieningenrechter overweegt dat de
  gevorderde informatie nodig is om de omvang van hun
  legitieme portie en hun erfdeel in de nalatenschap van
  hun vader respectievelijk moeder vast te stellen. Uit de
  mondelinge behandeling volgt dat de zoon en schoondochter nog geen boedelbeschrijving hebben opgemaakt
  en geen aangifte erfbelasting hebben gedaan. Zij hebben
  slechts de aanslagen IB 2010 en 2011 verstrekt aan de
  dochters. Nu blijkt dat de zoon en schoondochter uit
  zichzelf niets doen om de nalatenschappen af te wikkelen, rechtvaardigt dit het belang van de dochters voldoende om de vorderingen in te stellen.
   Nu tussen partijen het belang van de dochters bij de
  vaststelling van de omvang van hun aandeel in de nalatenschap van vader en moeder niet in geschil is en dat
  daarvoor het opstellen van een boedelbeschrijving en
  een aangifte erfbelasting zijn vereist, worden de vorderingen van de dochters toegewezen. De gevorderde
  dwangsom wordt gematigd.
  Vordering erfgenaam tot terugbetaling;
  artikel 4:183 BW
  •
  HR 17 januari 2014, ECLI:NL:HR:2014:92
  In 2006 is € 200.000 van de rekening van erflater overgemaakt op de rekening van het garagebedrijf van eiser.
  Verweerster (de zus van erflater en tevens erfgenaam)
  heeft een verklaring voor recht gevorderd dat eiser is
  gehouden deze € 200.000 terug te betalen aan de boedel.
  Het hof verklaart voor recht dat eiser is gehouden tot
  terugbetaling van € 200.000 aan de boedel. Het hof
  overweegt dat verweerster zich kan beroepen op artikel 4:183 BW als vaststaat dat de € 200.000 op het
  moment van overlijden nog tot het vermogen van erflater behoort en daarmee tot diens nalatenschap. In dat
  geval houdt eiser dat bedrag als derde zonder recht.
  Vaststaat dat van april 2006 tot april 2007 maandelijks
  € 500 van de rekening van erflater is overgemaakt op de
  rekening van eiser. Het hof leidt af uit hetgeen over deze
  betalingen naar voren is gekomen, dat het voor de hand
  ligt dat deze betalingen een lening betreffen.
   In cassatie houdt de eerste klacht in dat het hof had
  moeten uitgaan van de feiten die door de rechtbank zijn
  gesteld en die niet in hoger beroep zijn bestreden. Het
  oordeel van het hof dat deze betalingen een lening
  betreffen, strookt niet met de niet in hoger beroep
  bestreden verklaring van eiser dat erflater heeft gezegd
  ‘dat als hij niet meer zou leven, dat ik het dan kon houden (...)’. De Hoge Raad oordeelt dat het in strijd met
  artikel 24 Rv is als het hof deze vaststelling niet in zijn
  oordeel heeft betrokken, en dat het oordeel onbegrijpelijk is als het hof deze vaststelling wel in zijn oordeel
  heeft meegenomen.
  De tweede klacht gaat over de toepassing van artikel 4:183 BW. De Hoge Raad oordeelt dat van het
  opvorderen van goederen onder een derde als bedoeld in
  artikel 4:183 BW geen sprake is wanneer een erfgenaam
  een tot de boedel behorende vordering int. Dan wordt
  geen goed opgevorderd om in de boedel terug te brengen, maar wordt betaling gevorderd van een som geld
  die niet meer afgescheiden en identificeerbaar bij de
  schuldenaar aanwezig is. Het hof is uitgegaan van een
  onjuiste rechtsopvatting.
  Het laatste onderdeel klaagt dat het hof heeft miskend
  dat het beroep op verjaring al is gedaan in hoger beroep.
  Ook dit onderdeel slaagt. Het hof had de vordering van
  verweerster niet mogen toewijzen zonder eerst te beoordelen of de vordering, voor zover gegrond op artikel 7:187 lid 2 jo. artikel 7:177 lid 1 BW, was verjaard op
  grond van artikel 3:52 lid 1, aanhef en onder d, BW.
  De Hoge Raad vernietigt de arresten en verwijst het
  geding door naar Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden.
   Wilsbekwaamheid erflaatster
  •
  
  Hof Arnhem-Leeuwarden 21 januari 2014,
  ECLI:NL:GHARL:2014:373
  
  Deze zaak betreft een geschil tussen X c.s. (nichten van
  de vooroverleden echtgenoot van erflaatster) en Y c.s.
  (neven en nichten van erflaatster) over de vraag wie als
  erfgenamen gerechtigd zijn tot de nalatenschap van erfTE april 2014 | nr. 2
  
  49
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  50
  
  laatster. Volgens het laatst opgemaakte testament zijn Y
  c.s. de erfgenamen van erflaatster. X. c.s. betwisten dit
  testament. Zij stellen dat erflaatster wilsonbekwaam was
  op het moment dat zij het testament opstelde, omdat zij
  toen hulpbehoevend en dementerend was. Dit onderbouwen zij met verslagen uit het verzorgingstehuis. Uit
  de nietigheid van dit laatst opgemaakte testament volgt
  dat X c.s. erfgenamen zijn op grond van het voorlaatste
  testament. Ten tweede stellen X c.s. dat de ongewijzigde instandhouding van het laatste testament onaanvaardbaar is vanwege strijd met de redelijkheid en
  billijkheid.
   De rechtbank heeft beide vorderingen van X c.s. afgewezen. Het hof heeft in deze zaak het vonnis van de
  rechtbank bekrachtigd. Het hof volgt de rechtbank in
  haar motivering ten aanzien van de wils(on)bekwaamheid van erflaatster. De rechtbank heeft onder meer
  overwogen dat uit de verklaring van de notaris die het
  laatste testament heeft opgesteld, valt af te leiden dat de
  notaris ervan overtuigd was dat erflaatster de gevolgen
  van het testament helemaal heeft overzien. Hieruit volgt
  dat aan X c.s. hoge eisen worden gesteld om hun stellingen over de wilsonbekwaamheid van erflaatster deugdelijk te onderbouwen. De rechtbank was van mening
  dat uit de verslagen van het verzorgingstehuis hoogstens
  kan worden afgeleid dat erflaatster aan beginnende
  dementie leed. Het is een feit van algemene bekendheid
  dat bij beginnende dementie de goede momenten de
  slechte momenten overtreffen. Beginnende dementie is
  onvoldoende om aan te nemen dat erflaatster niet meer
  in staat was tot een redelijke waardering van de gevolgen
  van het testament. Vervolgens merkt het hof op dat de
  subsidiaire vordering, inhoudende dat de erfstelling buiten toepassing zou kunnen worden gelaten omdat zij
  naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, geen steun vindt in het recht.
  Verdeling nalatenschap; waardering onroerende
  zaak
  •
  
  Hof Den Bosch 28 januari 2014,
  ECLI:NL:CHSHE:2014:166
  
  Deze uitspraak is een vervolg op een drietal door het hof
  gewezen tussenarresten. Er moet nog worden beslist op
  twee geschilpunten. Het eerste geschilpunt betreft de
  vraag of appellant al dan niet terecht de renteopbrengsten in mindering heeft gebracht op de rekening-courantschuld van appellant aan moeder. De deskundige
  die door het hof is benoemd, verklaart dat partijen niet
  over de basisdocumenten beschikken die nodig zijn om
  de vragen van het hof te beantwoorden. Het hof
  bekrachtigt vervolgens de beslissing van de rechtbank.
   Het bewijsrisico met betrekking tot de omvang van het
  bedrag waarmee de rekening-courantschuld moet worden verhoogd, ligt op grond van artikel 150 Rv bij geïntimeerde, omdat geïntimeerde aanspraak maakt op een
  hoger bedrag uit de nalatenschap. Het kan appellant, die
  de administratie voerde, niet worden toegerekend dat er
  geen toereikende stukken meer beschikbaar zijn, omdat
  
  TE april 2014 | nr. 2
  
  het hier gaat om administratieve gegevens van tientallen
  jaren geleden.
  Het tweede geschilpunt ziet op de waardering van de
  onroerende zaak die door de rechtbank aan appellant is
  toegewezen bij vonnis van 22 september 2012, eveneens
  de peildatum voor de waardering. Het geschil bestaat uit
  de vraag of de onroerende zaak op de peildatum nog was
  belast met een persoonlijk recht van gebruik en bewoning van mevrouw. Geïntimeerde stelt dat mevrouw de
  woning heeft verlaten. Als bewijs wordt een verklaring
  van de Burgemeester en Wethouders van de gemeente L
  d.d. 12 april 2012 overgelegd, dat mevrouw zich per
  1 december 2007 heeft laten uitschrijven als inwoner
  van de gemeente waar de onroerende zaak zich bevindt.
  Appellant voert verweer en overlegt als tegenbewijs een
  ‘Eindafrekening 2011’ van Essent en een ‘Mededeling
  rioolheffing en afvalstoffenheffing’. Het hof oordeelt dat
  mevrouw de onroerende zaak niet meer bewoont gezien
  de uitschrijving en artikel 1:11 lid 2 BW, dit bij een
  gebrek aan voldoende tegenbewijs of een aanbod daartoe
  van appellant. De onroerende zaak zal moeten worden
  gewaardeerd naar de marktwaarde in vrije en onverhuurde staat.
   Geïntimeerde vordert dat de slechte onderhoudstoestand en de schade als gevolg van vandalisme het gevolg
  zijn van slecht beheer door appellant en voor zijn rekening dienen te komen. Appellant vordert dat de kosten
  van asbestsanering in mindering moeten komen op de
  getaxeerde waarde. Deze vorderingen worden afgewezen, omdat bij de taxatie door de deskundige hiermee
  voldoende rekening is gehouden. De kosten die appellant na toedeling van de onroerende zaak heeft gemaakt,
  moeten volledig door appellant zelf worden gedragen.
  Het hof gaat uit van de door de deskundige getaxeerde
  waarde in vrije en onverhuurde staat van € 510.000. Nu
  appellant verzoekt om de waarde van de onroerende
  zaak vast te stellen op een bedrag van € 404.500 en geïntimeerde bepleit om de waarde op een hoger bedrag van
  € 429.756 vast te stellen, betekent dit dat het hof de
  waarde voor de verdeling vaststelt op € 429.756.
   Februari 2014
  Deskundigenrapport wilsbekwaamheid
  •
  
  Rb. Noord-Nederland 5 februari 2014,
  ECLI:NL:RBNNE:2014:409
  
  In deze zaak is in geschil of erflater ten tijde van het
  opstellen van zijn testamenten in 2006 en 2008 (nog) in
  staat was zijn wil te bepalen. De rechtbank heeft een
  deskundige benoemd. Deze deskundige concludeert in
  algemene bewoordingen dat erflater op de momenten
  dat hij testeerde, kampte met een objectief aangetoonde,
  in ernst toenemende geestelijke stoornis, waarvan mag
  worden aangenomen dat die een redelijke waardering
  van de daarbij betrokken belangen belette. In het deskundigenrapport wordt niet toegelicht waarom die
  stoornis op het moment dat erflater zijn testamenten
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  opmaakte zo ver was gevorderd dat die een redelijke
  waardering van de betrokken belangen belette. De
  rechtbank leidt hieruit af dat de conclusie van de deskundige niet meer lijkt te zijn dan een gevolgtrekking uit
  een algemeen uitgangspunt dat een patiënt die aan
  dementie als gevolg van alzheimer lijdt, te allen tijde
  niet meer in staat zal zijn tot een redelijke waardering
  van de betrokken belangen. De rechtbank overweegt dat
  in het deskundigenrapport geen steun wordt gevonden
  voor het bestaan van dit algemene en verstrekkende uitgangspunt, omdat de deskundige stelt dat dementie als
  gevolg van alzheimer een in ernst toenemende geestelijke stoornis is. Op grond van dit algemene uitgangspunt
  kan niet worden uitgesloten dat de erflater (nog) wel in
  staat was zijn wil te bepalen op de concrete momenten
  waarop hij zijn testamenten heeft opgemaakt. De rechtbank oordeelt dat de notarissen die de testamenten hebben opgemaakt kennelijk van mening waren dat erflater
  wel in staat was zijn wil te bepalen, en beslist dat de testamenten niet nietig zijn.
   Verdeling van beneficiair aanvaarde nalatenschap
  •
  
  Hof Arnhem-Leeuwarden 25 februari 2014,
  ECLI:NL:GHARL:2014:1385
  
  Vader en moeder waren gehuwd in algehele gemeenschap van goederen. Vader is in 1997 overleden en moeder in 2003. Uit dit huwelijk zijn negen kinderen geboren, die ook erfgenaam zijn van vader en moeder. X
  heeft de nalatenschap beneficiair aanvaard. De overige
  erfgenamen (Y c.s.) hebben X voor de rechtbank gedagvaard. Y c.s. vorderden onder meer X te gebieden om
  mee te werken aan de verdeling en/of afwikkeling van
  de twee nalatenschappen. De rechtbank heeft deze vordering toegewezen en heeft bepaald op welke wijze de
  nalatenschappen zouden moeten worden verdeeld.
  In hoger beroep voert X aan dat de boedelnotaris eerst
  een boedelbeschrijving had moeten opstellen, voordat
  de rechtbank de verdeling had kunnen vaststellen. Nu
  dit niet is gebeurd, heeft de rechtbank ten onrechte vastgesteld dat de nalatenschappen van vader en moeder
  zijn samengesteld overeenkomstig de gegevens van Y
  c.s. Het hof oordeelt onder meer dat beide nalatenschappen beneficiair zijn aanvaard en dat hieruit volgt
  dat de vereffeningsprocedure van afdeling 4.6.3 BW
  had moeten worden gevolgd. Artikel 4:222 BW bepaalt
  dat verdeling pas kan worden gevorderd nadat de vereffeningsprocedure is doorlopen. Dit betekent dat Y c.s.
  in hun vordering tot verdeling niet-ontvankelijk hadden
  moeten worden verklaard.
  51
  
  TE april 2014 | nr. 2.
  