text: Hugo van der Wedden is interim-verpleegkundige en onderzoeker bij de dementieverhalenbank.
  Hij schrijft over zijn werk aan het bed en ontwikkelingen in de zorg.
  www.hugovanderwedden.nl | Twitter @hugovdwedden
  
  COLUMN
  HUGO
  
  Verpleegkundige
  identiteit
  
  E
  
  en aanrader op Netflix is het
  Duitse drama Charité. De
  serie speelt zich af in een ziekenhuis aan het eind van de
  19de eeuw. De ouderwetse
  hoo
  hoofdzuster gelooft heilig dat genezing
  van boven komt. Het idee dat tuberculose
  vero
  veroorzaakt wordt door bacillen vindt ze
  onzi
  onzinnig. Ida Lenze is anders. De jonge,
  amb
  ambitieuze verpleegster wil wel mee in de
  mod
  moderniteit. Ze leest anatomieboeken, bezoek
  zoekt stiekem pathologiecolleges en koestert een droom: arts worden.
  D serie biedt een prachtig historisch
  De
  inki
  inkijkje. De opkomst van moderne genees
  neeskunde, de eerste emancipatiegolf, het
  opti
  optimisme
  dat de wetenschappelijke revolutie met zich meebrengt.
  Te
  Tegelijkertijd
  irriteert de serie mateloos.
  De verpleging
  v
  wordt neergezet als onderdanig een conservatief. Behalve Ida natuurlijk.
  Zij h
  heeft ambitie. Uiteraard wordt die ambitie vertaalt in een studie geneeskunde.
  Er lijkt weinig veranderd. Zijn we niet
  allem
  allemaal een beetje Ida geworden? Is ons
  hele vakgebied niet bevangen door een
  stiek
  stiekeme wens eigenlijk arts te willen zijn?
  Wan
  Wanneer ik online zoek op foto’s van verplee
  pleegkundigen staan we vrijwel standaard
  afge
  afgebeeld met een stethoscoop. Natuurlijk
  gebr
  gebruiken we dat ding soms, maar als statussy
  tussymbool is het pijnlijk. Het maakt alleen maar duidelijk dat we als verpleegkun
  kundigen geen eigen statussymbolen
  bezi
  bezitten. In onze hang naar aanzien nemen we al decennialang gewillig medische
  hand
  handelingen over waar artsen zelf geen tijd
  mee
  meer voor hebben. Infusen prikken,
  bloe
  bloedkweken afnemen, we eigenen het
  ons juichend toe als succesvolle emancipatie, maar
  m verliezen tegelijkertijd zicht op
  wie we in de kern behoren te zijn.
   M
  Medisch
  socioloog Anne-Miek Vroom
  was opgenomen in het ziekenhuis. Dit
  schr
  schreef ze erover op twitter: ‘Na drie dagen
  opna
  opname voor het eerst een verpleegkundige
  
  die vraagt: wat doe je in het dagelijkse leven?
  Vanaf eerste opnamemoment alleen maar
  medische focus. Geen troost, geen interesse in
  mijn leven.’
  Leerlingen ervaren hetzelfde. Ze hopen
  een vak vol empathie uit te gaan oefenen.
  Er echt te zijn voor de patiënt. Tijdens hun
  ziekenhuisstages zien ze verpleegkundigen
  vooral rennen en vliegen, zich groothouden onder al het menselijk leed en bovenal
  bezig met medisch-technische handelingen. Wanneer ik dat lees denk ik: verpleegkundigen doen de dokter na, en hopen zo
  ook iets van aanzien te genereren. Bijna de
  helft van de studenten haakt teleurgesteld
  af in de eerste twee studiejaren.1
  Stephanie Kwee is physician assistant in
  het AMC. Ze doet tegenwoordig het werk
  van de zaalarts, lees ik in Medisch Contact.2 Is dat nu een emancipatoir hoogtepunt voor het verpleegkundig vakgebied,
  of het definitieve verlies van een eigen
  identiteit? Wie zijn wij eigenlijk? Waar
  maken we ons hard voor?
  Shadira Williams, verpleegkundige in
  het Spaarne Gasthuis, plaatste een foto
  van zichzelf online waarop ze Rummikub
  speelt met een patiënt. De tijd nemen, interesse tonen, tegen de stroom in. Hoe
  Stephanie Kwee zich als verpleegkundige
  ontwikkeld heeft in het AMC is superknap, maar laten we ook een voorbeeld
  nemen aan Shadira. Laten we vooral strijden voor tijd met de patiënt. Voor oprechte aandacht en interesse in de mens wiens
  zorg aan ons is toevertrouwd. Daarin
  schuilt wellicht meer verpleegkundige
  emancipatie dan in alle medische handelingen bij elkaar.
   Noten
  1 ‘Waarom verlaten jonge mensen het vak?’
  Interview Aliëtte Jonkers met Yvonne ten
  Hoeve. V&VN Magazine, nr. 2, maart 2018
  2 ‘Geslaagde proef: de zaalarts is een physician assistant’ Sophie Broersen. Medisch
  Contact, nr. 19, 2018
  
  juni 2018 | nursing
  
  13.
  