text: POLI ROUMELIOTIS 		
  & KRIS KAERTS
  
  LA ROSE 		
  BLANCHE
  
  Poli ROUMELIOTIS & Kris KAERTS,
  La Rose Blanche, Brussel: Keykop!, 2019,
  224 p., ISBN: 9789492944795
  
  Na de beruchte mijnramp van Marcinelle in
  1956 stopte de instroom van Italiaanse mijnwerkers. Op zoek naar vervangers kwamen
  onder meer Grieken in beeld: in 1957 sloot de
  Belgische overheid een arbeidsverdrag met
  dat land. Maar lang niet alle Grieken kwamen
  
  76 / BROOD & ROZEN 2020-4
  
  in de mijnen terecht. Ook in Brussel groeide
  een vrij omvangrijke gemeenschap met kernen rond het Noordstation en in Laag Molenbeek, grofweg het gebied tussen de Leopold
  II laan en de Gentse Steenweg. Op het hoogtepunt van de Griekse aanwezigheid daar telde
  de buurt liefst twaalf Griekse cafés, vandaag
  is er nog één: La Rose Blanche. Over dat café
  en de ruimere omgeving is een documentaire
  gemaakt en werd een boek gepubliceerd, met
  dezelfde titel.
  Nogal wat Grieken in de buurt hadden ‘Pontische’ wortels. De Pontische Grieken zijn
  een bevolkingsgroep die al van in de klassieke oudheid in het Pontisch gebergte en aan
  de Zwarte Zeekust woonde, nu het noorden
  van Turkije. Aan die aanwezigheid kwam in
  1923 een einde door wat eufemistisch de ‘bevolkingsruil’ tussen Turkije en Griekenland
  wordt genoemd. Deze ruil kwam in feite neer
  op een etnische zuivering. Veel Pontische
  Grieken kwamen terecht in het noorden van
  Griekenland waar ze, ondanks de overheidsretoriek, niet echt welkom bleken. De jarenlange nazibezetting en de burgeroorlog die
  daarop volgde en die nog meer slachtoffers
  eiste, spoorden nogal wat Pontische Grieken
  aan hun heil elders te zoeken.1 Een deel van
  
  hen kwam terecht in Brussel. Vandaag telt
  de Pontische diaspora ruim twee miljoen
  mensen. 2
  De familie Karassavidis, uitbaters van La
  Rose Blanche, emigreerde in 1963 naar België
  en landde in de buurt van het Noordstation.
   Of beter: de vader vertrok en liet zijn gezin
  voorlopig achter, een patroon dat in veel levensverhalen van de eerstegeneratiemigranten terugkomt. Aanvankelijk wilde de familie
  naar Canada, maar het werd dus België. Ook
  dat komt vaak terug: de plek waar een migrant terechtkomt, is dikwijls een zaak van
  toeval en niet van strikte planning. Vader
  Karassavidis vond werk bij de spoorwegen.
  Hij stopte daar in 1968 en opende in Molenbeek een groentewinkel, tegenover het
  bestaande café La Rose Blanche. Er volgde
  snel een tweede winkel. Een mooi voorbeeld
  van etnisch ondernemerschap lang voor die
  term werd uitgevonden. Uiteindelijk deed de
  familie de winkels van de hand en nam ze in
  1973 het café over.
  Het boek brengt meer dan het verhaal
  van het café. Naast een gebalde geschiedenis van Griekenland, is er een overzicht van
  de Griekse migratie naar België, die tot op
  vandaag doorgaat, én een boeiend stuk over
  
  Molenbeek. In 2017 stonden er 330 Grieken
  ingeschreven in die gemeente (p. 109). Dat is
  een pak minder dan in de jaren 1960-1970.
  Wie de bezoekers van La Rose Blanche waren
  of zijn, is te lezen in een reeks mooie portretten. En ten slotte is er een stuk over het
  erfgoedproject rond het café.
  Het boek telt massa’s foto’s en is drietalig:
  Nederlands, Frans en uiteraard Grieks. De
  documentaire en de publicatie zijn volgens
  de makers complementair, maar kunnen
  ook los van elkaar bekeken of gelezen worden. Hetzelfde geldt voor de website: 		
  www.laroseblanche.be.
  Piet Creve
  publieksmedewerker, Amsab-ISG
  1
  2
  
  Mark MAZOWAR, De Balkan, een geschiedenis, De
  Bezige Bij: Amsterdam, 2000, p. 177.
  Zie: https://en.wikipedia.org/wiki/Pontic_Greeks.
  Laatst geraadpleegd op 28/10/2019.
  BROOD & ROZEN 2020-4 / 77.
  