text: Oplichting
  Oplichting speelt zich steeds meer
  via internet af; de digitale werkelijk­
  heid roept nieuwe vragen op over
  bijvoorbeeld het aannemen van een
  valse hoedanigheid. In de praktijk
  zijn oplichtingsmiddelen niet scherp
  van elkaar te onderscheiden. Hetzelf­
  de gedrag kan onder meerdere op­
  Iichtingsmiddelen warden gebracht.
  Daar komt bij <lat niet elke vorm van
  bedrog strafbaar is gesteld. Er wordt
  pas van oplichting gesproken als de
  verdachte door een specifieke, vol­
  doende ernstige vorm van bedrieglijk
  handelen bij een ander een onjuiste
  voorstelling van zaken in bet leven
  wil roepen om daar misbruik van
  te maken.
  Van een samenweefsel van verdicht­
  sels is in de kern sprake wanneer ui­
  tingen van de verdachte bij de ander
  een onjuiste voorstelling van zaken
  in bet leven roepen, terwijl deze on­
  juiste voorstelling op meer dan een
  enkele leugenachtige mededeling is
  gebaseerd. Dat betekent niet <lat er
  
  minimaal twee Ieugens no dig zijn.
  Het samenweefsel kan ook bestaan
  uit een Ieugen in combinatie met an­
  dere aan de verdachte toe te rekenen
  omstandigheden die tot misleiding
  kunnen Ieiden (HR 20 december,
  ECLI:NL:HR:2016:2892). Via een
  soortgelijke redenering moet bet bij
  bet oplichtingsmiddel listige kunst­
  grepen gaan om meer dan een enkele
  misleidende feitelijke handeling die
  een onjuiste voorstelling van zaken
  in bet leven kan roepen. Het sturen
  van een fax op briefpapier van KPN
  teneinde een bank te bewegen een
  valse factuur te voldoen, is daarvoor
  bijvoorbeeld onvoldoende (HR 20
  december, ECLI:NL:HR:2016:2892).
   Bij het aannemen van een valse naam
  of een valse hoedanigheid gaat het
  er om <lat bij het beoogde slachtoffer
  een onjuiste voorstelling van zaken
  over de persoon van de verdachte
  in het leven wordt geroepen, met
  de bedoeling bier misbruik van te
  maken. Ook hierbij is de context van
  de gedraging doorslaggevend, het
  enkel gebruiken van een valse naam
  is nog geen oplichting. Van het aan­
  nemen van een valse hoedanigheid is
  bijvoorbeeld sprake als een verdachte
  in strijd met de waarheid stelt <lat
  hij de energiemeter komt vervangen
  
  KRONl�Krn
  
  ADVOCATrnBLAD
  
  en dat daarvoor een eigen bijdrage
  moet worden betaald. Het 'zich als
  een bonafide deelnemer aan bet
  rechtsverkeer presenteren' levert niet
  automatisch een valse hoedanigheid
  op (ECLI:NL:HR:2016:2889).
  Bij de beoordeling van bet gewicht
  van bet gehanteerde oplichtingsmid­
  del betrekt de Hoge Raad in elk geval
  1) bet misbruik maken van een in bet
  maatschappelijk verkeerd geldende
  verwachtingspatroon, 2) het verstrek­
  ken van onbruikbare contactgege­
  vens of 3) bet veelvuldig herhalen van
  identieke gedragingen in relatie tot
  telkens weer andere (beoogde) slacht­
  offers. Voor een bewezenverklaring
  van oplichting dient ook een causaal
  verband aangetoond te worden tus­
  sen het gebezigde oplichtingsmiddel
  en het daaruit volgende gedrag van
  het slachtoffer. Hiervan is sprake als
  voldoende aannemelijk is geworden
  dat het slachtoffer mede onder in­
  vloed van de door dit oplichtingsmid­
  del in het leven geroepen onjuiste
  voorstelling van zaken is overgegaan
  tot (bijvoorbeeld) de afgifte van een
  geldbedrag. Ook aan de goedgelo­
  vigheid van bet slachtoffer worden
  minimumeisen gesteld. Oplichting
  is bijvoorbeeld niet aan de orde
  wanneer het slachtoffer de onjuiste
  voorstelling van zaken had moeten
  doorzien (ECLI:NL:HR:2016:2892).
   Witwassen
  De Hoge Raad creeerde een kwa­
  lificatieuitsluitingsgrond voor bet
  verwerven ofvoorhanden hebben van
  een voorwerp onmiddellijk afkom­
  stig van enig eigen misdrijf zonder
  enige gedraging van verhullen of
  verbergen. Precies voor die situatie
  - in reactie op deze jurisprudentie introduceerde de wetgever per 1 ja­
  nuari 2017 de strafbaarstelling van
  eenvoudig witwassen (art. 420bis.1
  Sr en art. 420quater.1 Sr, zie ook de
  Kroniek Formeel Strafrecht). In een
  overzichtsarrest van einde van vorig
  jaar (HR 13 december 2016, ECLI:NL:
  HR:2016:2842) heeft de Hoge Raad
  - dus nog voor de inwerkingtreding
  van de wet - aangegeven hoe deze
  
  wetgeving zich verhoudt tot de be­
  staande jurisprudentie. In de eerste
  plaats signaleert de Hoge Raad dat de
  nieuwe wetgeving alleen van toepas­
  sing is op voorwerpen die 'onmiddel­
  lijk' uit eigen misdrijfzijn verkregen.
   Voor middellijke verkrijgingen
  blijven de oorspronkelijke witwasar­
  tikelen van toepassing. Verder geeft
  de Hoge Raad aan dat zijn jurispru­
  dentie over de kwalificatieuitslui­
  tingsgrond van toepassing blijft op
  de 'gewone' witwasbepalingen en dat
  het verwerven ofvoorhanden hebben
  van een voorwerp dat onmiddellijk
  afkomstig is uit enig eigen misdrijf
  enkel strafbaar is onder de nieuwe
  bepalingen van eenvoudig (schuld)
  witwassen. De Hoge Raad gaat ook in
  op de inrichting van de tenlasteleg­
  ging in voorkomende gevallen en be­
  noemt daarbij nadrukkelijk het doe!
  van de nieuwe wetgeving, te weten
  het voorkomen van straffeloosheid
  op het moment dat veroordeling voor
  bet grondmisdrijf niet mogelijk of
  aangewezen is. De Hoge Raad geeft
  in dat kader aan dat bet mogelijk
  wordt om een verdachte te vervolgen
  voor zowel bet gronddelict en bet
  delict eenvoudig witwassen. In dat
  geval komt de discussie op of sprake
  is van een voortgezette handeling of
  meerdaadse samenloop. De Hoge
  Raad lijkt de suggestie te doen om
  deze discussie te voorkomen en - met
  het oog op het doe! van de wetge­
  ving - geeft het Openbaar Ministerie
  de mogelijkheid om het (eenvoudig)
  witwassen subsidiair ten laste te
  leggen, voor het geval ter zake van het
  gronddelict niet tot een bewezenver­
  klaring kan worden gekomen.
   zi;oi;N
  Het digitaal verleiden of lokken van
  kinderen onder de zestien jaar tot
  een ontmoeting met bet verrichten van ontuchtige handelingen of
  vervaardigen van kinderporno tot
  doe!, is strafbaar gesteld in artikel
  248e Sr (grooming). Nadat zowel de
  Haagse rechtbank als het Haagse
  gerechtshof besliste dat de inzet van
  zogenaamde lokpubers niet zou kun-
  
  nen leiden tot een veroordeling tot
  grooming, klonk de roep vanuit het
  Openbaar Ministerie om een uitbrei­
  ding van de strafbaarstelling zo luid
  dat de wetgever in het Wetsvoorstel
  Computercriminaliteit III daar een
  voorstel toe doet. De wijziging van
  artikel 248e Sr is in de visie van de
  regering noodzakelijk geacht om de
  inzet van lokpubers mogelijk te ma­
  ken voor 'een adequate bestrijding
  van bet seksueel benaderen van kin­
  deren door volwassenen via internet'.
  Dat is vreemd omdat bet creeren van
  nieuwe strafrechtelijke bevoegdhe­
  den per uitstek plaats dient te vinden
  door aanpassing van bet Wetboek
  van Strafvordering. Het voorstel ligt
  nu ter stemming bij de Eerste Kamer.
  De vraag of de wetswijziging echt
  noodzakelijk is, dringt zich verder
  op vanwege de zaak over de vader die
  bet MSN-contact met de verleider
  van zijn minderjarige dochter had
  overgenomen dat bij bet algemene
  leerstuk van de poging is besproken.
   In een zaak waarin een zestienjarige
  op uitnodiging van haar judoleraar
  met hem en zijn gezin vier weken
  vakantie vierde op een camping in
  Frankrijk en die vervolgens ontuch­
  tige handelingen verrichtte bij haar,
  heeft de Hoge Raad bet oordeel
  van het hof in stand gelaten dat het
  bestanddeel 'zorg en/of waakzaam­
  heid van de pleger is toevertrouwd'
  van artikel 249 lid 1 Sr was vervuld,
  ondanks dat verdachte haar niet
  had meegenomen in zijn hoedanig­
  heid als judoleraar (HR 13 juni 2017,
  ECLI:NL:HR:2017:1071). Het gerechts­
  hof oordeelde dat zij zich tegenover
  de veel oudere verdachte in een
  afhankelijke positie bevond waar­
  tegen zij onvoldoende weerstand
  heeft kunnen bieden. Voldoende
  werd geacht dat in casu sprake was
  van een omstandigheid waarin geen
  direct bescherming door de ouder(s)
  geboden kon worden.
   In een arrest van de Hoge Raad over
  bet grootschalig bezit van kinderpor­
  no en de wijze van ten laste leggen
  werd geklaagd over bet feit dat bet
  Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
  
  105
  
  106
  
  KRONl�Krn
  
  had verzuimd de tenlastelegging
  partieel nietig te verklaren omdat
  de tenlastegelegde 864 kinderpor­
  nografische afbeeldingen onvol­
  doende feitelijk waren omschreven
  (HR 17 november 2015, ECLI:NL:
  HR:2015:3322). A-G Aben concludeert
  dat voor een verdachte een tenlas­
  telegging pas goed te begrijpen
  is, als hij daaruit kan vernemen 1)
  welk specifiek gedrag hem wordt
  verweten, en, 2) op welk delict wordt
  gedoeld. Niets verzet zich ertegen dat
  ingeval het gaat om een groot aantal
  afbeeldingen men zich beperkt tot
  een selectie van (representatieve)
  afbeeldingen. In deze zaak had de
  steller van de tenlastelegging zich
  echter niet beperkt tot een beschrij­
  ving van een beperkte selectie van
  (representatieve) afbeeldingen, maar
  gekozen voor het benoemen van het
  aantal afbeeldingen, zonder deze
  concreet te beschrijven dan wel de
  vindplaatsen te benoemen. Dit was
  dan ook de reden dat de zaak werd
  gecasseerd.
  OPIUMW�T
  De Rechtbank Amsterdam wijst in
  een Opiumwetzaak een min of meer
  voor de hand liggende, doch inte­
  ressante uitspraak over het al dan
  niet vaststellen van daderschap (Rb.
   Amsterdam 9 februari 2017, ECLI:
  NL:RBAMS:2017:1058). In deze zaak
  staat een verdachte terecht voor het
  telen dan wel voorhanden hebben
  van een groot aantal hennepplanten
  en de diefstal van stroom. De enige
  - als belastend uit te leggen - bewijs­
  middelen zijn een blikje frisdrank
  en een peuk waarop het DNA van de
  verdachte wordt aangetroffen. De
  rechtbank is van oordeel dat deze
  sporen weliswaar in de richting van
  de verdachte wijzen, maar dat deze
  sporen zich echter op voorwerpen
  bevinden die te weinig specifiek
  zijn om de betrokkenheid van de
  verdachte bij de hennepkwekerij en
  de daarmee gepaard gaande diefstal
  van elektriciteit aan te nemen. Ook
  blijkt uit het dossier niet van verdere
  aanknopingspunten waaruit een
  
  ADVOCATrn BLAD
  
  beschikkingsmacht over de kwekerij
  of enige andere betrokkenheid van
  de verdachte blijkt, zodat hij wordt
  vrijgesproken.
  In een Rotterdamse Opiumwetzaak
  staat een verdachte terecht voor de
  invoer dan wel het vervoeren van
  meer dan duizend kilo coca:ine (Rb.
   Rotterdam 20 april 2017, ECLI:NL:
  RBROT:2017:2991). De verdediging
  doet daar een beroep op psychische
  overmacht, dat er kort op neer komt
  dat de verdachte wegens de bedrei­
  gingen jegens hem, geen andere keus
  had dan doen wat hem werd opgedra­
  gen. De rechtbank overweegt dat de
  verklaringen van de verdachte volle­
  dig worden ondersteund door een ge­
  tuige. Dit, alsmede de omstandigheid
  dat twee andere getuigen uit vrees
  voor hun veiligheid niets tegenover
  de politie hebben willen verklaren,
  maakt dat de rechtbank geen reden
  heeft te twijfelen aan de juistheid van
  de verklaring van de verdachte over
  de ernstige bedreigingen die zowel
  aan boord als aan wal tegen hem zijn
  geuit en de druk die op hem is uitge­
  oefend om aan het strafbare feit mee
  te werken. De rechtbank overweegt
  dat door de bedreigingen sprake
  was van een ernstige van buiten
  komende drang tegen de verdachte
  waardoor hij zich gedwongen zag het
  bewezen verklaarde te begaan. Het
  schip bevond zich op volle zee en van
  de verdachte kon onder de gegeven
  omstandigheden redelijkerwijs niet
  worden gevergd aan de op hem uit­
  geoefende druk weerstand te bieden.
  Dat de verdachte nadat hij nattigheid
  voelde opnieuw aan boord is gegaan,
  maakt dat niet anders omdat aan­
  nemelijk is dat hij na de genoemde
  bedreigingen en terwijl hij in een
  vreemd land was het gevoel had dat
  hij geen andere keus had. Deze ver­
  dachte wordt derhalve ontslagen van
  alle rechtsvervolging.
   W�G�NV�RK��RSW�T
  Op het gebied van de Wegenverkeers­
  wet was 2017 een bewogen jaar. Per
  1 juli 2017 is de Wegenverkeerswet
  1994 op twee punten gewijzigd. Zo
  
  werd de reikwijdte van de recidive­
  regeling voor ernstige verkeersdelic­
  ten uitgebreid door aanpassing van
  artikel 123b WVW 1994. Daarnaast is
  gepoogd om de aanpak van rijden on­
  der invloed van drugs te verbeteren
  door het uitbreiden van onder andere
  artikel 8 lid 5 en artikel 123b WVW
  1994.
  Ook de Hoge Raad heeft op het
  gebied van de WVW niet stilgezeten.
  Naast de zaken over het roekeloos
  rijden die al eerder in deze Kroniek
  zijn besproken, wees de Hoge Raad
  ook arresten over de bewijsbaarheid
  van het onder invloed rijden. Zo werd
  bij een verdachte bloed afgenomen
  nu hij ervan werd verdacht te hebben
  gereden onder invloed van cannabis.
   Verbalisanten hadden hem over een
  doorgetrokken streep zien rijden
  en hadden bij de staandehouding
  geconstateerd dat verdachte vergrote
  pupillen had en er een sterke wiet­
  lucht uit de auto kwam. Uit de afge­
  nomen bloedtest bleek dat hij een te
  hoge concentratie THC in zijn bloed
  had. Ter zitting in hoger beroep een
  jaar later is door de verdediging om
  een contra-expertise verzocht, die
  ook is uitgevoerd. Uit deze contra-ex­
  pertise kwam een lagere concentra­
  tie THC naar voren, die volgens de
  deskundige te verklaren was door de
  opslag van het bloed gedurende 52
  weken bij een temperatuur van -20
  graden Celsius. Door de verdediging
  is in hoger beroep vrijspraak bepleit,
  omdat het oorspronkelijke rapport
  niet voor het bewijs kon worden
  gebruikt. Daartoe heeft de verdedi­
  ging aangevoerd dat niet uitgesloten
  kan worden dat het onderzoek niet
  betrouwbaar is geweest, omdat de
  verdachte niet direct na het onder­
  zoek is ge:informeerd over de (ver­
  meend) beperkte mogelijkheid een
  betrouwbare contraexpertise te kun­
  nen doen. Het hof heeft dit verweer
  verworpen en gesteld dat het de kans
  dat het oorspronkelijke rapport on­
  betrouwbaar was, in combinatie met
  de bevindingen van de verbalisanten
  dat verdachte vergrote pupillen had
  en uit zijn auto een wietlucht kwam,
  
  KRONl�Krn
  
  ADVOCATrnBLAD
  
  verwaarloosbaar klein was. Op basis
  van dit oorspronkelijke rapport is de
  verdachte veroordeeld. Het middel,
  <lat over de motivering van deze
  bewezenverklaring klaagde, werd
  door de Hoge Raad verworpen (HR
  4 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:593).
   De Hoge Raad overwoog <lat van 'een
  onderzoek' als bedoeld in artikel
  163 lid 4 WVW 1994 is slechts sprake
  indien de waarborgen zijn nageleefd
  waarmee de wetgever <lat onderzoek
  heeft omringd. Tot die waarborgen behoort niet <lat na onderzoek
  van het afgenomen bloedmonster
  (onverwijld) aan de verdachte wordt
  medegedeeld, <lat hij recht heeft op
  contra-expertise. In <lat licht, aldus
  de Hoge Raad, getuigde het oordeel
  van het hof dat aan de betrouw­
  baarheid van de oorspronkelijke
  onderzoeksresultaten van het NFI
  niet afdoet 'dat de verdachte niet
  op voorhand is gei:nformeerd over
  de beperkte mogelijkheid om een
  betrouwbare contra-expertise te
  kunnen doen, te weten binnen korte
  tijd na de bloedafname' niet van een
  onjuiste rechtsopvatting en was het
  evenmin onbegrijpelijk.
  Op 9 mei 2017 wees de Hoge Raad
  een arrest over ontzegging van de
  rij bevoegdheid van de eigenaar van
  een voertuig wanneer de overtreding
  door een onbekend gebleven bestuur­
  der is begaan (ECLI:NL:HR:2017:838).
   In deze zaak heeft een onbekend
  gebleven bestuurder met de auto
  van verdachte 181 km/u gereden op
  een weg waar de maximumsnelheid
  120 km/u was, een overschrijding
  van 61 km/u. Het hof heeft in hoger
  beroep verdachte veroordeeld tot een
  hoge boete en een ontzegging van de
  rijbevoegdheid voor de duur van twee
  maanden. De Hoge Raad had al in
  een eerder arrest met een beroep op
  de wetsgeschiedenis geoordeeld dat
  op grond van artikel 181 lid 1 WVW
  1994 aan de eigenaar of houder van
  een motorvoertuig de bijkomende
  straf van ontzegging van de rij­
  bevoegdheid kan worden opgelegd,
  als deze wordt veroordeeld voor een
  snelheidsovertreding van meer dan
  30 km/u, terwijl het feit is begaan
  door een bij ontdekking onbekend
  gebleven bestuurder. In deze zaak
  was de klacht dat het hof verdachte
  ten onrechte de rijbevoegdheid had
  
  ontzegd zonder nadere motivering
  met betrekking tot de verwijtbaar­
  heid van de eigenaar of houder op te
  geven. De Hoge Raad oordeelde dat
  de opvatting die heeft geleid tot het
  middel een motiveringseis stelt die
  het recht niet kent.
   Tot slot nog een noemenswaardig
  arrest in een zaak over een veroorde­
  ling voor rijden, terwijl de verdachte
  wist dat zijn rijbewijs ongeldig was
  verklaard (HR 16 mei 2017, ECLI:NL:
  HR:2017:886). Namens de verdachte
  is in hoger beroep door de verdedi­
  ging bepleit <lat uit het dossier niet
  volgt dat hij inderdaad wetenschap
  had van de ongeldigverklaring van
  zijn rijbewijs. Dit verweer is door het
  hof verworpen met de overweging
  dat het besluit tot ongeldigverklaring
  van het rijbewijs van de verdachte
  aangetekend verzonden was en niet
  retour was gekomen. Daarnaast, zo
  stelde het hof, is door de verbalisant
  waargenomen dat de verdachte
  en zijn vriendin na het tegemoet­
  komend passeren van het politievoer­
  tuig wisselden van zitplaats, waarna
  de vriendin van verdachte reed. De
  Hoge Raad was hier kort over: uit de
  enkele omstandigheid dat het be­
  sluit tot ongeldigverklaring van het
  rijbewijs van de verdachte per aan­
  getekende brief aan deze is verzon­
  den en niet retour is gekomen bij het
  CBR, kan niet worden afgeleid dat de
  verdachte wist dat zijn rijbewijs on­
  geldigwas verklaard. Deze conclusie
  is ook in samenhang met hetgeen het
  hof blijkens de hiervoor weergegeven
  bewijsvoering voor het overige in
  aanmerking heeft genomen niet ge­
  rechtvaardigd. De Hoge Raad achtte
  de bewezenverklaring, voor zover
  inhoudende dat de verdachte wist dat
  zijn rijbewijs ongeldig was verklaard,
  daarom niet naar de eis der wet met
  redenen omkleed en verwees de
  zaak terug.
   TAAKSTRAl=VE;RBOD
  Naar aanleiding van een in hetAlge­
  meen Dagblad verschenen artikel is er
  weer het nodige geschreven over het
  taakstrafverbod ex artikel 22b Sr.13
  
  107
  
  108
  
  KRONl�Krn
  
  Rechters zouden het taakstrafverbod
  omzeilen door een taakstraf op te
  leggen in combinatie met een dag
  celstraf die vaak niet wordt uitgeze­
  ten.14 Volgens de Rechtspraak passen
  rechters juist de wet toe door gebruik
  te maken van de middelen die zij
  hebben.15 De minister van Veiligheid
  en Justitie antwoordt op vragen van
  de Vaste Kamercommissie dat het
  krantenbericht slechts een suggestie
  betreft en dat het feit dat een rechter
  een taakstraf met een dag celstraf
  oplegt, op zichzelf niet aantoont dat
  de rechter dit verbod heeft willen om­
  zeilen. De minister vermeldt ook dat
  het Wetenschappelijk Onderzoek- en
  Documentatiecentrum (WODC) op
  dit moment de toepassing van artikel
  22b Sr onderzoekt en dat hij die re­
  sultaten wenst af te wachten.16
  Er is in afwachting daarvan interes­
  sante jurisprudentie te bespreken
  random het buiten toepassing laten
  van artikel 22b Sr. De Rechtbank
  Limburg betrok deze bepaling
  bijvoorbeeld bij de straftoemeting
  naar aanleiding van een veroorde-
  
  ADVOCATrn BLAD
  
  ling wegens het in bezit hebben van
  kinderporno en winkeldiefstal (Rb.
   Limburg 26 april 2017, ECLI:NL:
  RBLIM:2017:3945). Met betrekking
  tot de straftoemeting overwoog
  de rechtbank dat de verdachte op
  vrijwillige basis hulp heeft gezocht
  voor zijn verslavingen.Daarmee heeft
  hij er blijk van gegeven dat hij inziet
  dat hij de maatschappelijke norm
  aanmerkelijk heeft overtreden. De
  rechtbank legde een voorwaardelijke
  gevangenisstraf op van zes maanden
  met bijzondere voorwaarden (ambu­
  lante behandeling voorzetten) en een
  taakstraf van 100 uur en weigerde
  in weerwil van artikel 22b Sr een
  onvoorwaardelijke gevangenisstraf
  op te leggen, om zo te straffen in
  overeenstemming met het doel van
  de wetgever, dat gericht is op het
  bewerkstelligen van een verandering
  van het gedrag van de veroordeelde
  en diens resocialisatie.
  Dat de rechter ook weleens een
  andere kant op redeneert, ten na­
  dele van de verdachte, volgt uit de
  veroordeling door het gerechtshof
  
  voor ontucht met een minderjarige
  (art. 248 lid 2 Sr). Het gerechtshof
  oordeelde dat wrijven over de blote
  billen van het slachtoffer terwijl
  zij met haar buik op de knieen van
  verdachte lag, een ernstige inbreuk op
  de lichamelijke integriteit tot gevolg
  heeft en dus dat het opleggen van een
  kale taakstraf niet mogelijk zou zijn.
  Vervolgens werd in cassatie geklaagd
  door de verdediging dat het wrijven
  geen ernstige inbreuk zou opleveren.
  A-G Harteveld en de Hoge Raad wezen
  die klacht van de hand (ECLI:NL:HR:
  2017:66): 'Het middel klaagt [...] tever­
  geefs dat het hof de strafoplegging
  niet toereikend heeft gemotiveerd.
   Het middel miskent dat het hof de
  strafoplegging niet alleen heeft geba­
  seerd op hetgeen het heeft overwogen
  over de psychische gevolgen die het
  desbetreffende zedendelict heeft
  gehad voor het slachtoffer, maar dat
  het hof aan de strafoplegging mede
  ten grondslag heeft gelegd dat het
  opleggen van een taakstraf niet pas­
  send is gelet op de ernst van de beide
  bewezenverklaarde feiten.'
  
  NOTl:N
  1 Zie J.L.M. Boek, 'Een pleidooi voor het afschaffen van voorwaardelijk opzet', Strafblad 2016, p. 439-444.
  2 Zie o.a. HR 22 mei 2012, NJ 2012/418; HR 4 december 2012, NJ 2013/16; HR 15 oktober 2013, NJ 2014/26;
  HR 15 oktober 2013, NJ 2014/28; HR 3 december 2013, NJ 2014/29; HR 4 maart 2014, NJ 2014/220.
  3 Zie ook Hoge Raad 28 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:336.
  4 Zie HR 19 april 2016, ECLI:NL:HR:2016:681.
  5 Zie HR 22 maart 2016, ECLI:NL:HR:2016:456.
  6 HR 12 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1111, ECLI:NL:HR:2017:1112, ECLI:NL:HR:2017:1113,
  ECLI:NL:HR:2017:1114 en ECLI:NL:HR:2017:1115.
  7 Zie HR 13 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1077.
  8 Zie HR 9 september 2014, ECLI:NL:HR:2014:2677, NJ 2014/402 en HR 12 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1237.
  9 Het ging in de zaak-Wilders II concreet om de volgende uitlatingen: 'Willen jullie in deze stad en in
  Nederland meer of minder Marokkanen', waarna door het publiek werd gescandeerd: 'Minder, minder,
  minder' en waarop Wilders antwoordde: 'Nah, dan gaan we dat regelen'.
  10 Zie o.a. HR 29 maart 2016, ECLl:NL:HR:2016:511 en HR 1 mei 1990, NJ 1991, 75.
  11 Zie over de zaak-Wilders ook: H.G. van der Wilt, 'Wilders: voor de zoveelste keer.. .', DD 2017/15.
  12 Zie in dat verband ook Dommering in zijn noot bij het arrestvan 14 februari 2017.
   13 Zie - onder anderen - J. van der Pijl, 'Het taakstrafverbod in een weerbarstige rechtspraktijk', NJB 2017/421;
  L. Noyon, 'De geschiedenis van het 'taakstrafverbod' van artikel 22b Sr: een klucht vol verwarring',
  ArsAequi 2017, 307.
  14 Boere, R. en P. Winterman, 'Verbod op taakstraf steeds vaker omzeild', te raadplegen via: https://www.ad.nl/
  nieuws/verbod-op-taakstraf-steeds-vaker-omzeild-ad32cb7e/ (laatstelijk geraadpleegd 30 oktober 2017).
  15 http://www.advocatenblad.nl/2017/01/19/rechter-omzeilt-vaker-taakstrafverbod/.
  16 Na de wetswijziging van artikel 22b Sr in 2012 is aan de Tweede Kamer toegezegd na drie jaar de effecten
  van deze wetswijziging te evalueren. Zie https://www.wodc.nl/onderzoeksdatabase/2566-evaluatie-wet­
  wijziging-taakstraffen.aspx.
  