text: ^* ' *^!^*~ **"' •alt
  
  * -• x
  
  lt Jti?»
  * . " * •
  
  ^WÏW?* •,.
  *£*
  
  .Een Fa/ï de verwezenlijkingen van de vzw Stichting Erfgoed Eisden is het behoud van deze typische
  mijn werkers twee woonst (Archief- en Documentatiecentrum
  Stichting Erfgoed Eisden)
  
  jW*" ,&•
  
  De vzw Stichting Erfgoed Eisden
  e.a.
  Jan Kohlbacher
  
  Op 28 december 1983 werd de vzw Geschieden Heemkundige Kring Eisden opgericht. Van
  het vrijwilligerswerk dat hieruit voortsproot was
  de feestdag der 'onnozele kinderen' een voorteken. De groep vrouwen en mannen was een
  allegaartje van historici, volkskundigen, mijnwerkers, bedienden, beroepsmilitairen en leerkrachten uit Eisden Dorp en Eisden Cité. Onder hen een reeks migranten van de eerste en
  tweede generatie.
  Initiatiefnemer Jan Kohlbacher stelde als eerste voorzitter de mondelinge geschiedschrijving
  en het verzamelen van documenten en beeldmateriaal als eerste en dringendste doel voorop. Na de mijnsluiting zouden op die manier
  eerst het archief van de Eisdense koolmijn en
  later de mijngebouwen tot nadrukkelijkere actiepunten uitgroeien. Vanaf 1989 werd het behoud van een oorspronkelijke mijnwerkerstweewoonst een onmiddellijk streefdoel.
  Dankzij een goede sensibilisering van de bevolking groeide dit project uit tot een verwezenlijking die letterlijk voor en door de bevolking tot
  stand kwam. Samenwerkingsverbanden met de
  Koning Boudewijnstichting, de Vlaamse Vereniging voor Industriële Archeologie, de Vlaamse Contactcommissie Monumentenzorg en nationale en regionale archieven, universiteiten
  enz. leidden tot goed georganiseerde werkmethoden en publicaties in eigen beheer. In 1996
  
  werd de kring omgedoopt tot de vzw Stichting
  Erfgoed Eisden e.a. De stichters zetten een stapje terug maar blijven actieve medewerkers in
  de redactie van het driemaandelijkse tijdschrift
  Eisden en als beheerders en gidsen van het Museum van de Mijnwerkerswoning (1995) en het
  Archief- en Documentatiecentrum (1996).
   De stichtingsleden begeleiden bezoekers op
  tochten door de oudste Eisdense mijnwerkerscité om, tegen de achtergrond van de aparte
  tuinwijkarchitectuur, het sociaal-historisch verhaal te vertellen van deze wijk en haar bewoners. Met dergelijke initiatieven waarin ook
  enkele thematentoonstellingen per jaar kaderen onderhoudt de stichting een levendig contact met de bewoners en ex-bewoners. Uit de
  lange lijsten van de schenkingen die in elk
  nummer van Eisden gepubliceerd worden blijkt
  duidelijk dat men - oude loonbriefjes, oude
  huisraad, familiefoto's e.d. - werkelijk alles aan
  het archief schenkt.
  Het tijdschrift Eisden vierde zijn zeshonderdvijftigste abonnee en het Museum van de Mijnwerkerswoning bereidt het feestelijk onthaal
  van zijn tweehonderd vijftigduizendste bezoeker voor. Dit succes blijft de motivatie voor de
  Eisdense vrijwilligers. Een aanbod van drie belevingsprojecten voor de scholen vormt evenveel aantrekkingspolen. Dit gebeurt trouwens
  nog steeds zonder enige vorm van subsidie. Giften van citébewoners en andere donateurs dekken de kosten van de werking.
  In het stichtingsbestuur werken nu drie historici mee, zijn vijf dames actief en tien leden van
  vreemde afstamming, blijven zes mijnwerkers
  meewerken, geflankeerd door een arts, drie
  leerkrachten en een muziekleraar. Zes leden
  zijn erkende toeristische en natuurgidsen. De
  vergoedingen van hun gidsbeurten gaan rechtstreeks naar de museumkas. Zodat de schulden die men op zich nam om dit museum te
  realiseren betaald kunnen worden.
  TGSB 1999/3
  
  een plaats te verwerven (of op te eisen) in onze
  maatschappij. Ook de pas opgerichte provincie
  Vlaams-Brabant zoekt naar die 'eigen' identiteit zonder evenwel de - in ons geval'historische - waarheid een knauw te geven. VlaamsBrabant ontwikkelde in dit opzicht enkele initiatieven, waarvan dit project er één is.
   Onder de ronkende werktitel 'Vlaams-Brabant,
  een sociale en economische geschiedenis (17502000)' zette de Provincie een onderzoeks- en
  publicatieproject op poten waarin specifiek vragen worden gesteld naar het economische en
  sociale profiel van de provincie, zowel historisch
  als actueel. Het economische luik werd toevertrouwd aan het Centrum voor Economische
  Studies (CES). Het sociale luik, met aandacht
  onder andere voor de algemene leefomstandigheden en de sociale organisatievormen, werd
  toevertrouwd aan de vier privaatrechtelijke archief- en documentatiecentra: het Katholiek
  Archief- en Documentatiecentrum (KADOC), het Liberaal Archief, het Archief- en
  Documentatiecentrum van het Vlaams-Nationalisme (ADVN) en het Archief en Museum
  van de Socialistische Arbeidersbeweging (AMSAB).
  Zes zeventig-plussers vinden zich in deze groep
  nog steeds niet te oud om elke week op het
  appèl te zijn. En volledigheidshalve dient nog
  aangestipt dat er bestuursleden meewerken die
  eveneens actief zijn in de lokale afdelingen van
  het Vermeylenfonds en het Masereeldfonds,
  die voorzitter zijn van het Willemsfonds, lid van
  het Davindsfonds of zelfs VLD-mandataris of
  overtuigde groenen...
  Museum
  
  v a n de M i j n w e r k e r s w o n i n g
  
  j
  
  , Deze mijnwerkerstweewoonst ligt in de oudste
  Eisdense cité, op de hoek van de Marie José- en de
  Dopheidestraat, in de onmiddellijke nabijheid van de
  Sint-Barbarakerk. Ze is van februari tot november
  geopend op zaterdag en zondag van 14 tot 18 uur.
  In december en januari enkel op zondag. De toegang
  is gratis.
   i
  
  Wie op andere dagen een geleid bezoek wil brengen
  aan het museum, met of zonder geleid bezoek aan de
  cité, maakt liefst een afspraak:
  tel. en fax: (089) 76 45 75 of via de VVV
  Maasmechelen: tel. en fax: (089) 76 96 16
  
  De finaliteit van het project is enerzijds een
  publicatie, die persklaar moet zijn op 31 december 2000 en voorgesteld wordt in september
  2001, en anderzijds de realisatie van een gevarieerde en aantrekkelijke tentoonstelling - een
  vertaling van de publicatie - in Leuven, in september 2001. De coördinatie van de publicatie
  wordt toevertrouwd aan het KADOC, deze van
  de tentoonstelling aan het AMSAB. Er werd
  een stuurgroep samengesteld met als taak de
  coördinatie en kwaliteitsbewaking van het volledige project. Deze groep bestaat uit gedeputeerde H. Van Autgaerden, prof.dr. Eric De
  Buyst (CES), prof.dr. Jan De Maeyer (KADOC), drs. Wim Peeters (CES), J. Rombouts
  (Provincie, dienst cultuur), dr. Wouter Steen-
  
  Voorstelling van het project
  Vlaams-Brabant, een sociale en
  economische geschiedenis
  (1750-2000)
  Bart De Nil en Bart Willems, navorsers
  AMSAB
  
  De zoektocht in het verleden naar een eigen
  identiteit is géén nieuwigheid of een geforceerde
  bezigheid. Het is een natuurlijk proces dat zich
  afspeelt bij individuen, groepen en instellingen
  en dat ze in staat stelt om vol zelfvertrouwen
  
  124
  TCSB 1999/3.
  