text: Serapasamai, dat is een Mënëwaarer, zijn vrouws naam is
  Imbarasei. Imbarasei werd zwanger (voor de eerste maal). Toen
  haar buik een beetje groot werd, sloot haar schoonmoeder haar
  op voor eenigen tijd, omzwachtelde haar (buik) met een (mans-)
  schaamtegordel. ' De grootvader (in spé nog n.l.) met zijne
  vrouw, gingen beiden een sagoboom vellen, zij klopten sago
  voor hem (n.l. om te «aanbedjoor» d. i. te eten tot des kinds
  heil, om te voorkomen dat leed het zou genaken), Serapasamai
  ging op jacht; hij nam één varkenspijl, één pijltje, hij schoot
  (pijlde) tien varkens, tien kangoeroes, twintig vogels. Hij bracht
  ze uit, Serapasamai's vader en moeder klopten sago, 's avonds
  keerden zij terug. Den volgenden morgen klopte Serapasamai's
  vader sago, de zoon ging jagen, schoot varkens, vogels, kangoeroes ; 's avonds bracht hij ze naar huis, vader (en) moeder
  klopten sago, zij beiden deden 't (thuis) komen. Vervolgens zat
  de moeder met het kind (toen het kind geboren was) scheidde
  de grootmoeder beiden af met een wand, waar het (kind) bleef
  tot het wat grooter (ouder) was. * Serapasamai's vader zeide tot
  zijn zoon: ik klop sago, ga gij jagen. Toen ging hij, medenemende één varkenspijl en écn pijltje. Hij ging, schoot tien
  varkens, tien kangoeroes, twintig vogels; 's avonds bracht hij
  ze naar huis, zijn vader en moeder deden ook de sago zeewaarts
  brengen, 's Morgens weer gingen zij weder, vader moeder klopten
  sago, de zoon ging jagen. Eén dag doodde hij: tien varkens,
  tien kangoeroes, twintig vogels, 's avonds bracht hij ze naar
  huis, vader moeder deden de sago zeewaarts brengen. Alle
  morgen (ging) 't zoo. Toen het kind groot genoeg was, deed
  men 't kind en de moeder uit hun afzondering komen. Vervolgens
  werd 't kind grooter; toen, zeide de grootvader tot zijn zoon
  laten wij weder gaan, laten wij weder een sagoboom vellen, wij
  i Opdat het kind een jongen zoude zijn.
   * Bij de geboorte van een kind is de vader niet thuis, en ziet het in deu
  eersten tijd ook niet.
  Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
  511
  
  kloppen dien voor het breken van des kinds schelpen-enkelring. '
  Toen gingen zij, velden een sagoboom, vader en moeder klopten
  sago, de zoon ging jagen, nam mede: één varkenspijl, één
  klein pijltje, hij schoot twintig vogels, tien varkens, tien kangoeroes. Des avonds bracht hij ze, vader en moeder kwamen
  ook uit, zij brachten de sago mede. Alle morgens ging 't aldus
  door: vader en moeder klopten sago, de zoon ging op jacht,
  hij schoot twintig varkens, twintig kangoeroes, veertig vogels.
   's Morgens ging hij weder; zijn vader zeide: tuoppi! ga, maar
  pas op dat niet iets u schade! Hij ging tot den avond, hij kwam
  terug, hij had gedood zéér veel varkens; vader had geklopt
  zéér veel sago. 's Morgens ging hij weder, doodde weder aldus;
  vader en moeder zij beiden klopten sago, zij brachten de sago
  weder uit. 's Morgens ging de zoon weder; de vader waarschuwde
  hem, zeggende: tuoppi! ga, maar pas op dat niet iets u schade
  en gij sterft, verlatende uw kind dat nog niet groot is! Edoch
  de zoon luisterde niet, hij wilde toch maar gaan. Toen zeide
  de vader: wij hebben veel wild reeds, de droogrekken (om te
  rooken n.l.) zijn reeds vol. Edoch de zoon zeide: niet veel nog!
  meer nog! Eiken morgen ging hij weder, tot hij op een dag
  weder ging, (en) hij ziek terug kwam. Hij zeide tot zijn vader:
  mijn lichaam is ziek! hij zeide tot zijne moeder: moeder! maak
  warm water voor mij, ik baad (mij er mee), ik heb erg de
  koorts! Toen hij gebaad had, in den namiddag zeide hij tot
  zijn vader: ik sterf! Zijn vader zeide: hè! en ik sprak tot je,
  zeggende: gij gaat, maar pas op! maar gij luisterdet niet! Ik
  zeide tot je: laten wij zingen met wat wij hebben, maar gij
  luisterdet niet, gij zeidet: waarom! Nu sterft gij verlatende uw
  kind. Toen Serapasamai gestorven (was) begroeven zij hem
  's avonds, zij maakten voor hem een bamboe-buis die stond op
  zijn hoofd op 't voorhoofd. * 's Morgens en 's avonds nam de
  vader water en schonk het er in (n.l. in de bamboe-buis die
  boven 't graf uitstak). Vervolgens lag hij tot zijn vleesch geheel
  verteerd was. Toen ging zijn vader landwaarts, hij groef hem
  op, nam den schedel, bracht hem zeewaarts, plaatste hem in
  zijn slaapmat. 's Morgens droeg de weduwe haar kind op den
  rug, nam haars mans schedel, deed hem in een zak, bond ook
  ' Als 't kind gaat loopon krijgt 't op een daartoe gegeven dansfeest schelpen
  enkelringon aan, die later, als zij te nauw worden, feestelijk worden stukgemaakt.
   ' Zie de aanteekeningcn aan het Downloaded
  einde. from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  512
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   des zaks mond (dicht), zij hing hem aan haar schouder, zij
  nam hem mee; beiden (moeder en kind n.l.) bleven op de
  tawan' passen. Volgenden morgen gingen zijbeiden weder; zij
  nam haars mans hoofd weder mede, 's avonds gingen zij weer
  naar buiten, 's Morgens zeide de schoonvader tot de schoondochter: draagt den jongen, gaat gijbeiden landwaarts, blijft
  passen op de tawanvruchten, want de vogels komen, zij eten
  die. Zij nam 't kind op den rug, zijbeiden gingen, 's avonds
  gingen zij weder zeewaarts, 's morgens gingen zij weder, zij nam
  't hoofd haars mans mede, zij hing 't aan haar schouder. Toen
  gingen zij landwaarts, en des kinds vader, Serapasamai, kwam
  uit het verblijf der dooden, hij klom op, zat in den tawan(boom)
  top; hij zat, hij at tawanvruchten, die vielen voortdurend naar
  omlaag. De weduwe zeide: die verwenschte vogels! zij eten mijns
  kinds tawanvruchten al te erg! welhaast zijn ze op! 's Avonds
  vertrokken zijbeiden, 's morgens gingen zijbeiden weder landwaarts, de vader kwam wederom, hij zat weer in den tawan top,
  hij wierp tawanvruchten naar beneden voor zijn kind. Daardoor
  rook het kind zijn vader, daarom huilde het verbazend, zijn
  moeder kon hem niet (bedwingen), 's Avonds vertrokken zijbeiden
  weer, 's morgens gingen zijbeiden weer. Des jongens moeder
  riep haar jongste zuster, zeggende: kom hier! opdat gij mijn
  jongen draagt! Toen gingen zij. Serapasamai kwam weer zitten
  in den tawan top, hij wierp weer vruchten naar beneden voor
  zijn kind. 't Kind schreide weer, daar hij zijn vader rook, hij
  zeide: moeder! vader die is hier! Doch de moeder zeide: uws
  vaders hoofd stak ik in dezen zak. Toen schreide het kind verschrikkelijk erg, zijn tante kon hem niet bedwingen, zij zeide
  tot haar oudste zuster, zeggende: oudere zuster! dit kind schreit
  tot ik niet meer kan, dit uw weeskind! De moeder zeide: hij
  schreit zijn vader zoekende. Toen daalde de vader een weinig
  af tot hen. Hij brak een tros tawanvruchten af, wierp dien naar
  zijn kind. En de moeder, dien tros ziende, zeide: die verwenschte
  vogels! zij vernielen mijns jongens tawanvruchten al te erg!
  Vervolgens 's avonds gingen zij weder zeewaarts; des 's morgens
  riep de weduwe haar jongste zuster weer. Zij gingen weer landwaarts, de tante droeg den jongen, de moeder droeg haars
  mans hoofd. De jongen schreide weder, de tante zeide: dit slechte
  Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via Open Access.  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  ' Ecu eetbare boomvruolit.
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   513
  
  weeskind schreit te erg! Toen de vader, Serapasamai, hoorde
  dat de tante 't kind verweet, had hij medelijden met hem, daalde
  af, brak een tros tawanvruchten, deed die afzakken. Toen zag
  't kind op tot hem, en sprak tot zijn moeder, zeggende: vader
  is daar! Doch de moeder zeide: weineen! uws vaders hoofd nain
  ik hier mee naar toe, een andere man bedriegt mij hier! Toen
  daalde de vader af, hij kwam tot zijn vrouw, en zeide tot zijne
  vrouw: werp weg dat ding! verstop 't! ik ben 't! Doch zijne
  vrouw zeide: wel neen! gij beliegt mij! Haar man zeide: 't is
  niet waar! ik ben het! Toen bracht zijne vrouw het hoofd landwaarts, verstopte het, wierp hare rouwteekenen af. Toen gingen
  zij zeewaarts. Zijne vrouw ging zeewaarts, en sprak tot hare
  schoonouders, zeggende: werpt de rouwteekenen weg, uw kind
  en ik komen hierheen naar buiten. Toen wierpen Serapasamai's
  moeder en vader hunne rouwteekenen af. Serapasamai's moeder
  zeide: wel! dat is zooals ik zeide tot u! ik zeide: ga landwaarts
  blijf bij den tawanboom, hij zal uit komen! Toen Serapasamai
  ging zeewaarts, bleef in 't voorhuis aan de rivier.' 's Nachts
  (toen) men sliep zeide de man tot zijne vrouw : zoo zij u vragen,
  zeg niets, blijf slechts hier binnen, antwoord hen niet. Aldus
  bleef zij in de kamer vier nachten, (dagen). Alle dagen riepen
  de vrouwen haar om haar te vragen, maar zij kwam niet; zij
  riepen haar aldoor, maar zij beantwoordde 't niet. Zij riepen
  haar dagelijks tot zij niet meer kon. Toen ging zij er uit, zij
  antwoordde de vrouwen in 't achterhuis; Serapasami zat aan 't
  water haarlieden beloerende. Toen hoorde hij de vrouwen
  zijne vrouw vragen, zij zeiden : insoppi! als 's nachts uw man
  bij u slaapt, hoe is zijn lijf? is het koud? Maar zij antwoordde
  niet gauw. Zij vroegen haar dagelijks tot zij 't niet kon (uithouden). Zij vroeger haar weder: insoppi! 's nachts (als) gij
  met hem slaapt hoe is hij dan ? omdat zijn lijf nieuw is, is 't
  koud? Toen sprak zijn vrouw, zeggende: wel! koud! Serapasamai
  (dat) hoorende, (was) beschaamd (en) boos, hij zeide: vrouw!
  gij! wel! ik onderrichtte je, maar je hoordet niet! Ik zal gaan
  en ik verlaat uw kind en u. En hij nam boog en kleine pijl,
  en daalde stilletjes van 't voorhuis en vertrok.  Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  514
  
  WINDèSISClIE VERHALEN.
  maar zag hem niet, zij zeide: die man daalde af en is vertrokken, hij schaamt zich. Toen nam zij het kind op den rug,
  zij volgde hem, zij weeklaagde, zeggende (roepende): «echtgenootcéè gij? waarheen gaat gij?» Daarom bespiedde haar een
  oude vrouw, haar naam der oude vrouw is Indokki. Zij zeide:
  hé! waarom huil je? wij hier, deden wij je visch vangen bij 't
  morgen-laag-getij ? je visch vangen bij het avond-laag getij ? *
  wij weten daar niet van! wij, deden wij jului heimelijk met
  elkander praten daar? Hé! wel! neem je zoon, en voed hem
  met zijns vaders sagopap die hij at, breng den jongen en doe
  hem eten. Toen gaf de moeder een schelpen armband aan de
  oude vrouw, zeggende: zeg toch, waarheen ging des jongens
  vaders ? De oude vrouw zeide : daareven ging hij op dezen weg.
   Toen de moeder (met 't kind) ging, weeklaagde zij weder:
  «echtgenoot gij! waarheen gaat gij ? echtgenootééé Serapasamai!
  gij waarheen gaat gij?» Toen schreeuwde Indoki de oude vrouw:
  hél wij hier. deden wij jelui heimelijk aldus praten met elkander?
  waarom huil je? breng den jongen hier, hij ete zijn vaders
  sagopap; hij at de helft opdat gij hem voeren zoudt. Toen
  gaf de moeder een schelpen armband, een kralen dansschortje,
  zij betaalde haar, en zeide: zeg den weg aan mij. De oude
  vrouw zeide: de weg is deze hier, daareven kwam reeds iets
  hierheen. Toen nam de moeder het kind op den rug, zij
  gingen; zij (de moeder) huilde weder: «Echtgenoot Serapasamai ! waarheen gaat gij ? Matonbonbloem! (uw geur wijze mij
  den weg dien ik gaan moet)». Indokki bespiedde haar weer,
  zij zeide: waarom huil je ? wij, hebben wij je belogen ? Huil niet!
  breng het kind hier, voer het met zijns vaders sagopap, hij at
  de helft er van. Toen bracht de moeder den jongen, zij voerde
  hem. Toen gaf zij een schelpen armband (en) een kralen gordel,
  zij gaf 't aan de oude vrouw, zeggende: zeg me! waarheen ging
  des jongens vader? De oude vrouw zeide: die, hij ging op dit
  pad daarheen af. Toen de moeder daalde af, volgende haar man,
  weeklagende: «Echtgenoot Serapasamai, waarheen ging gij toch?
  Zij kwam aan Indokki's huis, haar man was ook in dat huis.
   ' Indokki bespot met deze woorden de vrouw. Schelp en weekdieren, de
  gewone vangst der vrouwen zijn 't best te vinden mot Iaagtij na springtij
  als de koraalriffen droog loopen. En dit is natuurlijk a l l e e n 's middags of
  Downloaded
  from Brill.com
  07/13/2024
  middernacht. Do bedoeling is dus:
  wat je overkwam
  is niet
  onze, 08:49:53PM
  maar je
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  eigen schuld.
  Wij
  laten
  je
  geen
  onnut
  werk
  doen.
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDéSISCHE VERHALEN.
  515
  
  De oude vrouw riep haar: huil niet! uw man is er! hijzelf zit
  in dit huis! Toen schreide zij. Zij bleven samen tot 's nachts
  Serapasamai zeide tot zijne vrouw Imbarasei, hij zeide tot haar,
  zeggende: van nacht roei ik, ik visch (met een flambouw).
   Onderhoud 't vuur opdat 't niet uitga, slaapt gij beiden tot ik
  kom; (als) 't vuur sterft (uitgaat), slaapt jelui maar, ik zal komen
  met de flambouw, wij steken 't aan, maar gaat gijbeiden niet
  tot de oude vrouw! Maar de vrouw sliep (en) 't vuur ging uit,
  en zij was erg koud, zij zag Indokki slapen, en haar beide knieën
  glinsterden, en de vrouw zeide: daar is vuur! En zij nam een
  tang, en sloeg de knie af (zooals een kool vuur wordt stuk gestooten om de kool te verdeelen). De oude vrouw schreeuwde
  (van pijn) zeggende: o wee! mijn knie! neem haar tot je! Je
  roeit (en) gaat niet meer zeewaarts! gij gaat zeewaarts niet (meer)
  naar [uw vader en moeder beiden! En de vrouw zat tot haar
  man kwam. Zij sprak tot hem, zeggende: de knieën der oude
  vrouw heb ik afgeslagen. De man zeide: hè, ik zeide tot je:
  ga niet tot de oude vrouw daar! maar je luistert niet. Wij zullen
  niet meer zeewaarts gaan, 't is uit, wij allen blijven in de soeroega. ' wij gaan niet meer naar de aarde. Toen zat de vrouw
  neer, zij schreide vele dagen, zij schreide (beweende) haar vader
  en moeder beiden. Serapasamai's vader en moeder gingen weder
  in den rouw om hun kind. De vader en moeder der vrouw
  rouwden ook allen. Aldus zegt men: die sterven, gaan naar de
  soeroega, zij komen weder, maar omdat Imbarasei haar man niet
  gehoorzaamde, sloeg zij Indokki's beide knieën stuk zoo komt
  het dat het uit is, Indokki verhindert ze; zij (die) sterven zij
  veranderen niet meer, maar zij verdwijnen (houden hier op te
  bestaan) in eens naar de soeroega:
  A a n t e e k e n i n g e n : Vermoedelijk is het plaatsen van een
  bamboe-buis op het voorhoofd van den doode, als hij in het
  graf gelegd wordt, zóó, dat het boveneind van de bamboe
  boven het gesloten graf blijft uitsteken, een in onbruik geraakt
  animistisch gebruik. De verteller meende dat die buis slechts
  diende om door dagelijkschen watertoevoer, het ontbindingsproces te bespoedigen. Mij wil het voorkomen dat het doel was:
  een uitweg te geven aan de in het lichaam nog aanwezige, en
  door de ontbinding vrijkomende zielestof. Niet onmogelijk durf
  D. i. het Doodenverblijf. Eigenlijk
  de hemel, Maleisch sorga.
   Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  516
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
  ik het te achten dat een op Windèsi nog bestaand gebruik
  daarmede verband houdt. Men plaatst n. 1. op een pas gesloten
  graf, langs de randen, eenige stokken, die boven het graf tot
  elkander worden gebracht, op de wijze van boonenstaken. Als
  de eerste rouw voorbij is, en het spijsverbod opgeheven wordt,
  gaat een aantal jonge lui naar het graf en werpt met het noodige
  Papoesche lawaai die stokken om. Die stokken noemt men:
  aipadewa, en het omwerpen: senbari aipadewa. (bari: omverwerpen).
  XIX.
  Bwabwin amori tuter bwabwin manswa.
  • Bwabwin amori sièmua aantumbwabwin mónu , bwabwin
  manswa nië aantumbwabwin siri, sendur na anio siri. Senmasoi
  to mariapaisi siparaar. Bwabwin manswa tiöpan so bwabwin
  amori: tunda tunmun pi na maria paraar wasi, ma bwabwin
  amori tiöpan: wèsjeen! tunda. Ma sunda sunraasë sanu, bwabwin
  manswa niè mariai, bwabwin amori niè raui. Suntapur kaweë,
  diaanë, bape bwabwin manswa tipur pau ba, bwabwin amori
  tipur pau, to niè rötanpai diönu. Rawiniena sunbabur so sunnè
  anio, ma suntópan maso sunraantumbwabwinpaisiat, suntópan:
  kausapa menmasoi eja, amunda ja mariapai siparaar abo pimunapaisi pau amunmun esasi ja. Sentena to kausapa, sunda ja.
   Sunda ja, bwabwin manswa niè mariai, bwabwin amori niè
  raui. Suntapur to rawiniena, sunbabur eja, bape bwabwin amori
  sièmua pau, bwabwin manswari niè pau ba, so aikiaipaisi siarieu
  beja, tipur tindia ba. Sunbabur so aniopai ja, Raria wura sunda
  tapèna tawana, to raria siri sunda ja, suntapur to, bwabwin
  manswari bibur papon, kiai mitauni awaab, biata, ma siwara
  be kapö. Inëni bwabwin amori ria ja, ma sijoor bwabwin manswa,
  sanepaja ai nini siwara be kapo, ma tiöpan: bwabwin manswa
  diötö? rinë kapö ncsi ba? Inèni bwabwin amori tituan awaab,
  dieman ravvesipai to kieis, diö dieman rawesipai eja, to betiai
  aibu, inëni bwabwin manswari diötar i, diötar wötu bwabwin
  amori arököwörui to biöru. Ma inèni bwabwin manswa kiutu
  bwabwin amori niè susupai sanu, ma kikutu sanu to menau,
  kioor sasa monu, sisa sanu, kioor sanu maso bwabwinamori
  aantumbwabwin sanu, tiöpan: nini diaan, sinjamu dinatu maso
  manu. Sinjamu diena, pimuna pau beja, sinjamu diëna tuter
  si, abo siobinë si, tiöpan, diöjö:
  munraan
  janèsi.07/13/2024
  Nani kausapa
  Downloaded
  from Brill.com
  08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   517
  
  ira ja so i. Bape bwabwin amori aantumbwabwinpai sanu sunnunum si to siótera, sasapai sanu suntópan: awini susu! awini
  susii! awini susu! Ma madjawipai tiöpan: babai! sasa siójó:
  awini susu! Ma sasapai sanu sunkabio eja: awini susu junum!
  awini susu junum! Madjawi tiópan eja: babai! sasanè sunröjö:
  awini susu junum! Ma inèni sundur sanu mare, sunbaan sanu,
  sunsajoorririn sinjani susupai sanu, suntópan: nini awini niè
  susu! bwabwin manswari miun awini! tapèna kiutu niè susupai
  sanu, kioor sanu maso tanu, ditawi tanu ! Ma sunkabio babera
  na mitaunsanu: nani tunronë tanè? Ma babai tiópan: nani
  tunmun aantumbwabwinpai riwani! Ma kausapa bwabwin manswari tiöpan so siat: munmasoi, abo ira ja so sinjamu. Ma ria
  to, sunkundur saripai to diótera. Ma inèni sunsaaw bwabwin
  manswa aantumbwabwinpai: insöpi! ruama! sujoor awini nië
  aisasunpaini tiawa mcsu pa! Ma inèni riama ma diutan sanu:
  tiawa nanè ? Ma sunsèwar kambërepai, suntópan: sneer maji!
  Inèni sieer maji, sunbubu saripai bera rè, sipipiapar to bióru.
  Ma inèni sunda sunkoor niè pimirandinpaisi sunrimirandin i,
  ma sunkoor niè sisëkariesi sunritababaar i, ma sunkoor i a,
  sunron nanè diósa na sinjani niè aturèpai, sunda sunkoor mómö
  kasi, suntai bibit rèpai, suntai sorèpa tape miri, ma inèni
  suntópan: sinjamu nianari papon so awini, bo! amunron nanari
  so au pena. Inèni sunnunum pi, sunnunum taunkapajai, sunnunum pau mó to rötanpai diönu. Inèni sunraniau pisaserapai
  wura: ai, samuen , rewuki, kamaten, aitiaur, kai, susi, berajaan,
  aidiaru , ajuki, roit, kakibari, dui, surawa, nandau, ampeer,
  kapa, koir, kërakërai, ingrèsi, pi borei wura to simasis. Sunparo
  aisasunpai. Inèni sunbabur.
   Inèni rawiniëna manswapai riama, sijoor aantumbwabwinpai
  mirandin, diösa na sunnè aturèpai, sanëpaja tienam, tiöpan:
  buötó? bepisabirë? api munrandin pa? tandoi so au to nè?
  tantajaan tandoi so au to nè? api munrandin pa? Tiópan: munintawar töró! Inèni sinjani riama siaji tiawipidiaar i, diótö: buósa
  beruKiia, irama tu. Ma siuapui, misoi, niunum pi, disin anam,
  riaan diaan, kawe, to simasa, ma inèni siaaw aantumbwabwinpai,
  diötó: insópi! ruama! inèni buaan pi! Bape riama ba, siaaw to
  mirioor, tiöpan: ruama ba pënai? jaan inèsi pënai? mèmu si è
  inè si ma jaan si sarëdjeu, nani, bwabwin au bo! nani nunum
  esasi, buaan si! Sinjani diaan Downloaded
  pi to mënau,
  aantumbwabwinpai
  from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via
  Open
  Access.
  This
  is
  an
  open-access
  article
  distributed
  under the
  riama ba, kioor winioipaisi apui, diö rioram si, rioram
  si terms
  to
  
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  518
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   mënau, inèni kioor si apon. Ma inèni siaaw aantumbwabwinpai
  ja, bape didjawa ba, sinjani diö ria kioor i. Ma ria riut i na
  aantumbwabwinpai warapaisanu, riut i, ma pia ba, aantumbwabwin misasop awaab. Ma inèni sinjani sijoorririn i biöru,
  niajaan bwabwin amori aantumbwabwmpaisanu, dipariori: raamberobi! sunmun i! Ma inèni ria diutan pisaserapaisi, bape sentöpan
  sanu ba, to aisasunpai tiöpan sanu, tiöpan: sunbabur na jana!
  Ma inèni diusar sanu to diru, sunrena na aiwaarpai rawesi,
  bwabwin manswari diëna na rawesi. Ma deriasi sasaar bwabwin
  manswari sisin: bu! ba! Ma bwabwin amori aantumbwabwinpaisanu, madjawi tiöpan: babai! pi bemun awinipai ni, sisin pa,
  diöjö: bu! ba! Babai tiöpan: awini ninö? mèmu taunkapajai pi
  nina! buon nanc sasaar na amun, ma diru na bwabwin manswa,
  nia. Ma sasaar papon na bwabwinamori aantumbwabwinpaisanu,
  sunbabur to wöroi, inèni sasaar na bwabwin manswa nia. Inèni
  diösa, tiawarira airumwajapai, ma sijoor sunnè kairpai, tiöpan:
  mamberobi! itawarira besiri ma rêto! imun sanu! Diusar sanu
  ja to diru, bwabwin amori aantumbwabwinpaisanu sunrena na
  aiwaarpai rawesi, bwabwin manswari dien a rawesi, inèni sentena.
   Deriasi sasaar sunradjawa bwabwin manswa sisin eja: bu! ba!
  Madjawi tiöpan: babai! pi bemun awini sisin eja: bu ! ba! Babai
  diötö: awini ninö! mèmu taunkapajai buon nanè sasaar na
  amun, ma diru na bwabwin manswa nia! Ma sasaar na sanu,
  sunbabur to woroi sasaar na bwabwin manswa, diösa, tiawarira,
  sioor eja sunnè kairpai, tiöpan: itawarira besiri ma rèto, isëmuai
  sanu. Rariapaisi wura diusar sanu tawana, to sendama so maria
  babapai, sunsajoor diaankariria diboi na kambupai, sunsaaw i,
  sunrötö: apusi! ruama! kuoor nanu abaru so rawesi wa! Ma
  diaankariria tiöpan: ama munda munkoor airamuan be matu
  ma mundur i ma munkoor jau mare, munsobin jau! Inèni sunkoor i are, sunpir i so roitpai, inèni sunsobin i to sininiaja. Ma
  inèni sunkoor i arau, suntabaat i biata raropai. Inèni sunbera
  na i abaru, ma diaankariria tiöpan: mundawain sanèkwai, muntara na i penai! Inèni sundabaru so rawesi pa, inèni sunrösar
  sunraniwar mantaunsanu, sunraduaat bwabwin manswapai. Inèni
  bwabwin manswa riama, ma titaar ria ta. Inèni sijoor diaankaririapai diboi, siaaw i: apusi! sanëpai jau ! kuoor jau mabaru!
  Diaankariria tiöpan: kuoor airamuanpèsasi buisobin jau papon!
  Inèni kioor i mare, siobin i, bape kioor airamuan bematu ba,
  Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  kioor aikamaru,
  disobin i, tapèna
  sininiaja tindia ba. Inèni pir
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDcSISCHE VERHALEN.
   519
  
  i tu abaru, inèni bwabwin manswa biëra biërabaru to betiai
  rabwan, diaankariria dio mirutu katu. Ma bwabwin manswa
  tiöpan: apusi buawi jau pe? Ma diaankariria tiópan: jawiau ba,
  katuena apusisanu sunbera pa tapèna. Ma ria katu mirutu eja
  to bietiai na bwabwin manswa sanèkwaipai, ma diutan i, diójó
  ja: apusi! buawi jau pe ? Ma inèni bwabwin manswa tiaar katu
  ja, inèni tiaar na diaankariria sanèkwaipai. Inèni diaankaririapai
  riobai mitauni, bwabwin manswa tiawa, mirutu, diaankaririapai
  kioor diaan i. Inèni bwabwin arapai sanu sunsubi marau, sunmaji
  kainam so i, sunrótó: berère! buon papon so awini pena! inèni
  amunron beruwani so au!
  Inèni mënau sunbabur sunda to sunsèmuai katimpai mönu,
  sunsaji sunraan tawan, sunraniau sunnè rótanpai sanu, sunrótö:
  munsjawa to esi riama munsjoori. Ma inèni bwabwinkatupai
  sanu sundama, sunsèmuai rótanpai sanu, apapè rötanpai sanu
  sunsjoori. Ma inèni katimpai esipai dimis esipai: buaar awaab,
  sujoor tatoa, rótanpai sanu sunsioori bo! esi riama pe? Ma ria
  arawaab sijoor bwabwinkatu sanu, siaaw esipai, diótó: tuópi!
  buaar mèsu! Ma biaar awaab sunsajoor bwabwinkatupai sanu.
   Bwabwin amori aantumbwabwinpai sanu, babai sanemkariria
  katimpai sanu, tiópan riaut sanu wura, tapèna diawi madjawi,
  tiópan: insópi! ma, kuoorè awini niè ramoortawapaisi, tunbaburè
  si to na rawesipai, tunsobin diaankaririapai napa. Ma inèni madjawi ria, babai kioor katimpai sanu senbabur. Madjawa siobera
  ma sisërei siat, sieis: babaiè! miat menda toi nè? Bape siri
  riaar so i ba, ma ria sieis to, siaaw sasera siat: miat! menda
  toi nè? Bape sendaar ba so i, senda papon, senkarótu aipaisi,
  senpir i biabedjoor raan senda na paï. Ma inèni madjawi ria
  sijoor tawaipai niè raanpai kikabi, sanëpaja: babai raan senda
  napai nina. Bape ria katu sijoor tawaipai niè rómipai, sijoor
  aji, sijoor: sèberianipai mirai töró, siaji piötu esasi, kioor si
  mèsu, dió misoi diaan si. Ma sijoor apui so aipai wabapai
  tawaipai diajaas i, biata na aipai wabarpai. Sijoor i, mitait i,
  dió tibasa bibur, tawaipai riëra mitauni, kiai bedjoor i; dió
  tibera so esaja, tawaipai kiai bedjoor i ja. Inèni bvvabwinkatupai
  sieis tóró, sieis sasera babai, siat senbabur so wiarieu, esi
  didjawa i ba. Inèni tibera riausaar tawaipai niè raanpai. Sunda
  rau, sijoor tawaipai niè aniopai, tawaipai ria pipon i. Inèni
  tawaipai dipu rupai na atèpai, sanëpaja bwabwinkatu nini siaji
  na i. Inèni siaji so aniopai, Downloaded
  bape minasin
  ba, sieis
  tawana.
  Bape
  from Brill.com
  07/13/2024
  08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  520
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   tawaipai ria dipu rupai na nando rumvvaja, tobu rumwaja, pi
  rómi bepau wura: warimuè, sèberianiè, raunè, pi römi jani
  wura. Inèni bwabwinpai rina, diótö: sa! ira ikoor si, jaan si!
  Ma ria kioor si, diaan si, ma inèni sunmasoi to dion ririn
  tawaipai. Inèni sunrena to, dirurabwan biesinjontu, rawatawaipai
  biata, deriasi sasaar siuwa apui so niè rawatawaipai. Tapèna to
  bwabwinpai sanèbaba to. Inèni diawin marariapai, Sinjani diö
  ria kioor pi römi, mamö tamaani biata tuter aantum, didjawa
  sinjani riama bibura, biaat wesje. Raria wura tapèna: sinjani
  dió ria, tamaani biata tuter aantum; to biba, siaaw apai tuter
  atobini. Bape sinjani tiöpan: tanè? ipa ba inanari nini so au!
  tamamu köta pia ba! Ma raria siri sinjani sunmasoi, tamaani ria
  niunum rivvani mitauni rawatawaipai, rawatawaipai riwani be:
  sisè, serakc, sampaarè, raarè bepau jani wura. Inèni bibur maso
  aniopai, siajis, ria pon, misoi asisi na reponpai. Bape bwinieempi rin i ba, aantumpai diöjö siubi rari, sijoor apon, sijoor
  tamaani, sieis: awini! jö ira so jai! Sinjani tiópan: tamamu !
  na? Bape tiöpan: pibai, jö! ira so jai! Ma inèni sinjani siubi ari,
  sijoor apon, sijoor tamaani, ma inèni dimis aantumpai, tiöpan:
  watan! rua pon so tamamui! Ma ria pon, sieis apai, tiöpan:
  jai! sanèwèsjeen apai, atobini! Ma tamaani tiöpan wenasja:
  apai, atobini sibemawas! Ma aantumpai riut si. Ma inèni dimis
  bwinieempi, diötö: rua re! sujoortawan rawapai. Ma ria re,
  sijoor pi saserapai sibata mirarojar. Ma inèni ria dirien si to
  aniopai kiötar. Inèni diö sendoi, ma ria siserei beaandoi, ma
  ria sièmuai aniosepèsi. Inèni siaaw siat, tiöpan: mendama, tandoi!
  Ma kawasa borei senda, to babai sawani senda köta. Babai
  diawin beja, sièmuai marariasiat pau beja, kietè esi, biai esi,
  kibuba esi, bebabapaisiat senda. Sendama to, senmaji to kausapa, to senda senkoor kambu. Inèni babai sijoorririn i, diutan
  i: insópi! au na nè ? Madjawi tiöpan: jo! jana! Ma inèni senda
  rau so aniopai, ma sendoi to mënau, sentö senbabur. Bape
  babai kimberei ria, diö sanëpai madjawipai, tiöpan misoi tuter
  i. Bape diawija, diöjö: madjawi sundaut i wura. Bape madjawi
  miajar ba, tiöpan: tundaut i wura so? Sanëpaja sinjontu watan
  nina te? Tawai nina! Bape bubur jau! Ira isaserei au tuter
  katim mönu, ma ira to isèmuai tawai nini, iraut i. Tanè sanemkariria i, buöjö: tundaut i wura? Imajar i ba! Bubur saredjeu!
  Tapèna mimaja, bibur. Inèni senbabur wura. Inèni mënau,
  sawani sunmasoi, sunmèser i, sunmasoi.
   Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
  521
  
  Vertaling:
  D e wij fjes k a n g o e r o e en de wij fjes k a s u a r i s.
  De wijfjes kangoeroe kreeg twee dochtertjes, de wijfjes
  kasuaris had een dochtertje. Zij waren bijeen in één huis. Zij
  bleven tot de beken droog waren (weinig water hadden). De
  wijfjes kasuaris zeide tot de wijfjes kangoeroe : laten wij beiden
  visch gaan vangen in de drooge beek daar, en de wijfjes
  kangoeroe zeide: goed, wij gaan. Zij gingen ieder huns weegs,
  de kasuaris had de monding, de kangoeroe den bovenloop. Zij
  vingen garnalen en visch, maar de kasuaris ving niet veel; de
  kangoeroe ving veel, tot haar zak vol (was), 's Avonds vertrokken zij naar haar huis, en zij spraken tot haar beider
  dochtertjes, zeggende: morgenochtend blijft jelui weer, wij
  gaan weer naar de drooge beken, omdat (daar) veel beesten
  (zijn). Wij vangen weder eenige. Zij sliepen tot den morgen,
  en zij beiden gingen weder. Zij vingen tot 's avonds en zij vertrokken weder, maar de kangoeroe kreeg veel, de kasuaris had
  niet veel, want haar teenen waren te lang, zij ving niet goed.
   Zij beiden vertrokken weder naar huis. Alle dagen gingen zij
  beiden aldus, dagelijks, tot op een dag zij beiden weder gingen ,
  en vingen, de kasuaris vooruit liep, zij wierp zich neer, zij
  lag, en zij werd begroeid met truffels (champignons). Daarna
  ging de kangoeroe weder, en zij zag de kasuaris; denkende :
  dat is hout, begroeid met truffels, zeide zij: wat scheelt de
  kasuaris ? kent zij deze truffels niet ? Toen bukte de kangoeroe
  neer, plukte één zijde tot 't op was; zij wilde de andere zijde
  plukken; toen zij plukte die kleefden (vasthechten) (aan de) knie,
  schopte de kasuaris haar, zij schopte der kangoeroe hartkuil
  stuk, dat deze stierf. ' En daarna sneed de kasuaris de kangoeroe
  de beide borsten af, en sneed die beide in kleine stukjes tot
  het klaar was. Zij nam twee bamboes, zij stopte ze er mede
  vol, bracht ze aan de beide dochtertjes van de kangoeroe, zeggende:
  dit is visch, uw moeder zendt 't u beiden. Uw moeder slaapt
  (daar), (er zijn) te veel beesten, uw moeder slaapt er bij,
  opdat zij ze roostere. Zij sprak zeggende: eet gij beiden deze.
  ' De linker en rechter binnenteen van de kasuaris dient nis stoot-wapen
  dat zij op dezelfde wijs gebruikt als een haan zijn spoor. Dat een kasuaris
  een mensch kan dooden, moet geen sprookje zijn. Honden vallen dikwijls als
  slachtoffers der kasuarissen.
  Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  Dl. via
  70. Open Access. This is an open-access article distributed under34the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  522
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   Morgenochtend zal ik weder tot haar gaan. Maar (toen) de
  dochtertjes der kangoeroe beiden ze kookten tot het gaar was,
  zeiden de beide bamboes: moeders borst! moeders borst! moeders borst! moeders borst! En de jongste zuster zeide: oudere
  zuster! de bamboes zeggen : moeders borst! En de bamboes
  zeide weder: ik drink aan moeders borst! ik drink aan moeders
  Dorst! De jongste zeide weder: oudste! deze bamboes zeggen :
  ik drink aan moeders borst! En toen namen zij ze beiden mee
  naar achter, zij kloofden ze, (en) herkenden de borsten harer moeder.
   Zij zeiden: dit zijn moeders borsten! de kasuaris doodde moeder,
  aldus haar beide borsten sneed zij af, ze bracht ze aan ons,
  ons beliegende! En zij bespraken met elkander: wat zullen
  wij doen ? en de oudste zeide: wij zullen haar dochtertje
  dooden in ruil (voor onze moeder). En 's morgens zeide de
  kasuaris tot haar: gij beiden blijft, opdat ik weder tot uwe
  moeder ga. En toen zij gegaan was, kookten zij beiden (ineen
  bamboe in 't vuur gelegd) sari-olie tot zij kookte. En toen
  riepen zij het dochtertje van de kasuaris: insöpi! kom hier! zie
  moeders (houten) vlechtnaald is naar beneden gevallen! En
  toen kwam zij en vroeg haar beiden : waar viel die ? En zij
  beiden maakten een opening (in den vloer der paalwoning), zij
  zeiden : zie naar boven ! Zij stortten de olie op haar oogen, en
  zij spartelde tot zij stierf. En toen gingen zij beiden, zij haalden
  hare danssieraden, zij versierden haar daarmede, en zij haalden
  haar versierden schaamte-gordel, deden haar dien aan, zij
  brachten haar weg, zij deden haar daar staan in de deuropening
  haars moeders, zij gingen valsche-broodvruchtboom-sap halen,
  (daarmede) kleefden zij de oogen open, zij kleefden de mond
  alsof zij lachte, en toen zeiden zij: uw moeder deed ('t) eerst aan
  onze moeder, 'tis wel! wij beiden doen het nu aan u! Toen
  bakten zij eten, zij bakten ronde sagokoeken, zij bakten zeer
  veel tot de zak vol was. Vervolgens onderrichtten zij alle dingen
  (om haar niet te verraden): 't hout, 't gras, de steenen, de
  vuurhaard, de houten haardbak, de sagostokjes, de zeef voor
  natte sago, de zeef, de roerspaan, het droogrek, de vuurtang,
  de nibong-vloerlatten, de boomschorswand, de dakbedekking,
  de sagoblad-stelen (waarvan de buiten-wand des huizes wordt
  gemaakt), de hagedissen, de wandluizen, de spinnen, de kakkerlakken , vele dingen allen tot 't genoeg was. Zij vergaten de
  houten vlechtnaald (te onderrichten).
   Toen vertrokken zij.
  Downloaded from Brill.com 07/13/2024 08:49:53PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   523
  
  Toen des avonds de kasuaris kwam, zag zij haar dochter
  versierd, staande in haar deuropening; denkende zij leeft, zeide
  zij: wat moet ge ? ben je gek ? waarom heb je je versierd ?
  zingen wij hier al voor jou ? Zijn we samen om voor je te
  zingen hier ? Waarvoor heb je je versierd ? Zij zeide: je zoekt
  erg je te doen bewonderen (of: de aandacht te trekken). Ver^
  volgens kwam de moeder naar boven, haar op zij stootende,
  zeggende: ga op zij staan, dat ik voorbij kan gaan ! En zij
  ging naar binnen, zat neer, maakte eten klaar, bereidde sagopap,
  kookte visch en garnalen, tot zij gaar waren, en toen riep zij
  haar dochter, zeggende: insöpi! kom hier, eet dan! Maar zij
  kwam niet; zij riep tot zij moede was; zij zeide: weiger je te
  komen? wil je niet (dat) ik 't mijne eet? het uwe heb ik hier,
  ik zal 't maar opeten' wat zou 't? gij (zijt een) vrouw, welnu
  gij kookt ander eten, gij eet dat! De moeder at tot zij klaar
  was, de dochter kwam niet. Zij bracht de etensbakken naar
  achter, willende die wasschen. Zij wiesch ze tot 't klaar was,
  toen bracht zij ze weer naar voren. En toen riep zij haar
  dochter weer, maar deze hoorde niet; de moeder wilde haar
  gaan halen. Maar zij ging, vatte beide handen harer dochter
  aan, hield haar vast, maar zij kon niet, het meisje viel slap
  neer. En toen begreep de moeder dat zij dood was, zij schold
  op de dochtertjes der kangoeroe. Zij schreeuwde: mamberobi!!
  zij doodden haar! En toen ging zij alle dingen ondervragen,
  maar die noemden die twee niet, tot eindelijk de vlechtnaald
  haar noemde; die zeide: zij zijn weggegaan, daarheen!
  En toen vervolgde zij die beiden tot den nacht. Zij beiden
  sliepen tusschen de boomwortels aan de eene zijde van een
  boom, de kasuaris sliep aan de andere zijde. ' En toen het
  bijna licht werd flatuleerde de kasuaris: bu! ba! En van de
  de beide dochtertjes der kangoeroe, zeide de jongste : oudste!
  die onze moeder doodde (is) hier, zij flatuleerde, zeggende: bu!
  ba! De oudste zeide: moeder (zijt) gij hier? hier is uw ronde
  sagokoek, geef daarvoor licht aan ons beiden, en nacht aan de
  kasuaris hier! En ('t werd) éérst licht voor de kangoeroedochtertjes. Toen zij ver gegaan waren (lett.  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  524
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
   indrukken ter plaatse waar zij gelegen hadden) zij zeide : mamberobi! ware ik maar ineens rondgeloopen, ik had ze gedood!
  Zij vervolgde ze weder tot den nacht, de kangoeroe's dochtertjes
  sliepen tusschen de boomwortels ter eener, de kasuaris sliep
  ter andere zijde, toen sliepen zij. Nabij den dageraad hoorden
  beiden de kasuaris weder flatuleeren: bu! ba! De jongste zeide:
  oudste! die onze moeder vermoordde flatuleert weer: bu! ba!
  De grootste zeide: moeder zijt gij hier? geef voor uw ronde
  sagokoek licht aan onsbeiden, en nacht aan de kasuaris! En 't
  lichtte voor haarbeiden, toen zij ver weg waren lichtte het voor
  de kasuaris, die opstond, rondliep, haarbeider leger zag, zeggende:
  had ik maar ineens rondgeloopen, ik had ze gekregen! Vele
  dagen vervolgde zij die beiden dagelijks tot zij kwamen aan
  een rivier. Zijbeiden zagen een krokodil drijven op het water,
  zij riepen hem, zeggende: grootvader! kom hier! breng ons over
  naar dien kant! En de krokodil zeide: gaat dan en haalt brandhout hierheen, en maakt vuur, en haalt mij op 't land, en droogt
  mij. Toen haalden zij hem op 't land, (op den oever) legden hem
  op het rookrek (droogrek), toen droogden zij hem tot hij droog
  was. En toen brachten zij hem naar buiten, zij (legden) hem
  dwars over de beek. Toen gingen zij over hem heen, en de
  krokodil zeide: stap over mijn navel, trap er niet op! Toen
  gingen zij over naar de andere zijde, vervolgens verstopten zij
  zich, en loerden op de kasuaris. Toen kwam de kasuaris, en
  wist niet hoe te gaan. Toen zag zij den krokodil drijven, zij
  riep hem: grootvader! heb mij lief! breng mij over! De krokodil
  zeide: breng brandhout, droog mij eerst. Toen haalde zij hem
  op den oever, droogde hem, maar zij bracht geen hard hout,
  zij bracht jong hout, zij droogde hem, aldus (werd) hij niet
  recht droog. Toen legde zij hem over de beek; vervolgens liep
  de kasuaris er over tot zij op 't midden vastkleefde; de krokodil
  begon een weinig te zinken. En de kasuaris zeide: grootvader,
  belieg je me? En de krokodil zeide: ik belieg je niet, daareven
  gingen reeds twee kleinkinderen aldus.  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  WINDèSISCHE VERHALEN.
  525
  
  afval over haar, zeggende: lekker! gij deedt eerst zoo aan moeder,
  vervolgens doen wijbeiden zoo in ruil aan jou!
  Toen dat klaar was, vertrokken zij, gaande tot zij kwamen
  bij twee jongelingen, die (in een tawanboom) geklommen waren
  om tawan te eten. Zij hadden hunne zakken onderricht, zeggende:
  gijbeiden hangt tot er iemand komt (dan) fluit gijbeiden (z. a.
  men op de vingers fluit). En toen kwamen de beide meisjes,
  zij vonden de beide zakken, en toen floten de beide zakken.
   En toen zond de eene jongeling den ander: daal naar beneden,
  zie toe, de beide zakken floten, komt er iemand? En hij ging
  naar beneden, hij zag de beide meisjes, hij riep den andere
  zeggende: tuópi, kom af tot mij! En hij daalde af, zijbeiden
  zagen de beide meisjes, de beide kangoeroedochtertjes. De groote
  begeerde de beide jongelingen, zij wilde ze beiden huwen, daarom
  beloog zij de jongste, zeggende: insöpi! ga! haal moeders oude
  kralen, wij verlieten ze (lieten ze liggen) aan dien kant waar
  wij den krokodil droogden, daar! En toen de jongste ging, nam
  de oudste de beide jongelingen, zij gingen weg. De jongste
  terugkeerende, zocht hen, zij huilde: oudste! waarheen zijt jelui
  gegaan? Maar niet één antwoordde haar, en zij ging al huilende;
  roepende zocht zij hen: gijlieden! waar gingt gij heen? Maar zij
  antwoordden haar niet, zij gingen vooruit, zij braken houten af,
  zij legden die het pad versperrende waar zij liepen. En toen de
  jongste ging, zag zij het effen pad van een slang, denkende:
  het pad waar de oudste is gegaan, is dit. Maar een weinig verder
  gaande zag zij den tuin der slang; zij zag naar boven, zag zeer
  rijpe papaja's, zij klom naar boven en plukte eenige, nam ze
  mee, willende gaan zitten om ze te eten. En zij zag onder den
  boom, een slang had zich eromheen gewonden, zij lag onder
  den boom. Zij zag haar, vreesde haar, wilde opspringen en weggaan; de slang wikkelde zich af, en wierp zich (voor haar om)
  haar tegen te houden; zij wilde zich elders heen wenden, de
  slang wierp zich weder (voor haar om) haar te verhinderen.
  