text: IJsland: Verschillen tussen
  minderheden
  
  Maatschappijwetenschappen, B5V.MAW2 2021-2022
  Door: Merijn Vervoorn & Ines van Tienen
  Onder het regime van: Bart van Welzenis (WEB)
  Woordaantal: 2778 woorden
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Inhoudsopgave
  
  Inhoudsopgave
  
  2
  
  Inleiding
  
  3
  
  Politieke Structuur
  
  4
  
  Maatschappelijke Problemen
  Racisme
  Seksisme
  Samenhang
  
  5
  5
  7
  9
  
  Conclusie
  
  10
  
  Bibliografie
  
  11
  
  2
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Inleiding
  Zoals een wijze man ooit schreef: “Elk verhaal kent zijn bijfiguren” (Van Welzenis, 2017).
  Ook in het echte leven zitten verschillende bijfiguren. Deze bijfiguren kun je ook omschrijven
  als minderheden. Precies over dit onderwerp gaan we het hebben: Minderheden binnen de
  samenleving.
  In veel samenlevingen worden vrouwen lager op de maatschappelijke ladder gezet dan
  mannen. Er is voor deze vrouwen niet genoeg sociale mobiliteit om hoger op deze ladder te
  komen dan een man met dezelfde status. Zodra je merkt dat deze sociale mobiliteit voor de
  vrouwen makkelijker wordt, zou je kunnen denken dat deze mogelijkheid ook geldt voor
  andere minderheden. Maar niets is minder waar, in IJsland worden etnische minderheden
  nog steeds achtergesteld.
  In de meeste gevallen hebben verschillende groepen van minderheden (Etnisch, Gender,
  seksualiteit, etc.) het allemaal zwaar. Maar, in IJsland ligt dit toch anders. Hoe komt het dat
  er zulke grote verschillen zijn tussen de minderheden? Zou dit kunnen verklaren waarom ze
  in IJsland de langst lopende democratische traditie hebben?
  Het is duidelijk dat mannen en vrouwen in IJsland gelijke rechten hebben, IJsland is een van
  de meest gender gelijke landen ter wereld (Gíslason & Símonardóttir, 2018). In IJsland
  hadden ze na de afgelopen verkiezingen zelfs bijna een meerderheid aan vrouwen in de
  Althingi (Het Parlement van IJsland). Maar etnische minderheden worden daarentegen door
  de maatschappij nog steeds niet geaccepteerd. Hierdoor zijn ze zwaar
  ondervertegenwoordigt binnen de IJslandse politiek.
   Waarom worden (witte) vrouwen in IJsland beter behandeld dan etnische minderheden in
  IJsland, terwijl ze allebei technisch gezien tellen als minderheden? Bij deze vraag gaan we
  ons concentreren op twee soorten minderheden, namelijk: Etnische minderheden en (witte)
  vrouwen als minderheden.
  Daarbij kan de volgende onderzoeksvraag worden geformuleerd:
  ‘Hoe komt het dat (witte) vrouwen als minderheden beter worden behandeld dan etnische
  minderheden?’
  
  3
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Politieke Structuur
  IJsland is een constitutionele republiek met een meerpartijensysteem. Zoals in de inleiding is
  verteld Heeft IJsland de langst lopende democratische traditie. Ook zijn ze sinds het jaar
  2000 een van de democratische landen ter wereld (Johnson, 2018). Elke 4 jaar zijn er
  verkiezingen voor de 63 zetels in de Althingi, het Parlement. Na de verkiezingen krijgt de
  leider van de grootste partij de mogelijkheid om een kabinet te vormen. De ministers zitten in
  de Althingi, maar mogen niet allemaal stemmen in dit parlement. Alleen de leden die zijn
  verkozen hebben dit recht. De uitvoerende macht ligt bij de IJslandse overheid, de
  wetgevende macht bij het parlement en de president en de rechterlijke macht ligt bij de
  Supreme Court. De rechterlijke macht staat los van de wettelijke en uitvoerende macht (How
  is iceland governed?, z.d.).
  IJsland heeft een partijenmodel. De grootste hiervan is de liberale conservatieve partij
  Sjálfstæðisflokkurinn. Daarna komen de progressieven, Framsóknarflokkurinn. Ook de linkse
  groenen zijn onder de naam Vinstri græn te vinden in de Althingi. Van de acht partijen die nu
  in de Althingi zitten zijn er twee die feminisme als ideologie aankaarten. Ook zit er een partij
  bij die sterk voor mensen met een handicap uitkomt (Fontaine, 2021).
   Bij de verkiezingen van 2017 zijn acht partijen verkozen. Met maar 63 zetels is dit dus
  een rare uitslag. Dit record is niet alleen raar, maar ook abnormaal. Het IJslandse politieke
  systeem werd namelijk sinds het begin van het partijensysteem, in het begin van de 20ste
  eeuw, vaak ‘fjórflokkurinn’, oftewel vier partijen genoemd. Dit kwam doordat er eigenlijk maar
  vier partijen waren die de overhand hadden. Dit is zo gebleven tot de economische crisis in
  2008, hierna zijn er namelijk zes nieuwe partijen bij gekomen waarvan er vier zijn gekozen in
  de afgelopen verkiezingen (Önnudóttir et al., 2021). Dit laat dus zien dat het politieke
  systeem van IJsland na de economische crisis een stuk is veranderd.
  Dit systeem komt op vele punten overeen met ons Nederlandse systeem. Het politieke
  systeem lijkt dus geen reden te zijn tot het hoge aantal vrouwen in de politiek en de lage
  vertegenwoordiging van getinte mensen. Wij hebben immers een lager aantal vrouwen en
  een (iets) hoger aantal mensen van kleur in onze kamer zitten.
  4
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Maatschappelijke Problemen
  Racisme
  ‘Blamenn’ worden ze genoemd, letterlijk vertaald betekent dit blauwe mensen. Vroeger
  bestond zwart niet zoals dit nu bestaat. Dus toen de IJslanders voor het eerst mensen met
  een donkere huidskleur zagen, was het een logische stap om ze blauw te noemen. (The
  Icelandic Review, 2021). Ook al zijn er relatief weinig getinte mensen, komt racisme veel
  voor in IJsland. Het aantal racistische mensen groeit ook met een hoge snelheid.
  IJsland is al een hele lange tijd een homogene samenleving. In 2002 kwam er echter een
  nieuwe wet, waardoor Europeanen makkelijker naar IJsland kunnen migreren om daar te
  werken. Veel Oost-Europeanen zijn door deze wetsverandering naar IJsland verhuisd. Hier
  zijn de racistische IJslanders natuurlijk niet blij mee (TRT World, 2019).
   Uit een onderzoek van Guðrún Pétursdóttir (2013) bleek dat de afkomst van een actor
  een duidelijke rol speelt in het aantal negatieve ervaringen in het dagelijks leven. Iedereen
  heeft wel eens een negatieve ervaring, maar voor veel niet-IJslanders geldt dat deze
  ervaringen een consistente rol spelen in hun dagelijks leven. Hierbij gaat het niet alleen over
  de intentionele incidenten, want zoals Essed (1991) schreef:
  “All acts – verbal, nonverbal, and paraverbal – with intended or unintended negative
  or unfavourable consequences for racially or ethnically dominated groups. It is
  important to see that intentionality is not a necessary component of racism”
  Het probleem ligt bij de mate van verantwoordelijkheid die de racistische IJslanders nemen,
  want zoals Maria Magnusdottir van het IJslandse Nationale Front zei passen de
  buitenlanders zich volgens haar niet aan aan de IJslandse cultuur (The rise of racism in
  Iceland, 2019). Maar de meeste buitenlanders zullen zich juist proberen aan te passen aan
  de nieuwe cultuur. Er worden, als er over een groep buitenlanders die zich niet willen
  aanpassen aan de dominante cultuur wordt gepraat, meestal maar een op de tien
  buitenlanders bedoeld (Nzume, 2017). Zoals Guðrún Pétursdóttir (2013) schreef is het
  belangrijk dat individuen die deel uitmaken van de meerderheid, verantwoordelijkheid nemen
  voor hun acties in plaats van dat ze zeggen geen slechte bedoelingen te hebben met de
  actie. Hierbij wordt ook vaak het argument gebruikt dat het waarschijnlijk gewoon een
  miscommunicatie was. Maar dan is het apart dat de mensen van kleur dat dagelijks
  meemaken en dagelijks dezelfde opmerkingen naar hun hoofd krijgen (Nzume, 2017).
   Zelfs in de politiek komt regelmatig racisme voor. De minister van infrastructuur heeft
  bijvoorbeeld racistische opmerkingen gemaakt naar het hoofd van de IJslandse boeren
  associatie, een vrouw met een donkere huidskleur. Hij zou niet met haar op de foto willen
  vanwege haar huidskleur (The Reykjavik Grapevine, 2022). Dit is een duidelijk voorbeeld
  van het voortbestaan van racisme in IJsland. Ook binnen de politiek dus. Zouden de
  meningen van politici dan overeenkomen met de burgers?
  Wij denken van wel. De IJslandse politiek kan namelijk, als ze het echt zouden willen, iets
  doen aan de politieke instituties. Ze hebben er namelijk, binnen 20 jaar, voor gezorgd dat het
  aantal jongeren dat drugs gebruikte drastisch is verminderd (Heath, 2021). Als ze zo’n zelfde
  beleid zouden doorvoeren tegen racisme is het dus mogelijk dat ze door samenwerking de
  samenleving kunnen ordenen en systematiseren, zodat de werkelijkheid voorspelbaar wordt.
  Dan rationaliseren ze de samenleving dus (Schra et al., 2017). Zo komt er misschien meer
  
  5
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  sociale cohesie tussen de verschillende culturen. Het probleem ligt dus waarschijnlijk bij de
  lage verantwoordelijkheid die de politiek neemt voor deze racistische opmerkingen.
  De conservatieve IJslanders willen hun eigen cultuur voor zichzelf houden en hierbij geen
  andere culturen toestaan. De nieuwe culturen zouden zich maar moeten aanpassen aan de
  IJslandse cultuur. Conservatieven zien de overheid als oplossing, ze zijn dus gehoorzaam
  aan de overheid. Dit betekent dat de overheid waarschijnlijk dezelfde standpunten heeft als
  de rest van het land. Wat je natuurlijk wel kan verwachten in een democratie. De IJslandse
  overheid is hierdoor dus representatief voor de IJslandse samenleving.
   Doordat IJsland altijd al een homogene samenleving is geweest, lijkt het alsof de
  ongelijkheid die wordt getoond naar etnische minderheden normaal is geworden in de
  samenleving. Met deze theorie kun je dit probleem koppelen aan het sociaal-constructivisme
  paradigma als visie op politieke socialisatie. Het ontwikkelingsproces is een manier waarop
  een individu een eigen identiteit en realiteit kan vormen. Deze identiteit wordt ook door
  anderen in de samenleving aan de individuen overgegeven. Via het functionalisme
  paradigma, waarin de samenleving een stempel op de individuen in die samenleving kan
  drukken, kun je een groepsidentiteit vormen uit dit ontwikkelingsproces. Deze
  groepsidentiteit zorgt ervoor dat mensen elkaar nodig hebben in de samenleving en op
  elkaar kunnen rekenen. Dat versterkt de sociale cohesie, met andere woorden het gevoel
  een groep te zijn. De verschillen tussen autochtone en niet-autochtone mensen kunnen
  doorwerken in ongelijkheid van machtsverhoudingen. De overheid krijgt dus minder gezag,
  ofwel legitieme macht, van de niet-autochtone IJslanders, omdat deze mensen
  ondervertegenwoordigd worden binnen het politieke systeem. Dat valt dan weer te koppelen
  aan het conflict paradigma, omdat conflicten volgens Bourdieu ontstaan door de plaats in de
  sociale ruimte waarin een actor zich bevindt (Weininger, 2002). De niet-autochtone
  IJslanders staan laag op de maatschappelijke ladder binnen de genoemde sociale ruimte en
  ze komen door ondervertegenwoordiging in de politiek ook niet hoger op deze ladder. Zo
  kun je dus drie van de vier paradigma’s aan één probleem koppelen.
  6
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Seksisme
  Eerst beschouwen we de geschiedenis van gendergelijkheid in de IJslandse politiek.
   Van het begin tot in het midden van de 20e eeuw vonden er veel veranderingen plaats in
  IJsland. In 1904 werd de macht van de koninklijke familie verminderd en in 1944 was IJsland
  al een geheel onafhankelijke staat. Rond deze tijd werd ook de suffragette beweging steeds
  populairder. Het parlement was vóór de beweging, maar de meeste wetten werden voorheen
  afgewezen door de conservatieve koninklijke familie. Alhoewel IJsland, in 1850, het eerste
  land ter wereld was waarin vrouwen gelijk erfrecht ontvingen als mannen en in 1881 konden
  vrouwen al mee stemmen bij lokale verkiezingen. In 1902 mochten vrouwen ook deelnemen
  in verkiezingen voor volksvertegenwoordigers. Op 15 juni 1915, mochten vrouwen boven de
  40 ook stemmen bij de nationale verkiezingen. In 1917 hadden vrouwen evenveel recht over
  hun kinderen als mannen en in 1920 mocht, eindelijk, elke volwassen vrouw mee stemmen
  bij verkiezingen. (Chapman, 2017)
  Het gaat in politiek opzicht in 2022 goed met IJsland qua gendergelijkheid. Bij de
  verkiezingen van IJsland in 2021 leek het even alsof IJsland een vrouwelijke meerderheid in
  het parlement zou gaan krijgen. Echter na het hertellen van de stemmen bleek dat het
  parlement voor 47,6% uit vrouwen zou gaan bestaan. Dat is het op een na grootste aantal
  vrouwen in een parlement in heel Europa, met Zweden op nummer 1. Vrouwen worden dus
  goed vertegenwoordigd in de IJslandse politiek, wat betekent dat het parlement in het geval
  van gender erg representatief is. (NOS, 2021)(AD, 2021)
  IJsland was het eerste land ter wereld met een vrouwelijk democratisch verkozen
  staatshoofd. De representatie is daar dus goed. Er is op deze vrouw gestemd, dit laat zien
  dat het volk het eens is met haar standpunten en dat ze goed staat voor wat het volk wilt.
   In IJsland is er een vrouwenquotum voor bedrijven. Grote bedrijven moeten namelijk
  minimaal 40% vrouwen aan boord hebben bij Raden van Bestuur en als commissarissen.
  Hoewel er geen vrouwenquotum aanwezig is voor de politiek, hanteren veel partijen deze
  zelf vrijwillig.
  In het jaarlijks gender gap report kwam IJsland op nummer 1 van de hele wereld, met
  verbetering ten opzichte van het rapport van het jaar ervoor. De reden voor het hoge
  resultaat van IJsland zijn de sterke scores op alle vier de vlakken waarop het gender gap
  report zich op richt. Vooral een hoge score bij ‘political empowerment’ heeft ervoor gezorgd
  dat ze nummer 1 is. Hoewel IJsland met ‘political empowerment’ goed heeft gescoord, kan
  de vrouwelijke participatie op educationele velden wel verbeterd worden volgens het rapport.
  (Global Gender Gap Report, 2021)
  Verder komt de politieke houding van IJsland niet geheel overeen met de culturele
  opvattingen over vrouwen. De IJslandse overheid wil bijvoorbeeld dat IJslandse ouders
  samen evenveel betrokken zijn bij de opvoeding van hun kind. Terwijl IJslanders zelf de rol
  van opvoeder bij de moeder leggen (en soms zelfs neerkijken op vrouwen die ervoor kiezen
  om het anders te doen)(Gíslason & Símonardóttir, 2018). Maar de hoge participatie van
  vrouwen op de arbeidsmarkt, waarbij ze weinig achterliggen op mannen, geeft aan dat
  vrouwen cultureel ook respect ontvangen. (Global Gender Gap Report, 2021) Er kan dus
  geconcludeerd worden dat de gendergelijkheid in IJsland zowel politiek, als cultureel is.
  7
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Het is nu heel belangrijk om te noemen dat het IJslandse parlement geheel bestaat uit witte
  mensen, wat inhoudt dat voornamelijk witte vrouwen profiteren van deze maatregelen.
   (Members of Parliament, z.d.)
  Vrouwen van kleur worden dus, samen met mannen van kleur, achtergelaten bij dit soort
  maatregelen. In het volgende hoofdstuk wordt het verband tussen de verschillende
  minderheden uitgelegd.
  8
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Samenhang
  Nu is de vraag natuurlijk hoe deze twee soorten van behandeling samenhangen. Waarom
  worden vrouwen niet anders behandeld dan mannen, maar buitenlanders wel anders dan
  autochtonen?
  Om hier een antwoord op te vinden kunnen we misschien even terugkijken naar het
  hoofdstuk ‘Racisme’. Daar werd al verteld dat de IJslanders lange tijd zonder buitenlanders
  hebben gewoond. Toen ze uiteindelijk wel mensen van kleur ontmoetten wisten ze niet zo
  goed wat ze moesten doen. Aan de andere kant in dit onderzoek staan vrouwen. Deze zijn
  altijd al deel geweest van de IJslandse gemeenschap. Dit zou dus een reden kunnen zijn
  voor het grote verschil in behandeling.
  Sociale cohesie bekeken vanuit het functionalisme paradigma kan ook een verklaring
  vormen voor de drastisch verschillende manieren waarop witte vrouwen en etnische
  minderheden worden behandeld in IJsland. Leden van de dominante cultuur, witte
  IJslanders, hebben een stevige sociale cohesie met elkaar. Dit geldt voor zowel mannelijke,
  als vrouwelijke leden van deze cultuur. En buitenstaanders, etnische minderheden, kunnen
  zich niet zomaar assimileren of integreren, omdat hun uiterlijk het grootste verschil vormt en
  deze niet zomaar veranderd kan worden.
  De sociale cohesie in IJsland functioneert niet op zijn best, want er vindt geen goede
  integratie plaats. Buitenstaanders die etnisch verschillen van de in-groep in IJsland, worden
  niet toegelaten en zullen zo de IJslandse normen en waarden niet als eigen beschouwen.
   Maar witte IJslandse vrouwen behoren wel tot deze in-groep, een in-groep die het al als
  vanzelfsprekend beschouwt dat iedereen daarin gelijk is. Etnische minderheden, man of
  vrouw, behoren niet tot deze groep en lopen een achterstand op in kansen en behandeling.
  9
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Conclusie
  In dit onderzoek zijn we erachter gekomen dat vooral de geschiedenis van IJslanders als
  volk en de ontwikkeling van de cultuur grote rollen spelen in het verschil in behandeling. Dat
  witte vrouwen als bijna geheel gelijk worden gezien, terwijl etnische minderheden als
  buitenstaanders worden beschouwd.
  Qua geschiedenis is IJsland er altijd vroeg bij geweest met vrouwenrechten en het
  verbeteren van gendergelijkheid, terwijl er bijna geen etnische minderheden aanwezig waren
  in het land, voor wiens rechten dus ook niet werd gevochten. Vrouwen zijn altijd al onderdeel
  geweest van IJsland als grote groep en etnische minderheden, simpelweg, niet. Zoals onder
  het kopje ‘Racisme’ al werd genoemd is IJsland al eeuwenlang zo homogeen geweest, dat
  zwarte mensen blauw werden genoemd, toen IJslanders met deze mensen in aanraking
  kwamen. Pas in 2002 zijn er op grotere schaal immigranten IJsland binnengekomen.
  Ook de hechte cultuur en de daaraan verbonden sterke sociale cohesie die al eeuwen
  bestaat tussen witte IJslanders maakt het moeilijk voor anderen om toe te treden tot de
  cultuur. Het toenemende contact met immigranten heeft zeker te maken met de voorheen
  genoemde toename aan racistische IJslanders. Deze IJslanders hebben geleerd dat
  vrouwen niet tellen als minderheden en, altijd al, bij de groep horen. Maar etnische
  minderheden worden wel gezien als minderheden, omdat witte IJslanders door hun
  opvoeding en socialisatie op deze manier hebben leren denken.
  Vanuit het functionalisme paradigma bekeken functioneert de sociale cohesie in IJsland
  ondermaats, omdat de dominante cultuur zó ontoegankelijk is voor nieuwkomelingen dat
  integratie en assimilatie vrijwel onmogelijk is.
   Dus de lange homogene geschiedenis en de sterke, maar slecht functionerende sociale
  cohesie van IJsland, zorgen ervoor dat witte IJslandse vrouwen kunnen profiteren van het
  feit dat ze tot de IJslandse identiteit en cultuur behoren. Terwijl etnische minderheden hier
  bijna niet tot kunnen behoren en, bij het toch proberen toe te treden, door steeds meer
  IJslanders worden verstoten. De politiek beschermt vrouwenrechten heel goed, maar doet
  niks voor etnische minderheden. Dit geeft aan dat de overheid inderdaad hevig wordt
  beïnvloed door cultuur. Het probleem van het IJslandse politieke systeem wordt dus
  veroorzaakt door de mensen die het land vertegenwoordigen, de witte IJslanders.
  10
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Bibliografie
  AD (2021). Vrouwelijke politici halen net geen meerderheid in IJsland. AD.
  https://www.ad.nl/buitenland/vrouwelijke-politici-halen-net-geen-meerderheid-in-ijslan
  d~aa7f217c
  Chapman M. (2017). Gender Equality in Iceland. Guide to Iceland.
  https://guidetoiceland.is/history-culture/gender-equality-in-iceland#womens-suffrage-i
  n-icelandn
  Essed, P. (1991). Understanding Everyday Racism: An Interdisciplinary Theory. Londen:
  Sage.
  Fontaine, A. S. (2021). Iceland’s Political Parties: Who Are These People? The Reykjavik
  Grapevine.
  https://grapevine.is/news/2021/02/23/icelands-political-parties-who-are-these-people/
  Global Gender Gap Report (2021). World Economic Forum.
  https://www3.weforum.org/docs/WEF_GGGR_2021.pdf
  Gíslason, I., & Símonardóttir, S. (2018). Mothering and Gender Equality in Iceland:
  Irreconcilable Opposites?, 17(3), p. 457-466. Cambridge: Social Policy and Society.
  Heath, D. (2021). Upstream, p. 91-93. Londen: Random House.
  How is Iceland governed? (z.d.). Government.is.
  https://www.government.is/topics/governance-and-national-symbols/how-is-iceland-g
  overned/
  NOS (2021). IJsland heeft toch geen Europese primeur met meerderheid vrouwen in
  parlement. NOS.
  https://nos.nl/artikel/2399351-ijsland-heeft-toch-geen-europese-primeur-met-meerder
  heid-vrouwen-in-parlement
  Johnson, J. E. (2018). The Gender of Informal Politics: Russia, Iceland and Twenty-First
  Century Male Dominance. Palgrave Macmillan.
  https://books.google.nl/books?hl=en&lr=&id=-181DwAAQBAJ
  Members of Parliament (z.d.). Althingi.is. https://www.althingi.is/altext/cv/en/
  Nzume, A. (2017). Hallo witte mensen, p. 16. Amsterdam: Amsterdam University Press B.V..
  Önnudóttir, E.H., Helgason, A.F., Hardarson, Ó.T., & Thórisdóttir, H. (2021). Electoral Politics
  in Crisis after the Great Recession: Change, Fluctuations and Stability in Iceland,
  p. 94-111. Londen: Routledge.
   11
  
  M. Vervoorn & I.M.K. van Tienen
  
  Pétursdóttir, G. (2013). Manifestation of hidden discrimination and everyday prejudice
  towards immigrants in Iceland.
  https://ici.is/assets/Everyday_discrimination_in_Iceland.pdf
  The Reykjavik Grapevine (2022). RVK Newscast 176: Racist Politicians And Window
  Weather [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/watch?v=2hEiIfyhzRY
  Schra, E. L., Veldman, M. C., Olgers, A. A. J., & Philippens, H. M. M. G.(2017). Seneca
  maatschappijwetenschappen vwo lesboek deel 2: verandering. Harderwijk: Seneca
  TRT World (2019).The rise of racism in Iceland [Video]. YouTube.
  https://www.youtube.com/watch?v=cWVbzXgkHDw
  Van Welzenis, B. (2017). Genoeg over mij. Gent: Beefcake Publishing.
  Weininger, E. B. (2002). Pierre Bourdieu on social class and symbolic violence. Alternative
  foundations of class analysis, 4, 83, p. 129.
  The Icelandic Review (2021). What do Icelanders call Black People? [Video]. The Icelandic
  Review. https://blackpresence.co.uk/what-do-icelanders-call-black-people/
  
  12.
  