text: hooging of verlaging der rente. V a n de kw antitatieve credietcontröle
  w ordt hier melding gemaakt, om dat de F ransche bankw et aan de organi­
  satiecommissie de m iddelen verschaft een dergelijke politiek te voeren
  en dus met de mogelijkheid daarvan in de toekom st rekening moet w orden
  gehouden.
  D e structuur van het F ransche bankw ezen is door de w et niet aange­
  tast. M et nam e is de gem engde (algem eene) bank gehandhaafd en is
  niet, zooals in België en de V ereenigde S taten een strenge scheiding ge­
  m aakt tusschen depositobanken en financieringsinstellingen. M en schijnt
  in F rankrijk een dergelijke scheiding intusschen wel overwogen te heb­
  ben, doch ervan te hebben afgezien op grond van de m inder gunstige
  ervaringen, die daarm ede in België zijn opgedaan.
  In F ransche bankkringen is, blijkens uitlatingen in de pers, de bankcontröle m et gem engde gevoelens ontvangen. M en is van oordeel, dat
  het F ransche bankw ezen heeft bewezen in het algem een gezond en solide
  te zijn. Dit laatste kan niet w orden ontkend, doch men verliest daarbij
  uit het oog, d at de invoering van bankw etgeving niet in de eerste plaats
  moet w orden gezien als een reactie op bestaande of verm eende m isstan­
  den. Bij de invoering van de bankw etten in andere landen is daarop uit­
  voerig gewezen. H et zou ons echter te ver voeren daarop nader in te
  gaan.
   T o t slot moge nog de aandacht w orden gevestigd op het feit, d at de
  B anque de F rance niet als zoodanig in de organisatiecom missie (en wel
  in de d aaraan feitelijk ondergeschikte controlecommissie) is vertegen­
  woordigd. W elisw aar is het mogelijk, dat de M inister van Economische
  Z ak en en Financiën den gouverneur of een der directeuren van de B anque
  de F rance tot lid der commissie benoemt, doch een verplichting in deze
  b estaat niet. Gezien het feit, dat de organisatiecom missie practisch over
  onbeperkte bevoegdheden ten aanzien van het bank- en credietwezen be­
  schikt, moet het als een leemte w orden beschouwd, dat de Banque de
  F rance daarin geen zeggenschap heeft. D aarentegen is de invloed van
  de regeering in de organisatiecom missie zeer groot, gezien het feit, dat
  de leden van de organisatiecom missie door den M inister van Economische
  Z ak en en Financiën w orden benoemd en ontslagen en dat een regeeringscom m issaris in deze commissie het vetorecht heeft.
  BESLECHTE GESCHILLEN
  Red.: P rof. M r Chr. Z evenbergen
  (B ijdragen en m ededeelingen zende men aan de Secretaris der R edactie)
  
  Eigendomsoverdracht tot zekerheid. Rechtspositie van den zekerheidsontvanger in geval de zekerheidsgever failliet gaat of hem surséance
  van betaling wordt verleend.
  H et heeft in ons land, anders dan in D uitschland 1) geruimen tijd
  geduurd, alvorens de eigendom soverdracht tot zekerheid -—■ook wel fidu1) Verg. A. Koch, Kredit im Recht, 1925, bl. 44 v.; H. Weinhausen, Die Sicherungs­
  übereignung, 3de dr. 1928, bl. 87 v.
  mab
  
  blz. 335
  
  ciaire eigendom soverdracht genoemd
  welke door onze w et niet w ordt
  geregeld, door de rechtspraak als geldig w erd erkend. A lthans voorzoover
  de fiduciaire eigendom soverdracht lichamelijke zaken tot voorw erp had.
   Immers ten aanzien van de eigendom soverdracht tot zekerheid van on­
  lichamelijke zaken, van rechten — de zoogenaam de fiduciaire cessie —
  w as de houding onzer jurisprudentie van meet af welwillender. V a n deze
  rechtshandeling w erd een allengs veelvuldiger w ordend gebruik gemaakt,
  allereerst ten einde den crediteur, aan wien de vordering tot zekerheid
  w erd gecedeerd, langs eenvoudiger weg de bevoegdheid to t inning dier
  vordering te verschaffen, dan door middel van verpanding mogelijk zou
  zijn geweest, en in de tw eede plaats, om aldus de noodzakelijkheid van
  kennisgeving aan den schuldenaar der tot zekerheid overgedragen vorde­
  ring, welke kennisgeving in geval van verpanding der vordering overeen­
  komstig artikel 1,199 lid 1 B .W . zou hebben moeten geschieden, te on t­
  gaan 2).
   H e t voornaam ste tegen de fiduciaire cessie aangevoerde bezw aar, te
  weten, dat zij geen of althans geen voldoende causa (oorzaak) of titel
  heeft en derhalve ongeldig is, w erd bij herhaling door den rechter als
  ongegrond verw orpen. Z oo oordeelde o.a. het H of te A m sterd a m 23):
  ,,dat voor de geldigheid van de overdracht eener schuldvordering
  „niet noodig is, dat deze tegen een koopprijs geschiedt, doch dat
  „voldoende is, dat er een rechtstitel is, w aaruit blijkt, dat beide par„tijen den wil hebben om de vordering te doen overgaan, in dien zin,
  „d at in plaats van den een thans de ander schuldeischer w o rd t.”
  E n de A m sterdam sche R e c h tb a n k 4 ) overwoog een tiental jaren later
  onder meer:
  „d at zulk een causa in het onderhavige geval niet ontbreekt;
  „d at toch onder causa verstaan moet w orden elk rechtens ter
  „zake dienend economisch doel van een rechtshandeling;
  „d at het voor geen betw isting v atb aar is, dat de handelspractijk
  „en met nam e de bankpractijk, een sprekende behoefte heeft aan het
  „verkrijgen van zekerheid in den vorm van eigendom soverdracht
  „van schuldvorderingen, welke behoefte aanspraak kan m aken op
  „erkenning door het recht.
  „d at trouw ens de rechtspraak thans de mogelijkheid van zeker„heidsverschaffing door eigendom soverdracht van roerend goed
  2) Verg. o.a. de Prae-adviezen in 1936 uitgebracht door M r C. J. de Lange en Prof.
  Mr E. M. Meyers voor de Broederschap der notarissen in Nederland, in het Correspondentie-blad dier Broederschap, dl 39, bl. 221 v. en 255, alwaar ook oudere litera­
  tuur is te vinden.
   3) Bij arrest van 28 November 1919. Zie Weekblad van het Recht, nr 10536; Neder­
  landsche Jurisprudentie 1920, bl. 956.
  4) Bij vonnis van 18 November 1929. Zie Weekblad van het Recht, nr 12078 en
  Nederlandsche Jurisprudentie 1929, bl. 1705.
  Van de talrijke andere vonnissen en arresten, te dezer zake in denzelfden zin gewezen,
  noemen wij nog Rb. Utrecht 11 November 1925, Nederlandsche Jurisprudentie 1927,
  bl. 19; Hof Arnhem 23 October 1928, Weekblad van het Recht, nr 12045 en Neder­
  landsche Jurisprudentie 1929, bl. 542; Hof Amsterdam 16 April 1931, W eekblad van
  het Recht, nr. 12326; Rechtbank Amsterdam 12 Januari 1934, W eekblad van het Recht,
  nr 12818.
  Daarentegen gaven van een andere opvatting blijk de Rechtbank Rotterdam 14 No­
  vember 1923, Weekblad van het Recht, nr 11167 en de Rechtbank Arnhem 23 Juni
  1927, Nederlandsche Jurisprudentie 1927, bl. 1270.
  mab
  
  blz. 336
  
  „aanneem t en het bezw aar daartegen, dat op deze wijze het wettelijk
  „verbod van bezitloos pandrecht w ordt ontgaan, niet eens geldt bij
  „fiduciaire eigendom soverdracht van een vordering, zoodat, indien
  „dit aan een economische behoefte voldoet, het ook door het recht
  „moet w orden erkend.”
  
  M inder vlot ging het met de erkenning door onze jurisprudentie van
  de geldigheid der eigendom soverdracht tot zekerheid van roerende licha­
  melijke zaken, welke in de macht van den schuldenaar w orden gelaten.
   Z o o besliste o.a. het H of te 's G ravenhage n aar aanleiding van een over­
  eenkomst, waarbij een schuldenaar aan zijn schuldeischer tot zekerheid der
  schuld een aantal roerende goederen in eigendom overdroeg, terwijl hij die
  goederen in bruikleen onder zich mocht houden, dat deze overeenkom st
  nietig w as w egens het gemis van een oorzaak. H et H of achtte dus —- en het
  stond in deze opvatting niet alleen 5) — de overeenkom st van zekerheidsstelling geen geldige oorzaak voor een eigendom soverdracht. V a n d aar dat
  men in de practijk poogde dit bezw aar te omzeilen, door als oorzaak der
  eigendom soverdracht een koopovereenkom st te vermelden, waarbij dan
  het geleende geld als loopprijs fungeerde. Bij herhaling echter w erd den
  contractanten, die aldus handelden, door den rechter voorgehouden: U w
  koopcontract is niets dan schijn. In werkelijkheid hebt Gij elkaar geld
  geleend en n aar aanleiding daarvan een pandovereenkom st gesloten.
  D eze pandovereenkom st kan evenwel geen geldig pandrecht doen ont­
  staan, aangezien, in strijd met artikel 1198 lid 2 B .W ., het pandobject in
  de m acht van den schuldenaar is gelaten 6 ).
  D aartegenover stonden enkele uitspraken, w aarin de jurisprudentie ten
  opzichte van de eigendom soverdracht tot zekerheid —• al dan niet geba­
  seerd op een koopcontract ■
  —■ een welw illender houding aannam . H et
  G erechtshof te A m sterdam w as tenm inste in zijn arrest van 8 Februari
  1921 7) van oordeel:
  „dat het duidelijk is, dat de partijen, juist met het oog op art.
   1198 lid 2 B .W ., geen pandrecht hebben willen vestigen, w aar de
  „goederen in de m acht van partij P., als bruikleener, w erden gelaten,
  „en d at zij daarom onmiddellijke eigendom soverdracht aan geïnti„m eerde zijn overeengekomen;'
  „dat, al regelt de w et de wijze w aarop en het voorbehoud w a ar­
  o n d e r men zich door pandrecht op roerende goederen zekerheid
  „voor betalen van schulden kan verschaffen, dit niet uitsluit, dat
  „men zich, zooals hier, tot zekerheid tegen eenig op zich genomen
  „risico, eigendom srecht kan verzekeren, dat eerst onherroepelijk
  „w ordt, als binnen een bepaalden tijd dat risico niet is opgeheven.”
  °) Zie o.a. ook Rechtbank Utrecht 11 Juni 1924, Nederlandsche Jurisprudentie 1925,
  bl. 588.
  6) Aldus o.a. Rechtbank Leeuwarden 4 November 1926, Weekblad van het Recht,
  nr 11610, Nederlandsche Jurisprudentie 1927, bl. 307; Rechtbank Rotterdam 20 Juni
  1927, Nederlandsche Jurisprudentie 1927, bl. 1349; Hof den Bosch 18 Jan. 1927, W eek­
  blad van het Recht, nr 11709, Nederlandsche Jurisprudentie 1928, bl. 19.
  7) Het arrest is opgenomen in Weekblad van het Recht, nr 10737 en Nederlandsche
  Jurisprudentie 1922, bl. 565. Zie ook Hof Leeuwarden 18 Januari 1928, Weekblad van
  het Recht, nr 11783, Nederlandsche Jurisprudentie 1928, bl. 299; Hof Amsterdam
  13 April 1928, Weekblad van het Recht, nr 11828, Nederlandsche Jurisprudentie 1928,
  bl. 992.
   mab
  
  blz. 337
  
  A an deze, voor de praktijk zeer hinderlijke, onzekerheid aangaande de
  rechtsgeldigheid der bovenbedoelde eigendom soverdracht van roerende
  lichamelijke zaken, welke in de m acht van den schuldenaar blijven, w erd
  definitief een einde gem aakt door een tw eetal arresten van den H oogen
  R aad resp. van 25 Januari 1929 en 21 Juni 1929 s ). D e rechtsgeldigheid
  der eigendom soverdracht tot zekerheid w erd daarin uitdrukkelijk erkend
  en de daartegen aangevoerde bezwaren, als d aar zijn gemis aan oorzaak
  en ontduiking van artikel 1198 lid 2 B .W ., voor ongegrond verklaard.
  In het bijzonder wijs ik op de navolgende overwegingen in het arrest van
  21 Juni 1929:
  „d at toch de bepalingen van den negentienden titel van boek II
  „van het B .W . wel de pandovereenkom st regelen, doch niet de
  „strekking hebben partijen te beletten om, w anneer zij een p an d ­
  o v ereen k o m st voor hun verhoudingen niet passend oordeelen, een
  „andere overeenkom st te sluiten, krachtens welke de schuldenaar to t
  „zekerheid voor de betaling der schuld roerend goed aan zijn
  „schuldeischer in eigendom overdraagt met beding, dat dit voors­
  h a n d s onder den schuldenaar verblijft;
  „d at derhalve zoodanige overeenkomst, gelijk hier gesloten is,
  „noch rechtstreeks in strijd komt met de bepalingen van evenver,.melden titel noch strekt tot ontduiking dier bepalingen”.
   *
  
  S taat door deze arresten de rechtsgeldigheid der eigendom soverdracht
  tot zekerheid vast, dit kan niet gezegd w orden van de rechtsgevolgen,
  die uit h aar voortvloeien. M et nam e heerscht onzekerheid over de vraag,
  welke de rechtspositie is van den crediteur, die roerende goederen tot
  zekerheid in eigendom heeft ontvangen. W elk e zijn de rechten en ver­
  plichtingen van den crediteur-eigenaar tot zekerheid, indien de schulde­
  n aar zijn schuld niet voldoet? G elden dan ook hier de voor het pand­
  recht gegeven artikelen 1201 en 1202 B .W .? V oorts, kan de crediteur,
  die roerende zaken tot zekerheid in eigendom heeft ontvangen, zich op
  het in artikel 1205 lid 2 B .W . aan den pandhouder toegekende recht
  beroepen, indien er tusschen hem en den debiteur een andere schuld
  mocht bestaan, tusschen hen aangegaan na de eigendom soverdracht tot
  zekerheid, doch opeischbaar vóór of op den dag van de betaling der
  eerste schuld? E n hoe staat het ermee, indien de schuldeischer-zekerheidsontvanger failliet g aat of onder hem een gewoon beslag w ordt gelegd?
  S taan de beslaglegger of de faillissem entscurator dan bloot aan een be­
  roep op de contractueele beperkingen van zijn tot zekerheid overgedragen
  eigendom? E n eindelijk, moet, niettegenstaande de verleende zekerheid,
  de vordering van den zekerheidsontvanger beschouwd w orden als een
  gewone, concurente, vordering, of moet de positie van den eigenaar tot
  zekerheid w orden gelijkgesteld met die van een door pand of hypotheek
  gedekte crediteur?
  Z iehier een reeks van vragen, w aartoe de eigendom soverdracht to t
  zekerheid aanleiding geeft. O p de laatste ervan w erd onlangs door den 8
  8)
  Het eerste arrest is opgenomen in Weekblad van het Recht, nr 11951, en Nederlandsche Jurisprudentie 1929, bl. 616; het tweede arrest is te vinden in W eekblad van
  het Recht, nr 12010 en Nederlandsche Jurisprudentie 1929, bl. 1096.
   m ab
  
  blz. 338
  
  H oogen R aad een belangw ekkend antw oord gegeven, namelijk in zijn
  arrest van 3 Januari 1941 9). W ij zullen daarop thans nader ingaan.
  *
  
  H et geval, dat aan het oordeel van den H oogen R aad onderw orpen
  w erd, w as als volgt. D e Coöperatieve V ereeniging: C oöperatieve Boeren­
  leenbank H azersw oude-K oudekerk had van X terzake van een crediet in
  rekening-courant ƒ 16999.65 te vorderen, w aarvoor door X hypotheek
  w as verleend. D aarn aast had de B oeren-leenbank nog een drietal vorde­
  ringen op X tot een gezamenlijk bedrag van ƒ 14510.98. T o t m eerdere
  zekerheid van deze drie vorderingen had X een boerderij-inventaris en
  een veestapel aan de Bank in eigendom overgedragen. D e zaken van X
  gingen slecht en hij zag zich genoodzaakt surséance van betaling aan te
  vragen, welke hem op 15 F ebruari 1937 w erd verleend. D e Bank, van
  meening, dat de hypothecaire vordering van ƒ 16999.65 slechts tot een be­
  drag van ƒ 9999.65 op het hypothecair verbonden goed verhaalbaar zou
  zijn, diende het restant dier vordering ad ƒ 7000, alsm ede de drie andere,
  bovengenoem de vorderingen ad ƒ 14510.98, tezam en dus uitm akende een
  bedrag van ƒ 21510.98 bij den bew indvoerder in. V ervolgens w erd door
  X aan zijn concurrente crediteuren een accoord aangeboden, inhoudende
  betaling van 30 % der vorderingen in drie term ijnen van elk 10 % , w a ar­
  tegenover de crediteuren afstand zouden doen van de overige 70 %
  hunner vorderingen. D it accoord w erd aangenom en en gehomologeerd,
  waarbij de Bank met het totaal harer vorderingen ad ƒ 23510.98 vóór het
  accoord stemde.
   N a de hom ologatie van het accoord en de uitbetaling der accoordpenningen verlangde X, dat de B ank hem den eigendom van de boerderijinventaris en den veestapel w eer zou overdragen, hetgeen evenwel door
  de B ank w erd geweigerd. H et kwam tot een proces met het resultaat,
  d at de B ank in eersten aanleg door de R echtbank te ’s G ravenhage en
  vervolgens in hooger beroep door het H of te ’s G ravenhage w erd veroor­
  deeld, om aan X van den eigendom der h aar tot zekerheid overgedragen
  veestapel en boerderij-inventaris terug te geven. V a n de laatste beslis­
  sing ging de Bank in cassatie.
  ❖
  
  H et zou ons te ver voeren, op alle door de Bank voorgedragen cassatiemiddelen en het door den H oogen R aad daartegenover ingenomen stan d ­
  punt in te gaan. H et belangrijkst is in dit verband dit betoog van de
  Bank: V olgens artikel 160 in verband met artikel 272 laatste lid der
  Faillissem entsw et blijven de rechten, welke een schuldeischer op goede­
  ren van derden kan uitoefenen, bestaan, als w are geen accoord tot stand
  gekomen. Deze bepaling slaat, zoo redeneerde de Bank verder, op goede­
  ren, welke niet het eigendom zijn van den schuldenaar, die het accoord
  heeft aangeboden. In ieder geval heeft zij niet de strekking om voor te
  schrijven, dat goederen, aan den crediteur tot zekerheid in eigendom over­
  gedragen, door deze moeten w orden teruggegeven, indien een accoord
  is aangenom en, krachtens hetw elk slechts een gedeelte der vorderingen
  zal behoeven te w orden voldaan. T en onrechte derhalve heeft het H of mij
  9)
  Het arrest is opgenomen in het Weekblad van het Recht en de Nederlandsche
  Jurisprudentie 1940, nr 470.
   m ab
  
  blz. 339
  
  tot teruggave in eigendom aan X van den veestapel en de boerderijinventaris veroordeeld.
   T egen deze redeneering komt de H ooge R aad, althans gedeeltelijk, in
  verzet. D e H ooge R aad stelt op den voorgrond, dat hij het geheel eens
  is met de bewering van de Bank, volgens hetwelk de in de Faillissem entsw et gegeven bepalingen ten aanzien van door pand of hypotheek gedekte
  vorderingen ook behooren te w orden toegepast op vorderingen, tot zeker­
  heid w aarvan goederen in eigendom zijn overgedragen. Alleen kan hij
  zich niet vereenigen met de stelling van de Bank, volgens welke een vor­
  dering, tot zekerheid w aarvan de schuldenaar aan zijn schuldeischer goe­
  deren in eigendom heeft overgedragen, op één lijn moet w orden gesteld
  met een vordering, welke gedekt is door pand of hypotheek op het goed
  van een derde. Integendeel is n aar de meening van den H oogen R aad —
  en m.i. is deze opvatting volkomen juist ■
  — een door zekerheidsoverdracht
  gedekte vordering slechts te vergelijken met een vordering, welke de
  schuldenaar ze lf door pand of hypotheek heeft gew aarborgd. D erhalve
  behooren in het onderhavige geval bij wijze van analogie te w orden toe­
  gepast die bepalingen der Faillissem entswet, welke de laatstgenoem de
  vorderingen betreffen en is in casu niet gelijk de Bank wilde, artikel 160
  in verband met artikel 272 laatste lid der Faillissem entsw et toepasselijk,
  m aar artikel 257 lid 2 dier W e t, hetw elk luidt:
  „V orderingen, ten aanzien w aarvan de surséance niet w e r k t10),
  „komen voor indiening niet in aanm erking. H eeft nochtans indie­
  n i n g plaats gehad, dan w erkt de surséance ook ten aanzien van die
  „vorderingen en gaat ........ het pand of de hypotheek verloren”.
   A angezien de Bank haar vorderingen, tot zekerheid w aarvan X haar
  zijn veestapel en boerderij-inventaris in eigendom had overgedragen, bij
  den bew indvoerder had ingediend, w as tengevolge daarvan die zekerheid
  voor de Bank verloren gegaan en had het H of h aar terecht veroordeeld,
  om na ontvangst der accoordpenningen veestapel en boerderij-inventaris
  aan X in eigendom terug te geven.
  H et komt ons niet ondienstig voor, de overwegingen van den Hoogen
  R aad, deze kwestie betreffende, thans te laten volgen:
  „d at het overdragen van eigendom door een schuldenaar aan zijn
  „schuldeischer tot zekerheid van de schuldvordering in N ederland
  „in zwang is gekomen lang nadat in 1893 de Faiïl. w et w as tot
  „stan d gekomen en dan ook in die w et iedere bepaalde behandeling
  „van die figuur ontbreekt:
  „dat daarom valt na te gaan, welke beginselen die w et huldigt
  „op het stuk van schuldeischers, die zich op door h aar wél behan„delde wijze een bijzondere zekerheid voor hun vordering hebben
  „bedongen, ten einde daarna die artikelen toe te passen, welker
  „strekking en opzet passend is voor de figuur, die zich hier voor­
  v o e t;
  10)
  Dit zijn de in artikel 232 Faillissementswet vermelde vorderingen, waaronder
  worden genoemd „vorderingen, welke door pand of hypotheek op goed van den schul­
  denaar zijn gedekt”.
   mab
  
  blz. 340
  
  „d at art. 59 den schuldeisdier, die recht van hypotheek of pand
  „heeft op goederen van zijn schuldenaar, niet het recht geeft om
  „voor de volle 100 % van de vordering op te komen in het faillis­
  s e m e n t en zich vervolgens voor het te kort kom ende op het onder­
  b a n d te verhalen, doch slechts de bevoegdheid toekent, om voor
  „d at gedeelte van de vordering, w aarvoor voldoening niet uit de
  „opbrengst van het onderpand te vinden is, als concurrent schuld„eischer in den boedel op te komen;
  „d at de Bank in haar middel betoogt, dat de ........ beginselen,
  „geldende in geval een schuldeischer op goed van een derde pand
  „of hypotheek heeft, ook moeten gelden voor de onderhavige figuur
  „van zekerheidsoverdracht;
  „d at deze stelling gereedelijk te beamen is, indien door een derde
  „aan den schuldeischer tot zekerheid goederen van dien derde zijn
  „overgedragen, doch niet aanvaard kan worden, indien de schulde„n aar zelf hem in eigendom toebehoorend goed tot zekerheid heeft
  „overgedragen;
  „dat uit een en ander volgt, dat op goederen door den schulde­
  n a a r zelf tot zekerheid in eigendom overgedragen, voor zoover
  „mogelijk toepasselijk zijn de bepalingen van de Faillissem entswet
  „om trent door den schuldenaar in hypotheek of pand gegeven goed;
  „dat, w aar ten deze vaststaat, dat de Bank h aar vordering, w aar„voor aan h aar door X veestapel en boerderij-inventaris tot zeker­
  h e i d w aren overgedragen, heeft ingediend bij de surséance en deze
  „niet vóór de stemming over het accoord heeft teruggenom en, deze
  „zekerheden ingevolge art. 257 lid 2 verloren zijn gegaan”.
   **
  ❖
  
  D e eigendom soverdracht tot zekerheid verschaft den schuldeischer
  geen pandrecht, m aar een door de overeenkom st van partijen beperkt
  eigendom srecht. O p de tusschen schuldeischer en schuldenaar bestaande
  interne verhouding achtte de H ooge R aad in het aan hem voorgelegde
  geval de bepalingen betreffende het pandrecht bij wijze van analogie toe­
  passelijk, een opvatting, welke ook in D uitschland, w aar het instituut van
  de eigendom soverdracht tot zekerheid, de z.g. Sicherungsübereignung,
  zich in sterke mate heeft ontwikkeld, gewoonlijk w ordt v e rd e d ig d .11)
  D at zulks in het arrest in ondubbelzinnige bew oordingen tot uitdrukking
  is gebracht, verleent daaraan een zeer groote beteekenis. H et is daardoor
  gew orden tot een richtingw ijzer voor onze rechtspraak, zoo vaak zij zich
  gesteld ziet voor kwesties, de verhouding van een door m iddel van eigen­
  dom soverdracht zekerheidsgevenden debiteur en een zekerheidsontvangenden crediteur rakende. H et is de vraag, of de H ooge R aad niet te ver
  is gegaan door zonder meer op zulk een verhouding de pandrecht-bepalingen toepasselijk te achten. Ik althans gevoel meer voor de gem atigder
  opvatting van M eyers 12), volgens welke de bepalingen betreffende pand
  hier slechts toepassing behooren te vinden, voorzoover dit door de open­
  bare orde verlangd w ordt.
  CHR. ZEV EN B ER G EN
  11) Verg. o.a. H. Hoeniger, Die Sicherungsübereignung von Warenlagern, 2de dr.
  1912, bl. 36. Zie echter ook A. Koch, Kredit im Recht, 1925, bl. 90, nt 2.
  12) Zie het hierboven onder noot 2 aangehaalde Praeadvies, bl. 258.
  mab
  
  blz. 341.
  