text: Het denken levert metaforen, de vorm waarin het onuitspreekbare, het
  product van de bewonderende verwondering, in het gegevene een plaats verwerft
  
  111
  Omdat het denken niet in een factische relatie tot de concrete werkelijkheid staat
  kan deze omzetting zich niet voltrekken zonder de oordeelsfaculteit Het denken
  en het oordelen vinden elkaar in de deliberatie over het exemplarische voorbeeld
  dat in de vertooggemeenschap vervolgens als tertium comparationis dienst doet
  Het denken bereidt de geest door het leveren van absttacte beelden voor op het
  maken van specifieke, contekstgebonden, oordelen terwijl het oordelen een
  wereldse gedaante schenkt aan het universalisme, het 'nergens' van het denken :
  "( ...)het oordelen is de faculteit die het bijzondere denkt, maar denken betekent
  steeds generaliseren; het oordeel is bijgevolg de faculteit die op mysterieuze wijze
  het bijzondere en het algemene met elkaar combineert" (LKPP, 76) Denken en
  oordelèn verhouden zich tot elkaar zoals het bewustzijn en het geweten : "Indien
  het denken de twee-in-één actualiseert zoals het in het bewustzijn gegeven is en,
  daardoor, als zij-effect, het geweten genereert, dan realiseert het oordelen, het bijproduct van de denkactiviteit zelf, het denken in de wereld van verschijningen.
   ( ...) De verschijning van de innerlijke dialoog manifesteert zich niet in kennis,
  maar in het vermogen goed van kwaad te onderscheiden." (fh, 193)
  Het oordelen gaat over bijzonderheden die in deze hoedanigheid in een
  contingente relatie tot het universele staan. Het beroep op het exemplarische
  voorbeeld verzekert dat het oordeel, en de actiename die er eventueel uit resulteert,
  met de sensus communis van de gemeenschap in overeenstemming is. Het
  oordelen voorziet de metaforen van een wereldse gedaante maar stelt er geen
  definitie over samen. Een definitie is terug een abstractie die als zodanig niet in
  de wereld terug te vinden is. Het oordelen zoekt in de verschijnende wereld naar
  een exemplarisch voorbeeld waar de metafoor aan beantwoordt. Op deze wijze
  voorziet de intersubjektieve praktijk de abstracte beelden over rechtvaardigheid,
  deugd, billijkheid, van een contekstuele betekenis. De interactie tussen het denken
  en het oordelen, de combinatie van een universele, geestelijke, met een specifieke,
  wereldse, grootheid, levert de enige wijze waarop een 'ftlosofische waarheid'
  (aanhalingstekens van Arendt), een ethisch principe in de gemeenschappelijke
  wereld kan geïnttoduceerd worden zonder hiermee de vrijheid om te handelen te
  corrumperen. Het principe dat in de gemeenschap als exemplarisch voorbeeld een
  'standaard' constitueert is .niet van een aangenomen of opgedrongen 'hogere bron'
  afgeleid en gaat niet gepaard met een vorm van extrapolitieke sanctionering :
  (D)it leren door middel van voorbeeld is de enige vorm van 'overtuiging'
  waartoe de filosofische waarheid in staat is zonder corrwnpering of distortie
  ( ... ). (D)e filosofische waarheid kan 'praktisch' worden en actie inspireren
  zonder de regels van de publieke sfeer te schenden op voorwaarde dat zij zich
  manifesteert in de vermomming van een voorbeeld ( ... ). (D)it is de enige kans
  voor een ethisch principe om zowel geverifieerd als gevalideerd te worden.
   (BPF, 246-248)
  
  112
  Deze eis vertegenwoordigt de kern van Arendts politieke theorie. Alle
  filosofische constructies waarin over 'hogere bronnen' en het schouwen of kennen
  ervan gesproken wordt gaan samen met het formuleren van exclusiviteitspostulaten, met het onderscheiden in de gemeenschap tussen wie bepaalde standaarden
  kent en wie ze niet kent Op deze wijze hebben politieke filosofen getracht
  hiërarchie aan de menselijke betrekkingen inherent te maken. Op deze wijze heeft
  het denken in termen van hiërarchie bij het denken over politiek axiomatische
  waarde verkregen. Arendt schreef dat zolang de politieke theorie niet het gezonde
  verstand van de leden van de vertoogsgemeenschap tot het onderwerp van de
  verwondering maakt zij niet tot de studie van de menselijke betrekkingen
  bijdraagt Tot dan zal politieke filosofie niet meer zijn dan politieke doctrine.
  Hiermee is de uitspraak begrijpelijk gemaakt dat "de principes volgens dewelke
  we handelen en de criteria volgens dewelke we oordelen en onze levens leiden
  uiteindelijk van het leven van de geest afbankelijk zijn" (Th, 72).
  Noten
  1
  
  Citaten worden door letters aangeduid : HC verwijst naar The H uman Condition, A Study
  of the Central Dilemmas Facing Modern Man, (University of Chicago, Chicago, 1958),
  BPF staat voor Between Pastand Future, Eight Exercises in Politica! Thought, (Harcourt,
  Brace, New York, 1961), EJ staat voor Eichmann inlerusalem, A Report on the Banality
  of Evil, (Penguin, New York, 1963), OR staat voor On Revolution (Penguin, New York,
  1963). Th verwijst naar Thinking, het eerste volume van The Life ofthe Mind, W staat voor
  Willing (Ed. Mary McCarthy, Harcourt Brace, New York, 1978). LK.PP staat voor Lectures
  on Kant's Politica! Philosophy (Ed. Ronald Beiner, Chicago University Press, Chicago,
  1982).
  OZVoor biografische gegevens raadplege men Elizabeth Young-Bruehl: Hannah Arendt:
  for Love ofthe World, Yale University Press, New Haven/Londen, 1982.
   3zie Ronald Beiner (ed.) Lectures on Kant's Political Philosophy, (Chicago University
  Press, Chicago, 1982) Interpretatief Essay, 103 e.v.; Elizabeth Young-Bruehl : "Reflections
  on Hannah Arendt's The Life of the Mind," Politica! Theory, Vol. 10 m. 2, blz. 277-305;
  George Kateb: Hannah Arendt, Polities, Conscience, Evil, Oxford University Press,
  Oxford, 1983; Bart Prins : Op ·de Bres voor Vrijheid en Pluraliteit, Politiek in de postmetafysische revisie van Hannah Arendt, VU Amsterdam, 1990. Zie echter Ierome Kohn :
  "Acting{fhinking," Social Research, Vol. 54, nr. 1, 1990, blz. 105-34.
  4
  Zie Ronald Beiner (ed.) : Lectures on Kant's Political Philosophy, Interpretative Essay,
  1982, 103 e.v.; Zie over procesdenken tegenover een Benjamins geïnspireerd verhalen
  WilHam Denayer : "Theorie versus illuminatie, Hannah Arendt over de oorsprong van het
  totalitarisme," Tijdschrift voor Sociale Wetenschappen, Vol. 38, 1993, nr. 2, blz. 141-70,
  blz. 130 e.v.
  