text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/175702
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-07-14 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  December 2015
  Verpachting aan erfgenaam in de nalatenschap;
  instellen rechtsvorderingen
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 1 december 2015, ECLI:NL:
  GHARL:2015:9053
  A en B zijn gehuwd en hebben zes kinderen (X en Y
  c.s.). A verpacht 46 hectare landbouwgrond aan X, een
  van de kinderen. Als A overlijdt, zetten de erfgenamen
  de verpachting nog jarenlang voort. X heeft een dubbele
  rol: hij is zowel pachter als medeverpachter met de overige erfgenamen. Hij betaalt geen pacht. Als het vermogen van erfgenaam B onder bewind wordt gesteld, start
  de bewindvoerder een procedure tegen X tot het betalen
  van de achterstallige pachtpenningen. Na het overlijden
  van B zetten Y c.s. deze procedure voort. Aan het pachthof ligt de vraag voor of Y c.s. hiertoe bevoegd zijn. Het
  hof overweegt op grond van artikel 3:170 van het Burgerlijk Wetboek (BW) dat het beheer van de nalatenschap, waaronder het instellen van rechtsvorderingen,
  door de erfgenamen gezamenlijk moet gebeuren. Anders
  dan de rechtbank heeft geoordeeld, staat het ieder van Y
  c.s. dus niet vrij voor zijn of haar deel in de onverdeelde
  nalatenschap op te komen. Artikel 3:171 BW, dat erfgenamen de mogelijkheid biedt om op eigen naam een
  rechtsvordering in te stellen ten behoeve van de nalatenschap, ziet alleen op vorderingen tegenover derden en
  niet op vorderingen tegen een van de erfgenamen zelf.
   De vorderingen van de nalatenschap op X moeten worden meegenomen in de verdeling van de nalatenschap,
  waarbij eventueel een beslissing van de rechter kan worden ingeroepen (art. 3:184 jo. art. 3:185 BW).
  *
  
  Deze rubriek wordt verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid van de hoofdredactie.
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  Onwaardigheid
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 15 december 2015, ECLI:NL:
  GHARL:2015:9515
  A is in 2006 onherroepelijk veroordeeld voor mishandeling van zijn echtgenote B en poging tot brandstichting
  in de woning. In geschil is de vraag of A ex artikel 4:3
  aanhef en lid 1 sub b BW onwaardig is om van B te
  erven. Het hof stelt voorop dat de onwaardigheid van A
  vervalt als B hem op ondubbelzinnige wijze zijn gedragingen heeft vergeven (art. 4:3 lid 3 BW). B moet
  (hoogstpersoonlijk) aangeven dat zij aan deze gedragingen geen nadelige gevolgen meer wil verbinden. Vergeving is vormvrij. Niet is vereist dat een verklaring wordt
  afgelegd aan de onwaardige, maar alle relevante verklaringen en gedragingen van B moeten in aanmerking
  worden genomen.
  Het hof oordeelt dat uit de overgelegde kopieën van
  dagboekfragmenten van B en meerdere getuigenverklaringen niet kan worden geconcludeerd dat B hem
  ondubbelzinnig voor zijn mishandelingen heeft vergeven. De wens van B dat A na zijn detentie weer thuiskwam, is onvoldoende om vergeving aan te nemen, net
  als haar opmerkingen tegenover A’s advocaat dat beiden
  schuld hadden. Dit betekent dat A onwaardig is om als
  versterferfgenaam voordeel uit de nalatenschap van B te
  trekken.
   Tevens is in geschil of A op grond van het huwelijksvermogensrecht recht heeft op de helft van een erfrechtelijke verkrijging van B uit de nalatenschap van X,
  waaraan een zogenoemde ‘zachte’ uitsluitingsclausule
  was gekoppeld. De uitsluitingsclausule bepaalt dat de
  waarde van de verkrijging wél in de verdeling van de
  huwelijksgemeenschap wordt betrokken als de huwelijksgemeenschap door het overlijden van B wordt ontbonden. Gesteld wordt dat X eigenlijk een ‘harde’ uitsluitingsclausule beoogde. Het hof overweegt dat niet
  kan worden vastgesteld of de notaris een (kunst)fout
  heeft gemaakt. Maar zelfs al zou de bedoeling van X
  
  TE juni 2016 | nr. 3
  
  55
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  anders zijn geweest, dan leidt dit er niet toe dat het naar
  maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is dat A voor de onverdeelde helft gerechtigd is tot
  de huwelijksgemeenschap (art. 1:100 lid 1 BW). De
  bedoeling van X dat A in geen enkel geval iets zou
  mogen verkrijgen, is volgens het hof niet in lijn met de
  ‘zachte’ uitsluitingsclausule.
   56
  
  Uitleg; waardedaling nalatenschap geen invloed
  op omvang onderbedelingsvordering
  • Hof Den Haag 15 december 2015, ECLI:NL:GHDHA:
  2015:3922
  Erflater heeft zijn vijf kinderen (X en Y c.s.) ieder voor
  een gelijk deel tot erfgenaam benoemd. Verder bevat het
  testament een verticale ouderlijke boedelverdeling, op
  grond waarvan de goederen van de nalatenschap aan Y
  c.s. worden toebedeeld en X een vordering gelijk aan de
  waarde van zijn erfdeel verkrijgt. Na het overlijden van
  erflater zijn de goederen van de nalatenschap – voornamelijk onroerend goed en aandelen in beursfondsen –
  door de crisis in waarde gedaald. In deze procedure vorderen Y c.s. dat de omvang van de vordering van X
  gelijk is aan de waarde van zijn erfdeel op het moment
  dat de goederen tussen Y c.s. worden verdeeld. Erflater
  wilde ieder kind gelijk behandelen en de uitvoering van
  het testament bereikt door de waardedaling van de nalatenschapsgoederen het tegenovergestelde effect. De wil
  van erflater was erop gericht dat X zich niet kon
  bemoeien met het beheer en de afwikkeling van de nalatenschap, omdat hij in een andere nalatenschap voor
  problemen had gezorgd.
  Het hof stelt voorop dat deze rechtsvraag ziet op de uitleg van de uiterste wil (art. 4:46 BW). Alle erfgenamen
  hebben conform de wil van erflater op het tijdstip van
  overlijden van erflater een gelijk aandeel in de nalatenschap verkregen: Y c.s. in de vorm van aan hen gezamenlijk toegedeelde nalatenschapsgoederen en X in de
  vorm van een onderbedelingsvordering. Dat de nalatenschapsgoederen nadien in waarde zijn gedaald, doet
  daaraan niet af. Volgens het hof zijn de bewoordingen
  van de uiterste wil – gelet op de verhoudingen die erflater wilde regelen en de omstandigheden waaronder de
  uiterste wil is gemaakt – duidelijk.
   Vervolgens gaat het hof in op de vraag of erflater een
  mogelijke waardedaling van de nalatenschapsgoederen
  heeft voorzien. Volgens de notaris is de problematiek
  van de waardeverandering van nalatenschapsgoederen
  besproken met erflater: ‘De problematiek is wel aan de
  orde geweest. Toen steeg het onroerend goed in waarde.’ Erflater heeft in zijn testament wel een antispeculatiebeding opgenomen voor het geval de onroerende goederen binnen twee jaar na zijn overlijden worden verkocht tegen een hogere prijs of voor een hogere waarde
  in de verdeling tussen Y c.s. worden betrokken. Het hof
  oordeelt dat het voor rekening en risico van Y c.s. komt
  dat zij de aan hen toegedeelde goederen enige tijd
  onverdeeld hebben gelaten dan wel die goederen niet
  hebben verkocht, met als gevolg dat deze goederen kennelijk in waarde zijn gedaald. Zij hadden deze goederen
  
  TE juni 2016 | nr. 3
  
  immers zonder medewerking van X direct na het overlijden van erflater kunnen verdelen en/of verkopen.
  De rechter kan het testament niet aanvullen. Erflater
  heeft in zijn testament geen bepaling opgenomen voor
  het geval de nalatenschapsgoederen na zijn overlijden in
  waarde zouden dalen en hoe daarmee moet worden
  omgegaan bij de afwikkeling van de nalatenschap. Nu
  erflater hierover niets heeft bepaald dan wel verklaard,
  zal het hof hierover niet speculeren. Dit is in strijd met
  de rechtszekerheid.
   Daad van zuivere aanvaarding; veroordeling erfgenaam tot meewerken aan verdeling
  • Hof Den Haag 29 december 2015, ECLI:NL:GHDHA:
  2015:3919
  In het tussenvonnis is vastgesteld dat erflater zijn kinderen X en Y tot erfgenaam heeft benoemd, waarbij de
  omvang van het erfdeel van X is beperkt tot het breukdeel van zijn legitieme portie. X vordert inbreng van alle
  schenkingen van erflater aan Y tegen de waarde daarvan
  op de datum van het overlijden van erflater en medewerking van Y aan de verdeling van de nalatenschappen
  van erflater en diens echtgenote en zijn deel in de nalatenschap aan hem te voldoen, dit alles onder een dwangsom van € 500 per dag voor elke dag dat Y in gebreke
  blijft om mee te werken. Het hof leidt hieruit af dat X
  zijn erfdeel ter waarde van een derde deel van de nalatenschap wenst te ontvangen en voor zover hij daarbij
  tekortkomt een aanvullend beroep doet op zijn legitieme
  portie.
  De omvang van de legitieme portie van X wordt bepaald
  op grond van artikel 4:968 BW (oud). Omdat de boedelbeschrijving ontbrak, heeft het hof met instemming van
  X en Y een deskundige benoemd. Deze deskundige zou
  onder meer uitzoeken wat de omvang van de nalatenschap en de omvang van de legitieme portie van X zijn.
   Nu Y haar voorschot niet heeft voldaan, is de deskundige nog niet begonnen met zijn onderzoek. Volgens het
  hof maakt Y het hierdoor onmogelijk om de omvang en
  de samenstelling van de nalatenschap en de omvang van
  de legitieme portie vast te stellen. Ook heeft Y niet op
  andere wijze medewerking verleend of stukken in het
  geding gebracht aan de hand waarvan een boedelbeschrijving kan worden opgesteld dan wel de legitimaire massa kan worden berekend. Bovendien heeft haar
  advocaat zich onttrokken en heeft Y niet voorzien in een
  nieuwe procesvertegenwoordiger. Vanwege deze tegenwerkende houding trekt het hof conclusies die het hof
  gerade voorkomen. Het hof wijst alle vorderingen van X
  toe en acht – mede vanwege de proceshouding van Y –
  een dwangsom zoals door X gevorderd passend. De
  dwangsom wordt gemaximeerd op een bedrag van
  € 500.000.
  Y voert in hoger beroep nog aan dat de rechtbank ten
  onrechte heeft geoordeeld dat zij de nalatenschap van
  erflater zuiver heeft aanvaard. Zij stelt dat ze de nalatenschap bij akte van 23 juni 2008 beneficiair heeft aanvaard en geen daden van zuivere aanvaarding heeft verricht. Het hof oordeelt dat Y de aangifte successierecht
  heeft gedaan in haar hoedanigheid van erfgenaam. Hierdoi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  uit volgt dat Y zich ondubbelzinnig en zonder voorbehoud als erfgenaam heeft gedragen, zodat de later afgelegde verklaring van beneficiaire aanvaarding geen betekenis meer heeft.
   Februari 2016
  Verrekenen schade met legitieme portie
  • Rb. Overijssel 3 februari 2016, ECLI:NL:RBOVE:
  2016:1336
  Erflaatster heeft X een bedrag in contanten ter grootte
  van de legitieme portie gelegateerd, te verminderen met
  de schade die X heeft toegebracht aan de bezittingen
  van erflaatster vanaf 1998. Daarnaast komen in mindering ‘de sedert één augustus 2008 gedeeltelijk gederfde
  huurpenningen, rentebedragen, proceskosten en alle
  overige kosten die ik als eigenaar gemaakt heb dan wel
  nog moet maken om de eigendom van mijn bezittingen
  zonder last en schade en ontruimd terug te kunnen vorderen (…)’. X stelt onder meer dat zij recht heeft op de
  volledige legitieme portie en doet een beroep op haar
  legitieme portie ‘zonder aftrek’.
  Erflaatster kan tegen de wil van X geen inbreuk maken
  op de dwingendrechtelijke legitimaire aanspraak. De
  rechtbank oordeelt dat erflaatster de legitieme portie van
  X niet via verrekening met geenszins vaststaande schadeposten mag uithollen. Dit laat onverlet dat de erfgenamen de beweerde schade in een afzonderlijke procedure van X kunnen vorderen en in rechte kunnen doen
  vaststellen.
  Uitsluitingsclausule
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 4 februari 2016, ECLI:NL:
  GHARL:2016:772
  A en B zijn gehuwd in de wettelijke gemeenschap van
  goederen, waartoe een woning behoort. A overlijdt en
  heeft geen testament gemaakt. B en kind X zijn ieder
  voor de helft erfgenaam. Bij notariële akte van verdeling
  komen B en X overeen dat de woning wordt toegedeeld
  aan X. In dezelfde akte wordt de schuld uit overbedeling
  direct omgezet in een geldlening, die B vervolgens
  kwijtscheldt. Aan de kwijtschelding is een uitsluitingsclausule gekoppeld.
   X gaat scheiden en verschilt onder meer met zijn echtgenote van mening over de vraag of de hiervoor vermelde woning tot de ontbonden huwelijksgemeenschap
  behoort. X stelt dat de woning nooit tot de huwelijksgemeenschap heeft behoord, omdat de verdeling tussen
  B en X en de direct daarop volgende kwijtschelding van
  de geldlening als geheel moeten worden beschouwd.
  Hieruit volgt op grond van de vaste jurisprudentie dat
  de uitsluitingsclausule zich uitstrekt over de aan hem
  toegedeelde woning.
  Het hof overweegt dat A geen testament heeft opgemaakt, zodat de erfrechtelijke verkrijgingen van B en X
  ongeclausuleerd zijn. De daarop volgende verdeling tussen B en X met een kwijtschelding onder uitsluitingsclausule maakt dit niet anders. Een deelgenoot houdt
  namelijk hetgeen hij verkrijgt onder dezelfde titel als
  waaronder de deelgenoten dit samen vóór de verdeling
  hielden (art. 3:186 BW). Dit betekent dat X ook na de
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  verdeling de woning houdt onder de titel van erfrecht
  zonder dat daarop een uitsluitingsclausule rust. De hele
  woning behoort dus tot de ontbonden huwelijksgemeenschap. Het hof overweegt ten overvloede dat dit anders
  was geweest als B en X eerst de ontbonden huwelijksgemeenschap van A en B hadden verdeeld, daarbij de
  woning zouden hebben toegedeeld aan B en deze
  woning vervolgens door B onder uitsluitingsclausule
  was toegedeeld aan X.
  Geen gewichtige redenen ontslag executeur
  • Rb. Midden-Nederland 18 februari 2016, ECLI:NL:
  RBMNE:2016:741
  De erfgenamen verzoeken het ontslag van executeur X
  (art. 4:149 lid 2 BW). Hun vertrouwen in X is volledig
  zoek, onder meer omdat hij onvoldoende inlichtingen
  heeft verstrekt, geen boedelbeschrijving heeft gemaakt
  en heeft geprocedeerd over de uitkering van een voorschot aan een van de erfgenamen.
   De kantonrechter overweegt dat in artikel 4:148 BW een
  uitgebreide informatieplicht van de executeur is neergelegd. Uit de overgelegde e-mailcorrespondentie volgt
  dat X vragen van de erfgenamen onbeantwoord heeft
  gelaten, wat het aanwezige wantrouwen bij de erfgenamen heeft aangewakkerd. Een executeur moet duidelijk
  en ondubbelzinnig communiceren, expliciet de vragen
  van erfgenamen beantwoorden en aangeven of hij aan de
  verzoeken van erfgenamen kan en wil voldoen en op
  welke wijze. Nu X dat niet heeft gedaan, wordt hem dat
  toegerekend. Omdat X geen beschikbare informatie
  heeft achtergehouden, ziet de kantonrechter in deze
  handelwijze geen gewichtige reden voor ontslag.
  Het niet maken van een boedelbeschrijving leidt in dit
  geval ook niet tot een gewichtige reden voor ontslag.
  Weliswaar heeft X te lang stilgezeten, hij had wél uitgebreide lijsten – inclusief foto’s – van de roerende goederen en de aangifte erfbelasting aan de erfgenamen ter
  beschikking gesteld. De erfgenamen konden zich dus
  een goed beeld van de omvang van de nalatenschap vormen. Omdat de erfgenamen wel over informatie over de
  nalatenschap beschikten en X ondertussen een voorlopige boedelbeschrijving heeft opgesteld, leidt het te lang
  stilzitten van X niet tot een gewichtige reden tot ontslag.
   De erfgenamen verwijten X ten slotte dat hij een geschil
  over het uitkeren van een voorschot dusdanig heeft laten
  escaleren dat dit heeft geleid tot een kortgedingprocedure, en vooral dat hij heeft overwogen in hoger beroep te
  gaan tegen het vonnis. X is volgens hen niet in staat de
  nalatenschap op een zakelijke manier af te wikkelen. De
  kantonrechter bestempelt dit als een ernstige tekortkoming van X. Maar deze tekortkoming rechtvaardigt volgens de kantonrechter niet het ontslag. X heeft aangegeven geen hoger beroep in te stellen en laat zich nu bijstaan door een boedelnotaris. Bovendien is de afwikkeling van de nalatenschap niet gebaat bij het ontslag van
  de executeur.
  TE juni 2016 | nr. 3
  
  57
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  58
  
  Legitieme portie
  • Hof Amsterdam 23 februari 2016, ECLI:NL:GHAMS:
  2016:612
  A en B zijn gehuwd in de wettelijke gemeenschap van
  goederen en hebben drie kinderen (X, Y en Z). Tot de
  huwelijksgoederengemeenschap behoren aandelen in de
  bv; tot hun privévermogens behoren twee panden, die
  zij verhuren aan de bv. Tijdens leven dragen zij de aandelen over aan kind X. A en B hebben in 2008 een verklaring opgesteld – als aanvulling op hun testamenten –
  waarin zij aangeven dat zij Y en Z (hierna Y c.s.) hebben
  benadeeld, omdat zij X bij de bedrijfsovername niet wilden opzadelen met hoge lasten. De benadeling van Y
  c.s. volgt volgens deze verklaring uit de overdracht van
  de aandelen aan X tegen een te lage waarde en de verhuur van de twee panden aan de bv tegen een lagere
  huurprijs dan marktconform.
   Y c.s. worden in beide testamenten benoemd tot erfgenaam en aan X wordt gelegateerd een bedrag dat overeenkomt met de waarde van zijn legitieme vordering
  verminderd met hetgeen hij aan schenkingen heeft ontvangen, maar ten minste met een bedrag van € 300.000.
  Na het overlijden van A hebben B, X en Y c.s. in 2012
  een vaststellingsovereenkomst opgesteld over de hoogte
  van het legaat van X in de nalatenschap van A. Na het
  overlijden van B verschillen X en Y c.s. van mening
  over de omvang van het legaat van X in de nalatenschap
  van B. X meent dat hij recht heeft op voldoening van
  het legaat dat bestaat uit een zesde deel van de nalatenschap. Y c.s. stellen dat X niets meer verkrijgt, omdat de
  omvang van de legitieme portie lager is dan de omvang
  van de door hem ontvangen schenkingen die daarop in
  mindering komen.
   Het hof overweegt dat de legitieme portie wordt berekend ex artikel 4:65 jo. artikel 4:70 BW. Bij de toepassing van deze artikelen is niet doorslaggevend of tussen
  erflater(s) en de legitimaris een schenkingsovereenkomst
  is gesloten, maar of er sprake is van een bevoordeling en
  een bevoordelingsbedoeling. De bevoordelingsbedoeling
  volgt uit de verklaring van A en B uit 2008. Ook neemt
  het hof een bevoordeling aan. De cijfermatig onderbouwde stelling van X dat een bevoordeling ontbreekt,
  treft geen doel. Het hof leidt uit de ingebrachte allonges
  en het verzoek aan de kantonrechter af dat de partijen
  bij het sluiten van de huurovereenkomst het erover eens
  waren dat de betaalde huur niet marktconform was. Ook
  het standpunt dat de bevoordeling niet aan X ten goede
  is gekomen, omdat de bv partij was bij de huurovereenkomst, wordt niet gevolgd. X is vanaf de eerste bevoordeling directeur-grootaandeelhouder van de bv, zodat
  de hogere winst (als gevolg van de lagere huurprijs) aan
  hem ten goede is gekomen. Ten slotte zijn de giften aan
  X niet al verrekend bij de afwikkeling van de nalatenschap van A. Dit volgt uit het concept van de vaststellingsovereenkomst uit 2012. X betwist niet dat bij het
  vastleggen van zijn vordering in de vaststellingsovereenkomst is afgeweken van de wettelijke regeling van de
  artikelen 4:65 en 4:70 BW, omdat zijn vordering anders
  nihil zou zijn geweest. Bovendien hebben Y c.s. geweigerd aan de vaststellingsovereenkomst toe te voegen dat
  TE juni 2016 | nr. 3
  
  ‘alle eventuele bevoordelingen en of schenkingen zijn
  verrekend en dat partijen geen claims meer over en weer
  hebben terzake van de lage huur en of lage koopsom van
  de aandelen (…)’. Dit betekent dat de legitieme vordering van X nihil bedraagt.
   Boedelvolmacht
  • Hof Den Haag 23 februari 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:730
  Erfgenamen in de nalatenschap van A zijn de langstlevende B en hun zeven kinderen, onder wie X en Y. De
  nalatenschap bestaat uit het onverdeelde aandeel in de
  ontbonden huwelijksgemeenschap met B. Tot deze ontbonden huwelijksgemeenschap behoort een onroerende
  zaak. X stelt dat B – zonder overleg met de overige erfgenamen – deze onroerende zaak voor een te lage waarde heeft toegedeeld aan Y, zodat Y is overbedeeld.
  Het hof overweegt dat de erfgenamen een boedelvolmacht hebben verleend aan B, op grond waarvan B
  onder meer de bevoegdheid heeft gekregen een verdeling tot stand te brengen van zowel de ontbonden huwelijksgemeenschap als de nalatenschap. Gelet op de feitelijke gang van zaken, waarin de partijen geen onderscheid maken tussen het afwikkelen van de ontbonden
  huwelijksgemeenschap en het afwikkelen van de nalatenschap en de algemene volmacht die aan B is verleend,
  oordeelt het hof dat B bevoegd was de onroerende zaak
  aan Y toe te delen voor de door haarzelf raadzaam
  geachte waarde.
  Omdat X bezwaar maakt tegen de bij de verdeling
  gehanteerde waarde, had het op zijn weg gelegen nadere
  gegevens te verstrekken over de omvang en de samenstelling van de ontbonden huwelijksgemeenschap en de
  nalatenschap die daarvan deel uitmaakt. Nu X dit heeft
  nagelaten, kan het hof niet vaststellen of X door de partiële verdeling is benadeeld. De vordering wordt afgewezen.
   Uitkering levensverzekering
  • Hof Den Haag 23 februari 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:879
  Door het overlijden van erflaatster heeft een uitkering
  van levensverzekering plaatsgevonden. De bank heeft
  als eerste begunstigde overeenkomstig de voorwaarden
  van de akte van verpanding de uitkering gebruikt om de
  hypotheekschuld af te lossen van een woning die tot de
  nalatenschap behoort. In geschil is onder meer de vraag
  of X (de levensgezel van erflaatster) recht heeft op de
  uitkering van levensverzekering en daarmee een regresvordering heeft op de erfgenamen.
  Het hof overweegt dat X verzekeringsnemer is op het
  moment dat erflaatster (het verzekerde lijf) overlijdt.
  Verder bevat de polis de volgende bepaling: ‘Nader
  wordt aangetekend dat alle uit deze verzekering voortvloeiende rechten door de verzekeringsnemer zijn verpand aan de pandnemer, die deze verpanding heeft aanvaard en zichzelf als eerste begunstigde heeft aangewezen overeenkomstig de in de akte vermelde voorwaarden.’ Hieruit volgt dat de bank eerste begunstigde is en
  verzekeringsnemer X tweede begunstigde. Omdat de
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  uitkering minder bedraagt dan de hypothecaire geldlening, heeft X geen recht op een uitkering omdat er
  niets meer over is. De hypothecaire geldlening is dus
  niet met aan X toekomend vermogen afgelost, zodat X
  geen regresvordering heeft op de erfgenamen. Ook zijn
  de erfgenamen niet ongerechtvaardigd verrijkt. X heeft
  in dit geval geen recht op uitkering uit de door hemzelf
  als opvolgend verzekeringsnemer gesloten verzekeringsovereenkomst, zodat hij niet is verarmd.
   Verzoek tot ontslag executeur
  • Rb. Midden-Nederland 29 februari 2016, ECLI:NL:
  RBMNE:2016:969
  De erfgenamen Y c.s. verzoeken de kantonrechter om X
  te ontslaan als executeur (art. 4:149 lid 2 BW). X stelt
  dat het verzoek moet worden afgewezen, omdat zijn taak
  als executeur al is geëindigd. Y c.s. zijn van mening dat
  de taak van X nog niet is geëindigd, omdat hij hun vorderingen uit hoofde van de wettelijke verdeling nog
  moet voldoen.
  De kantonrechter overweegt dat de taak van de executeur het beheren van de goederen van de nalatenschap is
  en het voldoen van de schulden van de nalatenschap, die
  tijdens zijn beheer uit die goederen moeten worden voldaan (art. 4:144 lid 1 BW). De schulden van de nalatenschap die uit de toegestuurde stukken blijken, zijn door
  X voldaan. De vorderingen van Y c.s. op de langstlevende op grond van de wettelijke verdeling zijn geen schulden van de nalatenschap, zoals Y c.s. stellen. Dit betekent dat het voldoen van deze vorderingen niet tot de
  taak van X behoort. Verder heeft X voldaan aan zijn
  verplichting om een boedelbeschrijving op te maken
  (art. 4:146 lid 2 BW). In de (notariële) boedelbeschrijving is overigens ook de waarde van de vorderingen van
  Y c.s. op de langstlevende opgenomen. De kantonrechter oordeelt dat X zijn taken omschreven in artikel 4:144
  lid 1 en 4:146 lid 2 BW heeft voltooid en dat zijn taak als
  executeur is geëindigd. Y c.s. hebben daarom geen
  belang bij hun verzoek tot het ontslag van X, zodat dit
  verzoek wordt afgewezen. De kantonrechter komt daarom ook niet toe aan het verzoek tot de benoeming van
  een andere executeur.
   Maart 2016
  Invloed gezamenlijke hypotheek op omvang
  legaat van een deel van de waarde woning
  • Hof Den Haag 1 maart 2016, ECLI:NL:GHDHA:
  2016:881
  Erflater was gehuwd met X. Aan X is onder meer een
  deel van de waarde van de echtelijke woning gelegateerd. Deze woning stond op naam van erflater. In
  geschil is de vraag of op dit legaat de helft van het openstaande bedrag van de gezamenlijk aangegane hypothecaire lening en het gezamenlijke hypothecair consumptief krediet in mindering moet worden gebracht. X
  meent dat dit niet het geval is omdat alleen erflater de
  hypotheekgever was. X heeft in verband met artikel 1:88
  BW slechts toestemming gegeven voor het bezwaren
  van de echtelijke woning met een hypothecaire last en
  heeft als echtgenote de schuldbekentenis ondertekend.
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  Het hof overweegt dat de schuldbekentenis op de naam
  van zowel erflater als X is gesteld. Zij worden samen als
  ‘debiteur’ aangeduid. Hieruit volgt dat erflater en X de
  geldlening samen zijn aangegaan en dat op beiden de
  verplichting rustte om die terug te betalen. Hetzelfde
  geldt voor de kredietrekening. Uit de omstandigheid dat
  erflater voor het totale bedrag van de hypothecaire
  lening en het hypothecair krediet een hypotheek heeft
  verstrekt op zijn woning, kan niet worden afgeleid dat X
  niet hoofdelijk schuldenaar is. Omdat X geen eigenaar
  van de woning was, kon zij daarvoor ook geen hypotheek verlenen. De rechtbank heeft terecht de helft van
  het saldo van de hypothecaire geldlening voor de
  woning en het hypothecair consumptief krediet in mindering gebracht op het bedrag dat aan X toekomt uit
  hoofde van het legaat van een deel van de waarde van de
  echtelijke woning.
   Vordering (gedeeltelijke) opheffing of wijziging
  legaat ex artikel 4:123 BW
  • Rb. Noord-Nederland 2 maart 2016, ECLI:NL:
  RBNNE:2016:838
  Erflater heeft aan zijn drie kinderen (A c.s.) alle aandelen (of certificaten daarvan) in de vennootschap gelegateerd. Verder heeft hij aan zijn vriendin X een levenslange periodieke uitkering van € 1000 per maand en het
  vruchtgebruik op het bedrijfspand gelegateerd, ten laste
  van A c.s. X heeft in overleg met A c.s. afstand gedaan
  van het recht van vruchtgebruik op het bedrijfspand.
  A c.s. vorderen ex artikel 4:123 jo. artikel 6:258 lid 1 en
  3 BW (gedeeltelijke) opheffing of wijziging van het
  legaat van levenslange periodieke uitkering aan X. Hiertoe voeren A c.s. aan dat erflater feitelijk de vennootschap aan hen heeft toegekend. Het lag voor de hand dat
  A c.s. de levenslange periodieke uitkeringen aan X uit
  de vennootschap zouden kunnen voldoen, omdat de uitkeringen aan familieleden (waaronder pensioenen) altijd
  op die wijze werden gedaan. De financiële positie van de
  vennootschap is echter na het overlijden van erflater
  verslechterd. Er zijn grote liquiditeitsproblemen en de
  vennootschap staat onder bijzonder beheer bij de bank,
  die de uitbetaling van de levenslange periodieke uitkering heeft geblokkeerd. De vennootschap moet worden
  verkocht, waardoor er niets voor A c.s. overblijft. A c.s.
  zijn – ieder voor zich – niet in staat uit eigen middelen
  de levenslange periodieke uitkering aan X te voldoen.
  Dit strookt niet met de bedoeling van erflater om ook A
  c.s. verzorgd achter te laten. Erflater heeft volgens A c.s.
  niet voorzien in deze situatie.
   De rechtbank stelt voorop dat zij de verbintenissen uit
  een legaat kan wijzigen of (gedeeltelijk) opheffen als de
  na het overlijden van erflater ingetreden omstandigheden van dien aard zijn dat X naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid ongewijzigde instandhouding van
  die verbintenissen niet mag verwachten (art. 4:123 BW).
   Dergelijke omstandigheden doen zich volgens de rechtbank in dit geval niet voor: ‘Door aanvaarding van
  (onder meer) het legaat van een levenslange periodieke
  uitkering aan [X] hebben [A c.s.] zichzelf – en niet de
  vennootschap – verplicht om aan X maandelijks
  TE juni 2016 | nr. 3
  
  59
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  € 1.000,- uit te keren.’ Dat de levenslange periodieke
  uitkering niet meer uit het vermogen van de vennootschap kan worden gefinancierd, maar ten laste van het
  overige vermogen van A c.s. komt, is een omstandigheid
  die voor rekening en risico van A c.s. komt. Daarbij
  neemt de rechtbank in aanmerking dat X (onweersproken) heeft aangevoerd dat A c.s. bij de afspraak over het
  prijsgeven van het legaat van vruchtgebruik op het
  bedrijfspand hebben toegezegd niet aan haar legaat van
  de levenslange periodieke uitkering te komen en dit
  legaat te respecteren. Op het moment van deze toezegging stond de vennootschap al onder bijzonder beheer
  van de bank vanwege liquiditeitsproblemen. In de gegeven omstandigheden hadden A c.s., die als certificaathouders worden geacht inzicht te hebben in de financiële situatie van de vennootschap, waaronder de gestelde
  voorwaarden bij de kredietrelatie met de bank, de beslissing van de bank om de periodieke uitkering aan X te
  blokkeren redelijkerwijs moeten zien aankomen. De
  rechtbank oordeelt dat zelfs als vast komt te staan dat A
  c.s. – ieder voor zich – over onvoldoende overig vermogen beschikken, zij geen (gedeeltelijke) opheffing of wijziging van het legaat kunnen vorderen. Het verzoek
  wordt afgewezen.
   60
  
  Uitkering uit overlijdensrisicoverzekering; een
  quasi-legaat?
  • Rb. Noord-Nederland 2 maart 2016, ECLI:NL:
  RBNNE:2016:881
  A is enig erfgenaam en heeft de nalatenschap beneficiair
  aanvaard, zodat zij op grond daarvan vereffenaar van de
  nalatenschap is. A en X (de ex-vriendin van erflater)
  verschillen van mening over de afwikkeling van de nalatenschap van erflater. Hier wordt alleen ingegaan op de
  uitkering uit de overlijdensrisicoverzekering, waarin X
  nog als eerste begunstigde stond aangewezen. A stelt dat
  de ratio van deze begunstiging – te weten X als partner
  verzorgd achterlaten – is vervallen, omdat de relatie tussen erflater en X al vóór zijn overlijden was geëindigd.
  Daardoor heeft A als tweede begunstigde aanspraak op
  deze uitkering uit de overlijdensrisicoverzekering.
  De rechtbank overweegt dat A in de hoedanigheid van
  vereffenaar geen privévordering kan instellen en dat de
  aanspraak die zij meent te hebben op de uitkering uit de
  overlijdensrisicoverzekering een privéaanspraak is. Als
  de begunstiging in de polis wordt gewijzigd, komt deze
  uitkering rechtstreeks aan haar en niet aan de nalatenschap toe. De rechtbank komt toch tot een inhoudelijke
  beoordeling, omdat A subsidiair een beroep op haar
  legitieme portie heeft gedaan onder de voorwaarde dat
  de rechtbank haar vorderingen ten aanzien van (de uitleg van) de verzekeringspolis afwijst. Volgens de rechtbank is er geen aanleiding om aan te nemen dat erflater
  de verzekering alleen heeft afgesloten om X als partner
  verzorgd achter te laten (ter nakoming van een natuurlijke verbintenis). Erflater en X hebben gelijktijdig ten
  gunste van de ander een overlijdensrisicoverzekering
  afgesloten om over en weer het financieel risico als
  gevolg van het overlijden af te dekken. Niet relevant is
  wat erflater en X bij het beëindigen van hun relatie hebTE juni 2016 | nr. 3
  
  ben afgesproken over deze overlijdensrisicoverzekering.
  De vordering wordt afgewezen.
   De subsidiaire vordering tot betaling van het legitimaire
  tekort, omdat de uitkering uit de overlijdensrisicoverzekering volgens A moet worden aangemerkt als een gift
  in de zin van artikel 4:126 lid 2 BW, wordt ook afgewezen. De afgesloten overlijdensrisicoverzekering is niet
  alleen uit vrijgevigheid jegens X afgesloten, zodat de
  uitkering van de overlijdensrisicoverzekering niet wordt
  aangemerkt als een gift in de zin van artikel 4:126 lid 2
  BW. Dit betekent dat de uitkering niet een voor inkorting vatbare gift is.
  Preferentie vereffeningskosten in onherroepelijk
  geworden uitdelingslijst
  • HR 11 maart 2016, ECLI:NL:HR:2016:392
  In geschil is de vraag of de vereffenaar in strijd met de
  wet heeft gehandeld door zijn loon (vereffeningskosten
  als bedoeld in art. 4:7 BW) in de uitdelingslijst als preferente kosten aan te merken en daarmee een andere verdeling te hanteren dan uit artikel 4:7 lid 1 sub a t/m c
  BW volgt. Het hof oordeelt dat de uitdelingslijst door
  het verstrijken van de verzetstermijn verbindend is
  geworden ten opzichte van de schuldeisers. Doordat de
  schuldeisers zich niet tijdig hebben verzet tegen de uitdelingslijst, waarin het loon van de vereffenaar als preferente schuld stond opgenomen, worden zij geacht die
  preferentie te hebben aanvaard. Dit betekent dat in verband met de rechtszekerheid de vereffenaar zich in
  beginsel jegens de schuldeisers kan beroepen op deze
  preferentie. De vereffenaar handelt volgens het hof niet
  onrechtmatig jegens de schuldeisers door de uitdelingslijst toe te passen zoals deze was voorgesteld en verbindend geworden. De Hoge Raad bekrachtigt dit arrest en
  doet de zaak verder af met artikel 81 lid 1 van de Wet op
  de rechterlijke organisatie.
   Wilsonbekwaamheid executeur
  • Rb. Noord-Nederland 16 maart 2016, ECLI:NL:
  RBNNE:2016:1171
  Erflater heeft zijn echtgenote B en de kinderen (C, D, E
  en F) tot erfgenaam benoemd. Aan B is ook een keuzelegaat vermaakt en een legaat van het vruchtgebruik over
  zijn hele nalatenschap. Tot slot is B benoemd tot executeur. B heeft in de hoedanigheid van executeur in
  augustus 2013 bij notariële akte het keuzelegaat van alle
  bezittingen die erflater bij zijn overlijden samen met
  haar had en het legaat van vruchtgebruik aan zichzelf
  afgegeven. B is in maart 2014 onder curatele gesteld. De
  gz-psycholoog die haar heeft onderzocht, heeft aangegeven dat in augustus 2013 waarschijnlijk al sprake was
  van een gevorderd dementieel beeld, zodat B zeer waarschijnlijk bij het opmaken van de notariële akte in 2013
  de inhoud van de akte en de bijbehorende bijlage niet
  heeft begrepen en de gevolgen daarvan niet heeft kunnen overzien. D en E vorderen in deze procedure vernietiging van de notariële akte waarin de legaten zijn
  afgegeven, op grond van wilsonbekwaamheid van B.
  De rechtbank stelt voorop dat B in augustus 2013 nog
  handelingsbekwaam was. D en E hebben volgens de
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  rechtbank, mede gezien de verklaringen van de gz-psycholoog, de wilsonbekwaamheid van B bij het opmaken
  van de notariële akte tot de afgifte van de legaten voldoende onderbouwd. De enkele stelling van C dat B bij
  het tekenen van de akte nog wilsbekwaam was en dat een
  psycholoog dit niet kan vaststellen, acht de rechtbank
  onvoldoende. Een nadere toelichting ontbreekt. Bovendien heeft C geen feiten en omstandigheden gesteld
  waaruit volgt dat B op dat moment wel wilsbekwaam
  was. De rechtbank wijst de vordering toe.
   Volledige voorlezing akte bij verlijden in tegenwoordigheid van getuigen
  • HR 25 maart 2016, ECLI:NL:HR:2016:504
  In geschil is de vraag of de uiterste wil van X vernietigbaar is, omdat de notaris niet de volledige akte heeft
  voorgelezen bij het verlijden van de akte in tegenwoordigheid van twee getuigen. De Hoge Raad stelt voorop
  dat het sinds 1 januari 2003 niet meer verplicht is de
  uiterste wil in tegenwoordigheid van getuigen te verlijden. De notaris kan hiervoor wel kiezen als hij dit wenselijk acht (art. 39 lid 2 van de Wet op het notarisambt
  (Wna)). Als een akte in tegenwoordigheid van getuigen
  wordt verleden, moet deze akte volledig worden voorgelezen (art. 43 lid 2 Wna). Bij niet-naleving voldoet de
  akte volgens artikel 43 lid 6 Wna niet aan de vormvoorschriften en is de uiterste wil op grond van artikel 4:109
  BW vernietigbaar.
  Het voorschrift van volledige voorlezing van een notariele akte die in tegenwoordigheid van getuigen wordt
  gepasseerd, miskent volgens de Hoge Raad in zijn algemeenheid de notariële functie. De notariële functie bij
  het maken van een uiterste wil ziet op het nauwgezet
  vastleggen van de verklaring van erflater en zo veel
  mogelijk waarborgen dat die vastlegging aansluit bij de
  wil van erflater. Dit loopt parallel met de functie van de
  volledige voorlezing bij getuigen, die ertoe strekt dat ‘de
  getuigen moeten kunnen constateren, dat de inhoud van
  de akte overeenstemt met de verklaringen van de comparanten’. De Hoge Raad oordeelt dat het zonder meer
  aanvaarden van de sanctie van vernietigbaarheid als niet
  aan dit vormvoorschrift is voldaan, te ver gaat. In een
  dergelijk geval moet degene die de vernietigbaarheid
  inroept, stellen en bij betwisting aannemelijk maken dat
  door niet-naleving van dit vormvoorschrift enig belang
  is geschonden dat met het vormvoorschrift wordt
  gediend. De zaak wordt verwezen.
   April 2016
  Uitleg uiterste wilsbeschikking
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 5 april 2016, ECLI:NL:
  GHARL:2016:2718
  A en B zijn gehuwd en hebben twee dochters (X en Y).
  Na het overlijden van A wordt de tot zijn nalatenschap
  behorende winkel met bovenwoning aan X toegedeeld,
  terwijl B een vordering op X heeft verkregen ter grootte
  van de waarde van dat registergoed. Op dezelfde dag
  maakt B haar testament, waarin X en Y ieder tot erfgenaam worden benoemd en aan Y de woning wordt gelegateerd tegen inbreng van de waarde. Het geschil ziet op
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004
  
  de uitleg van het legaat van de woning aan Y, waarin de
  volgende passage is opgenomen: ‘(…) dochter, die daarentegen alle schulden en lasten ten laste van voormelde
  woning voor haar rekening dient te nemen en als eigen
  schulden dient te voldoen.’ X stelt dat Y bij aanvaarding
  van het legaat de waarde van de woning moet inbrengen
  en daarnaast de hypotheeklast volledig zelf moet dragen.
  Y is van mening dat de hypothecaire leningen ten laste
  van de nalatenschap komen en dat zij de inmiddels door
  haar afgeloste leningen in mindering mag brengen op de
  door haar in te brengen waarde.
  Het hof stelt voorop dat bij de uitleg van de uiterste
  wilsbeschikking moet worden gelet op de verhoudingen
  die de uiterste wil kennelijk wenst te regelen en op de
  omstandigheden waaronder de uiterste wil is gemaakt.
   Erflaatster heeft haar testament van 9 november 2001
  met een legaat van woning aan Y tegen inbreng van de
  waarde gemaakt op dezelfde dag als de akte van verdeling van de nalatenschap van A is opgemaakt. Daarin is
  de winkel met bovenhuis aan X toegedeeld en heeft erflaatster een vordering van X verkregen ter grootte van
  de waarde van dat registergoed, waarop geen hypothecaire lening rustte. Ten aanzien van de verhoudingen
  die B kennelijk wilde regelen neemt het hof een brief in
  aanmerking die de notaris op 28 maart 2001 aan X heeft
  gestuurd over de uiterste wil van erflaatster. In die brief
  staat dat erflaatster X en Y gelijk wilde behandelen.
  Hieruit leidt het hof af dat het in ieder geval op dat
  moment de bedoeling van B was dat Y de hypotheekschulden mocht aftrekken van de door haar in te brengen waarde. Er zijn geen omstandigheden om te veronderstellen dat de wil van B anders was op het moment
  van testeren (art. 4:46 lid 1 BW). Tot slot neemt het hof
  in aanmerking dat in de situatie dat Y bij de aanvaarding
  van het legaat de waarde van de woning moet inbrengen
  en de hypothecaire lening geheel voor haar eigen rekening moet nemen, dit leidt tot het legateren van een
  negatief vermogen. Van een dergelijk legaat kan worden
  verwacht dat Y dit zou verwerpen en een dergelijke
  bedoeling ligt niet voor de hand gezien de omstandigheden waaronder is getesteerd. Het hof concludeert dat
  het legaat zo moet worden uitgelegd dat de hypotheeklast die rust op de woning in mindering komt op de in te
  brengen waarde daarvan.
   Ambtshalve schorsing executeur
  • Rb. Midden-Nederland 8 april 2016, ECLI:NL:
  RBMNE:2016:1971
  A c.s. verzoeken het ontslag van executeur X (art. 4:149
  lid 2 BW). A c.s. stellen dat X de eerste twee jaar na
  aanvang van de executele de nodige taken heeft verricht
  en hen daarover heeft geïnformeerd. Daarna heeft hij
  ondanks herhaaldelijk verzoek nagelaten om A c.s. te
  informeren over de afwikkeling van de substantiële nalatenschap. X heeft de telkens toegezegde rekening en
  verantwoording nog steeds niet afgelegd. Uit contact
  met de mantelzorgers van X volgt dat het niet goed gaat
  met de gezondheid van X. De mantelzorgers van X hebben aan A c.s. ook afschriften van de bankrekeningen
  van erflaatster en haar overleden echtgenoot verstrekt.
  TE juni 2016 | nr. 3
  
  61
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Hieruit blijkt dat grote sommen geld aan de nalatenschap zijn onttrokken. Een bedrag van € 45.675 is overgemaakt naar de rekening van X en er zijn in relatief
  korte periode voor een totaalbedrag van ongeveer
  € 150.000 aan kasopnames gedaan, waarvan niet duidelijk is waaraan deze zijn besteed.
  De kantonrechter ziet in de onderbouwde stellingen van
  A c.s. aanleiding om X ambtshalve als executeur te
  schorsen hangende het onderzoek (art. 4:149 lid 2 BW).
  Daar komt bij dat X op dit moment wegens gezondheidsklachten in een tehuis verblijft en om die reden
  niet meer in staat lijkt te zijn om daadwerkelijk invulling
  te geven aan het executeurschap. De kantonrechter
  benoemt bij wijze van voorlopige voorziening een notaris als waarnemend executeur. Aan deze waarnemend
  executeur komen dezelfde bevoegdheden toe als aan de
  executeur, daaronder uitdrukkelijk begrepen de
  bevoegdheid om de administratieve bescheiden van de
  nalatenschap onder zich te nemen.
   62
  
  kosten beslaan een zeer grote kostenpost, terwijl het de
  taak van X is om zo snel mogelijk tegen zo laag mogelijke kosten de boedel te vereffenen. Daarnaast meent het
  hof dat X over een onnodig groot aantal kwesties toestemming en/of advies aan de kantonrechter heeft
  gevraagd en daarmee de vereffening heeft vertraagd.
  Het hof concludeert dat X – alles bij elkaar genomen –
  als vereffenaar op verschillende punten ernstige steken
  heeft laten vallen, die samen leiden tot gewichtige redenen voor ontslag.
  Gewichtige redenen voor ontslag vereffenaar
  • Hof ’s-Hertogenbosch 14 april 2016, ECLI:NL:
  GHSHE:2016:1453
  De rechtbank heeft de vereffenaar X op verzoek van A
  c.s. ontslagen (art. 4:206 lid 5 BW) en Y benoemd tot
  opvolgend vereffenaar. In hoger beroep stelt X dat er
  geen gewichtige redenen zijn voor ontslag als bedoeld in
  artikel 4:206 lid 5 BW, omdat hij de nalatenschap steeds
  als een goed vereffenaar heeft beheerd en vereffend en
  hij de kantonrechter met regelmaat om een aanwijzing
  heeft gevraagd bij gecompliceerde beslissingen.
  Een vereffenaar kan op verzoek van een erfgenaam of
  schuldeiser van de nalatenschap worden ontslagen om
  gewichtige redenen (art. 4:206 lid 5 BW). Dit criterium
  moet op dezelfde wijze worden uitgelegd als bij de executeur (art. 4:149 lid 2 BW). Uit jurisprudentie (over de
  executeur) volgt dat mede een gewichtige reden voor
  ontslag is als van één of meer erfgenamen niet kan worden gevergd dat de nalatenschap waarin zij deelgenoot
  zijn nog langer wordt beheerd door de aangestelde vereffenaar, omdat de vereffenaar tekortschiet in het nakomen van zijn taak.
   In deze nalatenschap was de belangrijkste taak van X de
  verkoop van de woning. X wist na het leegruimen van
  de woning dat de woning in slechte staat verkeerde en
  dat herstel van de woning en/of aanpassing van de taxatie nodig waren. X heeft ondanks deze wetenschap geen
  nieuwe taxatie laten doen en/of een makelaar in de hand
  genomen om een realistisch verkoopplan op te stellen.
  Volgens het hof heeft X de verkoop van de woning – en
  daarmee de vereffening van de nalatenschap – ernstig
  vertraagd door de woning op eigen houtje te proberen te
  verkopen met een te hoge, onrealistische vraagprijs. Dit
  wordt X aangerekend, zeker omdat al veel vertraging
  was opgetreden door toedoen van de voormalige executeur en het gedurende maanden zelf leegruimen van de
  woning door X. Ten tweede oordeelt het hof dat de
  hoge opgevoerde vereffeningskosten onvoldoende deugdelijk zijn onderbouwd, omdat bonnen en facturen ontbreken of niet (tijdig) zijn overgelegd. De vereffeningsTE juni 2016 | nr. 3
  
  doi: 10.5553/TE/187416812016017003004.
  