text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  http://hdl.handle.net/2066/134803
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-06-29 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  Maart 2014
  Selbsteintritt; loon executeur
  88
  
  • Hof Den Haag 25 maart 2014, ECLI:NL:GHDHA:
  2014:1822
  X is voormalig executeur van de nalatenschap. Hij heeft
  in de hoedanigheid van executeur ruim € 8600 aan zijn
  eigen bv uitgekeerd voor de werkzaamheden die hij de
  laatste tien dagen vóór het overlijden van erflater heeft
  verricht. Volgens het hof heeft X in strijd met de maatschappelijke zorgvuldigheid gehandeld. X wist dat erflater terminaal ziek was. Hoewel X op grond van het
  testament bevoegd was om als wederpartij van zichzelf
  op te treden, is hier sprake van een tegenstrijdig belang.
  X had deze bevoegdheid met grote zorgvuldigheid
  jegens de erfgenamen en overige betrokkenen moeten
  uitoefenen. Hij had de erfgenamen vooraf moeten
  inlichten over de overeenkomst tussen erflater en zijn bv
  en de werkzaamheden die hij de laatste tien dagen voor
  overlijden heeft gedaan. X is gehouden het bedrag terug
  te betalen aan de boedel.
   X heeft ook de uren in rekening gebracht die zijn
  besteed aan de procedure die de erfgenamen waren
  gestart om X als executeur te ontslaan. Volgens het hof
  kan een executeur in beginsel uren in rekening brengen
  voor zijn verdediging in rechte van zijn positie als executeur. Maar dit kan anders zijn als de executeur in zijn
  taakvervulling tekortschiet of onzorgvuldig jegens de
  erfgenamen handelt. Het ontslagverzoek van de erfgenamen is gebaseerd op het hiervoor besproken handelen
  van X. Het vertrouwen in X is terecht geschaad. X kan
  onder die omstandigheden naar maatstaven van redelijk*
  
  Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid
  van de hoofdredactie.
  TE augustus 2014 | nr. 4
  
  heid en billijkheid geen uren in rekening brengen die hij
  heeft besteed aan de ontslagprocedure.
  Ten slotte oordeelt het hof dat een executeur die in privé tot executeur is benoemd en daarnaast een onderneming drijft, zijn executeurswerkzaamheden niet kan
  verrichten uit naam van zijn onderneming.
  April 2014
  Stilzwijgende aanvaarding ex artikel 4:192 lid 1
  BW
  
  • Hof Den Haag 8 april 2014, ECLI:NL:GHDHA:
  2014:1799
  X heeft een vordering op de nalatenschap en stelt dat A
  en B als erfgenamen verplicht zijn deze schuld uit hun
  eigen vermogen te voldoen ex artikel 4:182 lid 2 onderdeel a van het Burgerlijk Wetboek (BW), nu zij de nalatenschap zuiver hebben aanvaard door het nuttigen van
  een maaltijd ten laste van de nalatenschap.
   Het hof overweegt onder meer dat – net als onder het
  oude erfrecht – niet als een daad van aanvaarding in de
  zin van artikel 4:192 lid 1 BW kunnen worden
  beschouwd: daden met betrekking tot de begrafenis, het
  houden van toezicht en daden dienende tot bewaring of
  om de nalatenschap bij voorraad te beheren. Het gezamenlijk met hun partners nuttigen van een eenvoudige
  maaltijd tijdens het treffen van voorbereidingen van de
  uitvaart kan niet worden aangemerkt als een beheershandeling ten behoeve van de nalatenschap. Zij hebben
  geld van de nalatenschap gebruikt voor zichzelf en dus
  als heer en meester over dit geld beschikt. Het hof oordeelt dat A en B de nalatenschap door hun gedragingen
  zuiver hebben aanvaard en veroordeelt hen tot het betalen van de vordering van X uit hun eigen vermogen.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Onwaardige erfgenaam
  
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 29 april 2014, ECLI:NL:
  GHARL:2014:3535
  Moeder heeft haar vier kinderen, onder wie X, tot erfgenamen benoemd en heeft X tijdens leven een bedrag
  schuldig erkend dat opeisbaar werd bij haar overlijden
  (‘papieren schenking’). X overlijdt kort na moeder en
  was gehuwd in de wettelijke gemeenschap van goederen
  met Y, die onherroepelijk is veroordeeld wegens mishandeling en bedreiging van X. Het vermogen van Y is
  onder bewind gesteld. De bewindvoerder van Y vordert
  in deze zaak verdeling van de nalatenschap van moeder
  en afgifte van het schuldig erkende bedrag. Hij stelt dat
  Y rechthebbende is als enig erfgenaam van X en als
  deelgenoot in de ontbonden huwelijksgemeenschap.
   Volgens de bewindvoerder is de onwaardigheid van Y
  om te erven vervallen, omdat X hem op ondubbelzinnige wijze heeft vergeven (art. 4:3 lid 3 BW). Op grond
  van artikel 150 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) rust de bewijslast van deze stelling op de
  bewindvoerder. Nu de bewindvoerder een bewijsaanbod
  heeft gedaan, wordt dit door het hof toegewezen.
  Het hof vervolgt dat als het bewijs van de bewindvoerder ten aanzien van de vergiffenis van X niet slaagt, dit
  niet ertoe leidt dat Y krachtens huwelijksvermogensrecht ook geen rechten meer heeft. Het huwelijksvermogensrecht kent geen bepaling over onwaardigheid.
  Moeder heeft in haar testament en bij het doen van de
  papieren schenking een uitsluitingsclausule opgenomen
  die niet werkt als het huwelijk van X eindigt door overlijden. Nu het huwelijk tussen X en Y is geëindigd door
  overlijden vallen het erfdeel en de rechten uit de schenking in de ontbonden huwelijksgemeenschap. Het hof
  oordeelt dat het gezien de feiten en omstandigheden niet
  onaanvaardbaar is dat Y aanspraak maakt op de (onverdeelde) helft van de ontbonden huwelijksgemeenschap,
  inclusief de waarde van schenking en het erfdeel van X
  uit de nalatenschap van moeder.
  Heropening vereffening
  • Rb. Midden-Nederland 30 april 2014, ECLI:NL:
  RBMNE:2014:1662
  X is voormalig boedelnotaris en verzoekt de rechtbank
  om hem op grond van artikel 4:209 lid 5 BW tot vereffenaar te benoemen in de nalatenschap. Na de opheffing
  van de vereffening is gebleken dat door het overlijden
  van erflater twee levensverzekeringen zijn uitgekeerd
  aan een van de erfgenamen. Deze uitkeringen zijn te
  kwalificeren als een quasi-legaat op grond van artikel
  4:126 lid 2 onderdeel b BW, maar zijn niet in de vereffening betrokken.
   De rechtbank overweegt dat op grond van een recente
  uitspraak van de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:
  2013:BZ3643) zowel de executeur als de vereffenaar tot
  taak heeft de schulden van de nalatenschap te voldoen.
  Hieronder valt ook het verminderen van (quasi-)legaten
  om de andere schulden van de nalatenschap te kunnen
  voldoen. X heeft zijn belang voldoende aannemelijk
  gemaakt, omdat hij crediteur is en belang heeft bij de
  betaling van zijn declaraties, en omdat het de taak van
  
  een vereffenaar is om de schulden van de nalatenschap
  te voldoen. Door de uitkeringen uit levensverzekering
  zijn er voldoende baten om de kosten van de vereffening
  te voldoen. Inkorting of vermindering van deze uitkeringen leidt volgens de rechtbank naar maatstaven van
  redelijkheid en billijkheid vooralsnog niet tot onaanvaardbare consequenties. Maar het is in eerste instantie
  de vereffenaar die beoordeelt of inkorting redelijk is.
  Het verzoek wordt toegewezen en de vereffening wordt
  heropend.
  Mei 2014
  Obductie erflaatster
  • Rb. Overijssel (vzr.) 2 mei 2014, ECLI:NL: RBOVE:
  2014:2343
  Erflaatster is door een auto-ongeluk om het leven gekomen. De echtgenoot en zoon van erflaatster willen dat
  op het lichaam van erflaatster obductie wordt verricht.
  De dochter – enig erfgenaam en executeur – steunt dit
  voorstel niet.
  De voorzieningenrechter overweegt dat uit de parlementaire behandeling van artikel 72 van de Wet op de
  lijkbezorging volgt dat bij obductie de wensen van de
  overledene zo veel mogelijk moeten worden gevolgd.
   Het gaat niet om de eigen standpunten en belangen van
  de echtgenoot en de zoon. Volgens de voorzieningenrechtbank was het de wens van erflaatster dat alle beslissingen ten aanzien van haar overlijden door de dochter
  zouden worden genomen. Dit volgt uit de echtscheidingsprocedure tussen erflaatster en haar echtgenoot, de
  verslechterde relatie tussen erflaatster en haar zoon en
  het recent opgemaakte testament waarin erflaatster haar
  echtgenoot en zoon heeft onterfd en haar dochter tot
  executeur heeft benoemd. Daarbij: erflaatster heeft in
  haar testament expliciet bepaald dat de executeur haar
  persoonlijkheidsrechten mag uitoefenen. Het recht op
  de onaantastbaarheid van het menselijk lichaam vormt
  een persoonlijkheidsrecht en werkt door na de dood
  (art. 11 Grondwet).
  De belangenafweging bij de subsidiaire vordering tot
  vervangende toestemming voor obductie valt ook in het
  voordeel van de dochter. De eigen gemoedsrust van de
  echtgenoot en het belang van de zoon dat mogelijke
  erfelijke ziektes aan het licht komen, moeten wijken
  voor het belang van de dochter, die niet alleen rust voor
  zichzelf, maar ook voor erflaatster wil.
   Vordering tot medewerking van executeur aan
  overdracht beheer panden
  
  • Rb. Midden-Nederland (vzr.) 9 mei 2014, ECLI:NL:
  RBMNE:2014:1831
  Erflater heeft X tot executeur en afwikkelingsbewindvoerder benoemd. Aan X is in het bijzonder het recht
  van bezit van de gehele nalatenschap toegekend totdat
  hij zijn werkzaamheden als zodanig heeft beëindigd en is
  gedechargeerd. De zoons vorderen als erfgenaam in kort
  geding primair X in persoon en subsidiair X in zijn hoeTE augustus 2014 | nr. 4
  
  89
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  90
  
  danigheid van executeur en afwikkelingsbewindvoerder
  te verbieden zijn verplichting tot overdracht van de
  onroerende zaken afhankelijk te stellen van zijn decharge en X te verplichten tot het meewerken aan de uitvoering van de afspraken die zijn overeengekomen in de
  eerder gevoerde verdelingsprocedure. Zij stellen dat X
  de verdeling van de nalatenschap op deze wijze frustreert.
  In de verdelingsprocedure is in hoofdlijnen afgesproken
  dat de panden van erflater aan de zoons gezamenlijk
  worden toebedeeld tegen de taxatiewaarde, onder voorbehoud dat zij de financiering kunnen rondkrijgen.
  X wil echter het beheer over de panden niet overdragen
  zolang niet duidelijk is hoe de verdeling van de panden
  er daadwerkelijk gaat uitzien en wat de gevolgen van
  deze verdeling voor de totale nalatenschap zullen zijn.
  Zijn taak is immers de gehele nalatenschap af te wikkelen.
   De voorzieningenrechter oordeelt dat X de uitvoering
  van de afspraken niet belemmert. De zoons hebben de
  panden nog niet getaxeerd en voor de financiering
  vormt het voor een bank geen probleem dat het beheer
  van de panden bij X ligt. De grondslag voor toewijzing
  van de gevorderde voorziening is hiermee onvoldoende
  aannemelijk. Bovendien is de voorzieningenrechter van
  mening dat een belangenafweging in het voordeel van X
  uitvalt. Het belang van X dat er geen belangrijke vermogensbestanddelen uit de nalatenschap verdwijnen, terwijl de nalatenschap nog niet volledig is afgewikkeld,
  weegt zwaarder dan het belang van de zoons bij een
  snellere afwikkeling van de nalatenschap. Zeker nu een
  deel van de vertraging is gelegen in het aanspannen van
  procedures door de zoons.
  Vergoedingsrecht erfgenaam op nalatenschap
  • Hof Den Bosch 13 mei 2014, ECLI:NL: GHSHE:
  2014:1345
  Erfgenaam A vordert van de overige erfgenamen een
  vergoeding van € 27.000 voor de investeringen die zij
  vóór het overlijden van de erflater (broer) in zijn woning
  heeft gedaan. A stelt dat zij met erflater heeft afgesproken dat de door haar gemaakte kosten zouden worden
  vergoed als zijn woning niet aan haar zou worden nagelaten. De hoogte van deze vergoeding is volgens A het
  resultaat van een afspraak tussen A, de inmiddels overleden moeder en de overige erfgenamen. Deze afspraak
  is gemaakt in het kader van de afwikkeling van de nalatenschap. De overige erfgenamen zijn hierbij vertegenwoordigd door erfgenaam B.
   De overige erfgenamen betwisten dat erflater heeft afgesproken deze kosten te vergoeden aan A. Ook betwisten
  zij de hoogte van het bedrag. De brief van de notaris
  (die het testament van erflater heeft opgesteld), waarin
  hij verklaart dat erflater de investeringen van A in zijn
  woning wilde vergoeden, is volgens het hof vooralsnog
  toereikend bewijs. Mede omdat het in het algemeen
  gebruikelijk is dat de eigenaar van een woning de kosten
  vergoedt die door een derde worden gemaakt. Het hof is
  op basis van de gedingstukken vooralsnog van mening
  dat B gevolmachtigd was namens de overige erfgenamen
  TE augustus 2014 | nr. 4
  
  het vergoedingsbedrag van € 27.000 overeen te komen
  met A. Deze overeenkomst tussen A en de overige erfgenamen (als deze komt vast te staan) moet worden
  gekwalificeerd als vaststellingsovereenkomst. Dit betekent dat de overige erfgenamen geen beroep kunnen
  doen op dwaling, voor zover door A over de door haar
  gemaakte kosten geen onjuiste mededelingen zijn
  gedaan of juist informatie is achtergehouden. Van deze
  uitzonderingen is in deze casus geen sprake.
  Het hof geeft de overige erfgenamen de mogelijkheid
  tegenbewijs te leveren ten aanzien van het bestaan van
  de vergoedingsafspraak tussen erflater en A, het bestaan
  van de volmacht van B en de overeenstemming tussen A
  en B over de hoogte van het vergoedingsbedrag.
  Uitleg testament
  • Rb. Rotterdam 14 mei 2014, ECLI:NL: RBROT:
  2014:4646
  Erflater maakte in 1986 een testament waarin hij zijn
  aanstaande echtgenote B, met wie hij destijds samenwoonde, tot enig erfgenaam benoemde. Tot een huwelijk tussen erflater en B kwam het niet. In 2000 zijn erflater en B een verblijvingsbeding in verband met een
  gezamenlijke woning overeengekomen.
   De rechtbank oordeelt dat uit de bewoordingen ‘aanstaande echtgenote’ in het testament niet automatisch
  volgt dat het testament geen effect sorteert als er geen
  sprake meer is van een voorgenomen huwelijk. Nu erflater en B na het maken van het testament nog minstens
  24 jaar hebben samengewoond, hebben zij kennelijk
  ervoor gekozen hun relatie zonder huwelijk voort te zetten. Aan de woorden ‘aanstaande echtgenote’ kan geen
  zelfstandige betekenis worden toegekend. Erflater had
  kennelijk de bedoeling B – in verband met de affectieve
  relatie met B – bij zijn overlijden verzorgd achter te
  laten.
  Of B rechten aan het testament kan ontlenen, is afhankelijk van de vraag of de affectieve relatie tussen erflater
  en B op het moment van overlijden nog in stand was.
  De affectieve relatie kenmerkt zich onder meer door de
  duurzame aard, wederzijdse verzorging, samenwoning
  en gemeenschappelijke huishouding. Het vaststellen
  hiervan moet gebeuren aan de hand van de feitelijkheden analoog aan artikel 4:52 BW.
  Erflater en B hadden relatieproblemen, maar er worden
  door de zus van erflater geen concrete omstandigheden
  gesteld waaruit het eindigen van de relatie volgt. Vaststaat dat beiden op het moment van overlijden in de
  gemeentelijke basisadministratie stonden ingeschreven
  op hetzelfde adres en dat zij nog een gezamenlijke bankrekening hadden waarop een vast bedrag per maand
  werd gestort. Daarnaast was B als begunstigde aangewezen van de overlijdensrisicoverzekering van erflater en
  verkrijgt B vanaf het overlijden van erflater een uitkering op grond van een pensioenplan. De rechtbank is
  dan ook van mening dat op het moment van overlijden
  tussen erflater en B nog steeds sprake was van een affectieve relatie.
   Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Opheffing testamentair bewind ex artikel 4:178 lid
  2 BW
  
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 16 mei 2014, ECLI:NL:
  GHARL:2014:4123
  In het testament van erflaatster is een tweetrapsmaking
  opgenomen: de zoon is bezwaarde, zijn zussen zijn verwachters van hetgeen hij onverteerd en onvervreemd
  nalaat bij zijn overlijden. De zoon woont samen met X.
  Het vruchtgebruik van het erfdeel dat door de verwachters wordt verkregen, is gelegateerd aan X, onder de
  voorwaarde dat de samenwonersrelatie tussen X en de
  zoon niet is geëindigd. Moeder stelt de verkrijging van
  de zoon en X onder bewind, uit vrees dat zij niet goed in
  staat zijn zelf het verkregene te beheren en tijdens de
  duur van het vermelde vruchtgebruik de bevoegdheden
  in één hand te houden.
   De zoon verzoekt opheffing van het bewind op grond
  van artikel 4:178 lid 2 BW. Dit verzoek kan alleen worden toegewezen als het bewind uitsluitend in het belang
  van de rechthebbende is ingesteld. Volgens artikel 4:155
  lid 3 BW wordt een bewind over een voorwaardelijke
  making vermoed te zijn ingesteld in het belang van
  zowel de bezwaarde als de verwachter. Aan de hand van
  de uitlegmaatstaf van artikel 4:46 lid 1 BW moet worden
  beoordeeld of moeder bij de instelling van het testamentair bewind is afgeweken van dit vermoeden uit artikel
  4:155 lid 3 BW. Het hof oordeelt dat uit het testament
  volgt dat moeder kennelijk wilde regelen dat de zoon en
  X geen beheer over het erfdeel zouden verkrijgen,
  omdat zij destijds vreesde dat de zoon voor minder wenselijke invloed van derden vatbaar zou zijn. Het bewind
  is volgens het hof uitsluitend in het belang van de
  rechthebbende ingesteld. Het verzoek van de zoon tot
  opheffing van het bewind slaagt, omdat voldoende aannemelijk is geworden dat hij de onder bewind staande
  goederen zelf op verantwoorde wijze zal kunnen besturen.
  Juni 2014
  Titel 3.7 BW beperkt van toepassing bij
  vereffening
  
  • Hof Arnhem-Leeuwarden 10 juni 2014, ECLI:NL:
  GHARL:2014:4660
  A, B en C zijn als erfgenamen samen vereffenaar in de
  beneficiair aanvaarde nalatenschap van hun vader.
   A verzoekt een voorlopige voorziening voor de ontruiming van de woning, de medewerking van B en C aan
  de verkoop en overdracht van de woning die behoort tot
  de nalatenschap en een machtiging om op grond van
  artikel 3:174 BW de woning te gelde te maken. Het hof
  overweegt dat tijdens de vereffening op grond van artikel 4:222 BW titel 3.7 BW slechts beperkt van toepassing is. Het is niet mogelijk A op grond van artikel 3:174
  BW te machtigen om de woning te gelde te maken. Ook
  artikel 3:185 BW is niet van toepassing en kan geen
  grondslag vormen voor de gevorderde medewerking tot
  verkoop en overdracht van de woning. De erfgenamen
  
  oefenen gezamenlijk hun bevoegdheden als vereffenaar
  uit en kunnen de goederen van de nalatenschap alleen
  gezamenlijk te gelde maken, voor zover dit nodig is voor
  de voldoening van de schulden van de nalatenschap (art.
  4:215 lid 1 BW). Voor toewijzing van de gevorderde
  medewerking aan de overdracht van de woning is volgens het hof vereist dat de tegeldemaking van de woning
  nodig is voor de voldoening van de schulden van de
  nalatenschap en dat A daarbij een spoedeisend belang
  heeft. De verkoop van de woning is niet nodig voor het
  voldoen van de schulden van de nalatenschap. Bovendien dringen zowel de bank die de hypotheek heeft verstrekt als andere schuldeisers niet aan op betaling.
  Omdat de vordering tot de medewerking aan overdracht
  niet wordt toegewezen, heeft de ontruiming van de
  woning ook geen spoedeisend belang. Dat B zonder toestemming en tegenprestatie in de woning verblijft, leidt
  niet tot een ander oordeel.
   Benoeming vereffenaar
  • Rb. Midden-Nederland 13 juni 2014, ECLI:NL:
  RBMNE:2014:2406
  Alle (bekende) erfgenamen van X hebben de nalatenschap van X verworpen. De verplichtingen uit hoofde
  van de hypotheeklening van erflater worden niet meer
  nagekomen. Nu de bank de executie volgens de Hoge
  Raad (ECLI:NL:HR:2013:BY9084) niet rechtsgeldig
  aan de erfgenamen kan aanzeggen op grond van artikel
  53 of 54 lid 2 Rv, hebben zowel de bank als de onbekende erfgenamen belang bij de benoeming van een vereffenaar om rechtsgeldig de executie te kunnen aanzeggen
  als bedoeld in artikel 544 lid 1 Rv. Bovendien ontstaat
  daarmee de mogelijkheid om de woning op reguliere
  wijze op de vrije markt te verkopen, zodat een hogere
  opbrengst kan worden verkregen.
  Stilzwijgende aanvaarding ex artikel 4:192 lid 1
  BW
  
  • HR 20 juni 2014, ECLI:NL:HR:2014:1489
  Aan de orde is de rechtsvraag of het inhoudelijk verweer
  voeren van de zoon tegen een verstekvonnis – waarin hij
  als erfgenaam wordt veroordeeld tot terugbetaling van
  het door zijn overleden vader onverschuldigd verkregen
  PGB-voorschot – een daad van zuivere aanvaarding in
  de zin van artikel 4:192 lid 1 BW is.
  De Hoge Raad overweegt dat voor een stilzwijgende
  aanvaarding van een nalatenschap nodig is dat de erfgenaam zich ondubbelzinnig en zonder voorbehoud als
  erfgenaam gedraagt. Het is niet vereist dat hierover bij
  de wederpartij geen enkele twijfel bestaat. Het verrichten van daden van beheer valt niet onder zuivere aanvaarding. Wel is sprake van zuivere aanvaarding als de
  erfgenaam als heer en meester beschikt over de goederen
  van de nalatenschap of als hij duidelijk aan de schuldeisers van de nalatenschap doet blijken dat hij de schulden
  van de nalatenschap geheel voor zijn rekening neemt.
  Wanneer er meer erfgenamen zijn, wordt per erfgenaam
  afzonderlijk beoordeeld of hij de nalatenschap (stilzwijgend) heeft aanvaard.
   TE augustus 2014 | nr. 4
  
  91
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom Juridische uitgevers en is bestemd voor Radboud Universiteit Nijmegen 59665+65441
  
  Of een erfgenaam gedragingen heeft verricht waaruit
  een stilzwijgende aanvaarding kan worden afgeleid,
  hangt af van de omstandigheden van het geval. De enkele omstandigheid dat een erfgenaam ten behoeve van de
  nalatenschap in een procedure optreedt, leidt niet zonder meer ertoe dat de erfgenaam zich ondubbelzinnig en
  zonder voorbehoud als een zuiver aanvaard hebbende
  erfgenaam gedraagt. Het oordeel van het hof dat de zoon
  de nalatenschap stilzwijgend heeft aanvaard, geeft volgens de Hoge Raad in deze zaak geen blijk van een
  onjuiste rechtsopvatting. Uit de feiten en omstandigheden mocht het hof afleiden dat de zoon in zijn hoedanigheid van erfgenaam als heer en meester wenste te
  (blijven) beschikken over het PGB-voorschot. Hij was
  zelf nauw betrokken geweest bij de besteding van dit
  voorschot, terwijl een deel van de betalingen is verricht
  na het overlijden van zijn vader. Dat de zoon zelf nooit
  iets heeft ontvangen uit dit voorschot, doet hier niet
  aan af.
  92
  
  TE augustus 2014 | nr. 4.
  