text: 10
  
  MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE
  
  UIT HET BUITENLAND
  Red.: CH. HAGEMAN, Drs. A. TH. DE LANGE,
  A. M. VAN RIETSCHOTEN en Drs. E. P. M. VAN WAES
  (Bijdragen en mededeelingen zende men aan den Secretaris
  der Redactie)
  Gebührenordnung für W irtschaftsprüfer
  Der Reichswirtschaftsminister hat mit Zustimmung des
  Reichsjustizministers und des Reichskommissars für Preisüber­
  wachung die nachstehende „Wirtschaftsprüfer-Gebührenord­
  nung für Pflichtprüfungen” erlassen. Diese Gebührenordnung
  gilt für alle Pflichtprüfungen, also der Aktiengesellschaften
  nach Maszgabe der Aktienrechtsverordnung vom 19. Septem­
  ber 1931, des Gesetzes über die Beaufsichtigung der privaten
  Versicherungsunternehmungen u. Bausparkassen vom 6. Juni
  1931 sowie des Gesetzes zur Änderung des Genossenschafts­
  gesetzes vom 30. Oktober 1934. F ü r die Pflichtprüfung der
  Wirtschaftsbetriebe der öffentlichen Hand, soweit sie nicht in
  der Form der Aktiengesellschaft oder Kommanditgesellschaft
  auf Aktien betrieben werden, werden besondere Gebühren fest­
  gesetzt. Die Gebührenordnung ist met Wirkung vom 1. Januar
  1935 in Kraft getreten und gilt hiernach für alle Gebühren­
  rechnungen, die nach diesem Tage ausgestellt werden. Die An­
  gemessenheit der Sätze entspricht den dem Wirtschaftsprüfer
  bei Durchführung von Pflichtprüfungen gestellten Aufgaben
  und findet ihre Bestätigung durch die ausdrückliche Zustim­
  mung des Reichskommissars für Preisüberwachung.
  WIRTSCHAFTSPRÜFER-GEBÜHRENORDNUNG
  FÜR PFLICHTPRÜFUNGEN.
  §
  
  1.
  Die nachstehende Gebührenreglung bezieht sich auf die
  Pflichtprüfungen durch einen öffentlich bestellten Wirtschafts­
  prüfer oder eine Gesellschaft, die in die von der Hauptstell?
  für die öffentlich bestellten Wirtschaftsprüfer geführte Liste
  der die Wirtschaftsprüfertätigkeit ausübenden Gesellschaften
  eingetragen ist, soweit nicht für die einzelne Prüfung beson­
  dere Gebührensätze vorgeschrieben sind.
  §
  
  2.
  1) Die Gebühren sind Mindestgebühren, die nur unterschrit­
  ten werden dürfen, soweit es sicli um zulässige Pauschalverein­
  barungen nach 5) handelt2) Bietet der W irtschaftprüfer seine Leistungen für eine
  Pflichtprüfung an, so darf er ausser in den Fallen des § 5
  keine mit Gebührenangaben verbundenen Angebote abgeben.
   Unzulässig sind auch Angaben über die voraussichtliche Dauer
  der Prüfung. Ein Hinweis auf die Gebühren-Ordnung ist er­
  forderlich.
  § 3.
  schaftsprüfer geeignet ist, die Wirtschaftsprüfung im ganzen
  oder Teile der Wirtschaftsprüfung selbständig durchzuführen.
  4)
  Damit sind sämtliche Kosten der Pflichtprüfung abge­
  golten ; die Bestimmungen der § § 4 und 6 bleiben unberührt.
  § 4.
  1. Neben der im § 3 geregelten Zeitgebühr wird die nach­
  stehende Wertgebühr erhoben. Die Wertgebühr wird berechnet
  nach der Aktivsumme der von dem Wirtschaftsprüfer zu prü­
  fenden Bilanz, jedoch unter Abzug eines etwaigen Verlustes
  oder Verlustvortrages; sie beträgt bei einer.
  20.000 R.M.
  40 R.M
  Aktivsumme bis
  75 R.M
  über
  20.000 R.M. bis
  50.000 R.M.
   90
  75.000
  50.000
  110
  100-000
  75.000
  200.000
  135
  100.000
  300.000
  155
  200.000
  180
  300.000
  400.000
  225
  400.000
  500.000
  600.000
  270
  500.000
  320
  600.000
  750.000
  750.000
  360
  900.000
  1 . 000-000
  400
  900.000
  1.250.000
  450
  1 . 000.000
  1.500.000
  1.250.000
  500
  1.500.000
  1.750-000
  550
  1.750.000
  2.000.000
  600
  2.000.000
  2-500.000
  640
  2.500.000
  3-000.000
  680
  720
  3.000.000
  3.500.000
  3.500.000
  4.000.000
  770
  4.000.000
  4.500.000
  820
  870
  4.500.000
  5.000-000
  5.000.000
  6.000.000
  930
  6.000.000
  7.000.000
  960
  8-500.000
  1.000
  7.000.000
  8.500.000
  10.000.000
  1.100
  1.200
  10.000.000
  12.500.000
  12.500.000
  15.000.000
  1.300
  15-000.000
  17.500.000
  1.400
  20.000.000
  1.500
  17.500.000
  25.000.000
  1.650
  20.000.000
  25.000.000
  30-000.000
  1.750
  30.000.000
  1.850
  35.000.000
  40.000.000
  35.000.000
  2.000
  40-000.000
  45.000.000
  2.200
  45.000.000
  50.000.000
  2.400
  50.000.000
  55.000.000
  2.750
  55.000.000
  60.000.000
  3.000
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  ■ yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  yy
  
  2) Bei einer Aktiv!summe über 60.000.000 R.M. unterliegt
  die Festsetzung der Wertgebühr der freien Vereinbarung.
   1) Vereinbarungen über einen die Zeit-und Wertgebühr er­
  1) Der Wirtschaftsprüfer hat eine Zeitgebühr von R.M. —.60 setzenden Pauschalbetrag sind zulässig
  für jeden Tag der Inanspruchnahme einer Arbeitskraft zu er­ 1. bei der Prüfung von Kreditbanken, Hypothekenbanken,
  heben.
  Kapitalverwaltungs- und Grundstückgesellschaften, sowie
  bei der Prüfung von Rückversicherungsgesellschaften, Ener2) Unter Inanspruchnahme im Sinne der Abs. 1 wird ver­
  gieversorgungsuntern-ehmmen und Unternehmen, die dem
  standen die gesamte Inanspruchnahme einer Arbeitskraft, be­
  öffentlichen Verkehr dienen;
  stehend aus der eigentlichen Arbeitszeit an Ort und Stelle
  sowie aus dem Zeitaufwand für Besprechungen, Reisen und 2. bei der Prüfung eines Unternehmen, bei dem derselbe W irt­
  aus der Zeit für die Berichterstattung.
  schaftsprüfer wenigstens zwei aufeinander folgende Bilanz­
  3) Als Arbeitskraft gilt auch ein Prüfungsgehlife, der, ohne
  prüfungen vorgenommen hat und bei dem das Mass der mit
  der Pflichtprüfung verbundenen Inanspruchnahme hin­
  selbst zum Wirtschaftsprüfer öffentlich bestellt zu sein, nach
  seiner Vorbildung, Ausbildung und Tätigkeit bei dem W irt­
  reichend übersehen werden kann-
  
  MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJFSHUISHOUDKUNDE
  
  In einem solchen Falle kan eine Minderung der nach der
  Gebührenordnung berechneten gesamtgebühr bis zu 15 y.
  II. eint reten.
  2) Der Wirtschaftprüfer ist verpflichtet eine Pauschalver­
  einbarung nebst den diese begründenden Umständen der Haupt­
  stelle für öffentlich bestellten Wirtschaftsprüfer und dem In­
  stitut der Wirtschaftsprüfer mitzuteilen.
  §
  
  6-
  
  Der Wirtschaftsprüfer ist berechtigt, ausser der Zeit-und
  Wertgebühr bei Prüfungen ausserhalb seines beruflichen Sitzes
  die hierbei entstandenen baren Auslagen für Reise-, Fahrt- und
  Aufenthaltskosten dem A uftraggeber für jede in Anspruch
  genommene Arbeitskraft in Rechnung zu stellen. Als Fahrt­
  kosten sind Ausgaben für eine Fahrkarte zweiter Klasse zu
  vergüten.
  § 7.
  Der Wirtschaftsprüfer ist berechtigt, vor Beginn seiner
  Tätigkeit einen angemessenen Kostenvorschuss, der nicht mehr
  als die Hälfte der sich etwa ergebenden Gebühren betragen
  soll, zu erheben.
  §
  
  8.
   Die gesamten Gebühren sind, sofern nichts anderes verein­
  bart ist, fällig, sobald das geprüfte Unternehmen den Prüfungs­
  bericht und die Kostenrechnung erhalten hat.
  § 9.
  Die Gebührennordnung gilt für das gesamte Deutsche Reich
  Sie tritt mit Wirkung vom 1. Januar 1935 in Kraft.
  §
  
  10.
  F ür die Pflichtprüfung der Wirtschaftsbetriebe der öffent­
  lichen Hand, soweit sie nicht in der Form der Aktiengesell­
  schaft oder Kommanditgesellschaft auf Aktien betrieben wer­
  den, werden besondere Gebühren festgesetzt.
  Deze tariefregeling voor het accountantsberoep in Duitschland is dwingend■Afwijkingen zijn niet toegelaten.
  Bijzonder trekt het de aandacht, dat hier ook een waardetarief als aanvulling op het tijdstarief, onmisbaar geacht wordt.
  De oplossing voor de reglementeering van het verrichten van
  contrôle tegen een vooruitvastgesteld honorarium lijkt mij ge­
  lukkig. Dat men eenerzijds deze mogelijkheid niet verwerpt
  komt mij practisch voor; dat men ze overigens met een maxi­
  mum-marge bindt aan het tijdstarief maakt haar aanvaardbaar.
  (der Wirtschaftstreuhänder 15 Jan. 1935).
  v. R.
  Betwiste volledigheid van een accountantsverklaring
  In „The Incorporated Accountant''s Journal” wordt melding
  gemaakt van een proces tusschen den curator in liet
  faillissement van de Blue Band Navigation Company en de
  accountants der maatschappij, Price, Waterhouse and Co. In
  eerste instantie waren de accountants schuldig bevonden aan
  verwaarloozing van hun plicht en veroordeeld tot $ 25.000 scha­
  devergoeding. In hooger beroep evenwel werd dit vonnis ver­
  nietigd.
   Alvorens het eigenlijke geschilpunt te behandelen zij voorop­
  gesteld, dat de Blue Band Co. valt onder de werking van de
  British Columbia Companies Act, welke, in tegenstelling tot de
  Dominion Act, het geven van voorschotten aan aandeelhouders
  der maatschappij toelaat. Deze wet eischt echter wel, dat op de
  balans afzonderlijk opgevoerd worden „Debts owing to the Com­
  pany from its directors, officers and sharcholders respeetively.”
  
  11
  
  De directeur der Blue Band Company, die tevens een der
  grootste aandeelhouders was, kreeg voor persoonlijke doelein­
  den van tijd tot tijd voorschotten van de maatschappij; de ac­
  countants vermeldden liet totaal van deze voorschotten op de
  jaarbalans onder het hoofd „Voorschotten aan aandeelhouders.”
  Het balansbedrag bestond vrijwel geheel uit voorschotten aan
  den directeur. Even voor het einde van het boekjaar 1928-1929,
  toen het voorschot aan den directeur was gestegen tot $ 29.698,
  werd de rekening „Voorschotten aan aandeelhouders” gecre­
  diteerd met $ 25.000 en een nieuw geopende rekening „Western
  Trading Syndicate” voor dat bedrag belast.
   Op de, door den controleerendcn accountant van Price,
  Waterhouse and Co., hieromtrent gestelde vragen antwoordde
  de directeur, dat hij „did not wish to disclose either the nature
  of the speculations or the assets of the Western Trading Syn­
  dicate, nor did he wish to disclose the nanies of the members of
  the Syndicate, and that these matters were of an excedingly con­
  fidential nature.” Hij bood echter een door hem geteekende
  garantie van betaling der vordering aan en de accountants acht­
  ten de verkregen sehriftolijke borgstelling voldoende om de
  balans te voorzien van een verklaring, waarin niet werd ge­
  sproken over de nieuw opgevoerde post „Western Trading Syn­
  dicate $ 25.000.” Het volgende jaar ontvingen de accountants
  een gelijke schriftelijke garantie en zij achtten de vordering
  daarmede veilig. Toen echter de Blue Band Company failleerde,
  bleek de vordering op den directeur waardeloos, aangezien deze
  niets bezat.
   De rechter stelde de accountants in gebreke, overwegende :
  dat noch de vennootschap, noch haar commissarissen of aan­
  deelhouders machtiging hadden gegeven tot het leenen van
  gelden der vennootschap voor speculatieve doeleinden;
  dat de accountants geen onderzoek hadden ingesteld naar de
  bevoegdheid van den directeur om zijn eigen rekening te crediteeren en het Syndicate te belasten;
  dat de accountants geen vertrouwen hadden in het Syndicate,
  doch geheel op de borgstelling van den directeur steunden;
  dat niets van deze wetenschap door de accountants aan de
  aandeelhouders was medegedeeld;
  dat het niet ter zake was, dat de aandeelhouders uit andere
  bronnen (de algemeene vergadering van aandeelhouders) had­
  den kunnen vernemen, hetgeen de accountants hadden moeten
  mededeelen;
  dat der vennootschap de gelegenheid was ontnomen om in 1929
  of 1930 den directeur om betaling te verzoeken en dat daarom
  het bedrag der vordering de maatstaf voor de schade-bepaling
  was;
  dat de ware financieele positie van de vennootschap niet voor
  de aandeelhouders was opengelegd en dat belangrijke, aan de
  accountants bekende, feiten niet waren medegedeeld.
   Bij de behandeling van deze zaak voor het Court of Appeal
  werd door een rechter naar voren gebracht,dat op de jaarver­
  gadering gestelde vragen aangaande de vordering op het Syn­
  dicate en de daarop ontvangen mededeelingen omtrent de borg­
  stelling van den directeur op zichzelf reeds voldoende waren om
  de accountants te beschermen. Al hetgeen de accountants wisten,
  kwam aldus ter kennis van de aandeelhouders, die daar verder
  geen gebruik van maakten. Bovendien was het Syndicate een
  rechtspersoon, zoodat geen vervalsching van rekeningen had
  plaats gevonden. Niet de directeur had een schuld van $ 25.000;
  hij was slechts voorwaardelijk aansprakelijk krachtens zijn borg­
  stelling. Deze rechter vereenigde zich voorts met de opvatting
  van de accountants ten aanzien van de bedoelde vorderingen,
  nl. dat „the auditors should not insert the amount involved as
  an asset unless reasonably sure it could be realised. They should
  not report it as such, not knowing anything about the primary
  debtor, unless acting reasonably they might assume that the
  guarantor was good for this amount.” De accountants hadden
  eenige kennis van de zaken van den directeur en mochten aan­
  
  12
  
  MAANDBLAD VOOR ACCOUNTANCY EN BEDRIJESUUISHOUDKUNDE
  
  nemen, dat hij in staat was de geheele schuld van het Syndi­
  cate te voldoen. Deze kennis is gelijk te stellen met „the fullest
  information,” welke door middel van de algemeene vergade­
  ring ook aan de aandeelhouders was medegedeeld. Tegen de ac­
  countants kon dan ook geen eisch tot schadevergoeding met
  succes worden geldend gemaakt, aldus concludeerde het Hof.
  d. L.
   De vooruitzichten voor den jongen accountant in België
  De prijsuitreiking aan de geslaagden voor het eindexamen
  van een Handelsschool te Brussel was voor één der leeraren
  aanleiding tot het houden van eenige beschouwingen over de
  vooruitzichten der gediplomeerden, en wel in het bijzonder over
  de opleiding en de positie van den accountant. Evenals in ons
  land tijdens de opkomst van het accountant,sberoep de voorname
  plaats van den accountant in het Engelsche economische en
  maatschappelijke leven als voorbeeld en doel is gesteld, wordt
  ook in België naar het evenaren der Engelsche beroepsgenooten
  gestreefd. Zulks blijkt uit de volgende woorden van den spreker:
  „Mais l ’avenir réserve à l ’expert-comptable belge un rôle aussi
  important que celui de 1’accountant en Angleterre, où l ’expert
  occupe un rang sociale comparable à celui des personnes exer­
  çant une profession libérale. Foui' toutes les questions on s ’en
  réfère à un accountant. N ’y a-t-il même pas plusieurs accoun­
  tants parmi les parlementaires anglais?”
  Vóór den oorlog kon men het aantal Belgische accountants
  stellen op 250 à 300. Zij waren georganiseerd in een vereeniging
  van boekhouders, waarin zij door hun gelijken werden be­
  schouwd als primus inter pares. Hoewel het aantal thans is ver­
  dubbeld (afgezien van de duizenden pseudo-accountans), zal
  de toekomst eerst recht de gelegenheid bieden om de accountants
  hun veelzijdige diensten te laten verrichten, en wel speciaal
  door de volgende factoren.
  1. Een wetsontwerp is ingediend tot regeling van de controle
  van de boekhouding van notarissen, deurwaarders, cura­
  toren en andere beheerders van eigendommen van derden,
  overwegende, dat de Staat, die het ambt instelt, de ver­
  plichting heeft het goede beheer te verzekeren, waartoe zij
  niet beter dan van de diensten van den accountant kan
  gebruik maken.
   2. De inrichting van de administraties der overheidslichamen
  is zoodanig verouderd, dat een belangrijke taak van den
  toekomstigen accountant de verbetering van de inrichting
  en de controle van die administraties zal zijn.
  3. De opkomst van de naamlooze vennootschappen heeft ten­
  gevolge het betrekken van het spaarkapitaal der burgerij
  in de financieele plannen der ondernemingen. Daartoe is
  echter noodig, dat het bezittende publiek ook vertrouwen
  heeft in de leiding dier ondernemingen. Volgens de bestaan­
  de handelsrechtelijke opvattingen moet dit vertrouwen
  worden gewonnen door de autoriteit der commissarissen;
  deze kunnen zich echter laten bijstaan door een accountant.
  De spreker vervolgt dan :
  „Or, dans la pratique, c ’est, le conseil d ’administration qui
  parvient à imposer sa volonté : les actionnaires qui devraient
  décider étant en minorité. Vous comprenez que dans ces con­
  ditions — et c ’est fort humain — les controleurs, étant choisis
  par les contrôlés, se garderont bien de se mettre en opposition
  avec leurs administrateurs, facilitant ainsi l ’accomplissement
  d ’actes qui mettent en péril l ’épargne publique.
   Certes, même la présence d ’un expert-comptable n ’extir­
  perait pas les racines du mal. Il faut plus. Il faut que la loi
  garantisse à l ’expert-comptable commissaire, en même temps
  que son indépendance la parfaite stabilité de ses fonctions. Il
  est étonnant qu’ en Belgique, cet aspect du problème d ’economie
  nationale n ’ait ému davantage l ’opinion publique. Le pays, doit-
  
  il attendre quelques catastrophes financières ou devriait-il, en
  prévision de ces probabilités, réagir, et sinon devancer, tout de
  même emboiter le pas aux autres pays en ebligeant les sociétés
  à presenter aux assemblées générales des bilans approuvés
  par des experts qualifiés et indépendants comme c ’est le cas
  en Angleterre.”
  Ten aanzien van de organisatie van het beroep merkt de
  spreker op, dat een wettelijke regeling noodzakelijk is. Niemand
  mag naar zijn meening den titel van „expert-comptable” dragen,
  die niet is ingeschreven in een door de Regeering aan te leggen
  register. Het recht tot inschrijving dient te worden verkregen
  door de verwerving van een diploma na het afleggen van een
  Staats-examen of van een examen aan een Universiteit of andere
  erkende instelling van Hooger Onderwijs. De houder van het
  diploma mag echter eerst worden ingeschreven na een leertijd
  van één jaar bij een practiseerend accountant.
  d. L.
  BOEKBEOORDEELING
  Dr. G. Th. ■/. Délfgaauw, Dc Grondpolitiek van de
  Gemeente Amsterdam. Uitgave TI. J. Paris. Am­
  sterdam.
   In een in 1933 verschenen publicatie van het Nederlandsch
  Instituut voor Volkshuisvesting en Stedebouw, getiteld „Ge­
  meentelijke Grondbedrijven in Nederland” en bewerkt door
  schrijver dezer boekbeoordeeling, wordt een beeld gegeven van
  den omvang en de beteekenis van een zestigtal gemeentelijke
  grondbedrijven. De totale oppervlakte van het door deze be­
  drijven beheerde grondbezit beliep op 31 December 1931 ruim
  15.000 H.A., waarvan de boekwaarde bedroeg rond
  ƒ 437.500.000.— waartegenover een schuldbedrag stond van
  circa ƒ 336.700.00.—.
  Uit, deze cijfers spreekt wel duidelijk de belangrijke plaats,
  welke de grondexploitatie in het geheele bestel van het ge­
  meentelijk overheidsbeheer thans inneemt. Om deze reden be­
  schouwen wij het als een goede gedachte van Dr. Délfgaauw,
  om zijn academisch-proefschrift, waarop hij promoveerde en
  dat thans ter bespreking voor ons ligt, aan dit onderwerp te
  wijden.
   In een knap geschreven studie van niet te grooten omvang,
  behandelt de schrijver de verschillende economische vraagstuk­
  ken, waartoe de gemeentelijke grondpolitiek aanleiding geeft,
  dit begrip opvattende als het geheel van de maatregelen, waar­
  mede de gemeente door middel van eigen grondbezit leiding aan
  de stadsuitbreiding poogt te geven. Hij behandelt deze vraag­
  stukken aan de hand van een schets van de ervaringen, welke
  op dit gebied werden verkregen door de hoofdstad des lands
  en welke hij blijkbaar van nabij heeft leeren kennen of heeft
  kunnen bestudeeren. De vraag rijst al aanstonds, of hierin niet
  een gevaar schuilt voor een te eenzijdige belichting en behande­
  ling der materie. Blijkens de cijfers, voorkomende in het in den
  aanhef van dit artikel genoemde overzicht, heeft van de zestig
  daarin behandelde gemeenten het Amsterdamsche grondbedrijf
  het grootste grondbezit (op 31 December 1931 ruim 2800 H .A .);
  in deze gemeente heeft men in den loop der jaren zoowel ver­
  koop als erfpacht toegepast, de erfpacht in verschillende vor­
  men en nuanceeringen; ten opzichte van de financiering van
  het bedrijf zijn verschillende wegen bewandeld; dit zijn alle
  factoren, welke dit gevaar tot geringe proporties terugbrengen.
  Uiteraard kunnen en behoeven ook niet alle bij het Amster­
  damsche grondbedrijf opgedane ervaringen evenmin als de hier
  gevolgde richtlijnen en tcegepaste stelsels en methoden voor de
  andere gemeenten als maatgevend te worden aanvaard. Ver­
  schillende omstandigheden en verhoudingen kunnen het nood-.
  