text: 51.
  52.
  53.
  54.
  http://www.telegraaf.nl/binnenland/22785926/___Keyloggen_niet_
  verboden___.html. Zie ook de noot van Oerlemans bij deze uitspraak,
  gepubliceerd in het tijdschrift Computerrecht en te raadplegen via:
  https://openaccess.leidenuniv.nl/bitstream/handle/1887/50936/Rb.
  Amsterdam16maart2017-AydinC.m.nt.J.J.Oerlemans.pdf?sequence=1.
  Art. 126l Sv.
  Kamerstukken II 2015/2016, 34 372, 3, p. 20.
  Noot van Oerlemans bij deze uitspraak.
  Zie T.R. van Roomen & E. Sikkema, Corruptiedelicten, Deventer: Wolters Kluwer 2016, p. 46-48.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002017003003011
  
  gen over de vraag of het hof terecht het door de verdachte gedane beroep op afwezigheid van alle schuld
  (avas) had verworpen.55 De verdachte was tijdelijk ingehuurd als directeur van een vennootschap waarvan de
  gemeente Nijmegen enig aandeelhouder was en die tot
  doel had het bevorderen van culturele activiteiten in die
  gemeente. Namens de verdachte, die werd vervolgd op
  grond van artikel 362 Sr (oud) wegens het vragen van
  een geldbedrag van ruim € 10.000, werd in hoger beroep
  bepleit dat hij niet wist dat hij ambtenaar was. Het hof
  had dit beroep op dwaling verworpen op grond van de
  – opmerkelijke – redenering dat het bestanddeel ‘als
  ambtenaar’ in de tenlastelegging is geobjectiveerd en
  derhalve is onttrokken aan enig opzetvereiste. Hoewel
  de Hoge Raad instemt met het oordeel dat het bestanddeel ‘ambtenaar’ is geobjectiveerd, heeft het hof hiermee
  echter miskend ‘(…) dat in dit verband de mogelijkheid
  van een beroep op de strafuitsluitingsgrond afwezigheid
  van alle schuld, bijvoorbeeld in de vorm van verontschuldigbare onbewustheid van het zijn van ambtenaar,
  niet is uitgesloten.’ Daarmee is uiteraard nog niet
  gezegd dat een beroep op dwaling omtrent de eigen
  ambtelijke hoedanigheid ook daadwerkelijk gehonoreerd
  zal worden. De verdachte zal dan immers ook aannemelijk moeten maken dat deze dwaling, ondanks de Garantenstellung die op hem als ambtenaar rust, verontschuldigbaar is geweest.
   De reikwijdte van het strafrechtelijke ambtenarenbegrip
  kwam eveneens aan de orde in de hieronder nog te
  bespreken zaken rond de directeuren van respectievelijk
  een woningbouwvereniging, het Rotterdamse havenbedrijf en een Drents energiebedrijf. Opvallend is dat de
  directeur van woningcorporatie Rochdale als enige van
  deze drie verdachten niet als ambtenaar werd aangemerkt, terwijl het in alle gevallen op het eerste gezicht
  lijkt te gaan om organisaties die een publieke taak uitoefenen én op het functioneren waarvan de overheid een
  grote invloed heeft (zie verder hieronder).
  Rijksuniversiteit Groningen
  
  De Rechtbank Overijssel veroordeelde op 17 mei 2017
  een 66-jarige man tot een forse gevangenisstraf – drie
  jaren waarvan zes maanden voorwaardelijk – en betaling
  van een schadevergoeding van € 450.000 wegens ambtelijke corruptie.56 De verdachte gunde als Hoofd Technisch Beheer bij de Rijksuniversiteit Groningen
  opdrachten voor onderhoudswerkzaamheden aan
  bevriende bouwbedrijven. In ruil daarvoor werden door
  die bedrijven onder meer dienstverbanden geregeld voor
  de zoon van de verdachte en diens vriendin en werden
  auto’s ter beschikking gesteld aan familieleden. Door de
  verdediging was aangevoerd dat artikel 363 Sr zich niet
  uitstrekt tot giften die aan een ander dan de verdachte
  ambtenaar zijn gedaan; nepotisme zou buiten het bereik
  van deze delictsomschrijving vallen. Anders dan de verdediging is de rechtbank echter van oordeel dat een gift,
  belofte of dienst evenzeer betrekking kan hebben op iets
  55.
  56.
  HR 14 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:231.
  Rb. Overijssel 17 mei 2017, ECLI:NL:RBOVE:2017:2050.
   TBS&H september 2017 | nr. 3
  
  179
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  dat aan een derde ten goede komt, zoals aan een verwant
  van de ambtenaar. ‘Zou men de woorden van art. 363 Sr
  beperkt uitleggen door daaronder slechts te begrijpen de
  gift die aan de ambtenaar zelf wordt gedaan en slechts
  aan de ambtenaar ten goede komt, dan zou de bestrijding van omkoping wel zeer gemakkelijk kunnen worden omzeild (…)’, aldus de rechtbank. Het beroep dat
  de verdachte deed op zijn motief ‘vooral goed te willen
  zorgen voor de mensen om hem heen’ vond bij de rechtbank dan ook geen weerklank. Deze benadering sluit aan
  op eerdere jurisprudentie volgens welke geen sprake
  hoeft te zijn van persoonlijke bevoordeling van de ambtenaar.57
  
  180
  
  Rotterdamse havenaffaire
  In de zogenoemde Rotterdamse havenaffaire heeft de
  Hoge Raad in een arrest van 11 april 2017 alle cassatiemiddelen verworpen.58 Wat betreft de actieve omkoping
  spitste de zaak zich in cassatie toe op de betekenis van
  het inmiddels geschrapte bestanddeel ‘in strijd met zijn
  plicht’ in artikel 177 (oud) Sr. In dat verband wordt nog
  eens bevestigd dat de strafbaarstelling zich ook uitstrekt
  tot het doen van giften of beloften aan een ambtenaar
  met het doel een voorkeursbehandeling te krijgen. De
  Hoge Raad keurt daarbij het oordeel van het hof goed
  – in het licht van de omstandigheden die door het hof
  zijn vastgesteld – dat de plicht van de ambtenaar onder
  meer inhoudt ‘(…) dat de ambtenaar integer handelt,
  neutraal te werk gaat en aan anderen geen persoonlijke
  voorkeurspositie toekent’.
   Rochdale
  De voormalige directeur van woningcorporatie Rochdale is op 29 maart 2017 door het Gerechtshof Amsterdam veroordeeld wegens onder meer niet-ambtelijke
  omkoping (art. 328ter Sr).59 Subsidiair was in deze zaak
  ambtelijke omkoping ten laste gelegd. Hoewel uit weten regelgeving volgt dat woningcorporaties invulling
  geven aan een overheidstaak, namelijk de volkshuisvesting, kan de verdachte volgens het hof niet worden
  gekwalificeerd als ‘ambtenaar’. Dit omdat de overheid
  (ten tijde van de verweten gedraging) geen inspraak had
  in de benoeming en het ontslag van bestuurders en commissarissen van woningcorporaties.
  Wethouder Roermond
  Inmiddels is het vonnis van de Rechtbank Rotterdam in
  de zaak tegen een oud-wethouder van Roermond en
  oud-Eerste Kamerlid meer dan een jaar oud.60 Toch
  verdient het aandacht. Het is een bijna literair geschreven PROMIS-vonnis, waarin de rechtbank zich duidelijk uitspreekt over de grenzen van corruptie. De passages ‘Vele tinten grijs’ (bespreking omkopingssituatie) en
  ‘Van zwart naar wit’ (witwassen) hebben hun plek in
  jurisprudentie inmiddels verworven. Zoals eerder
  57.
  58.
  59.
  60.
  Zie daarover T.R. van Roomen & E. Sikkema, Corruptiedelicten, Deventer: Wolters Kluwer 2016, p. 62-63.
  HR 11 april 2017, ECLI:HR:2017:641.
  Hof Amsterdam 29 maart 2017, ECLI:NL:GHAMS:2017:1018.
  Rb. Rotterdam 12 juli 2016, NJFS 2016/202, ECLI:NL:RBROT:
  2016:5272.
   TBS&H september 2017 | nr. 3
  
  gebeurde met witwassen door de Hoge Raad, brengt de
  rechtbank een duidelijke beperking aan in de reikwijdte
  van het ruim geformuleerde omkopingsdelict. Zij doet
  dat door duidelijk te scheiden in de voorkant van het
  delict (de gift) en de achterkant (een eventueel verwachte contraprestatie). Onder aanlegging van dit criterium
  blijft uiteindelijk weinig van de aanklacht overeind. Of
  de rechtbank te hoge eisen aan het bewijs stelde, zal nog
  moeten blijken; er lijkt in ieder geval enige spanning te
  zitten in het criterium dat de Hoge Raad opnieuw aanlegde in de Rotterdamse havenfraude en de eisen die de
  Rechtbank Rotterdam stelt. Blijft het vonnis in hogere
  instanties overeind, dan is de vraag of de wel zeer ruime
  inzet van opsporingsmiddelen en -methoden achteraf
  gezien gerechtvaardigd was. To be continued.
   Electrabel en Rendo
  
  Vermeldenswaardig zijn de uitspraken van de Noordelijke Fraudekamer van 10 november 2016 inzake Electrabel en inzake Rendo.61 Electrabel is een leverancier
  van energie. Rendo was in de ten laste gelegde periode
  een commerciële distributeur van energie. In 2006 had
  Electrabel zich tot doel gesteld Rendo over te nemen om
  zijn marktaandeel in de kleinzakelijke en consumentenmarkt uit te breiden. En, in 2007 nam Electrabel Rendo
  daadwerkelijk over. In beide vonnissen neemt de rechtbank tot uitgangspunt dat de CEO van Electrabel destijds 1 miljoen euro betaalde aan de algemeen directeur
  van Rendo om – kort en zakelijk weergegeven – Electrabel in een voorkeurspositie te manoeuvreren ten aanzien
  van het over te nemen Rendo. De algemeen directeur
  van Rendo stuurde, om de betalingen te rechtvaardigen,
  facturen met een gefingeerde omschrijving aan Electrabel. Onder verwijzing naar Hoge Raad 20 juni 2006, NJ
  2006/380 (ECLI:NL:HR:2006:AW3584) geeft de rechtbank aan dat de medewerkende en welwillende opstelling, die bewerkstelligd werd door betaling van 1 miljoen euro, en de voorkeursbehandeling die Electrabel
  daardoor zou ontvangen, omkoping oplevert – al is niet
  duidelijk of deze gift uiteindelijk in enig causaal verband
  staat tot het feit dat Electrabel Rendo heeft kunnen
  overnemen. Voorts is van belang dat de rechtbank de
  algemeen directeur van Rendo aanmerkt als ‘ambtenaar’
  en derhalve ambtelijke omkoping bewezen verklaart –
  hoewel Rendo reeds geruime tijd is geprivatiseerd. Van
  belang hierbij is dat de gemeenten voor een belangrijk
  deel aandeelhouder waren van Rendo, de AVA de algemeen directeur kon benoemen en de uitvoering van de
  zogeheten splitsingswet, die bepaalde dat commerciële
  en publieke taken in de energielevering moesten worden
  gescheiden, bij uitstek een publieke taak was. De vergelijking met de uitspraak in de Rotterdamse havenaffaire
  en de Rochdale-zaak, hierboven besproken, dringt zich
  op. Hoewel de Rechtbank Rotterdam geen extra overwegingen eraan wijdt, wordt de directeur van het verzelfstandigd havenbedrijf klaarblijkelijk nog steeds
  gezien als een ambtenaar; anderzijds oordeelt het
  61.
   Rb. Noord-Nederland 10 november 2016, ECLI:NL:RBNNE:2016:4951
  (Electrabel) en ECLI:NL:RBNNE:2016:4959 (Rendo).
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002017003003011
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  Gerechtshof Amsterdam dat de directeur van Rochdale,
  een woningcorporatie, geen ambtenaar is in de zin van
  de omkopingsbepalingen, niettegenstaande de wettelijk
  bepaalde publieke taak van woningcorporaties en de
  grote invloed die de overheid op die corporaties had
  door middel van wetgeving, waarborgfondsen en toezichthouders. Het feit dat de overheid niet direct een
  bestuurder kon benoemen, weegt klaarblijkelijk zwaarder. Interessant is verder dat de CEO van Electrabel
  wordt vrijgesproken van het feitelijk leidinggeven aan de
  ambtelijke omkoping, gepleegd door de rechtspersoon
  waarvan hij in die tijd bestuurder was. Kort gezegd oordeelde de rechtbank dat de CEO van Electrabel geïsoleerd te werk was gegaan en het strafbare gedrag derhalve niet door Electrabel was aanvaard. Niettegenstaande
  het feit dat de rechtbank vervolgens overweegt dat wel is
  voldaan aan andere indicaties voor het aannemen van
  daderschap van de rechtspersoon, staat dit in de weg aan
  het aannemen van daderschap. Dat ontbreken van
  bewijs voor aanvaarding niet noodzakelijkerwijs in de
  weg staat aan toerekening aan de rechtspersoon, volgt
  uit HR 24 januari 2012, ECLI:NL:HR:2012:BU5349.
  In zoverre is de uitkomst van deze weging interessant.
  Met dit oordeel staat de uitkomst voor de CEO vast: feitelijk leidinggeven is immers een vorm van aansprakelijkheid, accessoir aan die van de rechtspersoon. Het
  OM had in dit geval verstandig eraan gedaan ook een
  daderschapsvorm ten laste te leggen. In de straftoemeting ontstaat daardoor een wrang aanvoelende discrepantie tussen de CEO van Electrabel en de algemeen
  directeur van Rendo: 6 maanden gevangenisstraf versus
  24 maanden.
   SNS Property Finance
  De Rechtbank Midden-Nederland deed uitspraak in de
  geruchtmakende SNS Property Finance-zaak op 20 mei
  2016 en 19 mei 2017.62 De uitspraken zijn alleen al interessant, omdat ook overtreding van artikel 328ter Sr
  (niet-ambtelijke omkoping) is ten laste gelegd – een artikel waarop vooralsnog de rechtspraak zeldzaam is, maar
  na aanscherping van wet en beleid meer handhaving valt
  te verwachten. In de uitspraak van 2016 werd de medewerker vrijgesproken, omdat hij niet wist dat zijn betalingen door de medeverdachte aan wie hij betaalde,
  verder weer werden gedistribueerd onder derden die
  mogelijk wel als om te kopen personen zouden kunnen
  worden beschouwd. Wel volgde een veroordeling voor
  passieve niet-ambtelijke omkoping. De rechtbank wijdt
  overwegingen aan het begrip ‘lasthebber’ en koppelt dat
  los, in lijn met de memorie van toelichting, van het
  civielrechtelijke begrip. De goede trouw, een ander
  bestanddeel van artikel 328ter Sr, wordt geobjectiveerd.
  Gelet op de omvang en duur van de betalingen, zo stelt
  de rechtbank, had het op de weg van de verdachte gelegen van deze betalingen melding te maken aan de bank,
  opdat deze had kunnen beoordelen of deze betalingen
  toelaatbaar waren. Door dit na te laten, handelde de
  
  medewerker in strijd met de goede trouw en werd deze
  dus veroordeeld voor overtreding van artikel 328ter Sr.
  Vergelijkbare overwegingen voeren eveneens tot een
  veroordeling in 2017 voor een andere (ex-)medewerker
  van SNS Property Finance, die tegelijkertijd door middel van zijn bv geldbedragen ontving die hij niet had
  kunnen verzwijgen ten opzichte van zijn werkgever zonder in strijd met de goede trouw te handelen. Uiteraard
  was dit alles onder de redactie van artikel 328ter (oud)
  Sr; het is nog wachten op de eerste jurisprudentie onder
  het artikel in nieuwe vorm.
   Bijzondere wetgeving
  Verzorgd door mr. dr. drs. B. van de Vorm
  Drank- en Horecawet
  In het algemeen gaan veel zaken die betrekking hebben
  op de handhaving van de Drank- en Horecawet over de
  weigering of intrekking van een vergunning na een
  Bibob-advies.63 De rechtspraak over de Drank- en
  Horecawet in relatie met de Wet Bibob levert geen bijzonderheden op. In een recente zaak is door de burgemeester van Leiden een verleende drank- en horecavergunning en een aanwezigheidsvergunning voor kansspelautomaten ingetrokken. Deze intrekkingen zijn
  gebaseerd op een advies van het Landelijk Bureau
  Bibob. Uit dit advies blijkt dat sprake is van een ernstig
  gevaar van misbruik van de verleende vergunningen.
  Dit ernstige gevaar wordt gemotiveerd aan de hand van
  (vermoedelijk) gepleegde fraude door de appellante; het
  betreft hier uitkeringsfraude en fraude met de uitbetaling van kinderopvangtoeslag. De appellante heeft volgens de burgemeester de beschikking over een zeer hoog
  bedrag aan wederrechtelijk verkregen voordeel, hetgeen
  tot een ernstig gevaar leidt, omdat dit voordeel door
  middel van de verleende vergunningen zal worden witgewassen. De rechtbank gaat uit van wederrechtelijk
  verkregen voordeel ter hoogte van € 121.000. De Afdeling gaat akkoord met deze intrekking van de vergunningen.64
  
  De intrekking van een vergunning is eveneens mogelijk
  op grond van ‘slecht levensgedrag’ van de betrokkene.
  Zo blijkt uit een recente zaak dat de burgemeester naar
  aanleiding van een politierapportage bij besluit van
  19 juni 2015 heeft besloten tot sluiting van de horecainrichting voor de duur van 12 maanden met ingang van
  19 juni 2015. Hierbij heeft de burgemeester zijn
  bevoegdheid van artikel 13b, eerste lid, Opiumwet toegepast. Ook heeft de burgemeester besloten tot intrekking van de exploitatievergunning, de drank- en horecavergunning en de aanwezigheidsvergunning voor speelautomaten voor de horeca-inrichting. De intrekking van
  de drank- en horecavergunning is gebaseerd op artikel 8,
  63.
  62.
   Rb. Midden-Nederland 20 mei 2016, ECLI:NL:RBMNE:2016:3897;
  Rb. Midden-Nederland 19 mei 2017, o.a. ECLI:NL:RBMNE:2017:2412.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002017003003011
  
  64.
  A.R. Hartmann & H.J.B. Sackers, ‘Rubriek Bestuursstrafrecht’, DD 2017,
  p. 299.
  ABRvS 1 februari 2017, AB 2017/87, m.nt. Van der Vorm.
   TBS&H september 2017 | nr. 3
  
  181
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  eerste lid, aanhef en onder b, Drank- en Horecawet
  (‘slecht levensgedrag’). Hoewel de burgemeester door de
  rechter in eerste aanleg in het ongelijk wordt gesteld,
  vindt hij de Afdeling wel aan zijn zijde.65
  Uit de recente jurisprudentie over de Drank- en Horecawet blijkt ook dat door de Afdeling de burgemeester,
  die bij brief van 28 april 2015 aan de appellant een waarschuwing heeft gegeven, inhoudende dat hij bij een volgende overtreding van artikel 20, zesde lid, van de
  Drank- en Horecawet, voor twee weken appellants vergunning zal schorsen en zijn horecagelegenheid zal sluiten, in het gelijk wordt gesteld.66 Van een geheel andere
  orde is het verzoek van de SlijtersUnie aan de burgemeester om handhavend op te treden jegens UPS
  wegens handelen in strijd met artikel 19, eerste lid,
  Drank- en Horecawet. Volgens De SlijtersUnie wordt
  door UPS namelijk geen slijtersbedrijf uitgeoefend en
  bezit hij daarvoor evenmin de vereiste vergunning,
  zodat de aflevering door het bedrijf van sterkedrank aan
  particulieren in strijd is met voormeld artikel. De burgemeester willigt dit verzoek niet in, omdat UPS volgens
  de burgemeester niet handelt in strijd met de desbetreffende bepaling in de Drank- en Horecawet. De burgemeester kan rekenen op instemming van de Afdeling.67
  
  182
  
  Wet op de kansspelen
  De Wet op de kansspelen heeft relevantie ten aanzien
  van de toepassing van de Wet Bibob,68 maar op grond
  van deze wet is het eveneens mogelijk dat bestuurlijke
  boetes worden opgelegd. Zo kan de burgemeester op
  grond van artikel 35c Wet op de kansspelen bestuurlijke
  boetes opleggen, wat hem tot een straffende burgemeester maakt. 69 De burgemeester is niet het enige bestuursorgaan dat bestuurlijke boetes kan opleggen wegens
  overtreding van de Wet op de kansspelen. Ook de raad
  van bestuur van de kansspelautoriteit kan dergelijke
  boetes opleggen. Bij besluit van 24 september 2014 heeft
  dit bestuursorgaan voor zover thans van belang aan de
  appellante A een bestuurlijke boete opgelegd van
  € 130.000 en aan de appellante B een bestuurlijke boete
  van € 50.000, omdat zij zonder vergunning online kansspelen hebben aangeboden. Bij een ander besluit van
  dezelfde datum heeft de raad van bestuur van de kansspelautoriteit besloten tot openbaarmaking van het boetebesluit.  66.
  67.
  68.
  69.
  70.
  ABRvS 5 april 2017, ECLI:NL:RVS:2017:902. Vgl. ABRvS 8 maart 2017,
  NJB 2017/793, waarin de exploitatievergunningen op grond van de
  aanwezigheid van ‘slecht levensgedrag’ (art. 2:28, zesde lid, aanhef en
  onder f, APV Rotterdam 2012) door de burgemeester zijn ingetrokken.
  ABRvS 8 februari 2017, JB 2017/59.
  ABRvS 8 februari 2017, BA 2017/79.
  Zie de reeds besproken uitspraak ABRvS 1 februari 2017, AB 2017/87,
  m.nt. Van der Vorm.
  B. van der Vorm, ‘De straffende burgemeester: een gevaar voor het
  strafrecht?’, DD 2017, p. 89.
  ABRvS 22 februari 2017, JB 2017/68.
  TBS&H september 2017 | nr. 3
  
  van dit instrument, indien in woningen of lokalen dan
  wel in of bij woningen of zodanige lokalen behorende
  erven soft- en/of harddrugs worden verkocht, afgeleverd of verstrekt dan wel daartoe aanwezig zijn. In veel
  zaken wordt de burgemeester, die toepassing geeft aan
  deze bevoegdheid, door de Afdeling in het gelijk
  gesteld.71 In dit verband kan worden gewezen op een
  zaak, waarin de burgemeester van Groningen bij besluit
  van 16 juli 2015 een woning van 29 juli 2015 tot
  7 november 2015 heeft gesloten op grond van artikel
  13b, eerste lid, Opiumwet. Deze woningsluiting is gebaseerd op een bestuurlijke rapportage van de politie. Uit
  deze rapportage blijkt dat de politie aan de burgemeester
  een advies heeft gegeven om over te gaan tot toepassing
  van artikel 13b Opiumwet, omdat in de betreffende
  woning een handelshoeveelheid drugs is aangetroffen.
   De burgemeester is van oordeel dat sprake is van een
  ernstig geval en hij op grond van het Damoclesbeleid
  bevoegd was om – zonder voorafgaande waarschuwing –
  direct over te gaan tot sluiting van de woning voor een
  periode van drie maanden. Na de gebruikelijke
  bestuurs-processuele wegen – die niet hebben geleid tot
  enig succes voor de betrokkene – wordt deze zaak door
  de Afdeling behandeld. Geheel in lijn met bestendige
  jurisprudentie van de Afdeling over de toepassing van
  artikel 13b Opiumwet wordt de burgemeester door dit
  hoogste bestuursrechtelijke college in het gelijk
  gesteld.72
  De burgemeester trekt echter niet altijd aan het langste
  eind. Er kan worden gewezen op een zaak, waarin de
  burgemeester van Den Haag bij besluit van 5 oktober
  2015 op grond van artikel 13b, eerste lid, Opiumwet een
  last onder bestuursdwang heeft opgelegd, inhoudende
  dat het bedrijfspand aan de locatie te Den Haag per
  7 oktober 2015 voor de duur van 12 maanden gesloten
  moet blijven. Op 7 september 2015 hebben Belgische
  autoriteiten in de haven van Antwerpen 40,7 kilogram
  cocaïne in beslag genomen. Deze cocaïne is aangetroffen
  in dozen met groenten die waren geadresseerd aan de
  wederpartij. Na overleg met de Nederlandse autoriteiten
  is de container met daarin de van cocaïne ontdane dozen
  gecontroleerd doorgelaten en afgeleverd op het ABCterrein in Poeldijk. Enig aandeelhouder van [wederpartij], [aandeelhouder], heeft in Poeldijk de dozen opgehaald en deze naar het bedrijfspand gereden. Op 10 september 2015, op het moment van uitladen van de dozen,
  is hij aangehouden. Deze feiten en omstandigheden liggen ten grondslag aan de sluiting van het pand. Zonder
  ingrijpen van de politie zou de cocaïne het bedrijfspand
  daadwerkelijk hebben bereikt, zo betoogt de burgemeester. Ook zijn de hoeveelheid drugs en de persoonlijke
  betrokkenheid van de aandeelhouder bij het vervoeren
  van de drugs volgens de burgemeester verzwarende
  omstandigheden. De burgemeester wordt door de Afdeling in het ongelijk gesteld, omdat de reikwijdte van
  artikel 13b, eerste lid, Opiumwet niet zodanig kan wor71.
   72.
  Zie bijvoorbeeld ABRvS 24 mei 2017, ECLI:NL:RVS:2017:1362.
  ABRvS 8 februari 2017, ECLI:NL:RVS:2017:294.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002017003003011
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  den opgerekt dat ook een niet plaatsgevonden levering
  van drugs een sluiting van een pand rechtvaardigt. Gelet
  hierop heeft de rechtbank terecht geoordeeld dat de
  burgemeester niet bevoegd was op grond van artikel
  13b, eerste lid, van de Opiumwet het bedrijfspand van
  wederpartij te sluiten.73
  Wet wapens en munitie
  De belangrijkste controverse die de rechtspraak over de
  Wet wapens en munitie op dit moment domineert is de
  vraag wat de consequenties zijn van de implementatie
  van de Speelgoedrichtlijn (Richtlijn 2009/48/EG) voor
  speelgoedvoorwerpen waarmee personen kunnen worden bedreigd. Fabrikanten en verkopers van dergelijk
  speelgoed volgen deze rechtspraak met argusogen. De
  feitenrechtspraak is wisselend, maar neemt toch verboden wapenbezit aan zodra, niettegenstaande een CEkeurmerk, het voorwerp evident niet als speelgoed is
  aangewend. Dit kan zich bijvoorbeeld voordoen indien
  volwassenen het speelgoed bij een overval gebruiken, de
  verpakking duidelijk maakt dat het voorwerp niet voor
  kinderen onder een bepaalde leeftijd is bestemd, of
  indien het, verborgen, bij een doorzoeking door de politie wordt gevonden.74 HR 31 januari 2017,
  ECLI:NL:HR:2017:115, lijkt echter van de feitenrechters te verwachten dat zij stevig(er) motiveren waarom
  het betreffende voorwerp niet moet worden beschouwd
  als speelgoed in de zin van de richtlijn. Hoeveel ruimte
  de Hoge Raad, gelet op de Speelgoedrichtlijn, daarvoor
  beschikbaar stelt, valt uit het arrest niet af te leiden.
   Een verhaal apart zijn de voor de schietsport bestemde
  en gefabriceerde luchtdrukwapens. Indien deze wapens
  een sprekende gelijkenis met een vuurwapen vertonen
  zijn het verboden wapens (en is de bezitter strafbaar),
  maar anders zijn deze wapens voor volwassenen vergunningvrij in te voeren, over te dragen en/of voorhanden
  te hebben. De vraag is hoe die sprekende gelijkenis moet
  worden bepaald. Aan deze controverse werd in de literatuur reeds de nodige aandacht besteed.75 Na de rechtsstrijd om de techniek hoe tot de juiste typering te komen
  van luchtdrukgeweren zoals de Huntingmaster en de
  Benjamin Marauder,76 volgde recent een beschouwing
  over de Dragon Claw. De discussie over deze wapens
  ging steeds om de vraag of de rechter de sprekende
  gelijkenis abstract of concreet dient vast te stellen.
  Anders geformuleerd: gaat het om sprekende gelijkenis
  in het algemeen (abstract), of moet de gelijkenis met een
  specifiek vuurwapen worden aangetoond (concreet)? De
  rechtspraak is wisselend. Eerder had Hof Amsterdam
  voor de abstracte toetsing gekozen, welke toetsing ook in
  
  de literatuur is verdedigd.77 Het Haagse Hof, waaraan
  het OM de vraag nadrukkelijk had voorgelegd, kwam
  aan beantwoording niet toe, eenvoudigweg omdat het
  litigieuze geweer abusievelijk was vernietigd. Hof Arnhem-Leeuwarden beantwoordt de vraag inzake de Dragon Claw wel.78 Het kiest nadrukkelijk voor de abstracte
  benadering door te overwegen dat een redelijke rechtstoepassing meebrengt dat details op het voorwerp niet
  van doorslaggevend belang hoeven te zijn, noch dat
  doorslaggevend is hoe een deskundige tegen het betreffende voorwerp aankijkt. Primair is het de vorm (en in
  mindere mate de afmeting) die een overeenkomst met
  een vuurwapen in het algemeen bepaalt, aldus het hof.
  Een wat technischer wapenwetkwestie van geheel andere aard werd beslecht in een arrest van het Haagse hof.
   Na terugwijzing door de Hoge Raad oordeelde het hof
  dat ‘noodseinmiddelen’ moeten worden beschouwd als
  ‘toestellen’ in de zin van wapencategorie III van artikel 2
  WWM.79
  Als Wet van 29 mei 2017 verscheen in het Staatsblad de
  wijziging van (onder meer) de Wet wapens en munitie
  in verband met de versterking van het stelsel ter beheersing van het legaal wapenbezit.80 De in deze wet neergelegde wijziging in het stelsel ter beheersing van legaal
  wapenbezit strekt ertoe verdergaand te waarborgen dat
  legale wapens alleen in handen komen en zijn van diegenen die kunnen omgaan met de vergaande verantwoordelijkheid die wapenbezit, en dan met name van vuurwapens, met zich brengt. De inwerkingtreding is open.
  Aanhangig zijn twee wetsvoorstellen. Voorstel 34 558
  (Wet ter bescherming koopvaardij), wil door middel van
  een wijziging van de Wet wapens en munitie gewapende
  particuliere maritieme beveiligers aan boord van Nederlandse koopvaardijschepen mogelijk maken. Voorstel 34
  746, ten slotte, houdt het (enigszins merkwaardige)
  voorstel in dat bij een veroordeling wegens een van de
  misdrijven zoals omschreven in artikel 55 lid 5 WWM
  (en ook in art. 6 lid 4 WED) de ontzetting uit het kiesrecht (art. 28, eerste lid onder ten derde, Sr) kan volgen.
  Overig: (eenvoudig) witwassen
  Verzorgd door mr. dr. J.S. Nan
  Een redelijk langlopende kwestie is de verhouding tussen het witwassen van uit eigen misdrijf afkomstige
  voorwerpen. Dan kan zonder verhullende handeling het
  voorhanden hebben en verwerven, volgens de Hoge
  Raad, al sinds enige tijd niet als (schuld)witwassen in de
  77.
  73.
  74.
  75.
  76.
  ABRvS 12 april 2017, NJB 2017/1134.
  Hof ’s-Hertogenbosch 25 november 2016, ECLI:NL:GHSHE:2016:5279;
  Hof Den Haag 28 maart 2017, ECLI:NL:GHDHA:2017:854; Rb. Gelderland 26 juli 2016, ECLI:NL:RBGEL:2016:4165.
  H.J.B. Sackers, ‘Dit lijkt sprekend (nergens) op…’, TBS&H 2016/3.
   Rb. Amsterdam 9 maart 2016, ECLI:NL:RBAMS:2016:1199, NJFS
  2016/131, TBS&H 2016/3, m.nt. Nan; Hof Den Haag 25 mei 2016,
  ECLI:NL:GHDHA:2016:1926.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002017003003011
  
  78.
  79.
  80.
  Hof Amsterdam 24 oktober 2012, ECLI:NL:GHAMS:2012:BZ8602;
  H.J.B. Sackers, Wet wapens en munitie, Deventer: Wolters Kluwer
  2012, p. 126-128.
  Hof Arnhem-Leeuwarden 6 juni 2017, ECLI:NL:GHARL:2017:4749.
  Hof Den Haag 16 maart 2017, ECLI:NL:GHDHA:2017:685.
  Wet van 29 mei 2017 houdende wijziging van de Wet wapens en
  munitie, de Flora- en faunawet en de Wet natuurbescherming in verband met de versterking van het stelsel ter beheersing van het legaal
  wapenbezit, Stb. 2017, 242 (Kamerstukken 34 432).
   TBS&H september 2017 | nr. 3
  
  183
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Utrecht University Library (202441)
  
  zin van artikel 420bis en 420quater Sr worden gekwalificeerd. Omdat de wetgever meende dat dit toch strafbaar
  zou moeten zijn, heeft hij per 1 januari 2017 eenvoudig
  (schuld)witwassen geïntroduceerd in artikel 420bis.1 en
  420quater.1 Sr.81 Bij eenvoudig witwassen gaat het om
  witwassen ‘dat enkel bestaat uit het verwerven of voorhanden hebben van een voorwerp dat onmiddellijk
  afkomstig is uit enig eigen misdrijf’ en wordt gestraft
  met een maximale gevangenisstraf van ten hoogste zes
  maanden of geldboete van de vierde categorie.82 Nog
  vóór de inwerkingtreding van die bepalingen heeft de
  Hoge Raad medio december 2016 al een overzichtsarrest(je) gewezen om een en ander uiteen te zetten.83 De
  belangrijkste overweging is (r.o. 2.4.3.):
  
  ing by criminal law.84 Deze richtlijn geeft minimumregels aangaande ‘the definition of criminal offences and
  sanctions in the area of money laundering’. Hierin wordt
  ook witwassen met betrekking tot de opbrengst van
  eigen criminal activity85 geregeld (ook wel aangemerkt
  als self-laundering). Voor eenvoudig (schuld)witwassen
  zoals wij dat inmiddels kennen schept de richtlijn uiteindelijk geen verplichting tot strafbaarstelling, maar
  verboden wordt het ook weer niet (het gaat om minimum
  rules). De nieuwe conceptrichtlijn laat aldus ruimte voor
  zowel de opstelling van de Hoge Raad als van de wetgever.
   ‘Gelet op de hiervoor onder 2.3 weergegeven totstandkomingsgeschiedenis vullen de art. 420bis.1 en
  420quater.1 Sr de bestaande witwasbepalingen in die
  zin aan dat het verwerven of voorhanden hebben van
  een voorwerp dat onmiddellijk afkomstig is uit een
  door de verdachte zelf begaan misdrijf, ook kan
  worden bestraft als vorm van witwassen, zonder de
  vaststelling van gedragingen van de verdachte die
  (kennelijk) gericht zijn geweest op het daadwerkelijk
  verbergen of verhullen van de criminele herkomst
  van het voorwerp. Alsdan moet het bewezenverklaarde verwerven of voorhanden hebben van een voorwerp dat onmiddellijk afkomstig is uit een door de
  verdachte zelf begaan misdrijf, worden gekwalificeerd
  als eenvoudig (schuld)witwassen, als bedoeld in de
  art. 420bis.1 of 420quater.1 Sr. Is er, bij dezelfde
  bewezenverklaring, naar het oordeel van de rechter
  wel sprake van een gedraging die meer omvat dan het
  enkele verwerven of voorhanden hebben en die een
  op het daadwerkelijk verbergen of verhullen van de
  criminele herkomst van dat onmiddellijk door eigen
  misdrijf verkregen voorwerp gericht karakter heeft,
  dan kan het bewezenverklaarde worden gekwalificeerd als – gewoon – (schuld)witwassen als bedoeld
  in art. 420bis of art. 420quater Sr.’
  
  184
  
  Daarbij geeft de Hoge Raad aan dat problemen met
  betrekking tot dubbele bestraffing (grondmisdrijf en
  eenvoudig witwassen), niet alleen voorkomen worden
  door middel van de samenloopregeling (waarop de wetgever zijn hoop heeft gevestigd), maar ook door een subsidiaire tenlastelegging (in plaats van een cumulatieve).
  Een duidelijker signaal aan het OM kan hij niet geven.
  Gewezen moet ook nog worden op de 21 december 2016
  verschenen conceptrichtlijn on countering money launder-
  
  84.
  85.
  81.
  82.
  83.
  Stb. 2016/313 en 378.
  Voor schuldwitwassen is dat een gevangenisstraf van ten hoogste drie
  maanden of geldboete van de vierde categorie.
  HR 13 december 2016, ECLI:NL:HR:2016:2842, NJ 2017/218, SRUpdates 2016-0434, m.nt. Ten Voorde, NbSr 2017/7, m.nt. Dekkers.
   Zie over dit onderwerp D.E. Hooydonk, ‘Eenvoudig witwassen; was het
  maar zo eenvoudig’, TBS&H 2017, p. 3-10; J.S. Nan, ‘Eenvoudig witwassen. Noot bij HR 13 december 2016, ECLI:NL:HR:2016:2842’,
  TBS&H 2017, p. 50-56; en: S.S. Arendse, ‘Een nieuwe loot aan de stam:
  de strafbaarstelling van “eenvoudig” witwassen’, AA 2017, p. 139-143.
  TBS&H september 2017 | nr. 3
  
  Proposal for a Directive of the European Parliament and of the council
  on countering money laundering by criminal law, COM (2016) 826
  final, 2016/0414 (COD).
  In art. 2 lid 1 wordt een hele waslijst aan strafbare feiten gegeven die
  onder het begrip criminal activity vallen. Zo’n beetje elk denkbaar misdrijf in onze strafwet valt daaronder. De lijst omvat onder meer georganiseerde misdaad, terrorisme, mensen-, drugs- en wapenhandel, corruptie, fraude, allerlei gewelds- en vermogensdelicten, en voor de
  zekerheid een restcategorie (v): ‘all offences, including tax crimes relating to direct taxes and indirect taxes as defined in the national law of
  the Member States, which are punishable by deprivation of liberty or a
  detention order for a maximum of more than one year or, as regards
  Member States that have a minimum threshold for offences in their
  legal system, all offences punishable by deprivation of liberty or a
  detention order for a minimum of more than six months.’
  
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002017003003011.
  