text: Op grond van het derde lid van dit artikel, zoals dit
  luidde ten tijde van belang, verlaagt of verhoogt de
  toezichthouder het basisbedrag met ten hoogste 50
  procent indien de mate van verwijtbaarheid van de
  overtreder een dergelijke verlaging of verhoging
  rechtvaardigt.
  Op grond van artikel 4, eerste lid, van het Bbbfs
  houdt de toezichthouder bij het vaststellen van een
  TBS&H 2018 | nr. 1
  
  bestuurlijke boete rekening met de draagkracht van
  de overtreder.
  6.2. DNB heeft in de ernst en/of duur van de overtredingen en de mate van verwijtbaarheid van [eiseres] geen aanleiding gezien voormelde basisbedragen
  te verhogen of te verlagen. Omdat sprake is van enige
  samenhang tussen de door [eiseres] overtreden bepalingen van de Wwft, heeft DNB het wel passend
  geacht de totale boete te matigen tot € 550.000,- en,
  gelet op de omvang van [eiseres] in verhouding tot de
  overige onder toezicht van DNB staande betaalinstellingen, verder te matigen tot € 412.500,-. Op grond
  van de door [eiseres] aangeleverde financiële gegevens heeft DNB aanleiding gezien het totale boetebedrag wegens overtreding van zowel de Wwft als de
  Sanctiewet verder te matigen tot € 125.000,-. Omdat
  uit de in bezwaar door [eiseres] overgelegde gegevens
  blijkt dat haar financiële positie en daarmee haar
  draagkracht is verslechterd ten opzichte van het
  moment dat het primaire besluit werd genomen,
  heeft DNB het totaalbedrag van de bestuurlijke boetes bij het bestreden besluit gematigd tot € 100.000,-.
  De bestuurlijke boetes voor de overtredingen van
  artikel 3, tweede lid, aanhef en onderdeel b, van de
  Wwft en artikel 8, vierde lid, van de Wwft bedragen
  in totaal € 90.000,- en de boete voor overtreding van
  artikel 10b, eerste lid, van de Sanctiewet, in samenhang met artikel 2 van de RTSw, bedraagt € 10.000,-.
   6.3. De rechtbank is van oordeel dat DNB terecht
  geen aanleiding heeft gezien tot matiging van de boetes op grond van de ernst en/of duur van de overtredingen of de mate van verwijtbaarheid van [eiseres].
  Ten aanzien van de duur van de overtredingen stelt
  de rechtbank vast dat, anders dan [eiseres] meent,
  DNB in het bestreden besluit niet heeft erkend dat de
  overtredingen niet doorlopend van 26 april 2012 tot
  en met 17 november 2014 hebben plaatsgevonden.
  DNB heeft vastgesteld dat de overtreding van artikel
  3, tweede lid, aanhef en onderdeel b, van de Wwft ten
  aanzien van twee cliëntdossiers korter heeft geduurd
  dan is neergelegd in het primaire besluit, maar dat dit
  de totale duur van de overtreding van deze bepaling
  niet verandert. Ook met betrekking tot de overtreding van artikel 8, vierde lid, van de Wwft heeft
  DNB in het bestreden besluit vastgesteld dat deze ten
  aanzien van enkele cliëntdossiers korter heeft
  geduurd, maar dat dit de totale duur van de overtreding van deze bepaling niet verandert. Anders dan
  [eiseres] meent, heeft DNB in de kortere duur van de
  overtredingen ten aanzien van een aantal cliëntdossiers geen aanleiding hoeven zien de boete verder te
  matigen.
   In de door [eiseres] in beroep aangevoerde omstandigheden, voor zover al aannemelijk gemaakt en relevant in dit verband, heeft DNB voorts geen grond
  hoeven zien om uit te gaan van een verminderde verwijtbaarheid van [eiseres]. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking hetgeen zij hiervoor reeds in 5.1
  heeft overwogen en benadrukt daarbij dat [eiseres]
  door haar toenmalige externe Compliance Officer in
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  de periode van 3 augustus 2012 tot 11 april 2014
  meermaals tevergeefs is gewezen op haar onderzoeksverplichtingen op grond van Wwft en de Sanctiewet.
  Het beroep van [eiseres] op de persoonlijke omstandigheden van een voormalig leidinggevende en de
  verwijten die zij meent te kunnen maken aan de toenmalige externe Compliance Officer zijn niet onderbouwd met controleerbare gegevens en doen al daarom niet af aan de verwijtbaarheid van de overtredingen.
   6.4. De rechtbank volgt [eiseres] niet in haar standpunt dat bij de vaststelling van de draagkracht alleen
  moet worden gekeken naar de omzet die wordt
  behaald met de activiteiten binnen welk kader de
  overtredingen hebben plaatsgevonden. De betekenis
  van de draagkracht voor het bepalen van de boetehoogte is beperkt tot het beantwoorden van de vraag
  of aanleiding bestaat een aan de ernst, duur en verwijtbaarheid van de overtreding evenredige boete te
  matigen. Daartoe kan aanleiding bestaan indien deze
  boete, gelet op de hoogte daarvan, onevenredige
  gevolgen heeft voor de overtreder. Niet alleen de
  omzet behaald met betaaldiensten, maar ook de overige gegevens over de financiële positie van [eiseres]
  zijn relevant voor de vraag of [eiseres] door de hoogte
  van de boete onevenredig wordt getroffen en of de
  boete al dan niet moet worden verlaagd. Zou het
  standpunt van [eiseres] worden gevolgd, dan zou dit
  onder omstandigheden ernstig afbreuk kunnen doen
  aan het punitieve karakter van de boete.
  6.5. Met haar opmerking dat de aan haar opgelegde
  boetes een concurrentieverstorend effect hebben, gaat
  [eiseres] voorbij aan het punitieve karakter van de
  boetes en het feit dat van de boetes tevens een preventief effect dient uit te gaan. Daarnaast verliest
  [eiseres] met haar opmerking ook uit het oog dat het
  niet naleven van wet- en regelgeving eveneens een
  concurrentieverstorend effect kan hebben.
   6.6. De bespiegelingen van [eiseres] over het toezicht
  van DNB op banken, betaalinstellingen en vrijgestelde betaaldienstverleners kunnen niet leiden tot een
  gegrond beroep op het gelijkheidsbeginsel. De enige
  concrete zaak waarnaar [eiseres] hierbij verwijst (de
  uitspraak van deze rechtbank van 3 maart 2016,
  ECLI:NL:RBROT:2016:1666) is geen vergelijkbaar
  geval, reeds nu de desbetreffende betaalinstelling in
  die zaak niet een boete is opgelegd wegens overtreding van de Wwft en de Sanctiewet, maar wegens
  overtreding van artikel 3:10, eerste lid, aanhef en
  onder b en c, van de Wft, gelezen in samenhang met
  artikel 10 van het Besluit prudentiële regels.
  6.7. Het betoog van [eiseres] over de hoogte van de
  boetes faalt dan ook.
  7. Het beroep is ongegrond.
  8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen
  aanleiding.’
  Zonder een uitgebreid commentaar te willen geven op
  de bovenstaande beslissing valt onder meer volgende op.
   In de eerste plaats overweegt de rechtbank dat het sancdoi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  tionerend handhavend beleid van de ene toezichthouder
  (AFM) niet behoeft samen te vallen met het beleid van
  de andere toezichthouder op hetzelfde terrein (DNB) en
  daarvan kan verschillen mede in de aanloop naar de
  beslissingen. Zie hiervoor de overwegingen van de
  rechtbank onder 5.1 in fine. Daaraan ligt mede ten
  grondslag de aard van opgelegde maatregel: het punitieve (repressieve) aspect van de bestuurlijke boete (door
  DNB) en de aanwijzing door de AFM, waarbij het preventieve aspect overheerst. Voorts valt op de wijze waarop de rechtbank uitgebreid ingaat op de overwegingen
  van DNB en deze geheel in stand laat (punt 6. e.v.). Zij
  overweegt – uitgaande van de door DNB opgelegde
  boete en de maximale mogelijkheden van de bestuurlijke
  boetes – een zorgvuldig opbouwde argumentatie waarom de door DNB opgelegde boete gen wijzing behoeft
  te ondergaan. De rechtbank komt uit op hetzelfde als
  DNB. Zij neemt de overwegingen van DNB in casu
  over, zodat de oorspronkelijke bestuurlijke boete van
  DNB in stand blijft en van een rechterlijk stempel
  wordt voorzien.
  Milieustrafrecht
  Verzorgd door mr. dr. I. Koopmans
  Als we de ontwikkelingen gedurende de tweede helft
  van 2017 bekijken vallen een aantal zaken op. Achtereenvolgens zijn dat twee rechtbankvonnissen met
  betrekking tot het Besluit risico’s zware ongevallen
  (BRZO 1999), een rechtbankvonnis over een forse
  schending van diverse milieuwetten, en ten slotte de
  commotie over de aard en omvang van ‘mestfraude’.
  De eerste opvallende uitspraak is die van de Rechtbank
  Overijssel van 24 juli 2017.35 Daarin spreekt de rechtbank een Chemiebedrijf in Delden en zijn leidinggevende vrij van het overtreden van veiligheidsvoorschriften.
   In deze zaak werd de verdachte allereerst vervolgd voor
  overtreding van artikel 23 BRZO 1999, aangezien zij een
  inrichting in werking zou hebben gehouden terwijl zij
  duidelijk onvoldoende maatregelen gehad getroffen om
  zware ongevallen te voorkomen of de gevolgen daarvan
  te beperken. De inrichting was namelijk in werking zonder dat voor ongeveer 75% van de aanwezige installaties
  met gevaarlijke stoffen een deugdelijke/volledige veiligheidsstudie was uitgevoerd en/of de aanwezige risico’s
  afdoende waren herkend en voldoende werden beheerst.
  Het tweede feit op de tenlastelegging betrof overtreding
  van artikel 5 BRZO 1999, te weten het opzettelijk niet
  treffen van alle maatregelen om zware ongevallen te
  voorkomen en de gevolgen daarvan voor mens en milieu
  te beperken. Met betrekking tot het eerste feit stelde de
  verdediging zich allereerst op het standpunt dat een veiligheidsstudie geen maatregel is in de zin van het BRZO
  1999. Dit verweer werd door de rechtbank onder verwijzing naar de uitspraken van het Hof ‘s-Hertogenbosch
  35.
  ECLI:NL:RBOVE:2017:2943 en 2944, JM 2017/134 m.nt. Pieters.
  TBS&H 2018 | nr. 1
  
  51
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  52
  
  in Chemiepack-zaak naar de prullenbak verwezen.
  Daarnaast werd door de verdediging gesteld dat artikel
  23 BRZO 1999 niet werd overtreden omdat er geen
  exploitatieverbod was opgelegd. Dit verweer treft doel.
   Uit de toelichting op artikel 23 BRZO 1999 leidt de
  rechtbank af ‘dat overtreding van dit artikel alleen aan
  de orde kan zijn als aan verdachte door de bevoegde
  autoriteiten – naar aanleiding van de constatering dat
  voor ongeveer 75% van de aanwezige installaties geen
  deugdelijke/volledige veiligheidsstudie was uitgevoerd – een exploitatieverbod zou zijn opgelegd, dat
  voorafgaand aan of binnen de ten laste gelegde periode
  is ingegaan. Nu daar geen sprake van is geweest dient
  verdachte te worden vrijgesproken.’ Wat mij betreft valt
  daar nog wel wat tegen in te brengen. Zo leidt de rechtbank uit de Nota van Toelichting af, dat voor toepassing
  van artikel 23 BRZO 1999 een exploitatieverbod moet
  zijn uitgevaardigd. Zij baseert zich daarbij op artikel 17
  lid 1 van de Seveso II-richtlijn. Dat artikel luidt: ‘De
  lidstaten verbieden de exploitatie of de inbedrijfstelling
  van een inrichting, installatie of opslagplaats of van een
  gedeelte daarvan, indien de door de exploitant getroffen
  maatregelen ter voorkoming van zware ongevallen of ter
  beperking van de gevolgen daarvan duidelijk onvoldoende zijn.’ De richtlijn is geïmplementeerd en artikel 17
  lid 1 van de Seveso II-richtlijn is deels vertaald naar
  artikel 23 BRZO 1999. De tekst van artikel 23 luidt als
  een verbod om een inrichting in werking te hebben, terwijl onvoldoende maatregelen zijn getroffen. Daar zit
  precies het nuanceverschil dat voor de rechtbank, gelet
  op de uitspraak, doorslaggevend is om vrij te spreken.
   De vraag is dan wat er precies bedoeld wordt met de
  tekst van artikel 23 BRZO 1999. In de nota van toelichting staat: ‘… dat artikel 17 van de richtlijn de lidstaten
  verplicht om de inbedrijfstelling en de exploitatie van
  een inrichting, installatie of opslagplaats of een gedeelte
  daarvan, te verbieden, indien de door de exploitant
  getroffen maatregelen ter voorkoming van zware ongevallen of ter beperking van de gevolgen daarvan duidelijk onvoldoende zijn. Voorts kan op grond van de tweede volzin van het eerste lid van artikel 17 van de richtlijn
  de exploitatie worden verboden, indien de verlangde
  gegevens niet binnen de gestelde termijn zijn ingediend.’ Verderop staat: ‘Voor zover het exploitatieverbod betrekking heeft op gevallen waarin de getroffen
  maatregelen duidelijk onvoldoende zijn om de in de
  inrichting of een deel daarvan werkzame werknemers te
  beschermen, voorziet artikel 23 van het besluit daarin.’
  Artikel 17 van de richtlijn heeft op verschillende manieren uitwerking gevonden in verschillende wetten, zoals
  onder meer in de Wet milieubeheer (Wm), de Algemene
  wet bestuursrecht en de Wet rampen en zware ongevallen. De uitwerking van de uit artikel 17 van de richtlijn
  voortvloeiende werknemersveiligheid heeft haar plaats
  gekregen in artikel 23 BRZO 1999 (vandaar dat de
  Inspectie SZW het bevoegde gezag is). Opvallend daarbij is dat steeds expliciet gesproken wordt van een
  exploitatieverbod. Verder stelt de nota van toelichting
  dat artikel 17 van de richtlijn ook terugkomt in het verbod om een inrichting op te richten dan wel in werking
  TBS&H 2018 | nr. 1
  
  te hebben als de door de exploitant getroffen maatregelen ter voorkoming van zware ongevallen onvoldoende
  zijn (toen nog 8.1 Wm, tegenwoordig artikel 2 Wet algemene bepalingen omgevingsrecht, Wabo). Hier wordt
  dus niet gekozen voor een exploitatieverbod, maar gaat
  het via een algemene strafbaarstelling, het is verboden
  om een bepaalde gedraging te verrichten. Gezien de
  redactie van artikel 23 BRZO 1999 zijn er best wel wat
  overeenkomsten, namelijk: het is verboden om een
  inrichting in werking te brengen of te houden waarbij
  … (etc.). De vraag is dan waarom de wetgever ervoor
  zou kiezen om via de bandbreedte van de Wm/Wabo
  voor een algemeen verbod te kiezen, terwijl dat via artikel 23 BRZO 1999 ineens indirect geschied, door te
  eisen dat er eerst een exploitatieverbod moet worden
  opgelegd door het bevoegde gezag, in casu de Inspectie
  SZW.  Met betrekking tot de tenlastelegging van artikel 5
  BRZO 1999 leidt de rechtbank, gelet op het vonnis, uit
  de in het procesdossier weergegeven gang van zaken af
  dat:
  ‘verdachte telkens in gezamenlijk overleg met de
  Inspectie SZW en de overige bevoegde instanties de
  nodige stappen heeft genomen om zware ongevallen
  te voorkomen en de gevolgen daarvan voor mens en
  milieu te beperken. De toezichthoudende instanties
  hebben het door verdachte opgestelde veiligheidsrapport (VR) goedgekeurd en geen opmerkingen
  gemaakt over het gebruik van installatiescenario’s als
  wijze van risicoanalyse. Verdachte heeft de risicoidentificatie conform het veiligheidsrapport (VR) uitgevoerd.’
  Verderop overweegt de rechtbank dat:
  ‘verdachte tot aan de explosie en brand op 12 december 2013 haar proces ingericht op het voorkomen van
  explosieve ontleding van ethyleenoxide door de eliminatie van ontstekingsbronnen. De bevoegde
  instanties, waaronder de Inspectie SZW waren hiervan op de hoogte en hebben deze werkwijze in stand
  gelaten. De risico’s van deze werkwijze werden blijkbaar acceptabel geacht.’
  In de laatste overweging lijkt besloten te liggen dat het
  op de hoogte zijn van de Inspectie SZW voortvloeit uit
  het feit dat zij het VR hebben goedgekeurd. Op grond
  hiervan spreekt de rechtbank verdachte eveneens vrij
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  van dit feit. Wat mij betreft miskent de rechtbank hierbij dat door het bevoegde gezag slechts wordt gecontroleerd of er een VR is dat alle elementen bevat die, gelet
  op de wet, erin horen te staan.36 De beide met bevoegd
  gezag beklede instanties nemen niet de verantwoordelijkheid over van de betreffende bedrijven als waren zij
  de bedrijven. Het is een beetje vergelijkbaar met het
  controleren of je over een rijbewijs beschikt. Er wordt
  daarbij niet gekeken naar de vraag of je een geweldige
  chauffeur bent of een hele slechte, maar alleen of je een
  roze kaartje kunt overleggen waarop een geldigheidsdatum staat en een of meer categorieën waarvoor je
  bevoegd bent. Het is aan het bedrijf om het VR goed en
  volledig uit te voeren en dat geldt naar twee kanten.
   Allereerst moet het bedrijf de risico’s inventariseren en
  zorgen dat het weet welke risico’s er zijn. Zij zijn
  immers deskundig en zij kennen hun processen als geen
  ander. Vervolgens dienen ze de risico’s zoveel mogelijk
  te mitigeren (alle maatregelen te treffen om een zwaar
  ongeval te voorkomen dan wel de gevolgen daarvan
  zoveel mogelijk te beperken). En ook op dat laatste punt
  zijn zij deskundig, het is hun bedrijfsproces, niet dat van
  de bevoegde instanties. Natuurlijk wordt soms steekproefsgewijs inhoudelijk getoetst, daarvoor zijn immers
  inspecties, maar dat is slechts op onderdelen en alleen
  daarmee zijn de bevoegde instanties al meerdere dagen
  kwijt. Als er naar aanleiding van zo’n inspectie overtredingen worden vastgesteld, is het niet zo dat wordt
  gezegd: we hebben dit eerder in overleg met jullie goedgekeurd, aangezien we het VR hebben goedgekeurd dus
  we nemen het jullie niet kwalijk en we leggen geen verbod op, of geen eis, of erger nog, geen bestuurlijke boete. Integendeel, bestuurlijk wordt er volop gehandhaafd
  als tijdens inspecties wordt vastgesteld dat het goedgekeurde VR niet goed of volledig wordt uitgevoerd! In dit
  geval is de onvolkomenheid van het VR-onderdeel naar
  boven gekomen doordat het risico zich heeft geopenbaard door de explosie en brand op 12 december 2013.
  Uit het vonnis blijkt dat de verdachte het risico met
  betrekking tot het proces in de adductreactor kende.
   Verdachte had met het oog op deze risico’s haar proces
  ingericht op het voorkomen van explosieve ontleding
  van ethyleenoxide door eliminatie van ontstekingsbronnen. Uit het feit dat de verdachte na het incident, teneinde de door de Inspectie SZW opgelegde stillegging
  op te heffen, op aandringen van de inspectie heeft gekozen voor werken onder een verhoogd stikstofpercentage,
  doet vermoeden dat de verdachte blijkbaar niet alles
  heeft gedaan om het risico op het voorkomen van een
  explosie en brand, er was namelijk nog een optie mogelijk. Om de een of andere reden heeft de verdachte echter ervoor gekozen om deze maatregel niet te treffen.
  Die beslissing is niet expliciet voorgelegd aan het
  bevoegde gezag en niet expliciet getoetst. Dat vereist de
  wet ook niet. Het feit dat je een VR hebt dat is goedgekeurd door het bevoegde gezag, betekent nog niet dat je
  daarmee een vrijbrief hebt om te doen wat je wilt.
  36.
  En daarmee verschil ik dan ook fundamenteel van mening met Pieters,
  de annotator in JM.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  Wederom de vergelijking met het rijbewijs: het feit dat
  je een rijbewijs hebt gekregen betekent niet dat je vervolgens mag doen wat je wilt. De verkeersregels blijven
  onverkort van toepassing en dat is in het BRZO niet
  anders. Het bevoegde gezag toetst alleen of je over een
  VR beschikt dat voldoet aan de wettelijke eisen. Er
  wordt niet inhoudelijk getoetst en dat weten bedrijven
  als de onderhavige natuurlijk heel goed! De inhoudelijke
  uitwerking van het VR, alsook de implementatie van het
  VR in processen en procedures alsmede de bewaking
  daarvan, ligt uitsluitend bij de verdachte en bij niemand
  anders. In casu gaat het zeer waarschijnlijk om een
  bewuste keuze van de verdachte. Men kende immers de
  algemene risico’s en koos ervoor om een beschikbare
  maatregel niet door te voeren (werken onder een verhoogd stikstofpercentage). Als het dan toch misgaat
  komt dat voor rekening en verantwoordelijkheid van
  degene die die keuze weloverwogen heeft gemaakt: de
  verdachte en niemand anders. De verdachte wist heel
  goed wat zij deed en heeft bewust risico’s genomen. De
  rechtbank stelt in haar vonnis dat de Inspectie SZW
  hiervan op de hoogte was en dat zij daarmee akkoord is
  gegaan. Met name hier gaat de redenering van de rechtbank mank. Het feit dat het VR is goedgekeurd wil
  namelijk niet zeggen dat de inhoud ervan is getoetst en
  goedgekeurd. De wet vereist dat ook niet en dat is niet
  voor niets. Als dit namelijk wel het geval zou zijn heeft
  dit tot gevolg dat het in werking treden van dit soort
  installaties in de praktijk heel lang gaat duren, want dan
  moet alles worden nagelopen en getoetst voordat een
  bedrijf of een proces daadwerkelijk in gebruik mag worden genomen. En dat zou al snel enkele jaren per bedrijf
  of proces in beslag kunnen nemen en dat vinden bedrijven natuurlijk helemaal niet leuk. We zijn dan ook zeer
  benieuwd wat het hof in hoger beroep ermee zal doen.
   Op 2 oktober 2017 deed de Rechtbank Overijssel wederom een opmerkelijke uitspraak in een vergelijkbare
  zaak.37 Ook hier was overtreding van artikel 5 BRZO
  1999 ten laste gelegd en hier volgde een ontslag van alle
  rechtsvervolging. Nadere bestudering van het vonnis
  leert dat de rechtbank ook hier weer de redenering volgt
  dat nu het VR was goedgekeurd door de bevoegde
  instanties, waaronder in casu de Inspectie SZW, deze
  inspectie derhalve op de hoogte was van de gevolgde
  werkwijze en deze in stand heeft gelaten. Hoewel achteraf bezien kan worden vastgesteld dat de veiligheidsstudie onvoldoende is gebleken (er heeft immers een
  incident plaatsgevonden waarbij een persoon ernstig
  lichamelijk letsel heeft bekomen), heeft de verdachte alle
  in redelijkheid van haar te vergen zorg ter zake betracht,
  aldus de rechtbank. Van deze redenering heb ik reeds
  hiervoor aangegeven waar wat mij betreft de denkfout
  zit. Opmerkelijker is de overweging van de rechtbank
  ter zake de overtreding van artikel 5 BRZO 1999 in
  samenhang met artikel 6 van de Arbeidsomstandighedenwet. In dat verband overweegt de rechtbank dat
  
  37.
  Voor zover ik kon nagaan is deze uitspraak niet gepubliceerd.
   TBS&H 2018 | nr. 1
  
  53
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  gelet op hetgeen in artikel 6 Arbeidsomstandighedenwet
  wordt bepaald:
  ‘de nader te stellen regels die uitgevaardigd kunnen
  worden aldus telkens betrekking dienen te hebben op
  de werkgever. Een bevoegdheid tot uitbreiding van
  de normadressaat naar het begrip “degene die een
  inrichting drijft” is niet gegeven. Naar het oordeel
  van de rechtbank kan hetgeen krachtens artikel 6 van
  de Arbeidsomstandighedenwet bij algemene maatregel van bestuur (in casu het BRZO 1999) is uitgevaardigd slechts als economisch delict krachtens artikel 6
  van de Arbeidsomstandighedenwet worden aangemerkt voor zover dit de werkgever aangaat. De rechtbank concludeert dat verdachte in casu niet als werkgever in de zin van de Arbeidsomstandighedenwet
  kan worden aangemerkt, aangezien er geen arbeidsovereenkomst is tussen verdachte en het slachtoffer
  (…). Voorts stelt de rechtbank vast dat deze werknemer evenmin aan verdachte ter beschikking is gesteld
  als bedoeld in deze wet. De werknemer is in dienst
  van (…). Hij verrichtte werkzaamheden die buiten de
  expertise van verdachte vielen en om die reden waren
  uitbesteed aan een ter zake kundige bedrijf (…). Ten
  slotte stelt de rechtbank vast dat de onderhavige
  werkzaamheden niet werden uitgevoerd onder gezag
  van verdachte.’
  
  54
  
  Op grond hiervan komt de rechtbank tot de conclusie
  dat het bewezenverklaarde geen strafbaar feit oplevert
  omdat dit niet kan worden gekwalificeerd als een strafbaar feit in de zin van de Arbeidsomstandighedenwet en
  ontslaat zij verdachte van alle rechtsvervolging. Wederom slaat de rechtbank de plank mis. Het is juist dat hetgeen krachtens artikel 6 van de Arbeidsomstandighedenwet bij algemene maatregel van bestuur (in casu het
  BRZO 1999) is uitgevaardigd slechts als economisch
  delict krachtens artikel 6 van de Arbeidsomstandighedenwet kan worden aangemerkt voor zover dit de werkgever aangaat, echter in datzelfde BRZO 1999 is over dit
  onderwerp een expliciete bepaling opgenomen te weten
  artikel 3 BRZO 1999. Dit artikel luidt als volgt:
  ‘1. Indien de werkgever een ander is dan degene die
  de inrichting drijft, is het bij en krachtens dit besluit
  bepaalde van overeenkomstige toepassing op de
  werkgever voor zover het betreft de bescherming van
  de veiligheid en de gezondheid van de in het bedrijf,
  de inrichting of een onderdeel daarvan werkzame
  werknemers.
   2. De werkgever en degene die de inrichting drijft,
  geven onverminderd hun eigen verantwoordelijkheid
  gezamenlijk en in overleg uitvoering aan het bij en
  krachtens dit besluit bepaalde met betrekking tot de
  bescherming van de veiligheid en de gezondheid van
  de in het eerste lid bedoelde werknemers.’38
  
  Middels deze bepaling worden anderen dan werknemers, te weten werknemers in dienst van bijvoorbeeld
  contractors en zzp’ers expliciet onder het bereik van het
  BRZO 1999 gebracht. Dit is bewust gedaan omdat in
  BRZO-bedrijven heel vaak gebruik wordt gemaakt van
  gespecialiseerde bedrijven en de daar werkzame werknemers, en die bedrijven en hun werknemers zouden een
  veiligheidsrisico kunnen opleveren als ze niet onder de
  reikwijdte van het BRZO 1999 zouden vallen. Immers,
  ook zij moeten veilig werken om gevaar te voorkomen en
  te beperken, voorts dienen zij zelf te worden beschermd
  tegen de gevaren die aan het werken met gevaarlijke
  stoffen zijn verbonden. De rechtbank heeft blijkbaar
  alleen gekeken naar hetgeen daarover in artikel 6
  Arbeidsomstandighedenwet is opgemerkt en stelt dat
  een bevoegdheid tot uitbreiding van de normadressaat
  naar het begrip ‘degene die een inrichting drijft’ niet is
  gegeven. En dat is dus onjuist, want juist in de algemene
  maatregel van bestuur, het BRZO 1999, is die bevoegdheid expliciet gegeven in artikel 3. Blijkbaar heeft de
  rechtbank dit over het hoofd gezien, maar ook in deze
  zaak is hoger beroep in gesteld, dus afwachten maar.
   Ten slotte heeft de Rechtbank Oost-Brabant op 28
  november 2017 een belangrijke uitspraak gedaan waarbij
  een feitelijk leidinggever van twee bedrijven is veroordeeld tot twaalf maanden gevangenisstraf, waarvan zes
  maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee
  jaren voor het verspreid over een lange periode op verschillende manieren overtreden van de milieuwetgeving,
  alsmede het handelen in strijd met een opgelegde voorlopige maatregel.39 De overtredingen bestonden in het
  in 2014 lozen van bedrijfsafvalwater op het openbaar
  riool, waardoor de werking van het riool werd belemmerd. Het gevolg was dat daarna in het oppervlaktewater verhoogde waarden ammonium werden gemeten,
  hetgeen schadelijk is voor flora en fauna. Voorts werd
  afvalwater opgeslagen in een daartoe opgericht bassin
  zonder de daarvoor vereiste vergunning. Toen er vervolgens afvalwater uit dit bassin stroomde, heeft de verdachte nagelaten om voldoende maatregelen te treffen
  om te voorkomen dat hierdoor de bodem zou worden
  aangetast. Vervolgens heeft de verdachte in 2015 nagelaten een calamiteit, erin bestaande dat uit een mestvergistingsinstallatie grote hoeveelheden digestaat stroomden, te melden bij het bevoegd gezag. Het uitstromen
  van digestaat heeft vervolgens ook nog eens enkele
  dagen geduurd en ook toen heeft de verdachte nagelaten
  om maatregelen te treffen om verontreiniging van de
  bodem te voorkomen. Daarenboven heeft de verdachte
  tezamen met de rechtspersonen die hij bestuurde,
  gehandeld in strijd met een bevel van de officier van justitie betreffende de uitstroom van het digestaat, door die
  uitstroom niet tegen te gaan. Naar aanleiding hiervan
  overweegt de rechtbank dat:
  ‘uit het bewezenverklaarde handelen van verdachte
  blijkt van een groot gebrek aan respect voor het mili-
  
  38.
  In het BRZO 2015 is dit niet anders en is wederom in artikel 3 een vergelijkbare bepaling opgenomen.
  TBS&H 2018 | nr. 1
  
  39.
  ECLI:NL:RBOBR:2017:6173.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  eu en de (gezondheids-)belangen van omwonenden.
  Daarnaast geven de bewezenverklaarde gedragingen
  – met name gelet op de structurele aard ervan – blijk
  van een groot gebrek aan respect voor geldende
  regelgeving en voor aanwijzingen van autoriteiten.
  De biovergistingsinstallatie is over een lange periode
  intensief gecontroleerd door instanties. Daarbij zijn
  frequent overtredingen van voor de inrichting geldende regels vastgesteld. Verdachte komt bij dit alles
  naar voren als iemand die, overtuigd van het eigen
  gelijk, doorlopend dergelijke constateringen en conclusies betwist en zich confronterend opstelt. Daarbij
  legt verdachte bij voortduring de verantwoordelijkheid bij controlerende of beslissingsbevoegde instanties onder het ontkennen van de eigen verantwoordelijkheid voor handelingen die leiden tot ongewenste
  gevolgen voor met name het milieu.’
  Welnu, dat liegt er niet om en de gevangenisstraf lijkt
  dan ook op zijn plaats. Ook van deze uitspraak is appel
  ingesteld, dit keer door de verdachte en we zijn ook hier
  benieuwd of het hof het net zo erg vindt.
   Daarnaast heeft een artikel over wijdverbreide mestfraude in de NRC van 10 november 2017 het nodige stof
  doen opwaaien. ‘Boeren, transporteurs, mestverwerkers
  en handelaars in Brabant en Limburg zouden op grote
  schaal frauderen met mest. Ze rijden met lege vrachtwagen heen en weer, vervalsen administratie en omzeilen
  gps-controles.’ De NRC bracht de omvang van de fraude in kaart. ‘Wie niet meedoet, heeft geen werk’, aldus
  de NRC. Het artikel heeft aanleiding gegeven tot het
  stellen van Kamervragen, waarop de minister een plan
  van aanpak mestfraude heeft aangekondigd. Inmiddels
  ligt het plan er, waarbij onder meer de Rabobank alle
  ondernemers in de mest vraagt om een gedragscode te
  tekenen die in populaire bewoordingen erop neerkomt
  dat ze fraudevrij zijn. Als ondernemers weigeren om te
  tekenen of toch blijken te frauderen, kan dat gevolgen
  hebben voor de financiering. Ook wordt er gewerkt aan
  de invoering van een keurmerk en wordt door de overheid strenger gekeken bij het verlenen van subsidies die
  worden verstrekt aan bedrijven die frauderen. Ook zal er
  een taskforce ‘mestfraude’, bestaande uit het OM, de
  NVWA en de Omgevingsdiensten worden ingesteld om
  de handhaving effectiever te maken. Verder wordt het
  feit dat de sector aangeeft dat het een klus wordt om de
  achterban te overtuigen, maar dat dit allemaal wel nodig
  is, door de minister gezien als een positief signaal.
   Ondertussen is een rapport naar buiten gekomen met als
  titel ‘Mest onder de loep genomen. Onderzoek fraudepraktijken van beeld tot advies’, waarin, zo blijkt, al in
  2016 is vastgesteld dat door ‘agrarische ondernemers,
  intermediairs, adviseurs en mestverwerkers in gezamenlijkheid gefraudeerd wordt’. De fraude wordt grootschalig en georganiseerd genoemd en een aantal bij naam
  genoemde adviesbureaus werken mee aan de mestfraude, zo staat in het rapport. Deze conclusies sluiten vrijwel naadloos aan bij de uitkomsten van het hiervoor
  aangehaalde onderzoek door de NRC. Opvallend is echdoi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  ter dat de overheid ondanks het bestaan van het rapport
  ook na 2016 naar buiten toe heeft volgehouden niet te
  weten in welke mate met mest wordt gefraudeerd. Dit
  was zelfs nog het geval tijdens een hoorzitting in de
  Tweede Kamer in 2017 over de vraag of het bij mestfraude, zoals de sector zelf voortdurend stelt, slechts om
  een paar rotte appels gaat of dat er meer aan de hand is.
  De gang van zaken geeft op zijn minst te denken en zal
  ongetwijfeld worden vervolgd.
  Cybercrime
  Verzorgd door mr. J. Boonstra-Verhaert
  Wetgeving
  
  Er is de laatste maanden veel te doen geweest rondom
  de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten
  (Wiv), ook wel aangeduid als ‘sleepwet’ of ‘aftapwet’.
  De op 11 juli 2017 door de Eerste Kamer aangenomen
  wet zou in eerste instantie per 1 januari 2018 in werking
  treden. De planning van het raadgevend referendum, na
  initiatieven van studenten van de Universiteit van
  Amsterdam, heeft echter tot uitstel van de inwerkingtreding geleid. Op 21 maart 2018 zal het referendum
  plaatsvinden.
   Voor wat betreft de Wet computercriminaliteit III is de
  verwachting dat deze begin 2018 in werking zou treden
  niet uitgekomen. De Eerste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie had behoefte aan een tweede ronde in
  de schriftelijke voorbereiding van dit wetsvoorstel. Op
  5 september 2017 is nader voorlopig verslag uitgebracht
  en nu wordt gewacht op de nadere memorie van antwoord. Vooralsnog wordt uitgegaan van inwerkingtreding op 1 juli 2018.
  Jurisprudentie
  Een van de meest in het oog springende uitspraken van
  het afgelopen jaar is die van de Hoge Raad van 10 oktober 201740 in de zaak betreffende de examenfraude bij
  scholengemeenschap Ibn Ghaldoun. In cassatie werd
  geklaagd dat het hof foto’s van gestolen eindexamenopgaven en een gegevensdrager met daarop deze foto’s
  opgeslagen ten onrechte, althans ontoereikend gemotiveerd, heeft aangemerkt als door diefstal verkregen goederen ex artikel 416 Sr. In de bewijsoverweging van het
  hof licht het oordeel besloten dat een eindexamen, zowel
  in stoffelijke vorm als gefotografeerd en op een usb-stick
  geladen, dan wel geüpload naar een e-mailadres, individualiseerbaar en overdraagbaar is en een zekere economische waarde in het maatschappelijk verkeer vertegenwoordigt en daarmee als ‘goed’ is aan te merken in de
  zin van artikel 416 Sr. De Hoge Raad overweegt dat uit
  de bewijsvoering van het hof wel kan worden afgeleid
  dat schriftelijke eindexamenopgaven uit de kluis van de
  scholengemeenschap zijn weggenomen, maar daaruit
  kan niet worden afgeleid dat de ‘fotografische opnames
  40.
  HR 10 oktober 2017, ECLI:NL:HR:2017:2573.
   TBS&H 2018 | nr. 1
  
  55
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  van gestolen eindexamenopgaven’ en ‘een gegevensdrager met daarop opgeslagen afbeeldingen van eindexamenopgaven’ door diefstal zijn verkregen. Blijkens de
  bewijsvoering hebben het maken van de (digitale)
  afbeeldingen van eindexamenopgaven en het opslaan
  van die afbeeldingen op een gegevensdrager immers
  eerst plaatsgevonden nadat deze eindexamenopgaven
  waren weggenomen uit de kluis van de scholengemeenschap, zodat daaruit niet kan worden afgeleid dat ook
  die ‘fotografische opnames van gestolen eindexamenopgaven’ en ‘een gegevensdrager met daarop opgeslagen
  afbeeldingen van eindexamenopgaven’ zijn gestolen. De
  Hoge Raad vernietigt de uitspraak en wijst terug.
  56
  
  Witwassen & cryptovaluta
  In 2017 is een opvallend aantal uitspraken gedaan over
  het witwassen van criminele inkomsten via cryptovaluta.
   Zo zijn verschillende verdachten veroordeeld41 voor het
  witwassen met bitcoins die afkomstig zijn uit drugshandel via het darknet. Twee verdachten hebben ruim een
  half jaar grote hoeveelheden harddrugs, die werden verkocht op het darknet in ruil voor bitcoins, naar verschillende landen opgestuurd. De herkomst van deze bitcoins werd verhuld via een bitcoin mixing service, waarmee de ontvangen bitcoins werden gemengd en weer
  uitgedeeld. Op een gegeven moment is een van de verdachten zich toe gaan leggen op bitcoinhandel. Hij heeft
  op grote schaal bitcoins ingekocht waarvan is gebleken
  dat een groot deel ervan door derden op het darknet is
  verdiend. De bitcoins werden contant ingekocht en via
  bitcoinbeurzen verkocht, waarbij de verdachte een hoge
  provisie ontving. De verdachte verzocht zijn medeverdachten om te helpen het door hem per bank voor de
  bitcoins ontvangen bedrag te pinnen, zodat hij opnieuw
  contant bitcoins kon inkopen. Ook de modus operandi
  waarbij bitcoins werden ingewisseld tegen contant geld
  bij een bitcoinhandelaar die anonimiteit garandeerde om
  de criminele herkomst van de bitcoins te verhullen,
  heeft tot veroordelingen42 geleid. Met deze omzetting is
  de criminele herkomst van de bitcoins, die immers via
  de blokketen had kunnen worden herleid, verhuld.
  Onderzoek smartphone
  In een zaak voor het Hof Den Haag,43 waar een beroep
  werd gedaan op het zogenoemde smartphone-arrest,44
  bij onderzoek naar computerbestanden van het bedrijf
  en van verdachte zelf, is het betreffende verweer verworpen. Het hof overweegt dat met het onderzoek naar
  de computerbestanden uitsluitend is gekeken naar de
  factuurstroom van bedrijf C met zzp’ers en bedrijf C
  met bedrijf G, welke alle louter zakelijke transacties
  betreffen. Dat vanuit die facturenstroom enig zicht op
  het beschermd privéleven van de verdachte is geweest,
  is naar oordeel van het hof op geen enkele wijze gebleken, laat staan dat het onderzoek zo verstrekkend is
  41.
  42.
  43.
  44.
   Rb. Midden-Nederland 14 november 2017, ECLI:NL:RBMNE:2017:
  5711-5717.
  Rb. Rotterdam 8 november 2017, ECLI:NL:RBROT:2017:8988.
  Hof Den Haag 15 september 2017, ECLI:NL:GHDHA:2017:2649.
  HR 4 april 2017, ECLI:NL:HR:2017:584.
  TBS&H 2018 | nr. 1
  
  geweest dat een min of meer compleet beeld is verkregen van bepaalde aspecten van het persoonlijk leven van
  verdachte.
  Zeden
  De Hoge Raad heeft de vraag beantwoord of virtueel
  chatcontact onder het bereik van artikel 240a Sr valt.45
  Het ging in deze zaak om een schadelijke afbeelding die
  door verdachte via WhatsApp is verzonden naar een 13jarig meisje. De Hoge Raad overweegt dat het oordeel
  van het hof dat ‘gelet op het daadwerkelijke contact tussen de verzender en ontvanger op programma’s zoals
  Whatsapp’ sprake is van ‘vertonen’ in de zin van artikel
  240a Sr, juist is.
   In de uitspraak van de Hoge Raad van 12 december
  201746 worden eerdere overwegingen herhaald ten aanzien van de strafrechtelijke beoordeling van het op grote(re) schaal voorhanden hebben van kinderporno. Die
  uitgangspunten komen erop neer dat de steller van de
  tenlastelegging zich bij voorkeur zou moeten beperken
  tot het beschrijven van een selectie van een gering aantal
  (representatieve) afbeeldingen – zo mogelijk ten hoogste
  vijf – zonder in de tenlastelegging zelf enige aanduiding
  van of verwijzing op te nemen naar een wellicht grotere
  hoeveelheid waarvan die afbeeldingen deel uitmaken. In
  geval van bewezenverklaring van het handelen van de
  verdachte met betrekking tot een of meer van die in de
  tenlastelegging omschreven afbeeldingen kan vervolgens
  bij de straftoemeting rekening worden gehouden met
  het grootschalige karakter van het delict. De onderhavige tenlastelegging heeft, in afwijking van deze aanbevolen werkwijze, betrekking op onder meer 1.500 afbeeldingen, die – zonder nadere verduidelijking of herleidbaarheid tot die 1.500 afbeeldingen – in zes nader
  omschreven categorieën zijn onderverdeeld. De steller
  van de tenlastelegging heeft zich dus niet beperkt tot
  (een beschrijving van) een beperkte selectie van (representatieve) afbeeldingen. Uit de eisen die artikel 261 Sv
  in gevallen als de onderhavige stelt aan de dagvaarding,
  vloeit voort dat de tenlastelegging voor in het bijzonder
  de verdachte en de rechter ten aanzien van elk van die
  afbeeldingen, hetzij een voldoende concrete beschrijving
  dient te bevatten, hetzij de vindplaats van die beschrijving in het dossier dient te vermelden. De onderhavige
  tenlastelegging voldoet niet aan die eisen. Het oordeel
  van het hof dat de dagvaarding voldoet aan de eisen die
  de wet stelt, getuigt van een onjuiste rechtsopvatting.47
  In een zedenzaak heeft de Rechtbank Den Haag, anders
  dan de officier van justitie en de raadsman, geoordeeld48
  dat foto’s en filmpjes (te weten seksfilmpjes van minderjarigen, die de verdachte aan het slachtoffer heeft
  beloofd) zijn aan te merken als goederen in de zin van
  artikel 248a Sr, op grond van de Runescape-jurisprudentie49 van de Hoge Raad.
   45.
  46.
  47.
  48.
  49.
  HR 31 oktober 2017, ECLI:NL:HR:2017:2805.
  HR 12 december 2017, ECLI:NL:HR:2017:3124.
  HR 17 november 2015, ECLI:NL:HR:2015:3322, NJ 2017/217.
  Rb. Den Haag 25 september 2017, ECLI:NL:RBDHA:2017:11341.
  HR 30 januari 2012, ECLI:NL:HR:2012:BQ9251.
  doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  Dit artikel uit Tijdschrift voor Bijzonder Strafrecht & Handhaving is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor anonieme bezoeker
  
  Op 19 oktober 2017 heeft het Hof Amsterdam50 overwogen dat dat het plaatsen van de naaktfoto in een post op
  Facebook tot gevolg heeft gehad dat deze naaktfoto is
  verschenen op de newsfeed van vrienden en volgers en
  dat daarmee sprake is van toezenden als bedoeld in artikel 240 sub 2 Sr.
  De Rechtbank Midden-Nederland51 heeft een verdachte
  vrijgesproken die via Skype een kinderpornografische
  afbeelding had verzonden aan een ander en daarbij
  geoordeeld dat het enkel automatisch toegankelijk stellen van kinderpornografisch materiaal via een shared
  drive niet voldoende is om te komen tot bewezenverklaring van het aanbieden van kinderporno, nu het dossier
  onvoldoende aanknopingspunten biedt voor de conclusie dat dit een actieve keuze is geweest van de verdachte.
   Ten aanzien van het bestanddeel ‘een ontmoeting voorstelt’ uit artikel 248e Sr (grooming) overweegt de Rechtbank Gelderland52 dat ‘Uit de wetgeschiedenis volgt
  […] alleen dat een zekere vastheid/concreetheid is vereist. Dit betekent dat een zeker voorstel voor een ontmoeting (strekkende tot het verrichten dan wel ondergaan van seksuele handelingen) moet zijn gedaan en dit
  voorstel concreet moet zijn geworden door het verrichten van een handeling gericht op het realiseren van die
  ontmoeting. Naar het oordeel van de rechtbank is hieraan voldaan gelet op de voorgaande berichten en tot slot
  de omstandigheid dat verdachte en aangeefster zich
  onder meer ook daadwerkelijk naar de afgesproken plek
  hebben begeven (en elkaar zelfs ook daadwerkelijk hebben ontmoet).’
  
  Omkoping
  Verzorgd door mr. dr. E. Sikkema & mr. A. Verbruggen
  Hoger beroep oud-wethouder Roermond
  Op 20 december 2017 heeft het Gerechtshof Den Haag
  uitspraak gedaan in de geruchtmakende strafzaak tegen
  een oud-wethouder van Roermond.53 Het hof veroordeelt de verdachte ter zake van het schenden van zijn
  geheimhoudingsplicht (het lekken van vertrouwelijke
  informatie uit de sollicitatieprocedure voor een nieuwe
  burgemeester), het wederrechtelijk gebruik van stempassen en volmachtbewijzen en (anders dan in eerste
  aanleg) ook ter zake van witwassen. Van het ronselen
  van stemmen voor twee verkiezingen wordt de oud-wethouder (net als in eerste aanleg) vrijgesproken. Wel
  wordt de verdachte veroordeeld wegens het als wethouder aannemen van giften van een bevriende projectontwikkelaar en van drie andere lokale ondernemers. In het
  onderstaande beperken wij ons tot deze omkopingsfeiten.
  50.
  51.
  52.
  53.
  Hof Amsterdam 19 oktober 2017, ECLI:NL:GHAMS:2017:4648.
  Rb. Midden-Nederland 10 oktober 2017, ECLI:NL:RBMNE:2017:5057.
  Rb. Gelderland 11 oktober 2017, ECLI:NL:RBGEL:2017:5324.
  ECLI:NL:GHDHA:2017:3702.
   doi: 10.5553/TBSenH/229567002018004001007
  
  De ten laste gelegde giften betroffen onder meer bezoeken aan vastgoedbeurzen in Cannes en München,
  bezoeken aan WK- en EK-voetbalwedstrijden, bezoeken
  aan de vakantiewoning van de medeverdachte in SaintTropez, en reizen naar diverse steden. De reis- en verblijfkosten werden daarbij door de medeverdachte voldaan; de verdachte heeft achteraf in een aantal gevallen
  wel een bijdrage aan die kosten betaald, maar die betalingen dekten slechts een gedeelte daarvan. De reizen
  kunnen daarmee volgens het hof worden aangemerkt als
  giften in de zin van artikel 363 lid 1 Sr (oud).
   De verdachte ontkende dat hij door deze giften zou zijn
  bewogen tot een handelen of nalaten ten gunste van de
  medeverdachte in zijn functie van wethouder (een zogenoemde ‘tegenprestatie’). Bij de beoordeling van dit verweer betrekt het hof de omvang en de aard van de giften, het moment waarop de giften zijn gedaan, alsmede
  de voor de verdachte kenbare bedoeling van de medeverdachte. Het hof stelt vast dat het door de verdachte
  genoten voordeel een meer dan beperkte omvang had;
  het ging in een aantal gevallen om enkele duizenden
  euro’s per bezoek. Op het moment dat de giften werden
  gedaan was de medeverdachte betrokken bij een aantal
  grote vastgoedprojecten binnen de gemeente Roermond,
  terwijl de verdachte als verantwoordelijk wethouder veel
  invloed had op de besluitvorming en het verloop van die
  projecten. Voor de verdachte was dan ook kenbaar dat
  de projectontwikkelaar een groot belang had bij het op
  goede voet blijven met de verdachte en het tot stand
  brengen, in stand houden en verbeteren van een goede
  relatie. Het hof concludeert dat de oud-wethouder wist,
  dan wel minst genomen de aanmerkelijke kans heeft
  aanvaard dat de medeverdachte met dit doel heeft
  gehandeld. Anders dan het Openbaar Ministerie is het
  hof van oordeel dat (voor het overige) niet is gebleken
  van een concrete gunst of tegenprestatie die de verdachte zou hebben gegeven in ruil voor de giften; dat de
  medeverdachte daadwerkelijk door de verdachte is
  bevoordeeld of voorgetrokken kan niet worden vastgesteld. Ook ten aanzien van de giften die de verdachte
  heeft ontvangen van andere ondernemers oordeelt het
  hof dat niet is gebleken van een concrete gunst of tegenprestatie.
   Het ‘vriendschapsverweer’ dat door de raadsvrouw is
  gevoerd werpt volgens het hof geen ander licht op de
  giften en de (voor de verdachte kenbare) redenen waarom deze giften werden gedaan. Het hof onderkent dat
  de oud-wethouder en de projectontwikkelaar sinds lange
  tijd een hechte vriendschap hebben. Deze vriendschappelijke relatie is volgens het hof evenwel niet goed te
  scheiden van hun zakelijke relatie; beide hoedanigheden
  lopen in elkaar over. Deze vriendschap kan dan ook
  geen rechtvaardiging vormen voor het aannemen van de
  giften.
  