text: En de familie-hoofden stonden op en maakten al de touwen
  los, van zijn handen, van zijn voeten, van zijn hals. Toen zij
  ze allemaal los gemaakt hadden, tilden zij hem op en brachten
  hem in de voorgalerij en gaven hem sirih te kauwen. Toen hij
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  131
  
  gegeten had, vroegen zij hem: hoe is 't nu , oemboe, zullen
  wij u heden de boete betalen ?
  Maar I O. Xd. antwoordde: naderhand moet 't zijn, ik kom
  terug, dan zal ik 't komen aanhalen. Vervolgens de familiehoofden : waarheen wilt gij gaan ? En I O. X d. antwoordde:
  ik zoek de onbereikbare.
  Toen hij aldus gesproken had, ging hij heen; hij ging aan
  om te halen zijn slimoet, zijn hoefddoek, zijn sirih-tasch, zijn
  kapmes, zijn teerkost. Aldus nu, toen hij 't genomen had,
  ging hij wederom verder.
  En hij zag iemand, die paarden ging vastbinden in de beneden tuinen; en hij vroeg hem: waar komt gij vandaan, zeide
  die man, En I ü . Nd. antwoordde: ik kom van 't strand, zeide
  hij tot hem. «En waarheen wilt gij gaan?» En I O. Xd. antwoordde : ik ga op jacht. De man , die paarden ging vastbinden ,
  antwoordde: en waar gaat gij dan jagen?
  En I O. Xd. antwoordde: ik ga zoo maar wat, waar ook
  maar herten zijn.
   Hij, die paarden ging vastbinden in de benedentuinen, keerde
  nu terug naar de kampong. En I O. Xd. ging aan om te verbergen zijn slimoet, zijn hoofddoek, in 't dichte bosch. Hij
  ging weer terug uit 't dichte bosch, en hij klom naar de kampong; hij kwam in de voorpoort en hij zag kinderen, die aan 't
  djoengga-spelen waren in de voorgalerij. En I O. Nd. ging nu
  geheel de kampong in en hij zette zich boven op een vasten steen.
  De kinderen nu, die aan 't djoengga-spelen waren in de
  voorgalerij, riepen tot hem: ha mede-knaap, kom hier, clan
  zullen wij zingen.
  Maar I O. Xd. (zeide): ë, ik wil niet, ik kan niet d j o e n g g a
  spelen, ik kan niet zingen. Vervolgens de knapen: ha, kom
  maar, als gij geen d j o e n g g a kunt spelen, als gij niet kunt
  zingen, laten wij 't je dan leeren, dat gij kunt d j o e n g g a
  •spelen, dat gij kunt zingen, zeiden zij tot hem.
  En één der knapen ging naar beneden , een makker van die
  knapen van zooeven, welke d j o e n g g a speelden in de voorgalerij ; hij ging I O. N d. aan de hand leiden, hij sprak hem
  vriendelijk toe. Toen klom I O. N d. naar beneden en kwam
  in de voorgalerij; en zij gaven hem een d j o e n g g a : ha, hier
  vriend, speel nu op de d j o e n g g a en zing. I O. Xd. antwoordde: ik kan immers geen d j o e n g g a spelen.
   Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  132
  
  SOEMBANKKSCHK. VERHALEN.
  En de knapen, die zooeven d j o e n g g a speelden in de voorgalerij, grepen hem de d j o e n g g a af en sloegen hem ermee;
  de djoengga brak in stukken. Toen die d j o e n g g a stuk was,
  grepen zij hem en smeten hem op den grond.
  En de volwassenen hoorden de knapen lawaai maken in de
  voorgalerij. De volwassenen klommen nu naar beneden van
  boven uit huis: ha, wat is dat een lawaai van jullie? Toen
  antwoordden de knapen: deze knaap heeft de d j o e n g g a in
  stukken gebroken. En 1 O. N d.: zei heelemaal niets.
  Vervolgens zeiden de volwassenen: ga hem een touw halen,
  clan zullen wij hem binden en hem onder de voorgalerij plaatsen.
  Toen bonden de knapen hem; nadat zij hem gebonden hadden,
  duwden zij hem onder de voorgalerij; de omheiningen liepen
  geheel rond de voorgalerij; de deur van die omheining sloten
  zij toe.
   Toen zeiden de volwassenen: hij moet maar omzien naar een
  vervanger van de d j o e n g g a , dan pas geef hem eten, dan pas
  laat hem los, zeiden zij van hem. Toen antwoordde I O. Xd.:
  wat heb ik met een vervanger er van te maken ! ben ik 't die
  uw dj o e n g g a heeft gebroken? door uw kinderen is ze gebroken ;
  hoe is 't toch dat zij er mij mee sloegen en dat ze brak; wat
  mij betreft, ik kan geen d j o e n g g a spelen, zeide ik toch, ik
  kan niet zingen, heb ik toch gezegd.
  Toen antwoordden de volwassenen: schei jij daar binnen uit
  met praten, men zal een rijststamper voor je halen, je zoo
  meteen je hoofd in stukken slaan, zeiden zij tot hem.
  Toen 't nu middernacht was, zong I O. Xd., evenals hij
  gezongen had in de andere kampong.
  Er was nu een jonge man, die sliep op een hooge balei^,
  en hij hoorde hem zingen. En 's morgens stond hij op en
  vertelde het aan zijn ouders: afgeloopen nacht heeft de man,
  die door ons is gebonden, gezongen te middernacht; ik heb iets
  te zoeken, zeide hij; ik heb niet goed naar hem geluisterd in
  den afgeloopen nacht, terwijl hij zong; ik knikkebolde ook van
  de slaap en zoo sliep ik maar.
  Toen antwoordden de familie-hoofden: ai, je liegt, zeiden zij
  tot hem. Maar hij antwoordde: waarlijk, als ik lieg, zal ik
  sterven. Toen zeiden de familie-hoofden: ai, misschien is wel
  waar wat hij zegt.
   En 't was wederom nacht
  en zijfrom
  luisterden
  zelf, de06:12:56PM
  familieDownloaded
  Brill.com 07/14/2024
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCIIF. VEKIIALEX.
  133
  
  hoofden, hetzelfde als gehoord was door den jongen man
  gisteren nacht. Toen vroegen zij hem: was 't aldus, toen hij
  gisteren nacht zong? En de jonge man antwoordde: zoo was't,
  toen hij zong. «Naar waarheid was toch uw zeggen."
  En I O. Nd. zong wederom, hij zong niet veel; hij zeide in
  zijn zingen: als gij mij niet loslaat, de menschen hier morgen,
  dan komt buikloop met bloed, gij zult uitsterven, gij zult geen
  overblijfsel overlaten.
  Toen (zeiden) de familie-hoofden: hoor hem daar zingen, wij
  zullen morgen uitsterven, als wij hem niet loslaten; wacht
  morgen vroeg, dan zullen wij zijn touwen losmaken en hem
  loslaten.
  's Morgens vroeg nu, haalden zij hem uit de omheining
  onder de voorgalerij: wat bedoelt gij hier mee, zeide I O. Nd.
  Toen antwoordden de dorpshoofden: wij willen de touwen
  losmaken.
  • Maar I O. N d. antwoordde: laat toch, maak de touwen niet
  los, gij moet mij boete betalen, zeide hij, dan pas de touwen
  losmaken.
  Toen antwoordden • de menschen: ha oemboe, met hoeveel
  moeten wij u boete betalen, zeiden zij tot hem. En I O. N d.
  antwoordde: geef mij uitsluitend met «dikken mond» 47 stuks;
  vergulde oorhangers, 17 stuks; paarden wil ik niet, karbauwen
  wil ik niet, tamme varkens wil ik niet; wilde varkens met uitstekende slagtanden, 5 stuks; herten met gladde hoornen , 7
  stuks; dit slechts wordt door mij gevraagd; als gij mij dus
  boete wilt betalen, maak dan de touwen van mijn lichaam los.
   En de familie-hoofden antwoordden: wij zijn schuldig, wij
  hebben gedwaald, men moet hem boete betalen; wanneer wij
  hem geen boete betalen, zullen wij morgen uitsterven; welaan,
  betaal hem boete.
  Vervolgens maakten zij los de touwen van zijn handen , van
  zijn hals, van zijn voeten; zij maakten ze allemaal los. En zij
  zeiden tot hem: wilt gij nog ergens anders heengaan?
  En I O. Nd. antwoordde: ik moet nog ergens naar toe, ik
  zoek de onbereikbare; wat betreft deze dingen, door mij bevolen , ik kom naderhand terug, dan zal ik ze aan komen
  halen.
  Aldus vertrok hij uit die kampong. En hij ging aan om te
  halen zijn slimoet, zijn hoofddoek,
  zijn teerkost: drie stuks
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  134
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  waren er maar meer van zijn teerkost. Hij kleedde zich aan,
  hij deed zijn hoofddoek om; en wederom ging hij naar een
  andere kampong; nu was dan toch dicht bij de plaats van
  I Kahi, zijn zuster.
  En hij kwam in de'beneden tuinen, en hij zag menschen,
  die aan 't geiten hoeden waren op 't ruime veld. Toen vroeg
  'hij hen: ha geiten-hoeders, komt hier, ik heb u wat te vragen.
  Vervolgens zeide I O. Nd. tot hen: gijlieden zijt kinderen waar
  vandaan ? En die kinderen antwoordden: wij zijn kinderen van
  deze kampong hier. Vervolgens I O. X d.: welaan, daar gij
  kinderen van hier zijt, laten wij wat tollen in de beneden-tuinen.
  Maar die kinderen antwoordden: ë oemboe, wij willen niet,
  wij moeten geiten hoeden; als wij niet goed op de geiten
  letten, dan pakken ze de boschkatten.
   Toen antwoordde 1 0 . Nd.: waar zijn de verblijfplaatsen der
  boschkatten. En die kinderen antwoordden: zij zijn reeds weg,
  in 't dichte groote bosch is hun plaats. Maar I O. Nd. antwoordde: als ik ze zie, sla ik de boschkatten, tot de laatste
  toe, dood, opdat er geen boschkatten meer zijn zullen in dit
  dichte bosch.
  Toen zij een einde gemaakt hadden aan hun spreken, gingen
  de geitenhoeders heen. Maar I O. Nd. ging ergens aan om te
  verbergen zijn slimoet, zijn hoofddoek, zijn sirihtasch in een
  gat in den grond; daarna nam hij 't gescheurde doek, zoo
  dikwijls door hem aangedaan.
  Vervolgens klom hij naar de kampong; bij de deur gekomen:
  ik zal de deur maar ingaan, zeide hij. Maar bij die deur was
  I A p o e KSmi en zij zeide: O e m b o e N d i l o e , waar gaat
  gij heen? En I O. Nd. antwoordde: een oude vrouw, waar
  thuis behoorende zijt gij toch? En I A p o e K a m i antwoordde:
  mijn plaats is hier, ter zijde van de deur. Vervolgens I O. N d.:
  't is maar, dat wij 't weten. En hij ging verder en ging 't huis
  van een arme binnen. Er was een groote hond aldaar, zeer
  kwaadaardig was hij.
  En I O. Nd. ging in de voorgalerij zitten, er was nog
  niemand, die hem gezien had, slechts de hond was 't, die
  hem zag, en hij blafte, beet hem en wierp hem op den grond.
  De eigenaar van 't huis daalde af in de voorgalerij, en zeide:
  hoe hebben wij 't met dit kind, de hond heeft hem gedood.
   En men nam hem op en tilde hem in de voorgalerij. VervolDownloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  135
  
  gens zeide de eigenaar van 't huis: morgenavond zullen wij
  hem begraven; als wij hem begraven hebben , zullen wij gaan
  onderzoeken, wier kind deze doode is, door 't bijten van een
  hond.
  En de eigenaar van 't huis ging maar aan 't eten; maar de
  doode knaap was alleen slechts in de voorgalerij. Vervolgens
  kwam I A p o e K a m i in de voorgalerij en wekte I O. Nd. en
  zeide tot hem: O e mbo e X d i l o e , sta toch op, dicht bij is
  de plaats van I K a h i , uw zuster, sta toch op, neem uw mooie
  tol en uw gouden tollen-touw, morgen vroeg zult gij heengaan , ik zal u volgen , niemand zal mij zien.
   En des morgens vroeg daalde de huiseigenaar af in de voorgalerij, en I O. Nd. zat daar in de voorgalerij. Vervolgens
  zeide de huiseigenaar: ai, daar leeft de knaap toch; hoe is uw
  naam, zeide men tot hem. Toen antwoordde I O. Xd.: mijn
  naam, ik ben een wees, door den dood van mijn vader en
  moeder achtergelaten; dat is genoeg hiervan. Vervolgens zeide
  hij: welaan, hoe is 't, heer, is 't uwe gewoonte, hier in de
  hoofd-kampong, als een hond een knaap bijt in het een of
  andere dorp, betaalt gij hem dan geen boete?
  Vervolgens antwoordde 't kampong-hoofd: men betaalt hem
  wel boete. Toen antwoordde I O. Xd.: zoo zij het, daar een
  hond mij toch heeft dood gebeten, moet gij mij boete betalen.
  Maar de huiseigenaar antwoordde: daar gij toch niet heelemaal
  dood zijt, daar gij nu toch wederom leeft! Maar I O. Xd.
  antwoordde: als gij mij geen boete betaalt, dan zal ik u met
  dezen «mooien» tol werpen, en gij sterft. En de huiseigenaar
  antwoordde: wij zijn niet sterk genoeg meer (om ons te verzetten). Het kampong-hoofd ging nu spreken met 't hoofd van
  ieder huis en men kwam bij elkaar en beraadslaagde over 't
  samenbrengen van goederen, om boete te betalen aan den
  knaap, door den hond gebeten; hij heeft een boete opgelegd,
  omdat de hond hem gebeten heeft, (zeide men).
  De goederen waren geheel voltallig, en zij zeiden tot hem:
  welaan, neem toch deze goederen, opdat gij niet meer met
  ons te spreken hebt naderhand, zeide men tot hem.
  Maar I O. X d. antwoordde: laat 't voorloopig, met reizen
  houd ik nog niet op, er zijn nog twee kampongs, waar ik
  heenga; daarom wacht tot ik terugkom, dan zal ik aangaan
  om deze goederen te halen.
   Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  136
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  Toen hij klaar was met spreken: laat mij gaan, zeide I O.
  N d.; vervolgens ging hij heen, hij bereikte de deur en IA poe
  K a m i (zeide): gaat gij heen, Oemboe Ndiloe? En I O. Xd.
  antwoordde: ja, grootmoeder, ik ga heen !
  Toen hij klaar was met spreken, ging I O. Nd. haar voorbij,
  en hij ging aan om te halen zijn slimoet, zijn hoofddoek, zijn
  kapmes en hij verkleedde zich.
  Wederom ging hij verder; hij zag een kampong, zeer hoog
  gelegen was die. Hij kwam in de beneden tuinen en overnachtte
  aldaar, 't Was nu middernacht en I O. X d. was aan 't slapen.
  En I A p o e K a m i was daar aan de zijde van I O. Xd., zij
  was gezeten ; toen draaide hij zich om en stootte tegen I A p o e
  K a m i aan. Toen stond I O. Xd. op en hij vroeg: wie zijt
  gij toch? En I A p o e K a m i antwoordde: Oemboe Xdiloe,
  hebt gij vergeten ons gesprek van gisteren en eergisteren. Toen
  antwoordde I O. Xd.: werkelijk, zeide hij, Apoe Kami zijt gij,
  ai! En I A p o e K a m i zeide: als gij uit de kampong hier naar
  beneden gaat, als gij dan wederom een kampong ziet, dat is
  de plaats van I K a h i, uw zuster.
  Toen antwoordde I O. Xd.: als ik maar zie mijn zuster.
   Toen de aarde nu zichtbaar was geworden , en de zon scheen,
  was I A p o e K a m i verdwenen, zij werd n-iet meer gezien.
  Vervolgens ging I O. X d. naar een grot, hij zag daar een
  steenholte; vervolgens stopte hij er in zijn slimoet, zijn hoofddoek, zijn kapmes, zijn sirih-tasch. Toen hij 't verborgen had,
  ging hij naar buiten en klom naar de kampong.
  De menschen in de kampong waren bijeen, 'twas offerfeest,
  men slachtte karbauwen, men slachtte paarden, men slachtte
  varkens, men slachtte geiten, men slachtte kippen. En men
  zeide: schep de rijst op! I O. Xd., daar hij in de deur was,
  hoorde hen spreken: schep de rijst op, zeggende. Hij ging nu
  geheel naar binnen , hij keek naar 't groote huis en ging zitten
  in de voorgalerij.
  Er was nu een jonge man , naar beneden gekomen om een
  luchtje te scheppen in de voorgalerij. En hij zag I O. X d.: ha
  menschen in huis, geef sirih aan hem hier beneden in de voorgalerij. Toen antwoordden de vrouwen: wat voor man is dat,
  hé! Vervolgens de jonge man: 't is een mensch, hé! geef hem
  sirih , zeg ik.
  Maar de vrouwen in huis scholden: wat voor mannelijk
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMHANEESCIIE VERHALEN.
  137
  
  schaamdeel is dat toch, dat hij zoo achteraan komt. En I O.
  N d. hoorde het en hij antwoordde: ha mevrouw daarboven in
  huis, als gij mij geen sirih geeft, dan laat gij 't maar, mits
  gij maar niet scheldt.
   En de menschen in huis antwoordden: daar 't met u nu zoo
  is, dat gij zoo achteraan komt, daarom schelden wij u. Toen
  antwoordde de jonge man en zeide: wel als er geen sirih is,
  a!s gij dat zoudt zeggen, dat zou vrij wat beter zijn.
  Maar I O. X d. antwoordde: jonge man , neem gij niet op u
  te spreken, laat mij zelf maar spreken. Toen zeide I O. X d.:
  mevrouw daarboven, misschien is 't nu zoo met hem, dat hij
  rijst begeert, dat zult gij misschien zeggen; ik begeer toch
  geen rijst, ik begeer toch geen vleesch, ik kom zoo maar eens
  hier aan ; als gij mij geen rijst geeft te eten , laat 't dan.
  Toen antwoordden de familie-hoofden boven in huis, en zij
  zeiden tot hem: wie is dat toch daar beneden in de voorgalerij,
  hij schreeuwt en scheidt nooit uit. En I O. X d. zweeg, hij
  antwoordde niet.
  Maar de jonge man antwoordde: wie weet 't, misschien is
  't wel een vriend, een gescheurde slimoet wordt door hem gedragen , welke heelemaal niet goed is; een schouderslimoet is
  er niet.
  Toen antwoordden de familie-hoofden: wanneer is hij daar
  gekomen? 'Wie weet 't, wij weten zijn aankomst niet». Maar
  I O. N d. antwoordde: midden op den dag ben ik gekomen.
  Toen antwoordden de familie-hoofden: 't is iemand die komt
  stelen, en zoo niet, iemand, die komt spionneeren.
  Maar I O. Xd. antwoordde: als ik toch iemand ben, die
  spionneert, zult gij hier morgen uitsterven, als ik u kom
  beoorlogen.
  Maar de familie-hoofden antwoordden: waartoe zoudt gij in
  staat zijn? En I O. Xd. antwoordde: alleenlijk ééne tol.
   Toen antwoordden de familie-hoofden: wij zullen uw tol even
  afnemen. Maar I O. Xd. antwoordde: als ik afdaal op den
  grond, dan zal ik den tol slingeren, en gij zult uitsterven. Maar
  de familie-hoofden antwoordden : gebruik daar niet (zulke groote
  woorden), wij zullen u even dood maken. Vervolgens IC). Xd. :
  ik zeg 't dan toch maar.
  Toen antwoordden de familie-hoofden en zij zeiden: als gij
  ten tweede male nog eens spreekt, dan zullen wij even naar
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  138
  
  SOE.MBANEESCHK VERHALEN.
  beneden komen, en zullen u in stukjes hakken met kapmessen.
  Maar I O. Xd. antwoordde: waarom moet dat zoo, als ik
  spreek, zeide hij.
  En al de menschen in huis kwamen naar beneden en omringden hem en grepen hem en hakten hem. Maar 't kapmes
  vermocht niet tegen I O. Nd.; men sloeg hem met hout, hij
  stierf niet. Vervolgens zeiden de familie-hoofden: hoe hebben
  wij 't toch met hem! Wij hakken met kapmessen, hij gaat niet
  dood; wij slaan met hout, hij gaat niet dood ; wij smijten hem
  op den grond, hij gaat niet dood; wij binden hem met touwen,
  't blijft niet vast zitten; welaan laat ons trachten hem te verbranden met vuur.
  En men verzamelde veel hout; mannen, vrouwen, kinderen,
  grijsaards, allen stonden op. Toen men hout bij elkaar gebracht
  had, stapelde men 't op; vervolgens haalde men vuur er voor
  en deden dat in dat hout; toen 't vuur opvlamde, greep men
  I O. N d. en men smeet hem in 't vuur; hij verbrandde niet.
  Toen zeiden de familie-hoofden: nu weten wij niets meer.
   En men riep hem: heer vorst, kom hier in de voorgalerij,
  wij zijn schuldig, wij zijn van den rechten weg afgedwaald.
  Maar I O. Nd. antwoordde: dat is 't, ik zeide 't zooeven van
  te voren, ik was eerder dan 't geschil, ik was den tijd vooruit;
  als gij mij geen eten zoudt geven, zeide ik toch, maar gij
  huis-eigenaar, kampong-hoofd, gij waart nijdig, gij hebt mij
  gehakt, mij geslagen, mij verbrand met vuur, dat is 't, men
  moet mij boete betalen.
  En de familie-hoofden antwoordden: wij zullen niet dubbelhartig zijn; en zij zeiden: 't is omdat wij toornig waren, dat
  wij niet meer kenden den waren weg; welaan wij zullen schuldig
  zijn. En I O. Nd. antwoordde: als gij er maar in staat toe
  zijt (mij boete te betalen.). Toen antwoordden de_ familiehoofden : welaan, noem 't maar op.
  En I O. Nd. noemde 't op: aldus zeg ik, oorhangers met
  voeten, duizend en vijftig; drie kudden paarden; evenveel karbauwen; zeven en zeventig herten, met rechte hoornen; dertien
  geiten, met hoornen van twee vingergeledingen lang; dit is
  alles wat door mij gevraagd wordt.
  En de familie-hoofden antwoordden: zoo zij 't, want wij zijn
  schuldig. Toen vroegen zij hem: hoe is 't, zullen wij 't u heden
  geven? Maar I O. Nel. antwoordde: wacht maar, wanneer
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCI1K VERHALEN.
  139
  
  teruggekeerd is mijn paard, wanneer wederkomt mijn lichaam.
  En de familie-hoofden antwoordden: welaan, zoo zij 't, eet
  rijst en drink water, opdat gij in vrede kunt gaan. En I O. Nd.
   antwoordde : gelijk gij wilt; ik zal hem te eten geven, als gij
  tot mij zegt; te drinken geven, als gij tot mij zegt, dan zal
  ik niet «neen» zeggen.
  Toen grepen zij één varken, 't was wel vet; en zij slachtten
  het. Toen zij 't aldus geslacht hadden, brandden zij het; toen
  zij klaar waren met branden, hakten zij 't open, en haalden
  den lever er uit en zij keken naar zijn teeken; goed is 't teeken
  van 't varken, zeide men. Toen zij dit bekeken hadden, hakten
  zij dat varken in stukken en kookten het. Toen 't gaar was,
  schepten zij op, toen pas riepen zij I O. Nd.: klim in huis,
  zeiden zij tot hem. Men spreidde witte matten uit op de zitplaats en hij ging er op zitten. Toen hij gegeten had, bracht
  men zijn sirih naar hem toe.
  Toen hij sirih gekauwd had: laat mij gaan , zeide I O. N d.;
  en hij daalde af boven uit 't huis, hij daalde af in de voorgalerij; toen hij afgedaald was in de voorgalerij, daalde hij af
  op den grond en ging heen.
  En I O. X d. bereikte de poort en wachtte daar even; en
  I Apoe KSmi zeide tot hem: Oemboe Ndiloe, gaat gij daar?
  En I O. N d. antwoordde: ik ga maar. Hij stond op en ging
  heen; hij ging aan om te halen zijn slimoet, zijn hoofddoek,
  zijn sirih-tasch, zijn kapmes. En hij verkleedde zich; toen hij
  zich verkleed had, keek hij naar de k a m b a n b a n g onder in
  zijn sirih-tasch: er was er maar één meer. En I O. N d. zeide:
  er is genoeg, tot ik 't bereik.
   Hij ging nu uit 't bosch weg; hij ging weer verder; hij volgde
  den grooten weg.
  Toen hij in de voor-tuinen gekomen was, zag hij niemand.
  En I O. Nd. ging ergens verbergen zijn hoofddoek, zijn
  slimoet in een gat in den rivieroever, slechts dé mooie tol werd
  door hem meegenomen.
  Hij ging recht door naar boven naar de kampong, hij kwam
  bij de poort en zag iemand aan 't weven. En hij wond zijn
  tol op en hij zeide bij de poort daar: deze strakjes, als dit is
  de kampong, de plaats van I Ram b o e K a h i , mijn zuster,
  dan werp ik haar met den tol en geen ander.
  Hij ging nu de kampong geheel binnen, hij ging en hij zag
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  140
  
  SOEMBANKESCHE VERHALEN.
  iemand wevende onder 't huis, en hij zeide: ho, als dit I
  K a h i is, mijn zuster, die aan 't weven is, verscheur haar
  weefgetouw, verbreek haar weefklos, breek haar groote teen.
  En hij ging een weinig achteruit, hij was ver van haar; toen
  wierp hij dien tol, hij mikte op haar, die daar aan 't weven
  was onder 't huis. En hij raakte I Ra m b o e K a h i , hij brak
  haar groote teen, haar weefgetouw scheurde hij, haar weefklos
  brak hij, haar weefkam brak hij.
  Toen de tol I K a h i geraakt had, scheurde hij ook haar
  weefgetouw. En I R. K. was zeer boos, zij schold ook.
   En I R. K. zeide: ga mij eens grijpen daar ginds dien knaap,
  dat stomme manlijke schaamdeel. die mijn voet heeft gebroken.
  En de groote menigte greep hem. Toen sloeg I R. K. hem,
  zij gebruikte rottan. Toen zij hem geslagen had, zeide zij tot
  hen en zij bonden hem juist voor de plaats, waar men (uit 't
  huis) naar beneden gaat.
  En I R. K. zeide: laat mij een ladder van hem maken, waar
  ik mee opklim en waar ik mee afdaal, want hij heeft mijn
  voet gebroken , ik ben niet sterk meer om te loopen.
  Toen men hem gebonden had bij de afdaal-plaats, en de
  nacht gekomen was, zij allemaal werden niet wakker. En I O.
  N., toen 't nu middernacht was geworden , zong hij:
  dit was 't einde van uw gesprek,
  toen zij verscheurde,
  het roode goed,
  toen zij ze plantte,
  één handvol k a m a n g g i h o e ,
  juist voor de afdaal-plaats.
  Maar I R. R. werd niet wakker; er ging nu voorbij een
  maand, twee maanden , en toen was er een oude man, met
  vuile beenwonden. En I R. K. daalde af op den grond: ik ga
  naar achteren, zeide zij. Toen zeide de oude: ha Rümboe Kahi,
  kom eens hier, ik heb iets te vertellen, 't is wat goeds.
  Maar I R. K. antwoordde: ë: ik wil niet, je wonden stinken.
  Tóen antwoordde de oude: gij moet zoo niet zijn, kom maar
  hier, blijf dan boven den wind.
   En I R. K. ging naar hem toe, en de oude zeide: ha,
  Ramboe Kahi, kauw mij een sirih-pruim. Toen zij die gekauwd
  had, vroeg hij haar: hoe is 't, toen gij hierheen zijt gekomen,
  is er toen door u een knaap
  achtergelaten?
  En I R. 06:12:56PM
  K. antDownloaded
  from Brill.com 07/14/2024
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  141
  
  woordde: er was er wel een, hij zal wel dood zijn, Toen
  antwoordde de oude: daarom, hoor wat ik te zeggen heb, ga
  straks en slaap overdag, straks in den avond, word dan wakker.
  Vervolgens zeide I R. K.: ja.
  Alzoo ging zij en sliep; de avondschemering viel en zij werd
  wakker. Toen al de menschen gegeten hadden, zeide I R. K.:
  gij allen, gaat slapen , kletst zoo niet, ik knikkebol nu al.
  Toen 't nu precies middernacht was geworden , zong I O. X d.:
  't is tevergeefsch geweest,
  dat ik hier gekomen ben,
  eten, eet ik niet.
  water drink ik niet;
  't zal misschien wel waar zijn,
  •
  zeide ik toch ,
  toen zij mij scheurde,
  het roode goed,
  toen zij plantte,
  één handvol k a m a n g g i h o e.
  Toen I R. K. 't gehoord had, stond zij vlug op, van boven
  uit 't huis, en zij ging naar hem toe, en omhelsde hem; zeer
  weende I R. K.
  Maar I O. Xd. zeide: dat ben ik niet! «Neen, zeg de waarheid, broeder, opdat ik 't wete; meer dan schuldig ben ik,
  meer dan schuldig ben ik.
   Toen antwoordde I O. X cl.: ik ben 't toch; neem hem mee,
  terwijl gij dat vroeger van mij zeidet, maar mijn naamgenoot:
  gooi dat kind weg, die schurftige paardennek, zeide hij van
  mij; die ben ik toch.
  Maar 1 R. K. weende zeer, zeer veel medelijden had zij met hem.
  Toen riep zij haar man: maak los de touwen van uw jongeren broeder, zeide zij.
  En al die menschen aldaar, kwamen naar beneden: maak
  de touwen los, zeiden zij. Zij maakten de touwen los, zij waren
  er niet toe in staat. En I R. K. zeide: breek mij toch de
  touwen, ik ben schuldig tot aan mijn lendenen, ik ben schuldig
  tot aan mijn nek.
  Toen antwoordde I O. Xd.: ik weet het! En I R. K. zeide:
  welaan zegt wat gij begeert. «Zijt gij er toe in staat, als ik
  het zeg?» Maar I R. K. antwoordde: als gij 't maar zegt!
  Toen antwoordde I O. Xd.: de goederen voor 't schuldig
  
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  142
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  zijn tot aan de lendenen , naar gij zeidet, die goederen neem
  ik voor mijn rekening; schuldig tot aan mijn nek, naar gij
  zeidet, die eveneens; alleenlijk 't paard met zwarten kop, geef
  mij dat; dan zullen de touwen losgaan.
  En I R. K. antwoordde: er is een paard met zwarten kop
  onder mijn huis, ik zal 't u geven.
   Toen zeide I O. Nd.: maakt de touwen los. En zij gingen
  en zij maakten ze los; toen zij ze losgemaakt hadden, haalde
  I R. K. voor hem een pas gevlochten mat en spreidde die uit
  in de voorgalerij. En zij riep hem: Oemboe, meester, kom
  hier in de voorgalerij.
  Maar I O. N d. wilde niet. Toen riep I R. K. menschen:
  gaat mijn broeder daar beneden op den grond opnemen, tilt
  hem in de voorgalerij.
  Toen zij hem in de voorgalerij getild hadden, zeide I R. K.:
  ik zal mij verzoenen met mijn broeder, daar hij zweette hierheen , daar hij gekomen is, daar hij voorbijgaande bezocht heeft
  al de vele kampongs.
  En men ving één jonge karbouw, een handlengte waren zijn
  hoornen; om zijn voeten koud te maken (zijn vermoeidheid te
  doen ophouden), zeide men.
  Toen men geslacht had, toen men gegeten had, nam I R. K.
  een kruik, zij ging water scheppen. En I O. Nd. zeide: ha
  zuster, wacht ik ga mee, ik ga de paarden drinken geven,
  zeide hij tot haar. «Kom dan, zeide zij». En hij ging en leidde
  't paard aan een touw mee. Toen zij bij de rivier gekomen
  was, schepte I R. K. water. Maar I O. N d. volgde de rivier
  stroomopwaarts; en hij zag een klein pinang-boompje, één span
  hoog maar. Hij trok 't uit en bracht 't naar huis. Toen hij thuis
  gekomen was, en zijn paard had vastgebonden, zocht hij een
  steekschoffel. Hij zag een steekschoffel en hij groef een gat voor
  den pinang en hij plantte den pinang recht voor den hoek van
  't dak en hij goot 's morgens en 's avonds; dit was al de inhoud
  van zijn werk.
   Toen 't langzamerhand een beetje hoog was geworden , als
  een jonge klapperboom, toen zeide I O. Nd.: ha zuster, stamp
  mij reisvoorraad, ik zal een boomhuisje maken voor dezen
  pinang; ik zal er spelen, zeg ik.
  En zij stampte hem reisvoorraad. En I O. Nd. maakte een
  boomhuisje in dien pinangboom.
  hij 't 07/14/2024
  boomhuisje
  geDownloaded Toen
  from Brill.com
  06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBOENEESCHE VERHALEN.
  143
  
  maakt had, vroeg hij I R. K.: ha zuster, is de reisvoorraad
  daar, zeide hij tot haar: «.'t Is er, zeide zij hem». «Hoeveel
  kleine mandjes?, zeide hij tot haar. En I R. K. antwoordde:
  twee mandjes. Maar I O. Nd.: 't is niet voldoende, zeide hij
  haar; stamp er nog wat anderen bij, acht mandjes, zeide hij
  tot haar.
  En I R. K. antwoordde: wacht maar, wij zullen wel wederom
  voor u stampen. Toen zij de reisvoorraad gestampt had, toen
  er evenveel waren als hij bevolen had, zeide I R . K.: dit hier
  is uw reisvoorraad, gisteren en eergisteren door u gevraagd.
  En I O. Nd. antwoordde: breng 't hier, zeide hij haar. Zij
  nu bracht die reisvoorraad; toen hij 't aangenomen had, bracht
  hij 't naar boven in 't boomhuisje.
  Toen hij gekomen was in 't boomhuisje, was hij er nog den
  volgenden nacht; weer den volgenden nacht was die pinangboom langzaam hooger geworden. Wederom een nacht, was
  hij zoo hoog als een klapperboom.
  En I R. K. daalde af op den grond: hoe heb ik 't nu met
  mijn broeder, hij kan niet meer naar beneden komen, want
  zeer hoog is de pinangboom; zeer weende I R. K.
   Maar I O. Nd. zeide: laat uw hart niet treuren, Ramboe
  Kahi, mijn zuster! ik ga naar boven om te halen de dochter
  van mijn oom, boven in den hemel.
  Toen hij dit gezegd had, werd die pinang-boom langzaam
  hooger en hooger, bijna raakte hij den hemel.
  Maar I R. K. riep menschen bij elkaar: wij zullen den pinang
  omhakken, zeide hij. Al de menschen kwamen, iedere vorst,
  al haar familie; allen waren voltallig.
  En I R. K. zeide: slijpt al de bijlen, dan zullen wij dien
  pinang omhakken, die tot toornens worden toe hoog is.
  De eene rij maakte zich op, men hakte, men vermocht er
  niets tegen; de bijlen waren alsof ijzer op ijzer hakte. Dit
  eene gelid week ter zijde. Wederom kwamen twee gelederen;
  men hakte, men vermocht er niets tegen ; gelijk als zij die 't eerst
  gehakt hadden en niet vermochten.
  De twee gelederen weken ter zijde; wederom maakten zich
  op vier gelederen; men hakte, geen van allen vermocht iets.
  De vier gelederen weken weer achteruit; acht gelederen maakten
  zich weer op, men hakte, men vermocht niet. Men week weer
  terug: laat 't nu maar, zeide men, 'tis afgeloopen.
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  144
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  En I R. K. zeide tot de mcnschen, door haar verzameld:
  zoo is 't nu, de eene rij maakte zich op, men vermocht niets;
  allen hebben zich opgemaakt, men vermocht niets; keert terug
  naar uw kampong.
  En I R. K. ving een gecastreerde karbouw en slachtte hem;
  opdat eten de door mij verzamelde menschen, zeide zij.
  Toen al de menschen gegeten hadden , gingen al de door haar
  verzamelde menschen heen.
   De pinang nu, waar I O. X cl. in geklommen was, bereikte
  den hemel, hij ging voorbij de eerste verdieping; er was daar
  een kampong. En de menschen aldaar: waar gaat gij heen,
  Oemboe Ndiloe? zeide men tot hem. En I O. Xd. antwoordde:
  ik ga naar oom. 't Kampong hoofd antwoordde: als gij de
  dochter van uw oom meebrengt, kom dan hier aan om te halen
  haar geleide slaven.
  En de pinang werd wederom hooger, en bereikte wederom
  een verdieping; er was een kampong daar. Het kampong-hoofd
  zeide: ha Oemboe Xdiloe, waar gaat gij heen? En I O. N d.
  antwoordde: ik ga trouwen de dochter van mijn oom. Toen
  antwoordde het kampong-hoofd: als gij haar trouwt, dan ben
  je werkelijk een kerel; kom dan aan om haar rijpaard te halen.
  En I O. N d. antwoordde; welaan !
  Die pinang nu werd wederom hooger; hij bereikte een andere
  verdieping. En 't kampong-hoofd aldaar zeide: ha Oemboe Ndiloe,
  waar gaat gij heen? En I O. Xd. antwoordde: ik ga rijpe
  pinang brengen aan oom.
  En 't kampong-hoofd antwoordde: als gij meebrengt uw nicht,
  dan ben je werkelijk een kerel; kom dan aan om een hond
  voor haar te halen, dat die bewake haar kampong. Vervolgens
  I O. Nd.: zoo zij 't.
  Die pinang nu werd wederom hooger, hij bereikte de kampong; die kampong was de plaats van zijn oom. En I O. Nd.
  ging en overnachtte in de voortuinen , twee nachten , vier nachten.
  Des morgens waren er meisjes, welke water gingen scheppen,
  twee. En I O. N d. zag ze en hij zeide: dames, waar gaat gij
  heen ? Toen antwoordden die meisjes: wij gaan water scheppen.
   Vervolgens I O. Nd.: kom eens even hier aan. Fin hij vroeg
  haar: wat doet men boven in de kampong, 'tis zoo stil, men
  maakt geen gerucht.
  Toen antwoordden de meisjes:
  hij is ziek, de heer, bovenin
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  145
  
  de kampong; voltallig zijn alle menschen daar, de bevolking
  der geheéle aarde; de heer zegt: als er iemand is, die medicijn
  heeft, als ik beter word, dan geef ik hem mijn dochter.
  En die meisjes spraken wederom: maar er is niemand, die
  een medicijn kent, zeiden zij tot hem. Toen antwoordde I O. Nd.:
  als ik daar was, dan zou hij wel beter worden.
  Vervolgens de meisjes: heer, laten wij water gaan scheppen,
  zeiden zij tot hem. En I O. Nd.: ga dan maar water scheppen.
  Toen zij teruggekeerd waren van 't water scheppen: heer daar,
  laat ons heengaan. En I O. Nd.: dames, als gij straks boven
  in de kampong komt, volgt dan niet mijn spreken van zooeven,
  ik schertste maar.
  Toen zeiden de meisjes: 't is goed zoo. En die meisjes kwamen
  boven in de kampong en zij spraken tegen de menschen en
  zij zeiden: daar beneden is iemand, één maar. »Waar is hij?"
  zeide men tot haar. En zij antwoordden: hij is in de voortuinen.
   «Wat zegt hij?» Die meisjes antwoordden: hij zeide tot ons
  terwijl hij vroeg: waarom maakt men daarboven in de kampong
  geen gerucht; en wij antwoordden en zeiden tot hem: de heer
  is ziek. «Wat voor ziekte», zeide hij. En wij antwoordden:
  ziek in zijn keel; wij hebben hem ook verteld, de bevolking
  der geheele wereld is er voltallig, niemand heeft medicijn, of
  kan hem beter maken; «als ik beter word, geef ik hem mijn
  dochter, zegt hij, zeiden wij tot hem».
  Toen antwoordde I O. N d. de oom: ha, ga hem roepen. Hij zond
  een familie-hoofd en deze ging naar de beneden-tuinen en zag
  hem en zeide tot hem: heer, kom toch, zegt tot u de heer boven
  in de kampong. Toen zeide I O. N d.: 't is goed. En I O. Nd. nam zijn
  hoofddoek, zijn slimoet, zijn sirih-tasch en klom naar de kampong.
  Toen hij in de kampong gekomen was, haalde men voor
  hem een witte mat, en spreidde die uit in de voorgalerij en
  men gaf hem zijn sirih. Toen hij sirih gekauwd had, sprak de
  zieke man boven in huis. En I O. Nd. hoorde hem en zeide:
  dit heb ik toch zooeven gezegd: vertelt 't niet aan de menschen
  boven in de kampong; ik scherts maar, zeide ik toch. Maar
  daarom, omdat de vorst 't nu toch reeds gehoord heeft: laten
  wij trachten eens naar hem te zien. Vervolgens daalde I O. N d.
  af onder 't huis en maakte los 't hengelsnoer en hij liet 't vieren ;
  h'J ging langs al de palen, hij klom in huis; hij was klaar met
  den vloer, hij klom boven op het zoldertje, op de latten, op
  Dl. 68.
   10
  
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  146
  
  soF.MBANEF.srnr-: VERHALEN.
  de sparren, totdat hij neerdaalde juist voor den zieken man.
  Toen hij bij den zieken man gekomen was, stak hij zijn hand
  in diens mond en haalde de haak er uit; toen hij die haak er
  uit gehaald had, legde hij die naast den zieken man.
  Toen zeide I O. N d.: dit was het, 't hengelsnoer dat geheel in de
  war was, de haak deed pijn. Toen antwoordde de zieke man:
  als 't dat dan maar is, ik ben beter, ik zal u mijn dochter
  geven, zeide hij tot hem. En I O. X d. antwoordde: zoo zij't,
  zeide hij.
  Vervolgens dacht I O. X d. na in zijn hart; toen hij nagedacht
  had. vroeg hij: wanneer zal ik de kamer ingaan, oom? En de
  oom antwoordde: morgen avond. Toen antwoordde I O. Xd.:
  zend mij slaven, ik ga pinang halen, ze zijn beneden in de
  beneden-tuinen, vijf trossen. Maar zijn oom zeide: laten 10
  menschen gaan en u vergezellen.
  En I O. X d. ging vooruit. Hij kwam in de beneden-tuinen
  en toonde hen de pinang: neem deze mee, zeide hij tot hen,
  één tros drage twee menschen. Aldus kwam I O. Xd. in de
  kampong: oom, zeide hij tot hem, laat de dorsch-matten uitspreiden, opdat wij er de pinang opleggen.
  Terwijl men zijn woorden volgde, spreidde men uit een dorschmat. En zij legden die pinang er op; toen zij 't er op gelegd
  hadden zeide I O. X d.: ha oom, kom in de voorgalerij, bekijk
  eens die pinang, En zijn oom daalde af in de voorgalerij en
  zat leunend op de trap.
   En I O. Xd. zeide: kijk er zoo meteen naar, oom! Toen
  beval I O. X d. die menschen, met hun tienen: gaat hout snijden,
  om die pinang er mee te slaan. En die menschen gehoorzaamden.
  Vervolgens gingen zij ze slaan op de dorschmat. De eerste
  vrucht, werd goud.
  En wederom sloegen zij op de volgende vrucht, 't werden
  rijksdaalders. En de vrucht, welke er weer op volgde, werd
  louter gouden oorhangers. En de vrucht, welke er wederom
  opvolgde, werd louter dubbeltjes. En de laatste vrucht, werd
  louter centen/ De ranken: sommigen tot gouden kettingen;
  sommigen tot zilveren kettingen ; sierkettingen werden sommigen.
  Toen alles afgeloopen was, zeide I O. Xd.: oom, kijk dan
  eens, dat is mijn rijkdom.
  En zijn oom antwoordde: werkelijk, werkelijk, kind! uws
  gelijke is er niet; er is nog nooit eenig vorst geweest die een
  Downloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  147
  
  dorsch-mat uitspreidde, gij zijt de eerste, welke ik zie, die
  uitspreidt een dorsch-mat om er iets in te bergen.
  En zijn oom overdacht in zijn hart, en hij zeide bij zichzelf:
  laat ik haar geven ivoor, m o e t i s a l a , mijn dochter; ik zal
  haar geleide-slaven geven, alleen vrouwen , twaalf; zeven knapen;
  dat is genoeg, een voldoende prijs voor die goederen.
  Toen sprak hij tot I O. N d.: ha, Oemboe Ndiloe, straks in
  den avond, ga dan de kamer binnen. Des morgens vroeg strikte
  men hem drie karbauwen, en men vierde feest.
   Toen de zon halverwege haar stijgen was, zond de schoonvader van I O. Xd. slaven uit, en zij gingen de menschen bij
  elkaar roepen; hij riep al zijn familie, tot de verst verwijderde toe.
  Toen de menschen gekomen waren, zeide de schoonvader
  van I O. Xd.: al mijn familie hoort, gij allen! ik heb mijn
  dochter uitgehuwelijkt. En zijn familie antwoordde: wat zou
  dat zijn, als 't maar een man is.
  Toen men geslacht had, zeide zijn oom: geef ieder zijn deel,
  alle de verzamelde menschen. Maar de eene, is 't deel van ons
  menschen hier in de kampong. Toen men gegeten had. zeide
  zijn oom: breng naar beneden de gongs, één stel ka b o e b o e l o e , één stel k a t a l a , één stel n g g a h a , één dans-trom,
  één hand-trom. Toen zij al die gongs naar beneden hadden
  gebracht, deden al de menschen hun mooie kleeren aan; de
  mannen hun hoofddoek met een punt van achteren afhangend,
  de vrouwen de hoofddoek met een punt omhoog stekend;
  men deed kin-banden om, men stak kammen op 't hoofd.
  En I O. X d. daalde af in de voorgalerij, hij deed zijn mooie
  kleeren aan, zijn slimoets waren zilveren slimoets; zijn lendendoek was een zijden lenden-doek, zeer mooi was ze; zijn buiktouw was een rood touw; zijn hoofddoek was een hoofddoek
  van louter goud; eveneens zijn sirih-tasch ; eveneens zijn kalkpotje; zijn kapmes had een gouden handvat.
  En de menschen sloegen op de gongs, uitsluitend jonge
  mannen.
   En I (). Xd. was de eerste die danste; toen hij geëindigd
  had met dansen, ging hij in de voorgalerij zitten. Toen zeide
  zijn schoonvader: hoort, al mijn familie, ziet daar mijn neef,
  die getrouwd heeft mijn dochter. En al de menschen zeiden:
  ai, ha, werkelijk, zijns gelijke in schoonheid is er niet.
  Toen men dit gezegd had,Downloaded
  danstenfromalBrill.com
  de mannen,
  07/14/2024dansten
  06:12:56PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  148
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  de vrouwen; vier maanden deed men niets dan feestvieren.
  En de dochter van dien vorst, kwam naar beneden om te
  dansen; haar kleederen waren als de kleederen van I O. Nd.
  En al de menschen zeiden: zeer schoon is deze vrouw, zij kan
  uitstekend dansen.
  Toen zij gedanst had, klom zij in huis bij de metgezellen
  van I O. Nd. En I O. Nd. zeide: ïs 't familie van uw vader, allen,
  die hier verzameld zijn? Die vrouw antwoordde: 't is allemaal
  familie, andere menschen zijn er niet. Toen zeide I O. Nd.:
  ik houd van hem, zeg ik. En hij nam goud, vier manden en
  hij bracht ze beneden in de voorgalerij en hij schepte 't met
  zijn handen en strooide 't op het plein. Al de menschen plukhaarden, terwijl zij 't oppakten. Toen hij klaar was met strooien
  en al de menschen 't hadden opgeraapt, toen zeide I O. Nd.:
  zoo doe ik nu, een arme jongen.
  Toen men klaar was met feestvieren en de vierde maand verstreken was, ging de geheele familie naar hun kampongs. En
  I O. Nd. zeide: vader, laat mij teruggaan naar mijn kampong.
  Haar rader ai'jiwcw.ri'te: overomrg-en,. zeide h.i,i tot hem. Toen
  antwoordde I O. Nd.: dat is goed.
   En zijn schoonvader strikte wederom één karbauw en slachtte
  hem. Toen men gegeten had, maakte men zich gereed en ging
  naar de beneden-tuinen en men kwam bij den pinang-boom
  en klom er in; de slaven, die met hem meegingen, klommen
  allemaal in dien pinang-boom in 't huisje.
  Toen zeide I O. Nd.: zak naar beneden, pinang! En die
  pinang-boom ging langzaam naar beneden. Hij nu ging aan in
  de kampong , hij ging aan om haar hond te halen.
  Toen zeide I O. Nd.: daal wederom, pinang! En hij ging
  aan om haar een rijpaard te halen.
  Toen zeide I O. Nd.: daal wederom, pinang. En hij ging
  aan om haar de slaven te halen in de kampong, waar hij 't
  eerst aangekomen was.
  Toen zeide I O. N d.: daal wederom, pinang! opdat wij
  komen bij I Ramboe Kahi, mijn zuster op de aarde, de eerste
  verdieping.
  En de pinang-boom zakte, tot hij kort was, evenals vroeger,
  toen hij er 't huisje in gemaakt had. Toen men aangekomen
  was, zeide I R. K.: mijn broeder
  is teruggekomen, hij is wederDownloaded from Brill.com 07/14/2024 06:12:56PM
  This is an open-access
  distributed
  gekeerdvia Open
  van Access.
  "t trouwen
  van de article
  dochter
  zijns under
  oomsthe intermsde
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0) Licence.
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  SOEMBANEESCHE VERHALEN.
  149
  
  kampong in den hoogen hemel. Maar I O. Xd. antwoordde:
  waarom hebt gij den pinang-boom willen kappen? Toen antwoordde I R . K.: hij zal sterven, zeide ik van u , daarom kapte
  ik hem; terwijl ik den pinang bezag, was de stam van den
  pinang zeer dun; misschien breekt hij, zeide ik, daarom kapte
  ik hem en verzamelde menschen. Maar men vermocht er niets
  tegen; men had genoeg van 't kappen en men liet 't na.
  