text: Johannes L. Bouma
  
  Column - Een eigen inzicht
  
  Inderdaad, u hebt echt wel het MAB in handen, ook al verwacht u in dit blad
  geen column aan te treffen. Er moet dus iets bijzonders gaande zijn, wanneer
  de redactie van een ‘bezadigd’ blad plotsklaps te voorschijn komt met wat
  bekend staat als een kritische, meestal niet al te genuanceerde, soms lichte­
  lijk agressieve, en tot weerwoord prikkelende rubriek. Een rubriek waarin
  opniniërend wordt ingegaan op actuele maatschappelijke ontwikkelingen en
  meningsuitingen. Waarom?
  Al meer dan veertien jaar vindt men in ons Maandblad de terugblikkende
  rubriek ‘Het MAB vóór 50 jaar’. Uit lezersonderzoek is gebleken, dat deze
  historische schetsen gretig worden gelezen. Zoekend naar een verklaring
  voor deze belangstelling zou men de gedachte kunnen opperen, dat bedrijfs­
  economen in het algemeen, en accountants in het bijzonder zijn getraind in
  het geven van getrouwe beelden van het verleden. Zij zouden zich daardoor
  veiliger voelen bij het spiegelen van historische zekerheden dan bij het absor­
  beren van toekomstige ongewisheid. Uiteraard heb ik deze onheuse gedachte
  na het opkomen meteen weer ondergespit. Zoiets kan en mag niet waar zijn!
  Ook om andere redenen boeien de jeugdjaren van het MAB. Een halve eeuw
  geleden was de wereld van de Nederlandstalige bedrijfseconomen en accoun­
  tants nog betrekkelijk klein. Zij die daarin spraakmakend optraden, kenden
  elkaar persoonlijk. De meeste lezers van het MAB hadden de meeste leden
  van de redactie wel ergens ontmoet, als medestudent, docent of examinator.
   Het jonge vak moest nog worden gemaakt. De MAB-redacteuren namen
  daarbij het voortouw. Elkaar ondersteunend en vele anderen bestrijdend,
  waren zij op zoek naar een afgerond verklarend en normerend denksysteem
  ter ondersteuning van de bedrijfseconomische- en accountancy-praktijk. Na
  de Tweede Wereldoorlog is dit ideaal een illusie gebleken. Die ene alomvat­
  tende conceptie bleek de toren van Babel te zijn. Het vak is geleidelijk gefrag­
  menteerd in zich verder specialiserende onderdelen. Sommige vakgenoten
  zijn een eigen taal gaan spreken en worden door anderen niet meer
  verstaan.
  Min of meer tegen de stroom in roeiend heeft de MAB-redactie jarenlang ge­
  probeerd lezers met zeer uiteenlopende belangstelling te betrekken bij de
  ontwikkeling van de vakken Accountancy en Bedrijfshuishoudkunde; beide
  in volle omvang.
  9-354
  
  Het paren van grote breedte aan grote diepgang is echter als doelstelling van
  een wetenschappelijk vakblad, dat zinvol door practici moet kunnen worden
  gelezen en begrepen, eenvoudigweg niet te behappen. Wij hebben als redac­
  tie een beleidskeuze moeten maken tussen aan de ene kant een ontwikkeling
  naar een specialistisch wetenschappelijk tijdschrift, waarin geleerden zich
  tot geleerden richten, en aan de andere kant een wetenschappelijk vakblad
  dat dient als trait-d’union tussen wetenschappelijke onderzoekers enpraktizerende vakgenoten. Wij hebben in principe voor het laatstgenoemde
  gekozen.
  De verwezenlijking van dit beleid vraagt van degenen die een wetenschap­
  pelijke bijdrage leveren enig inlevingsvermogen in de wereld van de prac­
  ticus. Omgekeerd legt het ook aan practici verplichtingen op. Wil de beoogde
  interactie tussen wetenschap en praktijk tot leven komen, dan moeten par­
  tijen elkaar vragen stellen. Zij moeten elkaar tot op zekere hoogte kunnen
  uitdagen. Zo’n uitdaging behoeft niet altijd weloverwogen en gedocumen­
  teerd te zijn. Ook voor een sprankelende gedachte moet ruimte zijn.
  Vandaar de column, waaraan hopelijk een luisterrijke toekomst beschoren
  zal zijn.
   Maar er is meer. Uit Frankrijk is de bewering bekend: ‘Een krant is een
  meneer’. Nu slaat deze uitspraak in de eerste plaats op de dagbladjournalis­
  tiek, maar ik vind dat een wetenschappelijk vakblad eveneens meer is dan
  een anoniem doorgeefluik van mededelingen. Ook het MAB heeft een eigen
  gezicht en behoort dit te hebben. Een gezicht dat overigens bepaald wordt
  door de persoonlijke inbreng van de leden van de redactieraad. Redactie is
  meer dan kwaliteitsbewaking. Redactie vergt creativiteit en visie, die niet op
  voorhand aan methodologische banden gekluisterd behoeven te worden.
  Niet elk woord dat redacteuren uiten, is ‘ex cathedra’ en op een goud­
  schaaltje gewogen. Ook voor zulke uitingen kan een column een gepast ven­
  tiel zijn. Per slot van rekening zijn redacteuren ook maar mensen; mensen
  met een eigen gezicht.
  9-355.
  