text: PDF hosted at the Radboud Repository of the Radboud University
  Nijmegen
  
  The following full text is a publisher's version.
  For additional information about this publication click this link.
  https://repository.ubn.ru.nl/handle/2066/232861
  
  Please be advised that this information was generated on 2024-07-14 and may be subject to
  change.
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  Jurisprudentieoverzicht
  Mr. E.M.A. van Amersfoort*
  
  aanvaarden. Daarbij komt dat de staat van de woning en
  de geschiedenis van A onmiskenbaar redenen waren om
  nader onderzoek te doen naar schulden.
  September 2017
  Machtiging beneficiaire aanvaarding ex artikel
  4:194a BW
  Rb. Noord-Holland 27 september 2017, ECLI:NL:
  RBNHO:2017:10840
  
  72
  
  Vijf weken nadat X c.s. de nalatenschap van A zuiver
  hebben aanvaard, ontdekken zij dat A in een schuldhulpverleningstraject zat en meerdere schuldeisers had.
  X c.s. verzoeken thans de kantonrechter een machtiging
  om de nalatenschap van A alsnog beneficiair te aanvaarden ex artikel 4:194a van het Burgerlijke Wetboek
  (BW).
  De kantonrechter oordeelt dat X c.s. de schulden weliswaar niet kenden op het moment dat zij de nalatenschap
  van A zuiver aanvaardden, maar dat zij de schulden wel
  behoorden te kennen en wijst het verzoek af. Uit de parlementaire geschiedenis van artikel 4:194a BW volgt dat
  ‘behoorde te kennen’ wordt ingevuld met wat een erfgenaam redelijkerwijze had kunnen weten. Op X c.s. als
  erfgenamen rust de verplichting om de nalatenschap af
  te wikkelen. Daartoe behoort ook het betalen van de
  schulden van A. Daarvoor is ten minste nodig dat X c.s.
   de administratie van A raadplegen. In de situatie dat erflater niet of nauwelijks een administratie heeft gevoerd,
  moeten de erfgenamen nader onderzoek doen naar
  mogelijke schulden. Nu X c.s. hebben verklaard dat er
  veel papieren waren, maar geen (begrijpelijke) administratie, hadden zij de nalatenschap niet zuiver moeten
  *
  
  Mw. mr. E.M.A. van Amersfoort is als docent en promovenda verbonden aan het Centrum voor Notarieel Recht van de Radboud Universiteit
  Nijmegen en werkzaam als kandidaat-notaris bij Blankhart & Bronkhorst
  Netwerk Notarissen, aangesloten bij Netwerk Notarissen. Rubriek verzorgd door Netwerk Notarissen onder verantwoordelijkheid van de
  hoofdredactie.
  TE 2018 | nr. 3
  
  December 2017
  Erfgenamen met eigen vermogen aansprakelijk
  voor voldoening legaat
  Rb. Limburg 6 december 2017, ECLI:NL:RBLIM:
  2017:12053
  
  A heeft X c.s. tot zijn erfgenamen benoemd en aan Y
  een bedrag van € 100.000 vrij van rechten en kosten
  gelegateerd. X c.s. hebben de nalatenschap van A zuiver
  aanvaard. De nalatenschap bevat onvoldoende baten om
  het legaat en de daarover verschuldigde erfbelasting
  (ruim € 45.000) te voldoen. De rechtbank veroordeelt X
  c.s. tot het voldoen van het legaat en de daarover verschuldigde erfbelasting aan Y. Het legaat wordt weliswaar ex artikel 4:120 lid 2 BW verminderd voor zover de
  nalatenschap niet toereikend is om het legaat te voldoen
  uit de erfdelen van X c.s., maar op grond van artikel
  4:120 lid 5 BW zijn X c.s. – ondanks de vermindering –
  met hun hele vermogen aansprakelijk voor het geheel.
  Dat X c.s. een aanvullend beroep op hun legitieme portie hebben gedaan, doet daar niet aan af. De inkorting
  van het legaat moet worden ingesteld tegen de erfgenamen en dus gedeeltelijk tegen henzelf (art. 4:87 jo. art.
   4:79 BW). Bovendien vermindert een dergelijk beroep
  wel de schuld van X c.s. om het legaat uit hun erfdelen
  te voldoen, maar laat onverlet dat Y zich op grond van
  artikel 4:120 lid 5 BW kan verhalen op het hele vermogen van X c.s. en niet alleen op wat zij erven. X c.s. hadden de nadelige gevolgen van dit legaat kunnen voorkomen door de nalatenschap te verwerpen en gelijktijdig
  een verklaring af te leggen dat zij hun legitieme portie
  willen ontvangen (art. 4:63 lid 3 BW) of door beneficiaire aanvaarding.
  doi: 10.5553/TE/187416812018019003005
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  X c.s. hebben subsidiair een beroep op artikel 4:5 BW
  gedaan. De rechtbank wijst dit verzoek af, omdat X c.s.
  twee jaar de tijd hebben gehad om de financiering van
  het legaat te regelen en zij ook geen (zakelijke of persoonlijke) zekerheid voor de betaling van het legaat hebben aangeboden.
  Tot slot oordeelt de rechtbank dat de advocaatkosten die
  Y heeft gemaakt om het legaat geldend te kunnen
  maken, niet voor rekening van X c.s. komen, op de
  grond dat het legaat vrij van rechten en kosten is. Onder
  kosten worden alleen verstaan de kosten die in direct
  verband staan met de verkrijging van het legaat, zoals de
  kosten van het overmaken van het verschuldigde door
  de erflater aan de legataris.
   Februari 2018
  ‘Ruimschoots voldoende’-verklaring executeur
  Hof Amsterdam 13 februari 2018, ECLI:NL:GHAMS:
  2018:489
  
  Tussen A en de erfgenamen B en C (B c.s.) is in geschil
  of de nalatenschap van X moet worden vereffend. Het
  hof oordeelt – na verwijzing van de Hoge Raad – dat B
  c.s. de nalatenschap beneficiair hebben aanvaard. Het
  hof verwijst hierbij naar de beschikking van Rechtbank
  Rotterdam van 20 maart 2012, die in kracht van gewijsde is gegaan en dezelfde rechtsbetrekking betrof. Beneficiaire aanvaarding verplicht in beginsel tot vereffening,
  tenzij een van de in artikel 4:202 BW genoemde uitzonderingen zich voordoet.
  A stelt dat B in hoedanigheid van executeur het vertrouwen heeft gewekt dat de nalatenschap voldoende baten
  had om alle schulden te voldoen, en dat B daarom kon
  aanblijven als executeur. Het hof overweegt dat de handelingen van B die A aan de orde stelt, niet voldoende
  zijn om te kunnen leiden tot de toepassing van de uitzondering in artikel 4:202 lid 1 onder a BW. Er is pas
  sprake van een opgewekt vertrouwen als B (desgevraagd) expliciet jegens de rechthebbenden heeft verklaard dat de nalatenschap ‘ruimschoots voldoende’ is.
  Omvang bevoegdheden executeur
  Hof Amsterdam 13 februari 2018, ECLI:NL:GHAMS:
  2018:490
  
  De executeur X en erfgenamen Y c.s. zijn onder meer in
  geschil over de omvang van de bevoegdheden van X.
  Het testament is onder oud recht opgemaakt en aan X is
  het recht van bezit van de nalatenschap toegekend en de
  bevoegdheden van een boedelberedderaar.
  Het hof overweegt dat de rechtbank ten onrechte heeft
  geoordeeld dat een executeur onder het oude erfrecht in
  beginsel ruimere bevoegdheden had dan de huidige
  beheersexecuteur als bedoeld in artikel 4:144 lid 1 BW.
   De taken van een executeur die onder het oude recht
  ook was aangewezen als boedelberedderaar, stemmen
  niet overeen met de taken van de executeur die onder
  het huidige recht ook is benoemd tot afwikkelingsbe-
  
  doi: 10.5553/TE/187416812018019003005
  
  windvoerder op grond van artikel 4:171 BW (vergelijk
  HR 28 juni 2013, ECLI:NL:HR:2013:39).
  Dit leidt echter niet tot vernietiging van de beschikking
  van de rechtbank, nu niet is gebleken dat X zijn
  bevoegdheden heeft overschreden. X heeft de boerderij
  in Canada op zijn naam gezet om deze te verkopen. Volgens X is het in Canada gebruikelijk en noodzakelijk dat,
  in het kader van de afwikkeling van een nalatenschap,
  onroerende zaken op naam van de executeur worden
  gezet. Y c.s. hebben dit niet betwist. Verder blijkt dat
  alle erfgenamen hebben besloten tot verkoop van de
  boerderij en pas later overeenstemming hebben bereikt
  over de condities van de verkoop en over de verkoopprijs. Er is dus geen sprake van dat X eigenhandig tot
  verkoop heeft besloten of is overgegaan.
  Afgifte medisch dossier voor beoordeling
  wilsbekwaamheid erflater
  Rb. Gelderland 20 februari 2018, ECLI:NL:RBGEL:
  2018:1237
  
  A maakt 20 februari 2016 een testament waarin B wordt
  benoemd tot enig erfgenaam en executeur. A heeft een
  minderjarig kind (X) uit een eerdere relatie. Na het
  overlijden van A vordert X in kort geding afgifte van het
  medische dossier van A over de periode van 31 december 2015 tot 19 januari 2016 om de wilsbekwaamheid
  van A ten tijde van testeren te kunnen vaststellen.
   De voorzieningenrechter wijst het verzoek toe. X heeft
  naast de emotionele aspecten ook een zwaarwegend
  financieel belang, omdat hij optreedt als erfgenaam als
  het testament nietig is. De door X overgelegde revalidatieplannen van 1 en 29 februari 2016 geven aanknopingspunten dat A mogelijk wilsonbekwaam was ten tijde van testeren. Verder oordeelt de voorzieningenrechter dat voor X geen andere mogelijkheid bestaat om de
  wilsonbekwaamheid van A vast te stellen dan door middel van het verkrijgen van de medische gegevens. Het
  enkele horen van de notaris biedt onvoldoende waarborg, althans de omstandigheden waaronder het testament tot stand is gekomen, geven daartoe geen aanleiding. De inhoud van het testament is kennelijk door B
  opgegeven. De notaris heeft vervolgens volstaan met de
  enkele voorlezing van het testament en zegt de instemming van A te hebben vernomen door het knipperen
  met zijn ogen. In een dergelijke situatie is objectieve
  medische informatie (mede) van belang bij de beoordeling of A psychisch en fysiek in staat was zijn laatste wil
  te bepalen en kenbaar te maken.
   Hoger beroep tegen afwijzing opheffing
  vereffening
  Hof Arnhem-Leeuwarden 22 februari 2018, ECLI:NL:
  GHARL:2018:1769
  
  Tot de nalatenschap van A behoort een woonschip dat
  in een perceel water ligt van Y. Het gebruik van deze
  ligplaats betreft een persoonlijk recht van A. X is enig
  erfgenaam en heeft de nalatenschap beneficiair aanvaard. De kantonrechter heeft het verzoek van Y tot
  opheffing van de vereffening ex artikel 4:209 lid 1 BW
  afgewezen, omdat de vereffening al is voltooid. In hoger
  TE 2018 | nr. 3
  
  73
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  74
  
  beroep schaart X zich achter de afwijzing van het verzoek tot opheffing van de vereffening, maar stelt dat de
  kantonrechter dit op de onjuiste grond heeft gedaan,
  omdat de vereffening nog niet is voltooid. De kantonrechter had het verzoek moeten afwijzen, omdat Y geen
  belanghebbende in de zin van artikel 4:209 lid 1 BW is.
  Het hof oordeelt dat de vereffening nog niet is voltooid.
  Het persoonlijk recht van het gebruik van de ligplaats is
  geëindigd door het overlijden van A. De verplichting
  om het woonschip te verwijderen en de daaruit voortvloeiende kosten zijn schulden van de nalatenschap,
  ondanks dat het geen schulden zijn die niet door het
  overlijden van A teniet zijn gegaan (art. 4:7 lid 1 onder a
  BW). Dit zijn schulden die voortvloeien uit een al voor
  het overlijden van A bestaande rechtsverhouding, althans die de afwikkeling van die rechtsverhouding
  betreffen. De verplichting om het woonschip te verwijderen is een schuld van de nalatenschap. De sloopkosten
  die redelijkerwijs nodig zijn voor het uitvoeren van deze
  verplichting, zijn daardoor aan te merken als vereffeningskosten (art. 4:7 lid 1 onder c BW).
   Het hof overweegt vervolgens dat Y wél is aan te merken als belanghebbende in de zin van artikel 4:209 lid 1
  BW. Y heeft belang bij opheffing van de vereffening,
  omdat hij daardoor de mogelijkheid krijgt – in verband
  met zijn vordering op X (inzake dwangsommen die X
  heeft verbeurd) – individueel executiemaatregelen te
  nemen ten aanzien van het woonschip. Bovendien is hij
  niet alleen schuldeiser jegens X in persoon, maar ook
  schuldeiser van de nalatenschap (vordering tot verwijdering van het woonschip). Vervolgens overweegt het hof
  dat zowel X als Y ervan uitgaat dat het woonschip zonder ligplaats weinig waard is. Nu de sloopkosten zijn aan
  te merken als vereffeningskosten, geeft de geringe waarde van het woonschip aanleiding om de vereffening op
  te heffen. Er zijn geen gronden voor de afwijzing van
  het verzoek tot opheffing van de vereffening, dus het
  verzoek van X tot bekrachtiging van de beschikking van
  de kantonrechter met verbetering van gronden wordt
  afgewezen.
  Machtiging verwerping nalatenschap namens
  minderjarigen
  Hof Den Haag 28 februari 2018, ECLI:NL:GHDHA:
  2018:730
  
  X c.s. verzoeken als wettelijke vertegenwoordigers van
  Y c.s. een machtiging om de nalatenschap van A namens
  Y c.s. te verwerpen. Het hof wijst dit verzoek toe, omdat
  X c.s. voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat het
  saldo van de nalatenschap negatief is. A stond al jaren
  niet meer ingeschreven in de Basisregistratie Personen.
  A leidde al jaren een zwervend bestaan, nadat hij vanwege huurschulden zijn woning gedwongen heeft moeten
  verlaten. Geen van de familieleden beschikt over de
  financiële gegevens van A. Het hof oordeelt dat de
  belangen van Y c.s. zich niet verzetten tegen de (voorwaardelijke) machtiging om de nalatenschap namens Y
  c.s. te verwerpen.
   TE 2018 | nr. 3
  
  Maart 2018
  Verzoek ontslag executeur
  Rb. Midden-Nederland 9 maart 2018, ECLI:NL:
  RBMNE:2018:1002
  
  X verzoekt de kantonrechter executeur Y te ontslaan ex
  artikel 4:149 lid 2 BW, omdat Y weigert de door erflaatster A verrichte schenkingen te erkennen. De kantonrechter wijst het verzoek af, omdat de taak van Y al is
  geëindigd. Vast staat dat Y alle schulden van de nalatenschap heeft voldaan en dat Y een boedelbeschrijving
  heeft gemaakt. Uit artikel 4:146 lid 2 BW volgt niet dat
  de executeur een boedelbeschrijving moet opmaken
  waarmee alle erfgenamen het eens zijn. Bovendien heeft
  Y aangifte erfbelasting gedaan en is de aanslag erfbelasting al betaald. Het opstellen van een aangifte erfbelasting kan gelden als een voldoende adequate boedelbeschrijving (Hof Arnhem-Leeuwarden 6 oktober 2016,
  ECLI:NL:GHARL:2016:8011).
  Loon vereffenaar
  Hof Den Haag 14 maart 2018, ECLI:NL:GHDHA:
  2018:767
  
  De erfgenamen X c.s. en vereffenaar Y zijn in geschil
  over de vaststelling van het loon van Y (art. 4:206 lid 3
  BW). Volgens het hof heeft de kantonrechter terecht
  geoordeeld dat de Recofa-richtlijn van toepassing is op
  de vaststelling van het loon en niet het gebruikelijke
  uurtarief van Y en zijn medewerkers. Verder stelt het
  hof dat de nalatenschap zeer overzichtelijk was, daaraan
  doet de strijd tussen X c.s. onderling niet af. De schulden van de nalatenschap waren binnen twee maanden
  voldaan en daarna hoefde Y de nalatenschap uitsluitend
  gereed te maken voor verdeling. Volgens het hof hebben
  de declaraties van Y grotendeels betrekking op (andere)
  werkzaamheden die buiten deze periode vallen. Bovendien heeft Y werkzaamheden verricht die niet tot zijn
  taken behoren, zoals bemoeienis met de verkoop van de
  woning. Of deze werkzaamheden op basis van een overeenkomst tussen X c.s. en Y voor vergoeding in aanmerking komen, valt buiten het bestek van deze procedure.
   Ook de werkzaamheden die betrekking hebben op de
  vaststelling van het loon in eerste aanleg en hoger
  beroep vallen niet onder de reikwijdte van artikel 4:206
  lid 3 BW.
  Zorgplicht notaris ziet op zijn opdracht
  Rb. Noord-Holland 21 maart 2018, ECLI:NL:RBNHO:
  2018:2288
  
  In 2006 hebben A en B hun huwelijkse voorwaarden
  gewijzigd en daarin een facultatief finaal verrekenbeding
  opgenomen. In 2012 zijn door dezelfde notaris (N) twee
  gelijkluidende testamenten opgemaakt, waarin de wettelijke verdeling het uitgangspunt is. A is in 2016 overleden en B stelt thans dat N wanprestatie heeft gepleegd
  en onrechtmatig jegens A en B heeft gehandeld, omdat
  N geen verplicht finaal verrekenbeding heeft geadviseerd en B nu meer erfbelasting is verschuldigd.
  De rechtbank wijst het verzoek af. In 2006 was een verplicht finaal verrekenbeding niet wenselijk, omdat faildoi: 10.5553/TE/187416812018019003005
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  lissement van het bedrijf van A dreigde. Bij het vooroverlijden van B zouden de schuldeisers van A zich kunnen verhalen op de echtelijke woning en het vermogen
  van B, wat partijen juist niet wilden. In 2012 hebben A
  en B aan N de opdracht gegeven om testamenten te
  maken, niet is gebleken dat zij N ook de opdracht hebben gegeven de huwelijkse voorwaarden te controleren.
   Op de notaris rust een verstrekkende zorgplicht, maar
  die reikt volgens de rechtbank niet zo ver dat N uit
  eigen beweging onderzoek naar de huwelijkse voorwaarden had moeten doen en A en B had moeten adviseren
  over de fiscale gevolgen daarvan. De zorgplicht van N
  reikt niet verder dan het wijzen op de gevolgen van de
  testamenten. De gevolgen van deze testamenten grepen
  niet in op de huwelijkse voorwaarden. N wist bovendien
  niet dat A ziek was ten tijde van het testeren. De reden
  tot testeren was niet de ziekte van A, maar het opnemen
  van een uitsluitingsclausule.
  Onderhandse verdeling nalatenschap met
  minderjarige erfgenamen
  Rb. Den Haag 26 maart 2018, ECLI:NL:RBDHA:
  2018:3458
  
  De kantonrechter verleent goedkeuring voor de onderhandse verdeling van een nalatenschap waarbij twee
  minderjarigen (X c.s.) als erfgenaam optreden (art.
  3:183 lid 2 BW). Vast staat dat het erfdeel van X c.s.
  relatief klein is en de kosten van een notariële akte niet
  in verhouding staan tot de omvang van de nalatenschap.
  Niet is gebleken dat de belangen van X c.s. bij deze verdeling onvoldoende zijn gewaarborgd. De goedkeuring
  wordt verleend onder de voorwaarde dat de erfdelen van
  X c.s. worden gestort op een rekening die op naam staat
  van ieder van hen afzonderlijk.
   Machtiging om nalatenschap namens
  minderjarige te verwerpen
  Rb. Limburg 27 maart 2018, ECLI:NL:RBLIM:
  2018:2832
  
  De kantonrechter verleent X c.s. een machtiging om
  namens de minderjarige erfgenaam Y de nalatenschap
  van A te verwerpen. Het erfdeel bestaat uit de bloot
  eigendom van een aandeel in een woning. Deze woning
  heeft achterstallig onderhoud en moet gerenoveerd en
  verbouwd worden. De kosten moeten door de erfgenamen gezamenlijk worden betaald en zijn momenteel niet
  te overzien. De oma en vader van Y hebben de nalatenschap al verworpen en X c.s. wensen, gelet op de rompslomp, de hoge kosten en de mogelijke procedures in
  België (in de Franse taal, die X c.s. niet machtig zijn),
  de nalatenschap ook namens Y te verwerpen. De kantonrechter oordeelt dat voldoende aannemelijk is dat de
  verwerping in het belang van Y is.
  genwoordigers Y c.s. bij de Nederlandse kantonrechter
  een machtiging verzocht om namens X c.s. de nalatenschap te verwerpen (art. 4:193 BW).
  De Europese Erfrechtverordening is van toepassing,
  omdat A in 2016 is overleden. Vast staat dat A haar laatste gewone verblijfplaats in Duitsland had. Dit betekent
  dat het Duitse gerecht bevoegd is om uitspraak te doen
  over de erfopvolging in haar geheel (art. 4 van de Europese Erfrechtverordening (hierna: Verordening)) en dat
  Duits erfrecht van toepassing is (art. 21 Verordening).
  De Nederlandse kantonrechter is ook bevoegd het verzoek te behandelen, omdat de gewone verblijfplaats van
  X c.s. in Nederland is en zij een verklaring van verwerping van de nalatenschap willen afleggen (art. 13 Verordening). Hiervoor is wel vereist dat het Duitse gerecht
  op de hoogte is van deze procedure en van de mogelijkheid tot verwerpen (preambule; onder randnummer 32).
   Een verklaring dat het Duitse gerecht op de hoogte is,
  ontbreekt. Dit betekent dat mogelijk de verwerping met
  machtiging van de kantonrechter niet als formeel geldig
  wordt beschouwd in Duitsland (preambule; onder randnummer 33).
  Y c.s. stellen klem te zitten en ondanks hun pogingen
  daartoe niet verder komen met het verwerpen van de
  nalatenschap in Duitsland. Er is contact geweest met
  een Nederlandse notaris, die Y c.s. alleen wilde bijstaan
  als de nalatenschap zou worden aanvaard. Vervolgens
  zijn via een Nederlandse advocaat de stukken om de
  verklaring tot verwerping af te leggen vertaald en opgestuurd naar Duitsland, maar hiervan hebben Y c.s. nooit
  meer wat vernomen. X c.s. worden vanuit Duitsland
  nog steeds als erfgenamen aangeschreven en hebben
  rekeningen ontvangen om belasting in Duitsland te
  betalen in verband met de tot de nalatenschap behorende woning.
  De kantonrechter ziet onder de gegeven omstandigheden en met inachtneming van de doelstelling van de
  Verordening (het vergemakkelijken van erfrechtprocedures met een Europees karakter) aanleiding om het
  verzoek te behandelen zonder dat het Duitse gerecht
  hiervan op de hoogte is. Het Nederlandse recht wordt
  op dit verzoek toegepast. Artikel 13 Verordening bepaalt
  namelijk dat een erfgenaam de verklaring voor zijn keuze kan afleggen bij het gerecht van zijn gewone verblijfplaats als deze verklaringen volgens het recht van die
  lidstaat in rechte mogen worden afgelegd. Volgens het
  Nederlandse recht kunnen Y c.s. de nalatenschap
  namens X c.s. met machtiging van de kantonrechter
  verwerpen. Omdat op dit moment onvoldoende is
  onderbouwd dat de nalatenschap negatief is, worden Y
  c.s. in de gelegenheid gesteld om nadere informatie te
  verstrekken.
   Machtiging om Duitse nalatenschap namens
  minderjarigen te verwerpen
  Rb. Midden-Nederland 29 maart 2018, ECLI:NL:
  RBMNE:2018:1223
  
  De minderjarige X c.s. zijn tot erfgenaam benoemd in
  de nalatenschap van A, die haar laatste woonplaats in
  Duitsland had. Thans wordt door de wettelijke vertedoi: 10.5553/TE/187416812018019003005
  
  TE 2018 | nr. 3
  
  75
  
  Dit artikel uit Tijdschrift Erfrecht is gepubliceerd door Boom juridisch en is bestemd voor Radboud University Nijmegen
  
  April 2018
  Indienen vorderingen door deelgenoot ten
  behoeve van gemeenschap
  HR 6 april 2018, ECLI:NL:HR:2018:535
  
  76
  
  A overlijdt en laat vijf erfgenamen achter, onder wie X
  en Y. A heeft tijdens leven aan Y het vruchtgebruik verleend van een stuk grond en de bloot eigendom van dit
  stuk grond verkocht en geleverd aan Z c.s. (de kinderen
  van Y). Thans is A overleden en vordert X ten behoeve
  van de nalatenschap vernietiging van deze overeenkomsten. In geschil is of X bevoegd is tot het indienen van
  deze vordering.
   De Hoge Raad overweegt dat het beheer van een nalatenschap, waaronder het instellen van rechtsvorderingen, plaatsvindt door de erfgenamen (deelgenoten) gezamenlijk op grond van artikel 3:170 BW. Artikel 3:171
  BW biedt een erfgenaam de mogelijkheid op eigen naam
  een rechtsvordering in te stellen ten behoeve van de
  nalatenschap. Deze bepaling ziet alleen op vorderingen
  tegen derden en niet op vorderingen tegen andere erfgenamen. Vorderingen tegen de andere erfgenamen
  komen bij de verdeling van de nalatenschap aan de orde
  (art. 3:184 en 3:185 BW). Een uitzondering op deze
  regel is gerechtvaardigd als een vordering ten behoeve
  van de nalatenschap tegen een erfgenaam zich niet
  ervoor leent in de verdeling van de nalatenschap te worden betrokken (vergelijk HR 8 september 2000,
  ECLI:NL:HR:2000:AA7043). De Hoge Raad oordeelt
  dat het hof de aangevoerde omstandigheden terecht niet
  als een uitzondering heeft aangemerkt. Het betreft de
  omstandigheden dat (1) de aangesproken erfgenaam Y
  onrechtmatig heeft gehandeld jegens de nalatenschap;
  (2) Y niet als erfgenaam wordt aangesproken, maar als
  derde; (3) Z c.s. ex artikel 3:171 BW wel kunnen worden
  aangesproken (zij zijn geen erfgenamen, dus zij worden
  aangemerkt als derden) en het voeren van twee procedures met dezelfde inzet elke redelijke grond ontbeert; en
  (4) Y slechts een van de vier respectievelijk vijf betrokkenen bij de litigieuze overeenkomsten is.
  expliciet te vermelden dat de erfrechtelijke verkrijging
  uitsluitend aan B toekomt. Naar Australisch recht is een
  uitsluitingsclausule namelijk niet nodig, omdat een erfrechtelijke verkrijging tot het eigen vermogen van de
  erfgenaam behoort. Het hof leest hierin dan ook een uitsluitingsclausule als bedoeld in artikel 1:94 BW.
   Australisch testament met uitsluitingsclausule als
  bedoeld in artikel 1:94 BW
  Hof Arnhem-Leeuwarden 11 april 2018, ECLI:NL:
  GHARL:2018:3767
  
  A en B zijn in gemeenschap van goederen gehuwd. In
  geschil is of een verkrijging krachtens erfrecht van B van
  haar Australische peetoom X in de huwelijksgemeenschap valt of niet. Vast staat dat Australisch erfrecht van
  toepassing is en dat het huwelijksvermogensregime van
  A en B wordt beheerst door Nederlands recht.
  Volgens het hof staat voldoende vast dat X wilde dat de
  erfrechtelijke verkrijging uitsluitend aan B toekomt. X
  heeft een uitgebreid en van gedetailleerde wensen voorzien testament opgesteld. Bij de making aan B staat
  expliciet vermeld: ‘for her own use and benefit absolutely’. Daarnaast is alleen bij de making aan B opgenomen
  dat bij vooroverlijden niets toekomt aan de echtgenoot
  of kinderen. X heeft kennelijk bewust ervoor gekozen
  TE 2018 | nr. 3
  
  doi: 10.5553/TE/187416812018019003005.
  