text: ECONOMISCH SURINAME
  DOOR
  
  THEOD. A. C. COMVALIUS
  
  II
  Wie zal ontkennen, dat zoowel bij het Bestuur als bij de Volksvertegenwoordiging van Suriname de oprechte wensch bestaat, de
  kolonie economisch er bovenop te helpen ? Wie zal onderschatten
  de pogingen in deze richting door beiden betracht? Maar velen
  zullen het met ons betreuren, dat er in Suriname weinig rekening
  wordt gehouden met de meeningen van velen, die, het land en
  zijne bevolking door en door kennende, telkens iets naar voren
  brengen, waarvan de waarheid door niemand op goede gronden
  kan worden betwist.
  In een vorig artikel is bereids naar voren gebracht, dat het economisch verval, dat men met alle middelen in de kolonie en van
  uit Nederland wil tegengaan, op eenvoudige wijze is te keeren.
  Doch men luistert niet naar de personen, van wie deze betoogen
  komen, met het gevolg, dat wij in Suriname, trots alle pogingen, in
  den vicieuzen cirkel blijven ronddraaien en de bevolking armoede
  lijdt, eene armoede, die nu in de laatste maanden een aanmerke—
  lijken omvang aanneemt en het zedelijk gehalte van het jonger geslacht ten zeerste schaadt.
   Ons kunnen thans geen geleerde vertoogen of wijsgeerige beschouwingen helpen, maar een daad, die geen uitgave van de Regeering vordert. Daartoe schijnt men echter niet te willen besluiten, zeer ten nadeele van de bevolking, die naar brood vraagt en
  voorzooverre jeugd en kans het toelaten, haar geboorteland den
  rug toekeert. In andere landen beteekent eene afvloeiing van een
  gedeelte der bevolking verhooging of verbetering van de levensvoorwaarden der overigen. Niet in Suriname. En wanneer door
  het economisch inzicht van deze of gene een bedrijf ontstaat, welke opleving kan brengen, dan weet men het loon der inheemsche
  krachten beneden zeker peil te houden, dat der uitheemschen
  vaak ten onrechte op te voeren, waardoor een afvloeiing van het
  
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 03:39:08AM
  via Open Access. This is an open access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International Public
  License (CC-BY-NC 4.0).
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
  
  •ECONOMISCH SURINAME
  
  "
  
  145
  
  geld, dat de kolonie ten bate had kunnen komen, naar elders plaats
  vindt.
  En al zou men „kunstmatig het subsidiecijfer willen verminderen tenkoste van den geregelden gang van zaken, om „kunstmatig" een soort vooruitgang te bewijzen, dan staat daar de wetenschap en daarnaast de ervaring, die waarschuwen, dat zulke middelen voor het oogenblik schijnbaar helpen, maar in de toekomst
  honderdvoudig schade aanrichten.
   Wij hebben in ons vorig artikel bewezen, dat men het zoeken
  naar „andere mogelijkheden" voor de kolonie kan staken. Indien
  op dezen weg wordt voortgegaan zal dit tot nog erger nadeel der
  inwoners leiden. Men heeft in de kolonie zelf te zorgen voor vooruitgang. En dit is zeker mogelijk. Niet wachten op het buitenlandsch kapitaal, dat voorzooverre niet Nederlandsch, aan bevolking en Regeering niet anders dan teleurstelling en moeite in de
  toekomst kan berokkenen. Ieder land houdt zijn beschikbare
  middelen vast voor eventualiteiten in eigen boezem en geeft deze
  middelen slechts dan uit, wanneer een winst van 30—40 % in den
  vreemde zoo goed als verzekerd is. In dit geluk zal Suriname niet
  deelen.
   Wij betoogden in ons vorig artikel, dat het eene noodige voor de
  kolonie in dezen tijd is de vrije ontginning van onzen bodem. Laat
  men ons in de gelegenheid stellen brood uit ons eigen bodem te halen en aan lediggang en zedebederf paal en perk te stellen. Indien
  het Gouvernement onder een desnooos verhoogde retributie van
  10 ets per gram gelegenheid verschaft, dat iedereen naar het binnenland trekt, om daar zijn brood te zoeken, zou het goed werk
  doen. Zeker zal men stuiten op het bezwaar, dat een groot deel
  van het land in concessie is gegeven aan z.g. maatschappijen en
  particulieren, die zich er slechts toe bepalen, uit andere middelen
  het concessierecht te voldoen, in de hoop deze terreinen met groote winst aan een „buitenlandschc maatschappij" te kunnen verkoopen en bij tooverslag rijk te worden. Maar moet de bevolking
  daaraan worden opgeofferd? Neen, ons dunkt, dat de Volksvertegenwoordiging in de kolonie deze zaak goed onder de oogen moet
  zien en het Koloniaal Gouvernement voorstellen:
  a. binnen zes maanden alle verleende goudconcessies in te trekken, die naar hun uitgebreidheid niet met voldoende gecontracteerde arbeiders werken;
  è. vergunningen af te geven aan groepen van drie of meer personen, om vrijelijk op domeinland goud te ontginnen tegen vergoeding aan den fiscus van 10 ets. per gram gewonnen goud;
  West-Indische Gids XIII
  
  -*'
  
  10
  
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 03:39:08AM
  via Open Access. This is an open access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International Public
  License (CC-BY-NC 4.0).
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
  
  146
  
  ECONOMISCH SURINAME
  
  c. concessie's aan buitenlandsche maatschappijen, in Suriname
  vertegenwoordigd, te weigeren indien zij niet aannemen, binnen
  een half jaar met de exploitatie te beginnen;
  <2. concessie's, grooter dan 1000 H.A., noch in onderzoek, noch
  voor een bepaalden tijd aan één persoon of maatschappij te verleenen.
   Er heerscht in Suriname een onredelijke concurrentiegeest, niets
  nieuws in een arm land. Een man, met beperkte middelen vraagt
  in onderzoek naar goud een stuk land van 2000 H.A., zonder zichzelf van den omvang van zoo'n stuk oerwoud rekenschap te geven.
  Nadat hij met 4—6 man gedurende meestal 3—4 weken enkele begaanbare gedeelten heeft onderzocht, besluit hij een gedeelte van
  200 H.A. in concessie aan te vragen. Meestal weet hij de juiste ligging van zijn concessie ten opzichte van de 2000 H.A. niet. Maar
  veelal zal zijne kaart het midden van het onderzoekterrein als concessie aanwijzen. In theorie heeft hij dus 200, in de praktijk meer
  dan 2000 H.A. Tijd voor een degelijk onderzoek ontbreekt. Als nomaden zwerft men, nu hier, dan daar. En eerst, wanneer een verschil over „grensscheiding "ontstaat tusschen hem en een ander
  ontginner, die een dagreis of verder van hem verwijderd is en een
  landmeter ambtshalve moet ingrijpen, dan blijkt, dat geen der
  twistenden op zijne concessie is, maar op domeingrond.
  Er is ook in de boschbedrijven geen orde en regelmaat in Suriname. En nu de boschpolitie op enkele gelukkige individuen na,
  is afgeschaft, zal het een ware chaos worden. Men doet dus goed
  alle niet ontgonnen terreinen in den boezem van het domein te
  doen terugkeeren en iedereen vrij goud te laten ontginnen.
  Wat helpt een groote concessie onze schatkist of de bevolking ?
  Niets. De schatkist mag wel jaarlijks tenhoogste 50 ets, per H.A.
  binnenhalen, maar verliest practisch honderdmaal dit bedrag, de
  concessionaris heeft er niets aan en de bevolking wordt het slachtoffer.
  Paramaribo, 6 October 1930.
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 03:39:08AM
  via Open Access. This is an open access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International Public
  License (CC-BY-NC 4.0).
   http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0
  
  A. F. Gravenberch
  1811-1906
  
  Downloaded from Brill.com 06/29/2024 03:39:08AM
  via Open Access. This is an open access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International Public
  License (CC-BY-NC 4.0).
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/4.0.
  