title: Book Reviews
text: Book Reviews
  - Ch.F. van Fraassen, Ernst Utrecht, Ambon, Kolonisatie, dekolonisatie en neo-kolonisatie.
  Kritiese bibliotheek, Van Gennep, Amsterdam 1972. 132 blz. geïll.
  - M.K. Gautam, N.K. Bose, Culture and society in India. Asia Publishing House, London 1968.
  440 pp. with index.
  - H.J.M. Claessen, José Garanger, Archéologie des Nouvelles - Hébrides. Contribution à la
  connaissance des îles du Centre. Préface de André Leroi-Gourhan. Office de la Recherche
  Scientifique et technique outre-mer. Publications de la Société des Océanistes, No. 30. Musée de
  lHomme. Paris 1972. 156 pp. 304 ill. 15 tabellen. 2 registers.
  In: Bijdragen tot de Taal-, Land- en Volkenkunde 130 (1974), no: 4, Leiden, 483-498
  
  This PDF-file was downloaded from http://www.kitlv-journals.nl
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  ERNST UTRECHT, Ambon, Kolonisatie, dekolonisatie en
  neo-kolonisatie. Kritiese Bibliotheek, Van Gennep, Amsterdam 1972. 132 blz., grill. Prijs ƒ 8,90.
  CH. F. VAN FRAASSEN
  In Nederland wordt er nogal wat gediscussieerd over „het probleem"
  Ambon. Jammer genoeg dragen al die politiek en emotioneel geladen
  discussies weinig bij tot onze kennis omtrent de werkelijke situatie in
  de Molukken. Daarom zijn we dit boek met intense nieuwsgierigheid
  gaan lezen, in de hoop dat het voor het nederlandse en molukse publiek
  licht zou werpen op de werkelijke toestanden in de Molukken. Maar
  na het lezen van het boek hebben we het teleurgesteld terzijde gelegd.
  Utrecht's relaas draagt meer het karakter van een politiek pamflet
  dan van een objectief wetenschappelijk werk.
  In het eerste hoofdstuk, „Ambon vóór 1950: kolonisatie", wordt in
  een tiental bladzijden een vlot overzicht gegeven van de geschiedenis
  van Ambon.
   Het tweede hoofdstuk, „Republiek Maluku Selatan: onbewuste poging tot voortzetting van het kolonialisme", beschrijft de stichting en
  de daaropvolgende onderwerping van de RMS. Utrecht verlaat zich
  hiervoor op de reeds bestaande litteratuur, en op wat twee met name
  genoemde informanten uit Ambon hem verteld hebben. Hoewel hij
  geen gesprekken gevoerd heeft met personen die rechtstreeks en overtuigd betrokken zijn geweest bij de RMS-beweging, weet hij toch een
  objectief beeld te geven van de feitelijke gebeurtenissen in het jaar
  1950. Jammer is het alleen dat hij geen nieuwe gegevens aan de reeds
  bestaande weet toe te voegen. Wellicht omdat hij te weinig bekend
  is met de actors van het drama. En wat we nog meer in dit hoofdstuk
  missen is dat Utrecht bij de weergave van de bekende feiten er niet
  aan toe komt de sociologische achtergronden van het ontstaan van de
  RMS-beweging te belichten. En een misslag begaat Utrecht als hij op
  blz. 24 schrijft dat de politieke partij PIM (Partai Indonesia Merdeka)
  op een marxistische ideologie was gestoeld. De PIM kan op één lijn
  gesteld worden met de PNI, nl. nationalistisch en voor unitarisme. Van
  een marxistische ideologie in deze partij is nooit iets gebleken.
  Hoofdstuk drie, „Soekarno verovert Ambon: begin van de dekolonisatie", is een lofzang op de houding en de politiek van Soekarno t.o.v.
   de Ambonezen. „Van het begin af aan heeft Soekarno zich alle moeite
  getroost de Ambonezen als broeders op te nemen in de grote Indo-
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  484
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  nesische familiekring. Ook het gedrag van de TNI-troepen weerspiegelde dit streven want, behalve enkele wreedheden en plunderingen
  die bedreven werden door het bataljon 'Tiga Mai', werd hun optreden
  veel meer gekenmerkt door broederschap dan door een overwinnaarsmentaliteit". Zo begint dit hoofdstuk (blz. 40), en daarmede is de
  toon gezet voor wat er verder nog volgt. Andere uitspraken: „De wijze
  waarop Soekarno de RMS-kwestie aanpakte geeft blijk van een grote
  edelmoedigheid" (blz. 40). „Tot op heden denkt men op Ambon, ook
  de islamieten, met een warm kloppend hart, terug aan Soekarno"
  (blz. 42). „Soekarno bracht het Ambonse volk dichter bij Djakarta.
  Het grootste deel van de Ambonezen voelde zich ten tijde van Soekarno's
  bewind opgenomen in de grote Indonesische familiekring; daarentegen
  heeft het huidige militaire bewind, waarin het Javaanse element sterk
  overheerst, tot gevolg dat er juist vervreemding van Djakarta ontstaat"
  (blz. 43). Veel konkrete feiten om deze beweringen te staven worden
  er overigens door Utrecht niet gegeven. Alleen wordt gememoreerd
  dat de belangrijkste bureaucratische posten op Ambon bezet werden
  door Ambonezen, dat de wederopbouw ter hand werd genomen, en
  dat de straffen voor de RMS-kopstukken gematigd uitvielen. Maar
  al te duidelijk is het dat hier een partijganger aan het woord is, die
  zich bij de beschrijving van de toestanden op Ambon laat leiden door
  zijn eigen politieke overtuigingen. Het lezerspubliek zou meer gediend
  zijn met een poging tot een objectief en genuanceerd relaas.
   Het meest interessante deel van het boek is voor ons hoofdstuk vier,
  „De Permesta: poging van de federalisten om dekolonisatie tegen te
  houden". Daarin worden de politieke intriges (omstreeks het jaar
  1957) om de hoogste posten in de regio levendig beschreven. Ook
  blijkt uit die beschrijving de machteloosheid van de toenmalige centrale
  regering om effectief in te grijpen in het geïntrigeer in de regio.
  Militair commandant in de Molukken was toendertijd majoor Herman
  Pieters. Hij en zijn eveneens ambonese stafchef Leo Lopelissa kozen
  aanvankelijk voor de Permesta, met als belangrijkste motivatie dat er
  voor hen uit de lukratieve barterhandel in kopra belangrijke privévoordelen waren te slaan. Zij weten echter op tijd om te zwaaien. De
  commandant van het belangrijkste regiment, Mingus Nanlohy, ook een
  ambonees, was altijd een tegenstander van de Permesta geweest. Als
  de Permesta eenmaal afgedaan heeft, arresteert deze M. Nanlohy
  buiten Pieters om een aantal personen met federalistische sympathieën.
  Deze aktie wordt door de centrale regering achteraf goedgekeurd.
   Wat hieruit blijkt, hoewel het niet met zoveel woorden wordt gezegd,
  is dat het hele gebeuren sterk bepaald wordt door zekere hooggeplaatste
  personen, met zucht naar carrière, macht en geld. Ze zijn naijverig
  op elkaar, en zoeken elk hun eigen aanhang op te bouwen. Kiest de
  één voor de barterhandel, en zet hij een vriendelijk gezicht tegen de
  Permesta, dan wendt de ander het gezicht naar Djakarta. Maar zo
  mogelijk houdt men een slag om de arm om mee te kunnen draaien als
  de machtsverhoudingen op nationaal niveau zich wijzigen. Slachtoffer
  worden uiteindelijk zij, die geen slag om de arm gehouden hebben. En
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  485
  
  dit hele systeem van intriges gaat over de hoofden van de bevolking
  heen.
  Hoofdstuk vijf, „Ambon basis voor aanval op West-Irian: dekolonisatie voltooid", is eigenlijk een vervolg op hoofdstuk vier. Ook dit
  hoofdstuk is doordrenkt van intriges om posities en macht. Vanaf 1957
  heerst er de staat van oorlog en beleg (SOB). De militair commandant,
  als uitvoerder van de SOB, wordt de machtigste man in de provincie.
  Hij beïnvloedt de benoeming van civiele functionarissen. Hij beheerst
  persoonlijk de export van copra en nagelen, en de import van ruilgoederen. Kortom, hij beheerst zijn functie zodanig dat zijn persoonlijke
  invloed en macht gemaximaliseerd worden, benevens zijn privé inkomsten.
   In 1959, als zijn termijn als militair commandant ten einde loopt,
  probeert. Pieters Gouverneur te worden wat niet lukt. Moh. Padang
  wordt gouverneur (1960—1965) en Boesjiri, een madurees, wordt
  militair commandant (1961—1966). Van Boesjiri weet Utrecht te
  zeggen: „Maar kolonel Boesjiri, die door het volk in de Molukken
  op de handen werd gedragen, was dan ook een man met een buitengewoon zacht karakter die er steeds voor waakte niet in botsing te
  komen met de civiele bevoegdheden van de andere functionarissen"
  (blz. 61). Over het geheel weet de schrijver niets dan goeds van
  Boesjiri te vertellen.
  Zo gunstig als zijn oordeel over Boesjiri is, zo ongunstig is zijn
  oordeel over Moh. Padang: „ . . . zo stom en onbenullig was Padang
  als Gouverneur. Zijn benoeming . . . behoort tot de slordigste besluiten
  van Soekarno... Een reeks domme besluiten kenmerken Moh. Padang's-periode van Gouverneurschap; hijl speelde bij' hem in de gunst
  staande functionarissen uit tegen in ongenade gevallen ambtenaren
  terwijl moslimse ondernemers door hem werden .bevoorrecht.. Aan het
  einde van zijn carrière werd Padang op heterdaad betrapt bij het misbruiken van administratieve. bevoegdheden" (blz. 61). Enfin, het
  boterde niet tussen Padang en Boesjiri, evenmin als tussen Padang
  en zijn vicë-Goüverneur, G. Latumahina. Men kan het alles nalezen bij
  Utrecht. Utrecht tekent verder nog aan dat in de periode 1963^1966
  Ambon met een aantal nieuwe openbare gebouwen is verfraaid.
   Hiermee is dan voor Utrecht de periode van dekolonisatie van
  Ambon ten einde gekomen. Voor Utrecht gaat Ambon sinds 1966,
  dus onder het nieuwe bewind, alleen maar achteruit. Hij beëindigt
  hoofdstuk vijf met de benoeming van de madurees Djohari als militair
  commandant. „Al heel'spoedig liet deze zich kennen als een schurk,
  die slechts naar Ambon scheen gekomen te zijn om er grove corruptie
  te plegen. Hij werd daarin bijgestaan door zijn vrouw en een groot
  aantal avonturiers, schurken en schurkjes, bijna allemaal van buiten
  Ambon afkomstig. De periode van Boesjiri, gedurende welke Ambon
  opbouw en welvaart kende, werd gevolgd door de periode van Djohari,
  die het begin vormde van stilstand en verarming" (blz. 66—67).
  In hoofdstuk VI, „Ambon zoals het nu is: neokolonisatie", suggereert de schrijver dat Ambon na 1966, dus onder het nieuwe bewind,
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  486
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  er in sociaal-politiek en ekonomisch opzicht op achteruit gegaan is.
  Ambon is, in zijn terminologie, teruggevallen in een proces van neokolonisatie. Laten we nu eens nagaan of deze centrale hoofdthese van
  zijn boek werkelijk opgaat.
  Wat de sociaal-politieke omstandigheden op Ambon betreft, volgens
  Utrecht pleegde Djohari corruptie die de wetsovertredingen van Pieters
  voordien geheel in de schaduw stelden. Hij maakte het zo bont, dat
  hij in 1968 teruggeroepen werd naar Djakarta. Over de Gouverneur,
  kol. G. Latumahina (1965—1968) oordeelt Utrecht: „een rechtschapen en eerlijk gouverneur die 24 uur hard werkte voor het welzijn
  van zijn volk" (blz. 71). Er zal wel bedoeld zijn: 24 uur per etmaal,
  nemen we aan. Men ziet, de schrijver houdt sterk van kontrastering.
   Tegenover de „schurken" Pieters, Padang en Djohari, worden de
  weldoeners Boesjiri en Latumahina gesteld (over Gouverneur Djosan
  1955—1959 geeft Utrecht geen enkel oordeel; deze persoon speelt in
  zijn toneelopvoering van boeven en helden geen enkele rol). Over
  Pieters, Padang, Djohari en Boesjiri kunnen we ons uit eigen informaties geen oordeel vormen. We kunnen zelfs bij benadering niet
  vermoeden in hoeverre Utrecht hen juist karakteriseert. Maar wat
  kol. Latumahina betreft hebben we op Ambon kunnen konstateren dat
  die zijn vóór- en tegenstanders had. En we hebben nog nooit iemand
  ontmoet die hem afschilderde als de hardwerkende weldoener die
  Utrecht ons voorhoudt. We moeten zijn karakterisering dus wel met
  de nodige reserve tegemoettreden.
  Ook slaat Utrecht de plank mis als hij het een en ander zegt over
  de strijd om de Gouverneurszetel in 1968. Hij schrijft dat kol.Latumahina de meeste steun gekregen heeft in de regio, maar dat Djakarta
  dat negeerde, en de kandidaat kol. Soemitro in diens plaats tot Gouverneur benoemde. Waarbij hij nog aantekent dat vnl. de christenen bezwaar hadden tegen de „Javaanse kol." Soemitro (blz. 75—76). De
  werkelijkheid is echter anders, dan Utrecht het voorstelt. Latumahina
  is juist door gebrek aan steun vanuit de regio ten val gekomen.
  Latumahina was tijdens zijn Gouverneurschap in botsing gekomen met
  de Parkindo'. De politieke tegenstellingen liepen zo hoog op, dat
  Latumahina op een gegeven moment zelfs nog enkele Parkindofiguren
  heeft laten arresteren. Toen het op zijn herverkiezing aankwam weigerde de Parkindo daarop zijn kandidatuur te ondersteunen, hoewel hij
  een christenambonees is. Ze zag liever Soemitro Gouverneur worden
  dan Latumahina.
   De kwestie van Soemitro's benoeming tot Gouverneur staat echter
  bij Utrecht in een breder kader. Hij stelt dat de centrale overheid,
  mede uit een gevoel van wantrouwen, strenge controle uitoefent op
  de regio. Het benoemen van Soemitro als Gouverneur, tegen de wensen
  van de regio in — zo stelt Utrecht het tenminste voor — zou daar
  een illustratie van moeten zijn. Een ander blijk van overheidscontrole
  waaruit wantrouwen spreekt, is volgens de schrijver het feit dat er
  b.v. zo weinig mogelijk Ambonezen tot het leger toe worden gelaten,
  en dat de Ambonezen die het lukt hoge officiersrangen te bereiken,
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  487
  
  bij voorkeur niet in hun eigen regio geplaatst worden. „Soekarno kon
  destijds tegen die houdingen en maatregelen weinig doen", zo wordt er
  vergoelijkend aan toe gevoegd (blz. 74).
  En om nogmaals terug te komen op de Gouverneur kol. Soemitro:
  „Door Soemitro's benoeming is de Schwung en het ritme a.h.w. uit
  het ambonse bestuursapparaat verdwenen" (blz. 76). Wat daarmee
  bedoeld wordt blijkt uit de beschrijving hoe op het gouverneurskantoor
  te Ambon een zevental „residenten" — bedoeld worden ambtenaren
  bij het ministerie van binnenlandse zaken met- de rang van Bupati —
  maar duimen zitten te draaien. Omdat ze gehoopt hadden hun ambtelijke
  loopbaan af te kunnen sluiten als Gouverneur van de Molukken, welke
  mogelijkheid hun ontnomen is sinds de centrale overheid overging tot
  het benoemen van politici, kolonels en generaals tot Gouverneurs van
  de Indonesische provincies. Ze brengen liever hun tijd door met niets
  te doen, dan hun kundigheid ter beschikking te stellen van deze
  Gouverneur. Zodat de Schwung en het ritme eruit is.
   Goed beschouwd zijn dit niet meer dan een aantal onsamenhangende,
  nauwelijks te verantwoorden beweringen. Vroeger zowel, als nu, was
  voor de ambtenaren van binnenlandse zaken de ambtelijke rang. van
  Bupati de logische afsluiting van hun carrière, en niet het dragen van
  politieke verantwoordelijkheid als Gouverneur. Via een normale ambtelijke carrière kan men niet hoger opklimmen dan. de rang van Bupati.
  Want de Gouverneur wordt door de centrale regering benoemd op
  voordracht van de provinciale DPR (Raad van Volksvertegenwoordiging). Degenen die door Utrecht „residenten" worden genoemd
  verwachten ook helemaal niet tot Gouverneur benoemd te worden. Het
  heeft niets te maken met een gewijzigde óverheidspolitiek, zoals gesuggereerd wordt. De apathie van,de „residenten" op het.Gouverneurs• kantoor-moet clan ook op geheel-andere gronden verklaard wórden. Èr
  is geen grond voor de bewering dat de residenten nu apathischer
  zouden zijn dan voordien. Wé kunnen dan ook riiet zien waaróm door
  de benoeming van kol. Soemitro als Gouverneur de Schwung en het
  ritme uit het ambonse bestuursapparaat verdwenen zouden zijn. Dan
  zou men eerst aan moeten tonen dat die Schwung en ritme er voordien
  wèl in waren. En het lijkt ons dat dé. schrijver er een hele kluif aan
  zou hebben om dat op overtuigende wijze aan te tonen. Zowel onder
  het oude als onder het nieuwe bewind is de efficiëntie van het bestuursapparaat sterk afhankelijk van de capaciteiten en van het optreden van
  de Gouverneur. In dat opzicht is er niet veel veranderd.
   Kan men dus staande houden, zoals de schrijver aan wil tonen,
  dat in sociaal-politiek opzicht Ambon, na onder Soekarno gedekoloniseerd te zijn, teruggevallen is in een proces van neo-kolonisatie ? We
  geloven van niet. Utrecht moge in alle toonaarden de houding van
  Soekarno persoonlijk t.a.v. de ambonezen loven en prijzen, maar feit
  blijft dat Ambon ook onder het oude bewind sterk afhankelijk was van
  het optreden van de Gouverneur en de Militair Commandant ter
  plaatse. Er waren weinig middelen die de bevolking aan kon wenden
  om zich te vrijwaren van eventuele corrupte praktijken van individuele
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  488
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  gouverneurs of militaire commandanten, of het ambonezen waren of
  niet-ambonezen, burgers of militairen. Het enige wat er in dit opzicht
  sinds 1966 is veranderd, is dat er op civiele bestuursposten bij voorkeur militairen geplaatst worden. Dat is een reflectie van de gewijzigde
  machtsverhoudingen op nationaal niveau. Maar in het systeem op
  zichzelf en in het functioneren van het systeem is er weinig verandering
  gekomen. Wat de bevolking op Ambon sinds 1966 constateert, is een
  betere discipline van politie en militairen. Aan het willekeurig optreden
  van soldaten en politieagenten van voor 1966 is paal en perk gesteld.
  Dat vermeldt de schrijver nergens. En een andere, belangrijker en
  meer strukturele wijziging in het bestuursbestel, is de instelling van
  Muspida en Muspiwil," waardoor de gewapende macht haar controle
  op het burgerlijk bestuursapparaat stevig geïnstitutionaliseerd heeft.
   Over deze instelling, en over het functioneren ervan, geen woord in het
  bewuste boek. Evenmin over de screening-procedures, waardoor het
  leger controle uitoefent op een groot aantal sektoren van het openbare
  leven. Zou de schrijver aan willen tonen dat er sprake zou zijn van
  neo-kolonisatie, dan zou hij met het functioneren van deze instellingen
  moeten beginnen. Maar dan niet op de oppervlakkige wijze waarmee
  hij in zijn boek te werk gaat.
  Nu wat de neo-kolonisatie in ekonomisch opzicht betreft, die Utrecht
  zo graag aan wil tonen. Allereerst memoreert hij het feit dat de
  Japanners tegen een lage hunting-fee op vrij grote schaal kunnen
  vissen op de Banda-zee. We zijn het met hem eens, inderdaad zou het
  veel meer waard zijn voor Indonesië zelf een visserijvloot op te bouwen
  dan alleen maar een weinig deviezen te innen. Maar daar gaat het
  in dit verband niet om. Het gaat hier om de gevolgen van de Japanse
  visserijoperaties specifiek voor Ambon. Utrecht zegt: „De gevolgen . ..
  zijn desastreus gebleken voor de Ambonse nationale visserij" (blz. 81).
  Hij schrijft dan dat „reders" op Ambon omstreeks 1960 tesamen 25
  motorboten hadden die alle dag uitvoeren in de Bandazee om 's avonds
  met vers gevangen vis weer huiswaarts te keren. In 1965 was deze
  vloot nog in vol bedrijf, maar vier jaar later waren er nog maar vijf
  over die bedrij fs waardig waren. Oorzaak: de „reders" konden de
  nodige onderdelen niet betalen, en de centrale regering weigerde krediet
  te verstrekken. De zeeën worden dan aan de Japanners overgelaten.
  Eigen gevangen vis wordt met de dag schaarser. Het visconservenfabriekje in Galala ligt nu stil wegens stagnatie in toevoer van verse
  vis en wegens invoer van Japanse visconserven. Vele Ambonse vissers
  zouden brodeloos geworden zijn.
   In feite is dit betoog van de schrijver opgebouwd uit een aantal
  halve waarheden. Hij zegt dat de gevolgen van de Japanse operaties
  desastreus zijn voor de ambonse visserij, maar hij kan zijn bewering
  niet waar maken in wat volgt. Dat de boten van de „reders" niet uit
  kunnen varen wegens financiële tekorten, houdt op zichzelf geen logisch
  verband met de Japanse aktiviteiten. Wat Utrecht als „reders" bestempelt zijn in feite in het geheel geen particuliere ondernemers, maar
  een vijftal corporatieve visserij-coöperaties. Sinds 1952 is men met
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  489
  
  houten motorboten begonnen te werken, die een vangcapaciteit hebben
  van 15 a 30 ton per maand. De boten waren oorspronkelijk gefinancierd
  door het Ministerie van Visserij. Nadat de boten door de coöperaties
  waren afbetaald, is er geen kapitaal meer opzij gezet — hoewel dit
  gemakkelijk had gekund — voor toekomstige vervanging van het
  materiaal. Toen dan ook aan het eind van de zestiger jaren de boten
  totaal versleten raakten, was het natuurlijke einde van de visserijcoöperaties in zicht. Dat de centrale regering weigerde krediet te verstrekken is al lang een achterhaalde zaak, want in het kader van het
  eerste vijfjarenplan is er krediet verstrekt, zodat nu de boten weer
  varen en vangen. Dat de vissers brodeloos geworden zouden zijn is
  onzin. Hun levensstandaard is hoger, dan die van de gemiddelde
  dorpeling.
   De kredietverschaffing aan de coöperaties biedt échter o.i. nog geen
  werkelijke oplossing op langere termijn. Het cruciale punt waarop de
  coöperaties telkens mislukken, is niet gebrek aan inkomsten, en dientengevolge kapitaalsgebrek, maar gebrek aan een uitgekiende bedrijfsvoering. Zolang er geen gezonde bedrijfsvoering wordt opgezet binnen
  de coöperaties, is het nut van investering zeer beperkt, leidt zij althans
  niet tot ekonomische groei. De oorzaken van het kapitaalsgebrek bij
  de coöperaties zijn vrij simpel. In elke coöperatie wordt er politiek
  gespeeld, d.w.z. zijn er voortdurend factionele twisten. Men heeft de
  ene penningmeester na de andere. Goede raad wordt door anderen
  bestempeld als dictatuur. De leden van de coöperaties, gewone dorpelingen, hebben geen enkele ervaring in de handel. De coöperatieleiders
  en de voorlichters van de overheidsdienst voor coöperaties hebben al
  evenmin praktijk- en routineërvaring in de handelswereld. Het zijn
  bureaucraten die zich in de handel gemakkelijk beet laten nemen,,
  kantoortheoretici. Bovendien heersen er ook allerlei vetes en tegenstellingen tussen deze bureaucraten onderling.
  De leden van de coöperaties willen nagenoeg het hele inkomen van
  de coöperatie consumeren, en dat gebeurt dan ook, zodat geen-kapitaal
  voor uitbreiding en vernieuwing van de vloot beschikbaar is. Bovendien wordt door bovengenoemde onkunde in de handel de vis tegen een
  te lage prijs op de stadsmarkt afgezet. Als de boot binnenloopt, wordt
  de vis aan de markthandelaren van de vismarkt (meest immigranten
  van elders) afgeleverd (Niet verkocht!). De volgende morgen krijgt
  de coöperatie de afrekening van de visverkopers, die verklaren zoveel
  stuks vis voor zoveel verkocht te hebben. Het geld wordt afgedragen
  aan de coöperatie, maar een bepaald percentage wordt door de visverkopers als commissie afgehouden. Natuurlijk worden de visserijcoöperaties regelmatig bedrogen bij deze vorm van transaktie, waarbij
  de visverkopers op de markt gemakkelijk geld achter kunnen houden.
   Dit is de schuld van de visserijcoöperaties, waarvan de leden noch de
  leiding notie van handel hebben. Men laat zich te gemakkelijk in de
  luren leggen door dé visverkopers, die zelf geen enkel risico dragen.
  En wat dat genoemde visconservenfabriekje in Galala betreft, dat
  is nu geheel opgeheven. Ook aan de mislukking van dat projekt hebben
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  490
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  de Japannners part noch deel. Ook daar waren weer faktoren in het
  spel als ondeskundig management, de traditionele instelling van ambonese vissers die de aanvoer van vis afhankelijk stelden van hun acute
  behoefte aan geld, etc.
   Wat dus de visserij op Ambon betreft, die heeft in de eerste plaats
  te kampen met problemen van interne organisatie en beleidsvoering,
  pas in de tweede plaats met het probleem van gebrek aan kapitaal om
  een moderne vloot op te bouwen — stalen boten met vrieskamers, die
  dus lange tijd op zee kunnen blijven en ver verwijderde visgronden op
  kunnen zoeken —, en pas in de laatste plaats heeft ze te kampen met
  het probleem dat de visstand enigszins achteruitgaat door de Japanse
  operaties - hoewel dat niet bewezen is!
  Het volgende punt dat Utrecht aanvoert als voorbeeld van ekonomische achteruitgang op Ambon is de kwestie van de copra en de
  nagelen. In feite doet de hele copra-kwestie voor Ambon niet ter zake,
  omdat er in de centrale Molukken nauwelijks copra geproduceerd
  wordt. Dat is een produkt van de Noord- en Zuid-Molukken. Maar
  wat de kruidnagelen-industrie betreft: de wisselvalligheid in de kruidnagelprijzen worden door Utrecht toegeschreven aan wisselvalligheden
  in de strootjes-industrie (kretek-industrie) op Java en aan de import
  van kruidnagelen in Indonesië vanuit Zanzibar. Eigenlijk is dit ook
  weer een slordige weergave van de werkelijkheid. De ambonse kruidnagel is van een iets ander soort dan die van Zanzibar. Wegens haar
  relatief hoog oliegehalte is de ambonse kruidnagel minder geschikt
  iti de sigaretten-industrie dan de zanzibar-variëteit, maar uitmuntend
  geschikt om als specerij gebruikt te worden, en in bepaalde andere
  industrieën, zoals parfumerie-, vernis- en inkt-industrieën. De ambonse
  specerijen-markt is dus niet geheel afhankelijk van de gang van zaken
  in de sigaretten-industrie.
   Maar Utrecht is wel op meer punten slordig, om niet te zeggen
  weinig consciëntieus in het hanteren en interpreteren van feiten. Er
  wordt gesuggereerd dat het slecht gaat met de kruidnagelen op Ambon,
  maar prijscijfers om dit te staven worden niet gegeven. Wel zegt hij:
  „De kruidnagelproduktie van 1969 slonk echter tot ongeveer 1000
  ton, wat hoofdzakelijk te wijten was aan de kleinere aankopen van de
  vreemde sigarettenfabrieken in dat jaar" (blz. 84). Nu hangt in
  werkelijkheid natuurlijk de produktie niet af van de afname in de
  sigarettenindustrie. Maar dat nog daargelaten. In dat jaar 1969 was
  de kruidnagelenproduktie in feite 1471,5 ton, en daarmee was het de
  grootste oogst ooit in de Molukken geplukt! En in het oogstjaar 1970
  was de nagelenoogst nog overvloediger, hoewel mij nog geen exact
  tonnage bekend is. En de prijs was in 1970 voor de producent ook
  lang niet slecht: Rp 1200.—/kg, dus ongeveer ƒ 12.—/kg. De kruidnagelenteelt heeft na de oorlog op Ambon, en trouwens door geheel
  Indonesië heen, een enorme uitbreiding te zien gegeven, dank zij de
  doorgaans behoorlijke kiloprijzen die er aan de producent betaald
  worden.
  Utrecht suggereert dan ook geheel ten onrechte dat het slecht gaat
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  491
  
  met de kruidnagelen. In feite hebben de kruidnagelen in de ambonese
  negorijen velen een inkomen bezorgd dat vroeger onbekend was. Stel
  dat een gezin in een dusun (tuin) 50 flink volwassen vruchtdragende
  nagelbomen heeft — en dat is geenszins een bijzonder groot aantal
  bomen. Die kunnen in een goed nageljaar tot 225 kg nagelen opleveren.
   Dat betekent dat men er bij een kilo-prijs van ƒ 12.—:, ƒ2.160.— van
  kan maken. Dit is geenszins een imaginair bedrag voor een gezin met
  een dusun. De opbrengst van de nagelen is niet bestemd om te voorzien
  in het dagelijks levensonderhoud, maar vormt aanvullend inkomen. Het
  geld wordt vnl. ,besteed aan luxe-artikelen, die normaal buiten het
  bereik van de beurs blijven, dus aan zaken als verbetering en verfraaiing van het huis, aankoop van huisraad etc.
   In de islamitische negorijen spaart men natuurlijk om op hadj te
  gaan. Stenen huizen zijn in de negorijen op het eiland Ambon algemeen
  geworden. Huisjes van gaba-gaba en atap — materiaal van de sagopalm — ziet men niet zo veel meer op Ambon. Men kan ze nog wel
  tegenkomen, maar vervanging door stenen huizen vindt toch snel
  plaats; zo snel dat men kan zeggen dat stenen huizen regel geworden
  zijn. In de huizen komt men veel moderne zitjes tegen, nieuwe naaimachines, radio, cassetterecorders, petromaxlampen etc. Voor wie een
  dusun heeft is de levensstandaard in de dorpen niet zo slecht. Dat
  blijkt ook uit het feit dat in 1971 155 hadj i's uit de dorpen van de
  centrale Molukken naar Mekka trokken. In totaal gaven deze pelgrims
  ongeveer ƒ540.000.— uit voor de pelgrimstocht (de kosten van de
  pelgrimage belopen rond de Rp 350.000.— per 'persoon). „En dit
  kapitaal is grotendeels overgespaard uit de opbrengsten van de nagelen!
  Een andere slordige opmerking maakt Utrecht als hij het heeft
  over het 'konstant lege dok Waiamé' (blz. 85). Dit is volgens hem
  het symbool van een illusie, een totaal mislukt projekt. Als men zulke
  dingen leest, dan vraagt men zich af:: weet; de schrijver nu niet
  waar hij het over heeft, of verdraait hij welbewust de feiten? Het
  dok Waiamé is juist één van de weinige projekten op Ambon, waar
  tot nu toe schot in zit. In het begin had men niets: geen vakmensen,
  geen materiaal en geen kapitaal. Maar onder een zeer efficiënte leiding
  is het bedrijf gestadig uitgegroeid, tegen alle ongunstige externe
  faktoren in. Het is een bedrijf waar men datgene wat men heeft, ook
  optimaal, benut. Het resultaat is dat het dok haar personeel kan uitbetalen; en daarnaast nog regelmatig blijft herinvesteren in het bedrijf.
   P. T. Dok Waiamé staat dan ook bekend als een gezond en efficiënt
  bedrijf waar toekomst in zit, en dat derhalve in aanmerking komt voor
  kapitaalshulp van de overheid.
  Als de schrijver zich dus ten doel stelt op gedegen gronden neokolonisatie op ekonomisch gebied aan te tonen, zal hij: iets omzichtiger
  met de feiten om moeten springen. Het blijft nu,in zijn boek alles bij
  emotioneel en politiek geladen, beweringen, soms erg kreterig aandoend, zonder dat hij ertoe komt bij benadering de ekonomische of
  de sociaal-politieke struktuur van Ambon te beschrijven.
  Na dit zesde hoofdstuk komen.nog vier hoofdstukken die met de
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  492
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  hoofdthese van kolonisatie, dekolonisatie en neo-kolonisatie niet direkt
  van doen hebben.
  Hoofdstuk zeven, „In de ambonse negorij en", handelt over het
  negorijleven op Ambon. Het hoofdstuk begint met een beschrijving van
  de negorij Amahusu als „case". Het wordt vervelend om op te merken,
  maar ook deze beschrijving zit vol met slordigheden. Eigenlijk te veel
  om op te sommen.
  De schrijver begint met te zeggen dat een belangrijke bron van
  inkomsten de steenwinning is. Maar anders dan hij zegt, nl. dat
  het hier om kalk en granietsteen gaat, die men in lagen aantreft,
  is in feite de belangrijkste steenwinning in Amahusu die van het
  verzamelen van blauwe keien op het strand, die met een hamer stuk
  voor stuk tot grint geklopt worden. Vervolgens zegt hij dat het inkomen van deze dorpelingen gemiddeld rond de ƒ 700.— per jaar ligt.
   Hoe hij aan dat cijfer komt is ons een raadsel: de wijze van berekening
  geeft hij er niet bij. Maar laten we zelf enkele cijfers noemen die een
  indruk kunnen geven van het inkomen dat men zich dagelijks in deze
  negorij kan verwerven. In 1971 was er tijdelijk een behoorlijke vraag
  naar grint. De geklopte steen werd door de aannemers uit de stad
  betaald met Rp 2700.—/m3. Zodoende kon men met een hele dag
  ijverig steen kloppen Rp 300.— per dag verdienen, ofwel ongeveer
  ƒ 100.— per maand. Maar niet altijd is de vraag naar grint even groot.
  Op blz. 90 begint de beschrijving van de sociale struktuur van
  Amahusu. De eerste regel: „De bangsa radja (hoofdengeslacht) bestaat
  uit drie rumah tau (clans) te weten Silooi, Da Costa en Matitahmeten", bevat ook een onjuistheid. Er zijn in Amahusu in feite maar
  twee hoofdenclans, nl. Silooy en Da Costa. De clan-naam Matitahmeten
  komt er in het geheel niet voor, laat staan dat het een hoofdengeslacht
  vormt. Als de schrijver daarna opmerkt dat de huidige radja (dorpshoofd) in 1947 zijn oom is opgevolgd, begaat hij ook een onjuistheid.
   De huidige radja is pas in 1952 dorpshoofd geworden. Men zou zeggen:
  ' wat doen die paar jaar ertoe? Maar het is daarom van belang, omdat
  de vorige radja, een Da Costa, zich in 1950 achter de RMS stelde,
  daarna door de T N I geïnterneerd is, en kort na zijn vrijlating overleden. De huidige radja, die daarna geïnstalleerd is, had een politiek
  onbevlekt blazoen. Dan gaat Utrecht verder (blz. 9 0 ) : „Behalve het
  hoofdengeslacht zijn er in Amahusu nog vier geslachten of rumah tau,
  die een sterke adatrechtelijke positie hebben omdat zij in het bezit
  zijn van dati-gronden, erfelijke gronden, die in beginsel niet buiten
  de clan mogen geraken". Hij noemt dan de clans Matitahputih,
  Meinake, Soplanit en Tomasila. „Degenen die niet tot deze vier
  rumahs en de bangsa radja behoren, zijn adatrechtelijk eigenlijk
  tweederangsburgers van Amahusu. Tot deze laatsten behoren de families
  Waas, Pupella, Nanlohy . . . Munster en nog enkele andere". Ook hierin
  zijn enige slordigheden verwerkt. Behalve de twee hoofdenclans zijn
  er nl. nog zes oorspronkelijke en dati-gronden bezittende clans, te weten
  Meinake, Pupella, Soplanit, Saliha, Akiaar en Matitaputih. Tomasila
  behoort tot de niet-oorspronkelijke families in het dorp.
   Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  493
  
  Enfin, zo gaat het verder. Er is geen soa Meinake, zoals Utrecht
  schrijft (blz. 90). De meeste leden van de clan Meinake wonen in de
  soa Nahil (er zijn drie soa's of wijken in Amahusu: Wakan, Westopong
  en Nahil). Verder hebben niet de dati-gronden bezittende clans zitting
  in de Saniri Lengkap (volledige dorpsvergadering), zoals op blz. 91
  gezegd wordt. Ze bestaat uit een aantal leden, meestal gekozen, waarbij
  clan-lidmaatschap en grondbezit in het geheel geen rol spelen. In
  Amahusu hebben dan ook diverse personen van niet-oorspronkelijke
  clans zitting in de Saniri Lengkap.
  Een mauwen (adat-priester) komt, anders dan Utrecht schrijft
  (blz. 91), in Amahusu niet meer voor, en ook de kapitan speelt geen
  enkele rol meer in het sociale leven van het dorp. En de rol van
  kapitan wordt zeker niet door een soa-hoofd vervuld, zoals gesuggereerd wordt. En ook de kewang (blz. 92) komt in Amahusu niet meer
  voor. In de negorijen waar deze nog. wel voorkomt, is hij pertinent niet
  de assistent van de kapitan, zoals op blz. 92 te lezen staat.
  Al met al is de beschrijving van de sociale struktuur van Amahusu
  een onzalige voorstelling van de werkelijke sociale struktuur. Het ware
  beter dat dit gehele stuk niet geschreven ware!
  Na het een en ander over Amahusu gezegd te hebben, komen Poka
  en Galala, twee burgerkampongs, aan de beurt, evenals de negorijen
  Hatu, Tolehu en Tengah-Tengah. We zullen de fouten die erin staan
  maar laten voor wat ze zijn. Ze zijn niet minder dan die m.b.t.
  Amahusu.
  :. ...
   . •
  Na hoofdstuk acht: „Geleid en vrij bidden: Amerikaans godsdienstimperialisme", over het Christendom in de Molukken, wordt hoofdstuk
  negen aan het onderwijs gewijd: „Ambon vecht voor hoger onderwijs".
  Het boek besluit met een hoofdstuk: „Welke kansen heeftde RMS. in
  Nederland op Ambon". In die laatste bladzijden worden een paar
  opinies van de schrijver; persoonlijk geuitV Er worden geen feiten: in
  aangedragen.
  Nu ons eindoordeel over dit boek. Na het gelezen te hebben, zijn
  we niet alleen teleurgesteld in onze hoop" dat er nu eindelijk eens een
  boek op de markt verschenen zou zijn, dat-het publiek objektieve
  gegevens over- Ambon zou verschaffen,, rriaar we zijn ook geërgerd.
  Geërgerd niet zozeer omdat de hele zaak slechts vanuit een heel eenr
  zijdige gezichtshoek wordt belicht, maar vooral omdat het boek wemelt
  van halve en hele onwaarheden, waarbij het lezerspubliek onmogelijk
  kan nagaan wat wel en wat,niet juist is:-Daarom, wie informatie over
  Ambon zoekt, gebruike dit boek niet dan mét de uiterste behoedzaamheid. Wij zelf achten het verkieslijker dat dit boek in het geheel niet
  geschreven ware.
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  494
  
  BOEKBESPREKINGEN
  N. K. BOSE, Culture and Society in India. Asia Publishing House, London 1968. 440 pp. with index. Price
  60 sh.
   M. K. GAUTAM
  
  In this book Prof. Bose has been able to compile all his scattered
  articles and lectures, which were written between 1925 and 1966. Most
  of these articles have already been published in various scientific and
  semi-scientific journals, like Man in India (Chapt. V in Vol. 7: 1927 ;
  Chapt. IV in Vol. 8: 1928; Chapt. VIII in Vol. 30: 1950; Chapt. XIII
  in Vol. 31: 1950; Chapt. XX in Vol. 32: 1952; Chapt. X in Vol. 34:
  1954; Chapt. XI in Vol. 37: 1957; Chapt. XV in Vol. 38: 1958; Chapt.
  XIV in Vol. 45 : 1965); The Calcutta Review (Chapt. III Jury 1927);
  Geographical Review of India (Chapt. II in Vol. 28: 1956; Chapt. XIX
  in Vol. 30: 1958); Science and Culture (Chapt. XII in Vol. 7: 1941);
  Modern Review (Chapt. XVIII in April 1952); Africa Quarterly
  (Chapt. XIX in Vol. 3 : 1963); and publications like The Adivasis
  (Chapt. IX 1955: Calcutta); The Cultural Heritage oj India (Chapt. I
  in Vol. V: 1950: Calcutta); Studies in Gandhism (Chapt. XXIII 1962 :
  Calcutta); while others are seminar discussions and lectures (Chapt.
  XVI, XVII as lectures in the comparative study of civilizations seminar
  1958: Palo Aito-Stanford; Chapt. VI as the Presidential Address in
  anthropology and archaeology section at The Indian Science Coogress
  1949: Allahabad). Only two papers are new (Chapt. VII with A. K.
  Ray and N. Patnaik on "Organisation of Services in the temple of
  Lingraj, Bhubaneshwar", and Chapt. XXII on "A Social Survey of
  Calcutta"). In total there are 24 chapters; most of them deal with
  Bengal. The papers cover a wide range of subjects: culture and civilizations, tribal life and the process of Sanskritization, contemporary
  rural and urban communities, democracy, social and culture change
  and Gandhian philosophy.
   The selection and analysis of the topics are typical of Prof. Bose's
  eclectic approach covering sociology, anthropology, geography, archaeology, and philosophy. Prof. Bose considers them in the realm of Indian
  culture, as crystallized institutions conditioned and adapted according
  to geographical background or "ecological conditions". He stresses the
  necessity of understanding Indian history, culture, civilization, castesystem, and philosophy for understanding the process of social change,
  or as he calls it, "adaptation into cultural inheritance". This process
  is created and maintained as an "interplay between life's needs and
  satisfaction and culture", providing a state of dynamic equilibrium in
  the culture. Prof. Bose being an active Gandhian worker and applied
  anthropologïst gives priority to the human factor, which is an operative
  factor in cultural evohition.
   In the first three chapters Prof. Bose shows thait the geographical
  factor has been of utmost importance in causing the decay and development of cultures in certain parts of India. This he supports by saying
  that most of the empires grew and died either in the north-gangetic
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  495
  
  plains or in the south, rather than in eastern and central India. It was
  the natural ports of the Eastern ghats which provided trade-routes
  and connection to the Far-Eastern countries (pp. 3, 8). The case of
  Orissa became interesting because of its natural ports and the intermingling of Aryan, Dravidian and tribal cultures which took place
  therë. Even at present its remnariits can be seen in the ritual life of the
  people. The tribal propitiatory offerings of earthen images of elephants
  and horses to the spirits are also found among the Hindus. The Savara
  tribe still plays an important role in the worship of Jaganath (p. 26).
  At the coronation of the King of Keonjhar, the Bhuiya tribe conducts
  the ceremony (p. 27). All these examples show the penetration of tribal
  elements into Hindu life. Another example in Chapter Four is the
  Spring festival which combines on one side the burning of a human or
  animal effigy with animal sacrifice and sexual licence (p. 43). To the
  tribals this. festival provides magical power in ensufing good crops,
  and for the Hindus it is a purificatory rite.- Other such remnants are
  to be seen in the abusive songs, Kabira, and in a "phallic cult". Prof.
  Bose however interprets this festival as an opposition between agnates
  and collaterals, which provide joking and avoidance relations.
   - Talking about cultural zones Prof. Bose maps out the distribution
  of cultural traits and studies their "form", i.e. the material culture.
  This, he says, is conditioned by the geographical, ecological, and
  climatic situations. Thus the. north Indian housing r>attern, with wheat
  as a staple • food,, use of ghee .(puriiieA buitter) and sewn clóthes is
  opposed to southern and coastal housing. patterns, rice eating, the use
  of oil and unsewn clothes. This difference, hè says, is due to rituals
  and ceremonies, but he does not explain this vital phenomenon, which
  might have. been a valuable contribution to museological-ethnolögical
  research (pp. 17, 18).
  His sketches of material objects have already been published elsewhere: Bose (ed.) Peasant Life in India: A study in Indian JJnity and
  Diversity (Calcutta).
  Talking about the caste system, Prof. Bose suggests thait it is founded
  on the basis of the "productive organizaition". In the course of history
  it became geographically isolated and was transformed into a. hier ar chy
  of jatis and acquired its endogamous-exogamous character (p. 66). The
  ideology never died, although it faced enormous opposition. It became so
  powerful that even Muslims adopted its principles. Although Buddhism
  grew out of orthodoxy, it could not live long in India, as it could not
  provide a- substitute for this,basic productive system, where all craftspecialists were interdependent.
  The caste system is a structure of oppositions. This he.explains in
  terms of Shankara's dualism. Those who joined 'the Order. of.Ten
  Names' were released from the caste system andborn anew, and
  surreridered their privileges to the society which töok care of them.
   That established the relationship between "living in" and "living outside" the society. This became the caste ideal and spread to other areas,
  as exemplified in caste-names, pilgrimage centres, rivers, temples and
  
  Downloaded from Brill.com 06/18/2024 04:18:34PM
  via Open Access. This is an open-access article distributed under the terms
  of the Creative Commons Attribution-NonCommercial 3.0 Unported (CC BY-NC
  3.0)
  http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0
  
  496
  
  BOEKBESPREKINGEN
  
  so on. This, he says, is the source of the unity and diversity of Indian
  culture. The localized diversified forms exist due to the marriage circle
  of the jatis. Their interdependence unites them into a universalized
  form of the culture. But how far the magie circles of endogamous groups
  are connected to the principles of patrilineality, affinity, land holdings
  and the productive system, Prof. Bose does not say.
  Talking about the present caste organizations Prof. Bose takes up
  Srinivas's ideas that modernization has reinforced the caste unity
  (p. 243). Thus its strength is in its high-low axioms, which of ten play a
  latent part in political, socio-economic and religious organizations of the
  jatis. Actually he follows Bailey's ideas (1966) that a superior caste is
  not only superior in rituals but also in socio-economic organization,
  and makes groups automatically subordinate, inferior and of lower
  status. High and low ranking depends upon the extent of acceptance
  of water, food, smoking, etc. by the Brahmin and other high castes.
  This is also the root of social backwardness. As a Gandhian Prof.
  Bose differs on this point. To him a caste status can be changed by
  occupation. Castes like the Tantis because of their weaving activities
  and the Moira because of sweet-meat-selling have acquired higher
  status in Bengal.
   For the lower caste of unitouchables he uses the Gandhian term
  'Harijan' 'people of God' (p. 189), where in theory everyone is equal,
  neither lower nor higher. For him the caste system operates because of
  its productive interdependence. Prof. Bose on the one side talks about
  high and low status, and on the other side as a political Gandhian
  thinker. He does not advocate sweeping changes or revolutions. Tribal
  researches should aim to uplift the people by slow change, which is the
  Gandhian philosophy. The adivasis have to fit into some system which
  is a Hindu system. Whether one wants to belong or not the Hindu
  system embraces everything that comes into its way, and consequently
  provides status and ranking.
  Some chapters are more informative like Chapt. 9, on tribal economy: Chapters 8, 10, 15, 16, 19, 20, 22, mostly devoted to the life
  of Calcutta. Chapt. 4 discloses some Munda places, where Mundas do
  not live now and shows that once these places must have been inhabited
  by them (p. 32-35). Chapt. 6 deals with the archaeological method of
  dating the temples in India. Finally Chapt. 7 shows the network
  relations in the organization of the Lingraj temple of Bhubaneshwar.
  On the whole, by compiling this book Prof. Bose has tried to coin
  a Gandhian anthropology, which has as its ideal the complete socioeconomic development of the backward classes and scheduled tribes.
  However the practical part has not been properly worked out. The
  book does open up new avenues in anthropology: it suggests a new
  approach in applied anthropology and in research on socio-welfare
  programmes.
  