title: Chapitre 9. Après l’État social aux Pays-Bas : l’entrepreneur social
text: Op dit moment is de precieze invulling van bovenlokale samenwerking binnen de
  meeste regio’s nog onduidelijk. Het meest verregaand zijn de afspraken omtrent de
  uitvoering van de Jeugdwet, vastgelegd in de RTA’s, maar ook hiervoor geldt dat een
  aantal zaken nog uitgekristalliseerd dient te worden. Een belangrijke oorzaak die
  gemeenten hiervoor aandragen is dat er nog veel onzekerheid is over de financiering
  (zowel het macrobudget als de verdeelmodellen), waardoor gemeenten beperkt
  worden in de mogelijkheid harde afspraken te maken met naburige gemeenten en
  
  94
  
  Helaas beschikken wij niet over gegevens over het aantal aanbieders van persoonlijke verzorging.
  94
  
  aanbieders. Wel is er een algemene tendens te bespeuren in de verschillende RTA’s,
  die in het kort neerkomt op de volgende kernpunten:95
  Inkoop wordt, behalve voor eerstelijns jeugdzorg, bovenlokaal georganiseerd om
  zodoende te profiteren van de hierboven besproken schaalvoordelen.
  De uitvoering (indicering en toeleiding) vindt voor de meeste zorgvormen zoveel
  als mogelijk lokaal plaats, wat het inspelen op lokale behoeften faciliteert.
  Binnen de RTA-regio wordt de samenwerking ook opgezocht bij de uitvoering
  van de Wmo en de Participatiewet.
  In een aantal RTA-regio’s wordt de samenwerking tussen gemeenten
  vormgegeven door middel van een centrumgemeente-constructie.
  Wat betreft mogelijke risicoverevening tussen gemeenten is er nog weinig
  bekend.
  Het eerste kernpunt is al uitvoerig behandeld in de vorige paragraaf, terwijl het
  tweede punt in de lijn der verwachting ligt wanneer maatwerk de doelmatigheid
  verhoogt. Hieronder wordt er dieper ingegaan op de laatste drie punten die
  hierboven genoemd zijn.
   5.4.2
  
  Congruentie
  
  Wat betreft het derde kernpunt is het goed om op te merken dat er vanuit het Rijk
  wordt aangestuurd op congruentie bij de uitvoering van de decentralisaties.96 Dit
  betekent dat gemeenten op zo veel als mogelijk gebieden dezelfde
  samenwerkingsverbanden moeten aangaan. Lokale overheden, die op meerdere
  gebieden en voor langere tijd met elkaar samenwerken, bouwen een sterke
  vertrouwensband op, wat de effectiviteit en continuïteit van het
  samenwerkingsverband ten goede komt. Zeker wanneer de te leveren diensten niet
  volledig contracteerbaar zijn, kan een breed en langdurig samenwerkingsverband het
  internaliseren van externe effecten faciliteren, doordat gemeenten een grotere
  prikkel om rekening te houden met elkaars wensen. Immers, herhaalde interactie
  maakt wederkerigheid tussen gemeenten mogelijk: om de continuïteit van de
  samenwerking te waarborgen zal gemeente A een gift van gemeente B willen
  beantwoorden met een tegengift.97 Het laten uitvoeren van verschillende taken door
  een en hetzelfde samenwerkingsverband maakt het ook beter mogelijk
  synergievoordelen te benutten.98 Echter, de wens tot congruentie conflicteert met het
  inzicht dat elke publieke taak een eigen optimale schaal van uitvoering heeft.
  Ook bestaat er de wens dat de samenwerking wordt aangegaan met gemeenten die
  qua cultuur, economisch klimaat en geografische ligging vergelijkbaar zijn. Deze
  95
  Zie http://www.vng.nl/onderwerpenindex/decentralisaties-sociaal-domein/decentralisatie-jeugdzorg/regionaletransitiearrangementen-incl-concepten.
  96
  Zie ook Decentralisatiebrief van BZK aan de Tweede Kamer, 19 februari 2013.
  97
  In hoofdstuk 3 zijn de voordelen van herhaalde interactie tussen verschillende partijen ook behandeld.
  98
  Potentiële synergievoordelen binnen de uitvoering van de decentralisaties zijn uitvoerig besproken in hoofdstuk
  3.
   95
  
  zienswijze wordt ondersteund door verscheidene economische studies waarin wordt
  aangetoond dat economische agenten eerder bereid zijn tot risicoverevening in het
  geval agenten in dezelfde pool vergelijkbare risicoprofielen en -voorkeuren hebben
  en wanneer er voldoende wederzijds vertrouwen is.99 Samenwerkingsverbanden
  hebben niet per se een regionaal karakter: zo gebruiken de G4-gemeenten een
  gezamenlijk automatiseringssysteem voor de uitvoering van re-integratiebeleid.
  5.4.3
  
  Centrumgemeente-constructie
  
  Verder is er binnen een aantal regio’s (bijvoorbeeld Alkmaar/Noord-Kennemerland
  en West-Friesland) de intentie om jeugdzorg in de transitieperiode te organiseren via
  een centrumgemeente-constructie. Dit is een type samenwerkingsverband waarin
  gemeenten taken en budget overdragen aan een centrumgemeente die zodoende
  verantwoordelijk wordt voor de inkoop en uitvoering van de publieke taken. In
  regio’s waar één gemeente beduidend groter is dan alle andere ligt deze vorm van
  samenwerking voor de hand. Zelfs in gevallen waar regionale samenwerking in een
  andere juridische vorm gegoten is, zal vaak één gemeente de voortrekkersrol op zich
  nemen, zodat het samenwerkingsverband de contouren van een centrumgemeenteconstructie krijgt. Ook bij de uitvoering van re-integratiebeleid en de Wmo speelt de
  centrumgemeente-constructie een voorname rol. Zo zijn er 43 centrumgemeenten die
  budget ontvangen om de Wmo-taken beschermd wonen en maatschappelijke opvang
  uit te voeren voor de gehele regio en 35 centrumgemeenten die verantwoordelijk zijn
  voor vrouwenopvang binnen de regio.
   Het voornaamste argument voor dit type samenwerkingsverband is dat er geen
  nieuw uitvoeringsorgaan in het leven geroepen hoeft te worden, wat het proces van
  het juridisch vormgeven van regionale samenwerking versnelt. Gelet op het feit dat
  voor 1 januari 2015 duidelijk moet zijn op welke gebieden en op welke wijze
  gemeenten regionaal gaan samenwerken, ligt de keuze voor een centrumgemeenteconstructie voor de hand. Een ander voordeel van deze vorm van samenwerking is
  dat er geprofiteerd kan worden van de expertise die al aanwezig is binnen de
  centrumgemeente. Doordat de beslissingsbevoegdheid bij de centrumgemeente ligt,
  zal de bestuurlijke drukte lager zijn, wat de bureaucratische last vermindert en het
  snel inspelen op veranderende omstandigheden faciliteert. Afhankelijk van de
  precieze invulling ervan laat dit samenwerkingsverband ook risicoverevening toe.
  Een potentieel risico van deze centraalgestuurde uitvoering is dat het beleid minder
  goed aansluit bij de behoeften van omringende gemeenten, terwijl deze gemeenten
  een deel van hun autonomie verliezen.100 Dat de angst voor dit risico in de praktijk
  leeft, blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat raadsleden van kleinere gemeenten soms
  plannen voor intergemeentelijke samenwerking tegenhouden.101 Deze problematiek
  speelt ook bij (geplande) gemeentelijke fusies binnen regionale
  samenwerkingsverbanden: overgebleven gemeenten binnen de regio staan nogal
  99
  
  Zie ook Ghatak (1999) en Attanasio (2012).
  Zie Besley en Coate (2003).
  Zie bijvoorbeeld http://www.haarlemsdagblad.nl/regionaal/haarlemeo/article26219113.ece.
  100
  101
  
  96
  
  eens negatief tegenover de gemeentelijke herindeling, omdat ze, in het geval de
  gefuseerde gemeente een dominante positie in de regio bemachtigt, bang zijn
  ondergesneeuwd te worden.102
  5.4.4
  
  Risicoverevening
  
  Wat betreft mogelijke risicoverevening tussen gemeenten is er nog weinig bekend.
   Omdat er bij inkoop op regionaal niveau veelal gebruik wordt gemaakt van
  raamcontracten waarbij de prijs vastligt maar het volume niet, lopen gemeenten,
  door het woonplaatsbeginsel, nog altijd het financiële risico dat een nieuwe gebruiker
  van specialistische zorg zwaar op het gemeentebudget drukt. Er zijn slechts enkele
  RTA-regio’s waar men al afspraken op dit terrein heeft gemaakt. Zo is in de RTA
  Twente vastgelegd dat gemeenten de kosten gaan delen voor enkel die vormen van
  zorg waar geen door beleid te beïnvloeden gebruikscomponent in zit. Het gaat hier
  om de meldpunten van het AMHK en de crisisdienst en de werving en selectie van
  pleegouders. Door gemeenten nog wel financieel verantwoordelijk te houden voor
  voorzieningen die een door beleid te beïnvloeden gebruikscomponent bezitten,
  wordt het potentiële nadeel van moreel gevaar ondervangen. Enkele andere RTAregio’s hebben de wens uitgesproken om aan een bepaalde vorm van
  risicoverevening te doen. Zo werkt de RTA-regio IJsselland aan een tijdelijk
  herverdelingsmodel waarin gemeenten de financiële risico’s gezamenlijk dragen om
  zodoende gemeenten in ieder geval de komende jaren enige financiële rust te bieden.
  Ook in de RTA Groningen valt te lezen dat voor de zorgproducten die
  (boven)regionaal worden georganiseerd naar enige vorm van (financiële) solidariteit
  wordt gezocht.
  Naast de angst voor moreel gevaar is het niet willen opgeven van lokale autonomie
  een mogelijke reden voor het uitblijven van verregaande afspraken met betrekking
  tot het delen van risico’s. Teneinde moreel gevaar tegen te gaan, vereist
  risicoverevening namelijk duidelijke afspraken omtrent beleid en derhalve een
  verregaande vorm van samenwerking. Zoals in het kader hiernaast te lezen valt, is de
  wens tot lokale beleidsvrijheid ook op het terrein van re-integratiebeleid een
  belangrijke oorzaak voor het feit dat intergemeentelijke samenwerking soms niet van
  de grond komt.
  102
  
  Zie bijvoorbeeld http://www.destentor.nl/regio/lochem/centrumgemeente-valt-niet-goed-1.1795151.
   97
  
  Regionale samenwerking bij arbeidsmarkt- en re-integratiebeleid
  Gemeenten worden door het Rijk aangespoord om binnen de regio samen op te trekken bij het
  vormgeven van regionaal arbeidsmarktbeleid. Bijvoorbeeld bij de in 2004 ingevoerde Wet werk en
  bijstand (WWB), die gemeenten verplicht de bijstand en de ondersteuning bij arbeidsinschakeling voor
  mensen met beperkt inkomen en vermogen te regelen, bestond een tijdelijke stimuleringsregeling die
  voorzag in extra middelen en inhoudelijke ondersteuning. In 2013 werkte 54% van de gemeenten samen
  in een officieel verband bij de uitvoering van de WWB (a). Veel Nederlandse gemeenten geven deze
  samenwerking vorm binnen een intergemeentelijke sociale dienst (ISD), waarin het aantal gemeenten dat
  samenwerkt varieert van twee tot acht. Samenwerking vindt niet alleen plaats op het gebied van werk en
  inkomen, maar soms ook op het gebied van minimabeleid, schuldhulpverlening, inburgering, Wsw of
  Wmo. Helaas zijn momenteel weinig evaluaties van gemeentelijke samenwerking ons bekend.
  ISD’s voeren zelfstandig taken uit en krijgen daarvoor beslissingsbevoegdheid overgedragen van
  gemeenten. De financiële lasten worden herleid naar de afzonderlijke gemeenten. Zo worden
  uitvoeringskosten doorgaans verdeeld op basis van aantal uitkeringsgerechtigden en/of aantal inwoners,
  terwijl de programmakosten voor uitkeringsverstrekking of gemeentelijke beleid dat afwijkt van het
  gemeenschappelijke beleid rechtstreeks voor rekening van de individuele gemeente zijn (b). Ondanks dat
  samenwerkende gemeenten afzonderlijk verantwoordelijk zijn voor hun eigen uitkeringslasten, bestaan
  hier in principe geen onbeheersbare risico’s vanwege landelijke vangnetten als de IAU en de MAU (zie
  ook het kader over vangnetten in het Inkomendeel WWB in hoofdstuk 4).
   Naast de ISD’s bestaat een keur aan andere intergemeentelijke samenwerkingsverbanden op het gebied
  van werk en inkomen, waarvan een deel momenteel een meer vrijblijvend karakter heeft. Hierbij gaat het
  om overlegorganen die wel afstemming van lokaal beleid faciliteren, maar waarbij geen
  beslissingsbevoegdheden of budget worden overgedragen aan één uitvoeringsorganisatie. Een aantal
  mogelijke oorzaken is aan te wijzen waarom gemeenten niet tot verregaande samenwerking overgaan;
  deze oorzaken bespreken we hieronder.
  Een eerste potentiële reden voor een gebrek aan samenwerking is dat gemeenten huiverig zijn om een
  deel van hun beleidsvrijheid op te geven om tot verregaande samenwerking op regionaal niveau over te
  gaan. Cultuurverschillen of verschillende politieke samenstellingen van de gemeenteraad kunnen leiden
  tot verschillende wensen met betrekking tot de uitvoering van de WWB. Hierbij kan gedacht worden aan
  het wel of niet hanteren van een wachttijd, het eisen van tegenprestaties of het toepassen van de
  sollicitatieplicht. Beleidsvrijheid op lokaal niveau is dan ook een speerpunt van de WWB. Ook kunnen
  imperfecte informatie en onvolledige contracteerbaarheid ervoor zorgen dat gemeenten huiverig zijn om
  samen te werken: zo kunnen kosten van monitoring om moreel gevaar binnen een
  samenwerkingsverband tegen te gaan substantieel zijn. Daarbij moet samenwerking ook voldoende
  bestuurlijk draagvlak hebben. In de praktijk zullen bijvoorbeeld kleine gemeenten niet graag samen willen
  werken met grote gemeenten wanneer laatstgenoemde de centrumrol vervult en kleine gemeenten
  vrezen hierdoor ‘ondergesneeuwd’ te worden. Daarnaast hebben veel (middelgrote) gemeenten de
  afgelopen jaren flink geïnvesteerd in een lokaal arbeidsmarktbeleid en hebben er moeite mee dit op te
  geven (c).
   Een mogelijke andere oorzaak is de huidige financiering van de WWB: deze is zo ingericht dat
  gemeenten weinig noodzaak hebben om risico’s te verevenen. Risicoverevening lijkt een belangrijke
  reden voor gemeenten om taken samen uit te voeren, maar diverse vangnetten in de WWB beperken het
  financiële risico van gemeenten, zowel ex-ante als ex-post. Eventuele (idiosyncratische) schokken in de
  WWB kunnen gemeenten opvangen via een aanvullende uitkering of worden gedeeltelijk ‘terugverdiend’
  omdat het budget (gedeeltelijk) historisch is bepaald of via een hogere uitkering uit het Gemeentefonds.
  (a) Divosa, 2013, Factsheet Intergemeentelijke samenwerking, http://www.divosa.nl/sites/default/files/20131216_Divosamonitor_2013_Factsheet_Intergemeentelijke_samenwerking_0.pdf.
  (b) Zie bijvoorbeeld de gemeenschappelijke regelingen van Sociale Dienst Veluwerand (Ermelo, Harderwijk en Zeewolde),
  http://www.socialedienstveluwerand.nl/WerkInburgering/BestuurEnOrganisatie.htm, ISD Kop van Noord-Holland (Hollands
  Kroon en Schagen), http://www.isdnoordkop.nl/ en ISD Steenwijkerland en Westerveld,
  http://www.steenwijkerland.nl/cvdr.jsp?id=4873_1.
  (c) Zie ook Inspectie SZW, 2013, Regierol gemeenten bij regionaal arbeidsmarktbeleid.
  98
  
  Bijlage A
  Individueel gebruik van voorzieningen van 65-plussers, uitgesplitst naar partij die
  verantwoordelijk is voor de voorziening
  
  Bron: Eigen berekening op basis van bij het CBS beschikbaar gestelde microdatabestand voor het project “SZW
  Cumulatie van decentralisatie maatregelen”, welke afkomstig zijn van het CBS.
  99
  
  Individueel gebruik van voorzieningen van mensen onder 65, uitgesplitst naar partij die
  verantwoordelijk is voor de voorziening
  
  Bron: Eigen berekening op basis van bij het CBS beschikbaar gestelde microdatabestand voor het project “SZW
  Cumulatie van decentralisatie maatregelen”, welke afkomstig zijn van het CBS.
  100
  
  Individueel gebruik van voorzieningen van mensen onder de 65, uitgesplitst naar type
  regeling
  
  Bron: Eigen berekening op basis van bij het CBS beschikbaar gestelde microdatabestand voor het project “SZW
  Cumulatie van decentralisatie maatregelen”, welke afkomstig zijn van het CBS.
  101
  
  Individueel gebruik van voorzieningen van 65-plussers, uitgesplitst naar type regeling
  
  Bron: Eigen berekening op basis van bij het CBS beschikbaar gestelde microdatabestand voor het project “SZW
  Cumulatie van decentralisatie maatregelen”, welke afkomstig zijn van het CBS.
   102
  
  Bijlage B
  Gebruik verschillende typen jeugdzorg
  Zorgvorm
  
  Kans gebruik (in%)
  
  Totaal AWBZ-jeugdzorg
  wv zorg aan jeugd zonder verblijf
  wv zorg aan jeugd met verblijf
  
  2,31
  2,14
  0,22
  
  Totaal Zvw-jeugdzorg
  wv jeugd-GGZ eerste lijn
  wv jeugd-GGZ tweede lijn zonder verblijf
  wv jeugd-GGZ tweede lijn met verblijf
  
  7,67
  1,91
  6,01
  0,15
  
  Totaal Provinciaal-gefinancierde jeugdzorg
  wv totaal jeugd- en opvoedhulp
  - Alleen ambulante zorg (J&O)
  - Verblijf deel/voltijd (J&O)
  - Verblijfpleegzorg (J&O)
  wv jeugdbescherming
  wv jeugdreclassering
  wv geaccepteerde aanmeldingen biz
  wv gemelde kinderen AMK
  
  2,97
  2,04
  0,99
  0,47
  0,59
  1,34
  0,46
  1,74
  0,90
  
  JeugdzorgPlus (gesloten jeugdzorg)
  
  0,07
  
  Kans gebruik gebaseerd op het aantal gebruikers in tabel 2.5 en het aantal jongeren in Nederland in 2012.
  Bron totaal jongeren in 2012: CBS.
  103
  
  Literatuur
  Albouy, D.Y., 2013, Partisan Representation in Congress and the Geographic
  Distribution of Federal Funds, The Review of Economics and Statistics, vol. 95: 127141.
  Allers, M.A., 2011, Doel en middelen in de financiële verhouding tussen overheden,
  Rijksuniversiteit Groningen: Oratie.
  Allers, M.A., 2012, Yardstick competition, fiscal disparities, and equalization,
  Economics Letters , vol. 117: 4-6.
  Allers, M.A., A.J.E. Edzes, M. Engelen, J.B. Geertsema, S. de Visser en E. Wolf, 2013, De
  doorwerking van de financiële prikkel van de WWB binnen gemeenten, Groningen:
  COELO.
  Allers, M.A. en J.P. Elhorst, 2005, Tax Mimicking and Yardstick Competition Among
  Local Governments in the Netherlands, International Tax and Public Finance, vol.
  12(4): 493-513.
  Allers, M.A. en E. Merkus, 2013, Soft budget constraint but no moral hazard? The
  Dutch local government bailout puzzle, Discussion Paper 13014-EEF, University of
  Groningen.
  Attanasio, O., A. Barr, J.C. Cardenas, G. Genicot. en C. Meghir,2012, Risk pooling, risk
  preferences, and social networks. American Economic Journal: Applied Economics, vol.
  4(2): 134-67.
   Bernabei, R., Landi, F., Gambassi, G., Sgadari, A., Zuccala, G., Mor, V., Rubinstein, L.Z. en
  P. Carbonin, 1998, Randomised trial of impact of model of integrated care and case
  management for older people living in the community, British Medical Journal, vol.
  316: 1348-51.
  Besley, T. en S. Coate,2003, Centralized Versus Decentralized Provision of Local
  Public Goods: A Political Economy Approach, Journal of Public Economics, vol. 87:
  2611-37.
  Blöchliger, H. en D. King, 2006, Less Than You Thought: the Fiscal Autonomy of SubCentral Governments, OECD Economic Studies, vol. 43: 155-88.
  Blokker, E., 2013, Transformeren voor Gevorderden: Actieonderzoek Hemelse Modder
  Zaanstad, Instituut voor Publieke Waarden in opdracht van de gemeente Zaanstad.
  104
  
  Boadway, R. en J.-F. Tremblay, 2011, Reassessment of the Tiebout model, Journal of
  Public Economics, vol. 96: 1063-78.
  Boadway, R.W., D.E. Wildasin, 1984, Public Sector Economics, Boston: Little, Brown,
  and Company.
  Bohn Stafleu van Loghum, 2011, Sociale Kaart Jeugdzorg 2012, Houten: Springer
  Media B.V.
  Bosselaar, H., D. Bannink, C. van Deursen en W. Trommel, 2007, Werkt de WWB?
  Beleidsdoorlichting artikel 30 begroting SZW 2007, Onderzoek in opdracht van het
  ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, uitgevoerd door Meccano kennis
  voor beleid in samenwerking met de universiteit Twente en BSZ beleidsonderzoek
  Bucovetsky, S., 1997, Insurance and Incentive Effects of Transfers Among Regions:
  Equity and Efficiency, International Tax and Public Finance, vol. 4: 463-83.
  Bucovetsky, S., 1998, Federalism, equalization and risk aversion, Journal of Public
  Economics, vol. 67: 301-28.
  Cebeon en SCP, 2013, Bijstelling verdeling historische middelen jeugdzorg 2011, Den
  Haag / Amsterdam: Sociaal en Cultureel Planbureau en Cebeon.
  Cebeon en SCP, 2014, Verdeling historische middelen jeugdhulp 2012, Den Haag /
  Amsterdam: Sociaal en Cultureel Planbureau en Cebeon.
  Cedris, 2013, Branche-informatie 2012, Utrecht: Cedris.
  CPB, 2013, Decentralisaties in het sociaal domein, CPB Notitie, 4 september 2013,
  Den Haag: Centraal Planbureau.
   CPB, 2014, Centraal Economisch Plan, 18 maart 2014, Den Haag: Centraal Planbureau.
  Dahlberg, M. en E. Johansson, 2002, On the vote-purchasing behavior of incumbent
  governments, American Political Science Review, vol. 96: 27-40.
  Dahlberg, Matz, Edmark, Karin, 2008, Is there a ‘race-to-the-bottom’ in the setting of
  welfare benefit levels? Evidence from a policy intervention, Journal of Public
  Economics, vol. 92(5-6):, 1193-1209.
  Dana Jr., J.D., 2012, Buyer Groups as Strategic Commitments, Games and Economics
  Behavior, vol. 74(2): 470-85.
  105
  
  Deens ministerie van Binnenlandse Zaken en Gezondheid, 2004, Agreement on a
  Structural Reform, Stockhom: Deens ministerie van Binnenlandse Zaken en
  Gezondheid.
  Dixit, A., 2002, Incentives and organisations in the public sector: An interpretative
  review, Journal of Human Resources, vol. 37: 696-727.
  Douven, R., 2010, Ex-post correctiemechanismen in de Zorgverzekeringswet: hoe nu
  verder?, CPB Document 212, Den Haag: Centraal Planbureau.
  Ecorys en Verwey-Jonker Instituut, 2013a, Goede hulp is veel waard; Evaluatie na één
  jaar Utrechtse Buurtteams Jeugd & Gezin, mei 2013, Utrecht.
  Ecorys en Verwey-Jonker Instituut, 2013b, Het is de integrale aanpak die werkt;
  Evaluatie na één jaar Utrechtse Buurtteams Krachtig, juni 2013, Utrecht.
  Ecorys, 2014a, Businesscases Proeftuin Soesterkwartier; Uitwerking en Resultaten, 5
  februari 2014, Rotterdam.
  Ecorys, 2014b, Evaluatie proeftuin Soesterkwartier; Conclusies en Aanbevelingen, 5
  februari 2014, Rotterdam.
  Elkan, R., D. Kendrick, M. Dewey, M. Hewitt, J. Robinson, M. Blair, D. Williams, D. en K.
  Brummell, 2001, Effectiveness of home based support for older people: systematic
  review and meta-analysis, British Medical Journal, vol. 323: 719-25.
  Ellison, S.F. en C.M. Snyder, 2010, Countervailing Power in Wholesale
  Pharmaceuticals, Journal of Industrial Economics, vol. 58(1): 32-53.
  Europese Commissie, 2012, Report on Public finances in EMU, Brussel: Europese
  Commissie.
  Faber R.P. en P. Koning, 2012, Why Not Fully Spend a Conditional Block Grant? CPB
  Discussion Paper 213, Den Haag: Centraal Planbureau.
   Figlio, D.N., W. van Kolpin, W.E. Reid, 1999, Do states play welfare games? Journal of
  Urban Economics, vol. 46(3): 437-54.
  Fischel, W.A., 2001, The Homevoter Hypothesis. How Home Values Influence Local
  Government Taxation, School Finance and Land-Use Policies, Cambridge (MA):
  Harvard University Press.
  Fischel, 2004, An Economic History of Zoning and a Cure for its Exclusionary Effects,
  Urban Studies,vol. 41(2): 317-40.
  106
  
  Fiva, J.H., 2009, Does welfare policy affect residential choices? An empirical
  investigation accounting for policy endogeneity, Journal of Public Economics, vol. 93:
  529-40.
  Fiva, J.H., Rattsø, J., 2006, Welfare competition in Norway: norms and expenditures,
  European Journal of Political Economy, vol. 22: 202-22.
  Friedman, S.M., D.M. Steinwachs, P.J. Rathouz, L.C. Burton en D.B. Mukamel, 2005,
  Characteristics predicting nursing home admission in the program of all-inclusive
  care for elderly people, The Gerontologist, vol. 45: 157-66.
  Gelbach, J., 2004, Migration, the lifecycle and state benefits: how low is the bottom?
  Journal of Political Economy, vol. 112: 1091-1130.
  Ghatak, M., 2012, Group Lending, Local Information, and Peer Selection, Journal of
  Development Economics, vol. 60: 27-50.
  Gibbons, R., 1992, Game Theory for Applied Economists, Princeton, New Jersey:
  Princeton University Press.
  Gill, T.M., D.I. Baker, M. Gottschalk, P.N. Peduzzi, H. Allore en A. Byers, A., 2002, A
  program to prevent functional decline in physically frail, elderly persons who live at
  home, New England Journal of Medicine, vol. 347: 1068-74.
  Greenwood, M.J., 1975, Research on Internal Migration in the U.S.: A Survey, Journal of
  Economic Literature, vol. 13: 397-435.
  Groot, H.L.F. de, G.A. Marlet, C.N. Teulings en W. Vermeulen, 2010, Stad en Land, Den
  Haag: Centraal Planbureau.
  Hilber, C.A.L., T. Lyytikäinen en W. Vermeulen, 2011, Capitalization of central
  government grants into local house prices: Panel data evidence from England,
  Regional Science and Urban Economics, vol. 41: 394-406.
   Hines, Jr, J.R. en R.H. Thaler, 1995, Anomalies: The Flypaper Effect, Journal of
  Economic Perspectives, vol. 9: 217-26.
  Hölmstrom, B., 1979, Moral hazard and observability, The Bell Journal of Economics,
  vol. 10: 74-91.
  Hoynes, H.W. en E.F.P. Luttmer, 2011, The insurance value of state tax-and-transfer
  programs, Journal of Public Economics, vol. 95:1466-84.
  107
  
  IMF, 2012, Fiscal Performance, Institutional Design and Decentralization in European
  Union Countries, IMF Working Paper 12/45, Washington: IMF.
  Inman, R.P. en D.L. Rubinfeld, 1997, Rethinking Federalism, Journal of Economic
  Perspectives, vol. 11: 43-64.
  Inman, R., 2008, The Flypaper Effect, NBER Working Paper No. 14579, Cambridge
  (MA): National Bureau of Economic Research
  Kanatas, G. en J. Qi,, 2003, Integration of lending and underwriting: implications of
  scope economies, Journal of Finance, vol. 58: 1167-91.
  Knight, B., 2002, Endogenous federal grants and crowd-out of state government
  spending: theory and evidence from the federal highway aid program, The American
  Economic Review, vol. 92: 71-92.
  Koning, P. en C.J. Heinrich, 2013, Cream-Skimming, Parking and Other Intended and
  Unintended Effects of High-Powered, Performance-Based Contracts, Journal of Policy
  Analysis and Management, vol: 32: 461-83.
  Kornai, J., E. Maskin en G. Roland, 2003, Understanding the Soft Budget Constraint,
  Journal of Economic Literature, vol. 41: 1095-1136.
  Lockwood, B., 1999, Inter-Regional Insurance, Journal of Public Economics, vol. 72: 137.
  Lockwood, B en F. Porcelli, 2013, Incentive schemes for local government: theory and
  evidence from comprehensive assessment in England, American Economic Journal:
  Economic Policy, vol. 5: 254-286.
  Mas-Colell, A., M.D. Whinston en J.R. Green, 1995, Microeconomic Theory, New York:
  Oxford University Press.
  McKee-Ryan, F., Z. Song, C.R. Wanberg en A.J. Kinicki, 2005, Psychological and
  physical well-being during unemployment: a meta-analytic study, Journal of Applied
  Psychology, vol. 90: 53-76.
  Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, 2014, Meicirculaire
  Gemeentefonds 2014, Den Haag: Ministerie van Binnenlandse Zaken en
  Koninkrijksrelaties.
   Musgrave, R. A., 1959, The Theory of Public Finance, New York: McGraw-Hill.
  108
  
  Nowak, C. en N. Heinrichs, 2008, A comprehensive meta-analysis of Triple P-Positive
  Parenting Program using hierarchical linear modeling: effectiveness and moderating
  variables, Clinical Child and Family Psychology Review, vol. 11: 114-44.
  Oates, W.E., 1972, Fiscal Federalism, New York: Harcourt Brace Jovanovich.
  Oates, W.E., 2005, Toward A Second-Generation Theory of Fiscal Federalism,
  International Tax and Public Finance, vol. 12: 349-73.
  OESO, 2014, OECD Territorial Reviews: Netherlands, Parijs: OESO.
  Panzar, J.C. en R.D.Willig,1981, Economies of scope, American Economic Review, vol.
  71: 268-72.
  Pauly, M.V.,1968, The economics of moral hazard: comment, The American Economic
  Review, vol. 58: 531-37.
  Pauly, M.V., 1973, Income Redistribution as a Local Public Good, Journal of Public
  Economics, vol. 2: 35-58.
  Perrson,T. en G. Tabellini, 1996a, Federal Fiscal Constitutions: Risk Sharing and Moral
  Hazard, Econometrica, vol. 64: 623-46.
  Perrson, T. en G. Tabellini., 1996b, Federal Fiscal Constitutions: Risk Sharing and
  Redistribution, Journal of Political Economy, vol. 104: 979-1009.
  Revelli, F., 2006, Performance rating and yardstick competition in social service
  provision, Journal of Public Economics, vol. 90: 459-75.
  Rodden, J., 2003, Reviving Leviathan: Fiscal Federalism and the Growth of
  Government, International Organization, vol. 57: 695-729.
  Rodden, J., G.S. Eskeland en J. Litvack, 2003, Fiscal Decentralization and the Challenge
  of Hard Budget Constraints, Cambridge, MA: MIT Press.
  Saavedra, L.A., 2000, A model of welfare competition with evidence from AFDC,
  Journal of Urban Economics, vol. 47: 248-79.
  Salanié, B., 2002, The Economics of Contracts, Cambridge: The MIT Press
  Seabright, P., 1996, Accountability and Decentralization in Government: An
  Incomplete Contracts Model, European Economic Review, vol. 40: 61-89.
  SCP,2012, Terecht in de jeugdzorg, Den Haag: Sociaal en Cultureel Planbureau.
   109
  
  Snyder, C.M., 1996, A Dynamic Theory of Countervailing Power, Rand Journal of
  Economics, vol. 27: 747-76
  Solé-Ollé, A. en P. Sorribas-Navarro, 2008, The effects of partisan alignment on the
  allocation of intergovernmental transfers. Differences-in-differences estimates for
  Spain, Journal of Public Economics, vol. 92: 2302-19.
  Sorenson, A.T., 2003, Insurer-Hospital Bargaining: Negotiated Discounts in PostRegulation Connecticut, Journal of Industrial Economics, vol. 51: 469-90.
  Studiegroep Begrotingsruimte, 2012, Stabiliteit en Vertrouwen, Den Haag: Veertiende
  rapport Studiegroep Begrotingsruimte.
  Teece, D.J., 1980, Economies of scope and the scope of the enterprise, Journal of
  Economic Behavior and Organization, vol. 1: 223-47.
  Thaler, R.H., 1999, Mental accounting matters, Journal of Behavioral Decision Making,
  vol. 12: 183-206.
  UWV, 2014, Januarinota 2014, Amsterdam: Uitvoeringsinstituut
  Werknemersverzekeringen.
  Vuuren, D. van,, F. van Es en G. Roelofs, Van bijstand naar Wajong, CPB Policy Brief, 7
  oktober 2011, Den Haag: Centraal Planbureau.
  Wassenaar, M.C., 1999, Aantal artikel 12-gemeenten daalt gestaag, B&G, Februari
  1999, 28-32.
  Wildasin, D.E., 1991, Income redistribution in a common labor market, American
  Economic Review, vol. 81: 757-74.
  110.
  