De Vereenigde Staten van Noord-Amerika
a * ~ wie *s H i 4 I i EX LIBRIS ge x <> Sy + ee EE doheontunronroAP CAT HPOREOM BANCROFT LIBRARY DBE * -VEREENIGDE STATEN 7 Z . ye NOORD-AMERIKA. TER GUNNE & COMP., TE ~ DE VEREENIGDE STATEN VAN ‘i Doom, \v aw ; : ate | SF vow Baumer, Pa NAAR DE NIEUWSTE BRONNEN EN BERIGTEN BIJ- EN OMGEWEBRKT. Wie schetst ons, wat gij worden zult, — Wat nieuwe toekomst u gaat blinken, Als reeds Euroop in t graf zal zinken, Schoon de oude wareld onderga? — 6 Jong en schoon Amerika! > Ter Haar TWEEDE DEEL. TE DEVENTER,. BIJ A. TER GUNNE. 1849. — €\" yO \F ls INH OU D. ————-) <—__—— Bladz. 4. OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN....... “A 2. SCHOLEN EN UNIVERSITEITEN. ....... 98 ‘ 3. LETTERKUNDE EN SCHOONE KUNSTEN.... 68 4. GODSDIENST EN KERK............ 409 “F aer l. DE KATHOLIEKEN .« Sei Gtete lente hath, ee an i 2 BE WPMOOMIERN Sc cas a Ce 411 - ~ 3: DE METHODISTEN. .... <6 ce eo ee . 143 — 4. DE PRESBYTERIANEN . ...... ree © ys ¢ 5. DE CONGREGATIONALISTEN. » . ...... 448 gO « ; ‘ | 6. DE DOQPSGEZINDEN (BAPTISTEN) . . . ..  9. DE RAPPISTEN. ...., INHOUD. , 10. DE MORMONEN- - - - +» +++ +--+. 120 ll. ‘pe UNIVERSALISTEN «4. oe oe es AGE 1: ees See eB EOS 5 kg ware ie geet’ eae ee tn ALGEMEENE OPMERKINGEN- - ..-....... 497 “ Boe OA AT “OHIO 6°. ee Se eo eee 6. BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN ...... 174 \ \ 7. STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN .... . 195 FRAGMENTEN UIT REISBRIEVEN VAN F. VON AATIEWEE sos Wiel. oak What aad etal ae ; —— # &-—_— i. Oproeren en partijschappen. — oopaeGee— Wanner, uit de reeds aangewezene oorzaken, in de binnenlanden en de pas ontgonnen westelijke streken meer afzonderlijke daden van geweld ge- pleegd zijn, zoo heeft men, helaas! in de snel toe- nemende zeesteden over groote ongeregeldheden en opstanden te klagen: als te Boston de vernieling van een klooster, te Baltimore van een huis, te Philadelphia van eene negerschool en eene zaal, waar de Abolitionisten vergaderd waren. Het is hier de plaats niet op deze oudere, reeds verjaarde onbehoorlijkheden terug te komen, maar wel moet ik over eenige nieuwere misdrijven en onlusten iets naders mededeelen, om hieruit algemeene beschou- wingen en besluiten af te leiden. 1. DE VERMOORDING DER MORMONISCHE PROFETEN. Van de secte der Mormonen en hare lotgevallen wordt in een ander hoofdstuk gesproken; hunne leer daargelaten, blijft echter de moord dier ge- waande profeten eene des te«verfoeijelijker misdaad, daar zij wegens bijzondere aanklagt reeds in hech- tenif waren, een onpartijdig vonnis te wachten stond, en de stedehouder van Illinois zich borg had gesteld voor hunne yeiligheid. Onwaar is de os 2 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN, bewering, dat de Mormonen de gevangenen met geweld bevrijden wilden, het eerst geschoten en daardoor eenen bloedigen strijd veroorzaakt hadden. De stedehouder legt in latere ambtelijke verklarin- gen de yooroverlegde misdaad alleen hun te laste, die zich hiertoe als Indianen hadden verkleed, en laat zich met kracht en nadruk tegen die wandaad uit. Het is zeer te wenschen dat zijn voornemen, om de misdadigers uit te vorschen en voor ’t ge- regt te stellen, in de heerschende hartstogten geen hinderpaal moge vinden. 9. DE RENSSELAER-ONLUSTEN IN DEN STAAT NEW-YORK. Nog tijdens de Hollandsche regermg werden aan de familie Rensselaer groote streken lands afge- staan, onder voorwaarden, die eene soort yan leen- betrekking vestigden. De familie verdeelde het land verder onder vele opgezetenen, die zekere uitkeeringen (b. v. in koren, hout, hoenders enz.) op zich namen, en in geval van verkoop den heer een vierde van den koopprijs als laudemium beloof- den uit te keeren. Die uitkeeringen waren aan- vankelijk niet hoog, en konden bij de ongemeen stijgende prijzen der landerijen in latere tijden nog minder drukkend genoemd worden. Bovendien had de voorlaatste rijke bezitter die volstrekt niet streng ingevorderd, maar groote achterstallen laten op- loopen. Toen nu zijne erfgenamen de voldoening der achterstallige en loopende vorderingen, volgens hun wettig regt, opeischten, kwam het tot tegen- spraak en processen, welke de eischers, naar den duidelijken letter der oude wetten en verdraten, wonnen. Zoodra echter de geregtsbeambte het von- nis ten uitvoer leggen en tot de uitwinning over- OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 5 gaan — Wilde , vond hij niet alleen weérstand, maar werd ook ter afschrikking door verkleede personen geteerd en gevederd. Zulk een vergrijp aan een overheidspersoon verdient ernstige straf en is ’t te wenschen dat het die weldra zal vinden, want anders laat zich voorzien dat mishandeling en willekeur toenemen, en den onschuldigen even als der weife- lende overheden dubbel leed en moeite berokkenen zullen. Met halve maatregelen komt men, in der- gelijke omstandigheden nimmer ten doel. Het onregt daargelaten, bieden deze onlusten nog eene andere zijde ter beschouwing aan, en toonen, hoe nuttig en noodzakelijk” het is in alle landen, dat ongepaste en niet met den geest des tijds over- eenkomende inrigtingen met moed, beradenheid en gematigdheid worden veranderderd. De voorliefde tot een volkomen vrij, onbelast en onbezwaard eigendom, is in de Vereenigde Staten zoo boven- matig groot, dat zelfs eene onbeduidende uitkeering als een drukkende last, ja de betaling daarvan als vernedering en schande wordt beschouwd. Grond- stukken op deze wijze belast, vinden om die reden ook naar evenredigheid minder liefhebbers en koo- pers. Deed zich echter een kooper op, dan vond de verkooper het ondragelijk, dat hij van de koop- waarde (die door aanwending van kapitaal en vlijt ongelijk hooger was geworden) 25 percent als leen- schat moest afstaan In vorige tijden, toen grond- eigendom uiterst zeldzaam in vreemde handen over- ging, werd deze laatste uitkeering dus ook niet ge- heven; in onze dagen van veelvuldigen overgang daarentegen, kon bij viervoudige vervreemding ligt de volle waarde aan den leenheer terug komen. Zoo- danige beschouwingen en omstandigheden zijn althans een bewijs van den weerzin en de tegenspraak der 4* 4 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. betalingpligtizen, en men mag hopen en wenschen dat een minnelijk vergelijk spoedig moge getroffen worden. -— 5. OPROER IN PHILADELPHIA. - Wel onderrigte personen beweren, dat de opstand in Phitsdelpais geene plotselinge uitbarsting van hartstogtelijk geweld geweest is, maar het gevolg - yan sinds lang werkende oorzaken en eene verslap- ping van zedelijke beginsels en verbindtenissen. In dit opzigt zijn de hooger geplaatsten, de re- gering zelve, met een slecht voorbeeld voorgegaan; zoo door hare ingenomenheid met het verachtelijke, bedriegelijke bankwezen, door de bij toereikende middelen dubbel baatzuchtige, verfoeijelijke staking der rentebetalingen, door ligtzinnigheid en willekeur van allerlei aard. Hoe dit ook zij, zoo vindt men echter bij deze laatste daadzaak, het oproer, aan alle kanten en in alle opzigten, dwaling, schuld en misdrijf. Geen deel kan onschuldig verklaard en volledig vrijgesproken worden, wanneer in eene stad (die zich op rust, orde en broederlijke liefde beroemt) drie dagen lang plundering, moord en brand onbeteugeld heerschen. Verbaaasd moet men vragen: hoe was dit mogelijk? en het antwoord verklaart de daadzaken, bewijst de schuld, toont ‘eenige verontschuldigingen aan en sluit met hoop op betere uitzigten. In Philadelphia hadden zich allengs een groot aantal Ieren nedergezet. Hunne mededinging bij velerlei arbeid werd door menigeen met leede oogen aangezien, en hunne soms tot overmoed stijgende vreugde over de nieuw verworven vrijheid door yelen gelaakt. Den grootsten aanstoot gaf hun ijverig Katholicismus, hun yertrouwen op en hunne OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 3 afhankelijkheid van de priesters. Zij zonden, ever als de Protestanten, hunne kinderen naar de scho- len, en hier werd de vraag over het lezen van den bijbel, voorwendsel en wortel van allen lateren twist en wrevel. In plaats vam uit het boek van liefde en godsvrucht zich eendragtig te stichten, en over ondergeschikte twijfelingen zich waarlijk chris- telijk te verstaan, grepen onbevoegde ijveraars dit gevaarlijkk thema aan, om eyeneensdenkenden op. te ruijen en te beheerschen. Vooreerst vorderden de Katholieken, dat, wanneer zij naar hun vermo- gen tot de schoolbelasting bijdragen moesten, men het. protestantsch godsdienstig onderwijs den Katho- lieken kinderen geenszins opdringen, noch hen tot het zingen van protestantsche gezangen verpligten mogt (*). Het schoolbestuur was het ten vollen eens met deze meening, die vooral met de Ame- rikaansche godsdienstvrijheid. strookte, doch de ge- maakte verordeningen werden op verre na in alle scholen niet gewillig opgevolgd. Hiernevens ging de vraag gepaard: in welke overzetting men den Bijbel lezen zoude? Inderdaad is het verschil tusschen de katholieke en de pro- testantsche vertalingen niet zeer aanmerkelijk of voor scholen gewigtig; maar toen de Protestanten, te regte of onregte, volstrekt aan hunne overzetting vast hielden, zoo is het niet te verwonderen, dat de Katholieken van hunnen kant even zoo dedenz Weldra verbreidden zich deze twisten buiten den kring van schoolbesturen en beambten; van. den kansel ijverden onverdraagzame geestelijken, in de nieuwsbladen hartogtelijke schrijvers, en het was geen wonder dat de menigte eveneens in drift ge- (*) Over dergelijke eischen en twisten in New-York, zie men het hoofdstuk : Godsdienst en Kerk, Katholieken. oak LS RRM ET are ee ee PE PAT ie RRC ERIS Nt AONE ERG REI ERO TIE TL 6 " OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. -raakte, zoodra de eene partij de andere voor ket- ters, voor bij- of ongeloovigen uitmaakte, die of het volk den Bijbel ontrooven, 6f het eene geloofs- belijdenis opdringen wilde. Kenige natives (te New-York geborenen) tergden , op hunne overmagt vertrouwend, de prikkelbare Teren; van bittere, grove verwijten kwam het tot kloppartijen, schieten, moord en brand. De uit- spraken en getuigenissen der ambtenaren zelve be- wijzen, dat het overal ontbrak aan orde, spoed, zamenhang en gehoorzaamheid. De burgemeester der eigenlijke stad Philadelphia had geen regt- streeksch gezag over de voorsteden, terwijl de over- heden der voorsteden niet buiten dezelve mogten gaan. Men wist, dat er ongeregeldheden onder- nomen zouden worden en men yoorkwam die niet. Men beraadslaagde over den zjn van bestaande en den inhoud van toekomstige wetten, terwijl het ge- peupel kanonnen plantte, en alreeds de kerken ver- woestte. De opgeroepenen ter bescherming bleven uit, of twistten hoe zij zouden optreden, als bur- gers of als gevolmagtigden van den Sherif. Ja, nadat een hoofdman Hill ter neder geworpen en onder den voet getreden, nadat men landweermannen de ribben gebroken, en zelfs eenen het hoofd afgesne- den had, waren er nog, die dit gespuis van roo- vers en brandstichters beschouwden als het souve- reine volk, tegen welks geheiligden wil men geen geweld gebruiken mogt. | Voorzeker is het hoogst gevaarlijk, wanneer iemand het waagt, zich boven de wet te stellen, of eigenmagtig beslist wat wettig is of zijn moet. Maar er zijn oogenblikken, waar slechts redding van zulken moed, die vrijwillig de grootste verant- woordelijkheid op zich neemt, mogelijk is. Was er OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 7 in Philadelphia een man geweest met de geestkracht en inborst van generaal Jackson, in één kwartier had hij al de muitelingen verstrooid, de wet doen eerbiedigen en den hoogsten dank verdiend. Nieuwsbladen roemden er op, en aanzienlijke man- nen in Philadelphia bevestigden het, dat tijdens den bloedigen opstand, alles in de meest bezochte stra- ten in volkomene rust was, en heeren en dames onbezorgd gingen wandelen. Andere ooggetuigen verhalen, dat op het gerucht van het voornemen om eene kerk te verbranden, zich heeren met hunne dames als toeschouwers verzamelden, en zeiden dat ze naar huis zouden gaan zoo er niet spoedig iets gebeurde. Lindelijk zag men, dat straatjongens de glazen insloegen, en van binnen vuur aanlegden — en nu hield men het geraden zich te verwijderen. Ik hoop en wensch, dat deze berigten onjuist zijn, want waren zij juist, zoo zouden zij slechts bewijzen, dat hier die veroordeelenswaardige partij- loosheid plaats had, welke Solon met regt afkeurde; of veeleer, dat onverschillige gevoelloosheid hier, waar het welzijn van zoovele medeburgers op ’t spel stond, de overhand had. ’t Was thans voor de jonge heeren de tijd niet om hunne lokken te krul- len, hunne manchetten uit te halen, met wandel- stokjes te spelen en de dames hun hof te maken; — maar om hunne pligten als mensch en burger te betrachten; om, nog vdér de oproeping der angstig dralende overheden, ijverig en aanmoedigend op te treden, en zich ter handhaving van orde en wet aan te bieden. Dat men later zijne handen in on- schuld wascht, of zelfs zich gelukwenscht over de rustige houding, is voorzeker het ware gedrag en gezindheid niet, om weder op den weg van regt en deugd te geraken. OTS ea TS Te OSIM GT TEE ETE nn A et i a tn a hd) $ OPROEREN EN PARTIJ8CHAPPEN. Laat ons, na deze gewigtige beschuldigmgen, nog eenige verontschuldigingen aanyoeren. De inrigtin- gen en werkkringen der stad Philadelphia en hare voorsteden kwamen volstrekt niet overeen, waardoor men, zoo in ’t besluiten als uitvoeren, zeer belem- merd werd. De wetten waren niet duidelijk om- trent de regten der overheid of de pligten der bur- gers, en angstvallige twijfel is, zoo al niet prijsse- lijk, evenwel natuurlijk, bij de tot hiertoe nimmer voorgekomene vraag: of en wanneer de eene bur- ger den anderen mag nederschieten? Belangrijker nog en troostelijker zijn andere om- standigheden. Zoo hield zeer spoedig de verkeerde deelneming op, die aanvankelijk werd aan den dag geleod yvdér de oproerigen en tegen de wetten, die de burgers zelve gemaakt, en tegen de overheid die zij zelve gekozen hadden, en die niets misdaan had. Eveneens trad de drukpers — met zeer weinige en onbeduidende uitzonderingen, — nadrukkelijk voor regt en orde op , en ten gevolge van nieuw genomene, dringend noodwendige besluiten, werd de poging tot een tweeden verfoeijelijkken opstand spoedig met goed gevolg onderdrukt. ene herha~ ling van dergelijke tooneelen is derhalve niet te vreezen, en zooveel te minder daar de regtbanken de schuldigen opgespoord, de gezworenen hen ver- oordeeld, en het regt op schadevergoeding voor de onschuldig lijdenden erkend hebben (°). 4. ONLUSTEN IN RHODE-ISLAND. De eerste vrijbrief van Rhode-Island yan ’t jaar 1645 gaf allen inwoners staatkundige regten, en de (") Het is te hopen, dat het berigt onjuist is, dat alleen Ieren veroordeeld werden, en men tegen de althans even schuldige inboorlingen geene bewijzen heeft kunnen of willen vinden. OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 9 bevoegdheid om deze grondwet naar het besluit der meerderheid te veranderen. Na de restauratie be- paalde een nieuw charter van 1665, dat alleen de grondeigenaren en vrijbezitters (freeholders) staat- kundige regten zouden hebben, en beslissen wie ge- regtigd waren in hunne gemeenschap te worden opgenomen. De vereischten voor eenen vrijbezitter waren niet steeds dezelfde; gedurende den langsten tijd vorderde men eenen eigendom van 154 pond sterling waarde. Zoolang landbouw het hoofdbedrijf, en het getal uitgeslotenen zeer gering was, hoorde men geene klagten; zoodra echter de steden en fa- brieken toenamen, en het getal der van staatkun- dige regten uitgeslotenen met den dag grooter werd, waren deze ontevreden dat kleine grondeigenaren alles beslisten, en zich boven rijkeren en beschaaf- deren verhieven. Van de inwoners stonden 108,000 onder de magt van 5,558, en het graafschap Pro- vidence met */, der bevolking zond slechts 21 ver- tegenwoordigers, de overige */, daarentegen 530. Tegen de bewering, dat ieder ligt land koopen en hierdoor stemregt verwerven kon, werd ingebragt, dat zulk een aankoop bijna onmogelijk en althans hoogst lastig is, voor hen die niet zelf landbouw drijven willen of kunnen. Ook heeft de vergadering van vrijbezitters zelfs grondeigenaren teruggewezen, die hun niet bevielen. De bewering, dat geene praktische bezwaren zich voordeden, dat de eigen- dom beschermd en het regt gehandhaafd werd, doet hier niets ter zake. Dit een en ander heeft onder alle ordelijke regeringsvormen plaats, maar het geldt hier de uitoefening der staatkundige regten, welke al de overige Noord-Amerikaansche Staten hunnen meerderjarigen inwoners toestonden, doch de monopolisten van Rhode-Island, in tegenspraak 10 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. met alle nieuwere grondstellingen van staatsregt , in strijd met alle ervaring, hun onbillijk onthielden. Hierbij komt, dat de staatkundig uitgeslotenen ook ten opzigte van menigerlei bijzondere regten ver- kort werden; zoo konden zij geen gezworen wor- den, en geen proces voeren, wanneer niet een vrij- bezitter de aanklagt medeonderteekende. Over al deze bezwaren waren reeds aan de rege- ring vertoogen ingeleverd in 1797, 1811, 1820, 4824, 1829, 1852 en 1854. De regering sloeg echter geene acht hierop, deels wijl zij van de zoo lang uitgeoefende regten geen afstand doen wilde, deels wijl zij meende dat het geschreeuw slechts door eenige ijdelen en onrustigen werd aangeheven. -Kindelijk meenden ook velen, dat de bestaande in- rigtingen beter waren dan de voorgedragene, en dat uit het algemeen stemregt veel kwaads en naau- welijks iets goeds zou voortkomen. In allen gevalle, meende men, zou eene beperking van het stemregt geene reden geven tot eene gewelddadige omwenteling. Dorr en -zijne aanhangers waren van een geheel ander gevoelen. Zij zeiden: wanneer het volk al- leen uit de oudgeregtigden bestaat, zoo is het veel grooter getal der uitgeslotenen volstrekt niets, en men komt tot dat stelsel van onbeperkte regten der overheid, waartegen zelfs volkomene eenstem- migheid van alle inwoners zonder regt en kracht blijft. Dit is echter in strijd met alle leer van Amerikaansch staatsregt, van Washington en Ha- milton tot Quincy Adams en Tyler; in strijd met alle uitspraken van regtsgeleerden, met alle Ame- rikaansche staatsregelingen. Derhalve moet thans het volk zelf de zaak ter hand nemen, en zich eene nieuwe staatsregeling geven. De onteyredenen beweerden, dat verre de meer- OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 44 derheid des volks zich verklaard had véér een nieuw ontwerp van staatsregeling, hun in eene wettige vergaderingen voorgelegd, terwijl hunne te- genstanders het loochenden, en hen beschuldigden van groote misbruiken bij het stemmen. Vraagt men de meerderheid: of zij het monopolie der min- derheid opheffen en zich zelve hare regten toeéige- nen wil? zoo is ’t niet te vermoeden dat zij »neen” zal antwoorden. LJBelangrijker is de vraag: of, wanneer alle verbetering geweigerd, alle vreedzaam verzoek afgeslagen werd, het volk het regt had, om tegen de regering, (die bij de minderheid, de tegenpartij was), op te komen? Of dergelijke po- gingen en bewegingen niet tot eindelooze, willekeu- rige omwentelingen zouden leiden? Of eindelijk de bloote hoofdelijke meerderheid toereikend is, om het oude af te schaffen en iets nieuws in te voeren? Reeds Washington zeide: Wanneer eene staatsre- geling gebrekkig is, mag men die verbeteren, maar niet dulden dat zij gedurende haar bestaan overtre- den wordt (*). Ofschoon de regering van Rhode-Island voor zulk een uiterst geval van geweldadigen opstand op de hulp der Bondsregering kon rekenen, hield zij zich echter overtuigd, dat het beter ware het verstandig (") Door Amerikaansche schrijvers is beweerd, dat elke om- wenteling, zonder toetreding, ja leiding der regering, te veroor- deelen is; en zulks is buiten twijfel, waar. deze regering uit de keus der meerderheid (als in Massachusetts) haren oorsprong heeft. Alsdan zijn allen gehoord, en de meerderheid beslist voor en door de regering. In plaats van eene omwenteling, komt dan eene verbetering (amendment). Maar wanneer de hoog- ste magt van eene geringe meerderheid uitgaat, welke alle ver- beteringen hardnekkig wederstreeft, zoo is er geen andere keuze dan of onvoorwaardelijke gehoorzaamheid, df tegenstand. Voor- zeker is de Amerikaansche omwenteling niet met en door de Engelsche regering tot stand gebragt. 49.5 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. voorbeeld van Connecticut te volgen, ’twelk in der- gelijke omstandigheden in 1818 zijne grondwet ver- anderde en daardoor alle gemoederen bevredigde. De eerste, van de zijde der geregtigden ontworpene staatsregeling voor de grondbezitters (Landholders constitution) werd, in weerwil harer vrijzinnigheid, door oude en nieuwe ijveraars verworpen, en tegen eene nog gunstiger door de regering voorgestelde staatsregeling werd ingebragt: dat men onder invloed. der yvreesinboezemende krijeswet had doen stemmen, en daardoor eene gekunstelde, onware meerderheid verkregen had. 7 Thans ware het voor Dorr gepast geweest de aangebodene staatsregeling aan te nemen, welke in alle wezenlijke punten met zijne eigene voorslagen overeenstemde, en in plaats van tot eene geweldda- dige omwenteling, tot de vreedzame verbetering van ’t amendment leidde. Hij zou, bij gematigder, liefderijker bemiddeling, als weldoener zijns vader- lands erkend, en waarschijnlijik aan ’t hoofd van ’t bestuur geplaatst zijn. In plaats daarvan liet hij uit hartstogt, ijdelheid of verblinding het juiste oogenblik ongebruikt, en meende dwaselijk, dat het volk om kleine verschilpunten in de staatsrege- ling of om afgetrokken regtsvragen, eenen burger- krijg beginnen, en het door de regering wel laat maar toch loffelijk aangeboden vergelijk van de hand wijzen zou. Zoodra Dorr met krijgsmagt en kanon-- nen zijne plannen wilde doorzetten, smolt de groote meerderheid zijner aanhangers tot eene zeer kleine minderheid; hij moest vlugten en de nieuwe grond- wet werd door de groote meerderheid der oud- en nieuwgerestigden aangenomen. Zij bepaalt, dat iedere stad eenen senator ‘iest, en ieder district, naar de bevolking afgedeeld, eenen afgevaardigde. OPRORREN EN PARTIJSGHAPPEN. ~ 15 Stemregt heeft elk die 21 jaren oud, en twee jaren in den Staat gevestigd is, minstens eenen dollar belasting betaalt of dienst doet bij de landweer. De regters werden door de meerderheid der beide ka- mers gekozen en ontslagen. Zonder bepaalde vor- men in acht te nemen, en zonder toestemming van drie vijfden der kiezers, kan geene verandering der. erondwet plaats hebben. Toen Dorr weder naar Rhode-Island tereakeerda, werd hij gevat en voor het geregt gebragt, als be- schuldigd aan hoogverraad en verwekking van bur- gerkrijg. Met zijne theoretische bewijzen, dat hij reot had, en de beslissende meerderheid met hem instemde, lieten regters en gezworenen zich niet in, en hielden vooral zijne laatste stappen en maatrege- len in ’t oog. Men leide de oude vormen en reg- ten als onwraakbaar ten grondslag, en besloot daar- uit tot de schuld des aangeklaagden. Of dit, na de aanneming der nieuwe grondwet, regtvaardig was, en of zekere regtsvormen, b.v. bij de benoe- ming van het gezworenen-geregt, ook gekrenkt wer- den, kunnen wij hier niet onderzoeken. Is werke- ljk de meerderheid der nieuwe burgers op zijne zijde, oordeelt zij, dat hij meer volgens Europesche dan Amerikaansche denkbeelden veroordeeld, en de uitgesprokene straf te hard zij, zoo zal het haar niet moeijelijk vallen, door de naastvolgende verkie- zingen zijne bevrijding te veroorzaken. Het zij ons vergund, aan het medegedeelde eenige algemeene opmerkingen toe te voegen. Gewis ver- leidt de Amerikaansche volksheerschappij (demo- cratte) menigmaal tot onregt en overmoed. Het souvereine volk acht zich soms geregtigd en ver- pligt, in plaats der wettelijk daartoe aangestelde regters en ambtenaren, zelf te regeren en te be- 44 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. slissen; even als, niet minder verkeerd, Europesche heerschers, door kabinetsbevelen, lettres de cachet, ordonnances enz., maar al te dikwijls in den wetti- gen gang van ’t bestuur grepen. Zij, die derge- lijke verkeerdheden als natuurlijke noodzakelijkheid, als onvermijdelijk gevole van republikeinsche inrig- tingen beschouwen, staan op een eenzijdig, ver- keerd standpunt, en verwisselen krankheid en ont- aarding met gezondheid. Ook ontstonden de Ame- rikaansche onlusten bijna nergens uit de democratie, maar uit dweepzucht (fanatismus) en uit onvolko- mene inrigtingen, welke meer den aanzienlijkeren en beschaafderen, dan het algemeen ten laste ko- men. Daarbij moet men een’ oploop van ’*t gemeen niet met natuurlijke en geoorloofde volksbewegingen verwisselen; de eerste kunnen slechts plaats heb- ben, waar men het gemeen vreest, of aanbidt, of waar men het tot partij-oogmerken gebruiken wil. Hoe verfoeijelijk dergelijke opstanden ook zijn, hoe noodzakelijk het is die krachtig te onderdrukken, houd ik ze evenwel voor minder gevaarlijk, scha- delijk en onzedelijk, dan de bank- en tarief-zwen- delarijen, en zekere bankeroeten, waaraan het ge- meen geen deel heeft, maar die in hoogere kringen te huis hooren. Erger eindelijk dan de misdrijven zou hunne straffeloosheid zijn, wanneer door verkrach- ting der waarheid geene bewijzen zouden te vinden zijn, en geene jury die regt en wet hooger achtte dan vooroordeelen en hartstogten. In allen gevalle is het zeer prijsselijk en afschrikkend, dat elke ge- meente de schade moet vergoeden, welke onschul- digen lijden door onwettelijke onlusten. Wanneer de Engelsche pers zegt, en anderen het napraten, dat Amerika door drie, vier opstanden als de beschrevene te gronde gaat, zoo kan men OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 45 antwoorden: de brandstichtingen gedurende één jaar in Engeland, de gewelddadigheden in Bristol en Manchester, de rooverijen der Rebeccaiten in Wales, de zoo Jang door de overheid gedulde misdrijven der Orangisten in Ierland, en de tot burgerkrijg aangroecijende schandalen in het naburig Kanada, wegen veel zwaarder dan alles waaraan de Ameri- kanen zich ooit schuldig maakten. Ook moet men niet vergeten, hoe uitgestrekt hun land is; niet vergeten dat sedert 1787 in de steden van Europa, ja in Parijs alleen, meer gruwelen werden bedreven dan in de Vereenigde Staten te zamen. Zoo moge men dan overal, met ernst en liefde, de oorzaken van burgerlijke ontevredenheid uit den weg ruimen, en de onwettige rigtingen en pogingen van hoog of laag gemeen tegen gaan, maar nimmer lafhartig vertwijfelen en de handen in den schoot leggen, omdat het kwaad 6f te groot 6f te onbeduidend schijnt. ; Een groot staatsman heeft aangemerkt: »in vrije Staten kan men ’t kwaad niet voorkomen.” Geheel juist: men wil geene wet geven, vddr ze dringend noodig is, en mag ze, wanneer ze gegeven is, niet aanwenden om de gewaande meerdere vrijheid te handhaven. Heeft echter de dikwijls bittere ervaring eerst de noodzakelijkheid en nuttigheid eener wet werkelijk bewezen, zoo gaat die in aller meening en gevoel over; er blijft dan geene tegenstelling tusschen bevelenden en gehoorzamenden, tusschen hoog en Jaag, geen argwaan, nijd en tegenkanting. Maar bezitten dan-onbeperkter regeringen inderdaad het voorregt van heilzaam véérkomen? Hebben zij ongehoorzaamheid en opstand verhinderd , van Napels af tot Rusland en Turkije toe. Hoe verfoeijelijk, als gezegd is, oproeren en ge- 16 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. welddadigheden als de beschrevene zijn, hoe zeer men wenschen, ja eischen mag, dat alle burgers, dat inzonderheid regters en gezworenen ze met ernst tegengaan en met den meesten nadruk bestraffen ; zoo zijn het toch slechts plaatselijke rampen (*), die aan enkele oorden uitbreken en, naar mijn ge- voelen, geenszins het gansche verbond besmetten en in gevaar brengen. Of echter dit grooter, -al- gemeener gevaar niet voor de deur staat, of zelfs reeds is binnen geslopen door de heftige, over den ganschen Bondsstaat verbreide partiyschappen, is (‘) De billijkheid vordert, aan het medegedeelde een lof- waardigen tegenhanger toe te voegen. Toen ik (zegt Ferral) op zekeren avond te New-York naar mijn logement terugkeerde , hoorde ik rumoer in een kroeg, en ging er met eenige anderen in, om te zien hoe men hier wederspannige burgers gevangen neemt. Een konstabel kwam geheel alleen, en het scheen mij zedelijk onmogelijk, dat hij een half dozijn kerels zou vatten, die slechts met moeite werden weerhouden van met elkander te kloppen. Evenwel scheen zijn arm zoo magtig te zijn als Armida’s tooverstaf; want pas had hij hun zijne hand op den schouder gelegd, of zij gingen zoo rustig als schapen met hem heen. De reden van de zaak is deze: die lieden hadden allen het kiesregt uitgeoefend, zoo al niet jegens dezen konstabel, dan toch jegens anderen, en zoo achtten zij zich niet alleen verpligt, zijn aanzien te ondersteunen, maar waren ook zeer genegen het te doen. Zij wisten, dat de magt, die hij uitoefende, hem door hen zelven was opgedragen, en dat, z00 zij hem weer- stand boden, zij dit hunne eigene souvereiniteit deden. Zoo yindt de overheid overal in de burgers zelven de sterkste bond- genooten.””’ — Alle kleine gebreken, alle groote kwalen of ge- varen van Noord-Amerika zijn niets, zij verliezen alle belang en gewigt, in vergelijking bij hetgene Middel- en Zuid-Amerika in ontzettende grootte opleveren: ruwheid, hoogmoed, onkunde, bijgeloof, dweeperij, wraakzucht, bloeddorst, vervolgzucht, moord, roof, burgerkrijg, in de afschuwelijkste vermenging, en vreesselijk geweld. Op dien weg neéeemt al het waarlijk menschelijke een einde, en men zou, in yergelijking daarmede , het natuurleven der dieren hooger kunnen stellen. OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 47 eene hoogst gewigtige vraag, die wij eenigzins na- der in oogenschouw willen nemen. In elken Staat, waar geene dwingelandij de in- woners noodzaakt ééne meening te hebben, of ten minste slechts ééne te erkennen en te uiten, zullen en moeten vrije burgers over ontelbare onderwerpen verschillende meeningen hebben en die verdedigen. Deze vrijheid, deze verscheidenheid is het levens- beginsel hunner yvooruitgaande ontwikkeling; en al het voorschrijven, al het eenzijdige besturen, aan- kweeken, regelen van meeningen en overtuigingen, door overmoedige koningen, pausen, vorsten, minis- ters, ambtenaren, biechtvaders, censors, pastoors, inquisiteurs en dergelijken, heeft ten allen tijde meer nadeel dan voordeel aangebragt, heeft koningen, regeringen en volken verlamd, hun bloesem ge- knakt, hun wasdom belemmerd, hen aan het lat- werk van zwakke wetten gebonden, om zich daarna te verheugen in derzelver misvorming tot nietige leiboompjes. | Omgekeerd echter heeft de vrijheid, zoo wel als de edelste zegepraal, ook de grootste gevaren; slechts zijn het gevaren van een’ anderen, eigendommelij- ken aard. Vooreerst berust de ware vrijheid niet op willekeur, maar op zal peligers tang en deze deugd is overal schaarsch. Vorderde Solon, dat ieder burger eene_partij moest kiezen; zoo lag stilzwijgend de strikte voor- waarde ten grondslag, dat dit geschiedde na het ernstigst onderzoek, en volgens beste kennis en ge- weten. Hij wilde in zijn gemeenebest geene laffc, domme nullen, maar even zoo min dweepers voor onbeduidende: personen en verfoeijelijke oogmerken. Het partij kiezen kan goed of slecht, wijs of dwaas zijn. Diegenen, welke zich beroemen, dat zij on- it. 2 18 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. voorwaardelijk eene partij kiezen, of dat zij er geene kiezen, zijn beide evenzeer te veroordeelen. Het is laakbaar, om (zonder nader inzigt) elk vasthouden aan overtuigingen, elk volhardend werken tot be- paalde doeleinden als afkeurenswaardige partijschap aan te merken; of omgekeerd elk hartstogtelijk op- treden, elk gemis aan verdraagzaamheid en mati- ging te hoog aan te slaan. Bijna nimmer had de eene partij de geheele waar- heid aan hare zijde, die is slechts te vinden in God daar boven; bijna nimmer vertegenwoordigde de cene alleen leugen en onregt, anders ware de duivel haar onvoorwaardelijk opperhoofd. Van daar zeide Jef- ferson in zijne boodschap: » Elk verschil van mee- ningen is geen verschil van grondstellingen. Wij hebben broeders van wezentlijk gelijke overtuiging met verschillende namen bestempeld. Wij zijn allen republikeinen, allen federalisten.” In gelijken zin waarschuwden Washington, Jackson, Quincy Adams en alle groote Amerikanen yoor de overmaat van hartstogtelijke partijschap; zij heeft overal de slecht- ste vruchten gedragen, en inzonderheid de republi- keinsche vrijheid telkens vernietigd. Zoo stout hef- tige partijschap zich aan den eenen kant voordoet, zoo laf vernedert zij zich van den anderen kant tot dnbbelzinnigheden, uitvlugten, vleijerijen, waaruit dan eindelijk onverschilligheid voor regt en wet, trotschheid en overmoed voortkomt. »Het is (zegt Clay) een ongeluk voor vrije Sta- ten, dat in tijden van groote partijwoeling, de re- gering maar al te dikwijls overhelt, om alles aan te grijpen, wat de eene partij versterken en de an- dere verzwakken kan.” — Met even veel regt ver- klaart hij zich tegen eene eeuwig en altijd weerstre- vende oppositie, welke zich ten onregte eene stel- OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 49 selmatige pleegt te noemen. »De harmonie onzer stelsels (zegt hij) kan alleen worden onderhouden door verdraagzaamheid, vrijzinnigheid, praktisch ge- zonden zin en wederzijdsche inschikkelijkheid. Brengt | men dezen geest in het bestuur onzer menigvuldige instellingen, zoo zullen alle bekommernissen over botsing en strijd der overheden en staatsligchamen als droomen verdwijnen (*).” Hoort men Amerikaansche ijveraars, zoo zou men gelooven, dat het heil des vaderlands enkel en al- leen van hunne meeningen afhing — en echter, hoe afwisselend, hoe weinig duurzaam zijn zij. Voorzeker heeft de overmaat van Noord-Ameri-. kaansche partijschap reeds menige schade_ berok- kend, de waarheid verdonkerd en eenzijdige mee- ningen op den voorgrond gesteld. Gewis waren die tijden niet de slechtsten, toen bij de presidents- keuze zich allen, althans verre de meerderheid, met ter zijde stelling van ieders partij-meeningen en doel, om één groot man schaarden. Waar ech- ter tegenstellingen zich voordeden en levendig deden gelden, volgde tot nu toe in de Vereenigde Staten dadelijk na de beslissing de grootste rust, en het viel niemand in, de magt zijner partij tegen de wet in beweging te brengen. Zoo werd in 1840 in ‘Massachusetts een democratisch stedehouder met de meerderheid van slechts ééne enkele stem (51,054 van 102,066) verkozen, en zijne wettigheid zonder eenige tegenkanting erkend. Zij die de Noord- Amerikaansche partijwoelingen zoo zwart mogelijk afmalen, moesten eens den blik wenden naar de Middel-Amerikaansche, waarvan Stephens verhaalt: »beide partijen hebben hier een uitmuntend middel () Ook de vrees van Clay voor de magt van het veto en voor de belastingwet zal dan verdwijnen. o* ad 20 “OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. om eenstemmigheid te bevorderen, doordien zij al- len, die niet van hun gevoelen zijn, het land uit drijven. Dien ten gevolge zag ik in Leon palei- zen, waarin eens adelijken woonden, zonder dak, meest verwoest en door uitgehongerde schooijers bewoond; ja de halve stad toonde slechts een on- metelijk veld van bouwvallen.” | Laat ons na deze algemeene opmerkingen, de grondstellingen en den toestand der groote Ameri- kaansche partijen van naderbij beschouwen. De aan Engeland vasthoudende Loyalisten werden, in den loop van den omwentelings-oorlog, door de voorstanders van den nieuwen Bondsstaat onderwor- pen of verdreven. Hoezeer ook de overwinnaars (de Federalisten) Amerika’s onafhankelijkheid be- oogden, zoo koesterden zij toch achting en eerbied voor vele Engelsche instellingen, en meenden, dat men die, als de volkomenste, moest behouden. Van daar bevalen Hamilton en zijne medestanders: le- venslange presidenten en senatoren, witbreiding van de magt der Bondsregering, een veto van den pre- sident ten opzigte der Staten en dergelijke imstel- lingen aan. Ja menigeen wenschte het erfregt der eerstzeborenen, en eene staatskerk. Al deze en dergelijke meeningen werden door Jefferson en zijne vrienden ten volle overwonnen; de leiding van alle aangelegenheden kwam in de handen der republi- keinen, en wanneer Madison, Jefferson’s vriend en opvolger, als vrijgeviger geroemd wordt, moet men niet vergeten dat tijdens zijn presidentschap de strijd zegerijk geéindigd was. Madison stond tot Jeffer- son, als Melanchton tot Luther. Gemakkelijk is het, Amerikaansche gebreken op te sporen, en die kortweg uit de republikeinsche strekking af te lei- den; maar het is buiten eenigen twijfel, dat uit de OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN- a zegepraal. der federalistische meening nog meer kwaads ontstaan, en het staatsverbond in zijne spoe- dige en wezenlijke ontwikkeling gestremd zoude zijn. De republikeinsche strekking is het eigenlijk levensbeginsel der Vereenigde Staten, het karak- teristieke, het eigendommelijke, welks eenzijdighe- den men regelen, welks overdrijvingen men beteu- gelen mag, maar ’t welk uit te roeijen echter on- mogelijk is en onzinnig zijn zoude. Alle partijen noemen. zich thans Democraten (*); de eene (de locofoco’s) kortaf zonder eene nadere aanduiding, terwijl de andere aan de benaming Whig-Democraten de voorkeur geeft. Beide er- kennen Jefferson als hun leeraar en meester; geene van beiden beroept zich thans op Hamilton en de federalisten, en de meeningen loopen slechts hieromtrent uiteen: hoe zekere uitspraken en daden van Jefferson moeten worden opgeyat, en welke maatregelen hij onder de gegevene omstandigheden goedkeuren of verwerpen zoude? Zeker zoude hij, mijns bedunkens, datgene afkeuren, wat beide te- genwoordige partijen schadeljk voorkomt; ten op- zigte yan zaken welke door slechts ééne partij wor- den goedgekeurd en aanbevolen, zoude hij daaren- tegen, met zeer weinige uitzonderingen, niet de zijde der Whigs, maar die der Democraten kiezen. Zoo lang evenwel de partijen zich tot algemeene uitdrukkingen en spreekwijzen bepalen, is er eigen- lik geene reden van strijd yoorhanden: goede re- gering, gezond geldwezen, verstandige tolbepalingen (*) Men verhaalt: Toen in eene vergadering der democraten te New-York een lid der minderheid de kraan der gasleiding digt draaide om de beraadslaging af te breken, stak een ander het gas met een zwavelstok (locofoco) weder aan. Van daar de benaming, die weldra aanleiding gaf tot spottende uitleg- gingen. 22 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. en dergelijken, prijzen en bedoelen allen. Met deze lokvogels kan men echter op den duur geene stem- men yangen, en de zaken niet voorwit brengen. Die algemeene theoretische uitdrukkingen moeten door toepassingen op het bijzondere, door te doen uitkomen wat.daar achter verborgen is, eerst be- teekenis en karakter verkrijgen. Laat ons daarom eenige verschilpunten in scherper trekken tegen- over elkander stellen. De Democraten verwerpen de uitbreiding der magt van ’t Congres, en vor- deren eene stipte uitlegging en uitvoering der ver- bondsacte. Zij willen dat het veto-regt van den president, en de vrijheid om dien te herkiezen, in- gevolge de grondwet onverkort in stand gehouden worde. Zij zijn tegen de beperkingen van vreemden en landverhuizers, als ook tegen de herstelling eener groote, magtige bank; zij zijn tegen de verdeeling onder de bijzondere Staten der ontvangst van land- verkoop; zij zijn vddér de vereeniging met Texas, vdéér, zoo veel mogelijk vrijen handel, en tegen hooge hbeschermende regten enz. Ten opzigte van deze en vele andere onderwerpen koesteren de Whigs, zoo al niet geheel tegengestelde, dan toch zeer afwijkende gevoelens. Daar over deze punten reeds ter behoorlijker plaats gesproken werd, is een herhaald onderzoek overbodig, maar ik mag hier niet onvermeld laten, dat vele Whigs mij zeiden, dat alle deze zaken in- derdaad slechts van geringe beduidenis en slechts door de intrigues bij de verkiezingen boven hare eigenlijke waarde opgevijzeld werden. Dat partij- drift alles scherper voorstelt en beoordeelt, is ze- ker, maar dat de genoemde onderwerpen op zich zelven van geen zeer groot gewigt zouden zijn, daarvan kan ik mij moeijelijk overtuigen. Zij zijn OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 95 de belangrijkste waarover thans te beslissen is; of zijn ze niet belangrijk, waarom twist men er dan over? Clay zeide: »de Whigs staan thans daar, waar de republikeinen van 1798 stonden; zij kampen voor de vrijheid van het volk, voor vrije instellingen, tegen magt, verderf, aanmatiging van uitvoerende personen en alleenheersching!” Maar was hij, toen hij deze beschuldiging uitsprak, niet zelf van den partijgeest bevangen, dien hij met regt berispt? Achter de op den achtergrond geschovene ge- schilpunten (varen de bovenvermelde Whigs voort) liggen veel grootere gevaren verborgen, die zonder onze bestendige opmerkzaamheid, zonder rusteloozen strijd losbreken en ons te gronde rigten zouden. De Locofoco’s zouden ten laatste alle wetten aan de willekeur van ’*t gemeen willen onderwerpen, alles *t onderste boven keeren, en den eigendom opheffen. Wij Whigs zijn behoudend, conservatif’, onze tegenstanders verwoestend, destructi/. Hierop kan men antwoorden: het is mogelijk, dat onder de Democraten zich enkelen bevinden, die alle redelijke maat te buiten gaan, en hunne dwaasheden als heilaanbrengende openbaringen zouden willen binnensluiken of opdringen; — zoo als het ook mogelijk is, dat enkele Whigs in tegengestelde en toch gelijksoortige dwaasheden vervallen. Maar nooit heeft eenig Democraat van naam, eenig acht- baar orgaan van hunne partij, die veroordeelde erondstellingen in ’t algemeen geleerd of in toepas- sing willen brengen. De regten des volks zijn zoo groot als zij kunnen wezen, en deswege ist in Amerika niet noodig eene omwenteling te maken, en even zoo weinig is er toereikende grond, het volk voor ’t gemeen of het gemeen voor ’t volk te houden. Wanneer monopolién, overmatige bescher- 24 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. mende regten, onregtmatige bankprivilegién tot de ‘onaantastbare eigendommen gerekend worden, zijn de Democraten wel tegen deze soort' van eigendom, juist wijl zij den eigendom in hooger en algemee- ner zin heilig achten. De bezorgdheid, dat eene groote Amerikaansche partij eenmaal den eigendom in ’t algemeen zou willen en kunnen opheffen, is zonder eenigen grond. In Europa werd die veel heftiger en gevaarlijker aangerand, en de hersen- schimmen van St. Simon, Fourier en de Commu- nisten zijn niet uit de Amerikaansche democratie voortgesproten. In ’t algemeen is de eigendom eene zoo volstrekt natuurlijke en noodwendige betrekking , dat die, door zijne eigene onverstoorbare kracht, zich altijd zal handhaven, en wel in bijzonderheden gekrenkt, maar nooit in zijn geheel omvergeworpen kan worden. De burgerregten en uitoefening aan den persoon, en niet aan zekere mate van eigendom te verbinden, heft overigens den laatsten in alle an- dere opzigten niet op, ja in de meeste landen der wereld staat de bijzondere eigendom met de staats- regten volstrekt in geen verband. Waarom de Whigs zich bij uitsluiting behoudend noemen, is moeijelijk in te zien, daar zij de grondwet willen veranderen in vele belangrijke punten, die door de Democraten willen behouden worden, b.y. de keus van den President, het veto, de ontvangst uit land- verkoop enz. Wilde men echter beweren, dat dit veranderen in hoogeren zin een maatregel van be- houd is, zoo zouden daarvoor veel sterker bewij- zen moeten worden geleverd, dan tot hiertoe ge- schied is. In Mei 1844, tijdens de groote bijeenkomst te Baltimore, hadden de Whigs, zoo ’t scheen, zoo zeer het overwigt, en zoo veel zelfyertrouwen, dat OPROEREN EN PARTIJ8CHAPPEN. 25 zelfs de hoofden der Democratische partij den kies- strijd verloren achtten. In plaats echter van te vertwijfelen of werkeloos de handen in den schoot te leggen, erkenden de Democraten den grond hun- ner zwakte, stelden de onderscheidene mededingers ter zijde, en vereenigden zich voor Polk. Hier- door, en door de terugtreding van den president Tyler, kwam er eenheid in hunne gelederen, en wat men wel als uitweg der zwakte, of als het uitwerksel van onedele kuiperijen heeft uitgekreten, was *t werk van echte schranderheid en lofwaardige vaderlandsliefde. Inderdaad echter is de zegepraal der Democraten hierdoor. ontstaan, dat binnen zes maanden de grondstellingen en gevoelens van beide partijen het openlijkste, scherpste onderzoek onder- gingen, en eene overtuiging der meerderheid daar- door gegrondvest werd. Hoe onwaar en belagchelijk het is, te beweren, dat de groote beslissing door de stemming van eenige weinige landverhuizers er doorgehaald zou zijn, heb ik reeds vermeld. Voor- zeker strekt het dezen landverhuizers niet ten © blaam (*), wanneer zij de stelsels van beide partijen onderzochten, naar hunne beste overtuiging eene keuze deden, en zich aan die zijde schaarden, waar de meeste geboren Amerikanen reeds sionden. Ant- woordt men: »wij spreken niet van de landverhui- zers der laatste jaren, maar van de vijf millioen Amerikaansche burgers van Duitsche afkomst,” zoo zoude zulk eene aanmerking te dwaas en te hatelijk zijn, om daaraan eenig gewigt te hechten. De gematigde, verzoenende, wijze verklaring van Polk, dat hij de groote grondstellingen der Demo- (*) Dat Duitsche landverhuizers geene heftige ijveraars zijn voor papieren geld, hooge beschermende regten enz. is zeer natuurlijk. 26 OPROEREN EN PARTIJSCHAPPEN. 