None
Hier in eenzaamheid, weg van het gedruisch der wereld, Leg ik den kerfstok aan en hoor ik mij toespreken door weigeurende lippen , Niet langer beschaamd (want op deze afgelegen plek kan ik ant- woorden wat ik elders niet zou hebben durven zeggen A Krachtig in mij het leven dat zich niet vertoont en toch al het andere omvat, Vast besloten heden geen andere zangen te zingen dan die van mannelijke gehecntheid, En neem mij voor ze door geheel mijn aardsche leven te doen hooren , Voortaan zal ik het voorbeeld geven van athletische liefde, Op den namiddag van deze lieflijke Negende Maand van mijn een en veertigste jaar. Begin ik mijn aroeid voor allen die jonge mannen zijn of geweest zijn , Ik zal het geheim vertellen van mijne nachten en dagen. Ik zal de noodzaak van makkers loven. GEURIGE BLOEI VAN MIJN HART. Geurige bloei van mijn hart. Ik lees uwe bladeren na, ik schrijf, opdat zij nauwkeurig nagelezen worden later. Tombe-gras , lijfgras dat daar over mij en over den dood heen groeit , Altijd bloeiende planten, lange bladeren, o de winter zal uwe fijne vezelen niet doen bevriezen, Alle jaar zal uw bloei terugzien, waar gij eenmaal gebloeid hebt bloeit gi] altijd; O ik weet niet of velen, die voorbijgaan, U zullen aanzien en be- koord worden door uw geungen adem, maar enkelen zul- len dat geloof ik wél; O ranke bladeren! O bloesems van mijn bloed! Ik veroorloof u op eigen wijze te spreken van het hart dat onder u klopt, O ik ken het doel van het leven dat onder u klopt. Geluk is 't niet, Vaak is 't bitterder dan ik kan dulden, het brandt en kwelt mij. Toch vind ik U schoon , gij fijn getinte bladeren , gij doet mij aen- ken aan den dood, Van U komende is de dood schoon (wat is ten slotte waarlijk schoon behalve dood en liefde?) Och denk dat 't niet voor het leven is, dat ik hier het lied zing Calamus. 93 van liefdegevoelers , ik denk het moet voor den dood zijn, Want hoe statig, hoe plechtig stijgt het op naar den hemel van liefdegevoelers , Dood of leven, zij zijn mij gelijk, mijn ziel weigert te kiezen, (Ik ben er niet zeker van maar de hooge ziel oer liefdegevoelers verwelkomt 't liefst den dood,) Waarlijk, o dood, ik geloof nu, dat deze bladeren geheel dezelfde oeteekenis dragen als gij. Groeit hooger op, lieflijke bladeren, dat ik U kan zien! Groeit op uit mijn hart! Spruit op uit het hart dat daar verborgen is! Krult niet zoo in uw anjelierkleurig gewortel, schroomvallige bla- deren ! Blijft daar niet zoo schaamtevol beneên, gij mijn hartegras! Ik heb besloten mijn breede borst te ontblooten, ik heb lang ge- noeg U verstopt en versmoord; Zinnebeeldige en grilhge halmen, ik laat U thans voor wat gij zijt , gij kunt mij niet langer dienen. Ik zal zeggen wat ik te zeggen heb door eigen kracht. Ik wil enkel mij-zelf en mijne makkers peilen, ik zal nimmermeer iets anders bezingen dan hen. Dan zal ik er onsterflijke echo's door de Staten mee wakker roepen , Ik zal liefdezoekers het voorbeeld geven hoe men met opgeheven hoofd en vasten wil door de Staten kan gaan. Door mij zullen de woorden worden gesproken die den dood ver- heerlijken. Laat mij daarom uw toon hooren, o Dood, opdat mijn lied er mee stemme, Geef mij U-zelf, want ik zie dat gij nu boven al het andere mij toebehoort en dat gij, liefde en dood, onafscheidelijk ineen- festrengeld zijt, J evenmin verlof geven mij ooit meer te paaien met wat ik leven noemde. Want nu is 't mij geopenbaard, dat gij de wezenlijke beteekenis van alles zijt. Dat gij U moedwillig verbergt in die wisselende vormen des levens en dat zij enkel om uwentwil zijn. Dat gij boven hen uit stijgt voor de Eeuwigheid als de kern der werkelijkheid , Dat gij achter het masker der materie wacht, hoe lang dan ook, Dat gij ter eeniger tijd misschien het Heelal zult omvatten. Dat gii eenmaal wellicht heel den schijnvertoon des levens in 't Niet zult doen verdwijnen, Daj gij mogelijk het einddoel zijt van alles en dat 't niet lang zal duren eer dat einddoel bereikt is. Maar gij zult zeer lang duren. 94 Natuürleven. WIE GIJ OOK ZIJT DIE MIJ NU VASTHOUDT, Wie gij ook zijt die mij nu vasthoudt, Indien gij mist wat gij boven alles behoeft is al wat gij doet nutteloos , Ernstig waarschuw ik U voor gij dieper in mij doordringt, Ik ben niet zooals gij mij dacht maar heel anders. Wie is hij die mijn volgeling wilde worden? Wie wilde mij toonen naar mijn liefde te dingen? De weg is gevaarlijk, het einde onzeker, misschien ondergang, Gij zult al 't andere moeten opgeven, ik alleen zal eenig en alleen den standaard moeten zijn waaraan gij U meet. Ook dan zal uw discipelschap lang duren en uwe krachten uitputten , Al wat er in uw leven aan leer is en al wat uw leven gelijkt maakt met de levens om U heen zult gij moeten opgeven. Daarom laat nu van mij af voor dat uw leven nog erger door mij wordt verontrust, laat uw hand vallen van mijne schouders, Laat mij mijn weg gaan en ga gij den uwe. Zoo niet, kom ga dan stil met mij in de woudeenzaamheid, waarik U zal beproeven. Of achter een rots in de open lucht, (Want in geen bedekte ruimte van eenig huis verschijn ik U , noch zult gij mij in gezelschappen zien. En in bibliotheken ben ik als een stomme , als een zot , of een on- geborene of een gestorvene), Of mogelijk met U op een hoogen heuvel , waar wij eerst zullen uittu- ren dat niemand voor mijlen in 't rond ons onbemerkt kan naderen, Of te zeilen met U , of met U van het zeestrand af op een stil eiland, Daar veroorloof ik U uwe lippen op de mijne te drukken. Met de langbezielde kus van den makker of met de kus van den jongen echtgenoot, Want ik ben de jonge echtgenoot en ik ben de makker. Of zoo gij wilt, en mij vertrouwt onder uw kleed. Waar ik het kloppen van uw hart mag voelen of rusten mag op uw heup. Neem mij dan met U als gij landen en zeeën oversteekt; Want U aldus enkel te beroeren is mij goed, is mij lief. En dus U beroerende wenschte ik zaaitekens in te slapen en ge- dragen te worden eeuwiglijk. Maar indien gij U drenkt met het levenssap dezer bladeren zal er gevaar voor U zijn, Calamus. 95 Want noch deze bladeren noch mij zult gij verstaan, De geest dezer bladeren zal U bij het beein ontsnappen en steeds meer en meer ontsnappen, ik zal U zekerlijk ontgaan, Zelfs terwijl gij zult denken, dat gij mij twijfelloos gevat haddet, zie dan toe! Reeds dadelijk merkt gij dat ik U ontgaan ben. Want 'tis niet ter wille van wat ik er in heb nedergelegd, dat ik dit boek heb geschreven. Evenmin zult gij het bezitten terwijl gij mij leest, Evenmin kennen zij mij 't best die mij bewonderen en mij hoog- dravend prijzen. Evenmin zullen zij die dingen naar mijn liefde (tenzij op zijn best een zeer gering getal) die liefde winnen, Evenmin zullen mijne gedichten enkel goed doen, zij zullen even veel kwaad doen als goed en meer nog misschien. Want alles is te vergeefs zonder dat waarop ik zinspeel en waar- naar gij menigmaal kunt raden zonder het te vatten; Daarom verlaat mij nu het nog tijd is en ga uw weg. VOOR U O DEMOCRATIE. Nu zal ik dit werelddeel onverbrekelijk maken, Ik zal het heerlijkst menschengeslacht dat de zon ooit heeft besche- nen oproepen. Ik zal goddelijk magnetische landen maken, Met de hefde van kameraden. Met de levenslange liefde van kameraden. Ik zal boomstamdikke kameraadschap planten langs al de rivieren van Amerika en langs de kusten der groote meeren en overal op de prairieên, Ik zal de steden onafscheidelijk maken met de armen over eikaars schouders , Met de liefde van kameraden, Met de levenslange liefde van kameraden. Dit alles, O Democratie, is voor U , ik wil er U mee dienen , ma femme , Voor U, voor U alleen trillen deze zangen van mijne lippen. DEZEN, TERWIJL IK IN DE LENTE ZING. Dezen, terwijl ik in de lente zing, lees ik voor liefdezoekers, (Want wie anders dan ik zou het verdriet en de vreugd van hen die liefhebben verstaan? 96 Natuurleven. En wie anders dan ik zou de dichter van kameraden zijn?) En terwijl ik dezen lees ga ik den wereldtuin door , maar ben spoe- dig buiten zijn omheining, Nu ga ik langs den zoom der poel, dan waad ik er even doorheen onbekommerd voor het nat, Straks ben ik weer aan den rand van den weg waar de oude stee- nen die van het land zijn opgeraapt op een hoop zijn geworpen , (De wilde bloemen en wingerd en onkruid schieten tusschen de stee- nen op en bedekken ze gedeeltelijk, ik ga ze voorbij,) Diep, diep m het bosch, in den zomer, drentelend, vóór ik er over nadenk waarheen ik zal gaan, Eenzaam, den geur insnuivende dien de aarde verspreidt, sta ik nu en dan stil in de grootsche geluideloosheid. Ik waande mij alleen en zie, een geheele bent dringt zich om mij te hoop. Enkelen wandelen dan mee aan mijn zijde, anderen gaan achter mi], sommigen omarmen mijn hals ot mijne armen , Zij zijn de geesten van lieve vrienden, 't zij dood of levend , hun getal wordt grooter, zij vormen een talrijke menigte in wier midden ik. Bloemen lezende, bloemen uitdeelende, zingende, wandel ik daar met hen voort. Ik pluk zinnebeelden en ^eef ze aan die mij 't naast zijn , Hier seringen met een pijnboomtak, Hier, uit mijn zak, wat mos dat ik in Florida van een levenseik. trok, waar het tot op den grond hing, Hier zijn wat anjelieren en laurierbladen, en een hand vol salie. En hier trek ik iets op uit het water als ik aan den zoom door de poel waad, (O hier zag ik hem die mij teeder liefheeft 't laatst, hij die zal terugkomen om nimmermeer van mij te scheiden. En dit , o dit zal voortaan het teeken zijn der kameraadschap , Calamus ,. Jongelingen geeft 't elkander ! laat 't tl nimmer terug geven !) En ahorntwijgen en een bundel wilde oranje- en kastanjebloesem,. En aalbestakken en pruimenbloesem , en de welriekende ceder, Dezen, omhuld door een dichte wolk van geesten, Tferwijl ik door het bosch wandel, wijs ik met den vinger aan of beroer ik, of strooi ik vrijelijk om mij heen. Ieder wijs ik aan wat zijn gave is, aldus aan ieder iets schenkende ;. Maar wat ik uit het water trok , aan den poelzoom , dat bewaar ik , Ik wil er wel van geven, maar enkel aan hem die lief kan hebben met de kracht van liefde waarmee ik kan liefhebben. NIET ENKEL IN WAT IK MIJ VAN DE BORST WERP. Niet enkel in wat ik mij van de borst werp. Niet in mijne zuchten, in mijn wanhoop s nachts, als ik in strijd ben met mij-zelf, Calamus. 97 Niet in die lange, kwalijk onderdrukte bange zuchten, Niet in de vele eeden en beloften die ik brak, Niet in het krachtige en ontembare willen van mijn ziel, Niet in de ijle levenskracht der lucht, Niet in dit Kloppen en bonsen van mijne slapen en polsen. Niet in dat wonderbare samentrekken en uitzetten in mijn binnen- ste, dat eenmaal zal ophouden, Niet in de vele wellustige wenschen die ik enkel aan de wolken heb toevertrouwd. Niet in de kreten, het gelach, de verwenschingen door mij uitge- stooten als ik diep in de wildernissen alleen was. Niet in het Schor gehijg door vastgeklemde tanden. Niet in Hinkende en weerklinkende woorden, kakelwoorden , echo's daarvan, doode woorden. Niet in het gemurmer mijner droomen terwijl ik slaap. Noch in dat andere gemurmer dier ongelooflijke droomen van eiken dag. Noch in de leden en zinnen van mijn lijf, die U voortdurend aan- nemen en verstooten — niet dddrin. Niet in een hunner noch in allen, O aantrekkingskracht! O mijns levens polsslag! Wensch ik dat gij meer wordt gevonden of meer U-zelf bewijst dan in deze zangen. DE VREESELIJKE TWIJFEL VAN DEN SCHIJN. De vreeselijke twijfel van den schijn, De onzekerheid ten slotte dat wij misschien misleid worden. Dat misschien vertrouwen en hoop slechts hersenschimmen zijn. Dat misschien hel identieke leven aan gene zijde des grafs slechts een mooie fabel is, Misschien de dingen die ik waarneem, dieren, planten, menschen, neuvelen, weerspiegelende en vloeiende wateren. De luchten van dag en nacht, kleuren, het vaste, en de vormen slechts verschijningen (zooals ook zonder twijfel het geval is) en wat zij werKeliik zijn nog onbekend, (Hoe vaak treden zij uit zicn-zelven naar voren als wilden zij mij verlegen maken en mij bespotten! Hoe vaak denk ik , dat ik noch iemand het geringste van hen weet ,) Dat misschien hun schijn dien ik van mijn tegenwoordig standpunt zie (en die schijn tenminste is zeker) mdien ik op een ge- heel ander standpunt naar hen uitzie zal blijken anders te wezen (zooals die schijn dan ook even zeker anders zal zijn) en niets gemeen te hebben met den schijn van nu of in 't geheel niets is; 98 Natüürleven. Deze en dergelijke vragen worden wonderbaar beantwoord door hen die mij liefhebben, mijn lieve vrienden, Wanneer hij die mij liefheeft met- mij reist of langen tijd naast mij zit, terwijl hij mijn hand in de zijne houdt, Als de ijle lucht, de ontastbaarheid, de zin dien woorden en rede- nen niet bevatten ons omringt en in ons doordringt, Dan ben ik zalig van ongezegde en niet te zeggen wijsheid , ik ben stil en vraag niets meer, Wel kan ik de vraag van zijn en schijnen of die van het identieke leven aan gene zijde des grafs niet beantwoorden. Maar ik ga voort of zit neder en stoor er mij niet verder aan, ik ben tevreden, Hij die mijn hand in de zijne houdt heeft mij volkomen bevredigd. DE BASIS DER METAPHYSICA. En nu, Mijneheeren, Een woord dat ik U met nadruk zal zeggen opdat het U in geheu- gen en denken blijve. Als basis en als eindwoord ook der metaphysica. TAldus sprak de oude professor tot zijne studenten, Aan het slot van zijn drukbezocht college). Na het moderne en het antieke leven te hebben bestudeerd , de Griek- sche en Duitsche wijsbegeerten, Na Kant te hebben bestudeerd en getoetst, Fichie en Schelling en Hegel, Na de leer van Plato te hebben doorgrond en van Socrates groo- ter dan Plato, Na nog grooter dan Socrates te hebben gezocht en gevonden en getoetst toen ik Christus den goddelijke langen tijd bestudeerde, Nu ik mij heden die Grieksche en Duitsche wijsbegeerten herinner, Nu ik alle filosofiên toets, nu ik den Chnstelijken godsdienst toets , Nu ik het onderste leven van Socrates duidelijk zie en het onderste leven van Christus den goddelijke zie, Vind ik als grondslag van dat leven de trouwe liefde van den man voor zijn makker, het magnetisme van vriend tot vriend. Van den gelukkig-gehuwden echtgenoot tot zijn vrouw, van kin- deren en ouders, Van stad tot stad en van land tot land. GIJ DIE GETUIGEN ZULT IN VOLGENDE EEUWEN. Gij die getuigen zult in volgende eeuwen, Komt, ik wd U vertrouwen in het innigste onder dit onlijdelijk uiterlijk, ik zal U zeggen hoe gij mij heeten moet. Calamus. 99 Noem mijn naam en hang mijn beeltenis op als van den man die de teederste minnaar was, Het portret van den vriend, den liefdezoeker, die door zijn vriend , zijn liefdezoeker zeer teeder werd bemind. Die zich niet verhief op zijne zangen maar wel op de onmetelijke zee van liefde in zijn ziel, die hij mildelijk uitstortte, Die vaak in groote verlatenheid waarde en dan dacht aan zijne lieve vrienden, aan die hem lief hadden. Die vér verwijderd van hem dien hij liefhad peinsde in slapelooze nachten, vol onvoldaanheid, Die maar al te goed de pijnlijke, pijnlijke vrees kende, dat hij hem dien hij hef had toch heimelijk onverschillig was. Wiens gelukkigste dagen die waren als, in de verte van alles, in velden, wouden en op heuvels, hij en een ander wandelden hand in hand, zij tweeën alleen, van andere menschen ver- wijderd , Die vaak in de straten drentelde zijn arm gebogen over den schou- der van zijn vriend, terwijl de arm van zijn vriend op zijn schouder rustte. TOEN IK IN DEN AVONDSTOND HOORDE. Toen ik in den avondstond hoorde dat mijn naam in het Capitool met toejuichingen was ontvangen , was voor mij de nacht die volgde toen geen nacht van geluk. En later in welslagen of wanneer mijn voornemens verwerkelijkt waren, was ik toch niet gelukkig. Maar de dag dat ik mij met zonsopgang van mijn bed verhief vol- komen gezond, verfrischt, zingende, ademende den rijpen herfstadem , Toen ik ten Westen de volle maan zag verbleeken en in het mor- genlicht verdwijnen, Toen ik alleen over het strand wandelde en, ontkleed, baadde, dartelend met de koele wateren en de zon zag opstijgen. En toen ik dacht dat mijn lieve vriend, die mij teeder liefheeft, op weg was naar mij toe, o toen was ik gelukkig, O toen smaakte elke bete mij zoeter en dien geheelen dag voedde mijn brood mij beter en die heerlijke dag ging heerlijk voorbij , En de volgende kwam met gelijke vreugd en met den volgende, 's avonds, kwam mijn vriend, En dien nacht, toen alles rondom stil was, hoorde ik de wateren langzaam rollen, rollen op het strand. Ik hoorde het gierend ruischen van water en zand die fluisterend op mij toekwamen, om mi| geluk te wenschen. Want hij dien ik boven alles liefheb lag slapend aan mijn zijde onder hetzelfde dek in den koelen nacht. 100 Natuurleven. In de nachtstilte, in den herfstmaneschijn was zijn gezicht naar mij toegekeerd , En zijn arm lag zachtekens over mijn borst — en die nacht was een nacht van geluk. VIND IK IN U OPNIEUW EEN HART DAT ZICH DOOR MIJ VOELT AANGETROKKEN? Vind ik in U opnieuw een hart dat zich door mij voelt aange- trokken ? Laat ik U dan dadelijk waarschuwen, ik ben zeker heel anders dan gij mij denkt; Denkt gij dat gij in mij uw ideaal zult vinden? Denkt gij dat 't zoo gemakkelijk is mijn liefde te winnen? Denkt gij dat mijn vriendschap U onvermengde voldoening zou schenken ? Denkt gij dat ik geloofwaardig ben en getrouw? Ziet gij dan niet dieper dan oen schijn , niet beneden mijne zachte en verdraagzame woorden? Gelooft gij dal ge met uwe voeten op de werkelijkheid voortschrijdt naar een werkelijken held? Is niet wel eens de gedachte in U op gekomen, o Droomer , dat dit alles misschien niets is dan maya, illusie. ZIJ ZIJN MAAR WORTELS EN BLADEREN. Zij zijn maar wortels en bladeren, deze zangen. Geuren van wilde wouden en poelzoomen in het leven van mannen en vrouwen overgedragen, Hart-varens en liefdeanjers, ranken die zich vaster winden dan die van de druif, Galmen uit de kelen van vogelen in de boombladeren verscholen als de zon ter middaghoogte staat, Rriezen van het land en van de liefde uitvloeiende van levende kus- ten tot U daar op de levende zee, o gij zeelieden. Vorst- rijpe bessen en Derde-maands twijgen trisch nog, geschonken aan de jonge mannen die daar in de velden rondgaan als de winter opbreekt. Liefde-knoppen voor Ü en in U nedergelegd, wie gij ook zijt, Knoppen die op de oude wijze zullen uitbotten, Indien gij hun zonnewarmte geeft zullen zij zich voor U openen in heerlijkheid van vorm, kleur en geur. Indien gij hun levenskracht en levensvocht geeft zullen zij U bloe- men, vruchten, schaduwrijke takken en boomen worden. Calamus. ioi 'V^^^^^S^^ GEEN GLOED VLAMT OP EN VERTEERT. Geen gloed vlamt op en verteert, Geen oceaangolven jagen naar het strand, Geen lieflijke en droge lucht , de lucht van den rijpen zomer , draagt de lichte donsoallen van myriadenzaadjes licntelijk voort, Zwevend, bevallig-zeilend , nederdalende waar zij wenschen; Dezen niet, o geen van dezen verteert meer dan de vlammen van den gloea waarmee ik de liefde begeer van hem dien ik liefheb , En geen golven jagen driftiger naar het strand dan ik jaag; Jagen de getijden , zoeken zij iets en geven zij nooit op ? O , aldus ook ik, O geen donsballen, geen geuren, geen hooge regen-ontvliedende wolken worden sneller door de vrije lucht gedragen. Iets sneller dan mijn ziel wordt gedragen door de vrije lucht, O liefde , naar alle richtingen zwevend , om neer te dalen in vriend- schap, in U, VLOEIT DROPPELS. Vloeit droppels! mijn blauwen aderen ontvliedend! O mijn bloeddroppels ! vloeit langzame droppels; Mijn ontschietend eerlijk bloed, druipt, bloedige droppels. Uit wonden gemaakt om U te bevrijden waar gij gevangen waart, Uit mijn gezicht, uit mijn voorhoofd en lippen. Uit mijn borst, uit mijn binnenste waar mijn rechte ik verborgen is, schiet voort, roode droppels, belijdenisdroppels, Bepurpert elk blad dat ik schrijf, bepurpert elk liea dat ik zing, elk woord dat ik zeg, bloedige droppels, Doet hun uw scharlaken gloed kennen, doet hen glinsteren, Verzadigt hen van Uzelf, vochtig en blozend. Gloeit in alles wat ik heb geschreven of zal schrijven, bloedige droppels. Laat het alles worden gezien in uw licht, blozende droppels. STAD VAN ORGIËN. Stad van orgiën, wandelingen en vreugden. Stad die door wat ik in uw midden heb geleefd en gezongen eens beroemd zal worden gemaakt. Niet uw praalvertooningen , niet uw wisselende tablaux, uw schouw- spelen beloonen mij, Evenmin uw oneindige huizenrijen, noch uw schepen aan de steigers , Noch uw straatoptochten, noch de glinsterende winkel vensters met hunne uitstallingen, 102 Natüurleven. Noch de omgang met geleerden, noch het deel dat ik aan sou-ée of feest heb gehad; Dit alles niet, maar o Manhattan, als ik door uwe straten ga, spre- ken mij de veelvuldige steelsche blikken die gij op mij werpt van uw liefde, En bieden mij wederliefde aan voor mijn eigen liefde — dat be- loont me. Liefde alleen, liefde enkel, enkel menschèn die mij lief hebben kun- nen mij beloonen. ZIE DIT GEBRUINDE GELAAT. Zie dit gebruinde gelaat, deze grijze oogen, Dezen baard, deze ongeschoren witten wol op mijn nek, Mijne bruine handen en mijne stille manierep die elke bekoring missen ; Toch is er iemand , een van Manhattan , die mij altijd bij komen en gaan in krachtige liefde zacht op de lippen kust. En ik , in de drukke straat of op het scheepsdek, geef hem een kus terug. Wij merken dezen groet van Amerikaansche kameraadschap op , waar ook gewisseld, ter land of ter zee. Wij zijn altijd die twee natuurlijke, ongedwongen lieden. IK ZAG IN LOUISIANA EEN LEVENSEIK. Ik zag in Louisiana een levenseik. Hij stond ganschelijk alleen en het mos hing neer van zijne takken , Hi) leefde daar zonder eenigen kameraad, toen uitte hij zich in blijde donkergroene bladen. En zijn uitzien ruw, vrij en krachtig deed mij denken aan mij-zelf. Toch verwonderde ik mij hoe hij zich in blijde bladen kon uiten, daar in de eenzaamheid zonder een makker aan zijn zijde, ik wist wel dat ik dat niet zou kunnen. En ik brak een twijg af met wat bladeren er aan en wond er wat mos om. En nam haar mee en hing haar in mijn kamer op , zoodat ik er altijd het oog op heb, 't Was niet noodig om mij steeds aan mijne lieve vrienden te doen denken, (Want in den laatsten tijd, geloof ik, denk ik aan weinig anders dan aan hen,) Toch blijft die twijg mij een wonderbaar zinnebeeld en doet me aan mannelijke liefde denken; Hoe dan ook, die levenseik moge daar in Louisiana vroolijk ge- dijen, alleenig in een groot vlak land, Calamus. 103 «^k/^^si^i^iAi^^ Hij moge zich kunhen uiten in blijde bladeren , terwijl hem heel zijn leven lang geen vriend , geen die zijn liefde zoekt nabij is , Ik weet maar al te goed dat ik ^niet zou kunnen. AAN EEN VREEMDE. Voorbijgaande vreemdeling! gij weet niet hoe innig verlangend ik O aanzie, Gij moet zijn hem dien ik zoek , of haar die ik zoek ('t komt in mij als een droom) Ergens heb ik zeker een vreugdevol leven met U geleefd, Terwijl wij elkaar voorbijgaan fluïdisch , liefdedorstend , rein en vol- wassen, herinner ife mij alles weer duidelijk, Gij groeide met mij op, waart een knaap met mij of een meisje met mij, Ik at met U en sliep met U, uw lichaam is niet enkel het uwe gebleven noch neeft het mijne enkel het mijne laten blijven , Gij geeft mij de vreugde van uwe oogen, gezicht, lijf als wij elkaar voorbijgaan, gi) neemt in keer van mijn baard, borst, handen, Het is mij niet vergund tot U te spreken , het is mij enkel vergund aan U te denken als ik alleen ben of waak in den eenzamen nacht , Ik moet op U wachten, ik twijfel er niet aan, dat 't mij vergund zal zijn U eens opnieuw te ontmoeten. Ik moet oppassen dat ik U niet verlieze. DIT OOGENBLIK VAN SMACHTEN EN PEINZEN. Dit oogenblik van smachten en peinzen alleen. Denk X dat daar in andere landen andere mannen zijn die hetzelfde smachten en peinzen kennen, Ik denk dat ik hen opmerk en aanzie in Duitschland, Italië , Frank- rijk, Spanje, Of ver weg in China, of in Rusland of in Japan, zij spreken vreemde talen , En ik denk, dat, indien ik hen mocht kennen, ik mij dan aan hen zou hechten, gelijker wijze ik mij hecht aan de mannen van mijn eigen landen, O ik weet dat ik gelukkig met hen zou zijn. IK HOOR DAAR WERD TEGEN MIJ GETUIGD. Ik hoor daar werd tegen mij getuigd , dat ik instellingen door de eeuwen gewijd zocht te vernietigen. 104 Natüurleven. Maar waarlijk ik ben noch voor noch tegen die door de eeuwen gewijde instellingen, (Wat toch heb ik met ze gemeen of met de vernietiging er van?) Ik wil slechts vestigen in de Mannahatta en in elke stad dezer Sta- ten , 't zij diep in het land of aan de zee , En in de velden en wouden en boven elke kiel klein of groot die op de wateren dobbert, Zonder gebouwen of wetten of besturen of eenige belijdenis , De instelling van trouwe liefde tusschen kameraden. TERWIJL IK DOOR HET PRAIRIEGRAS GA. Terwijl ik door het prairiegras ga en zijn eigenaardigen geur insnuif , Vraag ik wat geestelijk er mee overeenkomt, Ik vind dan de rijkste en innigste kameraadschap van mannen. Ik vind dat deze halmen opschieten als woorden, daden, karakters, Woorden, daden, karakters van hen die leven in de open lucht, ruw, zonnedoorgloeid , frisch, krachtig, Van hen die hun eigen gang gaan, fier, voortgaan in vrijheid en bevel, leidende, niet volgzaam, Van hen met ontembare stoutmoedigheid, van hen met heerlijk en lustevol vleesch, helder van tmt. Van hen die vrijelijk den Presidenten en gouverneuren in het ge- zicht zien als om te zeggen: Wte 7}jt gij? Van hen met aarde-geboren hartstochten, nooit bedwongen, nooit gehoorzaam , De mannen van het binnenste van Amerika, ALS IK EENS NAGA WAT ROEM IS. Als ik eens naga wat roem is, roem van heldendaden, roem van overwinningen door groote veldheeren bevochten, dan benijd ik die veldheeren niet. En ik benijd evenmin den President in zijn presidentschap, noch den rijkaard in zijn paleis. Maar wanneer ik hoor spreken over de broederschap van hen die elkaar liefhebben, hoe zij leefden, Hoe zij zijde aan zijde gingen door het leven , door gevaren , den blaam trotseerende , altijd vol liefde voor elkaar, heel den langen weg , Van jeugd tot manzijn en van manzijn tot grijsheid, hoe fier zij waren in hun liefde, hoezeer elkaar genegen en getrouw. Dan word' ik stil — ik ga haastig voort vervuld van den bittersten nijd. WIJ TWEEËN MAKKERS DIE ELKAAR AANHANGEN. Wij tweeen makkers die elkaar aanhangen, De een den ander nimmer verlatende. Calamus 105 x>/wv>M/^ Wij gaan bergen op en af en maken dagreizen in Noord en Zuid , Wi] genieten van onze kracht, strekken de armen uit , laten de vin- gers grijpen, Wel gewapend en zonder vrees , wij eten , drinken , slapen , hebben lief, Geen wet temt ons dan die waaraan wij onszelf onderwerpen, wij zeilen, strijden, stelen, dreigen, Wij verontrusten de gierigaards, de knechten en de priesters, wij ademen de vrije lucht met volle teugen , drinken water , dan- sen op de weide of op het zeestrand. Wij brengen de steden in beroering, verachten de rust, trotseeren de wetten, drijven de zwakheid van ons. En volbrengen aldus onzen rooftocht. EEN BELOFTE AAN CALIFORNIË. Een belofte aan Californié, Of, in het binnenland , aan de groote pastorale vlakten , of verderop aan Puget Sond of aan Oregon; Ik toef nog een wijl in het Oosten, maar weldra trek ik op tot U voor langen tijd om U kloeke Amerikaansche liefde te onderwijzen , Want ik weet dat ik en kloeke liefde bij U passen, zoowel in uw binnenland als langs de Westerzee; Want deze Staten neigen zich naar het Binnenland en naar de Wes- terzee en ik wil hun voorbeeld volgen. DIT ZIJN MIJNE TEEDERSTE BLADEREN. Dit zijn mijne teederste bladeren en toch zullen zij 't langste bloeien , Onder hen verberg en beschaduw ik mijne gedachten, ik-zelf zal hen niet uitspreken. Toch zeggen zij meer van mij dan al mijne andere gedichten. GEEN MACHINE DIE ARBEID UITSPAART. Geen machine die arbeid uitspaart. Noch eenige ontdekking is mijn werk. Evenmin zal ik in staat zijn een rijk legaat te vermaken om daaruit een ziekenhuis of bibliotheek te stichten, Ook zal ik niet de herinnering achterlaten van eenige daad van moed Amerika ten bate Noch letterkundigen roem, noch faam van groote wijsheid, noch een boek dat in de bibliotheek zal pronken. Maar wat ik nalaat zijn enkele zangen die de lucht doortrillen, Zangen van kameraadschap en liefde. io6 Natuürleven. EEN KORT VISIOEN. Een kort visioen tusschen vele herinneringen: Een menigte arbeiders en karvoerders in een herberg in 't rond om een kachel laat in een winternacht en ik ongemerkt in een hoek , Een jonge man die mij liefheeft en dien ik lief heb, die mij zach- tetens nadert en zich dicht aan mijn zijde zet opdat hij mijn hand in de zijne kunne houden, Een lange wijl onder het gedruisch van komen en gaan, van drin- ken en vloeken en vuile grappen. Wij tweeen daar afgezonderd, tevreaen, gelukkig in elkanders bijzijn, spreken weinig, zeggen misschien geen woord. DIT BLAD VOOR HAND-IN-HAND. Dit blad voor hand-in-hand , Gij lieden oud of jong die leeft het leven uwer natuur en niet van vooroordeelen ! Gij op de Missisippi en op al de vertakkingen en uitwateringen der Mississippi! Gij goedhartige roeiers en machinisten! gij ruwe knapen! Gi) rivierloodsen ! En gij daar allen die door de straten snelt! Ik wil in U doordringen tot het gewoonte onder U worde hand-in- hand te gaan. AARDE, MIJN EVENBEELD. Aarde, mijn evenbeeld, Hoewel gij zoo onverschillig lijkt, zoo groot, zoo rond. Vermoed ik nu dat ik niet alles van U zie; Ik vermoed nu, dat er een wild vuur in U gloeit, dat telkens dreigt uit te breken, Want een athleet is op mij en ik op hem verliefd. Voor hem gloeit een wild en vreeselijk vuur in mijn hart dat ook dreigt uit te breken. Ik durf het niet in woorden zeggen, zelfs niet in deze zangen. IK DROOMDE IN EEN DROOM. Ik droomde in een droom , dat ik een stad zag onoverwinnelijk voor de aanvallen van geheel de overige aarde. Ik droomde dat dit de nieuwe stad der Vrienden was, Calamus. 107 Niets was daar grootscher dan de kracht waarmee men elkander lief had, liefde beheerschte alles, Die liefde was zichtbaar in elke daad die de mannen dier stad deden , Die liefde was zichtbaar in hunne oogen, in hunne woorden. WAT DENKT GIJ DOET MIJ DE PEN OPVATTEN ? Wat denkt gij doet mij de pen opvatten om te getuigen? Het prachtig-gebouwd , majesteitelijk oorlogschip dat ik heden met volle zeilen zee zag kiezen? De heerlijkheden van den doorleefden dag? Of de heerlijkheid van den nacht die mij omgeeft? Of de praal-glorie en den voorspoed van de groote stad die zich om mij heen spreidt? — Neen; Ik getuig enkel van twee eenvoudige mannen die ik vandaag te mid- den der menigte op den pier afscheid van elkaar zag nemen als lieve vrienden. De een die achterbleef hing aan den hals van den ander, dien hij hartstochtelijk kuste, Wijl de ander die heenging hem die achterbleef aan het hart drukte. AAN OOST EN WEST. Aan Oost en West, Aan den man van de Zeekant- Staten en van Pennsylvaniê , Aan den Kanadees in het Noorden, aan den Zuiderling dien ik liefheb , Met volkomen zekerheid zeg ik van deze allen, dat zij zijn als ik ben, in ieder ligt de kiem. Ik geloof: het Verheven doel dezer Staten is het aankweeken eener heerlijke juichende vriendschap, zooals voorheen niet bekend was. Want ik zie nu dat zij wacht en altijd heeft gewacht, dat zij latent in alle menschen leeft. SOMS, IN MIJN LIEFDE. Soms, in mijn liefde, word ik vervuld van wanhoop , uit vrees liefde uit te storten over een die mijn liefde niet beantwoordt. Maar nu denk ik, dat elke liefde beantwoord wordt, en dat op een of andere wijs het loon zeker is, (Eens had ik vurig lief en werd mijn liefde niet beantwoord, Nu, door die lief^ heb ik deze zangen geschreven.) io8 Natuürleven. AAN EEN WESTER KNAAP. Ik onderwijs U vele dingen , die gij in U moet opnemen indien gij mijn volgeling vnlt worden; Toch, indien er geen bloed als het mijne in uwe aderen stroomt , Indien gij niet heimelijk door liefdezoekers wordt verkoren en niet heimelijk liefdezoekers kiest, Welk nut heeft 't dan, dat gij tracht mijn volgeling te worden ? VASTGE ANKERD , EEUWIG, O LIEFDE! Vastgeankerd , eeuwig, o liefde! O vrouw die ik liefheb! O bruid ! o vrouw ! De gedachte aan U is machtiger dan ik kan zeggen ! Dan afgescheiden, als ontlichaamd, of opnieuw en anders geboren. Etherisch , de laatste athletische werkelijkheid , mijn troost , Stije ik op en zweef in de regioenen van uw lieide, o man, O deelgenoot van mijn zwerversleven. IN DE MENIGTE. Onder mannen of vrouwen in de menigte, Bemerk ik een die mij tot zich roept door heimelijke en goddelijke teekens , En niemand anders wordt erkend, geen ouder, vrouw, echtgenoot, broeder, kind, niemand nader dan ik, Sommigen verwonderen zich , maar die eene niet — die eene kent mij. O gij die liefde zoekt, mijn volkomen gelijke. Ik dacht dat gij mij aldus zoudt ontdekken door zwakke aanduidingen , En dat ik, U ontmoetende, U zou ontdekken door dezelfde ver- schijnselen in U. O GIJ TOT WIEN IK VAAK EN STILLE KOM. O gij tot wien ik vaak en stille kom, waar gij ook zijt, opdat ik bij U zij, Terwijl ik aan uw zijde ga of naast U zit of met U in hetzelfde vertrek toef. Beseft gij weinig van den feilen electrischen gloed die mij om uwentwil doorstroomt. DIE SCHADUW MIJN EVENBEELD. Die schaduw mijn evenbeeld die af- en aangaat om een bestaan te vinden, babbelend en pingelend, Hoe dikwijls blijf ik stil staan om haar aan te zien waar zij is. Calamus. 109 ^^^/S«^M/V^ Hoe dikwijls ondervraag ik haar en twijfel wie van ons beiden mijn werkelijk Ik zij; Maar als ik toef onder hen die mij liefhebben, als ik deze zangen uitschal , O dan twijfel ik nooit wie en wat mijn werkelijk Ik zij. NU LEVENSKRACHTIG NOG. Nu levenskrachtig nog, tastbaar en zichtbaar. Ik, veertig jaren oud, het drie-en- tachtigste jaar dezer Staten, Aan de eeuw die volgt, of al de eeuwen die volgen, Aan U, nu nog ongeooren, deze zangen zoeken U. Wanneer gij dezen leest ben ik, die zichtbaar was, onzichtbaar ge- worden, Nu zijt gij tastbaar, zichtbaar en brengt mijne gedichten tot daden, terwijl gij mij zoekt, Droomende hoe gelukkig gij zijn zoudt, indien ik met U kon zijn en uw makker worden; Laat 't dan zijn alsof ik met U ware. (Wees er niet te zeker van dat ik nu reeds niet met U ben.) SALUT AU MONDE! I. O neem mijn hand, Walt Whitman! Zie de voortglijdende wonderen! Zie deze schouwspelen! Hoor dat geschd ! Zie de oneindigheid dezer schakels, de een in den ander gehaakt. Allen zich voegende naar allen , allen de aarde bedeelende van alles. Welke horizonten verschieten zich in U, Walt Whitman? Welke baren en landen golven er in U op? Welke klimaten? Welke menschen en steden hier? Wie zijn toch die kinderen, spelend de een, sluimerend de ander? Wie zijn die jonge dichters? Wie de gehuwde vrouwen? Wie zijn die oude mannen langzaam voortgaande met de armen over eikaars schouders? no Natuurleven. Wat zijn dat voor rivieren ? Wat zijn dat voor wouden , voor vruch- ten? Wat zijn dat voor bergen, die zoo hoog zich verheffen in den nevel ? Wat myriaden woningen zijn dat met nare bewoners? 2. In mij wijdt zich de breedte uit, strekt zich de lengte uit, Azië , Afrika , Europa in het Oosten — voor Amerika wordt gezorgd ten Westen, Als een gordel windt zich de heete equator om den aardbol, Wonderbaarlijk draaien Noord en Zuid de aspunten, In mij de langste dag, de zon kringloopt in schuine cirkels, maan- denlang gaat zij niet onder, Ter harer tijd in mij opgeroepen rijst de middernachtszon in mij om- hoog en daalt dan weer, In mij: zonen, zeeën, watervallen, wouden, vulkanen, bergke- tenen, Malaysiè, Polynesiê en de groote West- Indische eilanden. 3. Wat hoort gij, Walt Whitman? Ik hoor het hed van den werkman en het lied van de boerevrouw , Ik hoor in de verte het gejubel van kinderen en de geluiden van dieren bij het opgaan der zon. Ik hoor de jaagkreten van Australiërs die het wilde paard vervolgen , Ik hoor het geklep der castagnetten van den Spaanschen dans m de schaduw van den kastanje op den maat van mandoeria en guitaar, Ik hoor de aanhoudende echo's van de Theems, Ik hoor de fiere Fransche vrijheidszangen , Ik hoor den Italiaanschen gondelier en zijn melodisch reciet van oude gedichten. Ik hoor het geraas der sprinkhanen in Syrië als zij graan en gras vernielen met de stortvloeden hunner vreeselijke wolken. Ik hoor het Koptisch refrein bij zonsondergang, dat droomerig neerdaalt op de borst van de breede, eerbiedwaardige moeder, die Nijl, Ik hoor het neuriën van den Mexicaanschen muilezeldrijver en het geklingel van zijn dier. Ik hoor den Arabischen moeëzzin tot het avondgebed oproepende op den top der moskee. Ik hoor de christen-priesters op de altaren hunner kerken , ik hoor de invallende stemmen van bas en sopraan. Ik hoor den roep van den Kozak, en het lied van den matroos in de zee van Otsjkotsj, SALUT AU MONDE. III ^^^N/N/W^^ Ik hoor het gehijg der gekoppelde slaven als de onoogelijke bent, in paren of bij drietallen aan elkaar geketend met polsket- tingen en enkels-kettingen, voortgaat, Ik hoor den Hebreeêr zijne getuigenissen en psalmen lezen, Ik hoor de rhytmische mythen der Grieken en de krachtige legen- den der Romeinen, Ik hoor het verhaal van het goddelijk leven en den bloedigen dood van dien schoonen God, Christus, Ik hoor den Hindoe zijn gunsteling-discipel de overgeleverde ver- halen van hefde en strijd en de spreuken verklaren van dichters die drie duizend jaren geleden schreven. 4. Wat ziet gij. Walt Whitman? Wie zijn dezen die gij groet en die, de een na den ander, U groeten ? Ik zie een groot wonder, rond, rollend door het luchtruim. Ik zie kleine boerderijen, gehuchten, bouwvallen, kerkhoven, ge- vangenissen, pakhuizen, paleizen, kotten, hutten van wilden , tenten van nomaden aan net oppervlak. Ik zie een beduisterd deel aan de eene zijde, waar de slapers slapen, en het zonverlichte deel aan de andere zijde. Ik zie de wondersnelle wisseling van licht en schaduw, Ik zie verre landen den bewoners zoo tastbaar en zoo na als mijn land mij tastbaar en na is. Ik zie overvloedige wateren, Ik zie bergtoppen, ik zie de Andes-sierra's waar zij zich rijen. Ik zie duidelijk de Himalaya's, Chian-Sjahs, Altaïs, Ghaüts, Ik zie de gigantische bergruggen van Elbroez , Kazbeh, Bazaradsjoesi , Ik zie de Stiermarksche alpen en de Karnaksche alpen, Ik zie de Pyreneeën, den Balkan, de Karpathen en ten Noorden de Dofravelden en verderop, in de zee, den Hekla, Ik zie Vesuvius en Etna, het Maangebergte en het Roodegebergte van Madagascar, Ik zie de Lybiscne, de Arabische en Aziatische woestijnen, Ik zie geweldige, vreeselijke Noordpool- en Zuidpool- ijsbergen, Ik zie de groote Oceanen en de kleme, de Atlantiek enderacifiek, de Mexiaansche zee en de Braziliaansche zee , de zee van Peroe , De wateren van Hindoestan, de Chineesche zee en den golf van Guinea, De wateren van Japan , den heerlijken baay van Nagasaki in het land door bergen opgesloten. De uitstrooming van de Oostzee , Caspische zee , van den Bothnischen Golf, de Britsche kusten en den baay van Biscaye, 112 Natuurleven. De zonneglorende Middellandsche zee en in hare wateren eiland op eiland , De Witte zee en de zee van Groenland. Ik aanschouw de zeevaarders der wereld, Dezen trotseeren de stormen, genen hebben de nachtwake op den uitkijk , Anderen drijven hulpeloos rond, enkelen zijn besmettelijk ziek. Ik aanschouw de zeil- en stoomschepen der wereld, dezen vastge- meerd in den haven, anderen op reis. Die wenden om den Stormkaap, dezen om Kaap Verde , anderen om de Kapen Guardafui, Bon of Bajador, Genen varen om Dondrahoofd, die gaan door Straat Soenda, ande- ren om Kaap Lopatka, die door de Behring-zee, Genen varen om Kaap Hoorn, anderen zeilen in den Golf van Mexico of langs Coeba of Hayti, die gaan door den Hudsonbaay of den Baffinsbaay, Anderen passeeren het Kanaal, anderen vallen de Wash binnen , an- deren Solway, anderen varen om den Kaap Clear, anderen Landsend, Anderen steken de Zuiderzee of de Schelde over, Anderen komen en vertrekken te Gibraltar of in de Dardanellen, Anderen kiezen kloek hun weg door de winterjachten van het Noorden , Anderen varen den Obi of aen Lena op en af, Anderen den Niger of den Congo , anderen den Indoes , den Brama- poetra, of den Cambodsja, Anderen wachten met stoom op om de havens van Australië te verlaten. Wachten te Liverpool, Glasgow, Dublin, Marseille, Lissabon, Napels, Hamburg, Bremen, Bordeaux, Rotterdam, Kopenhagen, Wachten te Valparaiso, Rio Janeiro, Panama. 5. Ik zie de lijnen der spoorwegen over geheel de aarde, Ik zie ze in Groot-Bntaniê , ik zie ze m Europa, Ik zie ze in Azië en in Afrika. Ik zie de electrische telegrafen over de geheele aarde. Ik zie de nieuwsvezels van oorlog, dood, verlies, gewin en van de hartstochten van mijn ras. Ik zie de lange rivierkronkels over de geheele aarde. Ik zie den Amazone en den Paraguay, Ik zie de vier groote rivieren van China, den Amoer, de Gele rivier, den Yang-tse en den Parel, Salut au monde. 113 Ik zie waar de Seine stroomt en waar de Donau , de Loire , de Rhone en de Guadalquivir stroomen, Ik zie de bochten van den Wolga, den Dnieper, den Oder, Ik zie den Toskaan den Arno afvaren en den Venetiaan den Po, Ik zie den Griekschen zeeman de Raay van Aigina uitzeilen. 6. Ik zie het land van het oude Assyriè en dat van Perziê en dat van Indiê, Ik zie hoe de Ganges ontspringt op de hooge bergen van Sankara. Ik zie het geboorteland der idéé van Deïteit tastbaar gemaakt in avatars met menschelijken vorm, Ik zie de plaatsen waar de priesters der aarde elkander opvolgden: orakels, offeraars, brahmanen, sabianen, llamas, monniken, moeftis , duivelbanners , Ik zie waar de Druïden gingen in de loofwaranden vanMona,ikzie de maretak en het ijzerkruid, Ik zie de tempels ter eere van de lichamelijk gestorven goden, ik zie de oude teeken verklaarders , Ik zie Christus te midden van grijsaards en jongelingen het brood van het laatste avondmaal eten , Ik zie waar de sterke goddelijke jongeUng Hercules langen tijd ge- loovig zwoegde en toen stierf, Ik zie de plaats van het onschuldig, rijke leven en het wreede lot van den heerlijken nacht-zoon, den weelderig-belichaamden Bachus , Ik zie Kneph, bloeivol, blauwgekleed, met de vederenkroon gedekt, Ik zie Hermes, tot het einde vereerd en aangebeden, sterven, tot het volk zeggende: Ween niet om mijnentwil^ Dit is niet mijn ware vaderland^ ik leefde van mijn ware vaderland verbannen^ nu ga ik daarheen terug ^ Ik ga tot de hemelsferen terug waarheen tedereen te \ijner tijd gaat. Ik zie de slagvelden der aarde , nu begroeid met gras , bloesem en graan , Ik zie de sporen van oude en nieuwe ontdekkingstochten. Ik zie naamlooze bouwgevaarten, eerwaardige kondschappen van onbekende gebeurtenissen, helden, roem-echo's der aarde. Ik zie de plaatsen der saga's Ik zie de pijnboomen en dennen neergesmakt door de Noordsche rukwinden , 8 1 14 Natüürleven. Ik zie granietrotsen en klippen, ik zie groene weiden en meeren. De Hunnebedddn van Skanainavische krijgers, Ik zie hoog- opgerichte steenen aan de kusten van de rustelooze oceanen, opdat de geesten der gestorven helden, vermoeid van huns grafs rust, mogen opstijgen boven de wallen en uit- zien naar de zwellende golven en verfrischt worden door stormen, onmetelijkheid, vrijdom en actie. Ik zie de steppen van Azië, Ik zie de oude graven van Mongolië, ik zie de tenten vanKalmoe- ken en Baskirs, Ik zie nomadische stammen met hunne kudden ossen en koeien. Ik zie de Tafellanden door ravijnen gekerfd, ik zie de ondoordring- bare bosschen en de woestijnen. Ik zie het kameel, het wilde paard, de trapgans, het dikgestaarte schaap, den antiloop en den holen-gravenden wolf. Ik zie de hooglanden van Abyssinië, ik zie kudden geiten, zie den vijgenboom, den tamarmde, den dadel. En zie de tarwevelden en de landen van groen en goud. Ik zie den Braziliaanschen vaquero. Ik zie den Boliviaan den Mont-Sorata bestijgen. Ik zie den Wacho de prairiên doorkruisen, ik zie den onvergelijke- liiken ruiter met den lasso op den arm. Ik zie de jacht over de pampas op de wilde kudden ter wille van de huiden. 8. Ik zie regioenen van sneeuw en ijs, Ik zie den scherp-oogigen Samoieed en den Finn, Ik zie den robbevanger in zijn boot den harpoen werpen. Ik zie den Siberiaan in zijn ruwe slee door nonden getrokken, Ik zie de bruinvisch-jagers , ik zie op de Zuid-Pacifiek en op de Noord- Atlantiek de walvischvangers , Ik zie de klippen, gletschers, bergstroomen , dalen van Zwitserland — ik herdenk de lange winters en de afzondering. Ik zie de steden der aarde en maak mij vrijelijk haar burger, Ik ben een echt Parijzenaar, Ik woon te Weenen, Sint-Petersburg, Berlijn, Konstantinopel , Ik ben van Adelaide, Sidney, Melbourne, Ik ben van Londen, Manchester, Bristol, Edinburg, Limerick, Ik ben van Madrid, Cadix, Barcelona, Oporto, Lyon, Brussel, Bern, Frankfort, Stuttgart, Turijn, Florence, Ik behoor thuis in Moskau, Krakau, Warschau of Noordwaarts in Salüt au monde. 115 Christiania en Stockholm, of in Siberiê's Irkoetsk, of in een straat van IJsland, Ik daal in al deze steden neer en kom wederom uit haar op. 10. Ik zie de dampen die over de nog niet geëxploreerde landen opstijgen, Ik zie de wilde volken, pijl en boog, de giftige punt, den fetisch en den obi. Ik zie Afrikaansche en Aziatische steden. Ik zie Algiers, Tripoli, Derne, Mogadore, Timboectoe, Monrovia, Ik zie de volksdrommen van Peking, Kantong, Benares, Delhi, Cal- cutta, Tokio, Ik zie den Kroe in zijn hut en den Dahomiaan en Ashantiaan in hunne hutten. 