None
Wegens het ader-rudiment aan de vorkkel meen ik dat deze kleine doch fraaije soort niet beter dan in het geslacht Krav kan worden geplaatst; zij wijkt echter van andere soorten af door de korte en minder zamengedrukte eijerbuis en de niet hoekige maar afgeronde ombuiging van den bovenarm der cubitaal-ader. Erax flavidus Macq. (Dipt. ev. I. 2. 114. 15), — wel te onder- scheiden van Asilus flavidus Wied. (Auss. Zweifl. I. 473. 74), die ook tot het genus Krav behoort, — zou misschien in aanmerking kunnen komen, ware het niet dat van deze de palpen geel worden genoemd. Ik ontving van Prof. Weyenbergh nog een paar Argentijnsche Eraa- soorten, die ik niet weet te determineren, doch alleen wijfjes; ik geloof daarom wel te doen met de beschrijving te wachten, tot ik zoo gelukkig zal zijn ook de andere sexe te leeren kennen; voor E. bilineatus heb ik te dien opzigte eene uitzondering gemaakt, omdat  wijjes van Guanaxuato (EK. Dugés) in het Brusselsche museum. De beschrijving, door Bellardi van het gegeven, past zoo goed op deze vrouwelijke exemplaren, dat de determinatie niet twijfelachtig kan zijn. De eijerbuis is glanzig zwart, van ter zijde zamengedrukt, de bovenklep aan ’t eind met ronde lamellen, die met korte stekeltjes bezet zijn. Epithriptus albisetosus n. sp. Cinereus; antennis nigris; facie, mystace barbaque albis; thorace lineis duabus maculisque lateralibus fuscis; abdomine nigricante; seg- mentorum limbo postico albido; pedibus rufis, femorum parte antica, tibiarum apice, tarsorum anteriorum articulis tribus ultimis tarsisque posticis totis nigris; pedorum setulis albescentibus; alis flavidis. — $ 2 long. 13 mm. Volgens Schiner’s analytische tabel der Asiliden-genera meen ik deze soort tot het geslacht Epithriptus Liw te moeten brengen. Aangezigt naar boven versmald, aan de onderste belft bultig verheren, wenn even als de knevelbaard en de beharing van kin en achterhoofd; tegen de kruin achter de oogen eene rij van zwarte borstelljes. Sprieten zwart; het eerste lid cylindrisch, met bleekgele beharing; bet tweede kort (het derde aan mijne beide exemplaren afgebroken); zuiger en palpen zwart. Thorax en schildje aschgrauw; op den rug van den thorax tweede donkerbruine, van voreen iets uiteenwijkende langsbanden, en daarbuiten nog een paar donkere, niet scherp begrensde viekken; achter op den thorax eenige zwarte borstels. — Achterlijf zwartachtig, met lichtgrijzen achterrand der ringen; aan de vier voorste ringen voorste ringen voorste ringen, waarvan die in de zijden witachtig, die op den rug zwarte borstelljes, waarvan die in de zijden witachtig, die op den rug zwarte,  doch niet sterk zamengedrukt, ongeveer zoo lang als de beide laatste lijfsringen. — Pooten rooden; de heupen aschgrauw; de diejen aan den voorkant zwart, wat bij het 2 tot een zwarte veeg is beperkt; voorts de spits der scheenen, althans der achtertarsenen, de laatste leden der voorste tarsen, benvens de geheele achtertarsen zwart of zwartbruin; behand der pooten wichtig, vooral lang en digt aan de voorheupen; de stekelige borstels der pooten bleekgeel, alleen sommigen aan de tarsen zwart. — Kolfjes geel. — Vleugels met geelachtige tint en zwartbruine aderen; middel-dwarsader iets voorbij het midden der schijfcel. Ein enkel paartje van Argentina (Weyenbergh). Verwant schijnen te zijn Asilus (Epithriptus) niveibarbus en albospi- nosus Bell. (Ditt. mess. Il. 53. 4 en 54, 5), die echter beiden onder- scheiden zijn door zwarte borstels boven in den knevelbaard; niveibarbus bovendien door roodachtige vlekken in de borstzijden, dito zijden en onderkant des achterlijfs, het geel bestoven schildje en eene zwarte veeg aan de voorscheenen; albospinosus nog door de zwarte beharing der beide eerste sprietleden, den gelen achterzoom der lijfsringen en de donkerder pooten en vleugels. THEREVIDAE. Psilocephala nigra Say. Thereva nigra, Say, Journ. ac. Phil. Il. 40. 2; Wied. Auss. Zwei/l. I, 235. 12. Een uit Mexico (Dugés) in het museum te Brussel. LEPTIDAE. 1. Leptis plumbea Say. L. plumbea, Say, Journ. ac. Phil. TI. 39. 10; Wied. Auss. Zweifl. I. 228. 15; — L. griseola, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. X. 142. 14, pl. 4 f. 5. Een van Wisconsin (Thure) LEPTIDAE. 1. Leptis plumbea Say. 2. Leptis plumbea Say. 3. Leptis plumbea Say. 4. Leptis plumbea Say. 5. Leptis plumbea Say. 6. Leptis plumbea Say. 7. Leptis plumbea Say. 8. Leptis plumbea Say. 9. Leptis plumbea Say. 10. Leptis plumbea Say. 11. Leptis plumbea Say. 12. Leptis plumbea Say. 13. Leptis plumbea Say. 14. Leptis plumbea Say. 15. Leptis plumbea Say. 16. Leptis plumbea Say. 17. Leptis plumbea Say. 18. Leptis plumbea Say. 19. Leptis plumbea Say. Kumlien) in ’s Rijks museum te Leiden. Bij nadere vergelijking van Wiedemann’s beschrijving, moet ik erkennen, dat Low juist heeft gezien, toen hij mijne soort met L. plumbea identificeerde. 2. Leptis mystacea Macq. Macq. Dipt. ex. Il. 1. 30. 1. pl. 3 bis f. 2. Van Wisconsin (Thure Kumlien) in het Leidsche museum, van Quebec (Provancher) in dat te Brussel. 3 Leptis hirta Low. Liw, Dipt. Amer. Sept. Cent. I. 21. Een van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. 4. Chrysopila quadrata Say. Leptis quadrata, Say, Journ. ac. Phil. II. 35.3; Wied. Auss. Zweifl. I. 226. 11; — Leptis fumipennis, Say, 1. c. 37. 7; Wied. 1. c. I. 227. 12; Walk. List, I. 217; — Leptis reflera, Walk. List, I. 216; — Chrysopila dispar, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Ent. X. 143. 15 pl. 4 f. 6-—11. Een van Quebec (Provancher) in her museum te Brussel; beide seien uit Wisconsin (Thure Kumlien) in dat te Leiden. AMERIKANSCHE DIPTERA. 119 5. Chrysopila apicalis n. sp. Fusca; abdominis basi pedibusque testaceis; tarsorum articulis ultimis obscuris; alis subhyalinis, ad apicem leniter infuscatis; stigmate nervisque fuscis; nervi cubitalis ramo superiori in medio curvato. — 39 long. 5.5—7 mm. Het zwartbruin, het meer tabaksbruin. Kop, sprieten en palpen zwartachtig; zuiger vuilgeel; voorhoofd van het 2 met een langgroeve en boven de sprieten met een smal geelachtig dwarsbandje. Sprieten zeer kort, het derde lid rondachtig, met langen eindborstel. Bij het de schouderknobels, eene viek binnenwaarts van den vleugelwortel, de borstzijden, de zijden van den achterrug, de eerste lijfsring en het begin van den buik bruingeel; bij het 9 is van deze teekening weinig te zien, daarentegen op den thorax eene aanduiding van drie breeden donkere dwarsbanden; eijerbuis bru ingeel. Pooten bruingeel, het eind der tarsen zwartbruin. Kolfjes zwartbruin met geelachtigen steel. Vleugels breed, zeer glanzig, bijna glashelder, aan de spits een weinig verdonkerd; aderen zwartbruin; grandvlek roet- bruin; bovenarm der cubitaal-vork in 't midden opgebogen, zoodat de spitshelft der vorkcel merkelijk breeder is dan de wortelhelft; middeldwarsader digt bij den wortel der schijfcel; de bovenste der uit deze cel ontspruitende langsaderen ver naar achteren gerukt. Beide sexen van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. De soort schijnt zeer verwant aan Chr. americana Schiner (Dipt. Nov. Reise, 197. 4); ik kan haar echter niet als zoodanig bestemmen, omdat Schiner niet spreekt van den gelen wortel des achterlijfs en hij daarentegen de vleugels als bruingeel getint noemt; voorts heet bij hem de bovenarm der vorkcel aan de basis hoekig omgebogen. EMPIDAE. Syneches simplex Walk. S. simplex, Walk. Dipt. Saund. 165 pl. 5. f. 7; — S. punctipennis, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. X. 139. 12. pl. 3. f. 18—21. Een @ van Wisconsin (Thure Kumlien) in’s Rijks museum te Leiden. Toen ik mijne S. punctipennis beschreif, was mij de aangehaalde beschrijving van Walker en de daarbij gevoegde afbeelding van Prof. Westwood nog onbekend. 120 AMERIKANSCHE DIPTERA. DOLICHOPODAE. 1. Psilopus grisoprasius Walk. Ps. chrysoprasi, Walk. List., Ul. 646; — Ps. chrysoprasius, Low Neue Beitr. VIII. 90; Mon. Dipt. N. Am. I. 265. 10. Kenige exemplaren van beide sexen, van Guadeloupe en Martinique (Delaunay), in het museum te Brussel. 2. Psilopus equestris Fabr. Musca equestris, Fabr. Syst. ent. 782. 50; id. Ent. syst. 1V. 340. 119; — Dolichopus equestris, Fabr, Syst. Antl. 268. 7; — Psilopus equestris, Wied. Auss. Zweifl. I. 214. 3. Een paartje uit Argentina (Weyenbergh). De juistheid der determinatie is verzekerd door den he Er Mik, die zoo god was mijne exemplaren met Wiedemann’s typen in het Weener museum te vergelijken. 3. Psilopus longisetosus n. sp. Chalybeo-viridis nitidus, nigro-setulosus; abdomine nigro-fasciato; pedibus testaceis, femoribus nigris; antennis nigris, seta apicali corpore longis; alis cinerascentibus, praeter umbram costalem dilute infuscatam, immaculatis; tegulis pallide setulosis; halteribus obscure testaceis. — $ long. 6 mm. — (PI. 10 fig. 7). Glanzig metallig groen, van boven meer tot het staalblaauwe neigende. Kop meer breed dan hoog; voorhoofd staalblaauw; aange- zigt metalagroen, naar onderen sterk versmald, in ’t midden met eene wit bestoven dwarsgroef; kinbaard geelachtig; op den schedel eenige stevige zwarte borstels. Sprieten zwarte; het tweede lid het grootste, van onderen met borstels; het derde zeer klein, als ’t ware het wor- tellid vormende van den zeer langen sprietborstel; deze naar boven opgebogen, bijna anderhalfmaal ter lengte des ligchaams, aan de basis dikker, doch langzamerhand verdunnende, aan het eind haarvormig. Zuiger bruingeel; palpen zwart. Borstzijden met eenige aschgrauwe bestuiving; achterlijf naar achteren versmald, met zwarten zoom langs de insnijdingen. Op den thorax lange zwarte borstels; twee dergelijke aan den achterrand van het schildje; ook het achterlijf rondom met vele uitstaande donkere borstels. Hypopygium matig groot, zwartbruin; de bo venste aanhangsels kort, naar het einde verbreed; de onderste aanhangsels langer en smaller, aan ’t eind opgebogen en aan den wortel van onderen met een doornachtig, lang behaard uitsteeksel. Pooten vuil roodgeel; heupen zwart met witten weerschijn; dijen zwart, de voorste aan de spits bruingeel; achter-scheenen en al de tarsen bruinachtig, de laatste tarsenleden zelfs donkerbruin; onder aan de dijen eene vrij lange, blonde beharing. Vleugelschubben met bleekgele borsteltjes; kolfjes geelbruin. Vleugels groß, grijsachtig, sterk iriserend; tegen den voorrand, voorbij de uitmonding der subcostaal-ader, eene lichtbruine schaduw, die zich slechts tot de cubitaal-ader uitstrekt; aderen zwartbruin; de voor-rand aan den wortel met korte borsteltjes bezet; uitmonding der subcostaal-ader op de halve vleugellengte, die der radiaal-ader digt bij de vleugelspits; cubitaal-ader gebogen; discoidaal-ader gebogen; discoidaal-ader gebogen; discoidaal-ader gebogen; eene Erste achterkeln gedpend; schijfdwarsader zacht geslingerd, op twee derden van de eerste achterkeln gewicht. Een van Brazilie, in het museum te Brussel. Te vergeefs heb ik naar eene beschrijving gezocht, die op deze soort past. Voigens Léw (Mon. Dipt. N. Amer., II. 230) zouden al de tropische soorten van het geslacht Psilopus zwarte borstelljes aan de vleugelschubben heben; de bovenbeschreven soot, die zoo} wegens de herkomst als wegens haar geheele maaksel onder de tropische vormen moet worden gerekend, weerspreekt die stelling. Argyra albicans Léw. Liw, Neue Beitr. VIII. 45. 1; id. Monogr. Dipt. N. Amer, I. 125. Ken â uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Seellus poliogaster Phil. Hydatostega poliogastra, Phil. Verh, zool. bol. Ges. Wien, XV (1865) 780 pl. 28 f. 52. Ken exemplaar uit Chile in mijne collectie; het stemt volkomen met Philippi’s beschrijving en afbeelding overeen. 122 AMERIKANSCHE DIPTERA. SYRPHIDAE. Ceria barbipes Low. Liw, Neue Beitridge I. 19. 18. Een â uit Argentina (Weyenbergh). Het komt tot in de minste bijzonderheden met Léw's beschriving van het overreen; alleen is de lange beharing aan de binnenzijde der middenscheenen niet aanwezig. 2. Volucella obesa Fabr, Syst. Ent. 763. 5; Ent. syst. IV. 282. 15; Syst. Antl. 227. 14; — Volucella obesa, Wied. Auss. Zweifl. 11. 199. 8; Macq. Suit. d Buff. Dipt. I. 494. 5; Bigot, in R. de la Sagra, Hist. phys. pol. et nat. de Vile de Cuba, 801; — Ornidia obesa, St. Farg. et Serv. Encycl. meth. X. 786. Deze over bijna geheel Zuid-Amerika verspreide en ook in tropisch Azie en Afrika voorkommende soort is in schier alle collectien vertegenwoordig. In het Brasselsche museum vond ik exemplaren van Mauritius (de Robillard), van Guadelonpe (Delaunay) en uit Brazilie (de Lacerda); in ’s Rijks museum te Leiden en in mijne collectie bevinden zich exemplaren van Brazilie, Suriname, Columbie en Caracas; ik bezit een voorwerp, waarbij de vleugels geheel ontbreekt. 3. Volucella scutellata Macq. Macq. Dipt. ex. Il. 2. 25. 9. pl. 6 f. 2; Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 405. 1. pl. 4 f. 6; v. d. Wulp, Noles from the Leyd. mus. IV. 79. 8. Een uit Chile in ’s Rijks museum te Leiden. De uitdrukking van Macquart, bord postérieur de l’écusson & six petits tubercules terminés chacun par une soie’ is minder juist: het zijn geene borstels, maar inderdaad zes zwarte doorntjes, die aan het grondstuk wratachtig verdikt en drie aan drie over den rand verdeeld zijn Door dit kenmerk nadert de soort tot het geslacht Temnocera; het derde sprietenlid is echter van voren naauwelijks iets edrukt. Bij dit exemplaar zijn de gele kanten van den thorax bijna niet aanwezig en is de kleur der sprieten vrij donker bruingeel. 4. Volucella notata Bigot, Annales de la Soc. entom. de France, 5e sér. V. 475. 6. Beide sexen, uit Argentina (Weyenbergh). AMERIKAANSCHE DIPTERA. 123 De beschrijving past geheel op deze voorwerpen. Het zeer lang- werpige derde sprietenlid loopt naar het uiteinde vrij spits toe en is aan de voorzijde eenigszins uitgebogen; de oogen zijn in beide sexen duidelijk behaard. Bij het ¢ is de beharing van den kop zoowel als van het geheele ligchaam zeer digt en vrij lang; ook de pooten en vooral de buitenzijde der achterscheenen hebben eene zeer digte, uitstaande beharing. Bij het 9 is de kleur van het schildje niet geelachtig, maar donker en metaalglanzend als de geheele thorax. 5. Temnocera spinigera Wied. Volucella spinigera, Wied. Auss. Zweifl. 11. 197.5; — Temnocera id. Macq. Dipt. ex. Il. 2. 27. pl. 7. f. 1. Drie mannetjes en drie wijfjes uit Argentina (Weyenbergh). Wiedemann’s beschrijving is in de voornaamste punten op deze exemplaren toepasselijk. Volgens hem zijn de zijden en de achterrand van den thorax, even als het schildje ,rein braun”; ik vind dit z00 bij twee vrouwelijke voorwerpen; bij het derde wijfje zoowel als bij de drie mannetjes is de thorax geheel donker, glanzig zwart met iets metallieken gloed; het schildje is evenwel bij al de exemplaren meer bruin, terwijl ook het achterlijf bij allen tot het bruine neigt. De vleugelvlek is bij de drie mannetjes volkomen zooals Wiedemann die beschrijft, doch bij de wijfjes is daarvan slechts een spoor te vinden, ’t zij in eene donkere bezooming der aderen daar ter plaatse , waardoor de vlek in eenige kleinere vlekken is opgelost (2 exemplaren), of wel (bij een exemplaar) in eene niet zwartbruine, maar licht bruinroode vlek, die met de bruinachtige tint aan den vleugelwortel is ineengesmolten. De grootte mijner voorwerpen loopt nog al uiteen; het grootste is 12.5 mm., het kleinste slechts 9 mm. lang (Wiedemann geeft 5} 1. Gegenwärter 11.5 mm. aan). De oogen hebben in beide sexen eene digte, maar korte, witachtige behandig. Het voorhoofd steekt bij het & merkelijk meer vooruit dan bij het é; het aangezigt is bij beiden erheven (zie Pl. 10 f. 8). Het geslacht Temnocera werd in 1825 in de Eneyclop. method. (dl. X p. 786) opgerigt voor eene Syrphide wit China (7. violacea), die zich onderscheidt door het derde sprietenlid, dat aan de voorzijde in ’t midden is ingedrukt, en door het schildje, dat aan den achter-grand met doorntjes is gewapend, doch welke soort overigens met die van het geslacht Volucella overreenkomt. Dezelfde kenmerken worden ook aangetroffen bij Volucella spinigera Wied., die in Zuid-Amerika niet zeldzaam is en die ik eer nog als type van het geslacht Temnocera zou willen beschouwen, omdat er nog meer Zuid-Amerikaansche soorten zijn. Wiedemann meende het nieuwe genus niet te kunnen aannemen; hij laat het met Volucella vereenigd en beschrijft Temnocera violacea onder den naam van Volucella mutata. Macquart daarentegen, die er steeds op uit is om de generieke benamingen, door zijne landgenooten ingevoerd, in stand te houden, neemt het geslacht Temmnocera af- zonderlijk op. In zijne Dipières exotiques legt hij een bijzonder gewigt op den meer Jangwerpigen vorm van het derde sprietenlid (zie o. a. Zijn tabel der Syrphiden in het aangehaald werk. Op zich zelf is dat laatste kenmerk geheel onvoldoende, om het gesl. Temmnocera van de overige Volucella’s te onderscheiden, want onder de exotische soorten der laatsten zijn er, die zelfs een veel langer derde sprietenlid bezitten dan de Temnocera-soorten; een voorbeeld daarvan levert Volucella notata Big. (hiervoren onder n°’. 4 behandelid); toch is deze volstrekt geene Temnocera, want het derde sprietenlid is, in stede van in ’t midden ingedeukt, integendeel aan de voorzijde een weinig bol, en evenmin zijn er doornen aan het schildje te vinden. Als men uitsluitend op de Europesche soorten van Volucella acht geft, dan zou de generieke afscheiding van het geslacht Temmnocera alleszins gewettigd zijn, want inderdaad, bij al de overreenkomst in haitus, aderbeloop enz., vormen het langwerpige, uitgesneden sprietenlid en het doornige schildje een zeer in ’t oogvallend onder-scheid. Bij het onderzoek van sommige exotische voor werpen blijkt evenwel dat deze kenmerken geen scherpe afscheiding vormen. Zoo ken ik een soort (Volueelia decorata Walk., waarvan ik een exemplar uit Padang bezit), die bijzonder korte, maar toch ingedrukte sprieten heft, terwijl het schildje volstrekt ongedoornd is; zij bezit ook geenszins den korten ineengedrongen vorm der Temnocera-soorten en komt in habitus meer overreen met onze Volucella zonala; daarentegen heft Volucella scutellata Macq. uit Chile (zie hiervoren n°’. 3) een doornig schildje, maar geen ingedeukte sprieten. Toch zou ik het geslacht Temnocera niet uit het systeem willen verbannen, want bij het groote aantal exotische soorten van AMERIKANSCHE DIPTERA. 125 Yolucella blijft het altijd wenschelijk om eenige, die zich zoo bijzonder onderscheiden, in een afzonderlijk genus op te nemen. Het best zal zijn zich voor het geslacht Temnocera te houden aan de kenmerken, oorspronkelijk in de Hneycl. meth. opgegeven, met eenige wijziging nogtans, die sedert door de kennis van verschillende exotische Volucella- soorten noodig is geworden. Ik meen dat het genus op de volgende wijze zou kunnen worden gekarakteriseerd : Vrij groote Syrphiden van breeden, gedrongen eironden vorm. Kop iets breeder dan de thorax; aangezigt gewelfd, weinig of niet vooruitstekend, ver onder de oogen afdalende, som bijna kegelvormig verlengd. Oogen kort en digt behaard, althans bij â. Sprieten korter dan het gezigt; het derde id langwerpig, in ’t midden aan de voorzijde, somwijlen ook aan de Sprieten korter dan het gezigt; het derde id langwerpig, in ’t midden aan de voorzijde, somwijlen ook aan de Sprieten korter dan het gezigt; het derde id langwerpig, in ’t midden aan de voorzijde, somwijlen ook aan de Sprieten korter dan het gezigt; het derde id langwerpig, in ’t midden aan de voorzijde, somwijlen ook aan de Sprieten korter dan het gezigt; het derde id langwerpig, in ’t midden aan de voorzijde, somwijlen ook aan de Sprieten k Achterzijde ingedeukt; spriet-borstel duidelijk gevederd. Schildje aan den achterrand met korte bortelachtige doorntjes. Achterlijf gewelfd, eenkleurig d. i. zonder viekken of banden. Al het overige, ook het aderbeloop der vleugels, als bij Volucella. 7. Temnocera recta non. sp. Nigra submetallica; capite flavido; fronte non producto; epistomate perpendiculare; scutello et (in 9) thoracis limbis testaceis; alis praeter punctum nigrum costalem immaculatis. — ¢ long. 9— 11 mm. In den regel kleiner dan 7. spinigera en overigens van haar onder-scheiden door ongevlekte vleugels, het niet vooruitstekende voorhoofd en een regtstandig, niet bultig aangezigt (zie Pl. 10 f. 9). Kop wasgeel, aangezigt met weinig in 't oog vallende geelgrauw, de digte beharing der oogen geelgrauw, in 't langer, ook langer dan bij spinigera S$. Sprieten roestkleurig, nog niet tot de halve gezigtslengte afdalende; het derde lid in 't midden ingeknepen, an het een weinig verdonkerd; sprietborstel zwartbruin, van boven langer bevederd dan van onderen. Thorax en achterlijf glanzig zwart, met metaalachtigen gloed; schildje doorschijnend bruingeel; bij het ook de zijden van den thorax ondere; beharing van den thorax en het schildje donkerbruin (¢) of meer bruingeel (2); achterlijf fijn gestippeld, met uitzondering van een klein zwartbruin stipvormig vlekje aan de uitmonding der hulpader, ge- heel ongeteekend; aderen geelbruin; middeldwarsader donkerder; bij het 2 de mediastinaal-cel met geelachtige tint. Een enkel paartje uit Argentina (Weyenber) 7. Temnocera setigera O. Sack. O. Sack. West. Dipt. 334. Een gaaf 2 van Arizona in Nord-Amerika (Neumégen) in ’s Rijks museum te Leiden. Aan de zeer duidelijke beschrijving van Osten Sacken is niets toe te voegen. De soort is zeer kenbaar aan het kegelvormig verlengde aangezigt (Pl. 10 fig. 10) en de langere, niet doornige borstels aan den achterrand van het schildje. 8. Sericomyia lappona Linn. Musca lappona, Linn. Faun. suec. 1794; — Syrphus lappona, Fabr. Spec. ins. II, 422. 4; id. Ent. syst. IV. 2807; id. Syst. Anil. 226. 7; — Syrphus lappona, Fall. Syrph. 20. 8; — Sericomyia lappona, Latr. Gen. Crust. IV. 322; Meig. Syst. Beschr. III. 344. 3; Macq. Suit. a Buffon, Dipt. I. 496. 3; Zett. Ins. lapp. 590. 2; id. Dipt. Scand. Il. 646. 4; Schiner, Fawn. austr. I. 331. Beide sexen uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. In den Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera van den Baron Osten Sacken wordt deze soort niet anders vermeld dan met aan-haling van Volucella lappona uit O. Fabricius’ Fauna groenlandica, in de veronderstelling dat deze dezelfde is als Sericomyia lappona. Dat zij in Canada voorkomt, kan nu als zeker worden aangenomen. Genus Eristatis Latr. Van dit geslacht zijn mij 13 Amerikaansche soorten bekend, die zich op de volgende wijze laten onderscheiden: a. Sprietborstel igevederd. 4s tei) bs eas, ou eae De Sprietborstelymaa kt aihit wa leis as let fy fonder eee b. De beide laatste achterlijfsringen zeer glanzig koperkleurig’ ‘/'* 4) a ee. oe Bastar ines (N. Am.). a. AMERIKAANSCHE DIPTERA. toe De beide laatste achterlijfsringen, ofschoon soms glanziger dan de voorgaande, niet Ke peniclenrigy Jcehs opty near h epagtue racy fy ae ane? Mondrand en het onderste gedeelte der wangen WALbs sso, LSE A ee ee Ae SHIPS LOW. (N. Am.). Mondrand, en wangen door de geelgrauwe haar- bekleeding of de bleekgele bestuiving geheel Gd elite ter tansy ere ate weals Pigs O27 eG near Wnee Le (N. Am.). Schildje geel of bruingeel, steeds ongevlekt. e. Schildje zwart of pekbruin, voor het minst metzwarte zi viekken 0). a ial eg. - Haarbekleeding van den thorax eenkleurig.. /. Haarbekleeding van den thorax lichte en don- kere dwarsbanden vormende......i. AchterAueneverdikter s: (2e. sacs) 52 se Ge Wchterdijen-onverdikt <) S oss bee a ee le - Pooten eenkleurig zwart, alleen met gele tarsen. pygolampus Wied. (Brazilie). Pooten zwart met gele knieen en wortel der SENEEHONY ET nee ronal eae ties GER ASSL. tenga Ly, (N. Am.). Op de metaalglanzende derde en vierde achter- lijfsringen eene ronde fluweelzwarte midden- Raven hter e eek eet Soe 4d ces. 9170, as ULES WWed. (N. Am.). Op de fluweelzwarte derde en vierde achterlingen een metaalglanzende, van voren eingekepte dwarsband........ bogotensis Macq. (Z. Am.). Pooten grootendeels roodgeel; de subcostaal-cel, cubitaal-cel en het eind der eerste achtercel metierauwe kerm. « «5 sie, 6 « « Vinetorum F, (N. en Z, Am.). 128 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Pooten zwart, alleen met de uiterste knieen en den wortel der voorste scheenen geel.. agrorum F. (Z. Am.). Ligechaam nagenoeg geheel onbehaard; oogen Taaikis 3). sc te | oe a ca lunes ala) bereke "ep eUnICO ONE maple (Guadeloupe). Ligechaam behaard, even als de oogen... fk. i. Schildje geel met zwarte zijvlekken... quadraticornis Macq. (Chile). Sehildje ‘@eheel zwarte rye ont. ta leer celts iets  ex. Il. 2. 35. 7. pl. 9 f. 1; — Er. nebulosis, Walk. List, UI. 616. Eenige exemplaren uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. 10. Eristalis hirtus Low. tr. hirtus, Low, Dipt. Amer. sept. Cent. VI. 66; Ost. Sack. West. Dipt. 335; — Er. temporalis, Thomson, Dipt. Eug. Resa, 490. 77. Een paartje van Arizona (Neumégen) in het museum te Leiden. 11. Eristalis nemorum? Linn. Musca nemorum, Linn. Faun. suec. 1761; — Eristalis nemorum, Meig, Syst. Besehr, W1. 394. 16; Schiner, Faun. austr. I. 336. Een uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselssche museum aanwezig, kan ik tot geen der beschreven Noord-Amerikaansche soorten brengen. Het gelijkt echter zoodanig op onze inlandsche E. nemorum, dat ik gelöt beter te doen het als zoodanig zij ’t ook met twijfel, te bestemmen dan het als eene nieuwe soort te beschrijven. Mijn twijfel wordt vooral veroorzaakt 1°. omdat het kleiner is (slechts 9.5 mm.); 2°. omdat de sprieten en ook de sprieten en ook de sprieten zwart zijn; 3°. omdat de gele vlekken van het achterlijf grotter zijn en zich ook over den derden ring uitstrekken. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 129 12. Eristalis pygolampus Wied. Wied. Auss. Zweifl. 1. 161. 12. Een & van Brazilie (Bescke) in ’s Rijks museum te Leiden; nog een tweede 3 aldaar, dat zich. indertijd bevond onder Braziliaansche insecten, afkomstig van wijlen van Eyndhoven. 13. Eristalis tenax L. Musca tenax, Linn. Faun. suec. 1799; — Syrph Us tenax, Faby. Ent. syst. IV. 288. 36; Fall. Syrph. 26. 17; Zett. Ins. lapp. 594. 7; id. Dipt. seand. II. 661. 7; — Eristalis tenax, Fabr. Syst. Antl. 238. 24; Meig. Syst. Beschr. Ill. 385. 4; Macq. Suit. a Buff. Dipt. I. 504. 11; Schin. Faun. austr. I. 384; — Musca poreina, de Geer, Ins. VI. 98. 1; — Conops vulgaris, Scop. Ent. carn. 354. 960. Twee mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 14. Eristalis dimidiatus Wied. Er. dimidiatus, Wied. Auss. Zweifl. Il. 180. 41; — Er. niger, Macq. Suuit. @ Buff. Dipt. I. 505. 15; — Er. vHerminieri, Macq. Dipt. ex. II. 2. 55. 38; — Er. chalybeus, Macq. Dipt. ex. II. 2. 55. 39; — Er. inflevus, Walk. List, TI. 617. Ken uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. 15. Eristalis bogotensis Macq. Macq. Dipt. ex. II. 2. 52. 3; v. d. Wulp, Noles from the Leyd. mus. MOTI. 9,  235. 13; Wied. Auss. Zweifl. HW. 163. 15; Macq. Dipt. ev. Il. 41. 16; Bigot, in R. de la Sagra, Mist. phys. pol. et nat. de Vile de Cuba p. 803; — Er. trifasciatus, Say, Journ. ae. Phil. VI. 165; — Er. warum, Walk. List, III. 623. Eenige exemplaren van Brazilie in ’s Rijks museum te Leiden en in mijne collectie; een van Nieuw-Orleans (Becker) en beide sexen van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 17. Eristalis agrorum, Fabr. Ent. syst. 1V. 285. 27; — Evistalis agrorum, Fabr. Syst. Antl. 235. 12; Wied. Auss. Zweifl. Il. 172. 28. Ken paartje van Guadeloupe (Delaunay) in het Brusselsche museum; ven d van Argentina (Weyenbergh) in mijne collectie. 18. Eristalis quadraticornis Macq. E. quadraticornis, Macq. Dipt. ex. II. 2. 51. 31. pl. 20. f. 2; Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 406. 2; v. d. Wulp, Noles from the Leyd. mus. IV. 79. 10; — KE. testaceiscutellatus, Macq. Dipl. ex. supp. 4. 138. 61. pl. 13. f. 2; Blanch. 1. c. 407. 3. Twee mannetjes en drie wijfjes uit Chile, in ’s Rijks museum te Leiden. KE. quadraticornis en lestaceiscutellatus hebben eene in ’t oog vallende overeenkomst; van de eerste is alleen het ¢, van de laatste alleen het 3 bekend; in de exemplaren van het Leidsch museum vind ik beiden alleen door dezelfde sexen vertegenwoordigd; dit alles in aanmerking nemende, aarzel ik niet aan te nemen dat zij te zamen slechts ééne soort uitmaken. Door hare geringe grootte en den habitus heeft de soort eenige overeenkomst met onze KE. sepulcralis; zij onderscheidt zich echter door het gele schildje, waaraan zich alleen zwarte zijvlekken bevinden; aan de achterpooten zijn de dijen v Stark gebogen en is het eerste tarsenlid gezwollen. AMBERIKANSCHE DIPTERA. 131 Eristalis fureatus Wied. Zool. Mag. II. 51. 163; id. Auss. Zweifl. IL. 176. 34. Een van Argentina (Weyenbergh) breng ik tot deze soort, of- schoon het schildje geheel zwart is en niet, zooals Wiedemann aan- geeft, aan de spits lichter. De soort behoort tot dezelfde groep als onze Er. aeneus en sepulcralis. Zeer verwant en misschien wel geheel dezelfde schijnt Lr, femoratus Macq. (Dipti. ex. II. 2. 40. 15). Eristalis aeneus Fabr. Syrphus aeneus, Fabr. Ent. syst. IV. 102. 88; Fall. Syrph. 28. 22; Panz. Faun. germ. 82. 15; Zett. Dipt. scand. II. 668. 14; — Conops aencus, Scop. Ent. carn. 365. 967; — Eristalis aeneus, Fabr. Syst. Ant. 244, 57; Meig. Syst. Beschr. IIL. 384. 2; Macq. Suit. a Bu/f. Dipt. I. 506. 16; — Eristalis cupreovittatus, Wied. Auss. Zweifl. I. 190, 54. Een uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum Tus, Heristalis unicolor n. sp. Niger, subnudus, abdomine submetallico, scutello piceo; epistomate flavido-pollinoso, vitta media, margine oris genisque nigris; fronte prominula, macula nigra nitida supra antennas; oculis nudis; antennarum seta nuda, nigra; punctis humeralibus fulvis; tibiis tarsisque ex rufo piceis; femoribus posticis pulvatis; femoribus posticis pulvatis; alis rufescentibus; nervis longitudinalibus in alarum apice fusco-limbatis. — (PI. 10 fig. 11—13). Voorloopig breng ik deze soort, waarop ik geen der bestaande beschrijvingen kan toepassen, tot het geslacht Hristalis, omdat zij in haitus, in den vorm van kop, sprieten en pooten, alsmede in het aderbeloop daarmede overeenstemt. Door de geheel naakte oogen. Über denken van alle langere behängen aan langere behandelt, en het gemis van gele teekening wijkt zij echter zoozeer af van de meeste andere soorten, dat zij waarschijnlijk later wel tot het vormen van een nieuw genus aanleiding zal geven. Veel overeenkomst is ook met het geslacht Plagiocera Macq., maar de niet transversale vorm van het derde sprietenlid verbiedt de rangschikking der soort in dat genus, voorhoofd matig breed, naar achteren een weinig versmald, zwart-ruin, met korte behandern van de zelfde kleur; het eenigszins kegel-vormig uitstekende gedeelte boven de sprieten glanzig zwart, fijn gestippeld en bovendien gegroefd, onmiddellijk boven de sprieten roest kleurig; aangezigt slechts een weinig gewelfd, doch zonder vooruit-stekenden knobbel, bleekgeel; een breede langsband, de mondrand en de kinbakken glanzig zwart. Sprieten zwart of althans zwartbruin; bet derde lid eivormig, met naakten roodgelen borstel. Oogen naakt. Thorax dofzwart, met ufterst korte zwarte beharing; alleen in de zijden voor den vleugelwortel een bosje van langere zwarte haren; de schouders een weinig roodachtig bestoven en daaronder, ter weder-zijde van den prothorax, een eenige roodachtig aschgrauwe bestuiving. Schildje pekbruin met flaauwen glans en uiterst korte beharing. Achterlijf zwart, eenigszins blaauwachtig metalglanzend, met zeer korte, deels roodbruine beharing; in de zijden van den eersten ring de zwarte beharing iets langer; aan de laatste ringen roodachtige insnijdingen. Pooten zwarte; de scheenen en tarsen pekbruin, tot het roodachtige neigende; de knieen en tarsen pekbruin, tot het roodachtige neigende; achterdijen naauwelijks iets dikker dan de andere; achterscheenen gebogen; de achterdijen hebben van boven op het dikke gedeelte eene digte, korte, zwarte beharing en van onderen En fijne haben; overigens de pooten naakt. Vleugel-schubben rooden, met een franje van grove, schubachtig, zwarte haren. Vleugels met rooden, krachtig, die aan den worten en den voorrand krachtiger is; aderen roestkleurig; de langsaderen in de nabij-heid der vleugelspits met bruinachtigen zoom. Een van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 22. Helophilus similis Macq. Macq. Dipt. ex. Il. 2. 64. 7. ‘wee mannetjes van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. Deze voorwerpen komen met Macquart’s vrij korte beschrijving tamelijk wel overreen (0. a. is de beharing op het voorhoofd zwart), terwijl geen der overige beschrijvingen van Noord-Amerikaansche Helophilus-soorten daarop past. De band op den den lijfsring is evenwel weinig smaller dan die op den tweeden; is dit misschien een sexueel verschil? (Macquart kende alleen het 9). Aan de midden-pooten is het eind der dijen, even als de scheenen en tarsen, bij-zonder dun . 23. Dolichogyna fasciata Macq. Macq. Dipt. ex. Il. 2. 66. 1. pl. 12 f. 1; Blanch. bij Gay, Mist. fis. y pol. de Chile, VII. 408. 1. pl. 4 f. 8; Phil. Verh. ool. bot. Ges. Wien, XV. 744; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV 80. Et: Een uit Chile, van Dr. Dohrn afkomstig, in  Wien, XV (1865) 737. 1. pl. 27 f. 37. Ik bezit van deze soort een uit Chile. Philippi’s uitvoerige beschrijving laat. geen twijfel over aan de identitéit; ik moet evenwel opmerken, dat bij mijn exemplar de voorhoofdsdriehoek en het aangezigt met een oranjekleurige bestuiving zijn bedekt, waardoor de metaalglans, in de beschrijving vermeld, geheel onzigtbaar is; alleen aan de kinbakken komt die glans een weinig te voorschijn. Bovendien zijn de vleugels niet zwart, maar langs de aderen is een donkerbruine zoom, waardoor de vleugels over ’t geheel een duister aanzien verkrijgen. 25. Didea fuscipes Léw. Liw, Dipt. Amer. sept. Cent. IV. 82. Ken @ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 25. Temnostoma alternans Low. Liw, Dipt. Amer, sept. Cent. V. 37. Van deze fraaije soort bevinden zich een paar gave mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 27. Catabomba Pyrastri Linn. Musca Pyrastri, Linn. Faun. suec. 1817; Schrank, Faun. boica, I. 2431; id. Faun. austr. 907; — Syrphus Pyrastri, Fabr. Spec. ins. II, 432. 58; id. Ent. syst. IV. 305. 102; Meig. Syst. Beschr. III. 303. 44; Macq. Suit. a Buff. Dipt. I. 536. 3; Schin. Faun. austr. I. 301; — Scaeva Pyrastri, Fabr. Syst. Antl. 249. 3; Fall. Syrph. 39. 5; Zett. Dipt. scand. II. 703. 5; — Syrphus transfugus, Fabr. Knt. syst. IV. 306. 104; id. Syrphus affinis, Say, Journ. acad. Phil. III. 93. 9; Wied. Auss. Zweifl. Il. 117. 2. Ken van Arizona (Neumégen) in het Leidsch museum. Het genus Catabomba, door den Baron Osten Sacken (West. Dipl. p- 325) voor deze en aanverwante so orten opgerigt, komt mij volkomen gegrond voor. 28. Catabomba melanostoma Macq. Syrphus melanostomus, Macq. Dipl. ex. II. 2. 87. 23; Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VIL. 410. 3; — Syrphus latefacies, Macq. Dipt. ex. supp. 4. 152. 48. Ken ¢ van Chile (afkomstig van Dr. Dohrn) in het Leidsch museum. Deze soort is zeer verwant aan de vorige; het voorhoofd is echter meer uitstekend en sterker behaard. 29. Syrphus ochrostoma Zett. Zett. Dipt. scand. VIL. 3133. 12—13; Schiner, Faun. austr. 1. 310. T'wee mannetjes, waarvan het eene slecht is geconserveerd, uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. De aangehaalde beschrijvingen passen volkomen op deze voorwerpen ; daarentegen vind ik onder de beschrijvingen van Noord-Amerikaansche Syphus-soorten geen enkele, die daaraan beantwoordt. Ik moet dus aannemen, dat S. ochrostoma, die in het hooge noorden van Europa woont en op de bergen in Duitschland en Oostenrijk weergevonden wordt, ook in Canada voorkomt. Zij gelijkt zeer op onze S. Ribesii L., doch onderscheidt zich van deze o. a. door de geheel gele beharing van het schildje. 30. Syphus hortensis Phil. Phil. Verh. zool. bot. Gesellsch. Wien, XV (1865). 746. 11. Een ¢ van Chile (afkomstig van Dr. Dohrn) in ’s Rijks museum te Leiden. 31. Syrphus sexguttatus n. sp. Thorace aenescente; limbo laterali scutelloque flavis: abdomine angusto nigro, maculis sex flavis sublunulatis; capite pedibusque flavis; antennis et femorum basi nigris; oculis pilosulis. — 9 long. 10.5—11.5 mm. Van slanke gestalte; achterlijf smal, doch niettemin in 't midden iets breeder dan naar het einde; oogen behaard. Kop geel; de mond- rand en de gezigtsknobbel gebruind en glanzig, welke bruine kleur bij het 2 eenigszins streepvormig naar boven wordt voortgezet; bij die sexe ook de onderste rand der kinbakken zwart; voorhoofd donkergrauw, met zwartbruine beharing; ter plaatse waar de sprieten zijn ingewricht eene donkerbruine zeer glanzige dubbelvlek. Sprieten zwart. Thorax metaalachtig zwartgroen, ter wederzijde met een niet scherp afgescheiden gelen band, die boven den vleugelwortel tot aan het schildje reikt; borstzijden grijs; beharing van den thorax aschgrauw, op de gele zijbanden meer geelachtig; schildje wasgeel met donkere beharing. Achterlijf glanzig zwart; op elk der tweede, derde en vierde ringen tweede gele viekken, die den zijrand niet be- reiken, aan den binnenkant afgerond en naar boven iets verbreed zijn en daardoor eenigszins maanvormig worden; aan den vierden En vidzen ring is een smalle gele achterzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzørzør Beide sexen van Chile (Dohrn) in het Leidsch museum. Door het kegelvormig vooruitstekende aangezigt vertoont deze soort verwantschap tot de geslachten Melithreptus, Mesograpta en Allograpta, doch wegens het achterlijf, dat breeder is dan de thorax, dient zij hare plaats in het genus Syphus te behouden. Verklaring der afbeeldingen. Pl. 9. f. 1. Anthrax Halcyon Say (vleugel). De oi melasoma n. Sp. id. Sate i Minas Macq. id. ASP sins hypoxantha Macq. — id. Bei ges ditaenia Wied. id. (: leucocephala n. sp. id. teres festiva Phil. id. ae Amasia Wied. id. 9. Argyramoeba Oedipus F. id. 10. b Pluto Wied. id. 1B 1 imitans Schin. id. 12. Compltosia Landbecki Phil. — id. Pl. 10. f. 1. Pleropexus bicolor Macq. id. 2. Huypenetes asiliformis n. sp. 3. a 5 (spriet). A, 7, (vleugel). 5. Proctacanthus virgiunianus n. sp. 6. ; ” (vleugel). 7. Psilopus longiselosus n. sp. 8. Temnocera spinigera W Ed. (kop). a) ” recla Ne Sp. id. 10. 4 setigera O. Sack. id. 11. Eristalis unicolor n. sp. 12. z 7 (kop van voren). 13., f (kop van terzijde). (WORDT VERVOLGD). v.d W. del. Amerikaansche Diptera. PL. 10. v.d.W. del A.J.W. sculps Amerikaansche Diptera. y ege, ice AMERIKAANSCHE DIPTERA Ree: sis r DOOR . VAN DER WULP. ’S GRAVENHAGE . MARTINUS NIJHOFF 1885. a ; ae a AMERIKANSCHE DIPTERA F. M. VAN DER WULP. 73 GRAVENHAGE - MARTINUS NIJHOFF eet tar 1883. | *., ey ey ‘ Ce » ‘ie aa obliqua Say. Scaeva obliqua, Say, Journ. ac. Phil. TH. 91. 5; — Syrphus obliquus, Wied. Auss. Zweifl. Il. 158. 39; Syrphus securiferus, Macq. Dipt. ex. II. 2. 100. 22; id. supp. 1. 139; — Syrphus signatus, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Ent. X. 144. 16. pl. 4. f. 12; Sphacrophoria Bacchides, Walk. Lisi, IIT. 594; — Syrphus dimensus, Walk. Dipt. Saund. 235. Van deze soort, vroeger door mij als Syrphus signalus beschreven, ontving een een uit Argentina van Prof. Weyenbergh. Zij vormt den type van het geslacht Allograpta O. Sack. (Bull. Buff. soc. nat. hist. III. 49), dat in naauwe verwantschap staat tot die soorten van het genus Syrphus, welke een lang en smal achterlijf hebben, alsmede tot de geslachten Melitireptus en Mesograpta. Van Syrphus is het onderscheiden door de eigendommelijke teekening van het achterlijf (zie Pl. 1 fig. 1) en door het zeer gewelfde en zelfs vooruitstekende gezigt; van Melithreplus, waarmede het In het läststgenoemd kenmerk Ovenkomt, verschilt het geslacht Allograpla door de niet zoo sterk ontwikkelde mannelijke genitalien, van Mcsograpla door het gemis der lichte langsstrepen op den thorax. Allograpla is bovendien duidelijk gekenmerkt door de oogen in ¢, waarvan het bovenste gedeelte grootere facetten heeft, iets wat in geen der bovengenoemde verwante genera het geval is. Allograpla exotica Wied. Syrphus exoticus, Wied. Aussereur. Zweifl. I. 136. 35. Een mannetje en acht wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. Wiedemann’s beschrijving kan zonder veel dwang op deze voor- werpen worden toegepast; alleen valt op te merken, dat daarin wordt gezwegen van de kleur en teekening van het schildje, welke nogtans bij deze soort zeer in 't oog vallen. Eene meer uitvoerige beschrijving moge overigens de soort doen kennen, ook voor het geval dat mijne determinatie onjuist ware. Lengte 7 mm. Aangezigt en voorhoofd bleek okergeel, met eenigen paarlemoerglans; het aangezigt met een glanzig zwarten middenband; voorhoofd bij het een ganzig zwarte vlek boven de sprieten, die bij het een langsband is uitgerekt. Aangezigt in ’t midden een weinig bultachtig uitstekende; voorhoofd met korte zwarte behaing; achterhoofd aan de oogkanten lichtgrijs. Oogen bij het ‘van boven met grover netwerk. Sprieten roodgeel; het derde id van boven brod. Thorax glanzig metaalachtig zwarte groen; een zijband van de schouders tot den vleugelwortel, de achterhoeken voorheeken voorheeken voorheeken, geel; bij sommige wijfjes is deze teekening groenachtig en verduisterd. Schildje geel met zwarte halfronde middenvlek. De rug van den thorax alsmede het schildje met korte maar digte beharing, die soms blond, soms vrij donker bruin is; achterrug glanzig blaauwzwart. Achterlijf (Pl. 1 fig. 2) slank, niet breeder dan de thorax, naar het einde ver-smald; eerste ring geel, doch meestal aan den voorrand met zwarten zoom, die in 't midden breeder wordt en de gele kleur bijna tot een paar zijviekken terugdringt; tweede ring in 't midden- met een gelen dwarsband; derde ring met een dergelijken, doch meer gebogen band; vierde ring met een dergelijken, doch meer gebogen band; vijfde ring bij het ¢ bijna evenzoo geteekend, doch bij het ¢ bijna evenzoo geteekend, doch bij het ¢ schier geel, alleen met eenig spoor van een paar zwarte streepjes; Der voorste ringen eene geelachtige uitstaande behandelte. Pooten geel; de laatste leden der voorste tarsen, een ring voor de spits der achterdijen, de achtertarsenen met uitzondering der basis, en de achtertarsen geheel zwart. Kolfjes geel. Vleugels glasachtig, met vuilgele grande grande. Genus Mresocrapra Liw. (Dipt. Amer. sept. I. 390; Mesogramma, 1.¢. Il. 31). Dit geslacht is naauw verwant aan Syrphus, en vooral aan Melithreptus, met welk laatste het overreenkomt in het vooruitstekende: aangezigt. Habitueel laat het zich onderscheiden door eene witachtige langstreep midden op den thorax; de bijoogen staan ver van de kruin verwijderd; de schedeldriehoek van het 3 is zeer langwerpig; de facetten der oogen zijn van boven niet grover. In Amerika is het genus sterk vertegenwoordig: behalve al de soorten, door den Baron Osten Sacken in zijn laatsten Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera en door Schiner in de Novara-reis opgesomd, behoore deartoe stellig ook Syrphus pictus Macq. van Guiana en S. amoenus Macq. van Venezuela. Over 't geheel zijn er wel een dertigtal beschreven, en sommigen er van schijnen veelvuldig voor te komen. Waarschijnlijk zullen er nog wel meer zijn, althans onder de zeven soorten, welke ik ken, vind ik er wel een drietal nog onbeschreven. Die zeven soorten onderscheiden zich als volgt: ay isebildje: eheelirmeelig ore ON SEO, Schildje zwart, meestal echter met gelen ACMUCEAEICS Covi tste sigs >. petal ieee, ss, tous laeas b. Derde en volgende ringen des achterlijfs met hoogstens twee zwarte stippen..... duplicala Wied. Yerde en volgende ringen met vier langwerpige vlekjes, waarvan de middenste gestaart zijn. pulchella Macq. Derde en volgende ringen met eene fijne, in 'tmidden even afgebroken dw arslijn... linearis n. sp. c. Schildje zwart, met breeden gelen achterrand; ligchaam weinig glanzig.......d. 4 AMERIKANSCHE DIPTERA. Schildje met smallen gelen achterrand, soms bijna geheel zwart; ligchaam zeer glanzig, als werlakt 2) A042 2000e) Gat ATR eS ee, d. Tweede achterlijfsring zwart met twee tot elkander neigende, maanvormige, gele vlekken; de beide volgende ringen geel met zwarte zijviekken en in ’t midden een naar fyne Tmeshynen sh ee a nk ae Sen fena Owe Tweede achterlijfsring zwart, met een onafge broken gelen dwarsband; de beide volgende ringen geel, elk, behalve de zwarte zijviekken, in ’t midden met vier zwarte StIPpen sale. joy chia yee cena al. ee mnnlaincioldiatastis e. Derde en volgende lijfsringen nagenoeg eenkleurig roodgeeliey cs a deine av oe ork bastlaris Wied: Derde en volgende lijfsringen glanzig zwart, met roodgele zijviekken van meer of minder mitzebrerditeid Ai) h so ea oe a a DRIED IIS, Mane ps 35. Mesograpta duplicata Wied. Syphus duplicatus, Wied, Auss. Zweifl. I. 142. 16; — Mesogramma duplicata, Schiner, Dipl. Nov. Reise, 350. 50; — Syrphus ochrogaster, Thoms. Dipt. Eugen. Resa, 494. 82. Een uit Argentina (Weyenbergh). Het behoort tot de varieteit, door Schiner vermeld, bij welke de bruine ring aan de achterdijen entbreckt. De derde en vierde lijfsringen hebben ieder twee stippen naast elkander, de vijfde eene grootere stip in ’t midden, even als door Schiner wordt aangegeven (zie mijne afbeelding Pl. 1 fig. 3). Thomson’s uitvoerige beschrijving van S. ochrogaster laat geen twijfel, dat hij dezelfde soort voor oogen had. 36. Mesograpta pulchella Macq. Syrphus pulchellus, Macq. Dipt. ex. supp. 1. 138. 36. pl. 11 f. 12. Twee wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 