None
Daar ik van PD. transatlanticus alleen wijfjes, van D. amabilis daarentegen alleen mannetjes bezit en de beide soorten, zooals reeds is gezegd, vele punten van overeenkomst vertoonen, was ik in 't eerst geneigd ze voor de beide sexen van dezelfde soort te houden. Ik nam daarbij aan, dat Philippi het ¢ van zijne soort niet zou hebben gekend en zijne beschrijving (waarbij hij de sexe niet aangeeft) enkel op het ¢ zou gegrond zijn. Schiner evenwel (Dipt. Nov. Reise) spreekt van het d van D. transatlanticus, zonder van eenig verschil in teeke- ning melding te maken, waaruit volgt dat mijne aanvankelijke opvat- ting onjuist is geweest en hier inderdaad aan twee onderscheidene soorten moet worden gedacht. 5. Phthiria picta Phil. Philippi, Verhand. zool. bot. Gesellsch. Wien, XV. 653. 3. Ken drietal exemplaren, allen wijfjes, uit Chile in ’s Rijks museum te Leiden; ik bezit mede een ¢, mij door Prof. Weyenbergh uit Argentina toegezonden. 1) Uit mijne Abelding zou kunnen worden augelegt, dat de zuiger niet zu lang is. Men houde echter in het oog dat hij niet volkomen horizontaal, maar een weinig schuin naar beneden is gerigt, zoodat de volle lengte zich niet vertoont, wanneer men het dier op de rugzijde ziet; de lengte komt eerst uit, als men het yan ter zijde yoor zich heeft. 6. Exoprosopa erythrocephala Fabr. Anthrax erythrocephala, Faby. Syst. Antl. 118. 4; Wied. Dipl. ex. I. 120, 3; id. Auss. Zweifl. I. 255. 5; — Exoprosopa erythrocephala, Macq. Dipt. ea. I. 1. 37. 5 pl. 16 fig. 4 en pl. 19 fig. 2; Blanchard, in Gay, Hist. fis. y polit. de Chile, VII. 379. 1 pl. 3 fig. 3; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 117. 1; Fel. Lynch, El Naturalista argentino, 1, 263. 1; — Slomoxys morio, Fabr. Ent. Syst. IV. 393. 1; id. Syst. Antl. 279. 1; — Ewvoprosopa coeruleiventris, Macq. Dipt. ex. supp. 1. 100. 46. pl. 9 fig. 9. Behalve verscheidene exemplaren uit Brazilie, bezit ik door de goedheid van Prof. Weyenbergh een paar mannetjes uit Argentina. De soort schijnt in Zuid-Amerika zeer verspreid en niet zeldzaam te zijn. In de tee-kening der vleugels is veel afwisseling, zoodat onderscheidene varie-teten zouden kunnen worden aangegeven; als een van deze moet ook E. coeruleiventris Macq worden beschouwd, bij welke de witte teekening der vleugels tot een minimum is teruggebragt, maar toch in een smallen dwarsband Eene stip en een smallen zoom aan de vleugelspits zigt-baar is; ik bezit Braziliansche voorwerpen, die inderdaad veel op Macquart’s afbeelding van coeruleiventris gelijken. Wel mag men vragen hoe het mogelijk is geweest dat Fabricius deze soort ten tweeden male opneemt in zijn Systema Antliatorum en haar daar aan het hoofd stelt van zijn genus Slomovys, waarvan hij onmiddellijk er boven als kenmerken opgeeft:,antennae incumbentes, articulo ultimo basi dorsali setigero. Het kan alleen verklaard worden uit een geheel in den blinde naschrijven van vroegere citaten, eene wijze van handelen waaraan Fabricius zich dikwijls heeft schuldig gemacht. Exoprosopa albiventris Macq. Macquart, Dipt. ex. supp. 3. 33. 53 pl. 3 f. 8. Een ¢ van Angostura in Venezuela (Semper), in het museum te Brussel. Het komt mij voor, dat Macquart’s aangehailde beschrijving stellig op dit voorwerp van toepassing is; alleen noemt hij het achterlijf geelbruin (testacé), terwijl bij mijn exemplar de grondkleur zwart is; welligt is dit een sexueel verschil, want hij beschrijft enkel het 2: of wel zijn voorwerp is eerst kort na het verlaten der pop gedood. Dat hij de grootte op slechts 5! 1. (= 12 mm.) aangeeft, terwijl het AMERIKANSCHE DIPTERA. 165 Brusselsche exemplar 15 mm. lang is, kan geen bezwaar opleveren, daar de meeste soorten van Anthraciden ten opzigte der grootte nog al variéren. EKene meer uitvoerige beschrijving en eene nieuwe afbeel- ding van den vleugel (fig. 11) moge overigens het dier, dat ik voor mij heb, nader leeren kennen. Kop donker bruinrood, met geelachtige schubbetjes en op het naar boven versmalde voorhoofd met korte zwarte beharing; aangezigt kegelvormig vooruitstekend. Sprieten bruinrood; de spits van het derde lid met de eindgriffel z Wart; zuiger zwart. Thorax zwart; de beharing van boven kort en digt, vaalgeel, die van voren en in de zijden alsmede achter de vleugelschubben langer en grover en meer goudgeel; schildje donker geelbruin, aan den achterrand met zwarte borstels, dergelijke borstels ook achter den wortel der vleugels. Achterlijf kegelvormig, zwart; de eerste ring, eene vlekter wederzijde van den derden, de volgende ringen geheel en de buik met digte platliggende zilverwitte beharing, die de grondkleur verbergt. Pooten geelrood; de tarsen alsmede de achterscheenen zwartbruin; achterste dijen en scheenen met zwarte doornige borsteltjes; tarsen aan het eind zeer dun. Vleugels grauw, aan den wortel en den voorrand roetbruin, doch deze donkere kleur niet scherp afgescheiden; boven-dien een aantal zwartbruine, wegsmeltende viekken, meerendeels op de darsaderen; vier cubitaal-cellen aanwezig. De soort is ongetwijfeld digt verwant aan E. punctipennis Macq. (Dipt. ex. supp. 4. 106. 58 pl. 10 f. 4) van Nieuwholland, doch daargelaten het geheel andere vaderland, is bij deze de beharing van het achterlijf op vele plaatsen geel of althans geelachtig. KE. albiventris Thoms. (Dipt. Eugen. Resa, 480.57) van Sydney is eene andere soort, wier naam dus door een nieuwen zal zijn te vervangen. 8. Exoprosopa Proserpina Wied. Anthrax Proserpina, Wied. Auss Zweifl. 1. 257. 60; — Exoprosopa Proserpina, Macq. Dipt ex. II. 1. 38. 7; Bigot, in Ramon de la Sagra, Mist. physique, politique et naturelle de Vile de Cuba, anim. articulés p- 793; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 117. 2; Fel. Lynch, El Naturalista argentino, I. 266. 2. In het Leidsch museum vind ik een oud, doch nog goed kenbaar exemplaar van deze soort, zonder aanduiding van vaderland, welligt hetzclfde dat Wiedemann bij de beschrijving voor zich heeft gehad. 166 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Het bruine vlekje aan de vleugelspits (eigenlijk aan het eind der radiaal-ader), waarvan in Wiedemann’s beschrijving wordt gesproken en dat, naar ’t schijnt, dikwijls ontbreekt of naauwelijks is aangeduid , is bij dat exemplaar duidelijk aanwezig. De soort is overigens aan de vleugelteekening gemakkelijk te herkennen (zie fig. 12). Zij komt op St. Domingo en Cuba voor volgens Macquart en schijnt over ’t geheel in Zuid-Amerika niet zeldzaam, daar Schiner spreekt van 19 exem- plaren, door de Novara van daar medegebragt. Anthrax Khujii Wied. (Auss. Zweifl. IL. 632. 41) is voor 't minst zehrerer verwant; de diagnose door Wiedemann van deze soort gegeven, zou zelfs geheel op het voorwerp in het Leidsch museum kunnen wor- den toegepast; in de beschrijving echter wordt gesproken van een en glasachtig stipje schum daarboven in de zwartbruine kleur der vleugels, waarvan in het bedelde voorwerp niets te zien is. Schiner, die het typische exemplar van Alugii in Wiedemann’s collectie heeft vergeleken, zegt dat het naauwelijks van Proserpina te onderscheiden is. Exoprosopa Sancti Pauli Macq. Macq. Dipt. ex. II. 1. 50. 37. pl. 18 fig. 8. Verscheidene exemplaren uit Argentina (Weyenbergh), de meesten zeer gaaf. Macquart’s beschrijving laat zich zonder dwang op deze voorwerpen toepassen, vooral als men in aanmerking neemt, dat hem sechts afgevlogen exemplaren ten dienste stonden. De volgende meer uitvoerige beschrijving moge deze fraaije soort nader leeren kennen. Aangezigt nähen den mondrand puntig toeloopend, even  zesden ring, waar ij witachtig is; de insnijdingen zwarte; door een en ander ontstaat een aapgename afwisseling van bruingele, zwarte en witte banden; beha- ring van den buik witachtig. Pooten bruingeel met witte bestuiving; tarsen zwarte brumm; dijen en scheenen met de gewone korte zwarte borsteltjes. Kolfjes geelachtig. Vileugels (fig. 13) groot, met flaauwe grijze tint, aan den worten en voorrand vrij breed geelbruin, welke kleur niet scherp begrensd is en soms nog als een zoom aan de dwars- aderen wordt voortgezet; drie cubitaal-cellen; eerste achtercel voorbij het midden verbreed en aan het uiteinde weder vernaauwd; schijfcel van onderen en aan het einde bogtig begrensd. Macquart vermoedt dat deze soort dezelfde zou kunnen zijn als Ex. Uragayi, wier beschrijving hij onmiddellijk laat voorafgaan. Ik kan hem in dat vermoeden niet volgen, want mijne voorwerpen kunnen stellig niet als Uragayi worden bestemd; van deze toch wordt de beharing van het voorhoofd geel en het schildje alleen aan de spits bruingeel genoemd, en bovendien de bruine zoom aan den voorrand der vleugels als smal aangeduid. 10. Exoprosopa maldonadensis Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 4. 107. 60. pl. 10 f. 6. Ken ¢ uit Argentina (Weyenbergh). Het exemplaar is te gebrekkig, om Macquart’s korte en onvolledige beschrijving te kunnen aanvullen. Voor op den thorax zie ik over- blijfselen van eene vaalgele beharing ; de pooten zijn bij mijn exem- plaar niet zwart, maar donker bruinrood. Bij de determinatie ben ik vooral geleid door de vieugelafbeelding van Macquart, die in de hoofdzaak wel overeenkomt met mijne teekening (fig. 14). 11. Exoprosopa fasciata Macq. Exoprosopa fasciata, Macq. Dipt. ea. I. 1. 51. 38 pl. 17 f. 6; — Ex. longirostris, Macq. id. supp. 4. 108. 62 pl. 10 f. 8; — Ex. rubi- ginosa, Macq. id. II. 1. 51. 39 pl. 18 f. 11 en supp. 1. 111; — Mulio americanus, y.d.Wulp, Tijdschr. v. Ent. X. 141. 13. pl. 4 f. 1—4. De lange vooruitstekende zuiger heeft mij indertijd aanleiding ge- geven, om deze soort ten onregte als n. sp. in het geslacht Mu/io te 168 AMERIKAANSCHE DIPTERA. plaatsen. Low heeft mij van mijne dwaling overtuigd. Het door mij beschreven ¢ berust in ’s Rijks museum te Leiden. WORDT VERVOLGD. Verklaring der afbeeldingen. . Ozodicera argentina n. sp. (spriet). 7 5 (mannel. genitalien). 1 2. » o Tipula retorta n. sp. (vleugel). 4. , microcephala n. sp. (idem). 5 n A | ey trea’ Nesp! (idem). Oban en lo. V. (idem). Tabanus hamatus n. sp. (spriet). Sicut 5 rubricosus 0. sp. (idem). Dischistus amabilis n. sp. Exoprosopa albiwentris Macq. (vide). A. Proserpina Wied. (idem). Pale a Sancti Pauli Macq. (idem). Pies > maldonadensis Macq. (idem). F. dW. del Amerikaansche Diptera. AMERIS AANSCHE DIPTERA “4.7 Iyerkn Doe VR ae, ap, (1 ob) VE DOOR Fr. M. VAN DER WULP. Few, Graveenhage MARTINUS NIJHOFE 1882. Overgedrukt uit deel XXV van het Tijdschr. voor Eutomologie. AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. Vervolg van deel XXIV, blz. 141. (Hierbij Plaat 9 en 10 AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. Vervolg van deel XXIV, blz. 141. (Hierbij Plaat 9 en 10 AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. Vervolg van deel XXIV, blz. 141. (Hierbij Plaat 9 en 10 AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. Vervolg van deel XXIV, blz. 141. (Hierbij Plaat 9 en 10 AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. Vervolg van deel XXIV, blz. 141. (Hierbij Plaat 9 en 10 AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. Vervolg van deel XXIV, blz. 141. (Hierbij Plaat 9 en 10 AMERIKAANSCHE DIPTERA DOOR BOMBYLIDAE (Vervolq) 1). Genus ANTHRAX Scop. Van dit geslacht, zooals het door de nieuwärts Dipterologen beperkt is, ken ik 11 Amerikaansche soorten, die zich laten onder- scheiden als volgt: a. Vieugels met zwarte of donkerbruine teekening, die zich tot in of over de beide onderste wortelcellen. uitstrekt. iy «18s geod eet) ap de Vieugels geheel glasachtig of hoogstens aan den wortel en voorrand donker gekleurd... hh. '. De donkere teekening der vleugels bereikt ten minste het einde der schijfcel..... 6. De donkere teekening der vleugels is slechts even voorbij de middeldwarsader voortgezet en laat het eind der schijfcel geheel vrij. d. Bij de opommen der mij bekende eigenlijke Bombyliden (Dl. XXIV, blz. 162 en 163) verzuimde ik te vermelden, dat in ’s Rijks museum te Leiden nog yer- tegenwoordigd zijn: Lordotus gibbus Low door een wijfje, en Anastoechus barbatus O. Sack. door twee mannetjes, allen van Arizona in.Noord-Amerika Neumégen). J. I. AMERIKAANSCHE DIPTERA. In de derde achtercel is aan de ader, die de schijfeel van onderen begrenst, een aanhangingend adertje, dat somwijlen geheel is door- getrokken en dan de derde achtercel in tweeen deelts.02. 1. Mkt Be LIS A tee Ramee Sol ypNA Bay. (N. Am.). In de derde achtercel geen zoodanig adertje. melasoma n. sp. (Niec-Am.): . De donkere kleur der vleugels bedekt ruim twee derden der schijFeel en laat aan de onderste wortelcel slechts den uftersten tip vrij. Minas Macq. (Z. Am.). De donkere kleur der vleugels laat de grootste helft der schijFeel en een groot deel der onderste wiortelcelle. elcelcvariy, sets ity Gecko aeh eye amet aeates Schildje geelbruin; pooten helder roodgeel.. hypoxrantha Macq. (Z. Am.). Schildje zwart; pooten zwart of pekbruin.. / Ter wederzijde van den thorax eene streep van witte haarbekleeding.. 2.1 xcimasteunetAe | ¢ Chaenie Wied (Z. Am.). Geen witte strepen langs den thorax, maar de borstzijden geheel met geelachtige beharing. 4. Laatste ringen des achterlijfs met sneeuwwitte beharing.. {02 PS 40928 9619 Ue heey Stencoceplile nm. Sp. (Argentina). Laatste ringen des achterlijfs met geelachtige beharing.) 6 sew (o> SRS eelerdWeds (N. Am.). Vleugels met donkeren zoom aan den voorrand. 1. Vicugels zonder donkeren zoom aan den voorrand. /. De donkere zoom een groot deel der subcostaal- cel en soms zelfs de geheele bovenste wortel- cel, BME MERMCs:4 6, ey. «0/9: yehuene ae aenpde RESHMA yeunlle (Chile). AMERIKANSCHE DIPTERA. De donkere zoom slechts een deel der grande bedekkende en zich niet over de daaronder gelegen cellen uitstrekkende... Perimele Wied. (Z. Am.). J. Achterscheenen buitenwaarts met nederliggende bortels gewimperd; grootere soort (11 mm.). hypomelas Macq. (N. Am.). Achterscheenen niet met borstels gewimperd, maar slechts met de gewone fijne doorntjes bezet; kleinere soort (5,5 mm.). Amasia Wied. (Z. Am.). 1, Anthrax Halcyon. Say. Say, Long’s exped. App. 371. 15 Wied. Auss. Zweifl. I. 288. 44. pl 1. f. 6; Macq. Dipt. ex. II. -1. 68. 39. pl 19 f. 6; O. Sack. West. Dipt. 239; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. Mus. IV. 73. 1. Twee geheel gelijke, mannelijke exemplaren van Arizona in Noord-Amerika (Neumégen) in het Leidsch museum. De beschrijving van Wiedemann (die van Say heb ik niet kunnen vergelijken) past tamelijk wel; tech mag ik eenige afwijkingen niet verzwijgen. Vooreerst is bijna het geheele schildje bruingeel en slechts cene viek aan de basis zwart (bij Wiedemann heet het zwart en alleen aan de spits,ziegelroth); verder is de derde achtercel niet door eene dwarsader in tweeden gedeeld, zooals Wiedemann dit heeft afgebeeld, maar bevindt zich alleen aan de bogt der schijfcel een overtollig adertje, dat bijna in dezelfde rigtning loopt als het begin der langsader tusschen de tweeden en derde achtercel (zie mijne vleugelafbeelding Pl. 9 fig. 1). Volgens Osten Sacken is bij deze soort de dwarsader in de derde achtercel niet altijd, maar toch bij de meeste exemplaren volkomen. Overigens kan hier geen der andere Noord-Amerikaansche soorten van de groep waartoe A. Halcyon behoort (A. Ceyx Low, Demogorgon Walk., flaviceps Liw, fuliginosa Liw, Alpha O. Sack.) in aanmerking komen. Het meest nog zou aan A, Alpha O. Sack. (West. Dipt. p. 239) kunnen worden gedacht, doch bij deze is de vorkcel aan haar begin door een dwarsadertje in tweeen gedeeld, wat bij mijne exemplaren geenszins het geval is. 80 AMERIKANSCHE DIPTERA. 2, Anthrax melasoma v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. Mus. IV. 74. 2. Tota atra opaca; facie subprominente; antennarum articulo tertio conformi, stylo breviusculo; alis cinereis, basi, costa fasciaque lata nigro-fuscis. — ¢ long. 13,5 mm. Het eenigszins afgevlogen exemplar is donkerzwart en bijna glansloos, het schildje meer pekzwart. Op het voorhoofd en het aangezigt, alsmede aan de kanten van den thorax en van het achterlijf, is eene zwarte beharing; védr aan den thorax en tegen het achterhoofd zijn overblijfselen van eene opstaande, digte, grijsgele beharing. Het voorhoofd heeft in 't midden eene ingedrukte plek; het aangezigt steekt een weinig vooruit; de zuiger komt naauwelijks uit den mondrand te voorschijn. Sprieten zwart; het eerste lid zwart behaard; het derde langwerpig kegelvormig, met korte, aan het eene kleinigheid verdikte griffel. Pooten zwart, dun; achterste scheenen met fijne doorntjes. Vleugels (Pl. 9 fig. 2) breed; de wortel en een van boven daarmede verbonden breede dwarsband zwartbruin; de donkere kleur van den wortel reikt tot even in de wortelcellen; de donkere dwarsband treedt aan de binnenzijde tot halverwege in deze cellen, loopt aan. de buitenzijde van voren tot aan het einde der grande, reikt tot aan de vorkcel en laat het einde der drie eerste achtercellen vrij; de kern der vierde achtercellen en vooral die der schijfcel is lichter; het overblijvende glasachtige gedeelte der viele uckes heeft eene viele donkere erauwe tint en is zelfs in den achterhoek bruinachtig. Een 9 van Arizona in Noord-Amerika (Neumégen) in het museum te Leiden. Ik kan deze soort tot geen der vele reeds beschreven N. Amerikaansche soorten brengen; zij past zelfs niet in een der zes groepen, waarin Osten Sacken (West. Dipt. p. 238) de Anthraz-soorten van N. Amerika heeft verdeeld. 3. Anthrax Minas Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 3. 33. 78. pl. 3 f. 10. Een @ uit Argentina (Weyenbergh). Het exemplar is tamelijk afgevlogen en bovendien niet te best geconserveerd. Macquart’s beschrijving (naar een niet zeer gaaf voor-werp) kan er echter wel op worden toegepast en zijne vleugelaf-belding komt vrij wel met de mijne (Pl. 9 f. 3) overreen. Wat tot eenigen twijfel aanleiding kan geven, is dat hij het derde sprietenlid lang noemt, terwijl het bij mijn exemplaar volstrekt niet langer is dan bij de meeste andere soorten. 4. Anthrax hypoxantha Macq. A. hypoxantha, Macq. Dipt. ex. Il. 1. 65. 28. pl. 21. f. 8; — A. semitristis, Phil. Verh. zool. bot. Ges. Wien, XV (1865) 665. 10. Een paar mannetjes van Argentina (Weyenbergh). Macquart’s beschrijving past tamelijk wel; ook zijnne vleugelaf beelding komt in de hoofdzaak overeen; alleen zijn bij mijne exemplaren de middeldwarsader en het adertje, waardoor de middelste wortelcel wordt gesloten, minder helder bezoomd. Ik geef daarom mede eene afbeelding Vien den viele Ärger (Pl. 9 fig. 4). De soort is naauw verwant aan A. difenia, doch onderscheidt zich van deze door de roestkleurige haarbekleeding, het geelbruine schildje en de helder roodgele pooten. Dat A. semitristis Phil. dezelfde soort is als A. hypoxvaniha Macq., komt mij niet twijfelachtig voor. 5. Anthrax ditaenia Wied. Wied. Auss. Zweifl.; 1. 283. 38; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 124. 27; F. Lynch, El Naturalista argentino, I. 268. 5. Twee exemplaren uit Argentina (Weyenbergh). Wiedemann’s beschrijving is voldoende om de soort te herkennen. De dijen hebben bij mijne voorwerpen eene roodle bestuiving, en in het zwart der vleugels zijn langs de aderen lichtere zoomen, die ook door Schiner zijn opgemerkt (zie mijne vleugelteekening PI. 9 fig. 5). 6. Anthrax leucocephalala n. sp. Nigra; capite abdominisque segmentis tribus ultimis niveis; thorace antice et laterali, scutelli margine posteriori, abdominisque basi pilis flavescentibus vestitis; antennis pedibusque nigro-fuscis; alis hyalinis, pro parte basali fuscis. — ¢ long. 11 mm. Verwant aan A. melaleuca Wied. (Auss. Zweifl. 1. 299. 61), doch door den witten kop onderscheiden. Aangezigt weinig vooruitstekend, even als de breedere onderste helft van het voorhoofd en het geheele achterhoofd digt met zijdeachtig aschgrauw vilt bedekt, dat in de meeste rigten een sterken sneeuwwitten weerschijn heeft; het smallere bovengedeelte van het voorhoofd zwartachtig met opstaande zwarte beharing; mondrand met roodachtigen zoom. Sprieten kort, bruinzwart; het derde lid uivormig; de eindborstel zoo lang als de spriet; zuiger een een een buiten den mond uitstekend. Thorax zwart, op den rugs met korte zwarte beharing; de halskraag, de geheele borstzijden en eene plek ter wederzijde achter den vleugelwortel met lange, digte. zijdeachtige bleekgele beharing; dergelijke beharing ook aan den achterrand van het overigens zwarte schildje. Achterlijf fluweelzwart; de eerste ring en de zijden van den tweeden met digte geelachtige beharing; aan weerszijden van den derden ring zwarte beharing; de drie laatste ringen geheel bedekt met sneeuwwitte beharing, die alleen oder gedachtig is; buik met okergele beharing, min of meer dwarsbanden vormende. Pooten bruinzwart; dijen en scheenen met lichtbruine beschubbing. Kolfes okergeel. Vleugels (Pl. 9 fig. 6) aan den wortel voor een goed deel donker chocolaad-bruin, overigens glasachtig; de donkere kleur reikt aan den voorrand tot bijna aan het eind der randel en trekt zich naar onderen traps-gewijze of zoo men wil, eenigszins getand naar den vleugelwortelterug, doch zoo dat zelfs het begin van den achterrand vrij blijft; van de schijfcel neemt zij slechts het wortelderde in ; aderbeloop normaal. Een vrij gaaf uit Argentina (Weyenbergh). Bij de bestemming dezer soort zou in de eerste plaats in aan- merking kunnen komen A. melalewca Wied., hierboven reeds genoemd. Wiedemann’s beschrijving, naar afgevlogen exempiaren gemaakt, zou werkelijk passen, indien men aanneemt dat hij de witte bekleeding van den kop niet heeft kunnen waarnemen; maar ik vind een over- wegend bezwaar in de,bruine’ kolfjes en in de,zwarte” beharing der borstzijden, waarvan Wiedemann spreekt. Eene tweede soort, waaraan hier kan worden gedacht, is die welke door den heer Felix Lynch onder den naam van A. melaleuca? Wied. is beschreven (Kl Naturalista argentino, I. 269. 7), doch vervolgens door hem weder als eene afzonderlijke species wordt beschouwd (1. c. p. 275), waaraan hij den naam pudica (van Rondani afkomstig) wil geven. Mijn voorwerp beantwoordt in de meeste opzigten aan zijne  amarillento) wordt aangegeven; van den witten driehoek voor het schildje, die bij de genoemde soort aanwezig is, zie ik geen spoor. AMERIKANSCHE DIPTERA. 83 Ik kom dus tot het besluit, dat wij hier aan drie verschillende, hoewel zeer verwante soorten te denken hebben, die in de teekening der vleugels en in de witte beharing der drie laatste lijfsringen met elkander overreenkomen, maar zich overigens door de hierboven aangeduide kenmerken laten onderscheiden. Anthrax celer Wied. Wied. Auss. Zweifl. 1. 310. 77; Macq. Dipt. ex. Il. 1. 69. 43. Een van Arizona in Nord-Amerika (Neumégen), dat vrij wel an bovenstaande beschrijvingen beantwoordt, bevindt zich in ’s Rijks museum te Leiden. 8. Anthrax festiva Phil. Philippi, Verh. zool. bot. Ges. Wien, XV (1865). 668. 16; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 76. 4. Twee mannelijk exemplaren uit Chile in het Leidsche museum. Philippi’s beschrijving past vooral op een dezer exemplaren. Het andere wijkt eenigszins af door het donkerbruinen zoom aan den voorrand der vileugels; deze treedt namelijk ook nog in de radiaal-cel, waarvan alleen het verbreede einde vrij blijft, en neemt ook de gcheele bovenste wortelcel in tot even voorbij de middeldwarsader; bovendien hebben sommige dwarsaderen een zweem van donkere bezooming (zie Pl. 9 fig. 7). Daar overigens geen wezenlijk onderscheid te bespeuren is, houd ik het laatstbedoelde exemplar slechts voor eene donkere varieteit. 9. Anthrax Perimele Wied. Wied. Auss. Zweifl. I. 583. 16. Ken van St. Barthelemy (Delaunay), in het museum te Brussel anwezig, meen ik tot deze soort te moeten rekenen. De beharing van den laatsten lijfs Ring is blinkend zilverwit. Het exemplar is 10 mm. lang en dus grooter dan door Wiedemann wordt aangegeven (3? 1.). De soort behoori tot dezelfde groep als onze A. hoitentotia L., waarmede zij in het aderbeloop volkomen overeenstemt; de voorrand der vleugels is evenwel niet geel, maar even zuver glasachtig als de overige oppervlakte; alleen de uiterste wortel is bruingeel, welke kleur aan den voorrand niet verder dan tot de worteldwarsader reikt. AMBRIKAANSCHE DIPTERA. 10. Anthrax hypomelas Macq. Macq. Dipt. ex. IL. 1. 76. 63; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 75. 3. Een van Arizona in Nord-Amerika (Neumégen) in het Leidsche museum reken ik tot deze soort. Ofschoon het exemplar wel niet zeer gaaf is, vertoont zich daaraan toch duidelijk eene zwarte behaing in de zijden van den tweeden en derden achterlijssring, hetgeen maakt dat ik het voorwerp niet kan bestemmen als A. molitor Low (Dipt. Am. Sept. Cent. VIL. 42), met welker beschrijving het overigens vrij wel overeenstemt, doch bij welke de zwarte beharing eerst aan den vijfden en zesden ring voorkomt. De achterscheenen zijn buiten-waarts met vele platliggende borstels als gewimperd, even als Liw dit van moliior en eenige verwante soorten beschrijft. De radiaal-ader het aan hare hoekige basis een klein terugloopend adertje, zoals zich dit in sommige exemplaren van onze inlandsche A. hottentotta L. voordoet, met welke overigens het geheele aderbeloop overeenkomt. In het Leidsche museum bevindt zich nog een mannelijk exemplar van dezelfde herkomst en zeer op het bovengemelde gelijkende, dat echter merkelijk Kleiner is (nicht meer dan 7 mm., terwijl hypomelas 12 mm. lang is) en warvan de pooten niet zwart, maar bruingeel zijn; het aangezigt en het achterhoofd van dit voorwerp zijn wit be- haard. Ik kan het tot geen der bekende Noord-Amerikaansche soorten met glasachtige vleugels brengen; het meest nog schijnt het overreen te komen met A. mucorea Low (1. e. Cent. VIII. 43), doch ook daar het en het eene bleeke bestuiving bedekt; en de bovenarm der vorkcel wordt gezegd bijna in de vleugelspits uit te loopen, wat bij mijn exemplar niet het geval is. Anthrax Amasia Wied. A. Amasia, Wied. Aussereuwert. Zweifl. I. 317. 87; — A. vicina, Macq.) Dipts ter. lle An Wb.eoOsapls al eae as Een ¢ uit Argentina (Weyenbergh) houd ik voor deze soort, die zich door hare geringe grootte en de geheel ongeteekende vleugels van al de vorigen onderscheidt. Dat A. Amasia en vicina dezelfde soort is, schijnt juist mijn voorwerp te bevestigen. Het verschil zou vooral bestaan in de kleur der haarbekleeding, want Wiedemann zegt van zijne soort:, griseo hirta’, en Macquart van de zijne:,, flavido hirta”., Nu houdt mijn voorwerp het midden, wijl de beharing geel- AMERIKANSCHE DIPTERA. 8 achtig grauw is, ongeveer tusschen okergeel en aschgrauw. De zwarte beharing in de zijden van sommige lijfsringen, waarvan beide schrij- vers melding maken, ontbreekt aan mijn exemplar; ik vermoed dat dit alleen een kenmerk van het ¢ zal zijn (Wiedemann noemt geen sexe, maar zou dan, even als Macquart, alleen AMERIKANSCHE DIPTERA. 8 geen Hebben beschreven. Het aangezigt loopt van onderen spits toe; de eerste en vierde lijfsringen zijn wit behaard; de vleugels (Pl. 9 f. 8) zijn geheel glasachtig, alleen de smalle mediastinaal-cel heeft eene bruin-gele tint. Buiten de bovenstaande soorten van het geslacht Anthrax (in beperkten zin), ken ik nog drie Amerikaansche soorten van Argyra-moeba en eene van Complosia, te weten: 12. Argyramoehba Oedipus Fabr. Anthrax Oedipus, Fabr. Syst. Antl. 123. 22; Wied. Aussereur. Zweifl. I. 262. 12; — Argyromoeba Oedipus, Schiner, Dipt. Nov. Reise, 121. 11; — Anthrax irrorata, Say, Journ. nat. hist. Phil. TI. 46. 6; — Anthrax irrorata, Macq. Dipt. ex. II. 1. 60. 15. pl. 20. f. 6 en supp. 4. 34. Ken uit Argentina (Weyenbergh). Behalve door de eigenaardige teekening der vieugels (zie Pl. 9. f. 9), is deze soort vooral ook gekenmerkt door het rudimentaire adertje aan de onderzijde der schijfcel, waardoor de derde achtercel onvolkomen in tweeen wordt gedeeld. Macquart haalt Say niet aan en schijnt haar dus alleen toevallig onder denzelfden naam te hebben beschreven. 13. Agyramoeba Pluto Wied. Anthrax Pluto, Wied. Auss. Zweifl. I. 261. 11; — Argyramoeba ead. O. Sack. West. Dipt. 244. Een van Wisconsin (Thure Kumlien) in het museum te Leiden (hetzelfde exemplar, waarvan ik melding maakte in dit Tijdschrift deel X, blz. 127). Het behoort tot de varieteit uit Illinois en Texas, door Osten Sacken vermeld, waarbij de grootere viekken digt bij de vieugelspits zijn zamengesmolten tot een’ dwarsband, die zoowel van boven als van onderen gevorkt is; eene afbeelding (PI. 9. fig. 10) moge tot opheldering dienen. 86 AMERIKANSCHE DIPTERA. 14. Argyramoeba imitans Schin. Argyromoeba imitans, Schiner, Dipt. Nov. Reise, 122. 15. Two mannetjes en Twee wijfjes uit Argeniina (Weyenbergh). Schiner’s beschrijving, of schoon naar een enkel en niet geheel gaaf voorwerp gemaakt, is nogtans geschikt om de soort te herkennen. Ook mijne exemplaren zijn niet zijn de mannelijke genitalien sterk ontwikkeld en naar beneden gerigt. Eene vleugelaf bei Pl. 9. f. 11. 15. Comptosia Landbecki Phil. Phil. Verh. zool. bot. Ges. Wien, XV (1865) 677. 4. Ik reken tot deze soort eenige exemplaren van beide sexen, mij uit Argentina door Prof. Weyenbergh toegezonden. Hunne determinatie leverde mij nog al eenig bezwaar op. Aanvankelijk meende ik ze als C. bifasciata Maeq. te moeten bestemmen, omdat Macquart’s beschrijving (Dipl. ex. supp. 4. 114. 8) en zijne daarbij gevoegde afbeelding (pl. 10 f. 18) mij wel toepasselijk voorkwamen, ofschoon de laatste ver van kenbaar is. Intusschen heeft Dr. Philippi, in zijn uitmuntend stuk over de Chilenische Diptera (Verh. zool. bot. Ges. dl. XV), aan het licht gebragt, dat er nog eenige andere, naauw aan bifasciala verwante vormen bestaan; hij onderscheidt er niet minder dan vijf, te weten: bifasciata, Landbecki en montana, die een rooden sprietwortel hebben, benevens vulgaris en consobrina met geheel zwarte sprieten. Het zal later moeten blijken of hier werkelijk aan afzonderlijke soorten dan wel slechts aan varieteiten moet worden gedacht. Mijne voorwerpen, die, behalve in de grootte, onderling in alles volmaakt overreenstemmen, kunnen stellig niet tot de beide laatstgenoemde soorten worden gerekend, omdat de sprieten zeer duidelijk bewortellid hebben. Volgens de opvatting van Philippi zou bifasciata zijn te herkennen aan de roodgele beharing onmiddellijk boven de sprieten (Macquart zegt dan ook:,front 4 poils d’un blane jaunatre”); bij al mijne exemplaren daarentegen is de zijdeachtige beharing van het voorhoofd even wit als die van het aangezigt. Blijven dus over C. Landbecki en montana. Van deze beiden vertoont de erste de donkere teekening op de vleugels ten minste even volledig als bifasciata, terwijl bij montana daarvan niets anders is overgebene dan een smalle zoom aan den voorrand en langs de dwars-aderen. Daar nu bij mijne exemplaren die teekening volkomen aanwezig is, kom ik tot het besluit, dat zij als C. Landbecki moeten worden gedetermineerd. Werkelijk schijnen ook de diagnose en beschrij ving, door Philippi van deze soort gegeven, op mijne voorwerpen te kunnen worden toegepast. Ten einde evenwel andere Dipterologen, die welligt in de gelegenheid zijn typische exemplaren te vergelijken, in staat te stellen over de juistheid mijner determinatie oordeelen, geef ik hier van de door mij bedoelde soort eene uit-voerige beschrijving, benevens eene afbeelding van den vleugel (Plrothie. 12). Lengte 10,5 — 15,5 mm. — Van slanken vorm. Voorhoofd, aangezigt en wangen met digte, platliggende, witte beharing; aangezigt zeer kort; de mondrand spits toeloopend en tot digt onder de sprieten reikende; voorhoofd bij het driehoekig, met de oogen van boven bijna aan elkander stootende; bij het g het voorhoofd naar achteren störste versmald; achterhoofd grauw, aan de oogkanten wit bestoven en met witte beharing; oogen van achteren in 't midden ingebogen. Sprieten kort; het eerste id dik en bleek roodgeel; de beide volgenden zwart; het derde priemvormig en langzamerhand in de eindgriffel overgaande. Zuiger zwart, merkelijk langer dan de sprieten en tusschen deze schuin uitstekende. Thorax van boven zwart, met drie blaauwachtig witte langsstrepen, de middenste het smalst; beharing vaalgeel en zwartbruin gemengd; borstzijden witachtig bestoven; vodr den vleugelwortel een bosje vaalgele borstels. Schildje vuil roodgeel, an den wortel meestal zwartachtig. Achterlijf dubbel zoo lang als de thorax, vaalgeel, met zwarten voorrand der ringen, zoodanig dat de zijrand ruimschoots en daarentegen van achteren slechts de insnijdingen vrij blijven; in sommige rigten is eene lichte rugstreep merkbaar; in de zijden hier en daar een lichtgrijze bestuiving, alsmede eenkleurig geelachtig aschgrauw. Pooten dun, roodgeel; de heupen en ook eenigszins de dijen wit bestoven; scheenen veelal verdonkerd, t arsen bruinzwart. Kolfjes geel; de knop van onderen donker geviekt, van boven wit. Vleugels merkelijk langer dan het achterlijf, in ’t midden van den voorrand iets ingebogen; de wortel en de voorrand tot aan ’t eind der subcostal-ader bruin; bovendien twee daarvan uitgaande bruine dwarsbanden, waarvan de eerste smaller is en het eind der tweede wortelcel, maar daarentegen den achterrand niet bereikt; de tweede band vooral naar onderen verbreed en de achter- cellen bedekende; in dien tweeden band hebben de cellen lichtere kernen, zoodat eigenlijk alleen de aderen donker gezoomd zijn; de grondkleur der vleugels overigens wit; er zijn vier cubitaal-cellen en voorts vijf achtercellen, omdat de eerste door eene dwarsader in tweeén is gesplitst. CYRTIDAE. 1, Panops aeneus Phil. Phil. Verh. zool. bot. Ges. Wien, XV (1865). 647. 4. Ken enkel exemplar van Argentina (Weyenbergh), dat ik voor deze soort houd, ofschoon de kleur der beharing zoowel van thorax als achterlijf bleek okergeel is, terwijl Philippi spreekt van, pilis albidis. Zeker althans kunnen geen der andere Chileensche soorten, door hem of door Blanchard beschreven, in aanmerking komen. 2. Pteropexus bicolor Macq. Macq: Dipts ex! sipp: 1.7988 1."pl 9. f.2: Ken ¢ van Bogota (van Lansberge), in ’s Rijks museum te Leiden, breng ik, hoewel met eenigen twijfel, tot deze soort en geef tevens eene vleugelafbeelding (Pl. 10 fig. 1), waaruit kan blijken dat althans generiek de bestemming wel juist zal zijn. Mijn twijfel ontstaat vooral, omdat het exemplaar in kleur van Macquart’s beschrijving afwijkt; de grondkleur van het achterlijf is niet paars, maar glanzig bruingeel (Macquart spreekt ook van een voorwerp. Même de zijden des achterlijfs, un violet fauve. Niettegenstaande deze verschillen acht ik het toch meer dan waarschijnlijk, dat ik hier dezelfde soort voor mij heb. De oogen zijn lang en digt behaard. ASILIDAE. 1. Blepharepium coarctatum Perty. Laphria coarctata, Perty, Delect. an. art. Bras. 181. pl. 36 f. 45 — Dasypogon coarctatus, K. Lynch Arrib. Asil. argent. sep. 6. 3; — Blepharepium coarctatus, K. Lynch Arrib. 1. ¢. 73.33 — Dasypogon bonariensis, Macq. Dipl. ex. I. 2.194; — Blepharepium luridium, Rond. in Baudi et Truqui, Studie entom. I. 89 48; — Dasypogon subcontractus, Walk. Dipt. Saund. 455; — Senobasis annulatus, Bigot, in R. de la Sagra, Hist. phys. pol. et nat. de Pile de Cuba, 789 pl. 20 f. 3; — Dasypogon secabilis, Walk. Trans. ent. Soc Lond. n. ser. V. 276; Bell. Ditt. Mess. II. 63.1. pl. 1 £4; — Senobasis auricincta, Schin. Verh. zool. bot. Ges. Wien, XVIL (1867) 371. 31. Two men de analytische tabel raadpleegt, door Schiner van de genera der Asiliden gegeven, dan zou deze soort tot het geslacht Senobasis Macq. kunnen worden gebragt; immer de voorscheenen heben een, zij het ook niet zeer grooten einddoorn; het achterlijf is an den wortel duidelijk versmald; de vleugels hebben slechts twee cubitaal-cellen en de vierde achtercel is zoowel als de anal-cel (onderste wortelcel) gesloten. Intusschen beantwoordt de soort geenszins an al de kenmerken, door Macquart aan het geslacht toegeschreven. Die kenmerken zijn evenwel niet eens door den auteur van het genus altijd in *t oog gehouden. Macquart noemt het derde sprieten-lid knodsvormig en spreekt van de mannelijke genitalien als met een paar kromme haken voorzien; in zijne afbeelding van Senobasis Macquart noemt het derde sprieten-lid knodsvormig en spreekt van de mannelijke genitalien als met een paar kromme haken voorzien; in zijne afbeelding van Senobasis Macquart noemt het derde sprieten-lid knodsvormig en spreekt van de mannelijke genitalien als met een paar kromme haken voorzien; in zijne afbeelding van Senobasis Macquart noemt het derde sprieten-lid knodsvormig en spreekt van de mannelijke genitalien als met een paar kromme haken voorzien; in zijne afbeelding van Senobasis Macquart noemt het derde sprieten-lid knodsvormig en spreekt van de mannelijke genitalien als met een paar kromme haken voorzien; As analis (INpt. ex. I. 2, pl. 5 f. 1) is dit een en ander te zien. De beide andere soorten, door hem tot het genus Senobasis gebragt, (S. maculipennis en fenestrata Macquig.), schijnen echter nog al van de door hem aan-gegeven generieke kenmerken af te wijken, en hij zelf kon ook niet zeker zijn of zij werkelijk daarmede overeenkwamen, want van beiden kende hij slechts het 9, terwijl /fenestrata bovendien door hem beschreven is naar een exemplar, waaraan het derde sprietenlid ontbrak. Zeker is het althans dat S. maculipennis niet in het geslacht Senobasis past, want Macquart noemt van deze het derde sprietenlid ontrak. Nu_ heeft Rondani een Dasypoginen-geslacht opgerigt, dat hij Blepharepium noemt, en daarin past zoowel Senobasis maculipennis Macq. als de soort, door Perty onder den naam van Laphria coarctata beschreven en welke ik thans voor mij heb. De bekwame schrijver 1) Verh, zool. bot. Gesellsch. Wicn., XVI. p. 654 en vyolg. 90 AMERIKAANSCHE DIPTERA. over de Argentijnsche Asiliden, de heer E. Lynch Arribalzaga , heeft dit zeer juist opgemerkt en uiteengezet. Hij had aanvankelijk voor Perty’s soort een nieuw geslacht (Planetolestes) gevormd, maar heeft kort daarna teregt ingezien, dat dit gehee!l synoniem was met het genus Blepharepium Rond. Bij de bovenstaande synoniemen der soort heb ik Blepharepium luridum Rond. en Pasypogon subcontractus Walk. alleen op gezag van Lynch er bijgevoegd, daar ik op dit oogenblik de beschrijvingen van Rondani en Walker niet kan vergelijken. De beschrijving van Dasypogon bonaricnsis Macq. past volkomen, met uitzondering van één punt: Macquart ontzegt namelijk aan zijne soort het doorntje aan ’t eind der voorscheenen; dit zal waarschijnlijk aan eene vergissing zijn te wijten. Ook de beschrijving van Senobasis ainulatus Bigot levert geen bezwaar; wel wordt de lengte op 30 mm. aangegeven, terwijl mijn grootste exemplaar slechts 13,5 mm. haalt; maar op de plaat wordt eene veel geringer grootte aangeduid; de afbeelding is bovendien vrij kenbaar, ofschoon de kleur der vleugels te licht en te gelijkmatig is. Dasypogon secabilis Walk. is stellig synoniem, ofschoon de grootte op 19 lin. wordt aangegeven. Volgens de bescbrijving, door Bellardi van deze soort gegeven, zou ook de meerdere grootte in den weg staan, die Bellardi op 23—26 mm. stelt en hier door de afbeelding niet weersproken wordt; voorts maakt Bellardi melding van een krans van goudgele borstels op het achterhoofd, terwijl bij mijne exemplaren slechts beharing van die kleur en eenige z warte borstels te dier plaatse aanwezig zijn; ook noemt hij de kolfjes bruin en zelfs de knop zwart, terwijl ik de kolfjes niet anders dan geel of hoogstens bruin- geel kan heeten (Walker zegt evenwel: ,halteres pale yellow”). Eindelijk Senobasis auricincta Schiner. De beschrijving past over ’t algemeen zeer goed, ook de aangegeven grootte (8 1.); verschil- punten zijn alleen: dat de zuiger zwart wordt genoemd, terwijl ik dien althans aan de basis bruingeel vindt; dat wordt gesproken van sterk verdonkerde tarsen, terwijl bij mijne exemplaren de tarsen niet donkerder zijn dan de scheenen; dat de voetballen 1) der achter- pooten als rudimentair worden aangeduid, terwijl ik ze bijna even 1) In de beschrijving staat: klauen, hetgeen blijkbaar eene fout is, gelijk reeds door Lynch is opgemerkt. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 91 lang vind als aan de middelpooten, d. i. ongeveer half zoo lang als de voethaken. Van de kleur der kolfjes maakt Schiner’s beschrijving geen melding. Das overigens mijne exemplaren in alle opfsten met de aan-gehalt beschrijvingen overreenstemmen, aarzel ik niet om aan te nemen, dat zij op dezelfde soort doelen als het eerst door. Party is beschreven en afgebeeld. Opmerking verdient het ook, dat Osten Sacken, die in zijn Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera Senobasis annulatus Big. in het geslacht Diogmiles opneemt, daarbij, op gezag van Liw, niet alleen Dasypogon secabilis Walk. maar ook Senobasis auricincla Schin. als synoniem vermeldt. 2. Phonicocleptes Busiris E. Lynch. E. Lynch Arribalzaga, Asilides argentinos, sep. p. 70 n°’, 45. Een slecht geconserveerd mannelijk exemplar uit Argentina (Weyenbergh) houd ik voor deze soort, waarvan de heer Lynch alleen het 9 heeft beschreven. Het geslacht Phonicocleptes komt zeer nabij aan Allopogon en Deromyia. Van Allopogon onderscheidt het zich door het gemis van bortels op den ocellen-knobbel en van de digte beharing op het achterhoofd. Van Deromyia verschilt het door de Korte voetballen, die niet half zoo lang zijn als de voethaken, en door de stekelachtige borstel, die tusschen de voetballen uitsteekt. 3. Deromyia rufescens Macq. Dasypogon rufescens, Macq. Suit. a@ Buffon, Dipt. I. 295. 8; — Diogmites rufescens, vy. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. 1V. 76. 5. Op twee wijfjes van Arizona in Noord-Amerika (Neumégen), in het Leidsch museum berustende, is Macquart’s aangehaalde beschriving van toepassing, indien men althans aanneemt dat hij het doorntje an het eind der voorscheenen heeft overzien (hij plaatst namelijk de soort in de afdeeling waar dit doorntje ontbreekt). Te eer durf ik dit aannemen, omdat de heer Osten Sacken (Cal. of the Dipt. of N. Amer. p. 72) ook van dit denkbeld uitgaat, als hij de soort eene plaats aanwijst in het geslacht Diogmites Low, dat m.i. synoniem is met Deromyia Phil., welke laatste naam de oudste is. Philippi (Verh. Zool. bot. Ges. Wien XV. 705) kenmerkt het geslacht Deromyia als volgt : 92 AMERIKANSCHE DIPTERA. Caput transversum, breve, imberbe. Oculi (in utroque sexu?) distantes, glabri. Antennae tuberculo nullo insertae; articulis duobus primis clongatis, subaequalibus, subcylindricis; tertio antecedentes simul sumfos subaequante, compresso, basi paullo angustiore, stylo brevi, crasso terminato. Facies plana, brevis, glabra, modo setae quatuor in labro; epistoma haud prominens. Probosecis caputae acquans; palpi filiformes. Collum longum. Abdomen angustum lineare, glaberrimum, segmento ultimo hirtello. Alarum cellula marginalis aperta, quarta postica clausa vel aperta. Pe des graciles, parce setosi, caeterum glaberrimi; tibiae anticae unco parum curvo terminatae; tarsi moniliformes; femora postica et tibiae posticae clavatae; pulvilli duo. Liw (Dipt. Amer. Sept. Cent. VIL. 36) heeft zijn geslacht Diogmites slechts zeer kortelijk op de volgende wijze aangeduid: Diogmites Saropogonibus affinis, a plerisque cellulé posteriore quarta clausum, ab omnibus capite latiore et magis disciformi, abdomine et pedibus multo longioribus gracilioribusque discernuntur. Zoowel de beide exemplaren van Dasypogon rufescens, als de drie hierna volgende soorten behoorente stellig tot het geslacht Diogmites, daar ze als zoodanig dadelijk werden herkend door den Baron Osten Sacken, die bij gelegenheid van een zeer gewaardeerd bezoek de Diptera van het Leidsch museum en die van mijne eigen collectie in oogenschonw nam. Maar op deze soorten zijn ook volkomen van toepassing de kenmerken, door Philippi voor zijn genus Deromyia aangegeven. Bij allen is de vierde achtercel gesloten. Dit is echter niet het geval bij al de soorten van Philippi: van de drie door hem beschreven soorten hebben zelfs twee deze cel geopend. Het is de vraag of deze wel in datzelfde genus kunnen blijven en of zij misschien niet beter onder Saropogon of Laparus zijn te rangschikken. Zooals hierboven is gezegd, past Macquart’s beschrijving op de 1) Uit deze diagnose zou men afleiden dat bij het genus Swropogon, althans in den regel, de vierde achtercel geépend is; maar dit is het geval niet en Liw zegt dan ook bij de oprigting van dit laatste geslacht (Zzxn. Ent. Il. 439) uitdrukkelijk, dat de vierde achtercel bij de meeste der daartoe gebragte soorten gesloten is. Als onderscheid tusschen de beide geslachten (Saropogon en Diogmites) zou alzoo, volgens Liw, niet anders overblijven dan de verschillende habitus. Op die wijze wordt eene juiste opvatting der generieke verdeelingen uiterst moeijelijk, tenzij men kan beschikken over een uitgebreid materiaal, waarin de beschreyen soorten allen of nagenoeg allen vertegenwoordigd zijn. AMERIKANSCHE DIPTHRA. 93 beide wel niet volkomen gave, maar toch nog zeer kenbare exemplaren in het Leidsch museum; vooral de eigenaardige teekening van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzijde namelijk van het achterlijf is door hem duidelijk aangegeven; ter wederzij Den tweeden en elk der volgende ringen bevindt zich eene wit-achtige bestuiving, die van voren door eene schuine zwarte veeg begrensd wordt; aan het eene exemplar is die teekening nog goedzigtbaar; aan het andere, overigens geheel gelijk, is zij echter afgewischt. Osten Sacken (I. §.) stelt Dasypogon rufescens Macq., hoewel met twifel, als synoniem tot Diogmites discolor Liéw (Dipt. Am. Sept. Cent. VII. 37). Inderda schijnen beiden zeer verwant, maar niettemin bestaan er punten van afwijking, en zeker althans kunnen de twee exemplaren, die ik voor mij heb, niet als D. discolor worden bestemd: deze moet veel donkerder zijn, want Léw noemt het achterlijf van het zwart en dat van het donkerbruin, terwijl bij mijne voor-werpen de grondkleur van het achterlijf bruingeel moet worden geworden en Macquart, zonder de sexe te vermelden, eenvoudig zegt: “abdomen.” Voorts zijn de palpen van D. discolor zwart behaard, terwijl zij bij mijne exemplaren roodgele behaard; eindelijk zijn de vleugels van discolor aan de spits en den achterrand verdonkend (aschgrauw), terwijl Macquart zegt:,,ailes presque hyalines” en mijne exemplaren alleen aan de uiterste spits eenige aanduiding van grize tint vertoonen. Deromyia Winthemi Wied. Dasypogon Winthemi, Wied. Dipt, ex, I. 223. 17; id. Auss. Zweifl, I. 387. 32. Ik bezit eenkel v rouwelijk voorwerp, zonder aanduiding van vaderland (Wiedemann geeft als zoodanig Zuid-Amerika aan). De heer Mik te Weenen is, op mijn verzook, zoo goed geweest het met de typische exemplaren in het Weener museum te vergelijken, waar-door de juistheid der determinatie is verzekerd. 58 Deromyia Weyenberghi n. sp. Ex cinereo ochraceus; facie et mystace pallide flavis; barba alba; thorace subvittato; pleuris albido-cinereis; abdomine fasciis subfuscis in segmentorum singulorum medio; pedibus testaceis; tarsorum articularis ultimis fuscis; alis hyalinis, ad summum apicem griseis; vena transversa media in cellulae discoidalis medio, — ¢ long. 19—21,5 mm. 94 AMBRIKAANSCHE DIPTERA. 