The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Nu lachte ich in 't yenchiet de Vi; Odb noodigde op haar plas de Zee, Als oude, niet vergeien vrinden: Ylug heesch de koopvaaidij heor zeil: 'T Wierd welkom toegeniischt en heil Door alle vier de winden: En zij, die droef eens van ons vloog, De Hoop herscheen, met stralend oog Den ijver wekkend en 't vertroniren: Ons wnifde Yoorspoeds hand van veer Beloften toe van wederkeer, Beloften, w^ gehonen. Ja, w^ gehonen 1 — Blik in 't rondl Zie, Ne^rland, oversde den grond, Waarlangs de tijdstroom heeft gevlotenl Wat stammen 't onheil nedwhieaw, Hoe digt is overal op nienw Het groen omhoog geschotenl Alomme werkt de nijvte hand; De stad ontzwelt haar vesten; 't land Ib b Alomme ont van bidden, die er krielen; De markt, de bears, de visschersvleet - 1813—1863. JUBELZANQ. 285 'Qeft alles brood voor eerlijk zweet Aan duizenden van zielen: En Oost- eu Westwaarts rolt de vloed Een Nederlandschen kielenstoet, Yau eigen werf in zee geschoten; En, (heil onsi) keert hij met zijn schat, Die is niet meer met bloed bespat. Den zwarten mensch ontvloten: En knnst eu vlijt — op land en stroom — Doen, ons ten baat, d^ omknelden stoom, Met algeweld, haar wil yolvoeren; In 't ijzrien spoornet (gansch Euroop Eens yredeband; zoo spelt de Hoop) Yervlechten we onze snoeren. 'T Is alles leven, alles groeil De geest beweegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra 'T is alles leven, alles groeil De geest bewegt zich, vrij van boei; Yermeerdrend licht stra Alt allerwegen; Trouw deelt Ervaring, wat ze gaart. Waar is er, waar, een plek op aard, Z66 ruim bedeld met zegen! Dat Rijk daar? — In een oproerstorm Gaf 't yolk den Staat een andren yorm, Wiens yal er straks de yrijheid smoorde: Maar hier, door tweeden willems trouw, Werd, yreedzaam, aan ons staatsgebouw Yermetseld, wat behoorde. 236 1813—1868. jubeiaang. Ginds strompelt Wilkeur zonder kroon: Dakt morren volken om een troon, Die wankt op midddeeaiche Bchoren: Gerust door liefde en vettenklem, Troont hier Oranje, 't bloed van hem, Wien, zelf, we als Hoofd verkoren. Ja, mild heeft ons het Lot bedeld! — Ons pijnde een scheurwond, ze is geheld; Een droeve strijd met roem doorstreden: Geen veeten meer! geen gramme gloed! Der Yolken vrede- en vriendshapsgroet Yerhoogt ons 't heil van Heden. Gejubeld dan, gejuicht, gevlagd! In vreugd die zaalge stond hordacht, Toen we eer en volksbestaan herkregen! Verbroedert, alien twist gedoofd, En zamen, dankend, God geloofd Voor vijftig jaren zjenl Thaus doet zich, door d' omkransten boog, Een nieuwe baan Op aan ons oog: Zal zij ook 't hopend hart bevreden? GewisI iudien we, trouw aan pligt, Bij Yrijheids levenwekkend licht, Er kloek vooruit op treden. 1813—1863. JUBELZAKG. 237 Zoo deed het Yoorgeslacht welser Wat in den weg stond, wierp het ne^r, 't Verliet des Sleurs versleten raadren, 't Rees nieuwen bouw voor brokklend puin, 't Ging de andren voor, met fieren kruin; Doen we ook als onze Yaadren! Poog' dan, met dweeprig angstgeschreeuw, Bekrompenheid den Gkest der eeuw Te stuiten in 't onatnitbre streven; Tre4n wij hem na, met kloek beleid Den schat verzählend, dien hij spreidt; Die schat is kiemend leven: En schuiflen laster, eigenbaat, En haat en nijd: — dat bro Et versmaad! De Deugd heeft andre bondgenoten. Waar 't deeglijke, in wat hulsd, woont, Waar wijsheid, braafheid, kracht zich toont, — Dddr, AA&r ons aangealoteni Met die het goede en 't waar' bestreefd! Met die, wat kant ons vaandel zweeft, Regtl Menschlijkheid!" er in geschreven! Met die, voor 't Indisch goud geen drak, Maar lotverbeetring, licht, gelnk In eedlen roil gevonl Zoo, braveni zal dit vrengdgetij Ons voorbo zijn en profecij 288 1813—1863. jubelzamo. Yan duizend dnizend vreagdedagen: Zoo Nederlaud (de Oranjebloem Steeds op haar helm) met nieuweu roem Haar roem van vroeger schragen: En, als dan we^r dit JnbeL keert, (Zijn glans — wij bidden 't! — nog vermeerd Door heil, bij eerder heil gewonnen) En dan de feestdisch overvloeit Van vruchten, in den bof g^oeid, Wiens grond wij ^t eerst ontgonnen; Dan zal het kroost, dat na ons leeft, (Terwijl, heel de aarde rond, — God geev' 't! - 'tn Krijg 6n Twist hun fakkels blnschten) Gelukkig, dankbaar, wijs, vereend, Ons zeegnen nog in 't grafgesteent' , Waar wij van d^ arbeid rusten. (A£e. uitgeg. 1868.) AAir DE VEREENIGING 'fttl^Mon aait mlljk m nitjttjgt %rmtdtf BIJ OELEOBNHEID VAN HAAB VIJFENTWINTIG-JARIG BESTAAN. Het heuglijkst feesttij hier benedcn, 't Is, als vereende deugd, Na moedig tijd- en vlijt-besteden , Zich om 't gedane werk verheugt: Als zij, wie liefderijk bedoelen Met heilgen band heeft zaamgesnoerd , Een hemel in hun hart gevoelen -B^j '^ goede en 't nntte, zaam volvoerd. Zulk feest, vereerenswaarde Vrouwen! Zoo'n zaalge vreugdestond — Dees blijde dag geeft ze U te aanschoawen, De Erinringsdag van uw Verbond! Laat vrij ^t geluk \xw wangen blozen, 240 AAN BS YEBSSNIGINQ: HULPBKroON BKX. Zoet dankgevoel U weenen doen, Nu vijf en twintig zilvren rozen De krans zijn van uw rein blazoeni Het schoon der vroaw moog de aarde tooijen Als met de rijksle kroon; Eerst, als haar handen welda&n strooijen, Yerschijnt zij in haar hoogste schoon; Zoo vaak ze balsems plengt voor 't lijden, Met hoop het hooploos hart vervulty De ellende steunt bij 't noodbestrijden , Omglanst haar 't schoon, dat Englen hult. Dan rijst voor haar die stille bede, Die lieflijk klinkt omhoog; Al grijst haar lok, de zielevrede Biijfb jengdig stralen nit haar oog: Nog lang verkwikt, na haar verscheiden, De geur der deugd, dien ze achterliet; De bloemen, die haar graf omspreiden, Besproeit de dank. Ze welken niet. 6 Dierbaar loon, haar voorbehouen, Wier hart van liefde gloort! Uw loon is 't, minnelijke Vronwen, Wie zucht tot welden heeft bekoord! Hoe gloeit mij 't bloed van vreugd in de &ren Om 't heU van nw bekroond Verbond, Mij, die voor vrjf en twintig jaren, Bij 't sluiten, naast het outer stondl AAN BE vbresniqing: hulpbbtoon bnz. Te plegen, Als zusters, te er vereend! Tod, eedle Rij, Gods diersien zegen, Zoo vaak gij de armoS hulp verleent! Hei schoon der taal, zoo trouw gekweten, Zett' lieve volgsters 't hart in vier; Zoodat — het zilver blijd versleten — Zich HULPBETOON met goud versier'l (A&ond. gednkt.) n. 16 FEESTGROET AAN DE VEREENIGINO te.KOOO EN ZAANDUK: by gelegenheid der Feestviering van haar tienjarig bestaan. Vergun, ter feest getötet Schare, Die aan den boord der nijvre Zaan, Voor 't Schoone, 't Edele en het Ware Uw oflfergeoren op doet gaan: Wie — echte teelt der wakkre Taadren, De scheppers van ons vrije strand Een bloed, als 't hunne, vliet in de aadien, Dat gloeit voor 't heilig Yaderland: Gij, die de taal, waarin zij spraken, (De leus is 't waar uw schild meA prijkt!) Als kostbren erfschat blijft bewaken, Waaruit ge hoofd en hart verrijktl Gunt, blijd gestemde Teestelingen, Die 't sluiten van uw Kunstverbond, Na tien voltogen zonnekringen, Plegtstatig viert te dezer stond: Yergunt, terwijl uw zangen rijzen Met kracht, als's levens bloei Ze sehenkt, Dat, hoorbaar naauw, de stem des grijzen Haar murmlen in nw galmen mengtl Oeen dwaze zucht om roem te garen Woelt, overmoedig, in zijn borst, Hem zijn de dagen lang ontvaren, Toen hij naar lauwers dingen dorst; Maar, levend, is hem bijgebleven Wat hulde nw gunst hem heeft betoond: Hij stelt er prijs op blijk te geven, Dat in zijn hart erkentnis woont. Moog andrer lied dan d^ ooren kluistren, Wien jeugdig vuur het bloed doorspeelt: Hij komt slechts dankbaar tot u fluistren, Hoe warm hij in uw vreugde deelt. Onschatbre gift, van hemelghins omblonken. Die "Yoorregt", aan den zoon der aard geschonken In 't redenlicht, ten hoogsten top verheft, Daar gij hem gunt al wat zijn ziel beseft, Zijn geest zich beeldt, zijn innigste gedachten, Zijn hartsgevoel, zijn wenschen, zuchten, smachten In klanken in te kleeden, die een spoor Tot andrer ziel zich banen door het oorl O Wondre SpraakI Gij, die H maatschapUjk leven Verhieft tot wat het is — een mstloos streven Naar ruimer heil en meer volkomenheid Door deogd en kennis, meer en meer verspreid: Wie slaat a gft, wie overpeinst nw wezen. Die niet voor u zich buigt, o Onvolprezen! Onmeetlijk is de schat, die u behoort; Niets evenaart de kracht Die jubelt de Aard, wanneer door uw vermogen, Welsprekendheid het mommen scheurt der Logen, De räten werkst der zwakke Onnoosdheid, Aan's Yolks belang de zegepraal bereidt. Of zielen noopt door teeder overreden Tot menschenmin en waarlijk-vrome zedeni Maar dan vooral verschijnt uw majestmt, Als Dichtkunst het nw rijkdom openspreidt En in het vuur der geestvervoering woorden Tot zangen gloeit, tot hemelreine akkoorden, Wier wondermagt 't we^barstigate gemoed Doet knielen voor wat schoon is, groot en goed. Ja. ddt doet zij, wie alle Knn^ten vieren Als de Eerste in rang en waard den staf te zwieren: D&t zet de rol, die uit der eeuwen nacht Den krijgszang eens Homeers ons overbragt, Of 't lied behield van Israels profeten, Een waarde bij, waarvoor we gond vorsmeten: Dat maakt de bla&n, waar Yondels dicht den tand Des tijds op trotst, voor ons een heilig pandl — Doch laat te regt 6n pers ^n veder bogen Op zoo veel schats, door haar ^t verderf onttogen, Toch meer dan schrift of Kosters vend kan bidn Eischt poSzij, wil m* al haar luister zien. Geen spraakloos blad geeft ons geh^ te lezen Het kunstgewrocht, in ^t scheppend brein verrezen. Er staan, of H wa Ar, slechts noten op 't papier, Nog niet gewekt door d' aanslag van 't klavier. Neen ddn, eerst ddu, is pozij yolkomen, Als leyensvol ze in klanken nit mag etroomen, En wat voor 't oog zich sohuil hield, de ooren streelt Door 't stemorgaan, gelijk een harp bespeeld. Ddn krijgt het woord bezieling, din doorzweven Die toonen 't vers, die 't al zijn nadruk geven: Green togt van H hart, die niet zich eedler ait In 't van natnnr hem toebeschikt geloid: De mdodij, in 'ieder taal besloten, Maar zoo volop ons Neerlandsch ingegoten, Klinkt — wisselt af — nn zacht, of 't zoeltje snist, Dan forsch en fel, of donder 't zwerk doordruischt. 't Is al moziek. De bee Idenrei, geboren In ich dichters ziel, danst op de maat naar voren, En of de klankbetoovering nog iet Aan de ichste Knnst te wenschen overliet, Daar roept zij oog en hand- en lijfsgebaren Om aan de stem, harmonisch, zich te pareu. Tot dat, gekuischt, volwrocht in ieder deel, De Voordragt prijkt — een wonderschoon geheell Z^, getrouwe Dichtvereerders ! was het niet het ideaal, 246 F£ESTGROXT. (Hier gedoodverwd) dat a wekte met zijn vollen schitierstzaal , Toen het denkbeeld van uw Kunstkring in uw binnenst 't eerst ontstond. Van een vuur'gen wensch verzdschapt, die weldra vervulling vond? Ja, geen twijfel! in zijn glorie zag uw zidoog 't voor zich staan; 'k Blies u moed in om de handen aan uw eedle taak te slaan. Stil Yooruit den toezeg gevend van der Muzen milde guust, Bood het u 't ontwerp eens tempds voor de schoone Z^gingskunst. Toen vereenden zich uw krachten, harten wont gij voor uw doel. En de bouw werd aangevangen onder vreugdig voorgevod. Maar wat zeggen blijde plannen! 't Best beraamde, 't koenst begin Al te dikwijls, onvoltrokken Zinkt het henen, stort het in. D&a eerst hebben we op verheugen, ddn op roem te dragen regt, Als de Tljd aan 't geen we wrochten ^t zegel van zijn goedkeur hecht. Jils de grondslag vast gelegen, tras en metselkalk versteend. FBX8T6S0ET. 247 Onze stichting, trots de jaren, scherm en schut, naar wensch verleent. Trienden, dat gduk we^rvoer u! Op den bouw, door u bereid, Drukte tienmaal reeds 't Yerjaren 't stempelmerk der duurzaamheid. Aan uw ijver, aan nw konstmin* aan uw zucht voor 't hoorbaar Schoon Schonk het tiende van een eenw reeds w^ gewonnen eereloon. Heil zij ul Aanvaardt den feestgroet, warm mij nit de borst geweld! Hoopvol staarde ik op uw aanvang, 'k heb nw voortspo^n blij verzeld; 'k Jnich thans om uw doelbereiken, henglijk in dit unr herdacht; 'k Wensch u tot standvast volbarden onverflaauwden moed en krachtl — Blakend steeds voor Ne^rlands eere, trouw aan Ne^rlands aard en taal, Kloek Yooniitgangs baan betredend bij Yerlichtings bemelstraal, Mild gevoedsterd met de vruchten, wassende op der Muzen grood, Bloeije jaren nog na jaren, roem der Zaan, uw Kunstverbond I J 248 FUBBTGSOXT. Als lo9 \ran de schoren, 't volbouwde tregsA, (De haBddbbameren geheven) Yan de helling zich stort in het steigrende nat, (De haBddbbameren geheven) Yan de helling zich stort in het steigrende nat, (De haBddbbameren geheven) Dat een wellekoin braist om den steven, Dan davert de wal van 't hoezee en 't gewnif; De disch wordt gespreid, en de geurigste druif In den feestlijken beker geschonken, Geprezen het brein, dat het plan heeft bedacht, Yergolden de hand, die den arbeid volbragt, En heil aan den bodem gedronken. Geen zorgen benevlen den glanzödenden dag, Geen vreezen voor moogiijke smarten; De Hoop — op haar wangen een blozenden ladi — Doortintelt met vreogde de harfeen: En echter (Eortuin is niet immer gedwee; Onwis zijn de wereldsche zaken) Wie weet of die dappere ploeger der zee Wei ooit zijn bestemming zal nakenp Wie weet of een klip, die zich schuilt in het zont, Of een storm, op geen wieken te ontz Of een storm, op geen wieken te ontz Weven, Hem, eer hij het vreemde gebergt nog aanachonwt, Niet berooft van het jeugdige leven Wie zegt ons, al mag hij — de heenreis volbragt — Aan den wal, dien hij wenschte, zich meren, Of de vrengd van een kostlijke lading hem wacht, Waarme, hij voorspoedig zal keeren? Neen, vriendeni niet dan als Yerbeelding ons leidt, Door het toovergebloemt van haar hoven. En de Hoop met bekörde, bedeckt, ons viele, Die, al wat we wenschen, beloven: FS18TGE0ET. 249 Neen, i&n pas te regt mag de vaan onzer vreugd Ze^haftig in top zich ontvouwen, Als niet enkel de Schijn in de verte ons verheugt, Maar we *t Wezen vlak bij ons aanschouwen: Als het zeewaarts gestevende schip, ongedeckerd Yan de rampen, die andere sloopten, Uit de vreemde gewesten we^r thnis is gekeerd, Met de schatten bela^n, die we hoopten. — Wanneer 't zich bewees, door zijn schrandere vaart, Wei bekwaam d'Oceaan te bebouwen, ZiOodat, wen 't op nieuw voor de reis is geklaard, Wei gerast wefir naar buiten vertrouwen. — Heil, Minnaars der Kunst! Uw Yerbond is d Gij hebt het gereed en bevaren: 'Toutzeilde de stonnen, vermijdde de klip, En verrijkte n met kostlijke waren; Gij ziet het zoo gaaf en zoo hecht nog als ooit, Ten feest nu voor anker gelegen; Doch vaardig om straks weer — de zeileu ontplooid — Zich wakker in 't mim te bewegen. Omvlagt het, waardeert het als siersel van 't meer, Bekranst het met geurige bloemen, En strekke 't nog lange zijn reeders tot eer En de manschap, waarop het mag roemen! Nov. 1867. AN HET HAAGSCHE BOSCH. Yan Lentes adem geort de lacht. Mij trok op nieuw die zoete zacht. Die mij zoo vaak bekoorde: Ik sta weir onder 't lommerdek, Waarop ge boogt, beminde plek, Edl pronkjuweel van *t firaaije Vlek, Waar 't licht mij 't eerst begloorde! Wei zijt ge schoon in elk getij: Ja, zelfs beroofd van loofkleedij, Schenkt gal, a nog het Noorden, Opdat ge nooit ontooid zondt zijn, Een winterdos van wit hermijn, Met nestelpronk van kristallijn Omflikkerd aan de boorden! Maar thans — het is of 't liefst sezoen Gegen wäar*, in een wolk van groen, Naar nwe trotsche lanen. Alomme raischt een vreugdelied, AAN HEX HAAGSCHE BOSCH. 251 En 't wild gebloemt' en 't schomlend net Omdansty of 't waar\ uw vijvervliet, Doorroeid van AAN HEX HAAGSCHE BOSCH. 251 En 't wild gebloemt' en 't schomlend net Omdansty of 't waar\ uw vijvervliet, Doorroeid van AAN HEX HAAGSCHE BOSCH. 251 En 't wild gebloemt' en 't schomlend net Omdansty of 't waar\ uw vijvervliet, Doorroeid van AAN HEX HAAGSCHE BOSCH. 251 En 't wild gebloemt' en 't schomlend net Omdansty of 't waar\ uw vijvervliet, Doorroeid van AAN HEX HAAGSCHE BOSCH. 251 En 't wild gebloemt' en 't schomlend net Omdansty of 't waar\ uw vijvervliet, Doorroeid van AAN HEX HAAGSCHE BOSCH. 251 En 't wild gebloemt' en 't schomlend net Omdansty of 't waar\ uw v Blanke zwanen. Weldra, bij heller zonneschijn, Zal uw bevallig woudgordijn Zich breeder nog ontvouwen, En bem, als gast, voor 't bemelvaur Beschutten, die in 't eenzaam nor Hier koomt, als ik, om met Natuor Een stil gesprek te hou6n. Bekoorlijk bosch, mijn hart zoo dier, Wat voel ik mij gelukkig hier In uw bevriende dreven: Mijn voet kan nooit ze binnentre^n, Of belden van een zoet verledn Zie 'k zamenscholen om mij been En teedre groeten geven. Ze wenken mij, geleiden mij Naar plekjes, waar, als kind, ik blij Aan moeders zijde speelde, De greppen, dartlend, oversprong En bloemen zocht en vlinders vong, Of met geliefde zusjes zong In zorgelooze weelde. Kur bet pad, de zamelplaats, Waarheen ik vloog met beste maats, AAM HR HAA680H1 BOSCH. Het uor der school vervloten: Wij knikkerden in deze laan, Ginds rende wij, wie 't vlugst voorgan Ze zijn me in 't graf reeds voorgegaan, Die wakkre speelgenooten! En dool ik dan wefir veifder voort, Daar valt me in 't oog de henvelboord. In 't een een groen geleg, Waar me in een unr vol lieflijkbedn, De Fee der Pofeij verocheen, Ein hoorend naar mijn zielsgebe^n, Mij schonk haar eersten zegen. Alom herinrings tooverdroom! Het is, of eik en beukeboom Mij kent uit vro^er dagen, Mij floistert, als een oude vrind, Yan lief en schoon, te zaam bemind, Van lusttaafreelen, hel van tint. En die we bleeken zagen. Ta, forsche stammen, u als mij Dreef menig milde wolk uabij En glansden lastsezoenen: Ook u als mij reet menig keer Een storm bet loof, smeet takken nedr.. Maar gij — ge prijkt nog  WaarmeS 'k tt weSr zie bloeijen. Heb dank, yerblijder mijner jeugd, Yoor's grijzen versche zielBgeneugt. Voor 't zoet vooral dier weemoedsvreugd, Waarvan mijn oogeu vloeijen! Blijf wat ge zijt! praal forsch en schooni Draag ongeschend uw looverkroonl Trotseer de woeste vlagenl Dat eeawen nog, wie tot u tred, Yeradoming bij hartewee, En onder voorspoed, zielevre^ Uit a naar huis moog^ dragen! Yaarwell ontvang mijn warmen groet, Den groet eens pelgrims, wiens gemoed Weer dankbren cijns betaaldel Zoolang mijn levensdraad zich rekk\ Keer ik tot u, geliefde plek, E^l pronkjuweel van 't schoone Ylek, Waar 't licht mij 't eerst bestraaldel 1867. REIZEN. Hij muffe t'huis, die, week verwend, Liefst in zijn leunstoel zit te peizen; Wat minder hokvast (ik beken 't) Mag ik wel eensjes reizen. 'k Laat andren graag der boomen aard. Die, als de wolken langs hen drijv^en, In spijt van 't zwer&iek topgeblaart', Pal, waar ze groeiden, blijven. Mij schijnt veeleer in a&r en spier Een droppel vooglenbloed te leven, Die, zij hun 't nestje nog zoo dier, Tocb lustig buiten zweven. Ik min onze erfsted, trouw te mod. Waar knapper luidjes me in verwinnen, Niet ^^n, voor wien ik ouderdoe In 't Vaderland te minnen: Doch elders zijn er harten ook, Die met mij juichen, met mij zucbten, En teelt er berg- en oeverstrook Nog ongeproefde vruchten. BEIZSK. 255 Komi daar ons Hollandsch slecht ter sned, Op zij ge«rt voor vreemde spraken; Toch lieve mondjes zijn er me^, Die tot moziek ze maken. Natuur, zoo rijk in wisslend schoon, Toont daar ons vaak, wat hier ve ontberen: Grebergte, met kristallen kroon, We^rkaatst in blaauwe meren; Of Rootsen, die een löverhören Tan denneu heffen tot de wolken; Terwijl de Oord haar reuzenvoet Laat baden in zijn kolken. Weer elders trekt bet dal ons aan, Waar myrthe genrt, oranjes glansen, En maagd en knaap bij 't licht der maan De tarantella dansen. Soms wijst men ons een plek, waar 't bloed Voor re^ en vrijbeid heeft gevloten: Dan raden ze uit onz' oogengloed, Dat wij uit Ne^rland sproten. Verlaten wij Natuurs tooneel, De Kunst bezoekend in haar koren; We zien er beitel en pinseel In tal Tan wondren gloren. 256 BEiBSir. Ligt voischen we in een ander aar Naar staatsgestd en volkenleven, En merken we op, hoe bloei en daar Zich sluit aan 't viije sireven: En hoe he T volksheil wordt gestoit, En haat en domheid wrokken stijven, Waar heeisch- en dweepzacht: "achternit! In 't sleetrig vendel schrijven. En hoe, waar "Vorsten, slecht geraän, Het licht verbifin, 't gemoed beknellen, Ze niet de Yrijheid nederskan, Maar eigen troonen vellen. Zoo mengt zich wägen den geest verwijdt, Aan 't reinst genot der zinvermaken; Terwijl we 't r^ van gast, verblijd, Op vreemden bodem smaken. We voelen 't, onze serving wies: We wisselden voor menig voordeel Een pak — soma zwaarder dan 't yalies - Een pak van ond vooioordeel. We zagen wijsheid, deugd en eer, Waar menschen gaan, in boezems hecht^i. En zegenden dien band van veer, Dien ze eens als broeders vlechien. St BXizxM. 257 Gaan ve eintQijk we^r naar eigen ste£; AI lieten we enkle zilverlingen, We dragen er een scbat voor med Yan scboone erinnmngeii. Ons uracht de greet der vriendentrotiw, De welkomkua van dierbre lippen, Wiens zoei-alleen schier nopen zoa Te-met van hon BXizxM. 257 Kt se spen: En als we t'hais dan's vreenlden lot Eens kabn bij 't onze vergelijken, Dan kiijgt de som dit blijde slot: "Wij hooren tot de rijken." Blijy, mijmren dan in muffe eel, Die vreest uitheemache locbt te rieken; Voor mij, ik lief miin nestje wd, Maar roer toch graag de wieken. II. 17 LENTEREGEN Ontklaisterd vloeijen beek en stroomen, Er soist een zoele wind; De lieve tijd is ve^rgekomen, Dien al wat leeft, bemint. Yerschmlen nog aan tak en stniiken De blaadren in bun knop; Ze wacbten slecbts, om ras te ontlaiken, Een laauwen bemeldrop. Zoodra die zijgt, op aller bede, Zal bosch en beemdplantsoen- (Of töterij ze feestlijk kleedde) Te prij Ken staan in 't groen. Om 't broiloftsnestje zal zicb hangen De bloesemzUvren sprei, En 't vee, reeds loeijend van verlangen, Hupt vrolijk naar de wei. Boert, wollejes! n niet in den boogen De alom geslaakte zucht. O Yreugdl van welkom graauw betogen, Betrekt allengs de lucht: AIs naakte een hetnelsch heilverkonder In de eerbiedvoUe stilt, Zoo spreekt van ver een zachte donder, Plätetatig beide en mild: Beloften nit hij, die niet falen; Beeds dropt het meer en meer: Daar valt — daar stort in digte stralen De mabche regen ne^: En kiem en krnid, zoo lang verscholen Voor Winters killen togt, — Ze kruipen moedig nit hnn holen En slorpen 't wekkend vocht: En H wond ontplooit en spreidt zijn blaadren Om, met ontoombren lust, Zoo veel 't maar kan, den schat te gaadren. Die zeegnend nedergudst. De bodem knelt Van boschranonklen, Die 't kelkjen openden; Terwijl hnn gonden kroontjes vonklen, Ais sterretjes in 't groen. Het mischt zoo lieflijk om mij henen, Of stemmen, long en frisch, In wonderzoeten zang vereenen, Waar dank de ziel van is. En, in dat lied geheel verloren, Zingt — kalm van hemelvred — Met toonen, die geen menschen hooren, Mijn innigst harte med. Maar 't graauw verheldert: koeltjes roeijen, Bij vrolijk wiekg^ns, (Om wasdom overal te sproeijen) De bui we^r weg van ons: En door haar afscheidsdropplen henen Herlacht de zon omhoog, En,  genieten Beglanst Natanrs gezigt; Het is, of zij hear minlijke oogen Vermkt ten hemel hief, En zeide: "o Vader in den hoogen, "Wat hebt Ge uw kindren lief!" GRILLETJES. Voelde er ooit wie te^r beminde, Van H Godinnetje zijns harten Zooved onverdiende smarten, Als gesrta&g ik ondervindep ^k Weet in schoon niet haars gelijken: Oogjes heeft zij als twee vonkjes, Nu betoovrend met hun lonlges, Dan met guitig zanr te kijken. Had ze maar wat minder kuurtjes! Ze is me wel, zoo 'k hoop, genegen; Echter — "^k weet het niet ter degen: Dikwijls slijt ik angstige uurtjes. Nooit wil zij, wat ik zou willen: Bid ik iets, 'k word afgewe^en, 't Geen ik prijs, het wordt misprezen. Toch is ze aardig in haar grillen. ''k Zweer haar trouw, ik smeek ze teeder; 't J a wil zij me niet verleenen; Wild van wanhoop loop ik henen; " Liefste wenkje roept me weder. 'K Waag het om een kus te pragchen; 'K Meen verblijd mijn  H flikkren van haar tooverzon, Me een rijk taafreel en schrijft er bij: Hoe 't niet is, maar hoe 't wezen kon." De Yoorgrond is zoo blij bestraald, De verte schnilt in lieflijk waas, Elk beddjen is naar eisch gemaald Ein 't kleinste voorwerpje op zijn plaats. Hoe meer ik ik aanstaar en bezin, Hoe meer het me aantrekt door zijn schoon; Maar valt dan weer hoe ik ik in, Ik ril, als bij een valschen toon. Want, naar vat zijn kon fraaijer blinkt, Gelijkt hoe ik ik is nog eens zoo zwart: En 't is of loodzwaarte op me zinkt En alle vrengd me wijkt van ik hart. En alle vrengd me wijkt van ik hart. En zelfs als reeds mijn droom yerdween En kwe de werklijldieid aanschouw, Dmkt nog me een wigt, dat me ontevredn En lust- en moedloos maken zou. Wat doe ik dan? Hoort, vrienden, hoortl Het komt misschien ook u te pas: Een middel is 't (vertrouv mijn woord!) Dat mij tot nog toe fiks genas. I K geef den sombren zin geen von zen geen von zen gehen, Maar bied hem dachtig tegeuweer, En streelt hij soms en fleemt hij zoet. Nog forscher ga ik hem te keer. En als ik dan aan d^ arbeid ga, En me aan de taak snoer, die ^k begon, Dan krijgt zoo waarl wat is weldra Een zweem van 't schoon wat wezen kon. Dan schonw ik met yerroimd gemoed En heldrer oog rondom mij be, En in 't yerband blijkt yeel mij goed Dat op zich zelf me kwalijk scheen. TOKOMST. Waarom, daar het leven 20o kort is van dunr, £u ^t zoet, ons gp^even, Bedroppeld met znur; Waarom dan niet schrander YenniBderd, wat schaadt, En hartlijk elkander Met liefde gebaat! Meddogenloos hakken We ^t Bout, ons onnut; Zoo at lommer d' takken Slechts vreemden beschäft. Wat wordt er op rozen Yaak nijdig gestaard, Alleen, wijl ze blozen In anderer gaard! Om vrnchten te delven Yoor eigenen Inst, Ontzeit men zicb zelven DE noodige rust: Maar wordt er van buiten. Om hulpe gevraagd, Men ziet het bealuiten Yertiaagd en veidaagd. Waar zuchteude amarte Ons bidt om gehoor, (Al pleit ook het barte) Yaak wenden we set oor. We schuwen en mijden Het buis, waar men scbreit, Als ligt ons het lijden Ten onzent verbeidt. Niets staat er hier zeker. De bloem, die nu lacht, Al dekt haar de kweeker, Ligt welkt ze van nacht. De golf, aan het spelen, Straks woedt ze, en het schip, Dat gond ons zou deelen, Yergaat op een klip. Wies naast ons beramen Meer braaf overleg. We wandelden zamen Gelukkiger weg. Met reiner gemoedren En edeler zin TOBKOMST. 267 Bejaagden we, als broedren, Elkanders gewin. We roolden den doren, (Al Meden wie em reeds) Die andren kon boren Een wond in bet vleesch. 'T viel zoet ons, te graven Een wel, die misschien Een moede zou laven, Door ons niet te zien. De kraiden, die heelen We strooiden bun zaad, Om balsems te telen, Elk lijden ten baat. Waar zorgen en grieven Nog spanden den boog, Ving troosten en lieven Den pijl, die er vloog. Wat andren mogt nutten In vreugde of in drak, Het stond bij de stutten Van eigen geluk. Op dank zou men oogen, Noch eerebetoon; De pligt vrierd voltogen Om lof, noch om loon. 268 T0KK0M8T. o Heilvisioenen, Zoo hemelsch bestraaldl Wanneer zal ze groenen, De  zooveel. Wi6 de ijver al wakker Het Bchaadlijke kmid; Nog breidt het op d*" akker Te welig zich nit. De korrel in de areu, De vrucht aan de h^g\ — Yaak stroopt, Y66t het garen, Gebroedsel het weg. Wat jagers er doelen Op adder en slang, Nog krielen de poelen Van 't eigenbelang. — Maar toch niet, getronweni Gedeinsd noch gekwijnd: Wis wordt het aanschonwen Wat droom nn nog schijnt. Ja, wie er ook stroopen, Hoe 't kwade nog tier', Het heU, dat we hopen, TOBKOKST. 269 EeBs kussen wij 't hier! Naar plannen, weldadig En Bimmer gestuit, Graat stil, doch gestadig, De menschheid voorait. Geen keeren, geen staken.. Wat kracht zich verzett\ Ontwikklen, volmaken Is de eeawige wet. Zie, zodere luchten Ontvroreu het meer! De nevelen vlugten De lente is niet veer. Welaan dan, getrouwen, Volhard en gehoopt! Hoog 't vaandel gehoopen En volgers genoopt! Het nadert, het Nadert, Het beter Anstand; De poorten ombladerdl De wen gebaandl DE MOSSCHEN. Nakt en doodsch staan beemd en bosschen Winter bulderde in 't verschiet; Alles schier, wat Yogd hiet, Wood, verschrift, naar vreemd gebied; Gij slechts, onversaagde mosschen, Hieldt u goed eu vlugtte nietl Op mijn woord, gewiekte hachjes! Blijde ben ik, dat ge bleeft: 'k Zie zoo graag wat kraipt noch beeft. Wie, dien 't geen genoegen geeft, Dat men, ondanks broze schachtjes, Toch zoo'n dapper hartjen heeft! Bibbrend sluipend langs de daken, Fiept een  sneenw. Mint gij onze Nederlanden, Heldjes voor geen nood bedacht? Smaakt uw hartjen bier gennet. DC M0S8CHEN. 271 Vrije borgertjes der lucht, Wijl ook hier de harten branden Van gelijke yrijbeidszucht Ved nogtans van dorre stniikjes Haalt ge er nu niet, zoo 'k yermoed Gnitjes, thans te scbraal gevoed, Komt, geniet eens overvloed; Hier is broodkraim, vult uw buikjes, En hervat bet smaakt bet goed! Straks hergroenen woad en velden. Van verjongde vrengd doorkrield: Wat nu dood ligge en vemied, Lente keert, die 't we^r bezielt; Bairn moet zij bet u vergelden, Dat ge ons, koen, gezelscbap bieldt. 'k Zie n, dunkt me, reeds de bosscben Zingend zoeken, blij gepaard, Nestjes timren in 't gebla^\ Kleintjes brengen, wat. ge gaart: Scboone toekomst, wakkre mosscben! Moed is liefdes wedde waard. TEOUWE LIEFDE. Pronkjuweel der boerenmeisjed, Mooi Marijtjen rept de schaatsjes, Door een drom van rijdersbaasjes Vergezelschapt, zij vooiaan; Allen ijvren, knustig zwierend, Om een knikje te behalen, Dat de wagers vaak betalen Met het kossen van de baan. Onder al die flinke borsten, Die zoo graag Bartje vongen, Snort er nicht, een hupsche jongen, Die haar lang reeds vorig mint: Maar het schalkje laat hem zuchten, Doet — welligt slechts om te plagen Of haar andren meer behagen... Toch is Koen haar trouwste vrind. Dapper giert ze bniten-over: Zoo laveert bij zomerweder Tzwalawtje op zijn Inchten veder TOUWB IiIEFDB. 273 Langs de blaauwe waterkom. ALs, bij zwakbeToren plekken, Soms de roep klinkt van 't vennanen: Niet ter zijdel houd de banen!" Lacht hot dartle kind er om. Over alles glipt ze henen. Ligter dan haar voetjes achuiven Laat geen sneenv zijn vlokjes stoiven, Die ze in blankheid stareeft op zij. Blosjes, scboon als lenteroosjeB, Strooit de winter op haar koontjes. Gloeidet ge, arme boerenzoontjes 1 Ooit, als nu, in 't heetst getijp Ondertusschen daalt de zonne; De avendnevelen verdikken: Na een poosje van verkwikken Wordt de reis naar hois aanvaaid. ^t Gaat we^r lustig, babblend, lagchend: 'T Is of bijenzwermen gonzen: Als een krak, een kreet, een plonsen Plots de riUendste ijzing baart. Help! Ah, help! He is Marjorie! Ze is, o ramp! In 't während des geschoten: Siddrend staan de togtgenooten; Naast hen barst de brosse rand. Hoor dien doffen kreten dat plompen! Wie heeft kororden? — niemand koordenen n. 18 274 TBOUWB IIBFDE. Flanken? — eenzaam zijn deze oorden... Niets tot redding bij de hand. Niets tot redding ze is verloren, Alles krijt: vergee&ch erbannen! Neen, daar rekken moedige armen Naar heur toe in 't ijzig nat. Koen — H is Koeni hij zag ze storten. Pijlgezwind — slechts haar voor oogen, Is hij 't wak mede ingevlogen: Zwemmend houdt hij haar gevat. Zie hem, worstlend, al zijn best doen Zich te klampen aan de randen, En met zijn bebloede handen Haar Te schniyen op het droog. Yrachtloos zwoegen, vrachtloos worstjen! Us verbrokkelt telkens weder; Telkens zinkt zijn schat we^r neder; 't Is va^eefech, al wat hij poogM Ach, dat kan niet langer dnren! Yan zijn laatste kracht b^even, Gaat hij sneven — met haar sneven: Wat waar H licht hem zonder haar! Doch nog ^nmaal vlamt zijn moed op; Eens nog werkt hij haar naar boven; Half — nu hed op 't ijs geschoven — God! behond^i staan ze daar! Dank- en vreugdegalmen stijgen; Hemelzoete tranen vloeijen; leder — 't hart vol tefir bemoeijen — Steimt de aan ^t graf ontkomen twee. De ijzers worden losgebonden; Kleedren, laa&is, wann verple 1867. TBOITWB LIBFDB. 275 Dank- en vreugdegalmen stijgen; Hemelzoete tranen vloeijen; Steimt de aan ^t graf ontkomen twee. De ijzers worden losgebonden; Kleedren, laa&is, wann verple 1867. Gegen Opgespoord en flnks verkrän In de naaste boerenste. "S Avonds, toen geheel bjkomen, Allen at paartje t' huis geleiden, Hield Marijtje; bij het scheiden, Koens getrouwe hand gevat, En die klemmend, zd ze zachtkens: "Wilt ge mij, ge kunt me krijgen; "U heb ik steeds lief gehad." Gevoelt gij, diep in aw gemoed Een zncht, een trek, een h6pe leven, Let, een naam ge er aan wilt geven) Dat u ontvlamt tot edel streven, U moedig houdt, uw krachten voedt; Bewaar het, laat het niet ontrooven; Yerzorg het, als de schoone plant, Het broze kind van weelger land, Dat deksel eischt in onze hoven Voor winterijs en zomerbrandl Als de oogen hier in ^t ronde blikken, Ontmoeten zij, heiaas! gesta&g, Zooveel, dat log is, laf en traag, Zooveel dat vaig is, valsch en laag, Dat alle moed schier zou verstikken: Welaan dan trouw dien zin gekweekt. Die, eedle gids naar roimer perken, Yan grootscher doel spreekt yoor ons werken, En Me met een schild ons koomt versterken, Waar zelfs de pijl des Doods op bieckt! — Of zon ons hart in twijfel zweven, Als een er ropt: ^hetgeen u sireelt Is waangevod, is logenbeeld, ^Een waterbel, waar 't licht op speelt, ^Die stukken spat, beroert gij ze even/^ O Had hij regt, bewees hij w^ Zijn waarheid, die zoo diep vemeerde En hooploos wegzond, wie haar eerde, — Het was een dwaas, die haar begeerde; De wijze koos de waterbel. Wis, ver verkieslijk waar de Logen, Die voor wat schoon is goed en groot De menschheid wekte en wapens bood, En aan de pligt, in nood en dood, Het sterkendst nitzigt hield voor oogen. ^t Altaar der Waarheid moest geveld, Die Magelios bij wieder plagen, Ons kwijnen iiet en moedloos klagen: Haar beeld behoorde stok geslagen, En Logen's beld in plaats gesteld. Die Logen, die gelukkig maakte. Die hier in ste6 van kaf en draf, Yerkwikkend ooft ter spijze gaf; Die Logen, die voor 't roovend graf Wat deugd en wijsheid won, bewaakte; Die Logen, die de Kroon ons liet, Met meer dan aaidschen glans omtogen, . Waarop we aan 't hoofd der schepping bogen; We hadden tijgermelk gezogen, Yerkoos, aanbad ons hart ze niet! Maar stil! Geen schijn moet ons belezen. Den bios, waanneS gezondheid gloort — Bragt ooit het walmend moer hem voort? Kan wat tot echte braafheid spoort, Het broedsel van het Yalsche wezen? Bedroog Natuur zich, toen ze ons wrocht? Yan dorst naar waarheid ded ze ons blaken, Maar ook naar heil en naar volmaken; En zon dan hij haar doel genaken, Die scheidde, wat zij zamenvlocht! Neen, in ge En drogrean ons verdronken! Niet laf gesmoord, niet blind misdnid Die stem, die, sprak, ze stil of Inid, Alomme sprak, eeuw in, eeuw nit; Neen, aan henr galmen vlagt geschonken! Wijk, geestgewar! weg, twijfelpijn! Wat, met gdok en deugd yerweven, Ons door Natnnr in 't hart gedreven, Het raadsel loaknoopt van ons leven, Dat mo^t — ja — waarheid mo& het njn! YS&TSOUW£N. 279 Het zwalunfije, aan ons dak geboren, Yerneemt ze 't naadrend herfstgemcht, Zoo zegt haar iets van fainnen: ^vlugt!'" En 't zwakke vlerkje kliefb de lucht Naar oorden, nooit gezien te voren. De weg is vreemd, het einde veer; Toch roeit ze en blijft ze Voorwaarts schonwen: Ze stelt in 't geeu ze voelt vertrouwen; 'T Bedriegt haar niet. — Zie! ze is behouen!... Daar strikt ze in 't land der pahnen neuer! 1867. HET WONDER TE JEEICHO, Daar zat hij, naakt en hulpdoos, En smeekte wie voorbij hem togen, Een kleine blijk van mededoogen, Een penning Y in zijn zweet gewonnen. Had de anne jongling irerken konnen. In 't Westen gloeide de avondzon; Een koeltje deS de georen atroomen Uit rozelaars en balsemboomen Bij ^t murmlen van Elizaas bron; Terwijl er purpren nevebringen Van verre om Neboos toppen hingen: En zijiings af in ^t palmgebla&rt" Lag de oude stad, wier vestingkroinen Eens zonken voor de ramsbazninen , Om de arke des verbonds geschaard: Het pad er been, door 't veld gealingeid, Droeg lommerloof van vijg en wingerd. HIT WONDBB TX JKBICHO. 281 Maar ^t schoon nabij, het schoon verschiet, Die bergvallei, vol lieflijkheden, Dien grond, gewijd door 't grootsch yerleden — Ach, de anne jongling zag ze niet! Yoor andrer oogen blonk die luister, De zijnen dekte een somber duster. Gedwee nogtans droeg bij zijn leed, Maar nog gedweeSr dan te voren, Sinds bem de heilleear kwam ter ooren, Yerkond door Nazareths Frofeet, Die ^t vrome hart, na 't aardsche slooven, Gods eeawig licht bdooft hierboven. Hoe gretig ving bij ieder woord, Als andren van dien Godsman sprakent Hoe werd wie Hem had mogen naken, Dan oitgevraagd en uitgeboord! Hoe elke les, door Hem gegeven, Bepeinsd en diep in ^t hart gescbreven! Daar zat bij nu, waar bloem ea knop Den koelen avonddauw verbeidde, Als zich een dof gerucht verspreidde: Hij boorde een naam: zijn hart sprong op: *Qat is bij!^' klonk bet door 't gebladeri: ''Die! daarl dat's Jezusl zietl bij nadertl'^ Ja, toen was 't, dat bet wrangst bem viel, Beroofd te zijn van 't licht der oogen! 282 HIT WONDBR T£ JERICHO. Och, had hij Hem aanschoawen mogen, Wien hij reeds lief had in zijn ziel! Maar hoe... wat hoop! die magt is Zijner! — Heer! Davids Zone, erbann u mijner! "Zwijg, beedlaarl stoor den Meester nief!" Doch luider klonk het nog: "erbarmen!" En Hij, de Ontfermer, die geen annen, Green lijder immer van zich stiet, Maar liefde leerde en pleegde beiden — Hij liet den blinde tot zich leiden. "Wat wilt gij?" vroeg hij zacht en mild, Terwijl de omstanders, zaamgedrongen, Aandachtig aan zijn lippen hongen: "Spreek, jonglingi zeg het, wat gij wilt. En deze, knielend ne^rgezegen, Stak stamelend Hem de annen tegen: "Heer, maak me ziende! " "Gun, Davids Zoon. Me uw blik te aanschouwea! En Jezos sprak: "gij zijt behouSn; "Gij hebt gelöd: Ik wil het: zie!" En eer het woord nog was vervlogen, Daar drong het licht in's jonglings oogen: Hij zag! hij mogt zijn Heiland zieni o Vreugde! — luidkeels won hij danken: Tergeefe — 't ontbrak zijn tong aan klanken Om 't offer van het hart te bi6n: H2T WONDER TE XEBICHO. 288 Doch kon het woord geen w^ sdch banen, Het vonklend oog riep dank in tranen: En 't volk, ontzety prees God omhoog; Heel Jericho was vol van 't wonder; Elk won Hem zien, den Heilverkonder, Voor wiens bevel nataur zich boog", En menig, blind van hart voordezen, Tot Hem gesneld, wierd ook HET BRIEF. Hartetolijk van mijn liefje, Dierbaar brieQe, Welk een heilbfi zijt ge mij! Wekt bet a&ijii zielesmerte Uit de verte Brengt gij kahnende artsenij. 'k Zag bet scbrift van mijn godesje Op H adresje, 'k Was verrast, ik was verrokt! Kusjes zijn er, v66r H ontsluiten, Seeds van boiten Op baar lettertjes gedrokt. Wat al blijde beeldjes ressen, Bij bet lezen, Of bet tooverde om mij been I leder troostvol liefdewoordje Leek m' een gloortje Van de zon die 't graauw doorscbeen. HIST BRIEF. 285 'k Yoelde op nieuw, bij moed tot wachten, Lust en krachten: 'k Zag een lonkje van 't Gduk. 't Was als schonk me, o troawheidspandje, 't Minuist handje. In uw schrifl; zijn tedrsten dmk. Op mijn harte, dierbaar briefje Van mijn liefje! Zult gij rosten tot dien dag, Dat ik haar, aan mij hergeven Voor het leven Aan dat harte dmkken mag. HET HAIRLOKJE. Krallend lokje, Zijden vlokje, Eens volschoone maagdepronk; Gxinstbewijsje, Liefdeprijsje, Dat me 't minlijkst Harte schonk. Tefir bewogen Yest ik de oogen Op uw goudbfnin, nog zoo hel. Zoete stoBden, Lang verzwonden, Keeren als in tooverspel. 'k Zie u vonklen, Cartel kronklen Cm een sneeawwit halsjen been: 'k Voel de weelde, Die mij streelde, Toen ik u bad afgebe^nl Wat al bloemen, Nooit te noemen, Georden toen mij in ^t gemoet! HET HAIBLOKJE. 287 Bijke glansen Aan de transen Spdden zon en zomergloed. IJdd hopen! 'k loLg het sloopen — Al het heil van ver aanschouwd: Stormen rooiden En verstrooiden Wat Yerbeelding had gebouwd. Kil was 't handje, Te^rheidspandje! Dat  Maar het dier gedenken bleef: Tranen vloeijen, Bij 't hergloeijen, Als ik stil een kus n geef! ZELFSOPOFFERING. Beklag, beklag den brave niet, Wiens zielloos stoff daar ligt; Die, troaw aan d' eersten menschenpligt, Als menschenredder 't leven liet; Beklag dien brave niet! Wie door een dood, zoo rein, zoo schoon, Mag scheiden van deze Aard: Wiens ziel in 't heetst van 't holpbetoon Mag stijgen tot Gods glorietroon, Is, jal benijdenswaard! Het noodwedr slo^ de kid uiteen; De bange scheepling stak Van 't op de banken splintrend wrak De smeekende armen strandwaart been, Of nergens hulp verscheen: Vergeefs — 't gevaar, de wisse dood Bedwongen 't medelij, Als Kuipers van de visschersvloot "Wie' — uitroept — "volgt mij in de  bleeke schaar bestormt de sloep: Nu, "los het touw!" Daar knakt, o wee! De orkaan een mast aan twee; Ze rolt van 't wrak, ze treft, ze plet Den held, die 't kloekste streeft; Hij zwijmt, hi) zinkt in 't kokend wed: De veege manschap is gered, Doch de eedle Kaipers sneeft. Niet hem beklaagd, den brave niet, (Hem is de dood gewin!) Maar 't handenwringend huisgezin, Dat de arme broodloos achterliet; Vergeet die droeven niet! Geen vaderkus verbeidt hen meer, Geen echtvrinds teedre groet; Maar wat gi) kunt, scheukt d'hui weer En bidt Gods zegen op hen ne'er. Die weuw en wees behoedM N. 19 VAST BESLUIT. Ik del is ze, wispeltnrig, Ongevodig, vol bedrog.... Ik beminde haar zoo vurig Wdk een zotskap was ik toch! Waar ze kwam, scheen zonnig leven: Zonder hiir geen schoone plekl KHad voor haar mijn bloed gegeven: 'KWas, waarachtig! stapelgek. Maar, triumflik ben onttouverd: Al dat dwaze... 't is voorbij! Was mijn hart een wijl veroverd, Vrij is 'tweir! voor altoos vrij! Vrij, hoezeel — die blik zoo teeder. Al die valsche aanminnighe Nimmer vangen zij me weder: Nimmermeer! mijn waan verdween! Maar, wat zie 'k! daar komt ze binnen! Zoo bekoorlijk zag ze nooit! Ach, ze knikt me.... wee mijn zinnen! 'k Ben we4r gek.... zoo gek als ooit I BRIGITTE. Al hebben wij 't zelfde Brigitje gevrijd "En zijt gij verwinner gegeven, "'tis eerlijk gegaan en ik koester geen nijd; "Elka&r dus de hand maar gegeven! "Gij trouwt ze van daag. In den echtlijken st . "Zij vreugde volop u geschonken! "Straks ga ik op reis, doch aleer ik u laat, "Te zaam heur gezondheid gedronken!" Zoo sprak ik en hande een onmanlijke smart: Men moet in zijn lot zich getroosten: T'huis liet ik de pijn, en met moed in bet hart Doorzvriierf ik het Westen en 'tOosten. Ik dacbt, dat er ^^ne Brigit maar bestond, Toen 'k hoop had dien schat te bezitten; Maar, raizende, keek ik en, man! ik bevond: De wereld is vol met Brigitten. 19* BUOITTS. y Zes jaar was ik uit: toen herzocht ik mijn land: Wien kwam ik het eerste daar tegenP Den man van Brigitjen: ik gaf hem de hand: "Hoe gaat het?^' Hij scheen wat verlegen" "En vrouvtje? Ze is wd?" Zoo vervolgte mijn vraag: Het was of hij liever won zwijgen: Toch sprak hij: "ze is wel — en we scheiden van daag; "Brigitjen is weder te krijgen." DE SPAANSCHE HOPMAN. De Spaansche Hopman, jeogdig en fier, Spijst in de Ylaamsche boerderij; Drie makkers met hem, kloek als hij, Maar minder rijk aan edelen zwier: Men praat van den krijg en den Geus, die zich roprt, Vaak ernst verwisselend met boert. Nogtans al is er lagcbensstof, De Hopman jokt en lacht niet me6. Hoe komt het? Is de scherts hem te grof? Maakt iets hem droef? met hem zelven te onvre? Verwijt een hart, nog niet ontmenscht, Hem eenig euvel, dat hij verwenscht? Hoe izij; er wordt gesmuld en gekout; Maar schoon al de wijukroes vonkele en schuim, (Het is of een zeker ontzag hen we^rhoudt) Geen waagt er een scherts met zijn zwijgende luim. Zoo Gegen bei maal, als onder Hgesprekte Een boerendochter treedt in 'tvertrek. DE 8PAANSCHE HOFMAN. Ze is schoon, maar bleek beschreid, en er gloort lets wilds in haar oog. Eer iemand bet wacht, Genaakt ze den Hopman en doorboort De borst hem met wanhoops ijlende kracht. Zijn makkers stuiven op, van bet bloed B^dropen, en grijpen haar verwoed. Maar hlj — zoo laid als hlj nog kan — Roept: ^ik beb schuldl Deer, deer haar niet! ^Snelt, vrienden! baalt me een geestlijk man! "Hersteld zij 'tkwaad, eer 'tlicht me ontvliedt I'"* Ze spedden been, en de priester kwam, Die'slijders biegt en wil vemam. "Bind, Vader, mij met haar in den echt, "Van wie ik 'tjawoord, stervende, bid: — " Neem, fiere Jonkvrouw, als uw regt, "Mijn hand, mijn naam, al wat ik bezit! "Vergeef bet geweld me, dat ik bedreef, "Gelijk ik n, eerbre, mijn dood vergeef!" Ze had geen woorden; ze snikte laid En drukte de hand, die bij haar bood. De Priester sprak den zegen uit: Toen kaste zij haar een kus weer, slaakte een zucht. En ettet werde werde werde werde. HET DOOIT. De Winter, werde reeds angewend, Bleef staan met strenge kod: Het scheen me of hij, nu goed gewend, Voor vast hier wenen wie. Al 'twerk sti, de nood wies aan; De schaamle kreet, berooid: Maar ziel daar zwenkt de torenhaan, Het Zuiden blies: het dooit. De pegel smolt, de bodem spat Yan gruizlend ijsgesteent: Het glanst alom van bigglend nat, Als waar de blijdschap weent. Het zoeltje scheurt het sluijergraauw, Bondom de zon geplooid: Ze lacht op nieuw in 'thelder blaaaw; Ze lacht: het dooit, het dooit 1 Koer, nijvre vlijt, nu de armen we^r. En eet uw eerlijk brood 4 Maak, varensgast, a klaar voor 'tme Erl Tuig, koopvaardij, nw vloot! De vioed verbrak zijn stalen band En bruist zoo fier als ooit: Naar zee, uw vlag van ^tvaderland! Naar zee! het dooit, bet dooit! Yerlaat nw kluis, kom nit, gerast, Wien zwakte aan ^thaardje sioot. Gaar, ghjsaard, nieuwen levenslust, Uw kille vijand vlood! Naar bniten, knaap en maagdelijn. In 'tkleed der hoop getoord: Wei spoedig zal het lente zijn, De liefde zingt: ^het dooit! «« HET BEINE HEMELVOCHT. De rots vergaart in haar porfiereu schalen Den reinen danw, die nit de heemlen vloeit En plengt hem weSr in blanke iv^aterstralen Let dal ten best, dat van versmachting gloeit. Ze ^oeijen aan tot voUe HET BEINE HEMELVOCHT. De rots vergaart in haar porfiereu schalen Den reinen danw, die mit de heemlen vloeit En plengt het, dat van versmachting gloeit. Ze ^oeijen aan tot voUe HET BEINE HEMELVOCHT. De rots vergaart in haar porfiereu schalen Den reinen danw, die mit de heemlen vloeit En plengt het, dat van versmachting gloeit. Ze ^oeijen aan tot voUe HET BEINE HEMELVOCHT. De rots vergaart in haar porfiereu schalen Den reinen danw, die mit de heemlen vloeit En plengt het, dat van versmachting gloeit. Ze ^oeijen aan tot voUe HET BEINE HEMELVOCHT. De rots vergaart in haar porfiereu schalen Den reinen danw, die mit de heemlen vloeit En plengt het, dat van versmachting gloeit. Ze ^oeijen aan tot vo Kronkelbeken; Het groen ontspruit, waar zich henr bedding graaf, Daar 't golfgeroisch door 'tloof der oeverstreken Den-veldling roept: "Kom, moede! u hier gelaafdf" Hij naakt, hij proeft: verkwikking koelt zijn lippen, Zijn kraeht herleeft, hij voelt geen matheid meer; Was flus de spade op 'tpnut zijn hand te ontglippen, Hij klemt ze op nieuw en spit zijn akker wedr. 