The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Het was zoo boeijend voor het oor; 'K Verloor me al dieper in gedachten; Nog weet ik niet, hoe — ver van 't spoor — Mijn schreSn zoo hoog me in 't bergwoud bragten: Het scheen me of meer dan honderd jaar Me in droomen was voorbijgevlogen, Toen in H gewolkte, middagklaar, Een open vak rees voor mijne oogen. Het donker Inchtblaauw glom van goud, Zoo vnrig schoot de zon haar stralen; Een Domkerk, allertrotscht gebonwd, Stond in het schittrend licht te pralen; Haar steunden wolken van benefin, Alsof ze op vleuglen wierd geheven, En in den hoogsten Hemel scheen Haar spitse toren weg te zweven. Een vol, plegtstatig klokgegons Klonk lieflijk nit zijn open bogen: Green handen trokken Schomlend brons, 'Werde door een heilgen storm bewogen; 'Was of the storm, dat klokgebom Mij drong door 't innigst merg mijns levens: Zoo trad ik, wanklend, in den Dom, Geschokt door vrees en vreugde tevens. Hoe ik in zijn ruim te moede was... Het faalt me aan woorden, die 't verklaien; Beschilderd toonde 't vensterglas Een reeks van vrome martelaren; Het scheen me of door een woudren gloed Die beelden eensklaps leven kregen: Ik zag een heilgen Vrouwenstoet En Helden Gt)ds door'n bewegen. En 'k viel bij 't altaar op de kni^n, De borst vol liefde en vol gebeden; 'K Had eerst aan 't welf gemaald gezien Een schets van's Hemels zal igbeden, Maar, toen ik 't oog wedr op won slaan, Daar spleet het koepeldak van boven; 'k Zag's Hemels poorten openstaan En ieder voorhang w^geschoven. Wat heerlijkheid ik heb aanschouwd, In stille aanbidding weggezonken; Wat lied me trof, zoo rein, zoo stout, Als nimmer aardsche liedren klonken, Dat drukt geen menschlijk spraaklid uit; Maar wie 't ook gaame ervaren zouden, Zij mogen acht slaan op 't geluid In de eenzaamheid der hooge wouden. Uhland. HET GELUKSKLOKJE. De Koning lag op sterven, daar wenkte hij zijn zoon En drukte hem de handen en wees hem op den troon: ^Mijn zoon! (dus sprak hij bevend) u hoort die zetei thans; ^Onthou nu deze woorden bij kroon en scepterglans. -"Nog denkt ge n de aarde zeker een oord, vol vreugde en lust; ^Heel anders is 't, mijn waarde! wees tijdig des bewnst: ^t Qdvk geeft enkle dro Appels, maar schalenvol het Wee; "In duizend schalen smarte gaf 't Heil me een drop of twee." De Koning is ontslapen: zijn zoon begreep hem uiet: In louter lozenkleoren vertoont zich hem 't verschiet. Hij grimlacht onder 't purper en wil, dat ieder weet, Hoe krankte-alleen zijn vader zoo somber klagen deed. En buiten op zijn bnrgtin, vlak boven H welf der zaal, Waarin hij rust of arbeidt of vrolijk zit aan 't raaal, Laat hij een klokje hangen, dat luid zijn klepel klept, Wanneer zijn hand beneden een koord van zijde rept. Dit klokje wil hij luiden, als hij op 't rijksgestoelt' (Dat het zijn Volk het hoore) zich regt gelukkig voelt: Er zal (vertrouwt hij zeker) geen zon ter kimme gaan. Of 't klokje zal zijn toonen, zijn blijde toonen, zijn blijde toonen. Na volgen zich de dagen; maar wat, in goud getoord, De morgenstond bdoofde, dat brengt hem de avond nooit. Soms grijpt zijn hand de zijde; hem kleurt een blijde bios, — Daar schiet hem lets te binnen, — hij laat de zij we^r los. Eens barst hij uit in vreugde: "mij schonk het Lot een vrind t "Nu loi ik! elk vememe hoe zalig ik mij vind!** Daar brengt hem een vertrouwde de wreede tijding aan: "Vorst I wien ge uw halsvriend waande, heeft heimlijk u verra&n!" Eens juicht hij in vervorver: "mijn liefde wordt verhoord!" "Gelukkige, nn lui ikl Triumf! mijn heilzon gloort!" Daar loont zijn kanzelier hem een onderschepten brief: "De valsche vleit den Koning, maar heefb een ander lief. De Vorst kan 't leed verzetten: in vrede bloeit zijn rijk: "Nooit is zijn sch." Atkist ledig; geen magt zijn magt gelijk; Hem hooren vette beemden en wijngebergte en woud; Hem dienen wakkre mannen, wier vUjt zijn akkers bouwt. En, naar zijn venster stappend, beschonwt hij hais en hut, Zijn volk — het schijnt gelukkig: zijn zorg is niet onnnt, Dit doet hem goed aan 't harte: welaan dan, bUj geluid! Diar dringt een schare binnen en gilt het angstig nit: Heer Koning I Ach, zie ginder dien zwarten rook, dien brand I 't Zijn onze stulpen, Koning 1 de vijand viel in 't Land!" " "Vervloekte plnndraars!" " bruit hij, het oog van woede ontgloord; Zijn vuist grijpt  immer zwijgt het stille, het klokjen op het dak. En, kleori hem soms het voorhoofd van lets, dat zweemt naar vreugd, Het is of 't oude klokje ter naauwemood hem heugt. Doch , toen nu , Week en krachtloos , de Vorst op sterven lag , Daar hoorde hij voor 't venster gezucht en weegeklag. ^ Wat (vraagt hij) mag dat wezen?'* Zijn onde lijfknecht schreit : ^Ach , Vorst ! de Kindren jamm'ren nu Vader van hen scheidt."' ^ "Mijn Kindren , laat ze komqn ! — Was ik hun dan zoo waard?"" — ^Kon, Vorst! hun bloed u redden, er werdgeenbloedgespaardi" Uaar stroomt de volksdrom binnen, in stille, stomme smart, Om eens nog hem te ze^nen, den koning van hun hart. ^Gij mint mij dan, mijn Kindren?" — " "Ja! innig!"" snikt de schaar. De Vorst rijst op van 't sterfbed, staat als een Heilig daar, Blikt dankend naar den Hemel, en grijpt de koord en luidt En, met een lach op H wezen, blaast hij den adem uit. Setdl. / DE FEE VAN HET ZUGERxMEER Te Zug ' , waar het meer op het oevergroen stait , Yerheft zich niet zdden een wonder geluid, Als klonken er klokken met plegtig gebom, Als zong er een orgel omlaag in de kom. Te Zag, op den bodem van 't yloeijend azunr^ Daar schemeren daken en toren en muor; Ook ziet er de schipper, bij wolkeloos we^r, Gedaanten bew^n beneden in H meer. Dan legt hij de riemen een wijl in de boot £n kruist zich en prevelt — den schedel ontbloot: "Zend, God! bun uw vre4, wie dees diepte bewaart! Waama hij den vreemdling het wonder verklaart. Hel vonklen de waatren van 't licht van den trans; Maar de oogjes der Fee overtroffen ze in glans: Zij gluurde uit de plassen; haar boezempje jo^; Ze minde den zoon van den Baadsheer te Zug. Zijn zong hem een lied, waar het harte bij smelt; Yerrukt hiel de knap haar in de armen gekneld; Pas wond zich de scha&uw om den Rigi weer been. Of liefde bragt beiden op d'oever bijeen. I Zuff. De in dit woord heett den klank van ons oe. DE FEE VAN HET ZU8SBHEEB. 311 Hoe vlag was bij 't kozen dan de avond vergaani Hoe snelde het maantje ten top van hear baanl De sombre Pilatns — wat l^e hij gaanw Zijn nachtlijken dos af van nevelig graauw! Terwijl dan de Morgen langs ^t watervlak gleS, Yerguldde hij traantjes in de oogjes der Pee; Want, achi ze moest scheiden, terug naar het diep, Waar 't harde bevel van haar vader ze riep. Doch's avonds — Dann darfde ze op uit den vloed, De wachtende knies der min te gemoet. Zoo vlogen de weken, de maanden daarheen, Tot ze eens er met blikken, vol kommer, verscheen. Liefdel (zoo kreet zij) wat baart gij me een smart I Kom, dierstel voor 't lest n gedrukt aan mip hart! Ze zuchtte, ze weende, ze weende, ze omvlocht hem zoo te^r En drong naar het water, als trok haar het meer. "Mijn vader, in 't vloedgebied meester en vorst, Ontdekte het teedre geheim in mijn borst; "Hij vroeg me, ik beleed het; — afgrijsselijk lot! "Mag nimmer n weSrzien, zoo luidt zijn gebod. "Middel? " " "Wat middel? " "Zeg het me snel! "Zoo 'k u maar behoude, Is het ergste mij well?" "Ga 't meer met mij in, mijn geliefdstel mijn all "Yerzel me in mijns vaders paleis van kristal." "Vergie u I dat zweer ik 1 en stikk' mij de vloed! "Met u aan het harte te sterven, is zoet! "Veel liever, waar gij zijt, gesluimerd in 't graf, "Dan kwijnend geleefd hier op aard van u af!" " "Wat spreekt ge van graf!" was hear jnichend bescheid: "'t Is levensgelnk, dat omlaag u verbeidt; "Wij minnen er eeuwig met jengdige Inst: "Drink, lievert, dit vocht en verzel me gerust!" Ze hing in zijn armen: hij knste de Fee, Zag eens nog ten hemel en flnisterde een be6; Toen bragt hij de schaal aan zijn lippen en dronk; Daar kringden de goljes; het paartje verzonk. En, als hij weSr opzag, gedaald tot den grond, Daar schitterde een stroomparad In the rond; In 't slot van kristal zat de Koning ten troon En stak hem de hand toe en noemde hem Zoon. VolvroKjk vervloog nn voor 't minnende paar In welden en feesten een jaar en een jaar; Er kwam slechts een wolkjen in's jongelings oog, Wen 't Alpenlied klonk nit de bergen omhoog. Maar bomden de klokken aan d'oever van 't meer, Dan sloeg hij 't mijmien en 't hart deed hem zeer; De klokken van 't kerkje, waarin hij voorheen, Geknidd bij zijn moeder, als kind had gebe^n. DS FBB VAN HET ZUOERHSEB. 318 Dan zas: hii die teedre: zii zocht hem, ze kreet: Zijn vaL vergrijsde en verging van het leed; Zijn brooders, zijn zosters... achl vrachU Oss veijoeg Zijn liefde die  Liefde 't niet vindip Geen oog, dat het oog van het harte yerwint! De schooner doorgrondt, wat den dierbare pijnt, En balsem is klaar voor de wond, die hem schrijnt. Ze pat van het bronnat, dat onder den vloed Het leven bewaart in het menschlijke bloed, En brengt het in 't nachtnur, van niemand aanschouwd, Naar Zug in de straten op deoever gebouwd. Die straten — d^ woonde 't beminde gezin — Dddr de ouders en magen haars lievelings in; Geen wel, die er vloeide, of ze leegde ze in 't meer En 't vocht uit de tooverbron vulde ze we^r. En's morgens, toen ieder zich laafde aan zijn put, Daar kraakte de bodem, gescheurd en geschud. En Hatten en kerkjen en al wat er was, Het zakte, ongedelder, naar omlaag in den plas. Toen waren ze blij we^r te zamen vergaftrd. Die vroeger elkander zoo liefden op aard; Sinds leven ze vrolijk en vredig bijeen, Een hemel van wateren over hen heen. Van daar die geluiden, dat zwellend akkoord, Te Zug uit de diepte der plassen gehoord, Als slaakten er klokken heur plägigen galm, Als zong er een orgd een lieflijken psalm. Yan daar, dat omlaag in bet vloeijend azaur Zich daken vertoonen en gevd en munr; Yan daar, dat de schipper bij wolkdoos we^r Gedaanten ziet schemeren onder in ^t meer. J. B. Rousseau. V DE WRAAK. Ginds in dat burgslot, te Midden der stroomen, Huist er een geest, die er jammert en klaagt; Eens in bet jaar, als de nacht is gekommen, Toont zich de schim der rampzalige maagd; Uor en de nacht, toen ze wreed werd geveld. Beft de grize kronijk bet vermeld. "Weil, vau mij zult ge nimmer verwerfen: "Kweil, ik ben bier uw weilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweilweil Klinkt een noodgil; — bet licbt is gebluscbt. Stil rolt de nacht weer op water en veld. — Z66 beft de grize kronijk bet vermeld. 'T Eeit bleef bedekt; — maar bet volk zag met ijzen, Dagsdaaraan 't wilde gelaat van bun Heer. Doodscb werd de burg: geen aandoenlijke wijzen Zong er de luit in de schemering meer: 'T Nachtgebroed krijscbt er of 't onbeil voorspelt. — Z66 beft de grize kronijk bet vermeld. Twee vreemden komen den slotvoogd bezoeken, Stappen de zaal in en sluiten ze digt: 816 DB WBAAK. Kort is hun toeven: — daar keeren de kloeken: Woeste voldoeniBverraadt han gezigt: Bloedige moordpriemen houden ze omkneld. — Z66 heeft de grize kronijk het ver "Is hij wel doodlik — door 't harte gestoken?" Rüster de jongste zijn broeder in 't oor: "Yrees nietl het zusterlijk bloed is gewrokeni "Tot het gevest ging mijn ponjaard er door: "Waar hij ze moordde, daar ligt hij geveld." — Z66 heefib de grize kronijk het vermeld. "Nu ons gerept en de vloekbent ontkomen!" "Meer is ons pad!" — en, met meedigen blik, Storten zij beiden zich nedr in de streomen, Achter zich latend verwarring en schrik: Dra zijn ze's Graven trawanten ontsneld. — Z66 heeft de grize kronijk het vermeld. Maar in dat slot, dat de watren omzoomen, Huist nu een geest, die er jammert en klaagt: Eeus in het jaar, als de nacht is gekomen, Toont zich de schim der rampzalige maagd; H Uur en de nacht, toen ze wreed werd geveld. — Z66 heeft de grize kronijk het vermeld. Luioi Cakrek. EDWIN. EEN TOOVERSPROOKJE. In Arthurs rijk, voor jaar en dag, Toen 't veld nog's nachts de dansrreugd zag Van Elf en Tooverge Leefde in een aelegen vlek Een knaap, wel braaf en gansch niet gek, Maar juist niet fraai van leest: Want achter langs zijn schouders op Verhief zich (als een heuveltop) Een uitwas lomp en log; Nataur, als 't wel zich aanzien liet, Bestemde hem tot minnen niet Maar Edwin minde toch. Hij hiel van Emma, 't liefste kind! O! Had haar oog, voor 't buitenst blind, Gezien op 't hart-alleen! Maar neen! Sir Thopas bood zich aan, Een mooije zot, vol eigenwaan. En slaagde wel, zoo 't scheen. De borst doorvlijmd van wanhoopspijn, Zwierf Edwin in den maneschijn. Waar 't woud zijn takken vlocht, Totdat hij voor een bouwval stond, Een eenzaam slot, reeds half Te grond, Door FeeSn's nachts bezocht. Het uur was laat; hij mod en mat; Green stulp nabij en ver de stad: Hij weet zijn w^ niet meer; Met loomen stap en droeven zin Dwaalt Edwin de oude burgthal in En vlijt bij 't pnin zich nefir. Nauw ligfe hij, of een windvlaag fluit; De bodem schokt; de poort, ontsluit Met daverend geknal; En eensklaps schijnt de zaal in vuor, Zoo straalt het licht van trans en muur Uit zilver en kristal. Hij hoort gedruisch en voetgestap. Has stemgemengel, drok gesnap, Dat na en nader koomt, En nn — een vreemd gezigt voorwaar! Daar ziet zijn oog een Elfenschaar, Die dartlend binnenstroomt. Zoo firaai een stoet, zoo weidsch getoord, Neen, lieve Dames I zaagt ge nooit, Wat feestvloer ge ook betradt; Hun schonk het veld zijn edlsten gear. EDWIN. 319 De bloemgaard weefsels, rijk in kleur, De zee haar perelschat. De knaap keek half zijn oogen uit, Toen een, wien 't kostba arst kleed omsluit, Dus, luid en dreigend, vraagt: "Wat stervling schuilt er hier? Zijn zucht "Is merkbaar in onze amberlacht: "Wie, die zoo dol zich waagt?" Spijt tooverspel, in 't harte kloek, Bees Edwin daadlijk uit zijn hoek En trad rooroit in 't licht. "Zie hier mij! (sprak hij) 'k ben genist: Mij bragten list noch dwaze lust Bij 't geen gij hier verrigt: "Juaj "Neen I smart slechts... liefde, wreed veracht "Daar hebt ge 't, wat in 't hoist der nacht "Mij herwaarts dolen deed!" "Goed! (klonk het nu) Gij spreekt opregt: "En hem, wiens tong de waarheid zegfc,  beetren, wat u schaadt: "Geniet met ons I wees vrolijk thans! Terwijl ik met mijn eg& dans, Zij mijn lief kind uw maatl" " Toen wenkt hij even — en een vloed Van toonen golft er, rein en zoet; Hij met zijn 't waist voor; Men volgt in 't rond, 't hupt alles mel. En Edwin met de lie&te Pee Zwiert fiksch de feeatzaal door. Na 't blij getrippd, riep een disch, Van 't fijnste vol, dat denkbaar is, De gasten om zich been; De scbotels dienden zelv' hnn schai, De kruik sebonk zelf bet keorigst nat; Men wenschte maar, 't verscben. Het nageregt bragt scberts en boert; Er werden grappen nitgevoerd: Geen, die niets koddigs had, Dees zong of sprong voor 't Vorstenpaar. Die schiep zicb om, zoo zot, zoo raar, Dat elk te proesten zat. Ten laatste kwam Bobijn, een goitl Hij rekt — rekt tot bet dak z ich uit, Bukt, als de wind zoo vlug, Grijt Edwin, wipt hem van zijn stoel En bangt hem, onder 't vreugdgejoei, Omhoog vast bij zijn rug. "Dat's knap I (riep Edwin uit de lucbl) Docb slaak me nu; elk zag de klucht: "Gij spreidde uw kunst ten toon!" Maar go^lijk wenkt de Yorst hem toe: "Geduld een poos; wees wel te mod; "'t Is voor uw best, mijn zoou!" DaarmeS was 't Elfenfeest gedaan; Men hoort het kraaijen van den haan; De morgenschemer gloort; De rakwind, die den blijden trein Eerst aanbragt, blaast nu ^t aftogtsein En open giert de poort. Op eens staift alles nit de zaal; Op eens dooft lamp en fakkelpraal; De knaap ligt Op den vloer; Zijn blik staart rond in 't ochtendgraanw: Is 't waarheid (hij gelooft het naauw) Wat hem van nacht wedrvoer? Hij rigt zich op: wat rijst hij vlagl 't Was nooit zoo luchtig op zijn rug; Hoe vreemd! hij zoekt, hij tast... O Vreugd! 't is weg, dat haatik pak; Zijn tong, die stout de waarheid sprak, Ontdeed hem van dien last. Hij gaat; hij zweeft meer dan hij gaat: Hij komt in 't vlek: men hoort... men praat... 't Grerucht verspreidt zich snel: Mooije Emma ziet den borst (zoo stout El 322 EDWIN. Als braaf en suedg) thans kloek gebouwd, En ja, z66 mag ze'm wel. Naattw hoort Sir Thopas 't gansch verslag. Of bij moet zien wat Edwin zag; Zijn waan bedwong zijn vrees: Toen de avond viel verliet bij 't vlek; Hij zocbt bet pad en vond de plek, Waar de oade slotmuur rees. Terwijl hij wegkrupt, rilt en wacht, Daar bruit de wind weer door de nacht En scbokt bet grijs kasteel; H et licbt vlamt op, als Edwin zei, En bonderd Feeen gaan ten rei Bij lieflijk barpgestreel. De Jonker kijkt met bangen blik; Hij gluurt... maar flaauwt bijkans van scbrik Op at hooien van dees taal: «Een menscb is bier! wij zijn bespied! ^lets laags, iets sterflijks, angst zoo ^t biet. "Besmet de lucbt der zaal!" Van doodzweet klam en bleek als doek, Krijt Thopas pijnlijk uit zijn boek: "Genade! wees niet boosl "Het lot beeft scbnld en niet mijn wil; "'k Verdwaalde bier; de nacbt was kil, "Ik scbuilde voor een poos!" EDWIN. 323 "Zwijg, lafaard! (klinkt het eens zoo fd) " "Wat hier u heeutrok, weet ik wd: " "Woudt gij ons foppen "Beef, zotskap! Beef, voorwaar, gij moogti... "Wij hebben magt op u, gij loogt: "Uw straffe... ze is nabij!" Met een kwam Will, die Elf, zoo kwaad! Die d'armen landman's avonds laat Door dwaallidit lokt in 't veen; Hij greep den leug'naar in den nek En hing hem, als een stuk rookspek, Waar Ed¥mi hong voorheen. Inmiddels gaat, bij dans en zang En snarenspel, het feest zijn gang; De disch wordt opgezet: Men eet, men schertst, men drinkt een toog; Sir Thopas aan zijn kram omhoog Aanschouwt de gansche pret. Zoo zweven de uren dartlend voort, Tot haangekraai de vreugde stoort; Nu loeit er weer een vlaag: De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los, die Thopas bind De luister dooft, de troep verzwindt, De band schiet los T, Hij plötz in 't Zand omlaag. Dér wacht hij tot den voUen dag, Slupt weg toen, ijlt zoo snel hij mag 21* 824 BDWIN. En waant zijn leed voorbij; Maar wee I wat yoelt hij? welk een wigtl Het pak, van Edwins rug geligt, Dat leeUjk pak draagt hij. T. Paknsll. "^ ONAAS ROTS. Geen gqlTje kralt, geen windje fluit, Het schip ligfc stil, als rustte *t uit; De kid verschnift niet van haar plaats, Het zeil hangt slap aan spriet en raas. In 't effen vlak schuilt Onaas rots, Door schnim verraden noch geklots, En Onaas klok wankt been noch wedr, Zoo weinig rijst en daalt het meer. Die klok is dd&r (bij vroom gebed) Door Aberbrothoks Abt gezet; Haar draagt een boei, die, zwalpt de vloed, Zich schommelt en ze luiden doet. Verschuld het rif in 't gol%edein, De zeeman hoort het klinkend sein En wendt het roer — den nood ontsnapt — En zegent Aberbrothoks Abt. De zon scheen lieflijk heel den dag, 'Was alles vrolijk wat men zag; De meeuwen kliefden blij de Incht, Te zamen dartlend in haar vlngt. Op 't groen van H spieglend waterpad Leek Onas boei een zwarte spat; Sit Balph, de roover, op zijn dek, Bespeurt van ver die donkre plek. De lente zet hem 't hart in vuur, Hij zingt en fluit en heefk geen duur En glimlacht of hem entschuldt; Maar de ondeugd kent slechts booze vrengd. Komt, jongensi (roept hij eensklaps luid) 'De boot in zee, de riemen uit 'En fiks geroeid naar Onas rots! 'Ik speel den vromen Abt een pots." De boot daalt onverwijld van 't schip: Ze roeijen, komen bij de klip, Sir Balph bnkt lustig overboord; Z In dolk doorklieft de klokkekoord. ONAAS BOTS. De klok zinkt borlend naar den grond; Sir Ralph, een grünslach om den mond, "Wie (ropt hij) hier nu komt voortaan, "TaX 't zegenen wel laten staan!" Sir Ralph, de roover, zeilt weer heen. Hij schuimde jaar en dag de zeigen En, rijk van wat hij kaapte en stal, Wendt hij op 't eind naar Schotlands wal. Dddr zal hij van zijn snood gewin Nu leven naar zijn wulpschen zin En toonen, dat bedrog en roof Het verder brengt' dan vroom gesloof. Wat dikke nevd rolt daar aan! Zij zien de zon niet ondergaan. De wind, die forsch heeft rondgesnord, Ligt doodstil, nu het avond wordt. De roover tuurt, op 't dek geplant De grauwe mist verbergt het land, 'T Gaat beetren, (zegt hij) 'k zie van veer De maan, die opkomt nit het meer. "Is it not de branding? (bromt er een) "We zijn nabij de kust, zoo 'k meen." "K Won, (z^ zijn maat) dat ons 't geronk "Van Onas klok in de ooren klonk." ONAAS BOTS. 327 Al zwijgt de wind, nog zwalpt de zee; De stroom is sterk en sleept hen med; Daar stoot de kiel, daar barst het schip; Ze stranden — GrodI — op Onas klip. Sir Balph, aan schrik en angst ten bait, Bokt, vloekend, zich de haiien nit: De golf breekt in met hoi gedruisch, Het schip vergaat met man en muis. En 't is den roover, daar hij zinkt, Of diep in zee een klepel kUnkt; Of Onas klok zijn nitvaart meldt Ein helsch gelach 't gelni verzelt. SOUTHET. LADY CLARA. Lord Ronald Zat met Lady Clara Lieder gesprek; thans gaat hij been. Lord Ronalds nicht is Lady Clara En morgen snoert hen de Echt aaneen. 328 LADT CLARA. Hij mint mij niet om rang of titd, Om geld noch goed verkoos hij mij; Hij mint alleen mij om mij-zelve En dat is zoetf" zoo mij-zelve En dat is zoetf" zoo mij-zelve. Daar komt haar voedster aangestrompeld; "Wie ging daar uit?" vraagt de oude vrouw. "Mijn neef, Lord Ronald I" is het antwoord; "En morgen leidt hij mij ter trouw." "O God zij lof (zegt de oude Lijsbeth) "Dat alles zoo naar wensch geschiedtl "Want al uw rijkdom hoort Lord Ronald "En gij — zijt Lady Clara niet." " "Wat dwaze taalf lacht de eedle Jonkvrouw: "Mijn goede Lijsbeth, zijt ge ontzindp "God hoort mij!" "fluistert de oude voedster; "Waarachtig is til gij zijt mijn kind. "Ik zoogde's Graven eenig spruitje; "Het stierf, het wicht; 't is heilig waar! "K Begroef zijn dochtertje als het mijne "En sedert gij door voor haar." " "Moeder! gij hebt slecht gehandeld, — "Indien dat waar is! — bijster slecht, "Dat gij den braafsten man op aarde "Zoo lang beroofdet van zijn regt." "Lijst CLASA. 829 "Sta, kindliefl (munnelt de oude Lijsbeth) " "Bewaar 't geheim, zoolang gij leeft; "Uw gansche schat boort toch Lord Bonald, " "Als de echtband u vereenigd heeft." " "Neen! ben ik beedlares geboren, "Geen leugens! dat bij dan bet weet! "Ontstrik dit balssnoer van juweden, "Ontdoe mij van dit "Sus, Sus, mijn kind I (mort de oude Lijsbetb) "Bewaar 't geheim, zoolang bet kan." "Neen, nimmerl — en nu zal ik weten, "Wat trouw in 't bart woont van een man." "Sua, sua! wat trouw! (zucbt de oude Lijsbetb) "Zijn regt... Akkiy dd^op zal bij staan." "En 't bebben ookl (zegt Lady Clara) "Al zou van nacbt mijn sterfiiur slaan." "Geef dan uw moeder 'nen kus toch." "Mijn kind, ik faalde — maar voor ul" "o Moeder! (zegt de Jonkvrouw) moeder! "Hoe wonder klinkt die naam mij nu! "Nogtans ontvang deez' kus, mijn moeder! "En leg uw band nu op mijn "En geef me uw zegen, eer ik ga." Zij kleedde zich in saaijen kle^ren, Green Lady Clara was zij meer; Zij giTig — in 't hair een enkel roosje — De heuvlen op, de heuvlen neSr. Uit de oude burgtpoort kwam Lord Ronald: "Hoe, Lady Clara, dus verkleed! "Foei! in boerinnedragt, gij schoonste, "Die eere aan vorstlijk purper deedt!" "Verschijn ik (z^ ze) in boersche kle^ren, " "'t Is, dat mijn stand die dragt gebiedt; "Wants ik ben arm en laaggeboren " "En Lady Clara heet ik niet." " "Waartoe die scherts?" hervat Lord Ronald, "U hoort mijn hart, dat weet ge wd: "Waartoe die scherts?" hervat hij vleijend; "Yerklaar me toch dit raadselspel." En fier en moedig hief zij 't hoofd op, Zij keek hem scherp in 't oog en strak. En bragt hem woordlijk alles over, Wat de oude voedster tot haar sprak. Lord Ronald lachte los en vrolijk, Hij knste haar met te Ein zijt gij (sprak hij) arm geboren "En ben ik de erve en 't naaste bloed; "Ell was mijn wettig regt me onthouen "En al nw goed hoort mij dat nog! "Welaan! dan gaan wij morgen trouwen, "Zoo bUjft gij Lady Clara toch." A. Tenntson. HET GOUDEN HOEDJE. "Kpmt, echte gezellen, wat kostlijks gewonnen! "Dat hoedje van gond, dat zijn stralen daar schiet! "Doch, mannen, voorzigtig! niet roekloos b^onnenl "Zoo 't vroawtje de baas is, vermoeit u dan niet! "De brag, die men op moet, heeft wondere grillen; "Wie t'huis niet regeert, dien bedankt ze te tiUen!" Zoo noodde — voor etiijke honderden jaren — Graaf Kunibert alle getronwden in 't rond; Hem was in de breinkas het denkbeld gevaren, Dat hij slechts het huislijk regeren verstond; Al de anderen, durfde hij staande te houen, Vereerden, gezeglijk, den wil van hun vrouwen. Bestraald van de zon, hing het hoedje te gloren Aan eene der tinnen van 't graaflijk kasteel; HET GOUDEN HOEDJE. De gracht, die zich slingerde om müturen en toren, Was breed, maar het water wat troebel en geel; Een bruggetje, sierlijk er over geslagen, Wees 't pad aan den held, die het hoedje wou dragen. Dat bruggetje — melden de grize legenden — Een toovenaar wrocht het zoo raar in elkaar, Dat mans, die 't gezag des pantoffels ontkenden, Zijn yloertje bewandelden zonder gevaar; Maar droeg men de kleuren der vrouwenvazallen, Dan was men gedoemd in het water te vallen. Yan rondom verschenen er armen en rijken; De vlakte was zwart van het momlend gewoel; Niet 'n of hij dacht met den prijs te gaan strijken f De gretige blikken gestrekt naar het doel: 't Wou al maar de  bepalen. En hij, die Fortuin nommer den had te danken, Smeeting dankend mantel en zwaard in het gras; Een kuitflikker sloeg hij en wipte op de pknken, Doch dadelijk kraakten en sprongen ze als glas; Hij greep wat hij kon; het was moeite verkwisten: "Plomp!" bromde de gracht, waar de knechten hem vi^ Men schaterde in koor, toen het proe&tnk mialukte: "O ZiV was de groet, waar de drenkling verscheeti- Met schoof zich van zelven, te midden der drokte, Het toovergetimmert' wefir netjes ineen. Het GOUBSN HOEDJS. 333 Grereed, wie er volgde, den toegang te schenken En, was hij niet plois, uit de gracht hem te drenken. Dat onheil wedrvoer aan een tw Eedee — aan een derde — Aan waaghals op waaghals, — ik weet niet hoeveel; Zoo kwam er niet een met zijn nommer te berde, Of fins was een milde verkoeHng zijn deel: Watdigterofverder^watvroegeroflater, Ze sprongen om beurten, als kikkers, door 't water. In ''t slot nit een raam bij zijn egk gelegen, Verlnstte de Graaf zich in 't koddig tooneel. '^Zie, liefstel" zoo sprak hij en lonkte haar tegen: ^Die sukkels gaan alien in 't eigeu gareel: ''Nu dien ik wel zelf eens die bmg te bewandlen , "Ten blijke, dat ik toch als baas weet te handlen." " "Dit doet ge:" dus aiitwoordt dat roosje der vronwen: " "Men weet, gij zijt baas; vergenoeg n daarme^. " "Uw regt is erkend en ge knnt er op bouwen, « "Maar 't Lot en het Regt zijn niet immer in vred : " "Wie heefk al de plans van dien toovraar doorkeken? " "De Duivel is boos ! wees beducht voor zijn treken ! }9 it "Neen, wijfje! nn wil ik, nn moet ik er henen, "Want (foeil) gaf ik toe, voor uw dringen te zwak, "Dan ware mijn glorie ak meester verdwenen "En ik, als de rest, zat dan onder de plak: "Dat nimmer! dat nooit!" — en hij vloog naar beneden Om H bruggetje gaauw in triumf te betreden. 334 EST GOUDEN HOEDJE. De schoone Gravinne — wat mogt ze wel voeleu? Wie weet hetP ze scheen zoo goedaardig en zacht, De weusch van heur gade haar liefste bedoelen. En echter... maar dwaas, wie geen praatjes veracht! Was thans in haar oogjes de kommer te lezen, 'Gold toovren! — wat vrouw zou er ddn ook niet vreezen? De neus in den wind, trad de Graaf door de scharen: "Zijt alien gegroet, van wat rang, van wat oord! 'Wel mans! wat een een mag mijn hoedje wedrvaren! "Hoe tronw kwam men op door de roemzucht gespoord! "Wiens beurt is hetP — Dappren, we^r lustig begonnen! "Op! wakker de brug op en 't hoedje gewonnen! "Hoe! doofb nu het vuur, dat zoo kostelijk brandde? "Geen kikt or of mikt er: is alles hier slaaf? "Voor 't manvolk (jandoppie!) waar 't eenwige schande! "Wischt niemand de vlek? — Nu, dan Doct het uw Graaf? "Komt! maakt n gereed den verwinnaar te kroonen!" Zoo vast als een rots gaat de brug zich vertoonen!" Dus liet zijn onwrikbre gerustheid zich hooren; Hij stapte op de plank, als een waskaars zoo r^, En (wonderbaar!) hdm scheen het voorr^ beschoren, Tot nog toe door 't bruggetje aan alien ontz^d; De binten, die vroeger zoo snel zich begaven, Nu blijven ze roerloos als ijzeren staven. De helft is hij over — drie vierden alreede, Hij knikt en hij knipoogt en lacht zoo te vreSn: Hie ekele schrede vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij klemt, Hie ekele schre^ vli^ de brug weer uiteen: Een stijl, die hij k Schudt hem af in de plassen Dér spartelt hij rond met de vreemdste grimassen. Men proestte en men joelde, dat de aaid er van dreunde; Zoo glad als een paling, ontkroop hij de gracht; Toen wreef hij het kroos uit zijn oogen en steunde: Ook ik in dien poel! wie had ooit het gedacht! "Zoo wil dan het Lot, dat, hoe knap wij ons weren, "De vrouwtjes — toch knapper nog — t'huis ons rèren! "Nog!" Mooi Elsje boog het hoofdje ne^r, Geen braidje nog, geen vr^ster meer: Zij dwaalde droef aan 't eenzaam strand En dacht aan Huig in 't verre land. Er kwam geen zeil uit zee gevlogen, Of zij keek uit met kloppeud hart; Maar telkens was haar hoop bedrogen En dieper drong de vlijm der smart. H "O Wouden, (zong ze) thans berooid! "Ik beef aLs weSr u 't loofkleed tooit. "Lief meesje, dat het voorjaar prijst! "K Zal weenen als uw liedje rijst; "Want dan, niet langer meer te doeken, "Vont mijn schande zich aan 't licht; "Een koude wereld zal mij vloeken "En k lees den smaad op elk gezigt. "Maar bragt, met blad en bloemengeur, "Hem 't voorjaar weer, om wien ik treur, "d'Ontrouwe, die zoo diep mij grieft, "O! Kwam hij, teeder als voordezen, "En knste' hij zijn kindje en mij; "Wat zou die lente heerlijk wezen! "Hoe zoet der vooglen mdodij!" Nog had geen groen he Tveld verjeugd, Toen Elsjes angst verkeerde in vrengd; Daar vierde een brik het ankertouw, Met Huig aan boord, nog tedr en troaw; Hij had zijn Elsje niet vergeten; Ze was uit liefde zwak geweest; Nn moest zij ook zijn vrouwtje heten: Ze hidden spoedig broiloftfeest. Ch. Hackat. DE GRAAF VAN HITA. Si el caballo vos hau mueri. Subid, rey, en mi caballo. Rom. gen. "Koning! is uw ros bezweken, "Neem het mijie: spil geen tijd! "Kezed u helpen in den zadel, "Zwak en bloedend als ge zijt: "Hef den voet; zie hier den beugel; "Zoo! mijn hand tilt d'andren voet. "Red u: de oorlogskans liep tegen; "'S Vijands drom rukt aan: maak spoed! "Op mijn hengst knnt ge u verlaten, "Geef gerust den teugel vry; "Zet de sporen in zijn zijn zijden "En bekreun u niet  mijne grijsheid ziet, "Dat ik, eer en pJigt vergeten, "In den nood mijn Vorst verliet. "Neenl nooit werpt een Spaansche vrouwe "'t Scherp verwijt me in 't aangezigt, "Dat ik levend kwam van 't slagveld, "Waar heur g& gesneuveld ligt. "Vorst! bescherm mijn kleinen Diego, "Vul de vaderplaats voor mij! "Vaar- vaarwel voor 't laatst, mijn Koning! "Dat de Hemel met u zij!" Zoo sprak tot Don Jan den Eerste Hitaas ridderlijke Heer En hij wierp zich in de drommen Om te sneuvlen in 't geweer. Naab wet Spaansch. DE LELIFIN VAN HET MUMMELMEER. In 't Mummelmeer, het donkre meer, Veel lieve lelies bloeijen; Ze Wieglen zich en spieglen zich Bij 't glückliche zennen zennen zieht, Maar, als de nacht op de aarde zinkt, De voile maan aan 'i luchtwelf blinkt, Dan klimmen ze uit de wellen, Jokkvrouwen, niet te tellen. Het windgesuis, het golfgeruisch Smelt zaam tot dansakkoorden; De leliemaagden reijen zich En zweven langs de boorden; Ze zieren rond, bevallig, slank, Het aanzigt wit, de kleedren blank, Tot dat het bleek der wangen Door blosjes wordt vervangen. Maar hoor! de storm rnkt loeijend aan, Het bergwoud staat te beven, Er schuiven wolken voor de maan En vale schimmen zweven: Al wilder — zonder maatslag thans — Al wild en wilder giert de dans En vale schimmern zweven: Al wild en wilder giert de dans En ruige kop steekt, drupend, op Van uit het golfgeslinger En hoi, gelijk Een donderknal, Weg, weg van de overzoomen: "Keert, daran, in de stroomen!" De dans houdt op; de maagdenrij Verbleekt, al droef en droever: Komt, vader roept!" zoo znchten zij; De daglucht waait langs d'oever!" Nu wijkt het laatste nevelgraauw, De zon is op, de trans wordt blaauw, De lelies wieglen weder In 't meervlak op en neder. A. ScfUlETZLEK. DES GOUDSMIDS DOCHTER. Een goudsmid zag zijn winkel rond, Waar menig pronkstuk hing, "Het beste kleiiiood, dat ik vond, "Dat zijt toch gij, Helene! 'Mijn kind, mijn lieveling!" Daar kwam een ridder, jong en fier, 'Mijn waarde goadsmid, hoor eens hier; 'Maak Mij een kostbaar kransje: "'T Zal voor mijn bruidje zijn." En toen bij perl en edelsteen 'Voltoide kransje lag, Daar lei, gansch droef te moe, Heleen Het even op haar lokjes, Terwijl geen mensch het zag. "Ach, dnizendmaal gehikkig zij, 'Wier hoofd dit kroontje draagt! "Ach, schonk die lieve ridder mij "Eeu kransje slechts van rozen, "Nooit was er blijder maagd!" De Ridder kwam, bekeek den krans, Bekeek hem menig keer: "Best, waarde goudsmid! maak me thans "Een ring van diamanten, "Dien ik mijn bruid vereer." En toen het ringetje, voltooid, In 't licht te flonkren lag, Daar schoof Heleen, zoo droef als ooit, Het halfwege aan haar vingertje, Terwijl geen mensch het zag. "Achy duizendmaal gelukkig zij, "Die dezen bruidsring draagt! "Ach, schonk die lieve ridder mij "Slechts eine van zijn lokken; "Nooit was er blijder maagd!" De Bidder kwam, bezag 't kleinood, Er was geen zorg gespaard: "Uw kunst is, waarde goudsmid! groot; "'t Zijn keurige versiersels, "Mijn beeldschoon bruidje waard. "Maar 'k zag zoo gaarne eens hoe "Mooi meisje, gun het mij! "Mag ik mijn liefjes bruidsiera "Eens even aan u passen? "Zij is zoo schoon als gij." DES OOUDSMIDS DOCHTER. 343 'T was Zondag; 't minlijk maagdelijn Had dabble ssorg besteed Om glad en net gekemd te fcijn En in de kerk te komen In haar bevalligst kleed. Bekoorlijk schaamrood stond zij daar En sloeg haar oogjes ne^r; De Bidder stak ze 't kransje in 't hair, Schoof 't ringetje aan haar vinger En drukte 't handje te^r. "Hdeneliefl de scherts is uit; "Dwaal, dierste, langer niet; "Gij zijt die allerschoonste bruid, "Voor wie ik 't sierlijk ringetje "En 't kransje maken liet. "Gij wiest hier op b" "Van diamant en gond; "Dit moest u 't voorbeduldsel zijn, "Dat ge eens, omglansd van eere, "Mijn heil volmaken zoudt." Uhland. AN Mr. H. A. SPANDAW. MET EEN EXEMPLAAR DER "dICHTBLOEMEN UIT DEN VREEMDE." Aan de Eer van Orunoos wal, Oud-Neerlands fieren zoon; Den groenen Pijn van 't Noord, met wintersneuw bestoven; Den Bard, die half een eeuw geboeid hidd aan zijn toon. Den Priester, die vergrijsde in dienst van 't goede en schoon, Aan Spandaw wordt dit loof, geplukt in vreemde hoven, AI3 hulde van het hart eerbiedig aangeboon. Rotterdam, 19 Maart 1852. (Vad. Letteroefeningen. Aug. 1858). EINDE VAN HET EER8TE DEEL. TWEEDE DEEL Mr. a. Bogaei GEZAMENLIJKE DICHTWERKEN UITGEOETEN DOOB Dr. NICOLAAS BEETS Tweede Deel HAARLEM A. C. KRUSEMAN 1871 Gedrukt m Gebr. ran AAperea van der Velde, te Uaarlen. INHOUD VAN HET TWEEDE DEEL. hWr.. Be Open Kerkdenr 1. Asn Tollens. B^ de nitgave z^ner "Laatste gediehten" 4. Het Metalen KroU. (27 Aagoatiu 1856) 6. TaUeni l-i. Am M "Unfroin" Louisa Petiten, by defending van het diehtntuk, getteld: Tollens 24. Aan de Verdedigen yan Antwerpen Kasteel in 1892 27. Asa de Poesq. 88. Aan het Vaderland 89. Christensin 46. KinderhJlce UeOe 68. Wondgebloemte. 67. Amphinomns en Anapiaw. 61. Lenteweelde 66. Tromp Toor Dnins. (1689.) 70. Het Alscheid der Zwalnw 72. Een Avond in de Baai van Napels 76. Brodrs en Znsten 81. WarsheidsUefde. 86. Kaiel Rgkwaerdt 88. YI INUOUD TAN SET TWEEDE DBBL. Bhls. Zomenvond 98. Tevredenheid 87. Ilct Gesond Voratand 108. Jaa Harink. (1578.) 106. November 109. Wibo en Rika HI- In den Vreemde.  183. Eene Jonge Moeder 185. Het Zeelmtd te Schevelingen 187. Rijkdom 142. Mallepraat 1^< Vlinderweelde. 146. Slapeloosheid H)- Florence Nightingale 151. Aan de liefdadige inrigting te Botterdam: "VoorTroawendoorTrouwen." 17t Feeatcantste be de plogtige Quitting van het Standbeeld van ToUeDa, W, Het Boeatengevecht te Brohl IM. Dietz Ton Schwinborg 191. Dietz Ton Schwinborg 191. Dietz Ton Schwinborg 191. Be Borpapaatoor 197. De Jougc Baars 200. Op zgn plaato 202. Vergee&cbe Moeite 204. De Oanzen 206. Sint Antonies preek voor de viaschen 208. Wonderpillen 211. Het Winterpinlge 212. Opleggen 214. Haaat v^ftien jaar. 216. Ongedold 218. Vadergramachap. 220. IKHOUD TAN HET TWEKDB DUL. Yll Bladz. Twee MB twee « 221. Sneldiehten. Stokpui^jes 223. Eeniiidiglieid ^ 228. Credo quia aSMUidiUD 224. Redetwitten 224. Waarlieid aoekea 226. Het renUnd 225. Ovcrtmgen 225. leder iqn meog. 226. Oyerdr^>en < 226. Be Klopgeest 226. Vooniitgimg 227. Mgn Neet 227. Aon den Iciluuid. • 227. Fsntazy en werkelgkheid 228. Noodige lOTg 228. 1818—1868. JubdMDg. 229. Aan de Veieeniging: ^'Holpbetoon aan eerl^ke en vl^tige ATmoede;"bq gelegenheid yaa hear T^feniwintig-jarig bestaan 289. Peestgroet aan de Vereeniging ter bevordcring van tJiterlijIce Welepre- kendheid te Koog en Zeand^k: '^Bogaen", bq gelegenheid der Feest- ▼iering Tan hear tienjarig bestaan 242. Aan het Haagache Bosch 250. Reiien.. 254. Lenteregen 258. Orille^ea 261. Hoe 't is en hoe het weien kon 268. Toekomst 265. De Hosachen. 270. Trouwe liefde 272. Vertronwen. 276. Het Wonder tc Jericho.. 280. Het Brieve 284. Het Hairlokje 28 6. Zelftopoffcring. 288. Vaet Bealait. 290. Vm IMHOUD VAN HIT TWEEDS DEEL. Bbdx. Brigittc 291. Be Spunsche Hopman 89S. Het dooit 296. Het reine hemelroclit. • 297. Wederrien. (Wiens hoop ens.) 299. SlAkkenhnis 800. Een koning is de inja 302. De Twee Vogdcn 808. De Koning op den Toren 805. De ZuigyaUei 806. De Veizonken Kroon 809. De rat klnizenaar 310. De Jengdige G^evangene in den kerker van het firaniche ichrikhewind . . . 814. De Droom dee KrijgsmanB 816. Cupido en Vulkaan « SIS. Heh lief zoo lang gg lieven moogt 320. Koert van Lee ^ 822. Het Zigeunerknaapje 324. Antwoord 826. Scheiden , Igden 828. Herlfltgevoel 880. De Dorpsamid • 881. Santa Filomena 884. Ik sterf te vreden 887. Bevros en zijn Paard 889. Begrafenislied 842. DE OPEN KEEKDEUR. Als gij die prachtgebouwen ziet, Bewoond van rijke Mn en grooten, Dan ziet ge er poort en deur gesloten; Ze gonnen ieder de intre niet: Men moet er eerst de schel doen hooren, Dan wordt een wijl op straat getoefd, Een dienstbA komt er traag naar voren En vraagt n af wat gij behoelt: Gij zondt den meester gaame spreken: "It is mooglijk, dat hij niet ontvangt, "Men zal 't eens zien:" — men heeft gekeken: (Hij luijert nog in dons en deken) "Zeg mij het maar wat gij verlangt." "Ik kan 't uw heer slechts mededeelen." "In dat geval kom morgen we^r." Es ist das ganze het met zoo velen Bij menig rijk, aanziellijk heer. Doch das — daar links — ddt huis staat open, Men schelt noch blijft er wachtend staan; Gten dienaar met vergulde knoopen Ontslnit de deur en dient u aan; 1 DE OPEN KEBKDEUR. Gij moogt er vrij u in begeven, Niet een' ist binnengaan ontzeid; Wees arm of rijk, dat's wel oin 't even, De meester maakt geen onderscheid; En toch, wie ook met titels brallen, Of kisten hebben vol gegaard, Ja wie ook met titels brallen, Of kisten hebben vol gegaard, Algoede, die geen wonn versmaadtl Dat, schoon zich andie deuren sluiten, Uw dear voor alien open staat. De koning in zijn staatsiekleiden Bezoeke Uw Huis met staf en stoet, De beedlaar ook mag binnentreden, *t Yersleten schoeisel aan zijn voet; Ze mogen beiden tot U spreken, Hun vrengde U floistren of bun smart; Gij boort bun danken, boort bun smeeken, De taal zij kiescb, de taal zij bard; Bn woorden, die bet leed berstellen, En boezems lontren, blij te mo6, — Ze stroomen bnn, als frisscbe wellen, Van Uwentweeg, gelijklijk toe: De boofden, die ter aarde bogen, Door scbuld gedrukt, van *t Lot geboond, Ze durven opzien naar den boogen, Waar deemis en vergeving woont; V En wien er *t bart, bij booploos snikken DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. Om wreed gemis, van rouw verkwijnt, Gij laat hun DE OPEN KEBKDEUB. O In dien hemel blikken, Die de andre zij van 't graf beschijnt. Z66 worden ze in Uw Huis ontvangen, Uw Huis, dat niemand buitensluitl Z66 hoort Gij änder ziele bedangen, Al zucht de laagsie slaaf die uit; En, als ze weier ten hunnent keeren Dan zijt Gij nog zoo goed, zoo mild, Dat Ge in Uw gunst ze een gift vereeren, Een dier geschenk hun geven wilt: Het leed, dat loodzwaar woog bij 't komen, De harde zorg, het schrijnend kruis, Gij hebt er 't pijnlijkste af genomen, Zij mogten 't laten in Uw Huis; En lijdzaamheid en kracht tot sloven En verschen moed en zielevreS En hoop op blijd herstel hierboven... Gij gaaft ze hun bij 't scheiden med. Ja, laat m In dank zich knielend uiten, O God, wiens liefde noort vergaat! Dat, wie er ook hun deuren sluiten, Uw deur steeds alien openstaat. Alto daTende Alinftnak 1858. — Later henien. BIJ DE UITOAVE ZIJNEB "LAATSTE GEDICHTEN", II DL Hoe Hollandsch, Vriendl uw harte zij, Niet Hollandsch is aw wintertij; Het draagt het altoosgroen livrij Der Lava-zoomen: Wat sneeuw er op 't gebergte vall\ Uw beek behoudt haar zoet geschal, En lieflijk geuren in uw dal De oranjeboomen. Nog lokt uw hand de ivooren luit, O Nedrlands lievling, toonen nit Waar oor en hart zich voor ontsluit Met hemelweelde: De jeugd dringt luistrend op elka&r, De grijzaard juicht: "It is de eigen snaar Wier tooveizang voor vijftig jaar Mijn jonkheid streelde." AAN T0LLSM8. En maagd en knaap, en groot  omkransen: De Soem a mild, gelijk ze plag, Holt d' avond yan uw schoonen dag. Die nog in lang niet einden mag, Met middagglansen. 18 Sept 1868. HET METALEN KRUIS. (27 August 1856). Wij blazen uiet, met euen moed, In oude veten nieuwen gloed, TerwLJl ze dooven in haar asschen: Wij rooijen ^t groen niet, driest en dwaas « Waar Vredes milde twijgen wassen Om gif te zaaijen in de plaats. Neeu; roept des Nabnurs schaatrend feest De breuk des bands ons voor den geest^ Die Noord en Zuid eens zamenpaarde; Schrijft bij met goud de winsten aan, Die 't Vierde van een Eeuw hem gaarde In 't afgescheiden volksbestaan: Hoe Inid bij juicb^ ^t Wekt ons geen leed. Den band, dien hij aan stukken reet, Het waren wij niet, die hem wrochten; 'Oranje snoer was schoon geno, Onz' oaden pijlentros omvlochten, Dat geen van ons een ander vroeg. HISTALEN KBUIS. Wij treoren niet, wij wrokken niet; Neen; valt hem, onder wijs gebied, Geluk ten deel, wij zien het garen, En, hoedt hij wel zijn yrijheidspand, En spreidt hij licht, waar nevlen waren, Onze achting reikt hem, gul, de hand. Wij wenschen uiets hem toe dan goed; Wij loven 't wai zijn volksvlijt doet, Ons groen bekranst zijn knnstpaneelen, En, siert die rijke taal zijn bed. Die stamtaal, die wij met hem deelen, Ons hartlijk juichen faalt hem niet. Ja, jubel hij, zoo blijd hij moog', Ons is het wel. Geen zoeten toog, Dien wij niet hem met vreugd zien schenken; Doch ft belg' hem niet) zijn feestgepleeg Doet NeSrlands Maagd een stond herdenken, Haar hart te Dier, das zweig. Zij hoort dat baldrend stormtij weer, Toen f s Leeuws geduld misduid hare eer Door dole drift werd aangepogen. En de overmoed, met hooge borst, Op onzen erfgrond aangetogen, Een deel diens gronds zelfs eischen dorst. "Ontaardde 't Geuzenkroost op 't laatst!" Zoo vroeg Euroop geschokt, verbaasd. 8 HIT MBTALBN KBUIB. Van *t schempen dtiiziend, dat het hoorde; Toen eensklaps (als een bliksemstraal) Om Nefirlands grens een gordel gloorde Van tachtigdoizend man in 't staal. Op 't noodalarm was groot, gering, En jong en oud, met roer en kling Naar 't seinend vaandel toegevlogen; Yort, mannenl" riepen maagd en ytouw. Den traan verbergend in haar oogen, Opdat hnn 't hart niet weeken zon; En wie er schaamlen achterliet — Geen nood! — de zorg beikroop hem niet; Zij wierden 't kroost van hen die bleven. Elk offerde voor's Lands behond, Wie niet vermogt zijn ann te geven, Die gaf zijn nitgespaarde gond. O Dat was schooni 't mag wäl herdacht: Die tijd was waard aan 't Yoorgeslacht En wekt nog deogd in later dagen. 