None
De grondkleur der voorvleugels, die eenen, binnenwaarts echter aan den rand niet langer behaarden, omslag aan den voorrands- wortel hebben — even als b ÿPodana — is een bleek bruingeel, nog bleeker dan bg typische wijfjes van Podana , en daarover ligt, even als over de voorvleugels van die soort, eene bleek paarse tint, die aan den wortel het sterkst is , naar achteren vermindert en op het laatste vierde van den vleugel naauwelgks te bespeuren valt. Verder is de grond met een fijn, lichtbruin, afgebroken netwerk bedekt , gevormd door het zeer fijn bruin beschubde aderbeloop en afgebrokene, onregelmatige dwarslijntjes. Eene tamelijk zamenhan- gende hoekige dwarslijn op een vierde der vleugellengte , en die in het midden buitenwaarts is gebroken, duidt het wortel veld aan, dat eene vurig kaneelbruin gewolkte onderhelft heeft. Middenband op een derde van den voorrand, even voor het eind van den omslag, smal beginnende. Hg loopt iets schuin; zgn vrg scherpe, wortel- waarts regt (of iets holgebogen) wortelrand bereikt op bgna twee derden den binnenrand; verder is hg van af den voorrand der middencel franjewaarts zeer verbreed, maar van daar met zeer vervloeiden achterrand , en komt onderaan nog iets over het begin der franje. Zgne kleur is een vurig kaneelbruin, dat tegen den staarthoek iets paarsachtig gemengd is, terwgl het fijn bruine netwerk, dat den vleugel bedekt, er door heen schemert. Het vierde en vijfde zesde van den voorrand worden beslagen door eene smalle, binnenwaarts afgeronde, op de helft ongeveer half zoo MIOBOLEPIDOPTÏSA VAST KÛOBD-A2IE. 189 breede als lange, vurig kaneelbruine vlek, die ook, maar telkens iets anders van vorm, bij de verwante soorten voorkomt. Langs den achterrand, iets met dezen convergerende, loopt, van ader 6 — 2, eene smalle, naar onder spitse bleek kaneelbruine streep, ongeveer als b\j Podana Franje aan den staarthoek geelachtig, overigens als de vleugel gekleurd, min of meer zwart bestoven. Achtervleugels niet franje bleekgeel , aan de vleugelpunt een zweem gebruind. Achterlijf grauwer dan de achtervleugels, vooral aan den wortel; de staartpluim geler. Onderzijde van vleugels en lijf, benevens de pooten, bleek oker- geel, de voorvleugels tegen den binnenrand met grauw bestoven, hun voor- en achterrand, de punthelft der achtervleugels, de borst en de buitenzede der pooten met vrij vurig oranje-okergeel. Ach- terrand der voor- en punt der achtervleugels met eenige bruine schrapjes. Franje als boven , die der voorvleugels aan de punt zwarter. Aderstelsel geheel als bij Podana <?. Suifun. 4. Tortrix stibiana nov. sp. — PI. 44 fig. 4 en 4a. Een $ en 3 wijfjes van 44 — 46 mm. vlugt. Deze kleine Tortrix , die door hare heldergeel en bruin gemengde, loodkleurig geteekende voorvleugels aan Bergmanniana en Contoayana herinnert, door den vleugelvorm echter meer aan de grootere Aurickalcana Bremer (mede uit het Amoerland), heeft ongesteelde aderen 7 en 8 der voorvleugels , spits snuitvormige palpen en gewoon gevormde sprieten. Zij staat echter, even als de reeds genoemde Aurickalcana , door den vorm der voorvleugels onder de mij bekende soorten zoo zeer op zich zelve, dat zij in geen der afdeelingen van Tortrix met ongesteelde voorvleugel-aderen past, en wel eene nieuwe voor deze beiden mögt worden gevormd. De voorrand der voorvleugels is namelÿ k ongewoon sterk gebogen, daarbÿ de vleu- gelpunt zeer sterk afgerond; ook de staarthoek en de achterrand, die in het midden geheel vlak is, loopt een’ zweem buitenwaarts. Aurickalcana komt hierin met Stibiana overeen, wat wel niet uit 190 MlCBOLEPIDOtTBBA YAK KÒOBD-ASlB. Bremer’s zeer slechte afbeelding blijkt 9 maar uit de voor m\j staande exemplaren. Palpen bijna tweemaal zoo lang als de kop , regtuitstekend , plat ; lid 2 in het midden zoo breed als de oogen , 3 klein , iets hangende. Voorhoofd met een zeer stomp kuifje. Sprieten bij beide sexen geheel draad vormig, naakt, zoo lang als de helft der voorvleugels. Voorrand der voorvleugels, als boven gezegd , sterk en daarbij zeer gelijkmatig gebogen, bij den <? zonder omslag aan den wortel; de binnenrand is vrij vlak, de achterrand iets korter dan de helft van den voorrand. Grondkleur der voorvleugels frisch citroengeel; eene streep langs den voorrand tot twee vijfden, een bjj het eind der voorrandsstreep aansluitende, iets schuine, ongebogen en op de helft van den binnenrand uitloopende midden-dwarsstreep , benevens het achterrandsvierde van den vleugel zijn oranjebruin. De voor- randsstreep komt tot iets boven de helft van den vleugel, heeft een horizontaal afgesneden binnenrand en is tegen het eind iets verbreed , de dwarsstreep is ruim 1 mm. breed , niet scherp begrensd evenmin als de bruine achterrand wortelwaarts. Verder ziet men eene blinkende , paarsachtig loodkleurige langsstreep over den halfweg bruinen voorrand en twee gebogene , iets schuine dergelijke dwars- strepen over den middenband en over den wortelrand van het bruine achterrandsvierde , terwijl langs de franjezijde van het laatst- genoemde eene meer blaauwachtig loodkleurige streep gaat. Zeer enkele, kleine bosjes van opstaande zwarte schubben zijn over den vleugel verspreid. Franjelijn vervloeiend donker roestbruin; franje loodkleurig, aan den wortel zeer fijn geel. Achtervleugels en lijf bÿ beide sexen donkergrijs; de franje als die der voorvleugels, maar met minder glans; de mannelijke staartpluim geelachtig. Op de onderzijde z\jn de voorvleugels donkergrijs, de achter- vleugels benevens borst, buik en pooten lichter. Ader 3 en 4 der achtervleugels ongesteeld, 5 met haar uit één punt ontspringende, aan den wortel gebogen. Aurichalcana is de helft grooter, de voorvleugels zqn lichter, groener (meer kanariegeel), met bruingrijze, overigens op dezelfde Vrçjze aangelegde en ook loodkleurig gestreepte teekening. Het achter- mCBOLBPIDOPTBRA TAK KOOBD-AZIB. 191 randsvierde der voorvleugels is echter niet verdonkerd en de even- eens gevormde palpen ruim tweemaal zoo lang als de kop. De vier exemplaren variëren niet. Suifiin. 5. Doloploca characterana nov. sp. — ÌP1. 11 fig. 5en 5a. Twee goede wijfjes van 22 en 23 mm. vlugt. Dat deze Tortricine tot het genus Doloploca moet worden gebragt , leert de geheele bouw. Zij verschilt intusschen van Punctulana , tot dusver de eenige soort der Europesche fauna, door iets langere palpen, door juist in (niet onder) de vleugelpunt uitloopende ader 7 der voorvleugels en door een weinig verwijderd van ader 3 ont- springende, niet daarmede juist uit één punt komende, ader 4 der achtervleugels. Overigens zie ik in de generieke kenmerken geen verschil. Kleur en teekening zijn echter geheel anders dan b\j Punctulana. Palpen iets langer dan het aangezigt, een weinig smaller dan de helft der oogen, helder lichtgrijs als de kop. Sprieten draad- vormig, grijs, iets donkerder geringd. Thorax helder lichtgrijs (zilvergrijs), aan het eind met eene bruine schubbendot. Voor- vleugels met sterk gebogen voorrand, duidelijke doch stompe punt, korten, schuinen, bijna ongebogen achterrand en vrÿ sterk afge- ronden staarthoek , juist zooals bij Punctulana. Grondkleur hetzelfde heldere lichte zilvergrijs als op den thorax, op het midden langs- derde van den vleugel vervloeijend lichter, weinig meer dan grijswit en met enkele donkerbruine schubben bestrooid. De eenvoudige teekening bestaat uit eene zwartbruine figuur op een derde der vleugellengte, bijna even ver van voor- en binnenrand, die aan een naar den staarthoek gerigten vogelkop met een stuk van den hals doet denken, en uit een regtstandig, tweemaal gebroken zwartbruin dwarslijntje , dat van de spits der middencel naar den binnenrand loopt en daar even voor den staarthoek aankomt. Het is franjewaarts breed roetbruin beschaduwd. Daarachter ziet men, nabij den achterrand , nog twee dwarsrijen fijne zwartbruine stippen, 192. HlOlOUPlMPnii TAV KOOBD'ASH. Franjelgn ongeteekend; franje als de vleugel, over haren wortel eene onmerkbaar donkerder lgn. Achtervleugels gevormd als bjj Punclulana, dun beschubd, iets donkerder en minder helder grijs dan de voorvleugels, eenkleurig en ongeteekend. Franje iets lichter. Achterlijf niet langer dan de achtervleugels, stomp, met eene iets grove, langere beharing aan de randen der ringen, gekleurd als de achtervleugels, aan het eind iets geelachtig. Onderzode der achtervleugels als boven , de voorvleugels een weinig bruinachtiger en donkerder dan het achterpaar, met van boven flaauw doorschijnende teekening; overigens vertoont de onderzijde nog eenige flaauwe, donkere dwarsschrapjes. Franje als boven. Borst, buik en pooten lichtgrijs, de tarsen iets bruinachtig. Pokrowsk, 26 Mei; Imaschina 31 Mei. Beide plaatsen zqn aan den Amoer gelegen. 6. Conchy lis Hedemanniana nov. spec. — PI. 11 fig. 6 en 6a. Twee gave en frissche wijfjes van 13 en 15 mm. vlugt. Deze Conchy lis , die Hartmanniana in grootte eenigszins nabijkomt, herinnert door kleur en teekening aan Kindermanniana. Ader 3 en 4 der achtervleugels zijn kort gesteeld, 5 ontspringt uit het onder- gedeelte der dwarsader, 7 en 8 der voorvleugels omvatten de vleugelpunt. Palpen ruim tweemaal zoo lang als de kop, breed, plat, als een stompe, iets hangende snuit vooruitstekende, lid 2 in het midden zoo breed als de oogen, 3 klein, onduidelijk, in de bekleeding van 3 verborgen. Voorhoofd met een kort kuifje. Op . zÿde zijn de palpen okerbruin als het midden van den schedel en drie vlekjes op de schouderdeksels en het schildje, hun bovenrand is iets geel- achtig wit als de voorhoofdskuif, de schedel op zijde en de grond- kleur van den thorax. Sprieten bruingrijs. Voorvleugels naar achteren weinig verbreed, in het midden iets minder dan half zoo breed als lang, hun voorrand flaauw gebogen, in het midden bijna vlak, MICKOLKPIDOPTBKA TAK îrOOBD-AZIB. . 193 de punt stomp, de achterrand iets schuin, onder de punt een weinig ingetrokken, aan den staarthoek afgerond, ongeveer half zoo lang als de voorrand. Hunne grondkleur is een flaauw glanzig, niet zeer zuiver wit, die der niet scherpe teekening okerbruin, lichter of donkerder. Voorrand tot een vierde okerbruin, eene iets opwaarts gebogene, even lange langsstreep boven den binnenrand bleeker. Middenband bjj twee vijfden des voorrands beginnende, even ver van den wortel aan den binnenrand uitloopende, aldaar 1 mm. breed, aan den voorrand onbeduidend breeder, flaauw gebogen , boven de helft zelfs een’ zweem gebroken en op die plaats aan beide zÿden minder duidelijk begrensd dan tegen de vleugel- randen, alwaar hq ook donkerder, bepaald okerbruin is, terwijl het middengedeelte eene bleekere tint heeft. Achter den middenband vindt men aan den voorrand bij een der exemplaren eene bruine stip, bq beiden, aan den binnenrand een zeer flaauw, driekant, bleek okerbruin vlekje voor den staarthoek. Op het achterrandsderde ziet men eerst eene onregelmatig driekante, met de stompe punt naar den achterrand gerigte en den voorrand en staarthoek rakende vlek. Deze vlek is bleek okerbruin , aan de vleugelranden donkerder. Verder is de voorrand tot aan de punt bij het groote exemplaar met één, bij het kleine met twee bruine vlekjes geteekend en de achterrand smal (naar onderen iets breeder) bleek okerbruin, de franjelqn fijn roestbruin, de franje grauwbruin. Achtervleugels grijs, hunne lichtere, aan den wortel zelfs iets geelachtige franje met eene donkerder lijn over den wortel. Achterlijf mede grijs. Onderzijde der voorvleugels bleek, bruinachtig grauw, op de plaats van de teekeningen der bovenzode donkerder gewolkt Achtervleugels lichter dan boven. Pooten grijsachtig geel , de tarsen aan de buiten- zijde grijs gevlekt. De hier beschreven teekening verschilt dus in onderscheidene opzigten van die van Kindermanniana en komt bijna meer overeen met die van Waliniana. Hedemanniana onderscheidt zich echter van beiden en ook van de volgende soort, door stompere voorvleu- gels en door het aderbeloop. Blagowestchenk (Am oer), 27 Juni] eu 7 Julq. 13 194 MIOROLEPIDOPTERA VAE EOORD-AZIE. 7. Conchylis Olindiana nov. sp. — PL 11 fig. 7 en la. Vier wijfjes van 15 — 17 mm. vlugt. De verwantschap met de voorgaande soort is onmiskenbaar, doch, afgescheiden van kleinere verschillen in de teekening, merk ik op dat ader 7 en 8 der voorvleugels hier in den voorrand uitloopen en 3 en 4 der achtervleugels afzonderlijk ontspringen. Groot is ook de overeenkomst met Kindermanniana en Straminea , doch eerst- genoemde is veel kleiner en heeft twee vrijj scherpe leembruine vlekjes aan den voorrand der voorvleugels, terwijl bjj laatstgenoemde, die ongeveer even groot is als Olindiana , de franjelÿn der spitsere, vlakker gerande voorvleugels sterk verdonkerd is. Overigens doet de vlinder ook denken aan Olindia albulana , van daar de naam. Palpen als bij de voorgaande soort, maar lid 2 met steileren voorrand en 3 daardoor duidelijker. Zij zijn onzuiver wit, buiten- waarts bruinachtig leemgeel bestoven even als kop en thorax. Sprieten bruingrijs. Een duidelijk voorhoofdskuifje zie ik niet, doch dit kan afgestoten zqn. Voorvleugels in verhouding niet breeder dan bij de voorgaande soort, doch de voorrand iets vlakker en vooral de vleugelpunt dui- delijker; achterrand flaauw en gelijkmatig gebogen, iets schuin, half zoo lang als de voorrand. Hunne grondkleur is een niet zeer zuiver wit , dat doffer en meer bruinachtig schijnt dan b\j de voor- gaande soort, omdat de grond tusschen de — ongeveer eveneens aangelegde — teekening overal een weinig donker okergeel is ge- wolkt en dus minder uitkomt. Vleugelwortel okerbruin gewolkt, vooral tegen den voorrand, maar niet zoo zeer in den vorm van twee langsstreepjes als b\j Hedemanniana. Middenband met een zeer klein leembruin vlekje op drie vijfden van den voorrand beginnende, verder op den voorrand der middencel afgebroken maar niet scherp , vervolgens schuin naar de helft van den binnenrand loopende; dit tweede of hoofdgedeelte van den band is ongeveer 1 mm. breed, wortelwaarts in de vouw iets naar buiten gebroken, franjewaarts op ader 1 iets wortelwaarts hol; de kleur is licht okerbruin, en hq is aan beide zijden vrg scherp door de grondkleur afgezet, MICBOLEPIDOPTERA TAR NOOBD-ÀZIE. 195 vooral de benedenhelft; franjewaarts heeft hij in de vouw een onduidelijk zwartbruin tandje. Staarthoek juist bq den aanvang der franje met eene kleine, zwartbruine, driekante vlek en daarvóór een donker okergeel vlekje. Iets boven den staarthoek ziet men een wortelwaarts gebroken, donker okergeel dwarsstreepje «), dat de vleugelranden ongeveer bereikt; de voorrand is verder met 3 of 4 okerbruine stipjes geteekend en vóór, parallel met den achterrand, loopen twee flaauwe donker okergele dwarsstreepjes. Franje als de vleugel, geel gevlekt. Achterlqfsrug donkergrijs, ook de achter- vleugels, met eene lijn over den wortel hunner lichtgrijze franje. Op de onderzijde zijn de voorvleugels donkergrijs , de tweede helft van den voorrand donker okergeel , met een paar bruine vlekjes , de franje als boven. Achtervleugels lichtgrijs. Pooten vuil geelwit, buiten- waarts bruingrijs bestoven , de voor- en middentarsen aldus geringd. Albasin (Amoer), 4 en 6 Junq. 8. Conchylis jaculana nov. sp. — PI. 11 fig. 8 en 8a. Een paar; de t 18, het $ 20 mm. vlugt. Hoewel de beide voor mij staande exemplaren dezer nieuwe soort niet geheel gaaf zijn, is z ij toch zoo kennelijk , dat ik geen bezwaar maak, haar te beschrijven. Na verwant is zq eigenlijk aan geene mij bekende Conchylis , het meest nog aan Hilarana Herr. Sch., doch deze heeft leemkleurige (niet zilvergrijze) voorvleugels met eene donker okerbruine streep op den binnenrand. Wat het aderbeloop aangaat, zoo omvatten ader 7 en 8 bq Jaculana de voorvleugelpunt, terwijl ader 3 en 4 der achtervleugels uit één punt komen. Het wqf je is merkbaar diklqviger dan de man , en deze heeft geen om- slag aan den voorvleugelvoorrand. Sprieten bruin, bq den man vrq dik, vooral tegen den wortel, met vrq duidelijke, naar de punt sterk in lengte afnemende kerftanden, buitendien kort en fijn bewimperd. Palpen ruim 2j maal zoo lang als de kop, spits, geneigd; lid 2 is vóór de helft zoo breed als de oogen en versmalt van daar regelmatig; lid 3 is vrq lang, maar niet duidelqk , omdat het op de spitse punt van 196 XICBOLIPXDOPTBBA TAK BOOBD-AZIB. lid 2 ligt De palpen zijn overigens buitenwaarts donkerbruin, doch de bovenrand is zilvergrijs als de korte stompe voorhoofdskuif, de schedel en de thorax. Voorvleugels ongeveer in den trant van die van Hilarana , Stra- minea en Ciliella gevormd, dus met bijna vlakken voorrand, spitse punt, schuinen, vrij vlakken achterrand en even voorbjj den wortel gebogen binnenrand. Hunne grondkleur is een zilvergrijs , dat naar achteren en tegen den voorrandswortel iets verdonkert ; tot ongeveer twee derden der vleugellengte is het ongeveer zoo als op den thorax, het lichtst om eene spitse, driekante, pijlpuntvormige streep, die bij een vierde van den binnenrand begint , onderaan 1 j mm. breed is en schuin omhoog loopt, om, op een vierde der vleugelbreedte, onder het midden van den voorrand , vrij scherp gepunt te eindigen. Deze streep is ongebogen, alleen de buitenrand is flaauw bogtig en zij is scherp iets helderder wit dan de grond begrensd. Andere teekening is niet aanwezig, alleen ziet men het meest tegen den achterrand, enkele bruine stofjes, die flaauwe gewaterde lijnen vor- men. Haar de overblijfselen oordeelende, zou ik zeggen dat de franje b\j deze soort donkerbruin is. Achtervleugels met fraqje en achterlijf grijs, loodkleurig, don- kerder dan de voorvleugels , namelijk dan het lichtere gedeelte van deze ; staartpluim en spits grijswit. Op de onderzijde zijn de voor- vleugels donkergrijs, bruinachtig, ook de voor- en iniddenpooten en deze met licht geringde tarsen. De achtervleugels zijn iets lichter dan boven , vooral tegen binnenrand en staarthoek , de achterpooten bijna grÿswit, hunne scheenen breed, plat. Suifun. 9. Conchy lis fucatana nov. sp. — Pl. 11 fig. 9 en 9a. Drie goede exemplaren; 2 mannen van 14 en 15 mm., 1 $ van 13 mm. vlugt. Op het eerste gezigt zou men dezen vlinder voor eene Tineine, verwant aan Incurvaria houden, doch de breede, platte stompe palpen, zonder zigtbaar eindlid, de driekante, regelmatige middencel tflCBOLSPIDOPTKRA VAK KOOBD-AZIÏ. 197 der kwart-elliptische achtervleugels en eindelijk ook het kleine in- druksel aan de basis van ader 1 b derzelfde vleugels jdoor eene korte, wortelwaartsche vorking dier ader veroorzaakt), doen ons weldra zien dat wij met eene Tortricine te doen hebben en wel, uithoofde van den onbehaarden binnenrand van de middencel der achtervleugels en de zeer na bij den staarthoek van de middencel ontspringende, naar beneden gerigte ader 2 der voorvleugels, met eene soort van het genus Conchylis en niet, gelijk men ook zou kunnen meenen, met eene Sciaphila uit de verwantschap van Osseana of Longana. Ader 7 der voorvleugels loopt onder de vleu- gelpunt uit, 3 en 4 der achtervleugels ontspringen bij de mannen ongesteeld uit één punt (bij het $ zijn zij kort gesteeld) en 5 komt even boven den staarthoek uit den achterrand der middencel. Onder de mij bekende soorten van het genus Conchylis weet ik er intusschen geene , waarmede Fucatana verward zou kunnen worden. Palpen iets hangende, tweemaal zoo lang als de kop; lid 2 is in het midden zoo breed als de oogen. Hunne kleur is bleekgeel, buitenwaarts okerbruin. Kop bleekgeel. Sprieten okerbruin , by den ê fijn bewinperd. Thorax bleekgeel; een kort, dik haarbosje aan het eind bovenaan okerbruin. Voorvleugels lang en smal; in het midden bedraagt de breedte slechts een derde der lengte en zij zÿn tot twee derden slechts weinig verbreed, van daar af sterker. De voorrand is vlak , op twee derden iets ingedrukt , de vleugelpunt duidelijk doch stomp, de achterland is zoo lang als de helft van den voonand, schuin, tot ader 4 vlak en dan, om den staarthoek, afgerond; de franje naar onderen iets verlengd. De voorvleugels zijn dus ongeveer gevormd zoo als bij Conch . elongana , franclllana en, zooals gewoonlijk, op twee derden iets geknikt. Grondkleur« der voorvleugels bleek ledergeel, bij het $ bleeker dan bij den $ en vrij zuiver, bij de andere sexe tot twee derden door een grauwachtig waas eenigszins verduisterd,, vooral bij den grootsten en gaafsten der beide mannen. Verder is het aderbeloop roestbruin beschubd, tot twee derden bleeker, grauwer en iets vervloeid, op het laatste derde zeer fijn en scherp. Franjelijn scherp, donker roestbruin. Van de gewone Tortricinen-teekening is niets te 198 JfICROLSPIDOPTSRA YAH NOORD* A ZU« zien. Franje onder en boven zeer donker grqs met eene grauwbruine deelingslqn. Achtervleugels grqs, middelmatig donker en eenkleurig, het aderbeloop iets donkerder. Franje als de vleugel, tegen den staarthoek iets lichter, over haren wortel eene donkere lqn. Ach- terlijf grijs met bruingele staartpluim. Op de onderzijde zÿn de vooryleugels donkergrijs, tegen den achterrand geelbruin, de ach- tervleugels lichter dan boven. Pooten bruingeel. 1 Anosowa (Amoer), 15 Junq 1877. 10. Grapholitha (Sericoris) expeditana nov. sp. — PI. 12 fig. 1 en 1 a. Twee mannen, waarvan een geheel gaaf en frisch, van 18 mm. vlugt. Wie eenigszins nader met de Tortricinen bekend is, ziet dadelijk dat hij hier eene verwante van onze welbekende Sericoris lacunana voor zich heeft, en bij nader onderzoek wordt dit ook bevestigd. Niet alleen kleur en teekening , maar ook het aderbeloop , verwijzen Expeditana ontwijfelbaar tot de genoemde afdeeling van het genus Grapholitha , terwijl het gelijkmatig verdonkerde puntvierde der voor- vleugels haar tot de groep van Lucivagana Zeil. ( Rupestrana Dup. ?), Olivana Tr. en Palustrana Zeil. verwijst. Van deze drie soorten wordt zÿ door de onzuiver olijfgroene, smal en vrq dofwit geteekende voorvleugels zonder inmenging van roestbruin , door de ontbrekende zwarte langsstreepjes van hun middenveld of door het tot den voorrand gelijkmatig verdonkerde puntvierde en door de grootte onderscheiden. Beide laatstgenoemde kenmerken gelden vooral tot onderscheid van Lucivagana. Palpen onzuiver wit, donkergrijs gevlekt. Kop en .thorax donker olijfgroen, als de voorvleugels; haren op den schedel, een rand om den halskraag, het eind der schouderdeksels en eene vlek op het schildje wit, min of meer zuiver. De vorm der voorvleugels is zooals bij de genoemde Sericoriden , aan de punt een weinig afge- rond, hun achterrand iets schuin, ongeveer vlak, niet zooals bq Lacunana , waar de vleugelpunt stomp-regt hoekig en de vrij steile nCBOUEPIDOFTJBA. TAB BOOBD-AZIE. 199 achterrand onder de punt een’ zweem ingetrokken is. Grondkleur dof olijfgroen, doch door fijne bestuiving zwartachtig, het meest in het wortel- en middenveld, bij het gave exemplaar op het achter- randsvierde alleen tusschen de voorrandshaakjes. Wortelveld op de grootere basaal-helft sterk met onzuiver witte vlekjes geteekend, de kleinere tweede helft zuiver zwartachtig olijfgroen. Eerste lichte streep over het geheel niet breeder dan twee vijfden van het wor- telveld, bijna even smal als bij Olivana en Palmtrana , doch nog scherper begrensd dan bij laatstgenoemde , met onregelmatiger randen, bovenaan minder verbreed, voorts scherp donker gedeeld door eene afgebrokens donkergrijze middenlijn en dof onzuiver, grijsachtig wit, zonder loodkleurige zijdelijnen. Middenveld met scherpen, gebogen en iets gegolfden wortelrand, met een onzuiver wit stipje aan den binnenrand en eene vrij groote, helder dofwitte ronde stip op de dwarsader, nabij de plaats waar twee grijsachtig witte, fijn donkergrijs gedeelde, iets gegolfde dwarsstrepen elkander iets boven het midden van den vleugel doorkruisen. De eerste dezer lijnen begint aan het midden van den voorrand en loopt in den staarthoek uit; zij is even onder het vermelde kruispunt kort afgebroken en het steilere ondereind zilverglanzig. De tweede ont- springt aan den voorrand iets verder puntwaarts, loopt in tegen- overgestelde rigting, is op de helft iets buitenwaarts gebogen en eindigt op drie vierden van den binnenrand. Het door het boven- stuk der eerste en het onderste gedeelte der tweede begrensde puntvierde van den vleugel is met twee smalle, witte, donkergrijs gedeelde voorrandshaakjes en twee of drie fijne witte geslingerde lintjes voor den achterrand geteekend. Franjeljjn fijn zwart, franje wit , met zes zwartgrijze stippen , waarvan die in het midden grooter zijn, en de beide in cel 2 en 3 ineenvloeijen ; aan de vleugelpunt is de buitenrand der franje zwart. Achtervleugels boven donkergrijs, onder lichter , donker gesprenkeld ; hunne franje lichtgrijs met eene donkere lijn over den wortel. Achterlijf donkergrijs met korte, lichtgrijze staartpluim. Onderzijde der voorvleugels donker bruingrijs met vuil okergele, donker gedeelde voorrandsvlekjes en sporen van eveneens gekleurde lijntjes tegen den achterrand, de franje als boven. Pootoi grijs, de tarsen onzuiver geel geringd. Imaschina (Amoer), 31 Mei (de gave <?); Semerow(Amoer), 19 Jong. 11. Grapholitha (Sertcoris) quadri naca lana nov. sp. — PL 12 fig. 2 en 2 a. Een gaaf $ van 14 mm. vingt. Hoewel ik van deze soort slechts een wijfje voor m ij heb, is het exemplaar zoo gaaf en de soort zoo kennelijk, dat ik besluit haar bekend te maken, vooral daar ik in de gelegenheid ben, door Br. vanLeeuwen’s welwillende hulp, mijne beschrijving door eene voldoende afbeelding toe te lichten. Dat deze Grapholitha tot het * subgenus Sericoris , zooaLs ik het aanneem, behoort, wordt door de aan den wortel iets gebogen ader 5 der achtervleugels en hunne uit één punt ontspringende, doch ongesteelde aderen 3 en 4 aan- geduid ; 6 en 7 der achtervleugels zqn gesteeld, 7 en 8 der voor- vleugels ongesteeld. De vlinder moet overigens tusschen Bipunctana Fabr. en Ticdemanniana Zeil. worden geplaatst. Palpen regtuitstekend, bijna tweemaal zoo lang als de kop, lid 2 naar voren verbreed, 3 kort maar duidelijk. Lid 1 en 2 zijn onzuiver wit, 3 is donkergrijs. Schedel onzuiver roestgeel, hals- kraag vuilwit. Thorax-rug zwartbruin (schijnt iets spekkig), schou- derdeksel8 vuilwit , met twee donkergrijze vlekken. Sprieten donkergrijs. Voorvleugels ongeveer gevormd als bij het wjjfje der bekende, bovengenoemde Bipunctana , met even gelijkmatig gebogen voorrand, iets stompere punt en ook iets schuineren, meer gelijkmatig gebogen achterrand. Z\j zijn na een derde niet meer verbreed. Hunne grondkleur is een zeer donker , dof koffij- of gebrande omber-bruin , gemengd met iets glanzig, vaal blaauwzwart. Deze laatste kleur heeft de overhand op het worielderde, terwijl het tweede vrij zuiver bruin is en het blaauwzwart op het overige van den vleugel slechts hier en daar te voorschijn komt. Verder bemerkt men twee zeei* onduidelijke roetzwarte langsstrepen , die vooral op het midden- MICBOLEPIDOPTEBÀ TAIT NOOBD-ÀZIE. 201 derde te zien zijn, en is het bovengedeelte van het laatste derde, dus tegen de vleugelpunt , mede jsterk roetzwart gemengd. Vleugel- wortel tegen den voorrand met eenige vuilwitte schrapjes. Overigens bestaat de teekening uit vier helderwitte vlekken op twee vijfden en vier vijfden, ongeveer regt tegenover elkander aan den voor- en binnenrand geplaatst, de bovenste iets meer wortelwaarts en de tweede onderste in den staarthoek. De beide eersten, op twee vijfden, zijn driekant, iets onregelmatig (de spitsen naar elkander gewend) , ieder met eene zwarte randstip en nog met eenige zwarte stofjes geteekend. De tweede voorrandsvlek , de kleinste der vier, is mede bijna driekant, doch hangt met de stompe spits aan den rand, terwijl de vierde, grootste, ongeveer vierkant is met onregel- matig getänden bovenrand. Voorts ziet men eene kleine witte stip op de dwarsader, een wit voorrandsstipje voor de tweede vlek en nog vijf andere, twee voor, drie onder de vleugelpunt. Franjelÿn van de punt tot de vlek in den staarthoek zwart, wortelwaarts, vooral naar onderen, met eenige geelachtige schubben. Franje wit. Achtervleugels op de bovenzijde grjjs, tegen den wortel der cellen 2 — 4 iets witachtig, hunne franje grijswit met eene grijze lijn over den wortel. Op de onderzijde zijn zij vuilwit, dun grijs bestoven. Onderzijde der voorvleugels donkergrijs , een dwarsband van twee derden des voorrands naar den staarthoek wit, iets grijs bestoven , vlekjes op hunnen voor- en achterrand geelwit , de franje wit, grijs bestoven, vooral naar boven. Achterlijf grijjs, met geel- wit gerande ringen. Pooten geelwit, vlekjes op de buitenzijde der voor- en middenscheenen en ringen om de tarsen donkergrijs. Blagowestchenk (Amoer), 25 Junij. 12. Grapholitha (Aspis) circumf luxana Christ., BulL de Moscou 1881 p. 1 (sep. p. 166) n°. 110. — PI. 12 fig. 3 en 3 a. Een gaaf paar van 14 — 15 mm. vlugt. Niet alleen bij eene oppervlakkige beschouwing en oordeelende naar kleur en teekening , maar ook na grondig onderzoek , herkent men in deze soort eene verwante van onze welbekende Uddmanniana L. 202 MICBOLEPIDOPTEBA YAK KOOBD-AZIS. Aderbeloop en vorm der palpen zijn hetzelfde en alleen de voor* vleugels wat smaller en de omslag aan den voorrand ontbreekt bq den man. Palpen regtuitstekende , weinig langer dan de kop, lid 2 naar voren sterk verbreed en aldaar zoo breed als de doorsnede der oogen, aan de voorzijde regt afgesneden, iets ruw behaard. Eindlid kort. De palpen zijn aan de binnenzijde vuilwit , buitenwaarts muis- grauw als het zeer korte voorhoofdskuifje en de schedelbeharing. Sprieten naakt, bqna draadvormig, de driekante leden bq óen man iets dikker en een weinig duidelqker afgescheiden. Thorax glad beschubd , gekleurd als de voorvleugels. Deze zqn naar achteren weinig doch zeer regelmatig verbreed, hun voorrand is alleen aan den wortel een weinig gebogen, verder vlak, de punt is stomp regthoekig, de achterrand tot ader 4 bijna loodregt en ongebogen, vervolgens afgerond , overigens weinig langer dan de helft van den voorrand. Binnenrand bijna vlak, slechts een zevende korter dan de voorrand. De zeer efifene grondkleur der voorvleugels verschilt een weinig bij de beide exemplaren. Bq den zeer gaven en frisschen man is zij een zeer aangenaam, paarsachtig dof, loodkleurig grqs, tegen de vleugelpunt een weinig donkerder , maai* bq het iets afgevlogen wijfje is de kleur onzuiverder, bruiner getint. Over den geheelen vleugel loopen zeer fijne, steile, gegolfde, sterk afgebroken donker- I bruine dwarslijntjes, die aan den voorrand met iets dikkere, schuine streepjes beginnen. Eene dezer lijnen, in den staarthoek, is dikker, duidelqker en meer zamenhangend dan de andere. Verder ziet men juist op het midden van den binnenrand eene stomp driekante, zwartbruine vlek, die tot de middencel, halfweegs den voorrand reikt. Duidelijke voorrandshaakjes ontbreken , ook het schild. Franje- lqn fijn donker. Franje om den staarthoek als de vleugel gekleurd, overigens iets donkerder en iets glanzig. Achtervleugels met franje en achterlqf donkergrijs. Onderzqde eenkleurig , de voorvleugels donkerder , de achtervleugels iets lichter dan de bovenzijde van laatstgenoemde. Franje als boven. Pooten grijs, de tarsen lichter, grqsgeel geringd. VICBOLEPIDOPTÄBA TAN HOOBD-AZIE. 203 Uddmanuiana is grooter, de man heeft eenen omslag aan den gebogen voorrand der voorvleugels, de grondkleur van deze is bleeker , groenachtig geelgrijs, de driekante binnenrandsvlek staat verder naar achter, in den staarthoek, is ook naar verhouding kleiner en meer koffijbruin. Verder is de gewone T or tricinen- teeken ing aangeduid, oljjfgrauw gekleurd en zijn in het bijzonder de voorrands- haakjes zeer duidelqk. Junctana H. S. en Jaspidana Christ, verschillen, naar de beschrijvingen te oordeelen, nog meer. Christoph’s boven aangehaalde beschrijving is goed. Kumara, 17 Jung (<?); Blagowestchenk, 25 Jung ($). 13. Grapholitha (Semasia) rigidana nov. sp. — PI. 12 fig. 4 en 4a. Een gaaf paar; de 3 26 mm., het $ 21 mm. vlugt. Hebben de soorten van het subgenus Semasia in het algemeen, wat de teekening betreft, een eenigszins stijf en houterig voor- komen, met de nu te beschrijven Tortricine is dit in vrij hooge mate het geval. Ader 4 der achtervleugels is, zooals b\j de meeste Semasiën , aanwezig en gesteeld met 3 (bij Contermvnana en Latwrana ontbreekt die ader, althans somwijlen, en bij Hypericana zgn beiden ongesteeld). Overigens is Rigidana , wat de teekening betreft, het naast verwant aan Hohenwarthiana , naar de kleur aan Jaceana. Palpen tweemaal zoo lang als de kop, driekant, lid 2 in het midden zoo breed als de oogen; verder zijn zij plat, langharig , buitenwaarts .muisgrauw , onderaan grijswit. Sprieten grauwbruin. Schedel reebruin. Thorax weder donkerder, meer grijsbruin. De voorvleugels zgn reeds bg den wortel vrij breed en verbreeden naar achteren niet veel meer, de voorrand flaauw en gelijkmatig gebogen, de achterrand iets korter dan de helft van den voorrand, even zoo veel langer dan de helft van den binnenrand , van boven af iets schuin, onder de duidelijke, stompe vleugelpunt eerst vlak, van af ader 5 gebogen, de staarthoek afgerond. De grondkleur der voorvleugels is bij den 3 zuiver licht leem- kleurig grauw, dof met leemkleurig okerbruine, niet scherpe 204 MICBOLEPIBOPTEBA TAIT NOOBD-AZIE. teekeningen, die minder dof zijn, terwijl de vrq scherpe streepjes tusschen de voorrandshaakjes en de afzetting van het schild vuil witgrijs zijn en min of meer zilverglans vertoonen. Uit den binnen- randswortel loopt , een weinig opwaarts , eene ongebogene , ongeveer 1 £ mm. breede bruine langsstreep , die op de helft van den vleugel stuit tegen een scherp gebroken bruinen middend warsband , wiens smallere bovenhelft op het midden van den voorrand begint, aldaar duidelijk vuil witgrijs is afgezet en scheef loopt , terwijl de breedere onderhelft vrij steil is en den binnenrand van ruim twee derden tot den staarthoek beslaat. Aan de buitenzijde, van de plaats waar de middenband is gebroken, ontspringt verder eene iets tegen den voorrand gebogene, 1 mm. breede langsstreep, die een weinig grauwer is, aan den achterrand eindigt en zoo van boven het ongeveer ronde, leemkleurige, aan beide zijden door twee gebogene gqjszilveren streepjes afgezette, met twee zwarte langslijnljes ge- teekende schild bezoomt. Voorrand voor den middenband met bruine stippen, daar voorbij met bruine vlekjes, afgezet door vuil wit- grijze, iets glanzige streepjes, die scheef loopen, behalve een kort en een lang voor de vleugelpunt, welke regtstandig zijn. Franje grijs, van de plaats waar de buiging van den achterrand begint naar beneden glanzig. Op het leemkleurig grijze wortelgedeelte onder en boven de bruine langsstreep is de grond eenigszins (overlangs) striemig. Bij het $ is de grond zoo veel donkerder, grauwer getint, dat de teekening, ofschoon deze ook donkerder, bijna koffijbruin gekleurd is, weinig uitkomt. Alleen het schild is gedeeltelijk licht leem- grauw en de streepjes aan den voorrand , voorbjj den middenband , zijn even scherp en licht als bij den <?. Verder loopt de bruine langs- streep uit den vleugelwortel spits toe tegen den middenband en is deze wortelwaarts uitgehold. Achtervleugels grijs, donker en eenkleurig, vooral bq het $; de franje witgrijs, met eene donkere lÿn over den wortel. Achterlijf even donker als de vleugels. Onderzijde der vleugels donkergrijs, bij den <? op het achterpaar iets lichter, de voorrand der voorvleugels met flaauwe grijsgele MICROLEPIDOPTERA VAK KOORD -AZtlS. «205 streepjes, de franje lichtgrijs als de pooten; deze met grijsgeel geringde tarsen. Eiland Askold. 14. Grapholiiha (Semasia) lignana now sp. — PI. 12 fig. 5 en 5a. Vier min of meer goede exemplaren ; 3 mannen van 19 — 22 mm. , 1 $ van 20 mm. vlugt. Deze soort, door de teekening van het puntderde der voorvleu- gels aan Arabescarla Eversm. herinnerende , verschilt van de overige soorten van Semasia door de zeer bleeke, ongeveer houtgele kleur dier vleugels en hunnen smallen , spitsen vorm. Ader 3 en 4 der achtervleugels z\jn gestoeld, 5 is aanwezig. Palpen anderhalfmaal zoo lang als de kop , stomp gepunt , bleek houtgeel, aan de buitenzijde, vooral tegen de punt, iets grauw- achtig. Sprieten dun , bijna draadvormig, lichtbruingrijs. Kop bleek houtgeel. Thorax in kleur overeenkomende met de voorvleugels. Deze zijn lang en smal, naar achteren zeer weinig verbreed; de voorrand is bijna vlak, de punt vrq duidelijk; de schuine, vlakke achterrand niet langer dan drie achtsten van den voorrand of drie zevenden van den binnenrand ; de staarthoek stomp , maar dùidelijk. Hunne grondkleur is een zeer bleek, grijsachtig oker- of houtgeel met leemgrauwe, een weinig donkerbruin beschubde teekeningen. Wort el veld zeer onduidelijk; het steekt in het midden met eene spitse, tot twee vijfden der vleugellengte reikende punt uit, terwijl de rand naar boven en onderen zeer schuin loopt, doch bij alle exemplaren zijn er slechts tegen den buitenrand donkere langs- streepjes in de cellen van overgebleven. Middenband van de helft van den voorrand naar den staarthoek loopende, weinig meer dan 1 mm. breed, naar onderen niet verbreed, geheel ongebogen, wortelwaarts niet scherp begrensd, franjewaarts duidelijker en met een scherpen tand even onder het midden. Ook de middenband toont eene neiging om zich in leemgrauwe, donkere bruin be- schubde langsstreepjes op te lossen. Boven den staarthoek ziet men 206. ttlC&OliEtlBOPtfJSRl TAN rfOÓRft-AZIB. het kleine , onduidelijke, stomp-liggend ovale schild. Het is bleek- geel, met twee fijne zwarte langslqntjes, een weinig goudglitglanzig afgezet. Boven het schild ziet men eene gebogene leemgrauwe langsstreep , die op drie vierden van den voorrand begint , zich naar onderen wendt, het schild raakt en dan weder opwaarts gebogen, in de vleugelpunt uitloopt. Dezelfde teekening is ook b\j Arabescarla aanwezig, maar scherper. Binnen het half-ovaal der grondkleur, door de beschrevene streep aan den voorrand afgezonderd, ziet men een half ovaal donker randvlekje en de achterrand is smal leemgrauw. Franje aan den wortel, maar niet bij alle exemplaren geheel tot aan de vleugelpunt, grijswit, verder grijs met een paar fijne bruine deelingslijnen. Achtervleugels grijs, bij de mannen licht, bij het ? vrq donker, met smal donkerder franjelijn en lichtere franje. Onderzode der voorvleugels donkergrijs, de voorrand tegen de vleugelpunt geelachtig, de achtervleugels lichter dan boven. Ach- terlijf en pooten grijs, als de bovenzijde der voorvleugels. Staart- pluim niet lichter. De mannen zjjn bij Irkutzk op 24 en 30 Augustus gevangen, het $ op 21 Junjj. 15. Grapholitha (Semasia) glebana nov. sp. — PI. 12 fig. 6 en 6a. Vijf exemplaren; een' & van 17, 4 wijfjes van 14 — 19 mro. vlugt. Deze soort, die zich niet alleen door de kleur en teekening, maar ook uithoofde van het aderbeloop , als eene duidelijke Semasia doet « kennen, onderscheidt zich zeer doordat de voorvleugels tot over de helft geheel ongeteekend zÿn. Hypericana heeft in dit opzigt nog de meeste overeenkomst met Glebana , maar vooreerst hebben de voorvleugels bij eerstgenoemde eene veel warmere, oranjebruine grondkleur, met duidelijke fijne donkere langslqnen op de wortelhelft, en dan kenmerkt zij zich onder de Semasién zeer door de onge- steelde aderen 3 en 4 der achtèrvleugels. Deze aderen zqn bij al de voor mij staande exemplaren van Glebana korter of langer gesteeld. MICBOLBPlDOPÎÜBA tAff tfOOBD-ABIB. 207 Palpen bÿna tweemaal zoo lang als de kop, driekant, stomp gepunt, aan de voorzijde iets ruig, witgrijs, aan de buitenzijde met muisgrauwe haren, het eindlid niet duidelijk. Kop met wit- grijze en bleek leemgele haren bedekt. Sprieten bruingrijs, bij het ? geheel draadvormig en naakt, bg den <? iets dikker, met duide- lijker afgescheiden leden , zeer kort bewinperd. Thorax leemkleurig. Voorvleugels naar achteren niet verbreed ; de voorrand bijna vlak , althans tegen de punt, bij den & zonder omslag; punt stomp; achterrand iets korter dan de helft van den voorrand, zoo lang als de halve binnenrand , iets schuin , onder de vleugelpunt vlak , tegen den afgeronden staarthoek gebogen. De grond der voorvleugels is zuiver leemkleurig, glad maar niet glanzig, aan den wortel en vooral langs den voorrand, tot de helft, het lichtst, naar achteren iets donkerder en warmer, meer okerbruin, het laatste vooral op de tweede helft. Teekening , in den vorm van donkerder of lichter langs- of dwarsstrepen , is op de eerste helft van den vleugel niet aanwezig, met uitzondering van twee flaauwe donkere langslÿnen op. het midden , doch reeds spoedig voorbij den wortel beginnen aan den voorrand geelwitte en donkergrijze stippen, die, langzamerhand grooter wordende, ongeveer op de helft overgaan in schuine, onge- paarde streepjes — de gewone haakjes. De beide laatsten, voor de vleugelpunt, zqn regtstandig. Boven den staarthoek ziet men het schild; het is cirkelrond, iets plat gedrukt, tegen den voorrand open, overigens door eene dikke, loodkleurige bjn gezoomd, zoodat het iets op eene liggende o gelakt. Van binnen is het lichter en grijzer en met twee dikke, koolzwarte langsstreepjes geteekend. De gewone loodkleurige lijntjes, die, uit de voorrandshaakjes komende, in min of meer schuine rigting benedenwaarts loopen , zjjn bq deze soort zeer flaauw. Achter het schild, langs den achterrand, ziet men eene smalle, helder lichtgrijze beschubbing, met zwarte stipjes gemengd. Deze grijze beschubbing zet zich ook voort op de franje, tot twee derden, en is daar met twee zwarte lijnen geteekend. Achtervleugels donkergrijs, tegen den wortel lichter. Franje wit- grijs, met eene donkere lijn over den wortel. Achterlijf donker- grijs, bij den <? stomp, bij het $ vrij dik. Onderzijde grijs, op de 208 MICBOLEPIBOPTBBA. VAIT ffOOBB AZIË. voorvleugels donkerder, op de achtervleugels eenigszins geel getint. Pooten en buik grijsgeel. Pokrowsk, 29 Mei ; Baitonowa, 6 en 9 Jung; Tschernajewa, 11 Jung. 16. Grapholitha (Semasia) lyrana nov. sp. — PI. 12 fig. 7 en la. Een paar van 16 — 17 mm. vlugt. I Deze nieuwe Semasia schijnt mij toe, naar de beschrijving en ook naar eene voor mij liggende afbeelding te oordeelen , aan Sub- terminana Erschoff verwant te zijn, indien ten minste Subterminana geene Sericoris is, wat mg, met het oog op den slanken, met de mannen van Lacunari a , Urticana en andere Sericoriden overeen- komenden bouw, niet geheel ontwijfelbaar toeschijnt. Zg zou in dit geval reeds door het aderbeloop genoegzaam onderscheiden zijn van Lyrana , die anders door mindere grootte, de spitse voorvleu- gelpunt van den <? , de stompgepunte achtervleugels van beide * sexen en de veel kleinere lichte vlek op den binnenrand der voorvleugels, duidelgk van Subterminana — altijd op beschrijving en afbeelding afgaande — verschilt. Bij Lyrana ontspringt de aan den wortel gebogene ader 5 der achtervleugels uit één punt met den steel der aderen 3 en 4. Palpen niet ten volle anderhalfmaal zoo lang als de kop; lid 2 naar voren verbreed, stomp en iets ruigharig; lid 3 kort maar vrg duidelijk. Zg zijn wit, iets onzuiver, buitenwaarts met bruingrgze haren tegen het eind. Aangezigt onderaan wit. Kop leemkleurig behaard. Sprieten grauwbruin (bij den <? afgebroken). Thorax leemkleurig. Voorvleugels bg den <? naar achteren iets verbreed en de voorrand (zonder omslag) alleen aan de eerste helft gebogen, de tweede helft vlak, de voorrandshoek scherp, zelfs iets naar boven omgebogen. Achterrand half zoo lang als de voorrand, met steile bovenhelft, de staarthoek afgerond. Binnenrand een zesde korter dan de voorrand. De grondkleur der voorvleugels ió tot drie vgfden leemgeel, aan den wortel en langs den voorrand iets stre- perig bleek kaneelbruin gemengd. Een wortelveld wordt slechts MlCBOIiEPIDOPTXBA TAN HOOBD-AZIB. 209 flaauw aangeduid , evenzoo eene lichtere binnenrandsvlek , wier vorm naar den vierkanten zweemt, die het derde vierde van den rand beslaat en naar boven niet hooger dan tot aan de middencel of twee vqfden der vleugelbreedte reikt. Achter de vlek ziet men een flaauwen, vrq steilen, iets geslingerden middenband, die onderaan het duidelijkste is als eene driekante, bleek kaneelbruine vlek, achter de lichte en iets smaller dan deze. Puntderde bleek kaneel- bruin. Schild klein, rond, door een tegen den voorrand openen ' loodkleurigen kring begrensd, ongeteekencL Vier paren flaauwe lichte voorrandshaakje8 ziet men aan den smal kaneelbruinen voor- rand. Uit het vierde haakje, van den wortel af, komt eene vrq schuine, uit het laatste eene regtstandige , flaauwe, fijne potloodlijn, die beiden slechts tot een derde der Vleugelbreedte reiken. Franjelqn fijn donkergrijs ; franje als de vleugel, aan den staarthoek iets bleeker. Achtervleugels vrq stomp , donkergrijs , met witgrqze franje, over wier wortel eene donkergrijze lqn loopt. Bij het $ zqn de voorvleugels iets smaller, naar achteren niet verbreed, met regthoekige punt en iets schuineren achterrand. Het wortelveld is veel duidelijker, donkerder kaneelbruin, evenzoo de middenband, die bovendien door eene langsstreep over den binnen- rand der middencel met het wortelveld verbonden wordt. Hierdoor is ook de binnenrandsvlek duidelijker begrensd en komt dus meer uit. Puntderde van den vleugel als bq den <?. Punt der achter- vleugels iets langer, maar toch nog vrij stomp. Onderzijde donkergrqs, bq den <? op de voorvleugels eenigszins met leemgeel, op de achtervleugels met lichter grqs gemengd. Fraiqe als boven. Pooten grqs, leemgeel gemengd. Achterlqf grqs. Irkutsk (<?); Amoer, 19 Junq ($). 17. Grapholitha (Paadisca) rotundana nov. sp. — PI. 12 fig. 8 en 8a. Vqf goede exemplaren van 17 — 19 mm. vlugt. Dat deze Qrapholitka eene Paeduea is, wordt door de aan den wortel gebogene, nabq de kort gesteelde aderen 3 en 4 ontsprin- 14 s 210 MIOBOLXPIDOPTBBA YAK KOOBD-AZIB. gende ader 5 der achtervleugels bewezen, terwijl het ook duidelijk is, dat zÿ tot de groep van Brunnichiana-Similana behoort. In deze groep is zij door de vrij sterk met gegolfde donkere lintjes geteekende, lichte binnenrandsvlek der voorvleugels nader verwant aan Hepaticcma , Trigeminana , Graphana en Similana , doch verschilt van deze vier soorten door den vrij gelijkmatig gebogenen, onder de vleugelpunt niet ingetrokken achterrand derzelfde vleugels, wier tweede helft ook, afwijkende van de vier genoemde soorten, sterk roestkleurig leembruin is gemengd. Palpen bijna tweemaal zoo lang als de kop, regtuitstekende of iets hangende, lid 2 in het midden verbreed, verder stomp gepunt, lid 3 onduidelijk. Zij zijn aan de buitenzijde vuilwit, met zwart- bruine middenvlek en punt. Kop, halskraag en thorax lichtbruin- grijs, de laatste zwartbruin gevlekt. Sprieten bruingrijs , bijna naakt. Voorvleugels naar achteren weinig verbreed, met flaauwen gelijk- X matig gebogen voorrand (die bij den & een’ omslag aan den wortel heeft), stompe punt en gelijkmatig gebogen achterrand, die zoolang is als de halve binnenrand, en iets korter dan de helft van den voorrand. Hun iets verder dan een derde reikende wortelveld is donkergrijs , met zwartbruine, steile, gegolfde dwarslÿntjes; tusschen de beide laatste lijntjes is de grond roestbruin. Aan den voorrand is het wortelveld niet duidelijk gescheiden van een iets schuinen, naar onderen weinig verbreeden, niet scherp begrensden roest- bruinen middenband, die van iets voor het midden van den voor- rand naar den staarthoek loopt. Deze band wordt doorsneden van zwartbruine, gegolfde dwarslijnen, die echter niet in dezelfde rigting als de band , maar ongeveer loodregt loopen. Tusschen het wortel- veld en dezen middenband ziet men aan den binnenrand eene ongeveer gelijk- en regtzijdig vierkante grijswitte vlek van ongeveer 2 mm. lang en breed, die juist in het midden tusschen binnen* randswortel en franje staat. Deze vlek is aan beide zijden duidelijk begrensd , tegen den voorrand minder. De kleur gaat aldaar in het potloodkleurig grijze over en zij wordt door potloodkleurig grijze en bruine, vrij steile dwarslrjntjes doorsneden. Puntderde van den vleugel boven den staarthoek met een onduidelijk, ovaal schild , IflCBOlEPÎDOPTSfeA VAït ITOÓK IKIEIX. 