None
Sprieten draadvormig, bijoogen aanwezig. Voorhoofd vlak, bovenaan met eenigszins ruwe, opstaande beschubbing. Palpen bij den man bijna tweemaal zoo lang als de kop, nog niet half zoo breed als de oogen, eenigszins S-vormig, glad beschub, het eindlid stomp en het middenlid achter dat lid bovenaan met een bosje haren. Kleur aan den wortel, op lid A, wit, overigens licht bruin-grijs. Bij het wijfje is het middenlid korter en het eindlid langer, en de geheele lengte der palpen overtreft die van den kop slechts met een derde. Thorax glad beschubd, bruingrijs; evenzoo is de grondkleur der voorvleugels, die bij den man steeds bonter en meer geteekend zijn dan bij het wijfje. Bij eerstgenoemden is het wortelvijfde licht bruingrijs; dan komt eene smalle koolzwarte dwarsstreep, die aan den voor-grand onduidelijk met twee lijntjes begint, maar naar onderen steeds duidelijker en zwarter wordt; vooral het loodrechte gedeelte onder de middencel is franjewaarts scherp begrensd; bet boveneind maakt een kleine bocht naar buiten. Dan volgt een even breede bleek okergele dwarsstreep, boven-an een weinig grijs bestoven. De ronde en topvlek ont-breken, de kleine, licht blauwgrijze niervlek heeft wortels waarts een’ zwarten doorn en achter zich korte bruingrijze langsveegjes op een’ bruingelen grond, die zich uitstrekt tot de, als steeds bij dit genus, sterk bochtige fijn zwarte tweede dwarslijn, welke onder de niervlek wortelwaarts eerst fijn geel afgezet en dan tot aan de boven beschreven gele dwars- In fijn geel afgezet, dan smal zwartgrijs beschaduwd, terwijl eene zwarte beschaduwd, der onderhelft zoo breed is, dat zij de geheele bocht, welke de lijn maakt, vult. Gewaterde band door eene weinig bochtige, vervloeide, blauwgrijze lijn doorsneden. Golflijn viermaal hoekig gebroken, bruingeel, wortelwaarts met eene zwarte schaduw, die over het boveneind heen in de vleugel-punt uitloopt. Het geelbruine franjeveld is dus bovenan en verder ook nog achter de derde bocht der golflijn zwart gewolkt. Franjelijn sterk gegolfd, fijn, zwart; franje bruingrijs. Wat de wijfjes betreft, zoo is de aanleg der teekening wel dezelfde als bij de mannen, doch slechts bij twee stuks is de dwarsstreep bij den worten en de grond achter de nervlek geel, bij de vier anderen is de grond der voorvleugels bijna eenkleurig bruinachtig grijs, met twee zwarte dwarslijnen (de rechte, eerste dubbel), eene bruingele golflijn, zwartgrijze, wortelwa. arts rechte middenschaduw en zwart- grijs gewolkt franjeveld. Op de onderzijde is bij beide sexen de worteilhelft der voorvleugels wit, de tweede helft zwartgrijze met eene langwerpig ovale witte dwarsvlek, die dus wortelwaarts eene bijna driekante, onderaan smallere, zwartgrijze vlek afzondert, welke in den witten wortel vervloeit. Franje wit. Buik en pooten bij den man wit, bij het wijfje grauwgeel, de eerste fijner beschubd dan de rug, de laatsten gewoon gevormd en gespoord, glad beschubd, longdond. Ader 3—5 der achtervleugels zijn allen even dik en ont-springen nabij elkander; voorvleugels met aanhangcel. Pooten ongedoornd. Deze soort is dus generiek na verwant aan Panula inconstans; het hoofdonderscheid is in den vorm der palpen gelegen, dat in de kleur der achtervleugels is natuurlijk van weinig beteekenis. LEPIDOPTEBA VAN HET EIL. CURACAO. 41 Bolina? Calamioides nov. spec. — PI. 4, fig. 3; 3a: (kop). Drie wijfjes van 23—30 mm. vlucht. Hoewel ik van deze soort den man Niet ken, will ik haar toch niet met stilzwijgen voorbijgaan; twee der vrouwelijke exemplaren, die ik voor mij heb, zijn gaaf en frisch; de vlinder is zeer kenbaar, gemakkelijk te beschrijven en af te beelden en generiek stellig na aan den voorgaanden verwant; alleen is de bouw wat plomper. Oogen naakt, onbewimperd; bijoogen aanwezig. Voorhoofd vlak, met een klein, spits kuifje. Sprieten draad- vormig, bijna naakt. Palpen anderhalfmaal zoo lang als de kop, niet ten volle half zoo breed als de oogen, opgericht, weinig gebogen; lid 2 steekt iets boven den kop uit en heeft boven aan de achterzijde eene verdikking, door schubben en korte haren gevormd; het eindlid is iets korter dan de helft van lid 2, rolrond, stomp, glad beschubd. Zuiger opgerold. De stamme voorvieugels hebben een vlakken voor- en geheel effenen achterrand. Hunne grondkleur is evenals die van palpen, kop en thorax, helder, licht stoffe; de beschubbing is glad en fijn. Bij alle drie de voorwerpen zijn de schedel, de halskraag, de vleugelwortel en de wortel- helft van den voorrand dun wit bestoven en het aderbeloop fijn geelachtig. Een exemplaar heeft bovendien nog een blauwgrijs stipje op de dwarsader en eenige grijswitte langslijntjes in cel 2—6. Franje als de vleugel. Achtervleugels wit, ongeteekend, met in verschillende mate dun grijs bestoven achterrand. Achterlijf grijs, glad beschubd, iets lichter dan de thorax. Onderzijde der vleugels wit, met eenige bleek grauwgeel bestuiving, vooral op het voorste paar, die ook een donker grijs vlekje op de dwarsader hebben. Borst, buik en pooten bleek grauwgeel; de laatsten glad beschubd, ongespoord. Aderstelsel als bij de voorgaande soort. Syrnia letiformis Guenée, Suit. à Buffon, Noct. VII, p. 158, n°. 1549. 48 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Occidua Cram., II, p. 116, pl. 173 A, B. Een wijfje. Heteropygas Ligia Feld. en Rog., Novara II, 2, pl. 117, f. 8. Een paar. Het wijfje is iets gedrongener van bouw dan de in de Novara afgebeelde man, daarbij flauwer geteekend, met minder witte, tegen den achterrand geelachtiger achter- vleugels. Op de onderzijde mist het den smal zwartbruinen voorrand der voorvleugels, dien de man bezit. Het achterlijf is gewoon gevormd. Ik ken de soort, waarop Guenée het genus grondt (Opp.- lata S.), alleen uit zijne beschrijving en afbeelding, doch hoewel Zagia slanker, smal- en spitsvleugeliger, bovendien langlijviger is, passen Guenée's generieke kenmerken vrij wel. Ik wil daarbij nog opmerken, dat de oogen naakt en onbewimperd zijn, de bijoogen aanwezig, ook de zuiger. Het voorhoofd is vlak, zonder kuifje; de palpen zijn gebogen, smaller dan de helft der oogen, weinig langer dan de kop, glad beschub, met kort, rolrond eindlid. Aderstelsel gewoon, de voorvleugels met aanhangcel; ader 5 der achtervleugels is even dik als de andere aderen, zeer nabij de uit éen punt komende aderen 3 en 4 ontspringende. Pooten ongedoornd, de midden- en achterschenen vrij dik beschubd, eerstgenoemden met een pluimpje van blonde haren aan de inplanting. Heteropygas Ziezac Felder en Rogenhofer, 1. c. f. 14, ken ik ook alleen uit de afbeelding. Remigia latipes Guenée, Suites à Buffon, Noct. VII, p. 314, n°. 1774: Herr.-Schaff., Corr. Blatt Zool. Miner. Vereins 1869, p. 156. Diffluens Guenée, 1 c. p. 318, n°. 1798. Tien exemplaren dezer varieren; zij vertegenwoordigen zoowel den type van Guenée als zijne varieteiten min of meer duidelijk. Herrich-Schäffer merkt t. a. p. op: «Exemplare ohne den schwarzen Innenrandsfle Leipzig scheint LEPIDOPTERA VAN HET EIL, CURACAO. 49 Guenée als diffluons zu beschreiben. Ik voeg er bij, dat när de beschrijving van Guenée, ook de eerste dwarslijn der voorvleugels bij difflwens duidelijk en zeer recht moet zijn. Hiermede bedoelt hij de rechte wortelhelft der bedoelle lijn, die steeds dubbel, doch niet bij alle exemplaren even duidelijk uitgedrukt is. Hypena exoletalis Guenée, Suites à Buffon, Delt. et Pyr. p. 29, n°. 21. Twee beschadigde exemplaren, die echter vrij wel met Guenée’s beschrijving overeenkomen; de onmiskenbare verwandt zehn. obsitalis Hübn., waarop Guenée wijst, maakt mijne determinatie ook vrij zeker. Hypena spec. Verwant aan de voorgaande, maar kleiner, met eene als bij H. palpalis tweemaal, maar nog scherper gebroken middenlijn. — Twee slechte exemplaren, Buitendien zijn nog 11 soorten van Noctuinen aanwezig , doch bij welke de toestand der exemplaren de determinatie en beschrijving onzeker maakt. Ik moet deze dus met stilzwijgen voorbijgaan. Het getal der op Curacao waarge- nomen soorten der familie bedraagt derhalve 34. GEOMETRINA Lederer. Eucrostis albicostaria Herr.-Schäff., Corr. Blatt des Zool.- Miner. Vereins, 1870, p. 181. Drie exemplaren in vrij slechten staat. De vleugelvorm van dit spannertje herinnert zeer aan dien van onze Europeesche indsgenata de Villers, en Herrich- Schaffer’s korte beschrijving («2; von der Grösse einer mittleren indigenaria, apfelgriin, beide Querlinien fein weiss, scharf gezackt; Scheitel, Rücken der Fühlergeissel und der Vorderrand der Vorderflügel schneeweiss») past goed op deze soort. Ik geloof dus niet in mijne determinatie te dwalen, Alleen moet ik opmerken, dat bij mijne voorwerpen de 4 80 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER voorrand der ‘voorvleugels eigenlijk smal geel moet heeten en alleen de snede helderwit is. Naar Lederer’s systeem der Geometrina is deze soort geene zuivere Æucrostis, want de mannelijke sprieten zijn gekamd met naakte tweede helft en de achterschenen vier- sporig, wat op Jodis zou duiden. Met dit genus komt even- wel, gelijk reeds is opgemerkt, de vorm der vleugels niet overeen. Verder teeken ik nog aan, dat de achterschenen een verlengstuk hebben, dat tot over de helft van deze komt. Het wijfje mist waarschijnlijk dit kenmerk. Het aderstelsel is dat van Zucrostis Lederer; ook de palpen zijn als daar. De toestand der exemplaren gedoogt tot mijn leedwezen geene afbeelding. Ephyra (Zonosoma Led.) spec. Een afgevlogen wijfje, waarvan ik alleen kan zeggen, dat de soort verwant moet zijn aan extranearia Herr.- Schäff, Corr. Blatt des Z. M. Vereins, 1870, p. 181. AGidalia spec. Een slecht mannetje. Dezelfde soort heb ik ook van Columbie (von Nolcken) voor mij, doch in even ongunstigen toestand. Acidalia spec. Vier exemplaren van beide sexen; afgevlogen. Bezit ik mede van Columbie. Verwant aan onze d. virgularia, ook naar sprieten, pooten en nervuur, maar slechts half zoo groot. ‘Acidalia spec. O Een slecht exemplar. Euacidalia punctulata nov. spec. PL 4, fig. 4. Negen exemplaren van 18—20 mm. vlucht. De overleiden van dit vlindertje met de afbeelding van Fuacidalia Fathmaria Oberthür, Etud. Ent. I, p. 63, ‘pl. IV, f. 9 (Eupithecia) en III, p. 46 (Fuacidalia), bracht mij op het spoor der juiste generieke determinatie. Ik had de soort eerst voor eene Hupithecia gehouden, doch een enderez van het aderstelsel toonde mij al spoedig, dat van dit genus geen sprake kan zijn. De uit den vleugelwortel ontspringende ader 8 der achtervleugels toch en hunne duidelijke, boven de helft der dwarsader ontspruitende ader 5 bewezen zulks ten volle, terwijl de dubbele aan-hangcel der voorvleugels, hunne ver naar boven ontsprinigende ader 5 en de geheele, vooral met sericeata Packard, Monogr. of the Geometroid Moths of the United States, p. 318, pl. 10, f. 35, overeenstemmende habitus het juiste genus aantoonden. De nervuur der voorvleugels stemt geheel overeen met de afbeelding, welke Packard, 1 c., pl. 3, f. 15, van zijn genus Zwacidalia gee ft. Zonderling mag heeten, dat de laatstgenoemde schrijver zich zuverlässige heeft gegeven voor de afbeelding van het aderstelsel der voorvleugels zijner verschillende genera en dit, wat de vrij wat belangrijker achtervleugels betreft, geheel nalaat. Ik ben trouwens de eenige niet, die dit heeft opgemerkt. Ader 2—4 der achtervleugels ontspringen, op gelijken afstand van elkander, voor, uit en iets boven den staarthoek der middencel, 5 boven de helft der dwarsader; 6 en 7 zijn kort gesteld. In de voorvleugels is de staarthoek der mid- dencel vrij vlak, ader 2—4 als in de achtervleugels, 5 komt uit drievierden, 6 uit drievierden, 6 uit de spits der middencel. Dese heft een gebogen voorrand; op de bocht, voor de spits, bevindt zich de aanhangcel, die eene tweede, kleinere draagt, waaruit 7, 11 en de steel van 8—10 komen. Pooten — volgens Packard — als bij Acidalia (de toestand mijner exemplaren veroorlooft geene nadere beschrijving). Palpen kort, sprieten draadvormig. De vorm der vleugels ie dezelfde lange, smalle als bij sericeata en Fathmaria; die van floridata Packard, 1. c. is geheel anders en herinnert b.v. aan Acidalia ochrata. Ook de kleur van den vlinder is hetzelfde lichte grijs der beide eerstgenoemde Boorten, maar punctulata verschilt van sericeata 52 BIUDRAGE TOT DE 53 BIUDRAGE TOT DE 53 BIUDRAGE TOT DE 54 BIUDRAGE TOT DE 55 BIUDRAGE TOT DE 56 BIUDRAGE TOT DE 57 BIUDRAGE TOT DE 57 BIUDRAGE TOT DE 58 BIUDRAGE TOT DE 58 BIUDRAGE TOT DE 59 BIUDRAGE TOT DE 60 BIUDRAGE TOT DE 61 BIUDRAGE TOT DE 61 BIUDRAGE TOT DE 61 BIUDRAGE TOT DE 62 BIUDRAGE TOT DE 64 BIUDRAGE TOT DE 66 BIUDRAGE TOT DE 66 BI KEEPS DER Door de zeer duidelijke rwarte middenpunten, streepjes op de franjelijn en stippen op den wortel der franje, die bij de Noord-Amerikaansche soort ontbreken. Van Fafkmaria, uit Algerie, die ook zwarte middenpunten heeft, verschilt punctulata door de in stippen opgeloste, niet scherp zwarte dwarslijnen. Palpen grijs. Aangezicht zwarte. Schedel grijsswit. Sprieten grijsswit. Thorax en voorvleugels helder lichtgrijs, laatstge-noemde iets glanzig en met donkerder, door de flauwe grijswitte golflijn doorsneden achterrandsvierde. Verder is de grond zwart bestoven. Eerste dwarslijn op een derde, an den voorrand iets dikker en zwarter beginnende, in de middencel kort gebogen, verder schuin en zeer flauw. Dwarsader met een dikke zwarte stip. De tweede dwarslijn begint even voor het laatste vierde van den voorrand met een zwartgrijs vlekje, is dan scherp gebroken en zeer flauw, en bestaat verder uit eene met den achterrand evenwijdige reeks zeer fijne zwartgrijze stipjes. Franjeljn met fijne zwarte streepjes, de wortel der grijsgele franje met eenige zwarte stippen. Achtervleugels tot twee derden iets witter dan de voorvleugels, met kleine zwarte middenpunten. De achter- en binnenrand zijn donkerder, de eerste met lichte sporen eener golflijn. Op de onderzijde zijn de voorvleugels grijs, de achter-vleugels bijna wit, zonder verdere teekening dan zwarte middenpunten. Achtertijf lang, grijs: pooten grijs, maar bij al de exemplaren in slechten toestand. Macaria spec. Zes slechte exemplaren, die misschien tot Aelsotäsdata Quente, Uren. of Puis... II, p. 79, behoore. Macaria spec. Een echt exenrpdaar. Misschien gulevzetu Guende, Tres. so Ci Leipzig, N.Y. LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. Macarla spec. Verscheidene slechte exemplaren, die wellicht behoorentet sind, der vieler höhere, in het bijzonder wählen vieler aangaat. Tephrina subarenacearia nov. spec. — Pl. 4, fig. 5; fig. 5a (kop). Verscheidene, meest slechte exemplaren van 20—22 mm, viel; van beide sexen. Gelijkt, oppervlakkig beschouwd, zoodanig op de gele varieteit van onze Europaesche 7. arenacearia, dat ik my anvankelijk afvroeg of ik geene kleinere editie van die soort voor mij had. De verschillende, hier draadvormige, bij de Europaesche soort kort gebaarde sprieten en de kortere palpen gaven een ontkennend antwoord. Palpen een vierde langer dan de kop, smal, stomp, iets opgericht, levendig okergeel, als de kop. Sprieten bij beide sexen draadvormig, grijsgeel. De vleugels hebben een iets stompere punt en een’ rechteren achterrand dan bij arenace- aria, ook is het lijf in verhouding wat kloeker, maar het aderstelsel en de vorm der pooten is juist eveneens; de man heft een kaal indruksel aan de onderzijde van den voor- vleugelwortel, en dus kan de nieuwe soort zeer wel in het genus Zubolia Lederer komen, niettegenstaande de iets kortere palpen en afwijkende sprieten. Grondkleur der bovenzijde een bleek grijsachtig geel (misschien wat verschoten). De voorvleugels zijn gelijkmatig dun bruin bestoven, met een flauw gebogene, onduidelijke bruingrijze dwarslijn op een vierde, een geheel rechte, even flauwe middenlijn, een mede niet scherp donker middenpunt en een vrij duidelijke bruingrijze, naar achteren vervloeide tweede dwarslijn. Deze lijn loopt evenwijdig met den achterrand. Heft alleen bovenan twee zer flauwe bochtjes en is verder geheel recht. Het laatste derde van den vleugel, van af de tweede dwarslijn, is ongeteekend. Franjelijn bij sommige exemplaren met zwarte stippen, bij andere ungeteekend. Achtervleugels alleen tegen den achter en binnenrand met eenige donkerbruine schubben en op twee derden van den binnenrand met eenige ras verflauwende bruingrijze booglijn. Franjelijn met donkere streepjes. Onderzijde iets geler dan boven.. Middenpunten en eenudelijke boogstreep bruingrijs. Pooten grijsgeel. Tephrina spec. Een zeer afgevlogen exemplaar. PYRALIDINA Lederer. Hemimatia rigualis Lederer, Wien Ent. Mon. VII, p. 459, pl. VO, £. 13. Een man. Beschriving en afbeelding passen volkomen, maar ader 7—9 der voorvleugels zijn gesteeld, terwijl Lederer als generiek kenmerk opgeeft dat ader 7 ongesteeld moet zijn. De andere soorten van het genus ken ik niet in natura en weet dus niets van het aderstelsel der vlinders, doch zooal niet in een ander genus, dan toch in een afdøeligke afdeeling van Hemimatis worden geplaatst. Thelcteria costaemaculalis nov. spec. Pl. 4, fig. 6; fig. 64 (kop). Zeven exemplaren van 45—17 mm. vlucht. Deze soort heeft eveneens gevormde vleugels als 7%. pupula Zeller, ook zijn de voorhoofspunt en de nervuur als daar, en dus plaats ik haar in Thelcterta, hoewel de bijpalpen meer den vorm hebben zooals bij Emprepes pudi- calis, derhalve dun, bijna draadvormig en vrij lang zijn. Lipvoelers smal, rechtuitstekend, grijs, lid 1 en 2 onderaan wit. Voorhoofd onzuiver lichtgeel met een donker vlekje. Thorax en voorvleugels onzuiver geelwit, op de laatsten LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURAQAO. 55 twee breede, iets convergeerende dwarsstrepen. en eene vlek aan LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURAQAO. 55 twee breede, iets convergeerende dwarsstrepen. en eene vlek aan LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURAQAO. 55 twee breede, iets convergeerende dwarsstrepen. en eene vlek aan LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURAQAO. 55 twee breede, iets convergeerende dwarsstrepen. en eene vlek aan LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURAQAO. 55 twee breede, iets convergeerende dwarsstrepen. en eene vlek aan LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURAQO. 55 twee breed Den voorrand tusschen beiden bruingrijs; eene vleugelpunt meer zwartgrijs en soms naar onderen als eene streep tot den staarthoek verlengd. Achtervleugels mede vuilwit met bruingrijs bestoven puntderde. Onderzijde der vleugels iets witter, het laatste derde der voorvleugels bruingrijs. Hellula undalis Hübn., f. 93. — Lederer, Wien. Ent. Mon. VII, p. 351. — Herrich-Schäffer, Corr. Blatt des Zool. Miner. Vereins, 1871, p. 17. — Meyrick, Trans. Ent. Soc, of London, 1884, p. 316. Drie exemplaren, Herrich-Schäffer teekent van zijnne Cubaansche exemplaren an, dat de franjeliin der voorvleugels in cel 2, 3 en 8 bijzonder sterk uitgedrukte zwarte stippen draagt. Het- zelfde merk ik ook op bij de drie Curagaosche, doch bij nauwkeurige bezichtiging mijner overige voorwerpen (een uit Zuid-Europa, zeven van Java), bevind ik dat ook bj deze de stippen der franjelijn in de genoemde cellen iets dikker dan elders zijn, hoewel niet zoo merkbaar veel als bij de Amerikaansche stukken. Herrich-Schäffer is de eerste, die H. undalis uit Amerika vermeldt; Guenée en Lederer geven alleen Zuid-Europa, Afrika en Azie op. De soort is ook, volgens Meyrick, in Australie, althans op Nieuw-Holland, niet ongemeen. De niervlek der voorvleugels is bij de Curacaosche voor- werpen ook zeer duidelijk. | Meyrick merkt terecht op, dat Lederer de beharing van den binnenrand der middencel op de bovenzijde der ach- tervleugels over het hoofd heeft gezien en dat hij aan undalis de bijpalpen ontzeg Dit de niete alleen in zijn beschrijving van het genus; in de analytische tabel der genera kent hij die organen aan Hellula toe, wat ook zeer Juist is, 56 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Botys spec. Verwant aan B. nasionalis Zeller, Werk. Zool. Bot. Ges. 4873, p. 209, pl. 3, f. 6 en misschien wel een klein voorwerp van die soort, doch het eenige exemplar is zeer augevlogen en dus niet zeker te determineeren. Botys togalis Lederer, Wien. Ent. Mon. VII, p. 463, pl. 8, f. 18. En man. Lederer’s afbeelding heeft te breed en te stompe voorvleugels. Deze soort komt ook op Jamaica voor. Botys cambogialis Guen., Delt. et Pyralites, p. 331. Een exemplar. Het is iets kleiner dan mijne voorwerpen uit Columbia en Brazilie. Botys mutualis Zeller, Micropt. Cafr., p. 40. — Snellen, Tijds. v. Ent., XXV (1882), p. 233; XXVI (1883), p. 129. Inanitalis Led., Wien. Ent. Mon., VII (1863), p. 464, pl. 9, f. 3. Aegrotalis Snellen (nec Zell.), Tijds. v. Ent., XV (1872), p. 90, pl. 7, f. 8. — id., Midd. Sumatra, Lepidoptera, p. 63 (var.). Een wijfje, dat stellig tot deze en behoort als mijne voorwerpen van Celebes, Java, Sumatra en Zuid-Afrika. Het is iets grooter dan deze en behoort tot den geel-gekleurden type. De beschrijving van inanitalis Lederer past goed. Mutualis Zeller heeft hij vergeten. Botys (?) tridentalls Snellen, Tijds. v. Ent., XV (1872), p. 89, pl. 7, f. 6, 7; id., XXVI (1883), p. 133. Een wijfje niet van mijne exemplaren uit Azie en Afrika verschillende. Over de kenmerken van den man heeft ikt. a. p. gesproken en naar deze zou éridentalis, ingevol ge Lederer’s systeem, een afzonderlijk genus moeten uitmaken, waarvoor misschien de naam PAarazia niet ongeschikt ware. Phaeopteralis Guenée is stellig na verwant, maar zoo LEPIDOPTERA VAN HNT EIL, CURACAO. 57 min hij als, wat meer beteekent, ook Prof. Berg in de Stett. Ent. Zeit., 1876, p. 347, vermelden de zwarte be- haring aan de onderzijde van den voorvleugelvoorrand bij den man, terwijl de laatste wel spreekt van eene « pelzige Behaarung des ersten Tarsengliedes der vorderen (Beine) », welke mijne éridentalis niet bezit. Botys. spec? Een exemplaar eener niet nader te bestemmen soort. Botys spec? Een exemplaar. Als de voorgaande. . Eurycreon evanidalis Berg, Berl. Ent. Zeits. 1875, p. 134; id., Stett. Ent. Zeitung, 1876, p. 349. — Pl. 5, fig. 1; fig. 1a (kop). Een aantal exemplaren eener soort, waarin ik Berg’s E. evanidalis meen te herkennen. Zij heben een paar millimeter minder vlucht dan een wijfje uit de Argentijnsche Republik, dat ik van Prof. Weyenbergh ontving. Naar een gaaf mannetje vervaardigde Prof. van Leeuwen bijgaande afbeelding. De vlinder staat, wat den vleugelvorm betreft, tusschen de Europeesche soorten nudalis Hübn. (waarvan similalis Guen., crinitalis Led. en rantalis Guen. wel slechts varie- teiten zijn) en etictalis Linn., en heeft op de voorvleugels de grondkleur van eerstgenoemde soort, waarvan zij zich echter door de zeer dikke bruingrijze dwarslijnen der voor- vleugels onderscheidt. Eene bruingrijze golflijn vloeit reeds bij de vleugelpunt met de tweede dwarslijn ineen. Over het geheel doet deze soort wel wat denken aan Botys plumbofascialis Lederer, doch, alle overige verschilpunten daargelaten, is zij eene echte Æwrycreon. Botyodes occidentalis nov. spec. — PI. 5, fig. 2; fig. 2a (kop). Vier exemplaren van beide sexen; 25—29 mm. vlucht. Behoort tot afdeeling I van Botyodes Guenée, met op- gerichte palpen, welke tot dusverre alleen de Oost-Indische B. asialis Guenée bevat. Flavibasalis Moore is namelijk geene Botyodes en Guenée's tweede soort van het genus, vestigialis s., uit Columbie, heeft, volgens hem, snuitvormige palpen en vormt afdeeling II. Dit laatste heeft Lederer verzuimd aan te duiden. De palpen hebben bij occidentalis een nog stomper en onduidelijker eindlid dan bij assalis, de sprietwortel is ge-noegzaam eveneens gevormd, de schouderdeksels zijn echter nog iets langer behaard en de staartpluim is geel, eenkleurig met het achterlijf. Ook zijn de sporen langer. Overigens is het aderstelsel eveneens. Palpen met geelwitte onder en grauwbruine bovenhelft. — Sprachen bleekgeel, evenzoo de thorax en waarschijnlijk ook de geheele schedel, die bij al mijne exemplaren min of meer entschubd is. Bovenzijde der vleugels glanzig stroogeel, wat bleek, dun beschubd, tegen den achterrand iets dichter en donkerder. Voorrand der voorvleugels boven de middencel of iets verder bruingrijs, evenzoo de vleugelpunt min of meer grijs bestoven (bij de wijf jes ufterst weinig). Verder zijn eene ronde- en névèlek der voorvleugels en eene middenvlek der achtervleugels zwartbruin, sporen van twee dwarslijnen der voor- en van eene middenlijn der achter- vleugels bruingrijs. Van deze lijnen, die het bij de Pyral-iden gewone beloop hebben, is de tweede der voorvleugels tegen den voorrand dikker en springt de booglijn der achter- vleugels in het middenlijn met eene hoekige bocht uit. Onderzijde bleeker, met dezelfde maar veel flauwere teekening als boven; lijf en pooten bijna wit. Twee exemplaren zijn van Curacao (Jansen), een van Portorico (Staudinger), het vierde van Cuba (Boullet). Phakellura hyalinata Linn., Syst. Nat. Ed. 12, 279. Lucernalis Hübn., Sammi. Eur. Schmett. Pyral., f. 108. Hyalinatalis Guenée, Suit. à Buffon, Delt. et Pyr., p. 296. Twelve exemplaren (waarvan een zeer gaaf en frisch), LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 59 Niet verschillende van mijne andere voorwerpen uit Zuid- Amerika. Zij zijn ook niet kleiner. Asciodes scopulalis Guenée, Suit. à Buffon, Delt. et Pyr., p. 375. Ceratoclasis verecundalis Berg, Deutsche Entom. Zeitung, XIX (1875), p. 141. Höweel kleiner dan mijne exemplaren van Columbie, Portorico en de Argentijnsche Republik, blijkt uit den met Guenée’s beschrijving overeenstemmenden sprietvorm van den man, dat wij hier niet met gordialis Guenée te doen hebben. Erta tipulalis Lederer, Wien. Ent. Mon., VII (1864), p. 425, pl. 45, £. 15. Verscheidene exemplaren, merkbaar kleiner dan mijne Columbiaansche, doch overigens niet verschillende. Op Lederer’s afbeelding zijn de vier karakteristieke zwarte stippen op de tweede helft van den voorrand der voor- vleugels links (bovenzijde) niet aangeduid. Zinckenia perspectalis Hübn., Sammi. Eur. Schmett. Pyr., fig. 101. — Guen Ee, Suit. à Buffon, Delt. et Pyr., p. 226. — Snellen, Tijds. v. Ent., XXVII (1883—84), p. 43. Twee wijfjes, overeenkomende met exemplaren van Jamaica, Columbie en Cayenne (volgens Guenée’s be- schrijving) en dus verschillende, zoowel van de bruinere, minder zuver wit geteekende Braziliaansche en Argentijnsche als van Oost-Indische, die merkbaar zwarter zijn dan alle Amerikaansche voorwerpen die ik zag. Zebronia spec. Een zeer afgevlogen exemplar, dat ik niet nader dan generiek kan determineeren. Zebronia Hübn. is het gedeelte van Conchylodes, waarvoor ik vroeger den generieken naam van Zedereria voorsloeg (zie Tijdse, v. Ent. XVIII, 1874—75, p. 255), doch welke naam toen juist even te voren reeds voor een ander vlinder-genus was gebezigd. Het kan dus Zebronsa Hübner heeten. Isopteryx flavofuscalis nov. spec. PI. 5, fig. 3 (4) en fig. 4 (9). Een paar van 16—17 mm. vlucht. Hoewel deze soort door den slankeren bouw, de afge- ronde voorvleugelpunt en de lange sprieten niet onbelangrijk afwijkt van de soorten van Jsopteryx Lederer, die ik bezit (magualis, foedalis en ochropteralis, welke laatste uit Nieuw- Zuid-Wallis komt!), kan ik haar nergens beter huisvesten, maar ik zal het niemand ten kwade duiden, wanneer hij weder, op de door Lederer gelegde grondslagen voortbou- wende, een nieuw genus voor haar wil vormen. Oogen- schijnlijk is zij nog het naast verwant aan Stensa Led. en Amaurophanes Led,, maar bij deze genera zijn de spriet- leden hoekig en de palpen snuitvormig, wat nog belang- rijker afwijkingen oplevert dan van Zsopteryz. Voorhoofd een klein weinig stomp uitstekend, Oogen groot, breeder dan het aangezicht. Bijoogen, bijpalpen en zuiger aanwezig. Palpen opgericht en gebogen, niet langer dan de kop, het middenlid half zoo breed als de oogen, plat. Sprieten ter lengte van goed drie vierden der voor- vleugels, draadvormig, de Wortel regelmatig gevormd. Thorax klein, beschub. Vleugels iets langwerpig, hunne punten zeer afgerond, de staarthoeken duidelijker. Zij zijn fijn, iets glanzig beschub. De grondkleur is een zeer donker, bruinachtig, bijna potloodkleurig grijs, met heldergele teekening, die bij het wijfje levendiger, meer goudkleurig is dan bij den man. Zij bestaat uit een schuinen dwarsband op den binnen- grand, bij den wortel, die naar boven zeer versmalt en den voorrand niet bereikt, en eene bijna rechte dwarsstreep, die 1) Guenée, die de soort beschrijft, kende het vaderland niet, terwijl Lederer, wien zij onbekend was, verkeerdelijk Noord-Amerika als vaderland opgeeft, LEPIDOPTERA VAN HET BIL. CURACAO. 61 op twee derden van den voorrand begint, even over de helft van den vieugel komt en aldaar bij den man spits, bij het wijfje iets omgebogen eindigt. Het laatste heeft bovendien op de helft van den binnenrand nog een smaller streepje, dat tot halfweg cel 15 reikt. Op de achtervleugels is de wortel bijna het wijfje tot bijna de helft geel, met een klein donker middenvlekje; bij den man is het geel de helft minder uitgestrekt en ongeteekend. Franje kort, bruingrijs, tegen den staarthoek der vleugels bleekgeel. Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, de achtervleugels Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, de achtervleugels Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, de achtervleugels Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, de achtervleugels Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, de achtervleugels Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, de achtervleugels Op de onderzijde zijn de voorvleugels bijna als boven, Tot twee derden geel, met donkere mid-deke; het geel is anders begrensd dan boven, van twee derden van den voorrand tot de helft van ader 2 (man) of 3 (wijfje) recht, dan hoekig gebroken en het bruingrijs voor den staarthoek, die geheel bleekgeel is, ophoudende. Achterlijf bij den man ruim tweemaal zoo lang als de binnenrand der achtervleugels en zeer slank, bij het wijfje slechts ongeveer de helft langer dan die rand, ook dikker en stomper. Bij beide sexen is het op den rug aan den wortel eenigszins geel, overigens glanzig donker bruingrijs, op den buik bleekgeel. Pooten dun, glad beschub, gewöhn geworden en gespoord, geelwit. Aderbeloop als bij Zsopteryz, 3—5 even ver van elkander, 7 der voorvleugels aan den wortel recht, 8—10 gesteeld, 9 iets gebogen, 11 niet zeer schuin, Bij beide sexen is het schubbenkammetje op de onderzijde der voorvleugels, waarin het vleugelhaakje rust, vrij groot. De man is door Baron von Nolcken van zijne tweede reis naar Columbie medegebracht, het wijfje is van Curacao. Pyralide spec. Een vrouwelijk exemplar eener niet nader te derieneeren soort. Pyralido spec. Een dergelijk exemplar als het voorgaande. 62 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Homophysa crambidalis nov. spec. — PI. 5, fig. 5. Dertien exemplaren van 15—163 mm. vlucht. Het aderbeloop bewijst bij deze soort, dat zij tot Lederer’s Homophysidae behoort (zie Wien. Ent. Mon., VII, 1863, p. 454), doch daar de kop bij alle exemplaren beschadigd is (of ontbreekt), kan ik niet zeggen of zij in het genus Homophysa Dann wenn in Scybalista moet kommen. De vleugel-vorm doet mij voor het eerste stemmen. De soort kommt mij overigens voor, door de okerbruine voorvleugels, die geteekend zijn met twee donkergrijze dwarslijnen, ongeveer gevormd als bij Crambus chrysonuchellus en de helderwitte achtervleugels, zeer kennelijk te zijn. De kop met palpen verschilt, voor zoover ik om boven-genoemde reden kan oordeelen, in kleur niet van die van den thorax, welke helder, warm licht okerbruin mag heeten, evenals die der voorvleugels. Deze hebben op de helft eene in de middencel scherp gebroken en in haar verder beloop naar de helft van den binnenrand iets gegolfde donkergrijze dwarslijn (bij één exemplaar is deze lijn onderaan onduidelijk dubbel). Halfweegs den achterrand komt eene tweede lin, die op dezelfde hoogte als de eerste, maar veel stomper, gebroken is. Zij is onderaan een weinig sterker gegolfd dan de voorgaande, over het geheel fijner en scherper en buitenwaarts bij een paar voorwerpen iets witachtig afgezet. De achterrand is, hetzij effen okerbruin of in het midden met eene zeer vervloeide grijze schaduw geteekend. Franje donkerbruin. Achtervleugels wit, glanzig; de achterrand en franje zijn, van ader 2 opwaarts en in afnemende mate, een weinig bruinachtig gekleurd. Onderzijde der Viele giert, iets grijs getint, vooral de voorvleugels, en deze met flauwe herhaling van de lijnen der bovenzijde; de achtervleugels met sporen eener donkere booglijn op twee derden. Achterlijf onzuiver wit, buik en de gewoon gevormde èn gespoorde, glad beschubde pooten helderder wit. LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 63 Een wijfje heeft onzuiverder, meer leembruine, donkerder voorvleugels, waarop men geene dwarslijnen kan onder- scheiden. Prionopteryx spec. Drie slechte exemplaren eener tot dit genus behoorende soort, maar die niet nader bestemd kan worden. In het voorbijgaan merk ik op, dat door Wollaston, in de Annals and Magazine of Natural History, ser. V, vol. 3, p. 340 (1879), ook eene soort van St. Helena is beschreven. Zij was door Zeller gezien. Buitendien is er eene uit Oost-Afrika bekend (terturella Zell). De zes andere gepu- bliceerde soorten zijn uit Amerika. Achroea (aff.) spec. Een exemplar eener soort, die aan Achroea grisella Fabr. is verwant, maar ader 10 der voorvleugels ontbreekt niet en 6 loopt in den achterrand uit, niet in den voorrand. Het exemplar is wat onfrisch en aan den kop beschadigd, daarom benoem ik deze, waarschijnlijk nieuwe soort liever niet. De vlinder heeft zeer smalle stofgrijze voor- en donkerder achtervleugels. De halskraag is grauwachtig okergeel, de kop helderder. Nephopteryx spec. Eenige afgevlogen exemplaren eener soort van den ges wonen, Europeeschen vorm. Zij herinnert eenigszins aan poteriella Zell., doch is nog minder geteekend. Myelois (sens. Zeller) spec. Een mannelijk exemplar eener soort bij definitella Zell. De sprietwortel is geheel normaal. Wat de vleugels betreft, is dit voorwerp vrij gaaf en frisch, maar de palpen ont. breken en daarom laat ik deze soort liever onbeschreven. Ader 5 der achtervleugels is aanwezig. Myelois (sens. Zeller) spec. Een aantal zeer slecht geeonserveerde exemplar een. Ernst. De spritzen, zehn Petersen Zell. De spritzen is bij den mannen normal. Achtervleugels met ader 5. Epischnia spec. Een slecht exemplar eener Phycide, waarvan men alleen kan zeggen dat zij tot het genoemde genus behoort. Zophodia Bollii Zeller, Verk. Zool. Bot. Ges., 1872, p. 550, pl. 3, f. 21a, b; id., 1874, p. 336. — Pl. 5, fig. 6; fig. 6a (kop). Tien exemplaren dezer reusachtige Phycide, die op Curacao niet zeldzaam schijnt te zijn; zij komen overreen met een door Boll, in Texas gekweekt zeer gaaf voorwerp in mijne verzameling, waarar de bijgaande afbeelding gemaakt is. De door Pater Jansen gezonden stukken zijn namelijk minder goed geconserveerd, en ik wenschte toch hier eene goede afbeelding te geven, daar er nog slechts ééne van deze soort bestaat. De vieler is door Zeller, als gewöhnlich, kennelijk be-schreven, en ik kan dan ook niet beter doen dan naar bovenvermelde citaten te verwijzen. Alleen merk ik op, dat hij opgeeft dat de sprieten ook bij het wijfje kamtanden hebben, die slechts korter zijn dan bij den man; zij zijn bij al de voor mij staande wijfjes draadvormig. Verder is bij de Curagaosche voorwerpen het zwarte, schuine bovengedeelte der eerste dwarslijn dikker dan by mijn Texansch mannetje, en ook dan Zeller’s afbeelding, waar overigens de vleugels wat te kort en te breed zijn voorgesteld. Zeller heeft deze soort in het genus Zophodia Hübn., v. Hein. geplaatst, bij convolutella Hübner, en inderdaad is hier-tegen weinig in te brengen. Vleugelvorm, kleur, teekening, ärstelsel en richting der palpen, zelfs de vorm, kleur en teekening der pooten zijn bij beide soorten dezelfde, Ik merk alleen de volgende, reeds door Zeller aangeduide verschillen op: 1°, de veel forschere bouw, 2°. de d Kämpfen, Nach achteren opgeblazen beschubbing der schouderdeksels, LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 65 3°. de eenigszins baardvormig verlengde beschubbing van lid 1 der palpen, 40. de gekamde sprieten van den man. Of het op deze kenmerken is dan wel op nog andere dat Grote zijn nieuwe genus voor deze soort, Megaphycis s., Canadian Entomologist XIV (1882), p. 30, heeft gevestig, weet ik niet, daar ik dat Tijdschrift niet kan rumplegen. Volgens de laatst aangehaalde mededeeling van Zeller leeft de rups dezer soort mineerend in de bladeren van Agave. TINEINA Stainton. Cydosia nobilitella Cramer, III, p. 128, pl. 264 G. — Westwood, in Duncan’s Natur. Library 37, pl. 24, f. 2. — Zeller, Horae Soc. Ent. Ross., 1877, p. 239. — Berg, An. Soc. Cient. Argent., 1880, Sep. p. 5. Prays? Hilarella Snellen, Tide. v. Ent., XXI (1878), p. 133, pl. 7, f. 7—11. Een man. Deze soort is dezelfde als mijne Prays? hilarella. Ik had namelijk den vlinder uit Cramer’s ruwe afbeelding niet herkend; het spijt mij echter in dit geval niet, dat ik mij aan eene vermeerdering der synonymie bezondigde, daar zij aanleiding gaf tot de uitmuntende afbeelding der soort door Mr. Brants. Met de door hem vervaardigde, schoone voorstelling komt het exemplaar van Curacao zeer goed overeen, alleen is dat voorwerp mannelijk en minder frisch. De man is iets slanker dan het afgebeelde wijfje, heeft een dunner achterlijf, met eene korte, breede stompe staartpluim, en op den wortel van ader 1 der voorvleugels eene lange, smalle, blaasvormige verhevenheid. Het overige, ook de nervuur, komt overeen met mijne boven aangehaalde beschrijving. Pecadia xanthorrhoa Zeller, Zlorae Soc. Ross., 1877, p. 232, pl. 3, f. 74. Een wijfje, beschad Ig d'un zonder palpen; même déterminant, will ik dus niet voor geheel zeker uitgeven. LSPIDOPTERA VAN HEY EIL. CURACAO. Gelschla spec. Een zeer slecht exemplaar eener aan de Europeesche (icl, tessella Hibn. herinnerende soort. Gelechia spec. Twee fragmenten. PTEROPHORINA Zeller. Platyptilia spec. Een fragment. ETUDES SUR LE GENRE NOPS, PAR A. W.M. VAN HASSELT. Apres le voyage scientifique, fait en 1885 par M.M. les Professeurs Suringar et Martin dans nos possessions des Indes occidentales, leur compagnon, notre membre zèle, Mr. Neervoort van de Poll, a offert au Musée d'histoire naturelle à Leide, entre autres, une petite collection d’Aranéides des îles Aruba, Bonaire et Curacao. A la demande de mon ami Ritsema, j'ai entrepris la tâche, quoique assez difficile, de les déterminer. Avant d’achever ma liste de ces araignées, je me suis hâté de décrire, en particulier, sa trouvaille la plus heureuse, savoir un exemplaire unique, appartenant au genre très extraordinaire Nops. Pendant trente ans que je m’occupe de l’aranceologie, jamais je n’avais eu le privilège d’examiner une vraie araignée à deux yeux, comme celle dont notre collègue vient d’enrichir le Musée national. Aucun de mes nombreux amis et relations aux Indes orientales et occidentales n’avait pu m'en rapporter un représentant. J'étais sur le point de ne plus y croire. Et pourtant je savais, que le célèbre aranéologue W.S. Mac-Leay l’avait décrite et fait dessiner d’une manière claire et précise et que Walckenaer dans ses Apécres, comme Ramon de la Sagra dans sa liste, l’avaient Paris 1857, Arachnides, p. LXXV. 68 ETUDES SUR LE GENRE NOPS. Notée depuis sans hésitation ni critique, Ce ne fit que très longtemps après, que ce genre singulier a été retrouvé par Mr. le Comte Eugen Keyserling. Sa diagnose positive, basée sur plusieurs individus d’une tout autre espéce, a confirmée maintenant la découverte de Mac-Leay sans replique. Néanmoins il ne peut être nie, que le doute sur l’existence d’un tel genre d’araignées a été assez répandu autrefois, et même encore un de ces jours il m’a semble, qu’un éminent entomologue, à qui j'avais communiqué ma bonne fortune, ne fut pas trop assuré de ma possession d’une Nops. En tout cas il me donnait le conseil de m’assurer bien dûment, si je n’aurais pas à faire avec quelque monstrosité (eine Spinne mit Augen-Defekt »). Cette supposition, je suis convaincu, ne trouvait pas son origine dans la négation du genre, mais uniquement dans sa grande rareté et dans la crainte que je pourrais me tromper. (C’est justement cette rareté, qui dicta & celui, qui le premier avait vu une Nops, cette phrase: «that my aim now is, to show that spiders may have only two eyes» »). C'est elle aussi, qui fit écrire à Mr. Lucas, le rapporteur de la découverte de Mac-Leay: «Nous pouvons avancer, sans aucun doute, que c'est la seule aranéide qui, jusqu’à présent, ne nous ait offert que deux yeux, et il nous aurait été permis. is de douter de cette organisation bizarre, si Mac-Leay n’était pas un entomologiste aussi connu ». Ainsi on ne doit pas s'étonner » que Mr. Simon, 25 ans après la publication de Mac-Leay, n’avait pas encore eu l’occasion de la juger autrement. «Ce genre » disait il alors, «est une anomalie dans l’ordre des aranéides. En effet c'est le seul qui n’ait que deux yeux. Son extreme rareté empêche, qu’il soit parfaitement connu ». Quoiqu’il soit bien avéré, que les Nops, jusqu'ici, ne sont 8) Voir Annales d. 1. Soc. entom. de France, T. VIII (1839), p. 118: „Sur un travail de M. Mac-Leay, etc.” 4) Voir son Histoire naturelle des Araignées, 1864, p. 110. ETUDES SUR LE GENRE NOPS. 69 trouvées que très rarement ou plutôt dans très peu de lieux, là où elles proviennent, on peut en rencontrer plusieurs individus. Du moins Mac-Leay les nomme «common» pour Cuba, et Keyserling a pu disposer aussi de divers exemplaires à la fois, tant adultes que jeunes, mais tous pris exclusivement dans la Nouvelle Grenada. L’habitude d’examiner toujours des araignées à huit ou six yeux » donne une explication satisfaisante aux doutes qui ont existes, non seulement sur les araignées à deux yeux, mais également sur celles à quatre yeux, par exemple sur la Zessarops, dite quadri-oculaire et publiée par Mr. Rafinesque » avant la Nops. A propos de la Tessarops, — je la présume aussi originaire de l'Amérique, — nommée maritima et citée par Latreille dans son Système, comme «genre» spécial, on lit chez Mr. Lucas ce passage: On est souvent très surpris de rencontrer des genres vraiment remarquables et dont méme on se refuse à croire l’existance, tels sont, par exemple, les sessarops de Rafinesque, genre qu’à toujours été revoqué en doute, à l'exception cependant du célèbre Latreille. A l’exemple de celui-ci, il n’acceptait alors la Tessarops qu’à cause de la Nops. Ayant acquis la certitude de l'existence d’une araignée binoculaire, il croyait qu’il n’était plus autorisé de nier une autre à quatre yeux. «Le nouveau genre Nops de Mr. Mac-Leay» — telle est sa conclusion — «entraine naturellement avec lui celui de la Tessarops de Mr. Rafinesque. Mr. Mac-Leay en pensait autrement et nomme la Tessarops ma- 1) Qu'on se figure l'étonnement du lépidopterologue, du dipterologue, etc., qui un beau jour entendraient parler de papillons ou de mouches à 6 ou 8 yeux! 2) Je n'ai pu consulter son ouvrage. Mac-Leay cite les, Annales des sc. phys. (de Bruxelles)”, Lucas les „Annales génér. des sc. phys. (de Philadelphie)", sans autres indications. Pour les Annales derniers Mr. Thorell ajoute: le Tome VIII. (On European Spiders, Literature, p. XIX). 8) Loc. supra cit. p. 117 ad 119. Lucas y a ajouté ceci:, Puisque la nature a créé des arandides avec huit yeux et même six, elle aurait fort bien pu en créer d'autres avec quatre yenx et même deux”. Selon cette théorie de „pos- sibilité”, en dehors de l'observation positive, on pourrait aller plus loin et présumer aussi l'existence d'araignées à 10, 12 ou plusieurs yeux! ITIMA Raf. «extremely apocryphal»). Dans cette opinion il fut suivi par Mr. Thorell qui, lui aussi, avait étudié cette ara ritima Raf. «extremely apocryphal»). Dans cette opinion il fut suivi par Mr. Thorell qui, lui aussi, avait étudié cette ara ritima Raf. «extremely apocryphal»). Dans cette opinion il fut suivi par Mr. Thorell qui, lui aussi, avait étudié cette ara ritima Raf. «extremely apocryphal»). Dans cette opinion il fut suivi par Mr. Thorell qui, lui aussi, avait étudié cette ara ritima Raf. «extremely apocryphal»). Dans cette opinion il fut suivi par Mr. Thorell qui, lui aussi, avait étudié cette ara ritima Raf. «extremely apocryphal»). Dans cette opinion il fut suiv ignée à la source même. Il n'en laisse subsister que bien peu, en disant : "Whether any 4-eyed spider exists, is uncertain; the 7. maritima Raf., which is said to be distinguished by that unusual number of eyes, is so ill described and drawn, that one cannot feel certain, even that this animal is a spider at all." Mr. Keyserling semble du même sentiment; du moins ayant fait, longtemps après, la découverte d’une autre araignée quadriculaire, il a glissé en silence sur le genre Zessarope, et préféré pour elle le nom générique de Tetromma. Sauf mon grand respect pour l’opinion de ce célèbre aranéologue, il parait que son genre nouveau laisse aussi à désirer. Il a décrit sa Zetromme lutea d’après un seul exemplaire à trois yeux, auxquels le quatrième, — ‘Pun des deux supposés postérieurs, — manquait. A cause de ceci l’auteur lui même l’a déclaré un “Missgeburt”, en y ajoutant que son specimen fut général verschrumpft und dass dieses im Leben wahrscheinlich ganz anders ausgesehen hat! Sur sa planche (Taf. XIV, f. 25) on trouve que l'oeil unique des deux réputés postérieurs ne montre pas la même précision de forme, que le dessin indique pour les deux yeux antérieurs. Nest ce donc pas une hypothèse hasardée, que l'existence vraisemblable d'une mon st roite «per oculorum defectum», — chose pas très Rare, — se 1. Loc. supra cit. p. 5. 2. Voir dans les Annales (de Philadelphie) cités: Rafinesque, „Description d'une araignée, qui constitue un nouveau genre”, p. 88, pl. 116, fig. 1. 3. On European Spiders, p. 28. 4. Spinnen aus Uruguay u. s. w. von Graf Eugen Keyserling, in Verkandl. d. k. k. zool. bot. Gesellsch. in Wien, Band XXVII (1877), 8. 607. 5) Ainsi l'on connait, d'après Cavanna, Herman, Thorell et d'autres, des individus de Segestria, Uroctea, Lycosa, Altus, Prosthesima et Gnaphosa, qui tous semblaient avoir perdu un ou deux de leurs yeux, par cause externe accidentelle, sans régéneration. Parmi celles Mr. Bertkau m'a fait remarquer surtout la dernière, pour laquelle Mr. Kempelen avait proposé, par erreur, le nouveau genre, sénoculé Thysa. Mr. Simon et Mr. Pavesi ont trouvé également de telles modifications congénitales, avec défaut partiel de quelques yeux, chez des araignées, qui séjournent dans des lieux obscurs. La Leptoneta micro-phthalma E, S., par exemple, a été rencontrée par Mr. Simon en général avec 6, serait bornée, in casu, à «un» oeil? Ne se pourrait il pas, que son araignée, — très détériorée selon son propre aveu, — en avait perdu plusieurs? Le mystère, dont fut couvert longtemps l’histoire des araignées quadri-oculaires typiques, du moins pour les deux genres cités, a été levée. Par la découverte de Mr. Cambridge de son genre Miagrammopes à quatre yeux, de Ceylan ®). Une nouvelle espèce, le Miagrammopes rimosus, de Siam, ayant cutrinque oculi bini, vient d’être décrite par Mr. Simon °). Quant aux araignées à deux yeux le genre Nops de Mr. Mac- Leay m'en semble jusqu'ici le seul représentant. Découverte en 1838 à Cuba, dans le lieu dit « Guanabacoa », son espèce a recu le nom de N. Guanabacoae. (Pl. 6, fig. 7). Apres celle ci, Mr. Taczanowsky a fait connaître, en 1873, une seconde espèce, dans sa Dips Branickii, de Cayenne, dont je présume qu’elle doit être rapportée à notre genre ‘). (PI. 6, fig. 5). 