None
Aangezigt bijna de halve breedte van den kop innemende, wit-achtig geel; knevelbaard van dezelfde kleur; voorhoofd meer grauwige een als het achterhoofd; dit laatste met gele beharing; kinbaard wit; op den ocellen-knobbel twee zwarte borstels. Sprieten bruingeel; de beide eerste leden met zwarte borstels. Zuiger zwarte; palpen bruingeel met gele beharing. Thorax en schildje grauwachtig okergeel, op den thorax drie onduidelijke bruine langsbanden, de middenste van voren gespleten; borstzijden witachtig grijs; in de zijden en van achteren op den thorax, alsmede aan den achterrand van het schildje, zwarte borstels. Achterlijf slank, grauwachtig geel; elke ring met een bruinen dwarsband, die den voorrand noch den achterrand befreikt en ter wederzijde zich naar voren ombuigt; de kleine mannelijke genitalien met lange, deels gele, deels zwarte haren bezet; de doornachtige borstels aan den anus van het 3? zwarte. De lange, maar niettemin vrij stevig gebouwde pooten bruingeel; heupen grijs Stoven; de dries laatste tarsenleden zwartbruin; al de dienen en de voorscheenen met korte, achterste scheenen met langere stijve zwarte borstels; tarsen met vele dergelijke zwarte borstels; tarsen met vele dergelijke zwarte borstels; de doorn aan het eind der voorscheenen zwarte. Koilfjes bruingeel. Vleugels glas-achtig, met flaauwe geelachtige tint, aan de uiterste spits een weinig gris; middeldwarsader op het midden der schijfcel. Ken manneije en twee wijfjes van Argentina (Weyenbergh). D. Weyenberghi similis; sed abdomine testaceo immaculato; alarum apice et margine posteriori griseis; vena transversa media ante medium 21 mm. cellulae discoidalis. — ¢ long. 17,5 Zeer verwant aan de vorige en in de meeste opzigten daarmede overeenkomende, zoodat het voldoende is de verschillen hier aan te gven. De beharing der palpen is bruin: de banden op den thorax zijn iets duidelijker; het achterlijf is eenkleurig bruingeel en naar achterver verdund; de genitalien glanziger; de borstels aan de achter-scheenen iets zwakker; de vleugels heben aan de spits en den achterrand een vrij breeden grijzen zoom, die bij wijze van eenen veeg nog indringt in de schijfcel, in de vierde achtercel en in de anal-cel; de middeldwarsader staat niet op, maar védr het midden der schijfcel. Twee mannetjes van dezelfde herkomst als voren. 7 Laparus argentinms n. sp. Thoracis dorso scutelloque cinereo-fuscis; maculis humeralibus, antennis, palis, abdomine pedibusque rufis; facie et mystace pallide flavis; alis fusco-testaceis, in apice et margine posteriori  der scheenen en der tarsenleden min of meer gebruind; voorheupen met gele borstels; de verdere borstels der pooten zwart, niet talrijk en weinig stevig, alleen aan de tarsen in grooter aantal; het doorntje aan ’t eind der vooreenen en de matig lange voethaken mede zwart. Kolfjes rood-geel. Vieugels met vrij krachtige bruingele tint, aan de spitsen langs den achterrand flaauwer en meer grijsachtig; eerste achtercel aan haar uitmonding niet vernaauwd; vierde achtercel wijd geopend; ook de anaal-cel geopend; middeldwarsader voorbij het midden der schijfeel. Ken ¢ van Argentina (Weyenbergh). Ik weet deze soort niet beter te rangschikken dan in het geslacht Laparus, zooals dit door Liw in zijne Bemerkungen tiber die Fam. der Asiliden p. 4 kortelijk en later in zijne Dipleren Siid-Afrika’s p. 57 meer uitvoerig is gekenmerkt. Ik houd mij daarbij ook aan de op-vatting van Schiner (Verhandl. zool. bot. Geseilseh. Wien, XVI p. 654). Dit geslacht is in Zuid-Afrika door tali jako soorten vertegenwoordig; toch verdient het opmerking, dat het aanvankelijk door Low werd opgerigt voor eene soort (L. fabidus), die hij van Brazilianschen oorsprong achtte; later heeft hij die ook onder de Zuid-Afrikaansche opgenomen, en daarbij de Kaap met een? als vaderland aangewezen. Overigens wordt door Schiner cok Pasypogon albopunctatus Macq. uit Australie er toe gerekend. L, argentinus wijkt van de Afrikaansche soorten alleen af door de beide borstels aan den achterrand van het schildje en door de plaatsing der middeldwarsader, die niet védr maar voorbij het midden der schijfcel is ingewricht. Van het ongetwijfeld digt verwante geslacht. Deromyia (= Diogmites) verschilt Laparus door de niet gesloten vierde achtercel. 8 Plesiomma.semirufa Wied. Dasypogon semirufus, Wied. Auss. Zweifl. 1. 393, 42; — Plesiomma senirufa, Schin. Verh. Zool. bot. Gesellsch. Wien XVI. 678. Van deze fraude en zeer kenbare soort ontving ik een gaaf d uit Argentina van Prof. Weyenbergh. Hoewel het voorhoofd merkelijk smaller is dan bij andere Dasypoginen, is het echter niet zoo smal als Macquart dit afbeeldt van zijne Pl. testacea en als zijne uitdruk- king:, yeux presque contigus”’’ zou doen vermoeden. Seleropogon ochraceus v. d. Wulp. Stenopogon ochraceus, v.d. Wulp, Tijdschr. v. Ent. XIII. 212. pl. 9 f. 9. In Osten Sacken’s Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera (p. 68) is deze soort tot het genus Scleropogon Low gebragt, waartoe zij inderdaad behoort wegens het aderbeloop der vleugels (de eerste achtercel gesloten). Dat Osten Sacken |. ¢. in zijne noot 101 twijfel oppert omtrent mijne vroegere determinatie als Sfenopogon, op grond dat de voorscheenen met een doorntje zouden zijn gewapend, is het gevolg van een misverstaan mijner beschrijving, zeer verschoonlijk in iemand, die, zonder onze taal te kennen, toch d Kwijls blijken geeft, dat hij haar wel weet te ontcijferen. Gelijk ik destijds reeds heb gezegd, zijn de voorscheenen van Scl. ochraceus zonder doorntje. Dizonias bicinetus Low. Dizonias bicinctus, Liw, Dipt. Am. Sept. Cent. VII. 54; — Dasypogon tristis, Walk. Dipt. Saund. 93; — Dasypogon quadrimaculatus, Bell. Ditt. Mess. U. 80. pl. 1 f. 8. Ken â uit Argentina (Weyenbergh). AMERIKAANSCHE DIPTERA. 97 Zie omtrent de bovengemelde synonymie: O. Sack. Cut. of the Dipt. of N. Amer. p- 230, noot 103. Het voor mij liggende exemplar is zeer gaaf; de witte band is alleen op den derden ring volkomen; die op den tweeden ring daar- entegen is beperkt tot een paar zijvlekjes; aan de voorzijde der voorste heupen bevinden zich witte borstelharen, aan de buitenzijde steviger zwarte borstels; aan de achterheupen zijn deze buitenwaartsche borstels wit en geplaatst op eene aldaar voorkomende vlek van witte bestuiving. De beharing der genitalien is wit, doch van onderen met zwarte haren gemengd; de witte haren aan de bovenste aanhangsels zijn langer, gebogen en straalvormig geplaatst. Prolepsis Lucifer Wied. Dasypogon Lucifer, Wied. Auss. Zweifl. I. 3888. 34: Walk. List, VI. 432. 122; — Cacodaemon Lucifer, Schin. Verh. zool. bot. Ges. Wien, XVI. 672; E. Lynch Arrib., Asil. Argent. sep. 8. 5; Bigot, Ann. Soc. ent. Fr., 5e sér. VIII. 431; — Prolepsis Lucifer, E. Lynch Arrib. 1. ¢. 76. 53; — Dasypogon Satanas, Wied. Auss. Zweifl. I. 401. 56; Léw, B. Emmet. Asil. 13; Walk. List, VI. 442. 153; — Cacondaemon Satanas, Schin. 1. ce. 702; — Prolepsis fumiflamma, Walk. Dipt. Sauni. 101. pl. 3. f. 6. Beide sexen uit Argentina van Prof. Weyenbergh. Dat Dasypogon Lucifer en Satanas Wied., niettegenstaande het in 'toog loopend verschil van de kleur der sprieten en vleugels, als beide sexen dezelfde soort uitmaken, is reeds voorlang door Low op-gemerkt en sedert daardoor bevestigd, dat van eerstgemelde niet dan wijfjes, van de tweede niet dan mannetjes zijn aangetroffen. Bigot (Ann. Soc. ent. de France, 5¢ séy. VIII. 220) maakt melding van een Dasypogon Lucifer en een D. Satanas, in zijn collectie berus-tende en die aan dezelfde speld zijn gestoken, waarschijnjijk om aan te duiden dat deze exemplaren gepaard zijn gevangen. Eene aandachtige vergelijking der beschrijving van Prolepsis fumi- flamma Walk. doet zien, dat ook deze gegrond is op een vrouweliik exemplaar van Dasypogon Lucifer Wied. De oppervlakkigheid, waar- mede Walker heeft gewerkt, komt hier weder aan het licht: eerst heeft hij in zijnne lijst voor het Britsch museum de beide sexen, op het voor- beeld van Wiedemann, als afzonderlijke soorten vermeld, en toen hij later uit de Saundersche collectie de soort werkelijk voor zich kreeg, 98 AMERIKANSCHE DIPTERA. heeft hij haar onder een nieuwen generieken en specifieken naam beschreven. Intusschen is die generieke naam (Prolepsis) ouder dan die van Cacodaemon, door Schiner aan het genus gegeven, en moet deze laatste alzoo wijken. Minder zeker schijnt het mij toe, dat ook Dasypogon rufipennis Macq. (Dipt. ew. I. 2. 45. 58) als synoniem bij Pr. Lucifer 9 moet worden gesteld, gelijk de heer Lynch vermoedt. Vooreerst is D. rujipennis grooter (Macquart geeft 10 1. aan); voorts is bij haar 99 de knevelbärdige niet zwart (Macq. noemt dien, d’un brun roussitre, 4 soies supérieures noires”); daarentegen noemt hij het eerste sprietenlid zwarten en de zijden van den thorax wit gevlekt, wat bij Pr. Lucifer 2 niet voorkomt; en eindelijk zwijgt hij geheel van den zwartachtigen band vodr de spits der vleugels evenzeer als van den donkeren zoom an den achterrand. 12. Dicranus Tuema E. Lynch. E. Lynch Arribalzaga, Asil argent. sep. 9. 6. Van deze prachtige soort bezit ik een drietal zeer gave mannelijke exemplaren, mij uit Argentina door Prof. Weyenbergh overgezonden. Zij is dezelfde, waarvan ik in de zomervergadering der Entomologische Vereeniging, op 29 Junij 1878 te Nijmegen! melding maakte, en die ik toen voornens was als D. praeclexns te beschrijven. Zijstaat in de naauwste verwantschap zoowel met Dasypogon rutilus Wied. (Auss. Zweifl. I. 370. 6) als met D. longiungulatus Macq. (Dipt. ea. sup. 4. 67. 71) 2), beiden uit Brazilie. Toch gelötik niet dat zij met een van deze beiden kan worden vereenigd. D. rutilus heeft volgens Wiedemann een lichtgeel schildje, de zijvlekken van het achterlijf zijn goudgeel en de laatste lijfsringen worden door eene vosroode beharing bezoomd. Bi D. longiungulatus Macq., die in de witte zijvlekken van het achterlijf meer overeenkomst aanbiedt en waarvan het schildje ook niet geel schijnt te zijn, worden daarentegen de sprieten en de achterscheenen zwart genoemd. Vermits de heer Lynch alleen het â heeft beschreven en nog wel naar een niet zeer gaaf voorwerp in het museum te Buenos Aires. 1) Tijdschr. v. Ent. XXII. blz. xx1. 2) Wel te onderscheiden yan Dasypogon longiungulatus Macq. (Dipt. ex. I. 2. 36. 7), eveneens van Brazilie, die tot het genus A//opogon behoort en synoniem is met Dasypogon vittatus Wied. AMERIKANSCHE DIPTERA. 99 Zal het niet overbodig worden geacht, dat ik hier nogmaals de beschriving, zooveel noodig aangevuld, herhaal. Lengte 26 mm. (mijne mannelijke exemplaren), 29 mm. (het ¢ door Lynch beschreven). Aangezigt en achterste oogrand goudgeel; knevelbaard van dezelfde kleur, uit lange, alleen tegen den mondrand geplaatste borstels besaande; schedel bruinachtig; beharing van het achterhoofd alsmede de kin- en bakkenbaard bleek goudgeel. Zuiger glanzig zwart; palpen bij mijne exemplaren roodgeel met een langen gelen borstel en voorts zoowel van boven als van onderen met kleinere zwarte borstel en voorts zoowel van boven als van onderen met kleinere zwarte borstel en voort zijn deze, elsvormig, spits toeloopend, met korte onduidelijke, zwartachtige eindgriffel. Thorax dof zwartbruin, met goudgele teekening, bestaande in een viek op de schouderknobbels, een’ zoom ter weder- zijde van den rug, zes ronde viek, op den rug, waarvan twee vooraan tusschen de schouderknobbels en de onduidelijke donkere langsbanden, en vier op een rij langs den dwarsnaad; vo orts in enige engenige viele konigenden in de borstückenen en op de knobs ter wederzijde van den achterrug; het achterende van den thorax alsmede het schildje grijs bestoven. In de zijden en aan den achter- rand van den thorax zwarte borstels, een paar dergelijke ook aan den achterrand van het schildje. Achterlijf glanzig zwart; de korte eerste ring alleen dof, ter wederzijde met gele uitstände beharing en een paar zwarte borstels; de vier volgende ringen met witte zij- viekken, eenigszins in den vorm van een breed afgebroken achterzoom ; mannelijke genitalien weinig uitstekend, glanzig zwart, met deels zwarte, deels grijsachtige beharing; bij het de anus met zwarte doorntjes bezet (Lynch). Pooten helder roodel; de heupen zwart- bruin met gele beharing; dijen meestal van boven met een zwarte langsstreep (bij een mijner exemplaren ontbreekt die geheel, bij een tweede is er slechts eene aanduiding van); achterscheenen aan de binnenzijde met cen zwartbruin uiteinde; aan al de tarsen de twee of dri Este leden als mede de lange voethaken zwart; de stijve borstels aan de scheenen spaarzaam en rooden, even als die aan de eerste tarsenleden; waar de tarsenleden donker zijn, worden ook de borstels zwart. Kolfjes rooden. Vleugels zoo lang als het. Achterlich, aan den worten en den voorrand met geelachtige tint en rooden aderen, overigens iets grauwachtig en de aderen bruin; de vieugelspits grauwachtig, welke kleur aan den wortel der drie eerste achtercellen een’ zoom overlaat; darontegen bevindt zich een kern van dezelfde grauwachtig kleur in de schijfe, de vierde en vijfde achtercellen, de anaal-cel en den achterhoek; middeldwarsader iets védr bet midden der langgerekte schijfcel; eerste achtercellen aan haar einde een weinig vernaauwd; vierde achtercellen gesloten en gesteeld; anaal-cel tegen den vleugelrand gesloten. 13. Cyrtopogon chrysopogon Léw. Liw, Dipt. Am. Sept. Cent. VII. 59. Ken uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 14. Holopogon bullatus n. sp. Obscure cinereus; thorace gibboso, nigro-vittato; antennis, proboscis, palpitis, macula faciali, abdominis dorso pedibusque posticis nigris; pedibus anterioribus badiis; mystace, pilis setisque omnibus pallidis; alis cinereo-fuscis. — 9 Long. 9—10.5 mm. Lang heb ik geaarzeld of ik deze soort in het geslacht Oligopogon Liw of Holopogon Liéw zou rangschikken. De hoog gewelfde thorax en de slechts tot halverwege het gezigt reikende knevelbaard zou haar eene plaats aanwijzen in eerstgemeld genus; zij mist echter een der voornaamste kenmerken er van, namelijk de behaarde sprieten- griffel, en schijnt daarom beter in het genus Holopogon te passen. Kop bijna dubbel zoo breed als hoog; aangezigt licht aschgrauw, plat, ongeveer een derde der kopreedte innemende, in 't midden met een ronde, glanzig zwarte vlek, die somtijds in tweeen is gedeeld; knevelbaard geelwit, minstens tot de halve hoogte van het gezigt opstijgende; achterhoofd grijs; kinbaard wit; oogen van voren met grootere facetten; voorhoofd donker aschgrauw; ocellenknobbel sterk ontwikkeld. Zuiger, palpen en sprieten zwarte; de beide eerste sprietleden met bruingele borstels; het derde lid ruim dubbel zoo ang als de voorgaande te zamen, en daarbij smal, met naakte, matig lange, spits toeloopende, naar beneden gebogen griffel. Thorax bultachtig verheven, aschgrauw, met zwarte, breede langsbanden, de middelste van voren duidelijk gespleten; de buitenste uit onregelmatige vlekken bestaande; ook op de borstzijden donkere vlekken; Idje en achterrug eenkleurig grauw, geheel naakt; beharing van den thorax zeer onbeduldend; de borstels aan de kan- ten en van achteren op den thorax zijn niet veel meer dan fijne haren van bleekgele kleur. Achterlijf langwerpig, aan het eind eenigszins naar beneden omgebogen (bij het ¢ overal gelijk breed, bij het ¢ in ’t midden iets verbreed), van boven zwart, met licht- grijze, aan elkander verbonden zijvlekken; de laatste rig geheel van die kleur; buik aschgrauw; aan den eersten ring des achterlijfs en aan den buik is eene geelachtige beharing; mannelijke genitalien klein, glanzig zwart. Pooten stevig; dijen matig verdikt, voorscheenen zonder einddoorn, doch aan de spits met stevige borstels; achter- scheenen naar het eind kolfachtig verdikt; ook de drie eerste leden der achtertarsen dikker; heupen aschgrauw; de voorste pooten overigens kastanjebruin, met den wortel der dijen glanzig zwart en de laatste tarsenleden pekzwart; achterpooten zwart met eenigen Glan en de kleinen min of meer bruinrood; al de pooten hebben eene digte beharing en vele borstels van bleek roodgele kleur; zelfs de borstels van bleek roodgele kleur; zelfs de borstels van bekendig; de knop meestal van boven met donkere vlek. Vleugels met gelijkmatige donker grauw-bruine tint, alleen in de streek der grandvlek iets krachtiger; aderen zwartbruin, met uitzondering van de hulpader en het begin der sub-costaal-ader, die brningeel zijn; vorkcel zeer langwerpig, dubbel zoo lang als haar steel; al de achtercellen en ook de anaal-cel geopend; middeldwarsader op twee derden der schijfcel geplaat. Twee mannetjes en vier wijfjes uit Argentina (Weyenbergh). 15. Hypenetes asiliformis n. sp. Nigricans, pilosula; barba alba; antennis, palpis, mystace pedi- busque nigris; genubus rufis; tibiarum setis ex maxima parte albidis; antennarum articulo tertio articulis binis praecedentibus aeque longo, ante medium tenui, apice crassiori. — ¢ long. 9 mm. — (PI. 10 fig. 2—4). Gelijkt op eene kleine Asiline. Kop breeder dan de thorax, wit- achtig bestoven; gezigtsknobbel en knevelbaard drie vierden van het aangezigt innemende; de laatste uit ruwe zwarte borstels bestaande ; beharing van het achterhoofd, benevens de kin- en bakkenbaard wit- achtig; boven op het achterhoofd en van voren tegen den ocellen- knobbel eenige lange zwarte borstels. Sprieten zwart, iets langer dan 102 AMBRIKAANSCHE DIPTERA. de kop in doorsnede; eerste lid dun, cylindrisch; tweede napvormig ; beiden met witachtige beharing; derde lid naakt, zoo lang als de beide eersten te zamen, aan de wortelhelft zeer dun en vervolgens knods- vormig verbreed, met korte, stompe griffel. Zuiger glanzig zwart, spits toeloopend, van onderen met witachtige haren, als vervolg van den kinbaard. Thorax en schildje zwart, met witachtige bestuiving, die op den rug eene onduidelijke teekening overlaat en vooral op de schouders en in de borstzijden de overhand krijgt; schouderknobbels met lange witachtige beharing; op den rug van den thorax, het voorste vierendeel uitgezonderd, lange zwarte borstels; enkele der- gelijke borstels ter wederzijde vodr den vleugelwortel en aan den achterrand van het schildje. Achterlijf naar achteren iets smaller, zwartgrauw, aan de vijf eerste ringen met smallen witgrijzen achter- zoom en iets breederen zijrand van dezelfde kleur; beharing des achterlijfs witachtig; genitalien klein en bijna geheel door den plat- ten achtsten bovenring bedekt. Pooten glanzig zwart, doch door de witachtige beharing dof en grauw; aan de onderzijde der dijen is die beharing langer; knieén geelrood; scheenen met een aantal lange stijve borstels, meerendeels van geelwitte kleur, doch aan de buiten- zijde der voorste scheenen en aan den achterkant der achterscheenen zijn er ook eenige, die zwart zijn; de borstels der tarsen allen zwart. Kolfjes vuilgeel. Vleugels smal, niet volkomen zoo lang als het ach- terlijf, eenkleurig grauw, met donkerbruine aderen; het aderbeloop komt overeen met dat van Léw’s afbeelding van H. sligmatias (Dipl. Std. Afr. Tab. I. f. 44a); de wortelcellen en de schijfcel zijn echter langer en smaller. Ken ¢ uit Argentina (Weyenbergh). Het geslacht Mypenetes werd door Liw (Dipl. Sud. Afr. p. 89) op- gerigt voor eene Zuid-Afrikaansche Dasypogine, die zich onderscheidt door dunne sprieten, waarvan het derde lid aan de basis smal is en zich naar het einde knodsvormig verbreedt. Deze sprietenvorm vertoont zich ook in het Amerikaansehe geslacht Clavator Phil.; Gerstaecker heft daaruit aanleiding genomen, om dit Jaatste geslacht als synoniem met Hypeneles te verklaren, en Schiner heeft hem hierin gevolgd. Hypenetes behoort tot die genera, welke aan het eind der voor- scheenen geen haakvormig doorntje hebben. Bij de beschrijving van het genus Clavator en van de daartoe gebragte soorten, zijgt Philippi van dit kenmerk; doch te oordeelen naar zijne afbeelding van Clavator punctipennis (Verhandl. zool. bot. Gesellsch, XV pl. xxvi f. 31), zouden echter de scheenen, even als bij Hypenetes, ongewapend zijn. Dit wordt ook daardoor bevestigd, dat Schiner (blijkens Dipt. Nov. Reise p. 159) deze soort heeft gekenden en haar zonder bedenking in het geslacht Hypenetes rangschikt, zoodat men kan aanemen dat hij haar geen doorntje aan de voorscheenen gevonden heeft. Hij aachtte dan ook de synonymie der beide genera ten volle bewegen, en brengt ook Dasypogon fulvicornis Macq. (Dipt. ex supp. I. 67. 47) die mede ongewapende voorscheenen heeft, tot het gesl. Hypenetes. Intusschen beschrijft Osten Sacken (/Vestern Dipt. p. 292) eene soort, die hij Clavator sabulonum noemt en waarbij wel de voorscheenen met een doorntje gewapend zijn; waaruit hij, hoewelten onregte en zonder op Schiner’s mededeelingen te letten, de gevolg-trekking maakt, dat zulks ook bij de overige soorten van Philippi bet geval zou zijn. Zoolang nu de Dasypoginen in ’t algemeen worden enderscheiden naar de al of niet aanwezigheid van het doorntje aan de voorscheenen, — en niet ligt zal dit als hoofdkenmerk worden losgelaten, — kan Clavalor sabulonum O. Sack niet in het ge-slacht Hypenetes worden opgenomen, en het blijft nog onzeker of dit wel zou kunnen geschieden met de overige door Philippi beschreven Clavator-soorten, uitgezonderd Cl. punctipennis. Daarentegen kunnen er geen ernstige bedenkingen bestaan, om deze laatste en de hierboven beschrevene asiliformis onder Hypenetes te rangschikken. 16. Megapoda labiata Fabr. Laphria labiata, Fabry. Syst. Antl. 160, 20; Wied. Dipt. ex. I Auss. Zweifl. I. 499. 1; — Megapoda cyanea, Macq. Suit. a Buff. Vipt. I. 288. 1; id. Dipt. ex. I. 2. 59. Eenige exemplaren uit Brazilie in het Leidsch museum; een mede van daar in mijne collectie. Dasyllis grossa Fabr. Asilus grossa, Fabr. Spec. ins. Il, 460. 13; id. Ent. syst. IV. 376. 1; id. Syst. Antl. 153. 1; Wied. Auss. Zweifl. I. 498. 113; — Laphria ergissa, Say, Journ. ac. Phil. Wil. 75. 5; Wied. Auss. Zweifl. I. 502. 53; -- Laphria analis, Macq. Dipt. ex. I. 2. 68. 15. Ken ¢ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 104 AMERIKANSCHE DIPTERA. Dat Asilus grossus F. dezelfde soort is als Laphria lergissa Say, is door Osten Sacken duidelijk in het licht gesteld in zijnen Catalogue of the described Diptera of North America p. 233, noot 115. 18. Laphria gilva Linn. Asiius gilvus, Linn. Faun. suec. n°, 1912; — Laphria gilva, Low, Linn. Ent. IL. 548. 8; Schiner, Faun. austr. I. 189; — Asilus rufus, de Geer, Ins. VI. 241. 4. pl. 13 f. 15. Een uit de omstreken van Quebec (Provancher), in het Brusselsche museum aanwezig, gelijkt zoo volkomen op deze Europesche soort, dat ik het gerust als zoodanig durf determineren. In den Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera van den Baron Osten Sacken wordt de soort niet vermeld. 19. Andrenosoma xanthoenema Wied. - Laphria xvanthocnema, Wied. Auss. Zweifl. I. 509. 18; Macq. Dipl. CL ibd ta: Een van Brazilie in het Leidsch museum. Het achterlijf is in de zijden van den tweeden tot en met den vijfden ring zwart, op den vierden ring zwärts tot zulke uitbreiding, dat de roode kleur er Schier geheel verdrongen wordt. 20. Andrenosoma erythropyga Wied. Laphria erythropyga, Wied. Auss. Zweifl. I. 509. 17. Een van Rio in het Leidsch museum. De knevelbaard heeft in 't midden eenige zwarte borstels, die echter tusschen de digte witte haren weinig in 't oog vallen. De vleugels zijn aan dit oude exemplaar meer grauwbruin dan geelachtig ; de eerste achtercel is wel aan 't einde vernaauwd, maar niet gesloten en gesteeld, zoals bij de voorgaande soort. 21. Lampria clavipes Fabr. Laphria clavipes, Faby. Syst. Antl. 162. 27; Wied. Dipl. ex. I. 237. 9; id. Auss. Zweifl. I, 513. 23; — Lampria clavipes, Bell. Ditt. mess. 1.13% 2. pl. df. 45. Ken enkel paartje uit Brazilie bevindt zich in mijne collectie. AMERIKANSCHE DIPTERA. 105 22. Lampria mexicana Macq. Macq. Dipt. ev. supp. 2. 37. 3; Bell. Ditt. mess. Il. 13. 1. Ik bezit twee wijfjes zonder aanduiding van vaderland (gelijk uit den naam blijkt, leeft de soort in Mexico). 23. Lampria bicolor Wied. Laphria bicolor, Wied. Auss. Zweifl. 1. 522.40; — Laphria megacera, Macq. Swit. a Buff. Dipt. I. 284. 18. Een 2 zonder aanduiding van vaderland in mijne collectie (de soort is uit Noord-Amerika). 24, Dasythrix leucophaea E. Lynch. E. Lynch Arribalzaga, Asil argent. sep. 22. 17. Een ¢ uit Argentina (Weyenbergh). 25. Atomosia xanthopus Wied. Laphria xanthopus, Wied. Auss. Zweifl. 1. 529, 52. Een ¢ van Guanaxuato (Dugés) in het museum te Brussel. 26. Atomosia tibialis Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 1. 76. 8. Ken ¢ uit Columbie in het museum te Brussel. 27. Atomosia pilipes Thoms. Alomosia pilipes, Thoms, Eug. Resa, Dipt. 465. 35; — Al. pilosipes, E. Lynch Arribalzaga, Asil. argent. sep. 19. 15. Een 2 van Argentina ( Weyenbergh, vroeger door mij, ten onregte, als At. modesta Phil. bestemd. 28. Atomosia geniculata Wied. Laphria geniculata, Wied. Dipt. ex. 1. 241. 19; id. Auss. Zweifl. f. 928. 91. Ken üit Argentina (Weyenbergh). Wiedemann’s beschriving is ten volle op dit exemplar van toe-passing, met uitzondering dat het achterlijf geen witte insnijdingen het. Professor Mik heeft het, op mijn verzoek, met de typen in het Weener museum vergeleken en verzekert mij dat daaronder ook exemplaren zonder witte insnijdingen voorkomen. 106 AMERIKANSCHE DIPTERA. 29. Atomosia venustula E. Lynch. KE. Lynch Arribalzaga, Asil argent. sep. 17. 13. Een 9 uit Argentina (Weyenbergh). 30. Mallophora infernalis Wied. Asilus infernalis, Wied. Dipl. ev. I. 202. 35; id. Auss. Zweifl. I. A475. 76; Perty, Del. an. Bras. 181. pl. 36 f. 5; — Mallophora infernalis, Macq. Suit. ad Buff. Dipt. I. 801. 1; Bell. Ditt. Mess. II. 21. 1. Een mannetje en twee wijfjes, zonder aanduiding van herkomst, in het Leidsch museum; ik zelf bezit een 2 uit Brazilie. 31. Mallophora robusta Wied. Asilus robustus, Wied. Auss. Zweifl. I. 478. 81; — Mallophora robusta, Macq. Dipt. ex. supp. 1. 78. Twee wijfjes uit Brazilie in het Leidsch museum; ik zelf bezit “een ¢ mede van daar. 32. Mallophora ruficauda Wied. Asilus ruficauda, Wied. Auss. Zweifl. I. 476. 78; — Mallophora ruficauda, Walk. List, VII. 580; E. Lynch Arribalzaga, Asil. argent. sep. 30. 19. Ik bezit een ¢ van Argentina (Weyenbergh) en een ¢ van Montevideo. 33. Mallophora Pluto Wied. Asilus Pluto, Wied. Auss. Zweifl. 1. 477. 89; — Mallophora ruficauda, Walk. List, VII. 580; — Mallophora Pluto, Schin. Dipt. Nov. Reise, 176. 49. Ken ¢ uit Argentina (Weyenbergh), waarop Wiedemann’ Beschrijving goed past. De eerste achtercel is echter aan 't eind gesloten en kort gesteeld, en daar Wiedemann noch Schiner van deze bijzonder-heid melding maakt, kan ik eenigen twijfel omtrent de juistheid der determinatie niet onderdrukken. Mallophora Minos Wied. Asilus Minos, Wied. Auss. Zweifl. I. 478. 82. In het museum te Leiden zijn verscheidene exemplaren uit Brazilie; ik zelf bezit een 9, mede van daar. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 107 35. Mallophora tibialis Macq. M. tibialis, Macq. Dipt. ev. I. 2. 85. 1; — M. fascipennis, Macq. Dipt. ex. supp. 4. 75. 20; — M. fascipennis, Walk. Dipt. Saund. I. 112. Ik bezit een 9 van deze soort uit Brazilie. Dat M. fascipennis Macq. en M. fasciata Walk. hier als synoniemen moeten worden gesteld, laat zich uit de beschrijvingen gemakkelijk afleiden. M. tibialis Macq. (Dipl. ea. supp. 1. 77. 17) van Guiana is een andere soort, die echter uiterst kort is beschreven naar een gebrekkig exemplar zonder achterlijf. Mallophora nigritarsis Fabr. Syst. Antl. 168, 18; — Asilus ead. Wied. Dipt. ex. I. 208. 46; id. Auss. Zweifl. I. 479. 84; — Mallophora ead. Macq. Dipt. ex. I. 2. 86. 4; Schin. Verh. ool. bot. Ces. Wien, XVII (1867) 386. 66; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. TV Sahil st 6. Vijf mannetjes en een wijfje van Brazilie (Bescke) in het Leidsch museum; ik zelf bezit een paar mannetjes, waarvan het een met het etiquet Suriname. In de hoofdzaak komen zij met Wiedemann’s beschrijvingen overreen; ik moet evenwel opmerken, dat niet alleen an de zwarte achtertarsen, maar ook aan de voorste (die roodgeel zijn met beharing van dezelfde kleur en zwarte borstels), de leden allen zeer kort en breed Zijn; de sprieten zijn dun, hun eindborstel langer dan het 3° lid. De beharing der palpen wordt door Wiedemann vosrood genoemd; aan al mijne exemplaren is zij zwart, hetgeen ook, volgens Schiner, aan de typische voorwerpen van Wiedemann het geval is; Macquart zukt in de kleur van die beharing een sexueel verschil en noemt die bij het 3 geel, bij het zwart, wat met mijne waarneming in strijd zou zijn. Van de gele haarstreep op de achter-tarsen, waar Wiedemann van spreekt, zie ik niets. Promachus rufipes, Fabr. Syst. ent. 794. 16; id. Ent. syst. 1V. 383. 32; Wied. Dipt. ex. I. 203. 38; id. Auss. Zweifl. 1. 487. 93; — Dasypogon rufipes, Fabr. Syst. Antl. 169. 23. Een met het etiquet, Am. Sept.?”, afkomstig uit de oude collectie van Raye van Breukelerwaard, in ’s Rijks museum te Leiden. 108 AMERIKANSCHE DIPTERA. 38. Promachus trichonotus Wied. Asilus trichonotus, Wied. Auss. Zweifl. 1. 490. 97. Exemplaren van Brazilie (Bescke) in het museum te Leiden; een g van dezelfde herkomst in mijne collectie. 39. Proctacanthus Heros Wied. Asilus Heros, Wied. Auss. Zweifl. 1. 427. 4. Van deze soort bevindt zich een paartje uit Noord-Amerika, afkomstig uit de vroegere collectie van Raye, in ’s Rijks museum te Leiden. 40. Proctacanthus brevipennis Wied. Asilus brevipennis, Wied. Auss. Zweifl. 1. 431. 10. Het 2? uit het Leidsch museum, door Wiedemann aan het slot zijner beschrijving vermeld, is daar nog aanwezig. Ik zelf bezit cen uit Argentina (Weyenbergh), dat ook tot deze soort schijnt te behoore, ahtans daaraan digt verwant is, gelijk mij ook is medegedeeld door den heer Mik, die het met de typische exemplaren in het Weener museum heeft vergeleken. Werkelijk is Wiedemann’s beschrijving daarop vrij wel van toepassing, met uitzondering echter van de zwarte veeg aan den voorkant der diejen, die ontbreekt, en van de kleur der sprieten, waarvan althans de beide eerste leden (het derde is afgebroken) roodgeel en niet zwart zijn. De genitalien zijn aan mijn exemplaar niet groot en van roodgele kleur; zij bestaan in een paar zeer langwerpige, aan ’t eind lichtgeel behaarde boven- en een paar kortere onderkleppen. Proctacanthus rubriventris Macq. Pr. rubriventris, Macq. Dipt. ex. supp. 4. 87. 11. pl. 8. f. 3; Lynch Arribalzaga, Asil. Argent. sep. 9. 6; — Erax speciosus, Phil. Verhandl. zool. bat. Ges. Wien, XV. 693. 3. pl. 26 f. 28. Van deze groote en prachtige soort bezit ik een zeer gaaf vrouwelijk exemplaar uit de Argentijnsche republiek, mij door Prof. Weyenbergh toegezonden. Reeds voor ik het aangehaalde stuk van den heer Lynch Arribalzaga gezien had, was ik tot dezelfde conclusie als hij gekomen, dat Krax speciosus Phil. synoniem is met Proctacanthus rubriventris Macq. Philippi heeft het 9g zeer kenbaar beschreven en afgebeeld, doch voorbijgezien dat de soort reeds door Macquart was benoemd; hij vergist zich bovendien met haar in het geslacht Krax te plaatsen. Macquart’s beschrijving, die alleen op het betrekking heeft, moge korter en minder volledig en zijn afbeelding minder juist zijn, bij eene oplettende vergelijking van al de bijzonderheden blijft er geen twijfel over, of beide schrijvers hadden dezelfde soort voor oogen. Proctacanthus virginianus n. sp. Nigricans; mystace pallide rufo, interdum pilis nigris marginalibus mixto; barba albida; thorace substriato, abdominisque marginis brunne Pollinosis; oviducto elongato, nigro nitido; tibiarum basi castanea; alis ex flavido cinerascentibus; nervis ad alarum apicem et marginem posteriorem leviter fuscano-limbatis. — ¢ long 23—26 mm. — Pl. 10 fig. 5 en 6). Vand donn kritig zu wärmern; de glanzig zwarte grondkleur van thorax en achterlijf min of meer bedekt door geelbruine bestuiving, die op den thorax onduidelijk langsstrepen vrij laat en aan het achterlijf voorna-melijk in de zijden en ook eenigszins aan den achterrand der ringen optreedt; de dunne langgerekte eijerbuis is geheel glanzig zwart; de bovenste eindkleppen loopen spits toe en zijn langer dan de onderste, die eenige borstelige zwarte beharing dragen. Beharing van den thorax zwarten en vrij kort; ter wederzijde achterden de darsnaad eenige stevige zwarte borstels; aan den achterrand van het schildje en aan beide zijden van den zeer korten maar verbreeden eersten lijfsring mede lange zwarte borstels. Kop weinig breeder dan de thorax; gezigtsbult groß, van boven een vierde van het aangezigt vrij latende, geheel bedekt door den digten knevelbaard, die bij een der beide exemplaren geheel bleek roodgeel is, bij het andere daarentegen van boven en in de zijdea met een aantal zwarte haren is vermengd; de kinbaard bleekge El of zelfs witachtig. Spieten zwart; het een digten und den guten bundel zwarte borstels; eindborstel bijna dubbel zoo lang als het derde lid. Zuiger zer glanzig zwart; palpen zwart, digt met borstels van dezelfde kleur bezet. Pooten zwart, scheenen aan de wortelhelft roodachtig kastanjebruin en daar ter plaatse met vaalgele, doch overigens met zwartachtige beharing; al de borstels der pooten zwart. Kolfjes zwart. Vleugels merkelijk korter dan het achterlijf, geelachtig aschgrauw; de aderen aan de vleugelspits en den achter-rand met flaauwe bruine bezooming; bovenarm der cubitaal-vork met een aanhangend adertje; tweede achtercel niet naar boven verbreed. American DIPTERA. Twee, met uitzondering van den deels verschillend gekleurden knevelbaard, geheel gelijke wijfjes van Virginie (Dr. A. Breyer) in het museum te Brussel. Proctacanthus senectus n. sp. Griseus; mystace barbaque albidis; antennis nigris, articulo tertio parvo apice acuminato, stylo elongato; thorace vittis quatuor obscuris, fusco limbatis; abdomine maculis dorsalibus fuscis, hypopygio maris et oviducto foeminae nigris subnitidis; pedibus rufis, femoribus antice nigrosignatis, tarsis piceis; alis hyalinis. — ¢ long. 26—30 mm. Kop witachtig; aangezigt een vierde der kopreedte in-nemende en aan ruim de onderste helft bultachtig verheven; knevel-baard wit, van onderen met eenige gele haren en zelfs een paar zwarte borstels er tusschen; kinbaard en beharing van het achterhoofd wit; voorhoofd met zwarte beharing; achter de oogen een krans van gele borstels; oogen naar onderen tegen den binnenkant met grootere facetten, wat vooral bij het ¢ duidelijk is. Sprieten klein, zwart; het eerste lid het langst; het tweede half zoo lang, beiden met vaalgele beharing; het derde lid weinig langer dan het tweede, peervormig, spits toeloopend; de eindborstel zoo lang als de beide laatste sprietleden te zamen, aan de uiterste spits eene kleinigheid: verdikt. Zuiger glanzig zwart; palpen donker, onder den digten baard half verborgen. Thorax grijs, van boven: véer den dwarsnaad met vier iets donkerder langsbanden; de beide middelsten duidelijk, vrij smal, naar voren iets uiteenloopend, over de geheele lengte van elkander gescheiden en ter w Eeder zijbanden minder duidelijk en meer vlekkig, soms alleen te herkennen aan den donkeren zoom langs de binnenzijde; schildje van dezelfde kleur als de thorax; het achterste gedeelte van den thorax als mede het schildje met overeindstaande vaalgele beharing, waar-tusschen zich zwarte borstels mengen; dergelijke borstels, maar iets steviger, bevinden zich zwarte borstels mengen; dergelijke borstels, maar iets steviger, bevinden zich véer den vleugelwortel en der vleugelwortel staan zwarte borstels. Achterlijf lang en smal, grijs; aan den voorkant van elken ring een zwarte borstels. Achterlijf lang en smal, grijs; aan den voorkant van elken ring een zwarte borstels; mannelijke genitalien - niet groot, zwart en eenigszins glanzig, met grize beharing en enkele zwarte borstels; tusschen de aan het een afgeknotte bovenkleppen steekt van bovenklept van bovenklept van oen zwarte tepelachtig orgaan uit. de onderkleppen naar het einde spits en aldaar met gele beharing; eijerbuis van het ¢ glanzig zwart, niet volkomen o lang als de beide laatste lijfsringen. Heupen grijs als de borstjden; dijen en scheenen rood- geel, doch door de digte witachtige beharing grauwachtig rood schijnende; de voorzijde van al de dijen zwartachtig; tarsen pek- zwart; de stekelachtige borstels der pooten allen zwart; bij het ¢ ont- breken deze aan de voordijen; ook de voethaken zwart, de voetballen daarentegen bruingeel. Kolfjes bruingeel. Beide sexen uit Argentina (Weyenbergh). Bij een der mannelijke exemplaren is de grondkleur der beide middelbanden donkerder, waardoor de bezooming weinig duidelijk is. 44, Proctacanthus brevistylatus n. sp. Cinereus; antennis nigris, tenuibus; articulo tertio articulis primo et secundo conjunctis longiori, stylo parvo munito; thorace lineis duabus mediis nigris maculisque lateralibus fuscis; abdomine fusco-maculato; pedibus rufis, femoribus nigrovittatis; tarsis fuscis; alis hyalinis apud apicem laeviter brunnescentibus, costa (¢) subdilatata. $ long. 19 mm. Aschgrauw. Aangezigt bijna een derde der kopbreedte innemende, witachtig; gezigtsbult tot twee derden der hoogte van het aangezigt reikende; knevelbaard deels uit witte, deels uit gele borstelharen bestaande; kinbaard en beharing van het achterhoofd wit; achter de oogen een krans van zwarte borstels; de facetten aan de voorzijde der oogen iets grooter dan de overige. Sprieten zwart, van slanken vorm; erste id cylindrisch, het tweede kort, het derde iets langer dan de beide voorg Aande te zamen; de eindborstel slechts een derde der lengte van het laatste sprietenlid. Zuiger en palpen zwart. Thorax van boven met twee duidelijke zwartbruine langsstrepen, die naar voren eenigszins uiteenloopen; ter wederzijde nog een paar donkere viekken; van achteren op den thorax en op het schildje eenige zwarte borstels staan; vddr den vleugel- wortel enkele grootere zwarte borstels staan; borstzijden met witte beharing. Achterlijf cylindrisch, eenigszins  Einige befindliche Fabr. Asilus barbatus, Fabr. Ent. Syst. IV. 379. 12; id. Syst. Antl. 155. 7; Wied. Dipt. ex. I. 187. 9; id. Auss. Zweifl. I. 439. 22; — Proela- canthus barbatus, Macq. Dipt. ex. I. 2. 122. 4. In mijne collectie bevinden zich een paar wijfjes zonder aanduiding van vaderland (de soort behoort in Brazilie thuis). 46. Erax stylatus Fabr. Asilus stylatus, Fabr. Syst. ent. 795. 19; id. Ent. syst. IV. 384. 38; Wied. Dipt. ex. 1. 198. 30; id Auss. Zweifl. I. 462. 57. pl. 6. f. 6; — Dasypogon stylatus, Fabry. Syst. Antl. 171. 31. In ’s Rijks museum te Leiden bevinden zich twee wijfjes, het eene van Rio de Janeiro (Bescke), het andere van Wisconsin (Thure Kumlien). 47. Hrax macularis Wied. Asilus macularis, Wied. Dipt. ex. I. 193. 19; id. Auss. Zweifl. I. 447. 33; Macq. Dipt. ev. I. 2. 147. 32. Een en een 2 van Rio de Janeiro, benevens nog een & uit Noord-Amerika in het museum te Leiden; een van Suriname in mijne collectie. AMERIKANSCHE DIPTERA. 113 48. Era macrolabis Wied. Asilus macrolabis, Wied. Auss. Zweifl. I. 458, 51. Een van Tenessee (Troost), benevens twee mannetjes uit Noord- Amerika (afkomstig van de oude collectie van Raye) in ’s Rijks museum te Leiden. 49. Hrax auribarbis Wied. Asilus auribarbis, Wied. Dipt. ex. 1. 186. 8; id. Auss. Zweifl. I. 437. 19. Twee mannetjes van Bahia in het museum te Leiden; in het eene exemplaar is de vorkcel zonder het gewone terugloopend adertje. 50. Erax labidophorus Wied. Asilus labidophorus, Wied. Auss. Zweifl. I. 459. 52; — Erax ead, Macq. Dipt. ex. 1. 2. 110., 7. Een oud mannelijk exemplar van Brazilie in  199. 81; Auss. Zweifl. 1. 464. 58; — Erax striola, E. Lynch Arribalzaga, Asil. argent. sep. 51. 35; — Er. maculatus, Macq. Dipt. ex. I, 2. 111. pl. 9. f. 6. Twee wijfjes van Brazilie in het museum te Leiden. 52. Erax flavofasciatus Wied. Asilus flavofasciatus, Wied. Auss. Zweifl. I. 470, 68. Een 2 van Rio de Janeiro (Bescke) in het museum te Leiden. 53. Erax rufinus Wied. Asilus rufinus, Wied. Zool. Mag. Il. 47. 8; id. Auss. Zweifl. I. 441. 25; — Erax rufinus, Schin. Verh. zool. bot. Ges. Wien, XVII (1867). 393. 84; v. d. Wulp, Noles from the Leidsch museum. De kenmerken, door Wiedemann opgegeven, vind ik aan deze exemplaren terug. De sprieten zijn bleek roodgeel; het eerste lid is het langst, cylindervormig en van onderen over de geheele lengte, van boven alleen aan ’t eind met zwarte borstels; het tweede lid is kort, mede met zwarte borstels; het derde niet veel langer, priemvormig, met zwarte rugstreep en een zwarten eindborstel, die ten minste zoo lang is als het tweeden en derde sprietenlid te zamen. Het aangezigt is niet breed en wordt van boven nog smaller. Van de bruinachtige kleur in ’t midden van den achterrug, waarvan Wiedemann spreekt, zie ik niets. De borstels op den thorax en aan de pooten zijn allen zwart. De mediastinaal-cel is zwartbruin en vormt een donkere streep tegen den voorrand; de bovenarm der cubitual-vork is aan den wortel wel eenigszins hoekig omgebogen, maar mist bij al mijne exemplaren het terugloopende adertje. Erax pogonias Wied. Asilus pogonias, Wied. Dipt. ev. 1. 198. 29; Auss. Zweifl. I. 460. 54; — Dasypogon barbatus, Fabry. Syst. Antl. 169. 22. Een van Arizona (Neumigen) in het museum te Leiden. De aangehaalde beschrijringen passen beter dan eenige andere op dit voorwerp. 55. EKrax unicolor Bell. Bellardi, Ditt. mess., Il. 37. 3. Van deze soort bevinden zich in het Brusselsche museum eenige exemplaren van beide sexen, met het etiquet: Guanaxuato, E. Dugés. De conservatie laat wel te wenschen over, doch is van dien aard, dat ook de mannelijke exemplaren (Bellardi beschrijft alleen het 2) zich met voldoende zekerheid laten determineren. Bellardi kon geen melding maken van de sprieten; ongelukkig is ook aan al de boven-bedoelde voorwerpen althans het derde sprietenlid afgebroken; de beide eerste leden zijn zwart, het tweede met vele zwarte borstels bezet. De kenmerken van het zijn allen (met uitzondering van de genitalien) ook op het Øt toepasselijk; de digte beharing en vooral de lange manen op den hoog gewelfden, kielvormigen thorax zijn zeer in ‘t oogvallend. De vleugels van het zijn aan de tweede helft van den voorrand verbreed; de randcel is geelbruin; de beide daaronder gelegen cellen vertoonen een aanatdwarsplooijen. De mannelijke genitalien zijn zeer groot, naar boven omgebogen, glanzig zwart; de bovenste aanhangsels aan ‘t einde stomp; de onderste, die iets korter zijn, in eene spitse punt geéindigd en van onderen aan de basis met een stevigen, k. rommen doorn; de beharing dezer deelen grooten-deels zwart, aan 't eind der bovenste aanhangsels blond. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 55 56. Erax senilis Wied. Asilus senilis, Wied. Auss. Zweifl. I. 471. 70; Walk. List, I. 400; — KErax senilis, E. Lynch Arribalzaga, Asil. argent. sep. AT. 32. Ik ontving drie mannetjes en vier wijfjes uit Argentina van Prof. Weyenbergh. De uitvoerige beschrijving van den heer Lynch past volkomen op deze vrouwelijke exemplaren; de mannetjes komen daar-mede ook wel overeen, met uitzondering evenwel, dat zij geene zwarte borstelharen van boven in den knevelbaard dragen en ook de beharing der palpen niet zwart, maar witachtig is. Daar zij overigens geene afwijking vertoonen, meen ik ze tot dezelfde soort te mogen rekenen. De grootte der voorwerpen, zoowel van de eene als van de andere sexe, loopt nog al uiteen en verschilt van 11 tot 16.5 mm. Hi hrax WUlined tis, Ds sp: Ex cinereo ochraceus; thorace lineis duabus fuscis, antice divergentibus; antennarum articulis duobus primis flavis, articulo ultimo nigro; exhaustello palpitisque nigris; femoribus nigricantibus, supra rufis; tibiis rufis, posticis dimidio apicali nigro; tarsis nigris, anticorum articulis basalibus rufis; alis flavescentibus. — 9? long. 10 mm. Aangezigt wünschen, zonder bult, ongeveer een vierde der kopfreedte innemende; knevelbaard geelachtig wit; zuiger en palpen zwarte, de laatsten met zwarte borstels; kinbaard en beharing van het achterhoofd wit; borstelkrans achterde oogen geel. Sprieten slank; de beide eerste leden geel, het derde naauwelijks zoo lang als het erste, even als de eindborstel zwart. — Thorax, schildje en achterlijf grijsachtig okergeel; op den thorax twee zwartbruine, naar voren uit elkander wijkende en van achteren ineenloopende langsstrepen, waarnevens de kleur, althans in sommige rigtigen, tot het bruinachtige neigt; de ruimte van voren tusschen de beide strepen blijft steeds licht; borstzijden aschgrauw; geheel van achteren op den thorax en in de zijden vdér den vleugelwortel staan eenige zwarte borstels; twee dergelijke bevinden zich aan den achterrand van het schildje. Achterlijf naar het einde gelijkmatig spits toeloopend; de buik zwartachtig; de eijerbuis glanzig zwart, korter dan de laatste Ring, bijna niet zamen-gedruckt. Pooten rooden; de heupen aschgrauw; de dijen aan den ersteren en voorkant benevens hare geheele spits, ook de spits der 117 AMERIKANSCHE DIPTERA. scheenen en der eerste tarsenleden zwarte of zwartbruin; aan de achterscheenen is de donkere kleur tot ongeveer de halve lengte uitgebreid; de stekelige borstels der pooten grootendeels zwart, slechts hier en daar een enkele van bleekgele kleur. — Kolfjes geel. — Vleugels met geelachtige tint en bruingele aderen; de randader daar waar de hulpader eindigt zwart; de cubitaal-vork vrij breed, haar bovenarm sterk gebogen uit den hoofdtak ontspruitende en aan de bogt met een zeer klein ader-rudiment; middeldwarsader iets védr het midden der schijfeel. Een 2 van Argentina (Weyenbergh). 