Mnemosyne: Bibliotheca Classica Batava
.8) 1, 3. ■'} Fr- VJ. «) Fr. VII. ..)So«H. XX, XXI. ") Fr. Xll. 574 Bergk, PoETAft Lyrici GftAEGi, Ed. altera. Yan MiMNBRMOsI Moeijelyk is hel le begrijpen, hoe B. er toe gekoraen is, ia IX. 1 " Uv?.ov in UvXov te veranderen : het is immers allijd Kuv, EitpuTtixoto ttiSmv en IltJAoy, ^)iX\iog iv- xrif^^vov wToxUdpov ^* , en zoo altijd als apposilie , zoodra reeds ^n gemtivus, die van den naam des konings. in den volzio aanwezig is, want Ni^Aij/oj' of Nj^a^o^, d^irin zal toch wel 't yerschil niet liggen. Op XII. 11 heeft de gissing trCpsTipav voor Iripc^ uit den tekst riaar de noten moeten verhuizen : 't \¥are in elk geyal ^ene taalfout indien Mimnermos zoo gesprokeii had. 'Eripcop is welligt even valsch, ondanks de hss. , maar omdat het Yolgende ontbreekt , zal het vooreerst wel een blind zoeken loaar : de echte lezing zijn. Twee verzen le voren is te regl im 'ih 6iov voor het hx ol 6iov van andere uitgevers behoudeo, immers dat schuilt onmiskenbaar achter het 7v* ixilidoov van iwee h$s. , gelijk B. thans zegt; in den eersten druk heet het: • codd. iV aXifSoov/' Hoe vele van zidke luchtige opgaven heV befi niet als autoriteit gereedelijken ingang gevonden , en prij- ken dan met den weidschen naam van kritiscben apparatus ? Vooral in het vervangen van zuike algemeene gezegden door degelyke opgaven der juiste lezing van elk hs. afizonderlyk heeft de niettwe uitgaaf zeer veel boven de oude vooruit: in den ap- paratus heeft eene geheele omweiiteling plaats gehad. In XIV 9 is S)?/ai/ van de meeste uitgaven hersteld , hoewel niet zon: der bezwaar , in den eersten druk was de pissing xmv in den tekst opgenomen, gelokkig met de zeer noodzakelijke ophelde- ripg; » i. e. A^£v.-' De laatste noot op Mimnermos wLjst op yele belangrijke punten, die ref. hoopt nog eens door dezelfde hand ilitgewerkt te mogisn zien die ze bier slechts heeft aangeduid. Wij.gaan over tot S<h.on, en vinden er met genoegen de ga^ piflg:iy. 26 aangevuld, uit een Madridsch hs. , immers zoo *t ons gelukt is uit de verkorlingen der noot wijs te worden. Vs. 5 van het vierde fragment is een geschikt stokpaardje voor hen, die » niet y§in coniecturen houden;" de ware lezing is nog altijd onbekend, trots de pogingen van yier geleerden: B. ^') '»}iJiBXg d* ajfJTv iTvlov IVf^Xiji^ov eiatv Xmovrsg ifieQjijv 'Aaii^v vrjxalv oiipt^xSfisda, «*) HOM. B, 677, y. 4. ' ■ ' ELBQiAai. — HiHKEtmos. Solon.' 97B scbi*ijlt thans Xelag, mel Ae beJoeling gcmakkelijk , mdar 't i? <te vraag of bet woord dien zin wel liebben kan. In XI. 6 is 't niel duidelijk waarom ^^uko? (hturi vios) door Koucpog ver- vaagen is, misschien alleen onidat Diogenes Laertios ea Diodo- Mos als aulorileiten beteren naani bebben dan Plutarchos eil Clbhins. yioLKup? , dal Stbphahos XIV. 1 wilde schrijven, is eea woord van 't zelfde kaliber als vixp, dat HentiANN in zijneil' Arbchtlos * d'outrelombe" verzonnen lieert) B. had heleenvou- dig moeten doorscbrappen , in plaaU van bet in den tekst tier eerste en in de nolen der tvreede editie op (e nemen. B» emendatie AsruxirraStf XX. 5' leest en herdeokt ref. alUjd met geooegen als een der eersle producten van liet tateot van den toenmaals n<^ jeugdigen Bbbgk: het is dus misschien niet on-' gepast juist op deze ptaals de varia lectio van' beide uitgaven; me6 te deeleu, om de meerdere waarde der tweede juist bier te doeo uitkoinen, waar (evens de ware verbetering van deir tekst 'schilterend arsteekt bij de wilde vermoedens van andercn. Wlj lezen in den eersten druk (XXIf.5, bLSSI): > Aiyx/xar^ • scripsi, vid. Suid. v. Mlfivsp/xag • 'ExxXtiro li kx) Aiyuo^ »<rT«3tj( 3j« ri ifinshh xat ^3i}. Libri Ayvta^ rail, iyiax • i^ Txil , vulgo ex Sopingii coniectura teayvfi TdHl." En in de' tffeede editie staal op hi. 544: ■ Atyuxmi'S^ scripsi, vid. Sui- i< das- v. MlfAvtpftoi; , AiyufTiiiiou — ixx^eTro H kx) AiyuctvTX- • 3»)f (Afj-eiau-TaSif? BVE, Xiytimtih? A.),3(« tS iiifiixU *«* ■ ^3i;. CC Eudoc. 305. Vnlgo xymxg txSI , cod. Arund. ei ■ Cant. SySox if toU. SopingJus coni. riyupi t»31 , Heibonr 9 iiyiug retSi, Hermann &paaiu? rx^." — Het gdede van den eerslen druk is behonden , en met mime band vermeerderd. 'Wat de noot op fr. XXXIII belrefl , zou 't ref. niet verwon- deren Indien BeKKSit tegen Bergk gelijk had en de eigen woor- den van SoLCHi nog uit Plutarchos {Sol. 16) Avaren zdmen te rakelen. Maar indcrdaad onbegrijpelijk is de lezing tyxsi; ff^ XLI. 2 in beide uitgaven. Bestaat er in waarheid vrees , dat ieder menscb eene verborgen lans met zich vocrt , en dat wel • in zijn hart f " Maar een verborgen tx^oq is daar veel belcr op zijne plaats , vooral naast eene yXmtsTx lix^fiuSng, want zoi zoude ik blijven lezen , ondanks Prof. Cobbts hxii^f^a- D' overwijze dichter Phocvlidbs verwekt bij ref, weinig synipatbic 876 Bbrgk, Portab Lyrigi Grasgi, Ed. altera. echter h zyn derde fragment wel geeslig , over die vicr onder- scheidene soorten van vrouwen , respective afatammelingen. van eene teef^ eene zeug^ eene merrie en eene bij, welke laatete naluuriyk alleen worden aangeprezen. Dezelfde y\ivxiKoj^aifi» vindt men langer en uitgewerkter ^ veel minder geestig^ en klaarblijkeiyk uU deze nagevolgd, bij Stobaeos op den nstam vaa Siuonmss ^^ : daar wordt de vuile vrouw voorgesteld als afstam- mende van de 2eixg , de listige van den vos , de nieuwsgierige van de teef: de onverschilUge vrouw is nit aarde gevormd, en de wispelturige uit de zee ; de trage vrouw kondt van den ezel af^ de bartstogtelyke van de kat, de pronksier van de merrie en de leelijke vrouw van den aap : ook aan bet einde van deze lange reeks wordt de b\) als eenig model en waardige over^ grootmoedet* der beminnedijke vrouwen voorge^eM. In fr. II worden de beide laatste regels tbans als onecht voorgesteld , 't ware echter te wenscben , dat B. zyu appar^ m de woorden » apparet Phocylidi abiudicandos esse /' na« der had gomotiveerd, Hct verwerpen van S^J^v^ echter in XVh 2 %al elk deskundige ook zonder nadere explicatie goedkeureif^ Bebalve den echten PHocYLmss bezitten wij nog bet zooge* naamde frolyHAx vQ\j$eTiK6y , juister losse spreukon , yvSfAat , die bij B, nog niet genoe^ verdeeld of liever onderseheiden zifn. In plaats van zeven bss. dezer spreuken heeft B. thans neg^n gebruikty door byvoeging van een Parijschen en eea Turyn- scben codex, en hovendien de zoogenaamde Sibyllijnscbe boe* ken geraadpleegd , wier auteur , zoo als B. in een kort aan-^ haiigsel toont, vooral voor bet tweede boek op PseudopbOcyli* deisch grondgebied heeft gestroopt. Maat ref. zegt bet B. gaar* ne na : » nee ista Pseudophocylidea aut numerum elegantia aut v^sermonis urbanitate insignia sunt" Vs. 32 is nieuw ii^e« Yoegd, maar te regt dadelljk lusschen teksthaakjes in verzeker* 4e bewaring gesteld. Vs. 66 is iH^ytXa^ als tegenstelling van dra^ii^ niet zeer juist: de bss. loopen zeer uit een; in vs. 97 is |r^ ;^^/>« der eersle editie althans beter dan bet tegenwoor* dige i^. De lezing van vs. 99 is onzeker , maar eenige oefe-* ^) SiOB. Fior. LXXflf. 61 , bl. 435 , onmiddellijk achtcr dit van Piocr- 11DSS. ElEGIACI. — PflOCYilDES. PSEUDOPHOCYLIDEA. XeNOPHANES. 277 ning in U lezen van hexamelri overtuigt ten voile , dat in fV;- (AoipZtricct de beide eerste leltergrepen tot denzelfden dactylus moeten beliooren, en dan is B.'s lezing noodzakelijk valsck: zoo als ook in vs. 87 die der nieuwe uitgaaf, want ^plv is eene korte leltergreep. Vs. 107 prijkt in beide uitgaven met de le- zing Trpig »v y^v {?^v6fj(,€voi Kovig h[icv) voor Trphg c^iiniv, B. heeft den treurifen moed^ zich zelven als dad^lr aii| te geven. Wat den geest van onzen dichter betreft, die blijkt, behalve uit de Pythagoreische ontboezeming 147 vlgg. tegen bet elen van vleescby uit de twee volgende kleingeestigheden » vs. 142, waar ons deftig als iets Biftuw& verleld wordt , dat bet beler is een welwillenden vriend te ontmoeten dan een vijand , en vs. 72 , waar onder andere argumenten tegen den nijd ook dat voorkomty dat de maan niet jaloersch op» de zon is, boewel , des^e v^el helderder sobynsel geeft: eene naiveleit) Wi#i$ na t^eeduizend jaren nog bede^ ten dage wel eens tea ovei^taaQ vrni bet fiederlandsch publiek wordt opgehaald. XisNQraANfis, van Kolophou in KieifhAzie^ is' de I)ekeQdei £lea* KJs^ewiJsgeer. ,He4 n^f^de fragment » 't welk de e^rstf) di?uk mis^t, is Qn Ikend .£|an de nieuwe ^ciU/ta .Qj^. Hi^poi^i^^TBs , die d'Aaehdeeg beeft uitgegeven. De verbetejring in L. 1.9 v^g> her^tell. pp treJSiande wijze aHh^iis een^ zin^ hoewel 'I bew^s fi^eijetljk zou vallen, dat de dichier inderdaad ^4><i^;g^gcbrev^ti beeft. Ook iyxx>^o[j(,§yu in 1|L K is eene flinke verbeiering voor BfiR^KS vroegere gissing iyo^xyi! &g\ en zal wel b^t, ^igen woord :van XutoPBANfis wezen. : . Om 't nog eens , te zeggen , boogst voldaan legde ref. dit merkwaairdige werk uit de band^ Ooki bier bl^ft wel is waar nog vieel te verb^tjeren orver; wat ueer is^ d« iiitgaaf zelve moei nog worden vpltooid, maajr r6L boopt en vfrtfQuwt bi^cfi koirt ook bet twciede deel van Bercks Xyf/c* in banden tQ in<v- fen krijgen, overtuigd als bij i& d^ dan bet ^fm^bjs werk, l^iyk bet bier bebaudeble gedeelte, een sieraad vtH)r de claB- dieke litteratMur zat blijken te zijn en eene nieuwe, kracbtige reden tot dank aan den grooten geleerde wien zij feed^ zboveel verpligt is. Leyden , 4 April 1853. E. J. Kiehl. D^ 6EPPERT S H01ttERIS€HE KRITIEK. Gewoonlijk gaat Homerus niet door voor hetgeen men een moeijelijken sehrijver noemt. Raro in Hombro graviora viiia offendunt, zegt Wolp; het is waar: er zijn weinig boeken, blj i^elker oppervlakkige lezing men zoo spoedig nit het veiimnd kan opmaken wat er bedoeld is, en waarin zoo weinig plaatsen Yoorkomen , die voor eene dubbele uitlegging vatbaar zijn ; er zijn dus voor de inierpretes alleen die nitdrukkingen ter behan« deling overgebleven^ die bun eenigzins vreemd voorkwamen^ en die veelal door den dyijpcog r* idivxTSg rs deus ex machina , de emnipotens Ucentia poetica gebolpen werden. Maar biermede is niet iedereen te vreden , en wat dan ? — Ziedaar te gelijk de eigenaardige gemakkelijkbeid en de eigen- aardige moeijelijkbeid van Hohbrus. Voor bet gewone bulp- middel tegen zwarigbeden , de conjecturen , is men onwillekeu* rig teruggedeinsd ; en deze vrees, boewel misscbien'somtijds wat sterk , is lang niet ongegrond ; want nit de scbolien der Alexan- ^rljnscbe geleerden blijkt bet genoeg, dat de tegenwoordige 'moeijelijkheden niet nieuw zijn, of liever dat wij ze niet aan de latere afscbrijvers der bandscbriften te danken bebben; ja zelfs door de naauwkeurige studie der scholiasten zal de kri- tiek bet weldra zoo ver brengen, waar geen andere sehrijver zich op beroemen kan, dat wij op weinig uitzonderingen na , den tekst van Homerus z66 zullen kennen als die ten tijde der Alexandrynen geweest is. * Grpperts Hombrisghe KfiiTiEk. £79 SSal evemvel^ alls cle diplomatische kritiek hare uitspraak ge- daan heeft , het laatste woord over Homerus gezegd zijn ? la 4e moeijelijkheden , waarvan ik sprak, meet de historisohe en granimatische kritiek , zoo veel mogelijk zoiider conjecUire^i ^ toch het hare doen om licht te verspreiden waar du daisternis heerseht Als wij nagaan^ water reeds op dit terrein gearbeid is 9 vinden wij in de eerste plaats den ijver der scholidstea.^ die uit de oudere geleerde commentatoren datgene ge6xcer« peerd hebben, wat zij tot verklaring noodig oordeelden. Oader de nieuweren is het voor Homerus, even als voor zoo vele.an- dere schrijvers, de groote Bertlet, die het ijs heeft gebroken, en ofschoon slechts weinig van zijne denkbeelden hieromtrent i^ekend is geword^n , behoeven wij slechts aan eenige uite^e* kende conjecturen en aan zijne gissingen aangaande de digamma te denken , om te belreuren dat hij zijne krachten niet onveN deeld aan Homerus gewijd heeft. En wat de geschiedenis der Homerische poezy betreft , zijn genie giste reeds eeh groot ge« deelte van hetgeen bijna eene eeuw later door F. A. Wolf met de grootste geleerdheid, scherpzinnigheid en duiddijkheid op historisclie gronden bewezen is 5 dat wij namelijk niet mbgen aannemen dat de Iltas en de O^ssea, zoo als ze nu voor ons liggen, door ^^n en denzelfden schrijver zijn ne£rgeschreven : waarbij hij tevens opmerkt dat de twee argumenten die ge« woonlijk tegen zijne meening worden ingebragt, P het juiste verband der verschUlende deelen tot een geed, ja tot een vooif* treffelijk geheel , zonder dat er iets kan bijgevoegd of weggela* ten worden, en ^^^ de gelijke kleur van uitdrukking, die over ie* der dee! van Homerus verspreid ligt, dat deze argiim^nten valsch zijn. De twijfel aangaande bet juiste verband der deeleri is reeds zeer oud. De ouden, zegt EusTAimus, zijn van meening , dat de Dolonea een afzonderlijk werk is van Hobosrus en eerst door PisisTRATus in de lUas ingelast ,. en 00k de Nekma en het laatste gedeelte der Odyssea werd aangetast. Maar het is voor het oogenblik de andere quaestie , de meerdere of mindere ge« Ujkmatigheid van taal in de verschillende rhapsodien en gedeel* ten van rhapsodien^ die onze aandacht trekt, en de basis moot zijn der Homerische kritiek. Necesse erit excutiatur aliqmndo accuratissime quae insolentia \ de praep. iv oatleend , meenende dat als men zeggen kan het hari kloj4 in zijne borst , dan ook de oogen schitleren in hem even goed is. Placuit sibi nalura mblinUs , en in dit zelfde boek heeft hy de beide phrasen nog iets opgesierd ea vereeaigd , vs. 366 ra a el Swe }^»lj(,ichifiv » aq si T$ TTvphf ^ixxg ^ iu ii oi vir^ waar by zich bovendien verraadt door de earn. tI en door beh gebrnik van ivitivav , • dat Homrrus van kle^ren en vvapenea bezigt. Achilles zegt zljne moeder, dat blj zich wel wapenen wif , maar vreest dat er bederf zal jconfen aan bet iQk van Patro- CLUS. ' Vs. 24. ieliw » fiLii /Adi Ti0pc6 MsvoitIou &>,m(My miv fv^xq iyymmTM , ieiKhtravi ii vexpiv, -^ ^^p» komt slepbts zdden in it Ilia^ {in Aq Dolonea en op eenige plaatsen , die nog andere moeijelykbeden hebben), maar meer- malen in de Odtfssea absoluut voor > in de betaekenis in dim tusschejUijd ; in ^eJUasMhei gewoonlyk met &Pfi» ot eag ver- bonden ix^^^Tvmq nieuw woord van dez^n schrijver ; G.) ; de woorden a€iid(tiro97i Ik vs^ph pcvTan zijn genomen uit //. n. 545.^ Mvpfuiiveg^ Maar of in deze navolging het veraoderen van de mshandelin^ van een lijk dfior vijqn4e)^ (want too WOi^l iisiKl^eiv allijd ge- bruikt) in vertering do^r vmm^ geltijkkig te, betwiJJTel ik zeer ; was het eene parodie , zoo als ze soms bij Aristopqajies staan , dan zoude het mij beter bevallen. — De constructie wordt nu afgebroken door h y aliov 7ri(p»TM.\ de vorm vki^oi.' fixt van wic[)y€iu is alleen gebruikelijk in de formule ^^ovsq <rioi vie 7ri0xvTxiy waarin niet ten onregte een persoan het sub- ject is y niet het leven ; bovendien is de ziel , die het ligchaam verlaat, bij Hoi^erus niet jJ xldu, maar ^ i^vx>f> en al wil men Mj}w5<?« 'A9r<f/>pjfw ClAi«J, T) 14. S4. 34. 18S ^ ccid)v goedkeuren , zat het nog moeyeltjk blljven de praep. ix te verklarcti , daar. liet niet veel kan beleekeiian. dat het leven gedood wordt tut iemand. — Na dezea tusschenzin wordt de constructie in het laatste halve vers weSr veranderd , daar uit het vorige Mavomou axxtfiov vUv of nKp6v een onderwerp moel gezocht worden, voor kxtp^ il'xP^» vivr» o"«^j{y^ waarin de Trees kerhaald wordt, daC het geheele ligchaani zal bederven^ Eindelijk is het van belang de overeenkomst op te merkefi, v^an deze woorden met die van het laat&le boek der Itias, dat vol- ggns Gbppert ook van eene andere hand JsT hoe dit ty; //. n. A14 oiU T/ oi XP^^ (niTTSTxt is veel eenvoudiger. en gepasteh Dit alles te zamen genomen, is het geheele vers zoo vreemd» dat men hijna op de gedachte zoude komen , om h^t 2elfs den schrijver van deze rhapsodie te ontzeggen , of om te vermoeden dat de woorden sk T xlav wi^xrxi in de ptaafts isyn gekomen van een ander half vers dat verloren is gegaan^ en dat mis* l^cbien heter paste bij k»t» }ih xp^^ irivTx aaTnjifii ' TsBTis belooft haren zoon voor het lijk te zuUen zorgen , ten Yninste dit te zullen beproeven (Tretpiv), misscbien zelfs , zegt zij^ zal het lijk nog heter worden (^ x^/ ipeloav), Vs. 54. ^Xa^ (riy slq iyo(fl\v Kcixiir^q jjfia»g *Ax/^toiq aJ^^ liix* iq 7r6X6(iov 6csp}j(r<rso , ivo'eo $' cbjeijv* in verband met vs. 75 fA^vtv iTrsiwSvToq (ityMfiou Tini^slmog*. dfippERT merkt zeer juist aan dat Hombrus de antepenullima Ysm i^ipoiiwBiv nooit den toon geeft ; maar , behklve dat men derge^ Ujken regel vooral ni^ te algemeen moet maken » daar Ji. y. i^ ^^jOf/TTfTv juist het tegenbvergestdde plaats vindt, is biermed^ de zaak niet afgedaan: de grootste moeyelijkbeid is gelegen in 'de twee, lijnregt tegen elkaar strijdende beteekenissep. van bet verhum ciirosi'Tcsiy , waarover het mij verwondert dat Geppert zwijgt, V onlkmnen , neen zeggen. II. I. 510. oq a X* ivivijTCCi 9 Kxl T6 (TTspsag iToehifi , en zoo bovendien //. A. 515, T. 675 en de twee zoo even ge- noemde verzen in //. T. 2® boodschappen , verklaren : IL H. 416 284 Gepferts Hombeisghb KfttTiBtc. 6 y &fi* Ji^de Kxi iyyeXtfiv Afrleivsv , en evenzoo //. I. 509. 431 , "¥. 361, Od. a. 573, sr. 340, om niet ie spreken van //. r. 406 6iOQV V iwitiTs KsXsvioug (and.-tfot;) , dat volstrekt geen zin heeft, en Od. «. 91 dat slecfats op eene gedwongen nismier kan verklaard worden uit Od. 0^ 375 En eindelijk zoude ik liever tot de tweede beleekenia dan tot de eerste, uitdrukkingen brengc^n als //• L 422. 649 - en //. H. 362 ivTixph y ATri^fAt, yuvMXX fHv ovk ixoidTa, Hoe zich deze dobbele beteekenis Tan dTronTefp laat yereenigen of verklaren , wil ik gaarne aan bet oordeel van meer geleerden overlaten ^ ; maar bet zij mij vergund nog met een enkel woord op de aanmerking van Gbppbrt terug te komen en op den hia^ iU9 in dit verbum. Het moge in de oudste tyden de digamma gebad bebben » zoo als de glosse van Hestghius TYxou , door V. Gent op //. A. 131 aangehaald, scbijnt te bew^n, voor de praktijk bij Hombrus is het, duQkt mij, genoeg alis wij naauw^ keurig nagaan of tlTreYv hiatus gebad heeft of niet* In derge- lijk onderzoek scbijnt bet mij bet veiligst te zljn d4t men be« ginne met te zien hoe de zamenslelUnffen zij a gemaakt met woopden die op eene vocaal aitgaan , omdat zamengestelde woor* den minder aan kleine comipties > zoo als invoegiogen van ii » ri, ^iy &pa enz. onderbevig ztjn. De dus jsamenglestelde van ^WsTv zljn met hiatus: Api^froeinlig ^ dfAtrpoeinig y dxTOiinig [ip* Tisirifg, ^vsiriic;) ixosiTTsTu alUjd met hiatus ^ bebalve //. T. 75. en Od. a. 91 f^vnfrriipeo^iv irstxifiev , in welk laatste ik zoo >) Ik \vil sledits opmerken dat drtoiivdBtaSav beteekent afraden , dq>ap» &dveiv^ miihagen , aTtufidoirai (in <k Odyaea) zwercn dat men iets viet ^adaan heeft, of fiiet doen zal, dnofAffpLsiy zieh nit toorn afgezonderd boa- den , behalve tt. 378 : dXX* dnofiiiriGei f iqie^ J' iv naaiv dvacridg. MiivOo^ *Avipp)t(rt^ {'iXicii. T) 54. 38. 20S even nog eene andere moeijelijkheid aairwees: zander hia- tus alleen ■itsi'Tr^Tu, sleclits qp drie plaatsen, Dalon, 4S5| A* 706, Od. fA. 16, die het mij nu genoeg is aan le stippen; ook tegen den hiatus slrljdt frccpenftiYu niel, daar sr^/ii ook vt>or eene consonant de « «lideert {tp^ptMv^u, xo^pcpuy^h ^ wmp^ piivs(v) , in tegended het z^l de digamma zljn die oorzaak is., dat de anfgpenultima m frctpsiTreTv altijd lang is lielialve IL A* 558 wadr het metrum zoo wel als de zin de voorlreffelijke verbele- ring yan Bex^tley dringend vordert: fiii (Ts 7r»pix4\if top grond van //. A. 152 iyre) ^w TTxpeXsvfr^xt , ovis fie Tshsig. In welke gevallen de digamma alleen bij magte is eene korle letlergreep posilione lang te maken , zoo als //. T. 55. fiijvtv iTTOsiTTuv 'A^.. en //. r. 172. aXholoq ri fioi itro't , <J)/Afi eKvpi , isiv6g re het geval schijnt te zijn^ is eene andere quaestie, die^ dunkt ratj , wel verdient oplettend onderzochl te worden , daar ik b. V. aarzelen zoude er plaatsen toe te brengen als //. T. 41 en waar driekorten bijeenzouden komen, daar moet de vrijheid groolerzijn, terwijl het ook volstrekt niet bewezen is dat /i;^&7 in HoMEBus de digamma gehad heeft; de zamengestelde zijn ijce0- /i%w en iTtix^f terwijl pciyx Ux^ enz. ongevcer eten dik* wijls voorkomt als fiiy^ ?«%5v en fieyx\* Ic^xsp; ik vrees dus Jat de conjectuur van van Gent op //. A. 482 fiiy* iixx^ be- zwaarlijk ingang zat vinden, zoo lang er geen grond bestaat ora bij het verbum IJcxco een dubbel augment aan te nemen; voor zijne meening (zie ook Dawes, Misc. CViV. 145) aangaande de digamma pleit zeker het woord xilxxog IL N. 41 {Zt. clpyjfA.) , van X privans en Ixx" ^let verdubbelde digamma, zoo als 5a- KiiKTog, &fjLpcopog, xppijKTog 9 en eveneens xxvx^xig \Rn Kxrdypvpf^t. bij Hesiodus, xv€pv(rxg van dvepvco e. a. — Is het eindelijk niet bijna overbodig op te merken, datde vorm hiTov alleen in den Indicalivus voorkomt, en men dus de s liever voor augment 286 Gbppbrt^ HoMBRiscHB Km^iE^. moet houden^ dan met Thiersch Gr. Gramm. p. 252 Yoor eene verlenging op de manier van ii\ioficci , U\7ro(Mi enz. Door hare belofte om voor het lijk van Patroglus te zuUen zorgen heeft de godin haren zoon vertrouwen ingeboezemd (want dit zal de uildrukking fUvog ^roXudxp^U hnxiv moet^ beteeke- nen , die anders altijd vaa oorlogsmoed gebruikt wordt , 6.) en zij vervult hare belofle terstond : Vs. 38.^ Tl»Tpix?^Cf> y QL\n\ i/z^pDO'liiv xcu vixrxp ipuipiu trrd^s K»T» ftvav, tyx.ol XP^9 i/ZTreiog slti. : Deze v^oorden, zegt Geppbrt, zijn vreemd genoeg: indien Thetis het vermogen had om te genezen , zoo als Apollo , had Achilles reden om gerudt te zijn ; maar daar dit het geval niet is, lag het meer in den aard van Homervs ^ dat zij hare belofte duidelijker uitdrukte door eenige wborden als : XlvtrpQHhqi V iyii ccfi^povlifV .... Bovendien is het gansche experiment eene herhaling van eene dergelijke kunst {ivsixp) die Eidothba Od. 3*. 445. op de metge- eellen van DIekelaus toepast tegen den stank der zeekalfsvellen* Het bewaren van lijken geschiedt in de ouecbte rhapsodien van Home^us . op zulke vreemde manieren » dat men ziet dat die schrijvers zich op het wonderbare hebben toegelegd : bier wordt het lijk ambrosia onder den neus gewreven, in //. Y. jaagt ^Aphrodite de honden dag en nacht van het lijk van Hector, jsalfl het met rozenolie , en Apollo omgeeft het met eene wolk , in IL €1, met de Aegis. Eindelijk is trrit^a een nieuv\r v^oord van dezen schrijver. • ■ * Achilles gaat nu de Grieken zelf ter vergadering oproepen, even als Agamemnon in zijne Aristie {IL A^ heeft ook zijne moei- jelijkheden) beide evenzeer tegen de gewoonte , daar dit aoders altyd door de herauten verrigt wordt, (G.). De helden komen trouw op, zelfs de stuurlieden en de proviandmeesters : Vs. 42. xal f oH Trep tI wipoq ye vsav iv ciyavi p(,iv€&)cov , d}I' T€ KvtSepviJTCct Kx) exov OlljfX vviuv r Kx) Txpilxi TTxpx V}iva)v e^xv , ffhoio iorfjpeg , icx) (j(,yiv ol t6ts y' eU xyopifu Uxv, M)ivihg 'ATripptjtng ('U/^5. T) 38. 42. 56. 287 In denzelfden zin $7 ts xv^sppiirxi xx) tx^v kan ol bezwaarlijk tegelijk artic. en pron. relat. zijn, en de ellipse Ji7»v is in Ho* MEBUS niet aan te nemen ; zelfs Hetnk vindi haar hard. Het chym vsav komt zoo dikwijls voor (behalve in dit vers nog vier^ maal II. O. 428 , n. 239 , 500 en T. 53) als vxti<rrct6fji^g , dat ik naauwelijks. aan de juistheid der uitdrukking durf twijfelen, hoewel anders dyiu altijd in de beteekenis van kampplaats ge^ bruikt wordt, behalve 11. H. 298. ctdTS fKn s{fx6(JLSVXi 6aiov iitrovtcci Ayoovx. en //. X. 376. {pirkoTroilot) ^ waar de kUQstig gemaakte*drievoe« ten van Hbphaestos met raderen voorzien zijn ^ i^pcc ol ccvTif/,ccTOi 6s7ou ivtrxlxr. Ayuvct.. Deze verzen meet ik wederom aan de verklariog van ande^ ren aanbevelen: men zal mij welligt toestemmen^ d^t zelfs in<> dien isloq dyiv de vei^adering der goden kan beteekenen , Ho- HBRus hiermede onmogelijk in //. H. een tempel der goden kan bedoeld hebben ; het denkbeeld van de onzigtbare tegenwoor- digheid der Godheid in den tempel is van lateren tijd ; de Ou*- den gingen ook niet naar den tempel om de Goden te bidden , maar naar den tempel van dien Godj v^iens hulp zij noodig hadden ; en om die woorden van de standbeelden der Goden in den tempel op te vatten > zoo als sommige nieuwere nitleggers gewild hebben, kan daarom niet, omdat slechts het standbeeld van die Godheid in den tempel stond, aan wie deze gewljd was. Ik heb te vergeefs naar de meening van Geppbrt over deze plaatsen gezocht. Toen de vergadering bijeengekomen is, staat Achillas op, en zegt in enkele gepaste woorden , dat het voor de Grieken be- ter geweest was, als die twist met Agamemnon niet had plaats gehad: » maar laat alles vergeten zijn en laat ons gezamenlijk de Trajanen gaan bestrijden.'' — Hierin is slechts eene kleine moeije*- iykheid , die naar mij dunkt gemakkelijk is uit den weg te ruimen : Vs. 86. 'Arp£/5jf , ii xp rt rrfS' ifJtXPoTspoi^iv ipsiov I'jrXeTO , <ro). kx) ifiol , Sts val TTSp ix^^f^^^^ ^^P Svfio^ipcf) iptii (isvsvivcciiBV 61V6KX xovp^g. ^ Tiiv l!<p€\* h viisfftri KXTXKTi(A6V ''Aprefitg Iq5. 19 2S8 Gbppbrts Hombrischb Kritiek. Waarop heeft r JS; betrekktng ? Mag men aannemett , dbat , alhoewel de «aak bekend genoeg was, de oorzaak van hnnnen twist alleen door dit zoude uitgedrukt W(mleii ? Als de punctie na xoiipn^ wegvalt , wordt riis met veranderde structie en zin, na een langeren tussch^izin varklaard A AiTBMis had hear moetm diSoden , dan waren er niet zoo Aehaeers gesneuveld: Vs. 61. Tqi K oi r6ff(roi 'A^^wl Siit^ 2aw Smretov ot^aq. Het ongelukkige epitheton awsroq bij (niixg iXilv komt weinig- Toor: alleen //. n. 758. (waarschijniyk ook eene latere rbap- sodie) en Od. v. 398. %- 269 ; het eenvoudiger JJ^bf lA£7v cZ^m^ «lechts Agam. ArisU vs. 748 en //. X. 17. ouiaq staat hier voor yoa», b. V. //. B. 418. fliisscliien yersierd uit IL A. 544. t>mdat ^(t^saSxi van de teugels en van de speer gezegd wordt. Zonder nog lets over o^ag te bepialen geloof ik dat bet ni^ overtolHg lijn zal, indien de lezers van Hombrus het woord in het oog houden ; zoo is het nog al merkwiaardig , dat het mel mo Teel Toorliefde gebruikt wordt in de drie beschrijvingen van de paarden Tan Aghiixbs , wier onsterfelijkheid geen Homarisch denkbeeld is; hierover lider bij vs. 400. f(a Aghillbs vat natuuriijk Agaubmnon het woord op : Vs. 78. *^ <t>I?^oi vipmq Aavxoi , SspAvovrsg "Apviog , vfifiixxsiv^ X^^T^v yccpimvr»(iivcp 'jrsp iSvrt. Over de moeijelykheid dezer woorden laat Gvhert zich aldus uit : wie denkt er aan om Agambigion te vfifii?^Xstv ? wat men bezwaarl^k anders dan door in de rede vallen kan verklaren, want de navolgers van Hombrus gebruiken dikwijls activa aJs neuira , en met de verklaring van Hermann sauffltren winnen wij niets ; bedoelt bij misschien de toejuicbingen der Griekcn ? Hij gaat voorty » nu wend ik mij tot Aghillbs {ivieiKw^iat is een nieuw woord van dezen sehrg ver) , gy anderen moet opletten : dik- wijls hebben de Ack4teers my dU woord toegesproken (uit het volgende vHxelv scbljnt hier bij fiUog het denkbedd vslxog ver« Miiviioi; 'AToppi9(rig ('lA/^J. T) 86. 78. 389 staan te moeten worden) en mij verwijiingen gedaan, maar heC is mijne schnld niet, maar die van de Erinys.'* Oyer de Erir nys of de Erinyes , want deze vonnen worden door elkaar ge- bmikt , hebben de navolgers geheel andere denkbeelden dan HoMBRUs. In de echte boeken der Ilia$ komen zij voor ala imraakgodinnen 5 die prirate misdrijvra, als van kinderen je* gens hunne ouders, straffen. Deze gedaehte is later uitgebreid: de diaskeuast van //. T. noemt ze godheden , die in de onderwe* reld den meineed straffen , vooral vs. 259. dvtpiirove rlwvrM^ S rig k* iviopxov i/ziva^. €reDomen uit //. r. J78. Zed ic&rsp^ — i^i\iiq i\ — ie«} TToro^yitdi k»} yxTcis xx) oi vTivepde ic»(i6vraq iiftpivoug rhv^dov , S rig k* iirlopxov lfiS<rv\i , vfielg fiApTvpoi tvrs. In Od. p. nemen zij de bedelaars onder bare bescherming , verder zorgen zij dat in de natuur alles zijnen gewonen loop blijve gaan en houden 7/.T. 418. de stem der sprekende paar- den tegen {Mtrtcovoi yip rav 'xxpot (pitriv SchoL) , eindelijk wor- den zij zelfs in deze woorden van Agaubmnon bloote plaaggees' ten , die de menscben zonder de minste reden in ongelegenheid brengen. — De legende van de Ate , waartoe Aoamsmnon na nog eenig doelloos geklaag overgaat , is niet gelukkiger behandeld ; de hoofdfout in deze episode bestaat daarin , dat de Atb nu eens als abstract denkbeeld , dan weSr als persoonlijke godheid wordt vomrgesteld : gewoonlijk worden de oude^goden als personen voorgesteld, maar bad dan de Ate niet, even als de Htpnos in //. H. met Hera tegen Zeus moeten zamenzweren P Dit ge- beurt niet , maar Hera zegt Zeus vooruit dat hij zicb vergissen zal, en daarna wordt bij verblind, hreirx H 'jroXXh iiain vs. 113; maar nu wordt op eens de Ate een persoon, die door Zbus uit den bemel geworpen wordt (de gewone straf die op bet einde van 11. A. ook reeds Hephaestos ondergaat). Bo- vendien maken de Eiuthuien bet verbaal moeijelijk. Indien Hera ten tljde van Homerus reeds als Iuno Lucina bekend was, is de tttsscbenkomst der Eilithuibic ongepast, daar de goden zieh blj Homerus in hanne betrekkingen met de menscben nooit door anderen laten vervangen, en geene belpers aannemea. 19 * 290 Gepperts Homerlscue Kritiek. Ma^r waarschijnlijk stelde Homerus zich onafhaokelijke Eili- TBuiBPf voor {viaul het karakter der Homerische Hera laat zich moeijelijk met dat eener Iuno Lucina vereenigen) , waardoor om- gekeerd de tusschenkomst van Hera bij de geboorle van Eubt- 8TUBUS,dal het middelpunt der Ate -episode is, ongepast wordt. Misschien heeft het verhaal, dat de Eilithuibii dochtersvan Heba waren, aanleiding gegeven tot deze verwarring, die nog daar- door vermeerderd wordt , dat er nu ecns van eene , dan wc^r van meerdere Eilithuien gesproken wordt. — Nadat ik ^ zoo kort mogelijk de scherpzinnige kritiek van Geppert op dit verhaal heb* trachten meS te deelen mogen ook zyne grammatische aan* merkingen niet achterwege blljven; zij betreflfen: vs. 91 en 129. "Arif , § TriyTxg iirxi , waar het verbum zijne reflexieve be tee- ken is mist, vs. 94. Kxra 3' oiiy eTepiv ya Tri^tttrev, in plaats van iAAcv , om welke reden het vers reeds door de Alexandrynen verworpen is, vs. 97. Io\o0po7vvxi (het singul. ook vs. 112), vs. 107. \p€V(rTico (HoM. zegt xpsvhaScci) , en vs. 118. j}A/r^^jf- vog^ dat alien nieuwe woorden zij n van dezen diaskeuast ; voorts maakt hij ons opmerkzaam op de prosaische (ik voor mij zou wel durven zeggen ongerijmde) uildrukking jr^^fJi/ fisrx irofrtri yvmiKig vs. 110, van een kind dat geboren wordt; op de vreemde weglating van den In fin. vs. 115. hS" &poe> ^5)/ &>.oxov sc, KXisiv , waarvoor Homerus vTroxiisfrSxi gebruikt ; op den vreem- dcn (G. II. p. 26 — 29) versus spondiacus vs. 117. o 5' 6(3hfA0g loTjfXf/ A*£/V; op vs. 125. rov 5' &x^^ ^?^ xxra 0p6vx tv^s /3«- tslav y waar tv^tttuv gebruikt is voor fixXXaiv en cppviv (SccdeTcc eene te lyrische uitdrnkking is voor het Epos , en eindelijk op het migepaste epitheion Xi7r»poTrx6Kcc(Aoq vs. 126 aan "Ad; gege- ven. Tegen deze aanmerkingen van Geppert denk ik niet dat i^mand veel zal inbrengen, maar een klein verschi) van gevoe- len zal nij mij hoop ik aangaande vs. Ill veroorloven. vergeleken met vs. 105. Dat Homerus in herhalingen en vaste formulen altijd dezelfde woorden gebruikt , is bekend ; weshalve , om dit ter loops op te merken , //. r. 100. 'AA£?^j/S/>ou svck" dpx>ig , dat niets betee- keiit , uit J/; z, 366 en //. n. 28. zonder den minsten twijfel t Mjjv/Sd^ 'AwippvifFtq. ('IA/«S. T) 78. 140. 291 ^AXs^ivipow hsK* &T^q moet hersteld worden. Anders schijnt het gelegen met T. Ill , waar cle gewone conslruclie.wonder- lijk in de war gebragt en ysve^ metri causa in ysvithij veranderd is. Maar dit met Geppert onder de argumenten op te nemen te- gen denschrijver van deze rhapsodie zoude ik niet durven doen; zopdanig Homerisch of liever Episch gebruik kenden de imitato- res 9 geloof ik, even goed als wlj , en ik zoude de verandering in vs. Ill liever op rekening van latere slordigheid zetten, waardoor yevsm vergeten en op den kant gezet, vervolgene op eene verkeerde plaats ingelast en in ysviS^fig veranderd kan zijn. Mogen wij in beide verzen niet lezen : rav ivipoov ysvetjg ^ o76* — Maar ook bet volgende 0-9^ kan onmogeHjk verklaard worden, er zal 0-ou moeten staan of iets dergelijks ; evenzeer bevreemdt mij vs. lOS het pron. person, if^ev in plaats van het po^^i^^^ sfAOu , even als Od. t. 300. ^J — if^ig icci x») aifAxrog lifisri- poio. Zijn dit nu veranderingen van Zenodotus, waarover Wolf spreekl Proleg. p. 209? — Wat vs. 109 ij fji^iu betrefl, de ge- wone formule bij het zweren is Attisch Ij (ivjv, die 11. B. 291 ook voorkorat , op andere plaatsen we^r vi fiiu : wat men kiest is dunkt mij regt onverschillig , maar in dergelijke zaken hoop ik dat wij den Homerischen tekst wat eenvormiger mogen ma- ken dan hij nu is. Van hetzelfde gevoelen is naar ik zie ook VAN Gent op 7/. A. 77. ■ > ' Eindelijk heeft Agamemnon zijne legende van de Ate afgehan- deld , en nu biedt hij AcmiLEs de geschenken aan , die hij in 11. I. door Ultsses had la ten beloven: Vs. 140. iapx y fyoov Sis TrivTX TXpxvx^'i^v. met regt v^rwondert zich Geppert over de vreemde iiitlating van het verbum finitum , waaffvan Trxpxax^Tv moet afhangen , nam. yripeif^i ol srotfiog si fit. Is het niet wat al te vreemdP De moeijelijkheid zal geheel wegvallen als wij vs. 139 na 141 plaatsen : At/; iSi^a ccpitrxt , iif^evxi r' iTCspahC &voivx ' 'Supx $' iyoau 8^6 TTcivrx Trxpo^xslVj 0^7 a rot ixiav X^f^og iv) KKmif^iv v7ri<rx^'^o 57o4 *Oiu(r(T€vg • > • 292 GCPPBBTS HOMERISGHB KrITIBK. i;raardoor tevens el Y Hixe^g , itrliMmv eene gepaste tegenstd* ling wordt tegen i>X !p7€v rixsfiJvie , die vroeger gemist werd ; met anderg is ock de constructie vs. 147 iSpcC' pUv , oA x' iHxtfi(r6»9 TTxpcco'xif^e^ t &g iwuiKig , ijr* Ix^fA^ • xipx vol. waar slechts de interpunctie achter ix^iM^ moet wegvallen. — Toch Terraadt zich eene andere hand dan de Homerische in de woorden e] V Hixag , waarroor anders el ii alleen staat ; ge* woonlijk als aansporing, {el i" iye) maar even als hier //. i. 262: el a ^ ^ fiiv (lev ixouvov, iyi» H xi rot xoirayMiu. Maar zoo ikhet Gbppert moeyelijk kon toegeven, dat de abso* hite infin. Tap»(r%e7v aan den schrijver van deze rhapsodie meet gevreten worden , geloof ik dat geen zijner gronden tegen de echtheid van dit boek zoo overtuigend is^ als zijne aanmerking dat de schrijver hier met de berekening van den tijd in de v«rar is, zoo als nit het vroord x^'^^^ in vs. 141 en 195 blijkt: virant h^ gezantschap van Agambbinon in IL 1. besehreven bad niet den vorigen dag plaats gehad , maar hq had eergisteren moeten zeggen (tusschen de twee dagen valt de str^jd van Patroglus en zijndood)^ daar men bezwai^lijk zal kunnen aannemen, dat de avond van het gezantschap , al was het wat laat geworden » tot den volgenden dag moet gerekend worden. — Ook zijn, zegt h^ , de ^epixovreq vreemd in de Ilias , waar ieder held aljnen ^nen iivloxog heeft » vooral als wlj nit vs. 238 zien , dat hiermede de zonen van Nestor bedoeid worden ; het is een denk* beeld dat goed in de Odyssea past, en daaririt ontleend schijot. Op de korte maar gepaste woorden van AcniLLis (waarin alleen ihoroiFeia en apexrog geene Homerische uitdrukkingen z^n, 6.) dat het nn geen tijd is om pligtplegingen te maken over den prijs der verzoening , maar om zich voor den strijd gereed te maken , antwocnrdt Ultssbs , geheel buiten zijne rd , ze^ uitYoe- rig , beginn^ide met de woorden van Agamemnon in //• A. 131. ^ 5* evrm iycttiq xep iiv, ieoelxeX^ 'A^/AAfD • hij herinnert , hefgeen hl^ later even langdradig herhaalt (vs. A Miivihg *Aflr<^pif(r/^ ('lA/iJ. T) 140. 185. 293 216 — ^237) boe oDaaBgenaam hct is met %ene ledige maag te vechten, vermaant Agamemnon vooral niet te vergeten om te zweren , dat Brisbis iniaeta btj hem geblerren is en spoort hem aan in voorkomende geTallen wat voorzigtiger te sijo. Boven- dien meet ik in deze verhandeling van Ults^s nog de woor- den &xfi9ivog h. 1. en vs. 207. 320. 546 en ifAv6<a vs. 17B in plaats van het Hom^sche iptiv^ai aanvoeren , die Gbppirt als nieuw aikeurt Ook in de volgende redevoering van AeiiRMNON en in die van Achilles , die door ongepaste herbalingen van hetzeUde denk- beeld en door faoogdravende uitdrakkiugen de Grieken voor het gevecht viril opwindim, v^ijst hij eenige bijzonderbeden aan, die van het Homerische gebruik afwijken, zoo als: Vs. 18S. x^h^ ^^^f Axspridiii, rh fivdov dxcihstg, het ongebruikttli|ke 5 om vooral hQ piegtige gelegenheden iemand alleen met zljn ptUranymieum aan te spreken, vs. 186 iv fAolpia voor xar» puHpm ; vs. 186 imepxeTu voor iirl^ov ifAS<r<rxi (be- hoort hierbij ook niet het rp^ ixlfA^mg f sds men goed zegt bij een ged sswerm » is het dan ook goed bij een jjod meineedig spijn?)y vs. 189 en TS. 142 iveiyifuviq irsp "Apijo^^ eene oOn- stnictie uit de Odyssea ontleend, in de liias vfordi iirsfysvicu met een infirnL verbonden ; vs. 193 xofipfiTeg voor xovpot ; vs. 197 rifiusip gdruikt H(»ier0s , met SpKix verbonden , van bet ^edeofier, niet van ieder offerdier; vs. 201 het nieuwe woord fi^wTPocufTaXvi ; Ys. 205 fipartig voor Hcoiii of iii^rt^ (bet volgen- de fipuvtg is uit de Odyssea genomen) ; vs. 208 iriifv Turxlfistx hiifi^u is de optativus verkeerd gebruikt , omdat er een op(ativ%ts voorgaat; vs. 209 het ongepaste epitheton epilog bij x^ifi^q. Bij deze aanmerkingen geloof ik dat men nog vs. 213 moot voegen: ri fioi on Ti fur^ (ppeai roufra fiifDf^ev rJschijnt bier daarom te moeten l)eteekenen; Hombrus zegt //. T. 97. ry oifx hr* *Az^^Hog havrhv &vipa lAixevion. zdfs de schryver van IL T. 220 Dat ook de volgende rede van Ultssss, alwe^r over het 294 GfiPTERTS UOMERISCHB KlUtlEK. noocizakelijke yan het eten> niet zeer gelakkig is/ zal me Geppbrt gereedelijk* toestemmen : ook de enkele uitdrukkinge verschillen weder van Homerische rhapsodien; b. v. vs. 218 waar hlj opmerkt dat vififiXf (gedachte^ manier van denken) i de nieuwe beteekenis van versland gebruikt wordt ; men ver- oorlove mij hierblj te voegen, dat dit ook de eenige plaats is v^aar 7rpo(ici\h6cct overtreffen beteekent, dat anders altijd met ov\ox^Txt en ^^ns //. ^. 2So met Ssf^^&lMx verbonden is. De schrijver bedoelde vep) elvxi, zoo als //. 0. 27. ri^aov iya Trepl r* sifi) tsav Trspl r* sift avSpaTTcov cf. //.N. 631. Ook jSot/A^ TTsptldfiemi 11. N. 728, ^>.€lomiifC€' yxi en r^eni^ixk zyn beter episcbe woorden daa het Attische irpofixXs^dxi. Ulysses gaat voort; Ys, 280, TV ^^^ iTrirXiiTV KpxSlni (Jt,iiotviy ifAoJ^tv, xl^i TS ^vXi^iiog xi^^erat xdpog xvipdiicoiTtv , &pf^}tTOg y iXlyifTTOq , W^V K\lvi(l9'l TXXXVTX Zstiq , oq t' dvipdTav , rxfilijg voXifJLOto riivKTai. Daar mij zelfs na de geleerde uitleggingen der interpreles noch de juiste beteekenis dezer woorden, nochhunne strekking, noch bet verband met het voorgaande (^/ipi ts) regt duidelijk gewor^ den is , vind ik het jammer dat Geppert er ook geen meer liebt over verspreidt, dan alleen de opmerking, dat xccxdfm ge^ woonlijk de stoppel , bier de voile kownaar beteekeni , en dat de substantiva op rgg {i(A>iToq) zelden eene abstracte zaak uitdrukken : ik geloof niet dat wij biermede ved winnen. Ook in nieuwe woorden , door den bewerker van deze rhapsodie gesmeed , en in vreemde construction is deze redevoering van Ultssbs ryk : Geppert haalt aan: vs. 225 xevSeTv^ vs. 226 iTnirpifibog, vs. 228 KXTxSxTTTe^f , alleen nog door den sehrijver van //. XI* vs. 611 gebruikt in plaats van het Homerische Htctsiv , vs. 229 vvihMq dvftog in eeo goeden zin slaruivasHg, dat blj Homerus hard, zon- der medelijden beteekent , vs. 250 ftspiKslirsfrixi in de beteeke- nis overblijven (men, lette op dat vs. 235 Xeheaixi achlerblij- ven beteekent) ; vs. 235 iTpwrvg in de slechte constructie iTpvy- tJ'^ j^Kiv U^erxi {rfivTCfi) og h€ xhyirxh Ik heb opgemerki dat Miivihg 'Avdppmi; ('lAiiJ. T) 220. 242. 298 dit zonderling gebruik van ?(; den schrljver van dit boek vrij eigen is, want niet veel verschilt het volgende, v& 265 ifAo)' Sec) &hye» ioiev. Waarbij Geppert nog opmerkt dat ff0i , bij Homerus aitljd accus. dual, , bier als accus. plur. voor crcpixq staat ; men zoude dus bijna geneigd zijn om, daar er xi eigenUjk bij beboort, orig x iKlTViroci voor te siaan, even als Epigr. VIII. 4. Ook is vs. 233 ham Stpuvtvu iroTiiiyfAsvoq Icrx^yctxtrdoi^ de constructie niet veel beter dan in bet andere vers ; want oppervlakkig zoude men meenen dat iXKviv xxav irpuvrvv bij een beboort , terwijl de zin vordert dat men A^y van rig late afhangen. En weike is dan die iweede (&Xhvi) vermaning? Om tocb vooral goed te eten en te drinken? want van een eerste bevel om op te trekken is niet gesproken. — In het voorgaande, bij vs. 229 eic* {iptxri ^ zegt Geppert dat dit bij Ho- merus beteekent over dag, even als i7r) wktI des nachts en dat bet door den schrijver der Dolonea (vs. 48) gebruikt wordt in de beteekenis op eenen dag, en bier eenen dag lang. Zijne aan- merking is zeer gegrond ; des te merkwaardiger is bet dus hiermede een schrijver te vergelijken als Hesiodus, die ''Epy. vs. 43. fijiiiag yxp K€V kx) itr ijfixri ipyxcrcrxio, uffTs tri iC aU iviXUTOv 2%£/v kx) xepyov iivrx^ i^r" iifixTt juist in de beteekenis gebruikt, waarin het in de Dolonea voorkomt. De redevoeringen zijn nu geeindigd en na een vreemd over*- gangsvers (242) xurW sTceid'' xf4,x (iu6og hv » TeTi?^6ffro, ii ipyov volgt de offerande, geheel en al, soms woordelijk uit //. F. overgenomen: men vergelijke slechts T. 252 met F. 271 vlg. 'Arpeliiig Sf epv7(TifA6V04 X^h^^^^ (j(,xxxipxv ij ol irxp ^l^eog fAsyx KOvXsbv xih xupro , waar ik haast zoude yreezen dat de geleerde Buttnann Les^iL 296 GfPPBRTs HomiuscHE Kritibk. L S93 sich te Teel moeite geefl, om den wonderiykeo vorm Acjpro te Terklaren, die slechts in dit ongelukkige vers voor* komt. Voorts doet Gsppbrt er zljne lezers juist aan denken , dat de schriJYer Tan 11. T. bier schijnt yergeten te bebben, dat hij Agahimnon » die nu zoo dapper aan bet slagten gaat , in het be- gin van bet boek vs. S2 als gewond voorgesteld heeft Wat de navdgiDgen betreft, T. 2K9 is uit r. 577, en T. 266 uil r. 292 ontleend. Het gebeele offer scbljnt slecbts diirom zoo uitvoerig behandeld te z^n, om niets over te slaan van het- geen in //. I. beloofd was. Hier ben ik eindeiyk nog op eene uitdrukking gestooten , die niemand , geloof ik , gehinderd heeft , vs. 255 to) y &px TFirtB^ iir* aMcptv ifaro aiyfi Is de verklaring van Thiersch voldoende , Gramm. Graec. p. 285 , dat iv* aMcpi staat voor It* «ur^ d. i. nircH , doar ? of staat het soms mslri causa voor vap* «ur$ , hij Agambmnph , betgeen de zin vordertf Agamemnon zweert nu: Vs. 261. (i^ (j(,h iyii KOtip^ Bpicnilii xil^ iyrsveticat , oSt* €vni^ TrpicpcNTiv KiXP^f^^^og oSre rev &)J^ou • Behalve de vreemde constructie iyii — iTreveTxcct is vooral de uitdrukking svvijg 7rpi<p»<riv xexp^if^^^og merkwaardig. Men ver- klaart gewoonlyk xsxpyiMvog c. gen. cupidusy waardoor Tpi(pct' ff$v (weder een nieuw woord van dozen schrijver , 6.) adver- bialiier moot verklaard worden als voorwendsel; maar hoe de begeerte naar de eivii of naar iets anders (wat zal dat zljnf) een voorwendsel kan zljn, om een meisje aan te raken, is mij niet regt duidelijk ; en wat dTrporlfActcrrog is zal zeer moeijelijk zijn te bepalen ; Gepperts afleiding van a pr. , irp6g en (liffvuv is niet te v^edigen. 