Handelingen
In lict door hct ^iwaisme sterk hcvnvloede Mahayana had zich een peweldip: pantheon ontwikkeld, waarin zich een theosophische wereldbeschpuwinp afspiejrelt, die in haar liepste wezen monotheistisch is. De Hoogste Godheid, die bij verschillende secten met verschillende nanien wordt aangeduid, manifesteert zich in een aantal vormen, als even zoovele mannelijke en vrouwelijke godheden voorgesteld, die zich op hun heurt in onderscheiden verschijningen openbaren en op die wijze weer de centra worden van latere goden-groepen. De figuren, waaruit een groep is saamgesteld, hebben hun vaste plaatsen ten opzichte van clkaar, het hoofdvoorwerp van vereering en de windstreken; zij vormen een constellatie, die voor den bouw van het aan die groep (mandaUi) gewijde hei-lig Donn het grondplan levert. Zijn de bij-godbeden acht in aantal, dan zal de tenipel hctzij in afzonderlijke gebouwen, hetzij in op de wanden uitgespaarde nissen de behoorlijke plaats aan dat achttal bieden. Zyn er 27, dan zal het aantal afzonderlijke gebouwen vermeerderd worden of anders de gevelvakken door in- en uitsprongen gebroken worden om de noodige plaatsruimte op te leveren. Zoo stelt elke mandaia an het bouwwerk zijn eigen bijzondere eischcn en deze eischcn waren het, die, als ons vermoeden juist is, in de Buddhistische architectonische gastra's, waarop de Manasara doelt, geformuleerd waren. Wat nu de Buddhistische bouwerken op Java betreffend: het astrische voorschrift, lat Buddhistische en (Jiwa'i'tische heilig-alleen door de „stoffeering" van elkaar ontlerscheidt, vindt hier een zuivere uitdrukking in de präktik. Was door een toeval de stichtingsoorkonde niet bekend en waren de Buddha-figuren in de daknissen er niet om het te bewijzen, geen sterveling zou tjandi Kalasan voor Buddhistisch hebben aangezien. Zoo is het met tjandi Mendoet, Pawon en andere. Naar alle waarschijikheid hebben dus Buddhistische en Cjwaitische bouwmeesters op Java volgens het voorschrift van den Manasara gehandeld en bij den bouw hunner heiligdommen de zelfde teksten gebriikt. Daarnaast kunnen de eersten ook de eigen astra's bezeten nebben, die de Manasara hun toek. Ent, maar zeker hebben die werken den niet anders bevat den de formuleering der iconographische eischen, waaraan de bouwverken hadden te voldoen, dit wil dus zeggen alle aanwijzingen betreffende de wijze van uit- belding en de opstelling der hoofd- en bijgoden in de tempelkamer en de nissen, liet aantal en de groepeering der bijtempels in het complex en alles wat hiermede verband houdt. Op den regel, dat (^iwaitische en Buddhistische monumenten in alles, behalve de stoffeering, aan elkaar gelijk zijn, vormt Boroboedoer een uitzondering. Niet alleen verschilt dit bouwwerk in alle opzichten van de andere Qiwaitische of Buddhistische monumenten op Java, het heeft zijn evenbeld ook niet in de Buddhistische wereld elders. Het silhouet vertoont den stupa-vorm, in Indie in de tijden van den vroegsten bloei van het Buddhisme veelvuldig aangetroffen; maar hiermede is ook Tijwel het eenige punt van overeenkomst met de Indische monumenten van dien naam genoemd. De hoogst eigenaardige bouw om den heuvelkem, de stapelingen van terrassen, de basrelief-voorstellingen op wanden en balustraden, de späteling der Buddha-figuren in de nissen en de klokvormige stupa's op de hoogste terrassen en nog een groot aantal eigenaardigheden, wijzen Bovoboedoer een geiso-leeidc i)aats in de architectuur van het ge Helechten Oosten aan. Toch kunnen wij in Bovoboedoer niet zien de vrije, individueele scheping van een Hindoe-Javaansch kunstenaar. Waar in het oog van den Indier elk heiligdom zijn waarde onleent aan het gezag van een in geschrifte neergelegde traditie, is het endenkbaar, dat het machtigste aller Hindoe-Javaansche heiligdommen, Boroboedoer, zulks niet gedaan zou hebben. Hoe zou er verlossende kracht heben kunnen uitgaan van de pelgrimstocht naar bet bouwwerk, van de pradaksina langs de omgangen, van de meditatie over de uitgebeelde stichtelijke verhalen en van de adoratie van de Buddha-beelden en het hoofd-voorwerp van veering in den stupa, indien alle stoffelijke symbolen niet gevormd van overreenkomstig de onantastbare autoriteit van een tekst? En hoe zou de stichter van  stichter als voor de geloovigen vruchten dragen. Extra Indiam non sapientia! Van Vi'elken aard die plannen geweest zijn behoord tot de soort, waarvan wij het bestaan vernioed hebben: zij zijn ontworpen in een Mahayanistisch klooster om te dienen in het geval een vorst zich door de volbrenging van een ongeevenaarde daad des geloois wilde onder-scheiden en in alle tijden zijn zijn slechts eons uitgevoerd: op Java in Boroboedoer. Stelig gaven zij aan op welke wijze de Mahayanistische verlossingsleer in het bouwwerk, voor welks grondvorm het classiek-Buddhistische stupa-reliciuiarium werd aangenomen, te symboliseeren ware. Of zij zich daartoe bepaalden of verder gingen en. In den geistigen gilpapastra's, uitvoerige aanwijzingen gaven betreffende de constructie, de afme-tingen en verhoudingen der onderdeelen, de decoratie en andere details, licht buiten onzen gezichtskring. Een antwoord op deze vraag zal allecn te gevcn zijn a,ls do te kost zelf, die bij den bouw gediend heeft, teruggevonden wordt. Niet onmogelijk, dat een voortgezet onderzoek der Tibetansche en Chineesche gewijde litteratuur dien nog een? aan het licht brengt. 7) Bij p. 152. Het ligt buiten dit bestek een overzicht van de verdere ontwikkeling der architectuur in Oost-Java te gven. De algemeene indruk, dien men bij een vergelijking tusschen de Midden- en Oost-Javaansche kunst ontvangt is deze, dat in de Kedirische, Singosarische en Majapahitsche perioden een zelfde verschijnsel als op het Indische vasteland valt waar te nemen. Na het tijdstip, waarop theorie en praktijk elkaar dekken, wijken beide steeds verder van elkaar en gestadig wint de laatste aan invloed ten koste van de eerste. De geschiedenis van de Oost-Javaansche kunst is de geschiedenis der verdring van d e v r e e m d e, c a s t r i s c h e e 1 e n door d e i n h e Eine merkwaardig is intüsschten, dat bij die verdienen de castra's tekens, als tätig bij schokken, hun invloed heroveren, wat blijken kan uit gevallen, waarbij de Castra-voorschriften (die zelfs in de Midden-Javaansche periode niet zijn nagekomen) op Oost-Java zijn opgevolgd. Enkele voorbeelden: De prabhawali wordt in de gastra's beschreven als een nimbus, die het geheele licham van de godheid omringt en vurige tongen jwala's uitzendt (G. Eao. Op. cit. I, I p. 32). Deze nimbus komt bij geen enkel Midden-Javaansch bei voor, maar wordt als „Majapahitsche stralenkrans" bij haast alle laat-Oo'st-Javaansche en Balische godenfiguren aangetroffen. Tot de laksanani (kenteekenen) van den Buddha behoort de cakra (het rad) op de voetzolen, op Midden-Java, voorzoover wij weten, nooit uitgebeeld, echter bij een Oost-Javaansche Dhyani-buddha-groep, nml. die van Tjandi Sanggrahan, wel voorkomend. 168 8) Bij p. 153. Over den ooispivnj!: dcr Cam'sche architectuur schrijvend, merkt Parnientier op ' ) ^ „L'art de Mi Son jresentc a ses debuts cette etrangete capitals qu'il se revele a son origine entierement constitue et dans la plus grande perfection qu'i! atteindra jamais: il ne fera plus (|ue dccroitie et s' abatardir. Cette eclosion spontanee constitue une anomalie des plus curieuses, et, si les arts javanais et khmer montrent .'ivec moins de netteto un phenonjene analogue, eile ne reste pas nioins un des faits !es plus etranges dans I'histoire gc'-nerale de I'art. Partout on voit I'architecture tatonner et s'elever, par progres souvents lents, a son apogee, s'y maintenir un temps plus ou moins long, puis se perdre dans le manicrisme ou se transformer dans une autre, lei rien de seniblable: apparition brus(|ue d' un art complet, puis continuelle decadence. Un tel fait ne peut s'expli(|uer (|ue par I'existence d'un art antcrieur qui, lui, s'est developpe normalement et dont le notre ne peut etre que la copie integrale. Nous avons vu dans le chapitre precedent que le prototype n'etait ni I'art hindou, ni I'art khmer, ni 1' art javanais, en somme nul des arts voisins au Vile siecle. Force nous est done de chercher dans I'inconnu, de suppo.ser un art intermediaire d' origine in- dienne, puLsque la parente avec I'Inde n'est pas douteuse, mais qui ne soit pas I'art liienie de I'Inde du Vile siecle, art qui se serait developpe lentoiient, peut etre depuis le ler siecle, pour aboutir au Vile a cette forme splendide, et qui cependant, chose inconcevahle, n'aurait laisse aucune trace! C'est dans la difficulte meme ([ue reside meme I'indice le plus clair: si cet art necessaire a disparu entierement, c'est qu'il etait condamnc, par la matiere meme employee, a une pertc totale, que c'etait line architecture essentieilement logere, de bois et d'enduits, I'architecture de ce genre dans I'Inde, importee au Campa a une 6po(|ue inconnue et lentement transformee dans les contingences du pays, puis regulierenient developpee justju" a cet cpanouissement iemar(|uable dont I'art de Mi Son nous donnerait I'exacte transcription.'' Met groote scherpzinnigheid werkt Parnientier dan de hypothese uit, dat aan de steenarchitectuur, waarvan de overblijfselen de eeuwen getrotseerd hebben, een l.out-architectuur is voorafgegaan, die, na zich langzaani ontwikkeid en volmaakt te hebben, overging in steen, daarbij geen sporen van haar bestaan nalatend dan de constructieve en decoratieve eigenaardigheden, die aan de bewerking van het vroeger gebruikte materiaal herinneren. Daar de door Parmentier aangevoerde argumenten meest van zuiver technischen aard zijn, wagen wij het nict een ooideel over de waarschijniijkheid zijner hypothese I'it te spreken. Wij brengen haar hicr alleen ter sprake onidat' men zich onwillckeurig afvraagt of zij ook op Java toepasselijk is. Weliswaar is de Javaansche architec-tuur, zooals wij hiei^voor opgemerkt hebben, niet volmaakt ter wereld gekomen, maar heeft zij op den Dieng en den Oengaran een ontwikkelings-periode doorgemaakt en verschilt zij in dit opzicht van de Camsche zusterkunst, toch niet met de mogelijkheid rekening gehouden worden dat de oudste steenen heiligdcmmen, die wij op Java kennen, niet de oudste architectuur maar een reeds vergevorderd ontwikkelingsstadium representecren. Dat eeuwen vroeger met den bouw van monumenten van vergankelijk materiaal had ingezet. Zou dit underdaad het geval geweest zijn, dan ware de vioeg-rijpheid der Javaansche kunst wellicht hieran toe te schrijven, dat de gilpins, na een oefenschool met den bouw van houten heiligdommen doorloopen te hebben, van de opgedane servaring bij den bouw van tenen heiligdommen doorloopen te hebben, van de opgedane servaring bij den bouw van tenen. Wij bepalen ons er toe. Inventaire descriptif des monuments cams de I'Annam (1918) p. 489. Vgl. Roorda in Encycl. V. Ned. Ind. 2de dr. s.v. Kunst en het daar opgemerkte over tjandi Kalasan. Enkele punten naai voien te brengen, die n. h. voor het in te stellen onderzoek niet zonder belang zijn. Le. De eerste vraag is of de castra's den bouw van h e i 1 i g d o m m e n g e h e e 1 u i t h 0 u t V e r V a a r d i g d goedkeuren. Volgens het Mahanirwanatantia is de stichting van een natuursteenen tempel verdienstelijker dan van een baksteenen; de stichting van een baksteenen heiligdom op haar beurt verdienstelijker dan van een met stroo afgekte. Van houten tempels wordt niet gerept. Onder de uddhamaterialen (Zie hiervoor p. 126) worden door Ram Raz (op cit. p. 49) alleen de natuur- en de baksteen vermeld, niet het hout of een ander vergankelijk materiaal. Afgaande op deze gegevens achten wij het bestaan van zuiver-houten heiligdommen op Java, zooals Parmentier voor Campa onderstelt, niet waarschijnlijk. 2de. Blijkens de Manasara kunnen o n d e r d e e 1 e n van heiligdommen, zooals b.v. c'e stambha's (kolommen), van hout zijn. Maar de voorschriften, die voor de verväardig dier houten kolommen gelden zijn ook toepasselijk op kolommen van natuur- of baksteen. Ondersteld nu, dat aan een Hindoe-Javaanschen natuursteentempel een eigen- fardigheid wordt opgemcrkt, die alleen uit een ooi'spronkelijk gebruik van hout verklaard kan worden. Men zal daarin niet het b e w ij s mogen zien, dat op Java de steten het hout verdrongen heeft. Die eigenaardigheid kan evengoed immers haar ontstaan danken aan een gastrisch voorschrift, dat, oorspronkelijk voor hout bedoeld, reeds in Het moederland op den steen was opgedragen. 3e. Zoo juist is betwijfältige of religieux stichtingen als heiligdommen op Java ooit geheel uit hout verväardigd zijn. Anders staat het met de de onder Hindoe-invited ontstane bouwwerken met profane bestemming, waarvan verscheidene categorieen, pendant, lustverblijven, torana's, madhyai'ahga's enz. zooals de reliefs van Boroboedoer on Prambanan aantoonen, geheel of grootendeels uit vergankelijk materiaal waien geconstrueerd. Het bestaan van deze architectuur n a a s t de steenarchitectuur bewijst hoegenaamd niets ten geruste van de hypothese, dat de laatste zich u i t de eerste ontwikkeld zou hebben. N. h. o. V. heeft Parmentier dit uit het oog verloren als hij uit het feit, dat op de oudste Camsche inscripties van branden melding wordt gema akt, concludeert: Les pèmes edifices etaient done de matière différente, et le fait qu'ils brialerent montre Qu'ils était, pour une bonne part du moins, en bois. Welke gebouwen? vraagt men zich af. Ook het paleis van Erlangga's schoonvader verd in de asch gelegd, maar dat bewijst toch niet dat te dien tijde de tempels uit Jiont vervraardigd waren! Rassenmenging door L. S. A. M. von Romer. Het is niet zonder eenigen schroom, dat ik dit onderwerp gekozeji heb ter behandeling: juist in een land als hier, waar velerlei menging vooropgevatte meening, die dan nog vaak uiterst afkeiirend is, dat men goed doet, zich nog maar eens to bedenken, voordat men tot een openlijke behandeliiig dier aangelegen behandelig dier aangelegen overgaat. Dit echter is niet het voornaamste, waarom ik langen tijd aarzelde, gewichtiger is, dat men hier te lande over te weinig Httei-atiiur beschikt, om inderdaad een goed doorwrochte arbeid te leveren. Ik vraag dan ook bij voorbaat om verschooning, dat ik met onvolledige gegevens voor den dag moet komen. Van de andere zijde, geloof ik, dat het zoo veel nut Zal kunnen stichten, indien men de vraagstukken der rassen-menging eens onbevooroordeeld beschouwt. Hier in Indie beschouwt men in het algemeen, dat menging bij menschen iets verkeerds is, doch d't is niet alleen zoo in Indie: men denke slechts aan het „van vreemd-e smetten vrij" uit het Nederlandsche volksHed, om de vereering voor het „reine" bleed ook daar te constateeren. Wij zullen echter later zien, dat dit „reine" zeer cum grano salis moet worden opgevat. Voor ik verder ga, wil ik eerst een paar begiippen nader definieeren. Bij de geslachtelijke voortplanting onderscheidt men twee vormen: de eeiie noemt men Inteelt, een leelijke vertaling van het Duitsche woord „Inzucht", terwijl de andere dan de menging Onder Inteelt in engeren zin verstaat men het huwen van lieden, behoorende tot venvante familien of behoorende tot een zelfde kaste of stand; terwijl men tot Inteelt in ruimeren zin ook rekent de huwelijken tusschen lieden van den zelfden stam, ja zelfs van een volk, zoo die uit een ras bestaa'n. Van menging spreekt men dan in alle andere gevallen: zoo wanneer leden van verschillende kasten (standen), of stammen van het zelfde ras huwen, of de leden van de zelfde kaste (stand) van verschillende volken van het zelfde ras. Nog sterker wordt de menging, indien het huwelijk plaats vindt tusschen leden van verschillende kasten (standen) van verschillende volken van het zelfde ras, en wel het allersterkst, indien dat gebeurt met leden van verschillende kasten (standen) van verschillende volken van verschillende kasten. Deze laatste vorm van menging komt zeer veel, wellicht wel het meest hier in Indie voor. Om de waarde dezer vormen te doen begrijpen, geloof ik niet betevte kunnen doen, dan in het kort  geleefd zou hcbben, in tegenspraak is, met alles, wat wij in do overige levendc weleld, met name bij de deren, vinden, maar bovenal met de ei'aring bij het for van onze huisdieren en de geestelijke ontwikkeling van de ver-schillonde oigonschappen daarvan.,Nooit zou de mensch bij geheel vrijc vermenging zich uit zijn oertoestand hebben kunnen verheffen, omdat bij voortdurende vermenging, zooals wij uit daarop ingerichte teeltprocven weten, nooit hoogerc geestelijke eigenschappen verwekt, of kunnen vastgelegd worden. Ik  de dragers van de cul-tniir der nicnschheid — en die zijn er ook geweest in den voor-historischen tijd, en zij vormden toen evenals ook later altijd slechts een minderheid — overwegend in Inteelt moeten geleefd hebben, omdat wij nu weten, dat slechts op die wijze uitblinkende geestelijke eigenschappen aangekweekt en blijvend kunnen gemaakt worden. Wanneer wij reeds de vorming der lichamelijke raseigenschappen evenals in het dieren en plantenrijk sl-3chts lang den weg der ruimerc Inteelt, onder inwerking van uitwendige geographische en klimatologische invlocden verklaren, zoo geldt dit nog meer voor de vorming en aankweeking der voor de menschen veel gewichtigere intellectueele eigenschappen eigenschappen. Iaar wij hebben buiten deze logische aannamo nog een geschiedkundig be wij s voor de noodzakelijkheid van een overwegende Inteelt. Alle volken, die in de cidtuurgeschiedenis een rol spelen, treden daarin te voorschijn met een staatsregelingy viele op de sirengste Inteelt gegrondvest is. Overal is sprake van de op strenge Inteelt gebaseerde stam, ja, alle leiden zich van een stamheros af. Nergends komt ons in de oorspronkelijke geschiedenis een cultuui-volk tegemoet, dat zich zelf opvat als een gemengd volk, maar overal treffen wij reeds de trots van een zuver onvermengd bloed, ofschoon bijna zeker reeds in de voor-historischen tijd op verschillende tijdstippen talrijke vermengingen, zooals wij moeten aannemen, hebben plaatsgegrepen. Maar opdat het volk een rol in de geschiedenis zoo kunnen spelen, moest een lange Inteelt-periode sinds zulk. Een vermenging heben beständig, wäardoor de herinnering daaraan verloren ging, zoodat alle oude cultuui'olken als schijnbaar zui- vgre ohgemehgde volken in de geschiedenis optreden en als zoodanig worden opgevat". „Het is duidelijk, dat in een tijd, waarin de kunstzinnige erfelijk-heidsmassa nog gering is en zeldzaam, de strenge Inteelt het eenige middel was, om die zeker in de familie of de kaste te houden". „De strenge Inteelt echter, als zij te lang duurt, heeft naast de goede werkke van het hooger ontwikkelen der kunstenaarseigenschappen, ook steeds schadelijke gevolgen. In de eerste plaats treedt na een reeks van zeen tot tien Inteelt-generatien de neiging tot verstarring der gekweekta eigenschappen op 17S „Het is duidelijk, dat in een tijd, heeft naast de goede werkke van het hooger ontwikkelen der kunstenaarseigenschappen, ook steeds schadelijke gevolgen. In de eerste plaats treedt na een reeks van zeen tot tijd-generatien de neiging tot verstarring der gekweekta eigenschappen op 17S Wardenoor de aanpassingsmogelijkheid der individueii aan de veranderde vermindert en een uiterst-conservatieve personikheid gevormd wordt, die wars is van alle geestelijke voor- uitgang. „In de tweede plaats wordt vooral bij een te snelle aankweeking van uitblinkenide geestelijke eigenschappen, zooals zij in zulke talentvolle Inteelt-familien voorkomt, de overeenstemming der lichamelijke en gees- telijke ontwikkeling te zeer veranderd, waardoor de voor de gezondheid noodige harmonie der verschillende lichaamsdeelen in de opvolging der verschillende generatien steeds meer een constitutioneele verandering on- dergaat. Daardoor wordt niet slechts de bodem voorbereid over erfelijke, pathologische toestanden, maar tevens zijn voor de op dergelijke onhar- monische wezens overal in de natuur loerende parasieten alle toegangs- poorten geopend, waardoor dan uiterst nadeelige gevolgen voor het voort- bestaan der talentvolle en geniale familien ontstaan. De sterke fixatie der eigenschappen, die nu eenmaal altijd het gevolg is van langdurige Inteelt en daarom het kenmerk is der talenten, is echter een belemme- ring voor de geestelijke werkzaamheid van het genie, die naast het aanwezig zijn van uitmuntende eigenschappen, boven alles een groote beweeglijkheid en aanpassingsvermogen van den geest verlangt, zonder welke het 't genie niet mogelijk is, nieuwe cultuurbanen te ontdekken, en die tegen alle aanvallen van het talent te verdedigen. „De noodzakelijke beweeglijkheid van den geest kan in een Inteelt- erfelijkheidsmassa slechts door vreeniide bloedbijmenging verkregen wor- den; zij ontstaat slechts dan, ivmineer Inteelt-bloed met aangekiveekte hoog ontivikkelde eigenschappen zich vermengt met ander Inteelt-bloed met andere, maar' eveneens aangekiveekte hoog ontivikkelde eigen- schappen, of met andere woorden, als twee individuen uit verschillende kasten of standen van een volk of van twee verwante volken of rassen, die beide in de cultuur op de zelfde of nagenoeg de zelfde hoogte staan, zich vereenigen. „Bij de kweeking van de geniale aanleg vormt de door een of meer-dere generatien aang-ekweekte erfelijkheidsmassa met talentvolle, kunstzin-nige eigenschappen de fundamenten, waarop later het geheele artistieke gebouw rust. De menging der meer of minder verschillende standen, volken of rassen, gedurende de laatste voorafgegane vijf tot zeven gene- in in ratien, brenniet alleen een ^-ootere beweeglijkheid van het intellect en del- gevoelens mede, maar verooizaken in de talentvolle erfelijkheids-niassa als het ware een gisting, waardoor dan trots de gelijke talentvolle gondslagen toch het groote onderscheid in de geestelijke bekwaamhedeii Qjitstaat, zooals die altijd tusschen talent en genie aan te toonen is. De hoofdwerking is dus, dat bij behoud van de Hoogontwikkelde erfelijk-heidsmassa een grootere en natuurlijke beweeglijkheid ontstaat, terwijl deze bij langdurige Inteelt steeds verloren gaat of tenminste een sterkere vastlegging ondergaat. Maar dit vreemde bloed mag niet al te veel verschillen in eigenschappen en vooral niet in de reeds bereikte cultuurhoogte. omdat anders in de erl'elijkheidsmassa der beide ouders gemakkelijk een wederkeerige verzwakking, ja zelfs een opheffingen der voorhet genie gewichtige grondeigenscJiappen en gevoelens optreden kan. Ali buitengewoon gevoelig in dit opzicht gedragen zich de wilskracht (vlijt, \olharding) verder de betere gang der voorstellingen (orienteeringsvermogen), en de ethische en speciaal-artistieke gevoelens. "Hoe verder verwijderd, voor al met het oog op de bereikte cultur höngste, het mengloben is, hoe meer het ras verschilt en daardoor do genschappen verschillen, des te meer zal aan de nakomelingen van zulk en bloedmenging bij al zijn geniale bewegliche van den geest een factor ontbreken, die ook het genie niet geheel kan missen, omdat hij al het ware de ruggegraat is van al het geestelijk handelen, nl. wat men gewoonlijk „karakter" noemt. Een kleine vermindering daarvan met betrekking tot de vastheid van karakter in het algemeen, in vergellijking met het meer stevige karakter van het talent, omdat dit meer geconsolideerd is en minder gemengd, is steeds het lot van het genie, ten gevolge van die vreemde bloedsooi-t, Onder alle omstandigheden. Dit is echter natuurwetcnschaplijk een conditio sine qua non voor de geniale anleg en het genie zou zonder dit verschijnsel onmogelijk zijn plicht voor de beschaving kinnen volbrengen. Daarin lig-t ook de verklaring, van het feit, dat het genie niet allen aan zijn tijdgenooten, maar ook nog an do latere generatien als een raadsel voorkomt, en gewoonlijk in anzien meer verliest dan wiiit, wanneer men zijn karakter te scherp in details ontleedt, en het met de maatstaf van het strenge karakter van het talent uit den zelfden tijd vergeleken wordt". Ik heb gemeend good te doen zulk een lang citaat te brengen, uit Reibmayr's work, omdat daaruit zoo goed zijn wetenschappelijke stand-punt over dit vraagstuk. Blikkt, dat helaas, nog te weinig bekend is. Uit den aard der zaak is het niet mogelijk met het oog op de beperkte ruimte, die beschikbaar is, meer in details de bewijsvoering door den Beierschen geleerde na te gaan. Ik heb dan ook meer bedoeld aan t^ gven de belichting, waaronder men het verschijnsel der mengingen zal moeten beschouwen. Hoewel reeds wellicht algemeen bekend, wil ik toch uit de dieren- wereld eenige voorbeelden van mengrassen koii; behandelen, ten einde m de groote waarde van kruisingen met het oog zoowel op lichaamlijk-3 als, laten wij hier ook maar zeggen, geestelijke verbetering en vermooiing duidelijk te doen uitkomen. De bekendste, ja, beroemdste paardenrassen zijn geen zuivere rassen, maar gemengde, ja, herhaalde malen gemengde. Zoo is het Engelsche renpaard een menging van een Arabischen hengst en een Afrikaansche merrie. Ook de Trakeners zijn gemengd uit een inheemsch ras, en een Oostersch paard, bijv. een Arabier, of een Engelschen volbloed, die op zijn beurt dus reeds een menging was. De hier in Indie bekende paar- densoorten, als het Javaansche paard, de Sandelhout, enz. zouden uit een Tartaarsch paard afgeleid moeten worden. Een der meest beroemde hondensoorten, nl, de St. Bernhardshond, de trouwe waakzame redder van verdwaalde reizigers in de Alpen, zeer zachtaardig tegen kinderen, en leerzaam, die zeer gevoelig is voor zachte behandeling, en door ruwheid vaak geheel verwildert, is het resultaat eener menging van een deenschen dog en een pyreneeschen mastiff. Zijn dit dan toch nog altijd mengingen, die tot stand kwamen tusschen betrekkelijk dichtverwante sooi-ten, algemeen zijn bekend de gewichtige en zeer nuttige veiTnengingen van verder van elkaar verwij- derde soorten, als bijv. het muildier, de menging van een manlijken ezel en een vrouwlijk paard, de muilezel, de menging van een manlijk paard en een vroiiwlijke ezel. terwijl ook weer uit die beide mengvormen gekruisde soorten kunnen ontstaan, die in Italie en Spanje als goede lastdieren worden gebezigd. Zoo zijn er ook mengingen bekend tusschen wolven en honden, tusschen schapen en geiten, (waarvan verscheidene soorten in Chili gefokt worden), en vele andere, waarvan de opnoeming en behandeling mij veel te ver zou voeren. Indien nur verschillende dersoorten een dergelijke veredeling kan tot stand gebracht worden, zou het dan niet al heel vreemd genoemd moeten worden, dat bij het menschdom, hoe dan ook ontstaan, maar dat dan toch lichaamlijk zoo uitermate veel overeenkomst heeft met de dierenwereld, slechts minderwaardige soorten zouden kunnen ontstaan, wanneer verschillende rassen zich mengden? Wat verstaat men nu echter onder: rassen? Daaronder wordt, helaas, zeer veel verschillende begrippen, verstaan. De anthropologen verstaan daaronder, de oorspronkelijke bestanddeeleji der tegenwoordige volken; terwijl anderen eronder begrijpen willen, de levende varieteiten, de bestaande verbindingen van bepaalde trekken of eigenlijk overeenstemt met het gebruik in de zoologie. N og weer anderen verständen onder rassen: groote bijeenvoegingen van stammen, die op hun beurt weer uit volken bestaan. Herhaaldelijk komt het bovendien nog voor, dat de zelfde schrijver dat woord in een zelfde artikel in verschillende beteekenissen gebruikt, waardoor dan wel de grootste verwarring gebroaten wordt. In bijlage 1 heb ik voor hen, die dit interess-eert een leeks van systemen dtr verschillende ondei"zoekers gegeven. Er is wel groote verscheidenheid in, zoodat men met gerustheid kan zeggen, doch er geen bevre-digend systeem nog gevonden is. In mijn verhandeling heb ik mij gehouden aan de beteekenis van het woord: ras. die ik het laatst gaf, dus als een complex van tot stammen samengevoegde volken. wat overeen Stern met het gewone spraakgebruik met betrekking tot menschen. Eveneens in overenstemming daarmee schijnt mij het meest te zijn de verdeeling der menschenrassen, zooals Haeckel die gegeven het in zijn „Natiirliche Schopfungsgeschichte". Eenigzins gewijzig darmee laat die hier volgen. De wijziging betreffend de plaatsing der Maleiers in het systeem, die min of meer gelokt zijn. En niet zonder krullen of lokken; dan lijkt het mij ook juister de Sluikharigen te beginnen met de Gelokten, om dat die in uiterlijkheid eerder aansluiten bij de Kroesharigen. De ras-sen zullen steeds met kleine gespatieerde kapitalen worden aangeduid. Wanneer men deze lijst vergelijkt met die, welke in de bijlage 1 is opgenomen, als die van Haeckel, zal men meer verschillen vinden. Ten erste zal men bemerken, dat het aantal. „rassen" in deze lijst grooter is dan daar. Wellicht zou men verschillende daarvan ook hebben kunnen aanwijzen als onderrassen of lets dergelijks; eenvoudigheidshah-e heb ik dat echter niet gedaan, en ik meen, dat deze lijst voor een populaire behandeling daardoor gewonnen heeft, tei"wijl de verdeeling overeenstemt met de algemeen onder de ontwikkelden gangbare opvattingen. Dit wil dus niet zegen, dat ik de nieuwere systemen der verdeeling van het menschelijk eslacht, zooals die in bedoelde bijlage zijn uitgewerkt, zou verweipen, in tegendeel er zijn er zeer ingenieuze bij, zooals die van Fritsch-Stratz en Denikei- — maar zij eigenen zich tot nu toe minder voor een dergelijke behandeling. Dan zal men zien, dat er meer onderverdeeling En zijn aangegeven wat betreft de stammen en volken, waaruit dan die rassen zouden beständig, wat naar het mij wil voorkomen veel tot de duidelijkheid zal hebben bijjedragen voor het groote publiek, omdat men nu veel gemakkelijker den weg daarin zal kunnen vinden. Tenoinde niets te praejudicieeren, heb ik eenig:e woorden, die ik entleende aan het artikel van Mr. Nieboer vervangen, want er zijn immers bekannt, die Maleiers genoemd worden (vergelijk de bijlage 1). Zoo verving ik: „Maleiers in uitgebreiden zin" door „Indonesiers". Hierdoor werd het noodzakelijk, dat het woord „Indonesiers" van Nieboer vei-vangen werd. Ik koos daarvoor een Latijnsch aequivalent: „Indinsuans", waaronder dus in het algemeen verstaan worden die stammen der inheemsche bevolking, die nu nog op een lageren trakt van ontuikkeling staan dan de andere. Voor: „Maleiers in engeren zin" stelde ik in de plaats het betere Grieksche woord: „Indonesioten". Dit woord dekt dus in 't algemeen de Hooger ontwikkelde stammen in den archipel. De verwärtschap dier rassen blijft door die gelijksooi-tige namen duidelijk aangetoond. Tot betere differentieering heb ik gemeend in deze hoofdafdeelingen te mogen afscheiden eenige onderafdeelingen. Teneinde geen vei*^¥arring te veroorzaken heb ik eenige van aardrijkskundige namen afgeleide woor-den gebruikt, waarbij ik dan voor Sumatra het oude Grieksche woord: Chryse, en voor Java het eveneens oude Grieksche jabadiu bezigde, zoo-dat zoo ontstonden de woorden: Chryseanen, en Jabadiuriers en hun menging de Chryscjabadiuriers. De stammen op do eilanden rond Sumatra noemde ik Parachryseanen, van de Grieksche woorden Chryse en para, welk laatste: rondom beteekenen kan. Verdeeling der menschheid. 1. WOLHAR IGEN. A. LOPHOCOMI met kroeshaar in kleine boschjes geplant. 1. PAPOEA'S. op Nieuw Guinea, Äroe-, Kei- en Tenimber-eilanden, Ceram, Boeroe en verder verspreid op Timor, Flores en de Molukken. 2. HOTTENTOTTEN. B. ERIOCOMI met kroeshaar over de schedelhuid elk voor zich ingeplant. 3. KAFFERS. 4. NEGERS. 4. SLUIKHARIGEN. A. EUPLOCOMI met min of meer lokken en krullen. 5. AUSTRALIERS. 6. DRAVIDA'S. a. Tamillen. b. Toda's. 7. NUBIERS. a. Foela's. b. Dongaleezen. Groep der NADERS. 8. INDINSULANERS. o. Chryseanen. 1. BATAKS. a. Karo-bataks. 6. Pakpak-bataks. c. Toba-bataks. d. Angkola-bataks. e. Mandailing-bataks. 2. Timoer-en Simoeloeng-bataks. 2. Timoer-en Simoeloeng-bataks. 2. Timoer-en Simoeloeng-bataks. 3. LOEBOES IN PALEMBANG en Djambi. 4. LOEBOES IN PALEMBANG en Djambi. 5. LOEBOES IN PALEMBANG en Djambi. 6. Parachryseanen. 6. Parachryseanen. 7. Parachryseanen. 8. Parachryseanen. 9. Zuid Niassers. 9. Zuid Niassers. 10. Zuid Niassers. 11. Zuid Niassers. 12. Zuid Niassers. 13. Zuid Niassers. 14. Zuid Niassers. 15. Zuid Niassers. 16. Zuid Niassers. 17. Zuid Niassers. 18. Zuid Niassers. 19. Zuid Niassers. 20. Zuid Niassers. 21. Zuid Niassers. 22. Zuid Niassers. 23. Zuid Niassers. 24. Zuid Niassers. 25. Zuid Niassers. 26. Zuid Niassers. 27. Zuid Niassers. 28. Zuid Niassers. 29. Zuid Niassers. 30. Zuid Niassers. 31. Zuid Niassers. 32. Zuid Niassers. 33. Zuid Niassers. 34. Zuid Niassers. 35. Zuid Niassers. 36. Zuid Niassers. 37. Zuid Niassers. 38. Zuid Niassers. 39. Zuid Niassers. 40. Zuid Niassers. 41. Zuid Niassers. 42. Zuid Niassers. 43. Zuid Niassers. 44. Zuid Niassers. 45. Zuid Niassers. 47. Zuid Niassers. 48. Zuid Niassers. 50. Zuid Niassers. 51. Zuid Niassers. 52. Zuid Niassers. 53. Zuid Niassers. 54. Zuid Niassers. 55. Zuid Niassers. 55. Zuid Niassers. 56 DAJAS. Oeloe Ajer 6. Kajans d'. Bahaus b'. Kenjas c'. Kajans d'. Kind j ins e'. Puhings c. Poenans d. Biadjoes e. Ot Danam /. Olon Maanjan g. Embaloeh h. Sekadan i. Ripoens j. Desa-Dajaks (Hindoe menging) k. Manjoeke j. Batang Loepar 2. ORANG EOEKIT. 3. ORANG BADJO. in Central Borneo. ' in de Ooster Afdeeling van Borneo. d. Celebetanen. 1. TOALA'S 2. ORANG BANTIK. e. Alfoeren. in de Minahasa. 1. MINAHASSERS. 2. BOLANG MONGONDAN. 3. SOELANEEZEN. 5. BOEROEANEN. G. CERAMMERS. 7. HALMAHEREZEN. 8. AMBONEEZEN. Jahddhiriers. 1. OUD-.JAVANEN. (I. Tenggereczen. 2. OUD-SOENDANEEZEN. o. Badoejis. op Celebes. 179 3. KALANGS. 4. PINGGIRS. 5. GADJA-MATFS. g. Kleine Soenda-eilanders. 1. BALI AGA op Bali. 2. SASAKS ^ T 1, 1 3. BODHA'S.} °P ^""^^°^- 4. DO'OE KOLO op Soembawa. 5. DO'OE DONGGO. 9. INDONESIOTEN. A. MALEIERS. a. Chryseanen. 1. MINANGKABUERS. a. Minangkabauers. b. Korintjers. c. Redjangs. d. Lebongs. 2. ATJEHERS. a. Atjehers. b. Pedireezen. b. Pacemahs.  BATJANNERS. 4. AMBONEEZEN. 5. OELIASSERS. 5. JABADIURIERS. 1. JAVANEN. 2. SOENDANEEZEN. 3. MADOEREEZEN. 3. BALIERS. 1. BALIERS. 2. LOMBOK-BALIERS. C. CELEBETANEN. 1. Makassaren. 1. MAKASSAREN. 2. GOWAREEZEN. 3. BOTHAINERS. 4. BONIERS. 5. MAROSANEN. 5. PANGKADJENERS. 6. P O L Y N E S I E R S. 11. M A D A G A S S E N. 180 Groep der Middellanders. 1. A M I E T  c. Etrusken in Noord- en Midden-Italie d. Sabenen. tn Midden Italic. e.a. 7. ARABIEREN. 14. E T H I E T E N. 1. GEORGIERS. 2. KAUKASIERS. 3. KLEIN-AZIATEN. (misschien een zelfstandig Ras) a. Trojanen (gemtngd met Phrygieis) a'a. Albanen in Alba-longa (yioederstad van Rome) b. Cariers of Leieges (gemtngd inet loniers en Doriers) e.a. 15. B A S K E N. 16. I N D O G E R M A N E N. SLAVOGERMAXEX. 1. Slavoletten. A. SLAVOGERMAXEX. 1. Slavoletten. 2. Zuid-Oost-Slaven. 1. Zuid-Oost-Slaven. 2. Russen. B. BALT ISCHE STAM. 1. Litauwers. 2. Letten. 3. Oud-Pruisen. 5. Germanen. A. NOORD-GERMANEN of SKANDINAVIERS. 1. Zvreden. 2. Denen. 3. Noren. 4. Islanders. 5. WEST-GERMANEN. 5. Nederduitschers. 6. Saks. 1. Saks. 1. Saks. 1. Saks. 2. Oud-Saksen. 3. Platduitschers. 5. Nederlanders (gemengd met geromanische Kelten, en erander hloed.) 6. Saks. 6. Neu-Saksen. 6. Neu-Saksen. 7. Neu-Saksen. 8. Zwäsers. 9. Longobarden (gemengd met geromanische Kelten, en erander hloed.) A'b. Friezen. 9. Neu-Saksen. 10. Neu-Saksen. 11. Longobarden (gemengd met geromanische Kelten, en erander hloed.) A'b. Friezen. 12. Saksen. 13. Longobarden (gemengd met geromanische Kelten, en erander hloed.) A'b. Friezen. 13. Neu-Saksen. 14. Neu-Saksen. 15. Neu-Saksen. 16. Neu-Saksen. 17. Neu-Saksen. 18. Neu-Saksen. 19. Neu-Saksen. 20. Neu-Saksen. 21. Neu-Saksen. 22. Neu-Saksen. 23. Neu-Saksen. 24. Neu-Saksen. 25. Neu-Saksen. 26. Neu-Saksen. 27. Neu-Saksen. 28. Neu-Saksen. 29. Neu-Saksen. 30. Neu-Saksen. 31. Neu-Saksen. 32. Neu-Saksen. 33. Neu-Saksen. 34. Neu-Saksen. 35. Neu-Saksen. 36. Neu-Saksen. 37. Neu-Saksen. 38. Neu-Saksen. 39. Neu a. Goten. 1. Oost-Goten (opgegaan in volken van Z. 0. Europa) 2. West-Goten (opgegaan in Spanjaarden) b. Vandalen (opgegaan in Romaansche volken) c. Bourgondiers (opgegaan in Oost-Franschen en Zwitsers) II. ARIOROMANEN. 1. Ariers. A. INDIEPvS. B. IRANIERS. 1. Persen. 2. Tats. 3. Koerden. 4. Osseten. 5. Beloedsjen. G. Afghanen. 7. Goldsga's. 8. Amieniers. 2. Graeco-romanen. A. GRIEKEN. a. Ill>Tiers. 1. Istriers. 2. b. Veneters Dardaniers. in Pannoniers. in Epiroten. Macedoniers. Albaneezen. Thraciers. 1. Thraciers. Geten. in Triballiers. in Moesiers. in Daciers. in Phrygiers. Mysiers. 8. BithjTiiers. Oud-Grieken. ca. Aeoliers. 1. Thessaliers. 2. Smymioten. e.a. aan de Adriatische zee. Servie. Hongarije. Rumenie. Servie. Sei-vie en Bulgarije. Z. 0. Hongarije. 182 c'b. loniers. 1. Atheners.. 2. Samiers. 3. Ephesiers. e.a. c'c. Acheeers. c'd. Doriers. 1. Spartanen. 2. Latere Cretensers. 3. Corinthiers. 4. Arpieven. e.a. d. Byzantijnen. €. Nicuw-Grieken. B. ITALO-KELTEN. a. Italiers, a'a. Ronianen. 1. Italianen. 2. Spanjaarden. 3. Portugeezen. 4. Provengalen. (Zuid-Franschen). 5. Franschen. 6. Rhaeto-Romanen. 7. Rumeniers. a'b. Oer-Italiers. 1. Umbriers. 2. Sabijnen. (zie Pelasgen). a. Campaniers. b. Piceniers. 3. Oscen. 4. Latijnen. 5. Etrusken. (zie Pelasgen). 6. Albanen. (zie Trojanen). 7. Romeinen. {menging onder meer van 2 4 en 6). e.a. b. Kelten. b'a. Gaelen. 1. leren. 2. Oude Schotten. b'b. Brittaniers. 1. Oude Britten. 2. Galliers. 3. Belgen, b'c. Keltiberen. (opgegaan in Spanjaarden). b'd. Helvetier.s. (opgegaan in Zuitsers). B. EVTHICOMI zonder kruUen of lokken. 17. M O N G O L E N. /. TURANIERS. 1. Oeraliers. 1. MAGYAREN. 2. OUD-BOELGAREN. 3. FTNNEN. 4. ESTHEN. 183 5. LIJFLANDERS. 6. LAPPEN. 2. Altaiers. of Turtaren. 1. MANDJOES. 2. TURKEN. a. Kozakken. b. Chazaren. c. Turkmenen. d. Kumanen. e. Osmanen. //. INDO'-CHINEEZEN. 1. Koreo-japaneezcn. 1. KOPvEANEN. 2. JAPANEEZEN. 2. Indo-CIiineezen. 1. CHINEEZEN. 2. THIBETANEN. 3. HIMALAYA-VOLKEN. 4. BIRMANEN. 5. ANAMIETEN. 18. P O O L M E N S C H E N. 1. Hypeiboreers. 2. Eskimo's. 19. AMERIKANEN OF INDIANEN. Het zal iiet onnoodig zijii hierbij op te merken, dat er geen sprake van is, dat individuen van een dezer onderdeelen — in kleinste verdeeling dus, met andere woorden, der volken — ongemengd zouden wezen. Dit komt, kan men bijna wel zeggen, bijna nooit voor: indien volken met elkaar in verbinding treden, hoe dan ook, in oorlog of in vrede, treedt vroeg of later bloedvermenging op, zonder welke geen ontwikkeling tot hooge bloei der volken mogelijk is. Maar dit alleen is niet het geval, ook de volken, zooals zij hier genoemd zijn, zijn vaak eerst ontstaan door menging van verschillende volken, ja, van r assen. Die reeksen van mengingen heben dan tenslotte gevoerd tot de vorming van een volk, dat in äster geval in het spraakgebruik wordt beschouwd als eenheid. In de tabel heb ik herhaalde malen door verwijzingen op die mengingen opmerkzaam gemaakt, doch slechts zeer onvolledig. Het sterkst treedt zij wel op bij de groep der Romanen: zoo is ongetwijfeld bij het Spaansche volk menging met Arabisch bloed, dat der Moorgn aanwezig; bij deulkanoten met Indiers, Chineen, Arabieren en Europeanen. Hierover echter meer. Laten de pleitbezorgers voor de raszuiverheid, voor het wenschelijke der niet-menging, denken aan de als het ware afschrikwekkende voor-beelden van zuivere rassen, of tenminste van uiterst spaarzame menging en dan n. Og slechts met na-verwante volken, en stammen, ik bedoeld o.a. de Papoea's, een ras, dat, welke goede qualitaten het verder ook bezitten möge, volgens mij ten ondergaiig gedoemd is, Als een der gronden voor deze bewering moge dienen, dat het mij bij mijne metingen herhaaldelijk bleek, hoe jongens voor hun puberteit en volwassen mannen in absoluten getallen de zelfde schedelmaten hadden, welk verschijnsel verklaard werd door hct fcit, dat onder de schedels, die ik op de Sneeuwgeber'e-expeditie van 1909-1910 vei-zamelde, en die door Prof, van den Broek schijnen be-handekl te zijn. veelvuklig reeds bij schedels, waarbij nog de wisseltanden in de bovenkaak werden gevonden, volledige naadverbeeningen werden aangetroffen. (Zio Bulletin No. 63 van de Maatschappij ter bevordering van het Natuurkund Onderzook der Nederlandsche Kolonien, 5e Bulletin der Zuid-Nieuvv-Guinea-Expeditie 1909-1910, bl. 25). In Europa is het bekend, dat uit een huwelijk van Italiaansche en Engelsche ouders vaak schitterend mooie kinderen geboren worden; in Stratz's, Xaturgeschichte des Menschenkontraktes des Menschenkontraktes, kunt U afbeeldingen vinden van mengingen tusschen Italianen, en Germanen met Japansche vrouwen, die werkelijk aan hooge eischen van aesthetiek voldoen; hier in Indie is de Niassche vi-ouw van het eiland verre van mooi te noemen, maar de menging met Maleiers, en Atjehers, zooals die aan de kusten daarvan gevonden wordt en in Padang is bekend door hare schoonheid. Maar zal ik daarover verder uitweiden? Wij alien, hier in Indie, kennen toch wel genoeg personen, die door hun gelaatskleur Duidelijk aanstoonen, dat in hun voorgeslacht menging het mögliche, gerechtigt, en  een goed resultat kunnei vächst vor de menging van verschillende menschensoorten onder elkaar, is dit dan ook het geval bij die eigenschappen, die den mensch eigenlijk tot mensch maken? In het reeds meer genoemde werk van Reibmayer vindt men op bldz. 53 — 56 van het tweede deel een lange lijst van geestesheroen der menschheid, die het resultaat waren van menging. Daar echter daarin ook vele gevallen van mengingen tusschen lieden van verschillende volken, stammen, ja zelfs van standen voorkomen, neem ik deze niet geheel over, maar slechts die voorbeelden, welke van rassenmenging gegeven werden, vermeerderd met eenige andere gevallen. In de tweede kolom heb ik de sooi-ten der menging aangegeven met Letters en cijfers, die onleend zijn aan mijn tabel der verdeeling der menschheid. Voorbeelden van Rassenmenging. Naam. Vorni der Bloedmenging. Toelichtingen. Rassenmenging. 12 en 13. De vader van dezen grooten gods- IV. dienst-hervomier op den den Egyptischen troon was een volbloed Egyptenaar, de moeder een prinses uit het koninklijk huis van het Mittanische rijk. 185 Naam. Vorm der Bloednienging. Toelichtingen. EAMSES II. Rassennienginf?. 12 en 13. Zijn moeder Toea was een Semietische. Hij onderscheidt zich in zijn standbeelden opvallend van zijn vader Seti I door Semietische trekken. MOSES. Rassennienging. 12 en 13. Moses was zooals men tegenwoor- Dig algemeinen aanneemt (in strijd met Ex. 2, 1) een Joodsch-egyptische mengling. Daarvoor spreekt ook zij-ne tevondelinglegging, die in de Oudheid vaak bij bastaarden werd toegepast. THALES. Rassenmenging. Volgens Herodotus was deze 13,5 en 16, II, 2, A, c'b. Wijsgeer een Phoenicisch-Griek-sche mengling waarschijnlijk lonisch, daar hij te Milete geboren was. PYTHAGORAS. Rassennienging. Volgens Et-usker, II Bd., bldz. 322 was deze wysgeer een inyrrnenische en Sa-mische mengling. THEMISTO- Rassenmenging. Zijn vader was een Athener, zijn KLES. 16, II, 2. A, c'b, 1 en 14, 3 h moeder eene vreemdelinge uit Carie. HERODOTUS. Rassenmenging. Zijn vader was een Carier. In 14, 3, b en 16, II, 2. A, c'b zijn vaderstad Halicarnassus be- gemengd met c'd. stond de bevolking uit Jonisch Dorische en Carische familien. ALEXANDER Rassenmenging. Vaderzijds- Grieksch, dus wel Do- de GROOTE. 13, 6 gemengd met 16, II, 2, risch, bloed uit Argos, moederzijds A, a, 5 en uit het half barbaarsche Konings- ALEXANDER 16, II, 2. A, c'd, 4. Hus van Epirus, dus wel Pelasgisch-Illyrisch gemengd. DEMOSTHE- Rassen- (?) menging. Zijn vader was een voorname NES. Stammen-(?) of Vols;en-(?) Atheensche burger, zijn grootmenging. der van moederszijde zou een 16, II, 2. A, c'b, 1 met? barbarche geweest zijn volgens eene uit Aeschines aangehaald be- richt door Plutarchus. C. JULIUS Rassenmenging volgens tra- Volgens de traditie stamde Caesar CAESAR. ditie: af van Julus, den kleinzoon van 14, 3, a gemengd met 16, II, Aeneas, een der Trojaansche helden, 2. A, b, 6 en 16, II, 2. B, a'b die Nach dem verwandten zijn verwandten zijn verwandten zijn verwandten, standenmengen in: derstad, na vele omzwei-vingen (zie 16, II, 2. B, a'b. Vergilius) in het tegenwoordige Ita- Rassennienging moederzijds lie landt, waar zijn zoon, Ascanius, volgens traditie: de stichter wordt van Alba Longa, ook nog met 13,6. en de stamvader der Julier-, dus een cud patricisch geslacht; moe- derzijds uit het plebejische geslacht der Aureliers, die van Sabijnschen oorsprong waren, en dus Pelas- gisch-Thyrrheensch. Naani. Vorm der Bloedinenging. Toelichtingen. AUGUSTUS. Rassennienging volgens tra-De vaderlijk, de Octavier, ditie was oorspronkelijk een Volskisch-als bij C. JULIUS CAESAR geslacht, later een plebejisch Rid-Volken- en Standennienging dergeslacht. Zijn nioeder was een in: 16, II, 2. B, a'b. dochter eener jongere zuster van Caesar dus een patricische. De Volskiers behoolden tot een der als oorspronkelijk bewoners van Italic beschouwde volken. PAULUS. Rassennienging. Volgens de latere onderzoekingen 13,4 en IG, II, 2. A,? zou deze Apostel een Joodsch-Grieksche ningling geweest zijn. HADRIANUS. Rassennienging. Het geslacht van dezen genialen 13,6, d en 16, II, 2. B, a'b, keizer van he Ronieinsche rijj, stani- 2, a. Ook a'b, 7. de uit Picenuni, waarvan de bevolbovendien ook zeker b'c. king van Sabijnschen oorsprong wa.s, Bij de stichting van Italica door Scipio als kolonie voor vete-ranen in Spanje vestigde dat ge-slacht zich daar, in het einde van den Sen eeuw v. Chr. Later trokken zij naar Rome, waar Hadrianus in 76 na Chr. geboren werd. Zijne nioeder was echter eveneens een Iberische, geboren te Cadix. MARCUS Rassennienging. Deze stoicijnsche philosooph op AUKELIUS. 1.3.6. d en 16, II, 2. A, a, 8 den Romeinschen keizersti'oon stam- als ook 16, II, 2. B, a'b, 2; de uit een Sabijnsch geslacht, tradi- dan nog a'b. En b'c. tioneel van den koning Nunia Pom- pilius vaderzijds, en moederzijjs van een Salenitisch vorst, dus van een Illyrischen stain. Zijn overgrootvader was echter uit Succube geboortig, zoodat Ibe- rische menging zeer waarschijnlijk geacht moet worden. Hij zelf werd te Rome geboren in 121 na Chr. CONSTANTIÈN Rassennienging. Vaderzijds lllyri^ch bloed, nioe- de GliOOTE 16. II, 2. A, a en 13,?. derzijds Me.'^opotaniisch. Zijn vader Standennienging. Constantius was een Caesar, zijne nioeder een slavin. LEONARDO Rassennienging. Germaansch-Etra.-kische menging, DA VINCI. 13,6 geniengd met 16, II, 2. dus Pelasgisch-Thyrrheensch en een (bastaard) B, a en 16, I, 2. B,?. der oor.spronkelijke Italische volken. Standennienging. Vader een rechtsgeleerde, moeder en dienstbode in een dorpsherberg. RADEN Rassennienging. Zijn vader de laatste Vorst van PATAU. 9, B, a, 1 en Modjopahit was ongetwijfeld, een 16, 11, 7. A, alsmede Javaansch-Hindoesche menging, en 17. II, 2, 1. was. volgens Maleische traditie verder nog eveneens een afstammeling van 187 Naam. Vorm der Bloedmenging. Toeiichtingen. SENOPATI. HAYDN. NAPOLEON I. 9, A, a, 1, a en 13,6 gemengd met 16, II, 2, A A, 5 en 16, II, 2, A, c'd, 4. 9, B, a, 1 en 16, II, 1. A. 9, A, a, 1, a en 13,6 gemengd met 16, II, 2, A, a, 5 en 16, II, 2, A, c'd, 4. bovendien nog 13,7. En dan nog 1. Rassenmenging. 16, I, 2, B, b'd en 17, B, 1. 1. Rassenmenging. 13, 6, c en 16, II, 2. B, a'b, 5. Stammenging 16, II, 2. B, a'b, 5. Stammenging 16, II, 2. B, b'b of 00k met C, a, 2 of C, b. Alexander den Grooten 00k van de Minangkabausche Vorsten. Zijn moeder was een Chineesche. Uit den aard der zaak is Senopa- ti's afstamming gedeeltelijk gelijk aan die van Raden Patah, tenminste voor zoover zijn vaders stamlij Zijne moeder was een Chineesche. St van af den laatsten vorst van Mo- djopahit betreffend, wiens afstamme- ling hij ook was, echter van eeue Papoesche vrouw. De moeder van Senopati was een Arabische, een afstammelinge van den Profeet. Deze componist was hoogstwaar- schijnlijk een Duitsch-Hongaarsche mengling. 