Bijdragen tot de taal-, land- en volkenkunde
Balaha fafaik de na'n minn basa boë ma ana leo mäneka timana neu. De bisa sto tamükun tésn boë, ma mäneka natäne sila nae: Zn dodo ma malole na-aa ata foi ofaka nä De mäneka namanéne nadek ndia ba tamikun manamafäda la’e nadek nila ee hapu au dudu’anga ma o mesang o = o mu tamuku matüa, fo basa sila le tata o bafama boë,r De ala foila ofaka nadena boë ma ala lean ans De namo fo ala tao ofa Sanga Ndolu-a losa b lae namo Sanga Ndolu. B - De ofaka nila tasi dale boë ma maneka r hele manasa’e. De tamüku ina-a hele nala k ken nafada sala fo ala habo lepa te se ta doka s 'o, J fe dede’ak leo Ba’a ma Léle néu fo-aa nafada Léle fo sila tao sila lépa nggen te lala’oka ta d De mane Bä'ak no mane Léle tao-la sila lépa nggen b sila manatünga déanala de dla leo Ti leu. De ala le losa ' mine Ti no ndia manatünga déanala, ma mine. manatünga déanala bai de dla sa’e leo Sanga 1 mane Ti fia néni ata télu hilu, Ndäna mésan, maine Lole ta léni ata fa. De lasafali ma‘is leo bésaka mine kadiak-ala pula falik mane Ti ata t Na manek sila lamanéne na Koponi-a léo nai ki, a bubaluk fo nai ki be fa, De ala sa’e-la ofaka boë ala fen mülik fo kedi seli Lote ikona dei fo ala fe ofaka na A-te fa-a nénis leo kona leu, de ta bubüluk faik hida ROTTINEESCHE VERHALEN. 401 ala nditku nasa Solokaeka; de ofaka hala neme ndia. De ofa isi-a kona de neu ndolo nisak ndia loa nälun te ta lita hata ésa boö, De Gni Foé Mpura ho’i-na ai ésa de ana dokik ndia nadena neu dei de besaka ana falaka neu nüsa Solokaeka taladana. De lemek udia Isla faik ba'ube, de métia namatua, de ofak bonu dei, de besaka ala sa’e séluk de ala la’o. De ala séli nasa Solokieka pedan mali boë ma-aa fa kona-a fa néni ofaka de neu téna Daba tasi sü’'uk kona, de ala ndolo-ndalo tasi sti’uka leo mali leu. De lala-aa bafa Stina-a boë ma ala heo diluk, de ala losa Matabi namoa boë ma Ala se. De ala kona ofaka boë ma latongo lo ina lasi Daba esa, de ina lasika nakande bebésas ma nalélak sila hataholi faila. Boë ma natäne mane katélukala näe : » Mane-manengala lemin! Emi sänga l@o be meu ?» Boé ma lae: „Ami mai sänga soda moleka nai ita Lamatiia inana.y Boé ma ina lasika tuis nie: „Faik ia ita Lamatiia inana nakabtia dedé’ak no-aa ndia sionala boé. De Emi meuka ndi-ia te se emi mita basa mine bokokala tésa. So na bo’o tabek makahiluk-aa manäpake mandéla masi’ak sila-la, te makanäe ma ésa nai ndia ana ta päke leo basa sila-la so na-aa tabek makahtluk ndia, te Dendelan-a ndi-ndia.» De mane kätelukala lamanéne ina lasika tutmina boë ma leu. De ala losa tima niisaka boë ma lakande te uma ndia henuk no mane bokok. De lakande te ésa nai sila taladana bia papäkenala ta landela lasä’a léo-an manek sila bia papakenala fa; boé ma ala tabek lakahtiluk ana, bésaka ala tabek manesio silala. Boé ma Dendelan-a natänes nae: „Emi meme be mai, ma emi méni dedé’a leohatak ?» Boé ma mane katélukala lafada Dendelän-a lie: „Ami méme Lote mai, imi nai kiu-kinna do hatu-hituna, de Ami tinga sänga manga- ledoka ma masi’aka nai Lainatiia tna-a. Te-aa nai Ami-nüsama manek Psn nade Tola Manu, ana heka ndia nüsa ina de mal&kana anaséli; ana tai imi niisa anakala fo ana tati. Fo dna tating nüsak be na-aa nakahuhik nüsak ndia inanala léu ndia hadedéna. De ami mai möke maina maäma (38) Lamatiiaka fo ba’e fe ami ndolu ma dales fa, fo-aa Tola Manu boso boë ese lümu ami niisa anakala bai. De mane Dendelan-a namanéne mane Lote katélukala tutüina boë ma ana fe telus tete’eaik beke ésak no besiloik, ma bia papake mänek. Boé ma mine Lote katelakala fe mane Dendelän-a ata katelu halukala, ma lafada Dendelan-a lae: „Ami nai dok-a de se ami ta 7 Volgr. LV, 29 DR. OO Lélain. Niisa anak ésa nai Ba'a konan don-a neme Ba’a niisak lain néu-a ps dia mésan. Niisa anak ndia nade Lelain, hataholinala ta de’uba boë; hinga basa-basan: ina touk ma lasi malik, na ta dai natun boe, te mänek esa ma fetol esa paléta lai ndia. Na dae fo besak ia Lelaikala leok ndia, dae Ba’ak, te hu no-aa Kelaik-ala loke fali-fali mine Ba’ak dei, de ndia mane Ba’ak po'is Léu ndia leo. Oë esa nai Lelain nade Osepoka; Lelzik-ala bei ta leu ndia leo fa, na te oë ndia so. Lasikala tii lae ani makahtluna tou Ba’ak esa no sion leo léme ndia. De faik ésa boë ma inaka neu séko, de ta nala hata ésa boë, te nala kada-aa lodok esa. De fali né’un losa Oma boë ma ana tao aleka néu fo sanga nasu lodoka fo no-saon la’a, Te oë-a bei ta nakadoto fa te inaka po'a lodoka neu so, na te lodoka bei nalaok. De lédoka naméda dé-a natobi boë ma fina lodo leo deak mai, de nggodi nésik-aa le'akala makabina de ana tuda leo fingeik dale neu de ana lado léo deak nén. Boé ma inaka nalo nafäda säona node: »Lai-lai mu ho’uma lodoka dei te ana nggodi dae neu so.r Boé ma touka bokek tma-a, de nala dae te lodoka nai deak so; de touka ndaku lodoka mamänana ma nakanäe te lodoka lodo nala batu ésa dalek. Boë ma touka neu de fina s0’u natitinga de ana do’u héni batua fo ana sänga ho’unila lodoka. A te kaiboik oë-a nasapoka neme dalek mai de fa nala mok ndia nonoka fa-a. De hu oë ndia tai nasapokaka dei de loken ana na lie oë masapokak, de ala keki'un ana de Iie oë sapoka, mai de lasafalin ana de dadi Osepoka. Tanga lasikala tutuina na-aa Lelaikala ntsana nai Bokai dei. Te hu latona manek dei, de maine Bokai nsi heni manamatona mane- kala Jala’ena sila touk telu hulu. De ala boke lo sao änanala, de Ialanga mülik de leu tena Denga. De ala ndaku Denga boë ma leu loke mane Denga fo ala leo kadak Denga daena, De mane Denga sipok asa de ana fes mamanak esa ana tia täsin nade So'edale. De leu ndia leo te ta lila doka fa, fo-aa ala ta taka ninikala lnkan-n fa, ma kada kikisu kakaluka de ni’a-a tai sila. Boé ma läsinala léu-léke mane Ba’ak fo ba’e-fes die fo fo leu leo, te-aa ala ta taka nini So’edale-la so. De mane Ba'ak sipok asa de nadénus leu Osepoka leo. Boé ma läsi manabokekala le'us, de fila losa So'edäle boë ma lafida sila hatahdlinala lie: »Mafafa’a boa We an eto nuk; de nadek ndia bai nahélen ndake t De Bokai-la lé’us boë ma dla tai x Kokote löuk so de maneka @fi taon lee ndia mangalaunala, de natane sala se hin De touk télu halu lo sao ananala loke | ela touk télu hulu lo sao ananala kadak B Wte Taina’ uk. (42) Faik ésa ka ésa nahú no-aa taina’uk &sn, hu-aa & Na taina’uka ai sasä'en ndia dei, te ka-a sänga laka sanga ho’indla taina’uka ndana sasa’ena. Boë taina „O déama leobek na o dalema leondiak boë, nge zg Boë ma ka-a sélu taivä’uka nae: »Hae bafam heok ia, ta na au helu ti’u o dtima.y Boé ma taina’uka sélu ka-a nae: O mae o Goma ma au tai na’u aik esa ta tépa fan ana, de o m fie ma ka-a néu de ho’u nabi taina’uka, de ana ein lain, de ana boboik tao, te ta tepa taina’a Boé ma taina’uka fo’a de nae kä-a nae: a so, na mangape’uk fo au mölo sidi o éimala b Boé ma ka-a nangape’uk de nakandö ein dein Boë ma taina’uka neu de ho'ina batu de ana kailaka @inala. Boé ma neu lain napadeik de ana boboik lai tepa ka-a @in dias, de lapak-lapa némek mamana eem ROTTINEESCHE VERHALEN. 407 Leläin. Nisa anak &sa nai Ba’a konan don-a néme Bä'a nüsak lain néu-a pa dia mésan, Nitsa anak ndia nade Lelain, hataholinala ta de’ubé boé; hinga basa-basan: ina touk ma lasi mulik, na ta dai natun boé, te mänek ésa ma fetol esa paléta lai ndia. Na die fo bésak ia Lelaikala leok ndia, dae Ba'ak, te hu no-aa Lelaik-ala loke fali-fali maine Ba’ak dei, de ndia mane Ba'ak po'is leu ndia leo. Oë ésa nai Lelsin nade Osepoka; Lelaik-ala bei ta leu ndia leo fa, na te dé ndia so, Lasikala tai lae omi makahtluna tou Ba’ak ésa no saon leo leme ndia. De faik ésa boë ma inaka neu seko, de ta nala hata ésa boé, te nila käda-aa lodok esa. De fali né’un lésa ima boé ma ana tio fleka neu fo sänga näsu lédoka fo no-säon la’a. Te oë-a bei ta nakadoto fa te inaka po’a lodoka neu so, na te lodoka bei nalaok. De lodoka naméda Gëö-a natobi boë ma fina lodo leo deak mai, de nggodi nésik-aa le'akala makabina de ana tida leo fingéik dale neu de fina lado leo déak neu. Boé ma inaka nalo nafada sfiona noe: »Lai-lai mu ho’uma lodoka dean te fina nggodi die néu sor Boë ma touka bokek tma-a, de nila dae te lodokna nai deak so; de touka ndüku lodoka mamanana ma nakanäe te lodoka lodo nala batu esa dalek. Boë ma touka neu de fina so’u natitinga de ana do’u héni batua fo ana singa ho’unala lodoka. A te kaiboik oë-a nasapoka néme dalek mai de fa nala mok ndin nonoka fa-a. De hu oë ndia tai nasapokaka dei de loken ana na lie oë masapokak, de ala keki’un ana de lae oë sapoka, mai de lasafalin ana de dadi Osepoka. Tinga lasikala tutiiina na-aa Lelaikala niisana nai Bokai dei. Te hu latóna manek dei, de mine Bokai tsi héni manamatona mane- kala lala’ena sila tonk télu hilu. De ala boke lo sao ananala, de lalanga mülik de leu tena Denga. De ala ndtku Denga boé ma leu loke mane Denga fo ala leo kadak Denga daena. De mane Dénga sipok ‘isa de ana fes mamanak ésa ana tia tasia nade So'edale. De leu ndia leo te ta laln doka fa, fo-aa dla ta taka ninikala lakan-a fa, ma käda kikisu kakaäluka de nii‘a-a tai sala. Boë ma läsinala leu-loke mine Bä’ak fo ba’e fes dae fo fo leu leo, te-aa fila ta taka nini So’edale-la so. De mine Bä'nk sipok fsa de nadenus leu Osepoka leo. Boé ma läsi manabokekala leus, de fila lose So’edile boé ma lafäda sila hatahdlinala läe: »Mafafa’u bia Nai Ba’a _nüsak dale le m Oëmau déna, na nana ae matua Esa nondka kapa la’u. H andi sila na lie, Oémau leo lilo, Fo lëo flo telu sma böë, Tangaloi leo kapa, ' Fo leo kapa fadi esak (43) be De lilo ta dai oma, na ade. tle on Fo lilo néu dai oma; — Ma kapa ta dai fadik, na tuti fadik nen k Fo kapa néu dai Se Lasikala tui lae ani ba’i Ba’a sosdsakala, bai Suki-a nakahtluk nade Tanek do Lolena (40), nade Selek do Nde’eama, de ba’i Künak-a nake Lelek ndia hataholila bei ta tao lalélak uma fa, te k inala dalek. Ma ala bei ta late laledi lalélak boé; sila ana kada foni danga-a mésan boé. De ba'i katéluk sila lakoköla aok de laba’e dae sil ndia. Ba’i Siki-a sda dülu lala’ena néu to no Lole, b soa ki lala’ena fo neu natd no Pada, ma bai Kitnaka soa ma mili neu fo natö no Ti ma Denga. Fo ésak-o aa isi minan, te telus leo lakabubiia leme niisal mamana leléona ndüku besak ia loke na lai Suki mamäna leléona: Mododiiluk, ma bä'i Künan. Uni faik esa ba'i Siki-a neu sopu, na te la’e fanun boé de mada héni basa oë-la läo-lao, De ledohana boé ma Tanek do Loléna ta nabé’i ma-madana, te fo ina ta häpu oë fa fo ninu boë, de néu ai sä'onn de ana hahae. Do-do boé ma bisana mai te nggo- nggolon-o &in-o makadock. Boë ma Tauek do Loléna nae: »Bisa ia néu nita óë-a nai be, de ninu nakabéte, ma fin ta ita fan ana 2 Boé ma dna kati nala biisa-a de neu sänga óë-a. Te fo ba’i büsak ninu nakabéte óë so, de dna ta fali sèluk leo 6é-a nen so, de Loléna ta nita fan fina. Léo-léo ndia näla basa faik ba’ubé so te Loléna béi ta nita 6é-a sasäin. La’e faik ndia fo ba'i Suki-a biisana neu nita 68 ndia soso- sana, fik ndia bai Künak-a neu nadanga béé, te fo ndia biisa tak. De nita bai Siki-a büsana neu nafakakali oë-a matana de ninu, bisa boé ma bai Kiinak-a neu de nakadofun dina, besaka fina tatäna batu bebélak ésa nésik lain. Faik &sa de ba‘i Stki-a natongo-no ba’i Kunak-a boé ma ba’ Saki-a tii bai Kinak-a nae: „Au ta bubiluk au büsanga néu hapu 6é nai be-o, au u sopu fo ledohdnan so na neu ninu, te au ta ita fan ana.» Boë ma ba’i Kanak-a nae: „Fa ma o bisama neu nina au dénga ndi-ndia,y Boé ma ba’i Stki-a natane nae: /O oëma nai be?» Boë ma bai Künak-a nae ba’: Sukia-a nde: ~O hi mitan dna na mai téu fo au atüdu on.» : Boé ma bai Siki-a tünga ba’i Künak-a de leu lakanéni oë-a. De ala lésa oë-a mätana boé ma bai Künak-a só'u héni bätu bebe- laka, ma ana su héni bätu litula boé ma óë-a nafä-la neme dalek mai, de bafak ndia dalek nondka täsia. Boë ma bai Man ko’o nala batu bebélaka de dna tatäna séluk néu-aa 6é-a mätana te nasói ba‘ifnak fo é@la oë-a fa no kafán-a. De bai Siki-a ma ba'i Modok-a läe hétu teté’eka ba’i Kiinak-a ndia nita nakahüluk 6é ndia, de lakabeik lae ba’i Künak-a oën ndia; te läe Mau oën fa te lie Oémau. Tangaloi ndia bai, na mai makabuin ia hataholia namade'u dei, de Ene-a boke neme Kolobäfo leo Ba’a meu dei, bésaka ana kali oë ndia. Na ala kalin nai tanga ésa hon-a, ala loi lén su oëa mâtana nai tanga-a oka masosolonala dalek. Hundia de loke oë ndia na lie Tangaloi. 7 Volgr. IV. 40 ROTTINEESCHE VERHALEN. (@ETITELD): ALLERLEI. J. FANGGIDAEJ. De oude vrouw en hare Kleindochter. In oude tijden, toen de rijst en de gierst nog veel uitleverden, bewoonde eene oude vrouw met een harer kleindochtertjes een huisje. De oude vrouw wilde op zekeren dag met het schepnet gaas visschen. Bij het heengaan zeide zij tot hare kleindochter: vik ga nu met het schepnet visschen, zorg er voor, dat gij rijst kookt voor onzen maaltijd; maar neem niet te veel, anders zou de pot te vol worden. Neem slechts één rijstekorrel !» Na dit gezegd te hebben, nam zij het schepnet en de vischmand en ging naar zee. Na het vertrek der oude vrouw, ging het meisje vuur aanmaken en zette er den pot op. Toen het water kookte, bedacht zij, dat als zij slechts éen korrel rijst er indeed, er niet voldoende gekookte rijst voor haar en hare grootmoeder zou zijn; daarom nam zij ook éen korrel gierst bij de korrel rijst en wierp beide in den pot. Toen de pap kookte, schepte zij het water er van af en haalde het vuur er onder uit. Doch daar begon de brij over te loopen, vulde de stookplaats, vloeide daaruit, het huis geheel vullende alsook het erf om het huis. Bij de terugkomst der oude vrouw was alles, het geheele erf tot in het huis, niets dan brij. De oude vrouw werd zeer toornig en zeide : „Ik heb u bevolen slechts éen korrel rijst te koken, hoe komt 't, dat gij meer genomen hebt? Nu is al de gekookte rijst weggevloeid! Gij zijt zeer ongehoorzaam geweest; als ik u iets beveel, doet gij *t juist andersom.» De oude vrouw nam een stuk bamboe op en tikte daarmede hare 412 ROTTINEESCHE VERHALEN. wij beiden in zee gaan om wat lekkers te zoeken om te eten. Want omdat wij altijd door niets anders dan vruchten eten, heb ik er een afkeer van gekregen.» Toen zeide de aap tot den moesang: „Als gij voorstelt te gaan visschen, ben ik kiaar.r Zoo gingen zij samen heen; de ebbe was reeds op °t laagst gekomen en nog hadden zij geen visch gevonden. Zij doorzochten het droog- geloopen strand in de lengte en breedte; als zij een schelpdier of eene oester vonden, sloegen zij ze stuk om den inhoud er uit te nemen en op te eten; zij keerden steenen om in de hoop krabben en garnalen te vinden. Beiden liepen al zoekende heen en weer en kwamen tot daar, waar het water niet meer terugloopt. De moesang zag onder het loopen eene reuzenschelp, welke open- stond en waarin het dier nog aanwezig was. De moesang sprong op van vreugde en riep den aap toe: „Vriend, kom eens kijken wat dit voor eene lekkernij is!» Toen de aap den moesang hoorde roepen, liep hij zoo snel moge- lijk naar hem toe; de moesang zeide tot hem: „Kijk, dit is het. Gij, die een langen arm hebt, moet het dier er uit krabben, opdat wij beiden het opeten. Vandaag zullen wij verzadigd worden.” Vriend aap stak zijn poot in de reuzenschelp, doch toen hij het, dier aanraakte, sloeg de schelp toe en klemde de hand var den aap vast. Vriend aap schreewde nu voortdurend en rukte en wrong zich, maar zijne hand kwam niet los. Vriend moesang liep snel naar het droge waar hij bij aankomst den aap lachende toeriep: nOndervindt gij “t nu zelf. vriend aap? Onlangs hebt gij mij bedrogen, waardoor ik evenveel pijn geleden heb en van den boom afgesprongen ben. Blijft gij nu maar daar, terwijl ik wegga!» De moesang vertrok en liet vriend aap daar aan de grens van het afloopen van het water, steeds worstelend met de reuzenschelp. Eerst toen de vloed opkwam, opende zich de schelp weer en raakte de hand van den aap weer vrij. De aap liep nu op drie pooten naar land toe; maar ook een kaaiman volgde hem op de hielen. Het was nog maar gelukkig voor vriend aap, dat hij spoedig den stam van een boak-boom kon bereiken. Hij nam eeu sprong en had halverwege den boom be- klommen toen de kaaiman hem bereikte en hem bij den staart greep. Toen de aap dat voelde, zeide hij tot den kaaiman: ROTTINEESCHE VERHALEN. 418 „Kijk, die domme kaaiman, hij bijt in den wortel van een boak-boom en meent dat het mijn staart is en houdt dien stevig vast !» De kaaiman, denkende dat het werkelijk zoo was als de aap zeide, liet den staart los. De aap deed één sprong en bereikte daar- door den top van den boak-boom en zeide tot den kaaiman: „Kijk wat een domme kaaiman! hij had mijn staart met zijn bek te pakken en laat hem weer los; probeer nu nog eens of gij mij bij mijn achterste komt!» Naar aanleiding van dit verhaal heeft men een spreekwoord ge- maakt dat luidt: „bedrieg geen aap en bedot geen moesang.” OE Selalanga en Lutulanga. In vroegeren tijd leefde er een man, Malanganusa geheeten, die twee zoons had, van welke de oudste Selalanga, de jongste Lutu- langa genoemd werd. Men verhaalt, dat de vrouw van Malanganusa gestorven was toen zijne kinderen nog klein waren. Malanganusa was ten einde raad, hij wist niet wie toezicht op zijne kinderen zou houden, of wie in de keuken vuur voor hen zou aanmaken. Op zekeren dag nam hij daarvoor wederom eene vrouw ten huwelijk. Hij geloofde dat die vrouw wel goed voor de kinderen zou zijn, daarom dacht hij niet meer zoo veel aan hen als voorheen ; iederen dag ging hij naar zijn werk waarvan hij pas tegen den avond terug kwam. Maar de vrouw was niet goed voor de kinderen, zij hield zelfs niet een weinig van ze, had een hekel aan hen. Maar zij was listig: als haar man tegenwoordig was, dan deed zij alsof zij op hare stiefkinderen gesteld was, sprak vriendelijk met hen en gaf hun, als zij iets at, een deel daarvan, zoodat Malanganusa zeer tevreden was. Maar was M. naar zijn werk gegaan, dan was alle vriendelijkheid bij de vrouw voor de kinderen weer verdwenen; dan greep zij hen en sloeg ze terdege en gaf hun eten noch drinken. Als zij rijst gekookt had, dan at zij de rijst op en schepte het water af om dat aan Selalanga en Lutulanga te drinken te geven. Als de kin- deren van het rijstewater gedronken hadden tot zij niet meer konden, dan nam zij de rest en goot het over hunne hoofden uit, nam wat rijstpap en plakte (smeerde) die op hunne gezichten; dan sprak zij bevelend tot hen: 414 ROTTINEESCHE VERHALEN. „Veegt de rijstklonters niet af, opdat uw vader bij zijne thuis. komst meene, dat ik u rijstpap te eten heb gegeven, hoewel gi slechts rijstewater gedronken hebt. Als nu vader te huis komt om te eten en te drinken, gaat dan niet bij hem staan kijken (hoe hij eet). Wie mij niet gehoorzaant, zal eens wat ondervinden: als uw vader weer vertrokken is, dan zal ik hem slaan en niet eer loslaten voor hij dood is.- Toen de knapen die harde woorden van hunne stiefmoeder hog. den, werden zij bang. Des avonds kwam M. van het veld tehuis: zijne vrouw zette he eten en drinken voor hem klaar: terwijl hij at en dronk. kwamen de knaapjes bij hem staan en keken hem stijf aan. Als hij het eten opschepte, dan keken zij naar het bord, stak hij het in den mond, dan bleven zij hem aankijken. M. vroeg toen aan zijne vrouw: „Hebt gij den jongens nog geen eten of drinken gegeven ?r De vrouw sprak: „Zou ik hun geen eten of drinken gegeven hebben? Kijk dan eens hoe hunne gezichtjes vol rijstepap zijn. Nadat zij meer dan genoeg gegeten en gedronken hebben. zijn zij met de gekookte rijn aan het smeren gegaan. Maar deze kinderen zijn zien 1e verzadie= : zelfs al hebben zij zich zat gegeten, dan nog kikez z: usar iemani als hij eene beweging maakt (om te eten,.- Daarna joeg zij de jongens weg en zeide: rzas:i Zeer versen, opdat uw vader eten en drinken kan.- Nu werden de jongens bang en gingen heer. M. geivide me: verhaal van zijne vrouw, hij dacht, dat zijne kuieren were reeds gegeten hadden en ondervroeg hen niet verder. Op deze wijze ging het voort tot S. en L. steeds groner were en tot het oordeel des onderscheids kwamen. Eens zeide S. tot L.: „Broeder, onze stiefmoeder behandelt uns vormäcrut sect. doordien zij ons niet te eten of te drinken geeft. zeoan: wy weide als vader eet. hem de stukken uit den mond staar w leer: Gan. als vader vertrokken is. pakt zij ons beet en slaat “ut aur mees geweldig: daarom broeder, laten wij. als vader thais runs om + eten of te drinken, niet weer naar hem gaan staau i Enrer. mar laten wij ons op den zolder verbergen en dan zier of vaar ms zoekt of niet.” Toen L. hoorde wat zijn broeder zeide, sprak bi zn S. 416 ROTTINEESCHE VERHALEN. dagen vegen wij onze tranen af en wij rammelen van den honger door haar toedoen. Wij zouden het vader wel eerder verteld hebben, maar wij waren bang, dat, als gij weg waart, moeder ons zou doodslaan. Wees dus maar niet boos op moeder en maak geen ruzie, anders wordt zij nog woedender op ons! En vader, wordt nu niet boos, maar het beste zal zijn, dat wij dit huis verlaten, want het zou kunnen gebeuren, dat moeder ons op den een of anderen dag, nls vader uit is, doodsloeg. Als vader het daarom goedvindt, moet hij met ons heengaan naar een bosch waar wij voor ons zelf leeren zorgen. En al sterven wij daar ook, dan is *t naar ons eigen goed- dunken, maar toch niet door moeder's toedoen.» Bij het verhaal van zijne kinderen weende Malanganusa; toen sprak hij tot zijne vrouw: „Ik bemerk, dat gij slecht voor de kinderen zijt geweest, en dat gij ze liever niet ziet, daarom wil ik niet, dat zij langer bij ons blijven wonen. Maak van nacht katoepat (in gevlochten bladeren gaar ge- stoomde rijst) voor hen, opdat ik ze morgen naar het bosch weg- brenge. De vrouw antwoordde niet op hetgeen haar man zeide, maar ging heen en haalde jonge bladeren van den ge wang-palm om daarvan twee stuks katoepat te vlechten: een voor den oudsten, een voor den jongsten broeder. Dat voor den oudsten vulde zij met rijst- zemelen, dat voor den jongsten met asch. Toen ze gaar waren. nam zij ze uit het water en hing ze op. Den volgenden morgen bij hun opstaan, riep Malanganusa Sela- langa en Lutulanga en zeide: „Neemt de katoepat, opdat wij op weg gaan.” leder van de knapen nam zijne katoepat, daarop volgden zij hunnen vader. Zij liepen door tot (den tijd) dat de zon op hunne schedelknobbels scheen (ongeveer 9 of 10 uur voormiddags); M. sprak toen tot S. en |: „Blijft nu beiden hier, dan ga ik naar huis terug.” „Nog niet vader, want als de menschen praten, kunnen wij ze nog hooren.” Wederom gingen zij op weg; als nu de zon recht aan den hemel stond, zeide M. tot zijne kinderen : „Blijft nu beiden hier, dan ga ik naar huis terug.” Maar de knapen verzetten zich, en zeiden tot hun vader: ROTTINEESCHE VERHALEN. 417 „Als de hanen kraaien, kunnen wij ze nog hooren, vader.” Wederom gingen zij op weg; als de zon begon te dalen, kwamen zij in een bosch. M. zeide tot zijne kinderen: „Nu zijn wij ver weg, blijft gij nu hier, dan ga ik naar huis.« Maar de zoons zeiden tot hun vader: “nog niet vader, als de honden blaffen, kunnen wij ze nog hooren. Wederom begaven zij zich op weg; toen de avond begon te val- len, kwamen zij aan den voet van een vijgenboom, waar omheen een meer was. Toen S. en L. zagen, dat er water in het meer was, zeiden zij tot hun vader: „Laat ons hier vader en ga naar huis terug.” M. nain daarop afscheid van zijne kinderen en keerde naar zijn huis terug, zijne kinderen aan den voet van den vijgenhoom achter- latende. Nog gaf hij beiden een mes en zeide: „Neemt dit mes om de katoepat er mede open te snijden, of als bij het loopen een doorn uwe voeten wondt, dien daarmede uit te snijden.» Nadat M. zich op weg begeven had, begonnen S. en L. honger te voelen; zij zetten zich neer aan den voet van den vijgenboom, namen hunne katoepats en wilden ze doorsnijden om ze op te eten. Maar toen bleek, dat er geen gekookte rijst in was, doch rijstzemelen in die van den oudste en asch in die van den jongste. Toeu zij dat merkten, weenden beiden eu zeide de een tot den ander: „Het gedrag van onze stiefmoeder is toch waarachtig al te erg. Wat moeten wij doen? De zon zal dadelijk zijn ondergegaan en wat zullen wij uog vinden om te eten?» Zij keken naar boven naar den vijgenboom en zagen dat deze vol rijpe vruchten was. S. zeide tot zijn broeder: „Blijf gij beneden, ik zal naar boven klimmen, de vruchten van dezen vijgenboom plukken en ze u toewerpen. L. stemde toe, waarop S. in den vijgenboom klom. Toen hij twee vrachten geplukt had, at hij er éen van op, de tweede wierp hij zijn broeder toe. Maar bij den voet van den boom stond eene zeug, die, toen S. eene vrucht naar beneden gegooid had, er op toesnelde en ophapte, zoodat L. de vrucht niet kreeg. Ook toen S. ten tweede male eene vrucht naar beneden wierp, snelde de zeug er weer het eerste naar toe en nam haar in den bek. L. zette het op een huilen en zeide tot zijn broeder: 418 ROTTINEESCHE VERHALEN. „Broeder, ik heb nog niet eene vrucht bemachtigd; hier is eene zeug en wat ge ook naar beneden gooit, het varken schiet er op af en neemt het in zijn bek.r Daarop zeide S. tot zijn broeder: „Raap de vrucht op, welke ik aan den anderen kant zal neer. gooien, steek het mes er in en smijt het zoo naar het varken.» L. raapte de vrucht op, stak het mes er in en wierp het toen de zeug toe. En het dier hapte die vrucht, waarin het mes gestoken was, op en wilde ze inslikken, doch het mes verwondde haar de keel. zoodat zij stierf. L. zeide tot S.: „Broeder, het varken is dood, wat moeten wij nu doen? Waar is vuur om ‘t te braden? S. zeide daarop tot zijnen broeder: „Wacht even, ik klim dan in den top van den vijgenboom om uit te vorschen in welke richting vuur te zien is.” Nadat S. dit gezegd had, klom hij tot in den top van den vijgen- boom en zag dat in het westen vuur rookte. Toen daalde hij at en zeide tot L.: “lk zie ginds in het westen vuur rooken, wacht gij dus hier en pas op het varken, dan ga ik vuur halen.” L. vond dat goed, waarop S. in de richting van den rook vertrok. De zon was reeds rood (op het punt van ondergaan) toen hij bij een huisje kwam. De eigenares was eene oude vrouw; zij woonde daar met een meisje, dat lijdende was aan frambosia. De oude vrouw heette Folokiukina. Bij Selalanga’s komst vroeg Folokiukina hem: „Vanwaar komt gij en wat komt gij doen? S. zeide tot F. „Ik en mijn jongere broeder hoeden geiten, wij hebben eenige aardvruchten uitgegraven, welke wij willen bakken ; maar wij hebben geen vuur, daarom kom ik wat vuur aan grootje vragen om daar- mede onze aardvruchten te bakken. Daarop zeide F.: „Wellicht wilt gij vleesch braden en vertelt mij, dat gij aard- vruchten wilt bakken.» S. zeide: „Neen grootje, wij willen aardvruchten bakken, waar zouden wij vleesch vandaan gekregen hebben om te braden? ROTTINEESCHE VERHALEN. Folokiukina zeide nu tot Selalanga : „Nu goed, neem vuur en ga heen; maar als gij vleesch wilt braden en gij liegt door te zeggen, dat gij aardvruchten wilt bak- ken, dan zal het vuur uitgedoofd zijn voordat gij het ter bestemder plaatse gebracht hebt.» Na dit gezegd te hebben, nam zij voor S. een brandend stuk hout van het vuur; S. groette en vertrok. Doch voor hij een klein eind ver geloopen had, doofde het vuur reeds; daarop keerde hij terug en zeide tot Folokiukina : „Grootmoeder, het vuur is uitgedoofd, dus kom ik nog eeus ander halen.» En Folokiukina zeide tot hem: „Ik heb “t u gezegd; ik zeide tot u: als gij aardvruchten wilt bakken, zal *t als vuur aankomen; maar als gij vleesch wilt braden en gij liegt door te zeggen dat gij aardvruchten wilt bakken, zal t niet als vaur aankomen.» Nadat zij dit gezegd had, nam zij ten tweede male een brandend stuk hout van het vuur voor S, waarop deze vertrok. Maar voordat hij iets verder gekomen was, doofde het vuur uit; wederom keerde hij terug naar het huis van Folokiukina om vuur te halen. Op deze wijze ging het voort tot hij er moede van werd en hij tot Folokiukina zeide: „Ik heb u voorgelogen, grootje, wij willen vleesch braden.» F. nu vroeg aan S.: „Wat voor soort vleesch ? S, zeide: » Varkensvleesch, grootmoeder.» Daarop zeide F. tot S.: „Wel, ga nu naar uw jongeren broeder en draag het varken met u beiden hierheen, dan kunnen wij het braden en allen er van eten.” S. ging naar zijn jongeren broeder en vertelde, toen hij bij hem gekomen was, aan L.: „Ik heb het rookende vuur gevonden, maar die oude vrouw heeft ‘t vuur op de eene of andere wijze bewerkt, zoodat ik ‘t niet tot hier kon brengen. Zij vroeg mij: »wat wilt gij doen, dat gij vuur komt halen», en ik zeide, dat wij aardvruchten wilden bakken. Maar de oude vrouw wilde het niet gelooven; zij zeide tot mij: „gij wilt vleesch braden, maar zegt dat gij aardvruchten wilt bakken.» Maar ik antwoordde: sneen grootmoeder, wij willen aard- vruchten poffen.» Daarop sprak de oude vrouw tot mij: vals gij 420 ROTTINEESCHE VERHALEN. vleesch wilt braden, maar dat voor mij verbergen wilt, dan sal, wat gij ook doet, het niet als vuur aankomen. En het gebeurde juist zooals de oude vrouw voorspeld had: zij nam voor mij een brandend stuk hout uit het vuur waarmee ik dan vertrok, maar nauwelijks op weg, of het vuur doofde weer uit en keerde ik terug. Zoo ging het voort tot ik er moede van werd en het haar vertelde, zeggende: „wij willen vleesch braden.r Zij vroeg mij welk soort van vleesch het was; ik zeide haar: » varkensvleesch,» Toen sprak de oude vrouw: welnu, ga naar uw jongeren broeder en draagt het met u beiden hierheen, opdat het, als het hier gebracht is, gebraden worde, dan kunnen wij allen er van eten.» Haal nn het mes en ga jonge gebang-bladeren snijden om de pooten van het varken mee samen te binden.» L. ging heen om jonge gebang-bladeren af te snijden; nadst hij ze gebracht had, bonden zij de vier pooten van het varken er mede samen. Nadat zij ze gebonden hadden, haalde S. een stok en stak het tusschen de pooten van het varken, waarop zij het weg- droegen. Toen zij het huis van Folokiukina bereikten, was de zon reeds ondergegaan. F. zeide tot 8S. en L.: “Schroeit het varken de haren af, scheert het en schept watex om het geheel schoon te wasschen; snijdt het daarna in stukken. snijdt er de ingewanden uit, wascht ook die geheel schoon; da x= kom ik en zal het afkoken, maar eerst ga ik nog baden. Nadat Folokiukina dit gezegd had, rolde zij, zonder dat S. en Le het zagen, het kind, dat aan frambosia lijdende was, in eene ma 1 en droeg het op de schouders naar de rivier. Bij de rivier gekomen, slachtte zij het kind, sneed het in stuk — ken en waschte ze schoon af; daarna wikkelde zij alles in de mat en bracht het naar huis. Toen F. tehuis kwam, hadden S. en La het varken reeds in stukken gesneden en schoongemaakt. F. nam het varkensvleesch en kookte het afzonderlijk in een pot; het menschenvleesch kookte zij in een anderen pot. Toen het vleesch gaar was, schepte zij het varkensvleesch in eene kom en het varkensvleesch deed zij in eene andere kom; het var- kensvleesch hield zij voor zichzelf, het menschenvleesch gaf zij aan Selalanga en zijn jongeren broeder. Selalanga en Lutulanga aten er van, maar vonden, dat het ‘vleesch niet naar varkensvleesch smaakte; zij. zeiden tot elkander: ROTTINEESCHE VERHALEN. 421 „Wat is dit voor vleesch? Het smaakt niet naar varkensvleesch.r Zij vroegen aan F.: „Wat is dit voor vleesch, dat gootje ons gegeven heeft: varkens- vleesch heeft niet zulk een smaak.» F. zeide: „Als t geen varkensvleesch is, wat zou 't dan voor vleesch zijn? Er is geen ander dan alleen varkensvleesch in huis.” Daarop verzochten zij aan F. hun nog wat te geven, zeggende: „Nu, grootmoeder, schep ons dan nog eens wat op, want ons vleesch is al op.» Toen zagen zij, dat F. hen bediende uit de eene kom, en dat zij at en (voor zich) opschepte uit eene andere kom. Midden onder het eten vonden zij eeu vinger; zij zeiden tot F.: „Grootmoeder zegt, dat dit varkensvleesch is, maar dit is toch een vinger?» F. zeide: „Loo even heb ik mij bij het vleesch snijden een mijner vingers afgesneden, ik denk, dat het die zal zijn.» S. en L. wilden nu niet eten; zij lette nauwkeurig op, waar F. het varkensvleesch opborg. Nadat zij gegeten en gedronken hadden, strekten zij zich (ge- makkelijk) uit en spraken onderwijl met Folokiukina, of gaven elkander raadsels op. Zij vroegen haar voor wat zij bang was. F. zeide, dat zij voor niets ter wereld bang was, maar dat de gekko alleen haar meester was. Zij spraken zoo lang met elkaar, dat zij hoorden hoe F. snorkte; toen namen zij de kom met varkens- vleesch weg. Zij zetten den pot met béngkudu en dien met indigo op hunne slaapsteden en breidden eene mat daar overheen uit. Daarop namen zij den pot met varkensvleesch in den arm en gingen heen. Aan den voet van den vijgenboom gekomen, zochten zij allerlei soort bijtend gedierte op, en brachtten dat met het varkensvleesch boven in den boom. Het verhaal luidt, dat Folokiukina, zoodra zij den volgenden ochtend wakker werd, het varkensvleesch opzocht om er van te eten. Maar het vleesch met de kom was verdwenen; daarop keek zij naar de slaapplaats van Selalanga en Lutulanga en zag daar overheen de mat uitgebreid. Zij zeide tot zichzelf: „Die duivels van kinderen hebben het vleesch gestolen en opge- zeide : „Die duivels hebben het varkensv! mij nog bedrogen en zijn de schuld, d stuk gestooten heb, zoodat de hdi én en al weggevloeid zijn. Wacht maar, ik zal vandaag nog zal ik hen vinden en zullen die kleine dt loon ontvangen » ~ s Nadat zij dit gezegd had, nam zij hare lansen een * ging er mede uaar het erf en blies daar de | ak mas sprak er eene tooverspreuk bij uit, zeggende: — „Waar Selalanga en Lutulanga zijn, ga oo opdat ik u volge.r De wind blies de kapok naar het oosten toe Steeds volgde zij de kapok, totdat ze, na heel stilhield bij den top van den vijgenboom. Toen F. zag, dat de kapok bij den top v hield, gluurde zij naar boven, maar zij kid oog. Zij keek langs den geheelen stam van den vijgent 20 nog zag zij ze niet. Ook keek zij in het meer, waarin zij h zag, terwijl zij lachten, dat hunne tanden zichtbaa F. zeide: 8 „Hier dus hebt gij u beiden verborgen! Gij d u niet vinden zou! Maar vandaag zal mijn Beer ‚u telkens één treffen.» Na dit gezegd te hebben, stopte zij haar esch 424 ROTTINEESCHE VERHALEN. Zoodra zij dit bevel gegeven had, stierf zij; S. en L. namen har lijk op en brachten het naar de grot, waarvan zij gesproken had, Na verloop van drie dagen dachten S. en L. aan hetgeen Folo- kiukina hun opgedragen had en gingen zij naar de grot om het lijk te zien. Bij aankomst zagen zij geen lijk in de grot, slechts wormen met zwarte koppen en harige rupsen, waarvan de grot vol was. Daarop keerden zij weer terug. Na verloop van drie dagen, gingen zij er weer heen, maar zagen toen geen wormen meer; de grot was vol met schapen en geiten, Zij dreven die met zich voort en waren rijk. Na verloop van wederom drie dagen, gingen zij nasr de grot; deze nu was vol met buffels en paarden, welke zij met zich voort- dreven; zij gingen heeu en waren rijk. Niet lang daarna breidden hunne bezittingen zich steeds uit en werden huune stallen meer dan vol. Heinde en ver werden hunne namen overal bekend. Eens op een dag hoorde Malanganusa van twee broeders, die zeer rijk waren, waarvan de een Selalanga, de ander Lutalangs heette. Dit vernemende, dacht hij aan zijne zoons Selalanga en Lutulanga. Hij zeide bij zichzelf: „Ik ga die twee broeders eens opzoeken om te zien of zij mijne kinderen of andere menschen zijn.” M. zeide daarom op zekeren dag tot zijne vrouw: „Men roemt in Solo-den ! twee mannen als zeer rijk te zijn: wacht dus terwijl ik ze eens ga bezoeken; want ik wil een buffel koopen om te beproeven dien te houden, opdat, als *t gelukt, wij er misschien van leven kunnen. Maak leeftocht voor mij gereed, opdat ik morgen op weg kan gaan.” Den volgenden ochtend nam Malanganusa zijn leeftocht op den rug en vertrok. Na eerst langen tijd geloopen te hebben, kwam hij in het land, waar S. en L. woonden. Zoodra hij zich vertoonde, herkenden zij hem en snelden hem te gemoet, omhelsden en kusten hem. Zij ver- haalden hun vader hoe het hen gegaan was vanaf den dag, waarop hij hen weggebracht had en hoe zij nu tot rijkdom gekomen waren. Malanganusa bleef eenige dagen bij zijne kinderen; toen deelde hij hun mede, dat hij naar zijne vrouw wilde terugkeeren. ' In het landschap Talae. or ROTTINEESCHE VERHALEN. 42 Bij zijn vertrek zeiden S. en L. tot hem: „Als gij bij moeder komt, zeg haar dan, dat wij beiden wel- varend zijn, en dat moeder, als zij gezond is, ons eens moet komen opzoeken.» Daarop ging Malanganusa heen; tehuis gekomen, vertelde hij aan zijne vrouw van de rijkdommen van S. en IL. en deelde haar mede, dat zij haar uitnoodigden hen eens te komen bezoeken. En op zekeren dag gingen M. en zijne vrouw bij de kinderen op bezoek. Bij hunne aankomst gingen Selalanga en Lutulanga hen te ge- moet en begroeten hen vriendelijk. Gedurende eenige dagen bleven man en vrouw bij hen; daarop zeiden zij tot hunne kinderen, dat zij wilden terugkceren. Selalanga en Lutulanga bonden met een touw een wijfjes-buffel om dien hunnen ouders aan te bieden. En zij deelden hun ter waar- schuwing mede: “Als gij bergopwaarts gaat, dan moet vader vooropgaan en den buffel voortleiden en moeder achteraan en hem voortdrijven; maar bij het afgaan van eene helling moet moeder vooropgaan om te trekken en vader achteraan om te drijven.» Beiden trokken zij om beurten den buffel voort: gingen zij berg- opwaarts dan trok de man en dreef de vrouw, bij het afgaan van den berg omgekeerd. Onderweg bij eene helling, waarop de vrouw leidde, moest de buffel zijne behoeften doen en bleef stil staan, hoe de vrouw ook trok, hij ging uiet voort. De vrouw werd kwaad en voer uit tegen haar man, zeggende: „Wat is dat voor eene manier, waarop jij den buffel drijft; hoe ik.ook trek, hij verzet geen poot.» Malangauusa stak den stok, waarmede hij den buffel sloeg, in diens achterste, zoodat de buffel vooruitsprong en de vrouw zoodanig met de hoorns stootte, dat zij stierf. Malanganusa bond den buffel ter plaatse vast en ging weer naar, S. en L. terug om hun het gebeurde mede te deelen. Zij begaven zich met hun vader naar hunne stiefmoeder en begroeven haar. Daarna leidden zij den buffel voort en keerden met hun vader naar huis terug; Malangauusa bleef bij zijne kinderen wonen tot hij stierf. — tje 1 Volgr. IV. 31 426 ROTTINEESOHE VERHALEN. Laihamek. De ouden verhalen dat, in vroegere tijden, de hemel zeer (over de aarde) hing, niet zooals tegenwoordig, nu hij zoo hog ie, dat, al rijt men ook duizend boomen aan éen, men hem nog niet bereiken kan. Toentertijd gingen de menschen nog heen en weder van de aarde naar den hemel en van den hemel naar de aarde zoodat, als er beneden (op aarde) geen vuur was, men het boren (in den hemel) ging halen, en als er boven geen vuur was, de lieden, die den hemel bewoonden, het op aarde kwamen halen. Juist te dien tijde leefde er een manu van buitengewone grootte en lengte, Laihamek geheeten, die met zijn hoofd tot aan den hemel reikte. Rechtop kon hij niet loopen, slechts voorovergebogen. Eens zeide Laihamek tot den hemel: „Schuif wat hooger op, gij hemel, opdat ook ik eens rechtop kan loopen.r De hemel werd toen toornig en schoof zoodanig hooger op, dat thans, laat staan een mensch, maar ook de vliegende vogels het uiteinde van den hemel niet kunnen bereiken; en dit is het gevolg van hetgeen Laihamek gedaan heeft. Toen de hemel zoo hoog opgetrokken was, kon Laihamek rechtop loopen en hij ging de aarde rond. Hij begon van het Westen uit en kwam te Lailéte in het Westen van Deugka; daar zette hij zijn eenen voet op een platten steen (of lage stecumassa) en den anderen op een steen in Bai. Zijn voet, welke het meest achterwaarts stond, hief hij op en zette dien te Keka; hij verzette wederom den anderen voet en zette dien in Landu: stapte Pukuafu (de straat tusschen de eilanden Rote en Timor) over naar Sonobai (op Timor) en ging verder oostwaarts. En waar hij ook gestorven moge zijn, naar Rote is hij echter niet teruggekeerd. Tot op den huidigen dag evenwel zijn de voetsporen van Laihamek nog niet verdwenen, daar zij diepe indrukken gemaakt hebben; hunne lengte is ongeveer een vadem en de breedte een halve vadem. ke — Sekudek. Ten tijde dat de hemel zich naar boven terugtrok, waren daar vele menschen, die toen boven moesten blijven; anderen waren op ROTTINEESCHE VERHALEN. 427 arde en ook zij moesten beneden blijven. Juist op dat oogenblik vas een knaap, die in den hemel woonde, op aarde gekomen; hij ras geheel verdiept in het spel met zijne makkers, en toen hij weer opkeek, was de hemel reeds hoog opgetrokken. Toen dacht hij aan tijme moeder, Bei-Sekuk geheeten, en wilde naar den hemel terug, maar hij wist niet hoe er te komen; hij begon te huilen en riep tot zijne moeder. „Sekudek, Sekudek, Sekudek, waar zijt gij? Waarom hebt gij mij alleen gelaten? Ik heb grooten honger, zend mij wat voedsel om te eten!» Bei-Sekuk sprak daarop tot haar kind: „Hoe zal ik u iets te eten kunnen zenden, daar de houtworm de trap met kronkels ingevreten heeft, zoodat wie boven is, niet naar beneden komen kan, en wie beneden is, uiet meer naar boven. Verlang nu niet meer naar gekookt eten, maar zoek gierst en rijst- korrels om te eten.” En de knaap kreeg vleugels waarmede hij overal heenvloog. Tot op den huidigen dag, als de wilde duif in den regentijd geen rijst of gierstkorrels vindt, roep hij: seku-òek. ke — - De Lakimola. De ouden verhalen dat, in vroegeren tijd, de zee boven de aarde steeg, zoodat de dieren en menschen altemaal omkwamen; de kruiden en gewassen werden tegen den grond geslagen zonder dat er iets overbleef. De zee liet niet éen stukje aarde droog, zelfs de toppen der hooge bergen werden door haar overdekt. Slechts den top van een berg in Bilba, de Lakimola geheeten, bereikte de zee niet. Een man met vrouw en kinderen was op den top van dien berg Lakimola geklommen en zij nu zijn niet omgekomen. Na verloop van eenige maanden bleef de zee steeds, zonder op- houden, rijzende en steeg steeds meer naar den top van den berg. De menschen, die zich op den top van dien berg bevonden, wer- den zeer bevreesd, want zij dachten, dat het niet lang meer zou duren of de zee zou ook hen bereiken. Daarom verzochten zij der zee om maar niet steeds hooger te rijzen, want dat zij bang werden, maar of ze niet weer naar hare plaats wilde terugtrekken. De zee sprak daarom tot den man: „Indien gij mij een dier, waarvan ik de haren (of veeren) niet 428 ROTTINEESCHE VERHALEN, tellen kan, offert, dan trek ik mij terug, anders stijg ik maar voortdurend zoo door.» De man wierp een varken in zee, maar de zee kon de haren tellen; daarop wierp hij eene geit, een hond, eene kip, maar de zee rees steeds meer. Ten laatste wierpen zij er eene kat in. Eert nu kon de zee de haren van het dier niet tellen, zoo steeg zij niet meer, maar trok zich tot haar gebied terug. 