The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Maar veel minder dan deze kon hij zijn, willage Blacksmith, vortaald laton, dat uit bet midden des levens levend gegrepen en tot aller hart sprekend toonbeeld en voorbeeld, dinzend Tsalms of Life en alle mogelyke berijmde lessen van levenswährd! (II. 331). Een welluidende wedergalm van den dertien eenwen onden hymnus van Prudentius' 'Jam maestas querela', een lied, sedert Michael Weisz, door zoo velen vertaald en herhaald, en onder welks troostvolle tonen zoo menig christen, beide in de catholieke en in protestantsche kerken, ten grave gedaald is, voltooit bet tuiltje van Bloemen uit den Vreemde, dat wij in de nalatenschap Tan Adrianus Bogaers gevonden hebben, en wij leggen bet, als een bloem der hope, neder op zyn graf. Indien wij bg dat graf ten slotte nog eenmaal vragen wie, volgens de gedichten, die wij van hem kennen en bezitten, deze Adrianus Bogaers als mensch geweest is, en welke zgne verdiensten en beteekenis als dicbter zijn, dan komt bet antwoord, dat wg naar ons beste weten te gdven hebben, bier op neder. Deze gedichten stellen ons bet bei der voor oogen van een man van hart, van verstand, van kunde, van beschädigt; een helderen opgewekten geest; reine zeden; en de stellige behoefte om hetgeen hij doet zoo goed te doen als hg kan. Het hart dat hier spreekt, is een hart voor het schoone der natanr, en dat vooral in hare zachte, stille, liefelijke partgen, diep gevoelig, en het innigst deel nemende in haar leven en werken; voor het vaderland, voor al wat nederlandsch is, blakende; het heil des lands vooral aan verstanden lief hebende, het leven genietende, voor de genoegens der gezelligheid kloppende, heilige banden heilig houdende, van godsd. Istig gevoel doordrongen, maar voor dweeperg reeds INLEIDIN6. XXvn Über grooten, misschien te grooten, afetand bevresd; elke deagd vereerende, maar bovenal door trekken van helden- moed, zelfopoffering en kinderlijke liefde getroffen, en in godBdienstige verdraagzaamheid bgna den hoogsten eisch der godsdienst ziende. Geen enkel gedicht getuigt tegen dit hart, en yele strekken het tot groote eer. De taal van den hartstocht vememen wij hier niet; wel die van sen diep, maar kalm gevoel; en evenmin treffen ons de gloed en de kracht van sterke en innige overtnigingen. De oefening der pozie dch^nt voor dit gemoed meer een verzet en een soelaa^ dan een rechtstreeksch middel tot uit« storting van hetgeen op den bodem ligt te zijn geweest, en wg hebben alle reden om een zelfbeheersching te bewonderen, die zich, ook bg de smartelykste levenservaring en de pgn- Igsteontbering, van levendige nitboezemingen onthoudt. Op het vroegtgdig verlies eener dierbare gade, niet meer dan hier en dam: een zacht*weemoedige toespeling, die ons aantoont dat zg niet vergeten is! Over het, voor een man als Bogaers zoo vreeslijk en bijna dertigjarig, gemis van het zintuig des gehoors, nooit een enkel woord! De helderheid van zijn geest, de vrool^kheid van zgn laim heeft er zoo min onder geleden als de zangerigheid van zgne verzen. Wg zien het: uit welke bron dan ook, zielskracht en levenswgsheid moeten in groote mate het deel van dozen mensch zijn geweest. Maar wg heben zgn eigen getnigenis dat al wat door ons '^prgsljjk'* geacht wordt, '^gn glorie, zgn waardg, zgn duor" niet dan an den "hemelkrachten der godsvrucht'* onleent. En dit gegenigenis, in 1851 gegeven, is bij latere herziening niet verzwäkt <I. 268). In de pozie van Bogaers is niets ziekelgks. Zoo min bg den aanvang zgner loopbaan als later. In hem hebben wg niet maar met een lofredenaar op het Gezond Ferstand (II. 103) maar met een verstandig man te doen. Hg heeft veel gezien. veel beleefd, veel gelezen; hg weet veel, en van dit alios genieten wij de vrucht; bg is een man van Stand, van fijne beschaving, van groot Termogen; maar hij hangt noch den geleerde nit, noch den grooten beer. Hy beeft den midden-stand op bet oog; bi) kiest bij yoorkeur zijne heldon nit bet yolk en plaatst zijne tafereelen in bet volksleven. Hg blgft "binnen bet bestek van verstaan te willen wezen" (Vondel). Half Enropa beefb bij doorreisd "; bet beefb zgn geziobtskring verwod; maar den smaak voor bet vaderland beeft bet bem niet doen verliezen. Hg is jong geweest en blgfb bet zich berinneren; bg wordt ond, maar geen laudator temporis act. Hg is romantiescb dicbter, maar laat zicb tot geenerlei Bütten-sporigbeid verleiden. Hg ligt onder bet cbarme van Tollens, maar bg blgfb Bogaers. Het verzenmaken gaat bem glad e& gemakkelgk af, maar bij maakt geen misbraik van dese gave '\ De taal dient bem nit baren, bem beter dan den meesten bekenden, overvloed, maar bet is bem nergens te doen om zicb op te sehikken of zgne lezers te verbazen. Bogers' dicbterlgke verdiensten zgn niot die van verbeven beid van vlucbt, grootscbbeid van scbepping, nienwheid van kracbtige gedacbten; maar van warmte van gevoel, reinbeid van strekking, zniverbeid van smaak, onberispelgke jnistheid; gadelooze bevalligbeid van nitdrukking. Terect is hetwoord van Vondel op Jeremias de Decker op hem toeg^past: "Hg was een dicbter van sierlgke netbeid" Niemand in belden kenriger, in woorden nanwkeuriger, in bet in acbtnemen van taal- en dicbtwet stapter. Door kens en keur van versmaten schittert bg, en bet rgm, waarmee bg toovert, kost bem geen moeite. Ongemeene woorden vindt men bg bem; maar geen onverstaanbare; de woordvoeging van bet doitsch' kan wel eens wat stroef zgn, maar "bet diebt" is altgd glad, en "de zin" steeds duidelgk. Zgn beoefening van de wiskunde, die bg van der jengd af liefgebad en waarin bg het ver ge- bracht bad, heeft hem als dichter geen kwaad gedaan". Men heefb dezen dichter de eer aangedaan hem een kweeke- ling Tan Tollens te noemen. De eer was groot; want men deed het in dagen, dat men geen lof genoeg had voor Tol- leiie. En zekerlijk, indien Bogaers tot eene school behoorde, het was eerder tot de school van Tollens dan tot die van Bilderdtjk. Tollens was z^n vriend. Zyne vereering, zijne be- wondering van Tollens was volkomen. Zoo hg als dichter naar iemand had willen gel|jken , het zon naar Tollens geweest z^; en er zgn wendingen, er zgn vormen bg hem, die Tol- lens in gedachtenis brengen. Maar, schoon er trekken van overeenkomst zgn, er is grooter versohil. Tollens heefb wat Bogaers niet bezit of bereikt , maar ook Bogaers heeft voortreffe- Igkheden boven Tollens, en geen van zgne gebreken. Zgn smaak is zoiverder, zijn oordeel helderder, zgn kennis blgkt van een degelijker allooi; zijn vormen zgn verscheidener , zgn toevoer van woorden is grooter, zgn dictie correoter. Toilens wist en erkende dit, en was voor zgn laatste gedichten mogelgk meer aan Bogaers verplicht dan Bogaers aan hem voor zgne eerste. In richtig van geest, kring van denkbeelden, kring van onderwerpen, was tnsschen beiden veel gelgkheid; maar by Bogaers reikt de geest toch verder, strekt de kringzieh wgder niet, heeft de hand meer voor het grgpen. De klassieke oxtdergrond wordt bg Bogaers gevoeld, en er is meer olfeiiTiteit. De populariteit van Tollens kan hg niet bereiken, want niet als hg gaat hg den kortsten weg tot het harty met als hg is bg gemaakt aUer hart te treffen in spgt van alia bedenkingen; maar hg voldoet aan een rerfijnder smflak. Als Bogaers van Tollens Zong Ja, aadrer bitist mogi sehatbren bait verovren En scbittrea in een kring, wel kiesch maar kleen; Docb zoo, ah b^, bet bede Yolk betoovren — 't Was zijn gebeim, en 't zijne alleen, (IL 15.) XXX INLEIDINO. had hg het onderscheid gevoeld, maar ook, zonder het te wilten, zgn eigen plaats en eere bg haar naam genoemd. Utrecht, Juli 1871. NICOLAAS BEETS. AANTEEKENINGEN. 1 Adrianns Bogaen was geboren te'sHage, den 6 den Januari 1795. Zqne oaders waren Mr. Frans Bogaen en Maria ElisabetK Gnicherlt. 2 Tollens (in 1780 geboren) was, als aan zijn "Overwintering op Nova-Zembla" de bekioning te beurt viel, 89 jaren ond. Zijn naam was reeds geheel gemaakt. Bebalve al he Tresgere, waren zijn drie deelen "Gedichten" reeds sedert vier jaren in het licht. In 1820 las hij een Schets van de Temora van OstioH, in 1822 een Lofrede op Themistoclet van Athene, en ook (24 Dec.) een Dichtstnk: de Reding van het kind Mozee uit de wateren, later waarschijnlyk omgewerkt tot Jochsbed. 4 Zoo b. V. by het tweede-huwelijkke van zijn vriend Reesema (21 Maart 1827), door verzen, zoo van Bogaers, als van Tollens, Messchert, en Nierstrasz, opgeluisterd. 5 Zie aanteekening 8. 6 B. was den Ifiden Juli 1828 in het huwelijk gefreden met Maria Elizabeth Gleichman, die hem reeds den 21itcii Maart van het volgende jaar door den dood was ontvallen. Tollens had gepoogd hem te troosten met de schonen coupleten, die wij in den bundel zijncr "Verstrooide Gedichten" vinden opgenomen. 7 Op bladz. 72 van deze onze uitgave van B.'s Gczamenlyke Dichtwerken is de vermelding in de pen gebleven dat JochShed in 1885 aftonderlijk voor de vrienden gedrukt, in 1861 openlijk uitgegeven is. IMLEIDINe. XXXI 8 De in Die Tergadering aanwezige Icden waren, behalve Groon van Prinstezer, da Goata, Voon., Wiaelioa, Secret., D. J. van Lennep, Jefo de Vries, P. A. Bnigmans, A. de Vries, Broes, J. van Lennep, Abr. des Amorie van der Hoeven, de Cleroq, Begennan, en Bogaen. Zie *'Het InaUtnut, of Venlagen en Mededeelingen, nuggeg. door de vier Klaasen, over hei jaar 1842." Amsterdam, 1848. Ook Adams Eertigshorene ach^nt b^ de voorlezing in het Institnnt geen nicnw dicbtatnk geweest te xijn. De notnlen der Maatfchapjji voor Fraaie Konsten althana vermelden de voorlezing door Mr. A. Bogaers van eeu dichtatuk Adams JEersteling in de Afd. Rotterdam in 1834, en van eeu dichtatok Sea^s Sersteling in de Afd. Amst. 1835. 11 Dit Kapport komt voor in het XVIII Dl. der werken van de Belgiadie Akademie, No. 5 der Bnlletins. 12 "Reeds op zestienjarigen leeft" (1811) had Bogaers den meeatertitel in de rechten verworven"; en zulks, oisehoon hij eerst den 11 Maart van dat zelieht jaar het Gymnasiom te's Gravenhage verlaten had, met eene redevorende Over devoortreffelijkheid der Wiskunde en de noodzakehjkheid van hare heoefening voor den Nederlander in H bijzonder, De verklaring van dezen spoed schijnt te moeten gezocht worden in de onregelmatigheden, waartoe de franache tijd aanleiding en mogelijkheid gaf. De jonge Bogaers promovcerde op Stdlingen, meeat alien aan het Romeinsche Recht ontleend. ODdertoaschen deed onze jeugdige voorstander van de wiskonde, in waar-achijnlijk hetzelfde jaar, een zeer gocd examen ala Landmeter. Hij sch^nt das toen nog in 't onzek. Der geweest te zijn welke maatschappelijke loopbaan hij sonde optreden. 18 Mr. Frans Bogaers was, na andere, inferieore betrekkingen bekleed te hebbie, reeda in 1803 door het toenmalig Staatsbewind tot Anditenr-Militair aangesteld geworden. Als zoodanig had hij o. a. in 1804 gekampeerd te Zeist, en de veldtochten van 1805 (Austerlitz) en 1806 (Jena) béwond. Later was hij door kooiog Lodewk gedetacheerd bij "de gardes." In 1811 was hij be-noemd tot Sabstitnut Keizerlijk Procureor te Hoom, en werd 29 Jannari 1813 in hetatelfde ambt overgeplaatst naar Rotterdam, waar hij later fungerend OfBrier van Justitie by de Rechtbank van Eersten Aanleg (tot 1888) en Directenr van Politic werd. Hg overleed, 28 Ang. 1844. Incleiding. 14 "Die vriendschap, nu bij de veertig jaren tellende, reken ik onder de großste yoorregten en genoegeiu mijns levens; z\j zal m\j dierbaar blljrcn tot aan mijn graf." Aldus schreef B. aan T. 26 October 1853, en aldos is het geweest. 15 Bij deeoratie kwam nog in hetzdfde jaar die van de Beieracke St. Michielsoide. 16 Ik moet venchooning vragen, dat ik, deze dagteekening over het boofd geken, hebende, aan dit stnkje, in deze zooveel mogelijk chrooo logische uit-gave, zgn rochte plaats niet gegeven heb. 17 Dat Tollens hier niet van hield, is mij gebleken uit z\jne briefwisae-ling met B., waarvan mij het genoegen der inzage is te beurt gevallen. Van zijne overbreoging van Schiller's "Taacher", in 1852 in de Diehtbloemen uii den Vreemde verschenen (1, 274 en volg.), waarin B. rich eerst afwisseliDg van versmaat schijnt veroorloofd, maar die naderhand weggenomen te hebben, schrijft hij hem 18 April 1851: "De Duiker heeft nn in mijne schatting zeer veel gewonnen. Men locst nn het stokje met een onafgebroken genoegen." Zod der gestoord te woi'den door een eensklaps veraoderende versmaat. Over hot allem sein hoa ik van die uitheemsche vreemdheden niet." Bogaers veroorloofde zich deze nog siechts eenmaal, namelijk in zijn Florence Nightingale (II, 151). 18 Het gestel van Bogaers was altijd zeer gevoelig geweest en h\j was zeer dikwjls langdnrig ziek, hetwelk niet belette dat hg er, voor zyn jaren, altijd jeagdig nitzien en vlog in zijn beweging bleef. Zane sterlziekte was een bezetting op de borst. 19 De stakjes blijkbaar van veel vroegeren t^d {Onttooverin^, I. 196; Louise, I. 200; Holland, I. 202) heb ik geplaatst, waar ik ze meendc te behooren. Het laatste had een dagteekening: "Jaa. 1844" En wees voor de plaatsing der beide anderen den weg. De slotregel van het 5e complet ontbrak in het handschrift, en de loemte is door mj tnsschen [3 aangevnid. 20 Van dezen zelfden hymnns van Pmdentius leverde ook ter Hasr eene overbrenging, en wel in den Almaoak voor het Schoone en Ooede voor 1840, waarb^ h^ deze aanteekening voegde: "Dit liedis vooralmerkwaardig, daarhot niet dechts bij de R. K. Kerk aU kerkgezang is iogevoerd, maar ook in Doitschland langeii t^d het gewone begrafenislied der ProteBtaaten geble^en is, en tot venehUlende Daitsche ovenEettingen en narolgingen aanleiding gegeven heeft." 21 "Ik zie met vreogde," schreef hem Tollens 18 Mei 1861, "dat ge^eren als ik» nire werk«a zoo goed inAi te maken ala ge knnt en geen penseeitrek spaart, cm de schilderq te acheveeren, in tegenoventelling van zoovelen, die met de grove kwast het paneel bekl adden, en zich verbeelden wonderen verrigt te hebben als zij wat verwenden verrigt te hebben als zij wat verwenden verrigt. Während, en zij wat verwenden, wel eenigzins. Er zijn in deze nitgave gedichten, waarin se-dert de eerste redactie bgna geen enkele regel dezdfde gebleven is. 22 Behalve Orch, Latou, Hoogdnitseh, Engelsch, Fransch, las B. ook Italiaanseh, Speansch, Zweedsch en Deensch. 28 In 1835 en in 1851 bezocht hv Engeland. Frankrgk werd herhaalde-lijk door hem bezocht, voond Pargs en de Pyreneeen. Voorts Italie, Sicilie in 1843, 1864, en 1866 (a. set. 70); Beieron, Zwitserland, Berlin, Weenen. 24 Uit B's nagelaten papieren is m^ o. a. gebleken dat h^ den moed en de kraeht gehad heeft in het Pleegldud ten minste een dozijn, op zich zelf allerliefste, completten te schrappen, blijjkbaar om geen andere reden dan — dat zij gemist konden worden. 26 Zie aant 12. 26 Tollens schreef hem, 10 Mei 1853, met betrekking tot, op zijn verzoek, door B. gemaakte aanmerkingen op dichtstnkken, die voor het tweede DL zijner '^Laatste Gedichten" op de pers waren, o. a.: "Ook hebt gij, mijn luordhoorig vriendl een oitmimtend gehoor, en meet dan eens heb ik toe-stemmend geknikt als ge mg op een wanklank attent maakte." In later, by de toezeoding van het afigedmkte boekdeel (25 Oct. 1863): "Bij het doorbladeren zult g\j op vele plaatsen zien, welk gebroik ik vannwe anmerkingen en uwe verbeteringen gemaakt heb. Niet altijd is mijdatecbter willen gdnkken, en waar ik het niet geheel met u eens was, heb ik m^n cigen nn gavolgd, een raad, dien ik Altijd hem geef, die mijn oordeel over sgn koBStarbeid mogt inroepen. Zeer zeldzaam echtcr heb ik de joistheid nwer americinge& niet gavoeld en toegestemd, en ten slotte is mijn werk aan nwe seherpzinnigheid en nw zangerig gehoor vrij wat verpligt. ICXXIT INUSIDINO. Ten slotte heb ik van deze iii^ave van fiogaen' Gezamenlijke Bichtwerkea nog het volgende te zeggen: Zg behelst al de voor de Yrienden Gedmkte, die, welke l^j voor latere openlgke ait* gave bepaaldel^k had aangewezen; dat wil xeggen, b\jna alien. VoorU: zijne Nagelatene, blijkbaar yoor de pers gereod gemaakte, of indit opzicbt tcr beacbikking van Zyne de dikwälte gestelde. Wat de redactie dezer laatsten betreft, beb ik toascben de dikwälte yeelvoldi|^ op den rand of tosscben de regels aangebodene varianten eene kena moeten doen. De stukken zijn zoo yeel mogel^k naar tijdaorde genuigacbikt. De spelling door Bogaera leveDslang gebmikt, is met nauwgezetbeid bewaard. DE KRUIDERWUN. TER GELEGENHEIB VAN EEN YERLOOVINQSFEEST. Wat nektar ist, die ziel en zin Naar boven voert, een wereld in, An liefde en vreugd ter woon gevven, Waar, 't ijs van 't proza weggedooid, Een eeuwge lente bloemen strooit, Waamit de Muzen kransen weven? Die, evenbeld van 't ambrozijn. Door Goon uit Hebe's hand ontvangen, Den bios verhoogt op Schoonheids wangen En daagscbe taal herschept in zangen — Wat nektar ist? — De Kruiderwijn. O Hemddrank, de hymnen waard van al wat drinkt en zingt op aard, Hoe lieflijk lacht gij door de wanden van nw kristallen slot ons aan I Kan iets dien törernken weerstaanP DE KRUIDEBWIJN. Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder bijstand onzer handen, Is 't of de bekers, af en aan, Bij uwe hevelkraan belanden Om Om Zie, zonder Même, un goud zich vol te laßn! Das yelijkend goad, door a beschikt, Verwint het goud van Feraus groeven: 'Tis ambergenr, tot Yocht verdikt; 'Tis drinkbre troosi, wie troost behoeven; 'Tis balsem voor de wond der droeven; 'Tis olie in het vuur der Wreugd; Waar 't rozenlipjes komt besproeijen, Slaan minnoodjes aan het stoeijen En schiet de huwlijkstoorts aan 't gloeijen Bij 't handgeklap der blijde jeugd. Ter dan, teederminnend Paar, Door d' Echt belonkt, als dra de zijnen, Besprengt gij 't wachtend feestaltaar (Omjnbeld van uw vriendenschaar) Met d' edelsten der oflTerwijnen. De bloemenwasem, dien hij spreidt, Is 't liefelijk voorspellingsteeken, Dat u de Trouw een Hof zal kweeken, Doorgeurd van aardsche zaligheid. O Droeg mijn hoofd een vorstenhoed Geen weelderige prachtsieraden, Seen titelpronk, geen hofgewaden Vereerde ik u ten huwlijksgoed; DE KBUIDIBWUK. Neen, op den morgen Tan nw paren En telkens bij zijn bijd veijaren Bragt de Opperste uit mijn hovlingsscharen (Mijn kelderhofraad zou dat zijn) Den hartegroet n van den Koniug, En rolde in uw bekranste wouing Een gonden yat, vol Kmiderwijn. Dat deed ik, ja, zoo k Koning waar, Maar nog in lang zie k mij niet kroonen; Ik heb om hulde en vrengd te toonen De klanken slechts der citersnaar; Die wijde ik n, gelukkig Paar! Zij smelten op dit heuglijk heden Zoo innig met de zielsgebeden Yan wie nw warmste vrienden zijn, AIs krnid en fruit, door lieve handen Geplukt in Moraas lustwaranden, En 't sap der Rijn- en Moezelranden Yereenen in den Kmiderwijn. Treedt, Waardenl te "Aaneen gekneld, Yan wie u dier zijn lang omgeven, Den koninklijken weg van 't leven, Dien de Echt n, zeegnend, openstelt: Ontmoet er, als ge er, tot verpoozen, U nedervlijt in 't mollig groen, Een lonunerdek, een frisch plantsoen, Waar vruchten geuren naast de rozen En duifjes, kiirend, minnekozen, 1* DK KBUIDERWIJN. Als rieden ze u hen na te doen! Geniet er, waar uw bliklen zweven, Een schoon, een rijkgekleurd taafiredl Van 't zunr Ait lattel maar gegeven, Waardoor het zoet te meerder street; Doch dit Yooral — dit zij u deel  Die, voordat nog bun mondjes spreken, Alre de poezle handjes steken Naar 't voile glas met Kruiderwijn. 200 vieren we eenmaal, blijde als thans, (Nadat we een Eleawhelft zagen daiken In 't meir des Tijds) bij zang en [dans, Maar alien met vergrijsde pniiken, Het goud van nwen huwlijkskrans, Doorstrengeld nog met myrtestruiken I Dan zal, Beminden! aan ^t festijn, Omkrield van uw nakomelingen, Mijn luit nog van uw liefde zingen Bij 't geuren van den Kruiderwijn. 2 AQgnstos 1827. VOLHABDEN. (11 NOVEMBER 1832.) Neen, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet gebeefd voor schandverdragen: Sterk door regtsbesef en pligt, List en moedwil afgeslagen. Is der dwingren aantal groot, Gk)d is onze bondgenoot. NeSrlands zaak is Zijne zaak, Wee hem, wie afVallig worde! Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't onr^ niet gfezwictt; Niet geben voor schandverdragen: Wier Neben, voor 't Lookt mä elders d'oproerdraak, Hier troont Godsdienst, Wet en Orde. Neuestands zaak is gaaf en goed, Ze is ons goad waard en ons bloed. Niet gewankeld, niet gewacht, Of er menschenhulp zal dagen; In ons regt steekt onze kracht, In ons regt, dat God zal schragen. Yalt ons nabnnr af en vrind, Toch volhard! Het regt verwint. YOLHARDEN. In den vuurgloed proeft men 'tgoud: Echte grootheid in gevaren. Pal gestaan, op God vertrouwd, Bij den schok van ^svijands scharen. Dwang zai niet voor de eerste maal Hofd zich knenzen op ons staal. Heldenbeeld nit d'onden tijd, NeSrlands koning, NeSrlands vader! Botssteen, wien geen stortvloed splijt, Schrik van vijand en verrader, "Volgehonden" 1" is nw lens; Yol te honden Neuenlands kens. Heeft van 't hermelijn gewaad 't Oproer u een slip gereten, En ze, vnil van 't slijk der straat, England knecht op 't lijf gesmeten; Wat u bleef is Uwer waaid; Wie het aanschent voelt ons zwaard. Ja, het ware leenwenbloed Gloeit nog Hollands teelt in de adren; 't Voorgeslacht verwon door moed, 'tNakroost zal hen evenaren. Niet gezwicht voor de overmagt; Eegtsgevoel schenkt reozenkracht. Hoort, hoe 't in de verte loeit; His de stem des krijgs. — Hij nadert. - YOLHASDBN. Ue aarde dreimt, de hemel gloeit; Broeders, al uw kiacht vergaderd! 't Weifdend Euioop geleerd Hoe standvastheid moedwil keert. God! daar slaat het heilig uur; 'tYoorwaards smoort in d^oorlogsdonder ; 'tis 44ji damp, ^en sulfervuur, ALb brak de a^ond op van onder: Brullend, als yerbolgen ze^n, Woelt het we^rzijdsch' heir door een. Ood is ^t, die de kans beslist, God, der volken lotbestemmer. Heil ons! — Overmagt en list Vlidn voor 't regtverwerend lemmer. Trouw en waarheid triomfeert: Nedrland leyel God regeert. (Afzond. nitgeg. Rottad. 1832.) ■/-■v ALBERTUS EVERTS. (van antwebpens citadel). Het onderwerp vkd. dit dichtstukje is een trek van groot- moedigheid , die niet slecbta den edelea bedr^?er , maar in 't algemeen ons HoIlAadBch Volkskaralcter tot eerc Tentrekt. Het Belgische Di^blad, rjBmancipati<m^ heeft er het eent van gesproken; naderhaod is door de Bredasche Courant een berigt medegedeeld , het- welk onder anderen ook inhoudt, dat Albertiu Everts 28 jaren oud is en met de I4fi Afdeeling te N\jme- gen in garnisoen heeft gelegen, van waar h^ in der t\jd, als Vrywilliger, naar het Kasteel van Antwer- peu is vertrokken. De heldendeugd zonk afimloos ne^r, Ter dood toe mat van 't hooploos kampen; Oud-Hollands driekleur blonk niet meer Door H graauw der dikke pulverdampen. De donder zweeg; ^t was stil en stom Langs de opgeschenrde vestingkruinen : Alleen de faam blies van de puinen Den lof van Ne£rlands heldendrom. En over bergen asch en steen Klimt Frankhjks talloos heir naar binnen, En staart — en vraagt, of hier voorheen Een bnrgt stond met zijn trotsche tinnen. 't Is bouwval, wat het oog ontmoet; ALBEETDS SYXBTS. Zijn knilen — neugepiofte mnren — AIs hadden onderaardsche yuren Den grond geschokt en omgewroet. Van at snood geweld staat overal Het schandspooT diep in de aard gedolveu; Een eereboog voor 't beldental Schlijnt in den puinrook op te golven. De Dood zelb heeft, in 't nederslaan, Den moed ontzien in 'oog der braven; Nog grimt nit de omgewoelde gpraven Hnn leeuwenblik den Gauler aan. Daar stapt van nit de ontzette schaar Een IVanscbe hopman naar de wallen; Hi] wQ dien bergrng zien, van waar Het vnnr stroomde op de duizendtallen. Hi] klimt al hooger, te onbedacht, H Ontwricht gemnuite wijkt en gmizelt, Hij waggelt, grijpt in 't wilde, duizelt, En stort in 't Die pässe der vestinggräfte. Hij plotat en plonst en plonst en répond, * En de oogen angstvol opgeslagen, Boept hij zijn spitsbroß; maar niet een, Die Yoor zijn makker 't lijf dürft wagen. Der geefs wenkt de eer. Het doodsgevärts de onversaagdsteu rngwaards trillen: De hopman flaauwt van H krachtyerspillen, Hij zijn nur is daarl. Alberts Etserts. Wie ijlt daar aan op vlaggen voet In ^t oorlogskleed van Ne^rlands loten, Nog klam van dierbaar vriendeubloed, Door Prankrijks overinagt vergoten? Is jeugdige Everts, Hollands eerl Hij ziet den vijand bulploos sneven. En denkt aan wrok, noch eigen leven, En springt en plompt in d' afgrond ne^r. Het water scbuimt. Hij duikt en klemt, Den drenkling vast na hachlijkst pogen, En stuwt hem voort en roeit en zwemt En tordcbt hem eindlijk op den droogen. De hopman leeft. Hij knst en knelt Zijns redders hand bij spraakloos weenen. De schaar dringt juublend om henen, En looft den moed van Hollands held. Hem streelt die Fransche lofspraak niet, Te \nrang is 't leed, dan dat ze 't lenigt; ^t Zijn oproerhelpers , die hij ziet, En somber wljkt hij uit de menigt\ Een zoete pligt, hem meer dan lof, Voert d' eedle in 't smartverblijf der braven; Hij gaat zijn kranke makkers laven, Wie 't moordend vuur der Franschen trof. 9 Februarij 1888. (Afzond. nitgeg. Rott 1888). ^ WELKOMZANG AAK D£ BEZETTING DEB ANTWERPSCHE CITADEL BIJ HARE TERUGKOMST IN HET VADERLAND. Daar ginds, aan ^t eind van ^t pekelveld, Waar lucht en zee tot een versmelt, Ziet, riet gij daar die kiden zweveu? Ze rijzen en ze dalen weSr En naadren, deinend, meer en meer Naar H Zeenwsche strand gedreven. "^tZip oorlogskielen , trotsch gebouwd, *tZijn reazen, aan de zee getrouwd, Wier heupen ijzren gordels dragen ; De golven lekken hun de borst, Terwijl hun kmin de kleuren torscht Van Frankrijks JuK-dagen! Wat wilt ge, forscbe waterstoet? Eomt ge in venneetlen ovennoed Ons aan onze eigen kust bestoken? Ziet, eer ge op Ne^rlands zeeleeuw stoot, De wrakken van Van Speyks galjoot Nog in de verte rooken! Maar, neeni ge woift de lens der Yre£: Geen stri^derkreet bruit op nit zee. 12 WELKOXZANO. Slechts vreugdgejuich doorroischt de heemlen. En — God! bedri^ het oog zich niet? Is ^t Hollands krijgsdos, dien het ziet, Waar want en dek van weemlen? Gtewisl ze zijn H! geen twijfel rest: Het is de troep, die ^s mniters vest Zoolang beklemd deed ademhalen; Die stond en streed en strijdend blonk. Tot hun het Antwerpch slot ontzonk, In staivende asch vermalen! De dappren zijn H, die met hun bloed Het merk van Neurlands oaden moed Op Scheldes wuften over schreven; Die 't staafden (de Aard verstomde er van I) Dat Begt voor Dwang wel zwichten kan, Maar Hollands Trouw niet beven. De helden zijn 't, wie 't overtal Ja, velde in 't eind, doch om wier val Een glans van meer dan zege gloeide; Wier banden, door \ Qewdd gewrocht, De Boem met knwerloof omvlocht, Dat, waar zij zwierven, groeidel Ze keeren: jnbelt, strand en duin! Buigt, golven, eerbiedvol de kruin Om hulde aan zooveel deugd te toonen!  vaan er zwier, Een heusch onthaal verbeidt u hier Bij Willems standvaste onderzaten: Wij zien de vracht slechts, die ge torscht: Te vol van weelde is ons de borst Om plaats voor wrok te laten. Spoed voorti hergeef ze ons! spoed a voorti Wij blaken 't stof van 't ballingsoord Hun 9 dankend, van de kruin te vagen: Wij haken naar een druk dier hand, Die 't zwaard voor Vorst en Vaderland Zoo roemrijk heeffc gedragen. Daar knalt het schoti het anker zinkt; 't Bevel voor 't blijd ontschepen klinkt; Het knelt op dek, de harten branden, Geduld heefl nit; barkas en jol Stort vol in haast, is proppensvol, De riemen slaan; ze landen. Komt Juicbend ze in 't gemoet gesneld! De dierbren in onz' arm gekneld! Naar 't gastvrij huis ze meA getogen! De vreagdy die 't broederhart verrukt, In zoete tranen nitgedrukt, Daar woorden 'tniet vennogeni 14 WELKOMZJINO. Yolt, maagden, vult nu de eerbokaal! Brengt bloemen aan! omkranst het staal, Dat d' Oproerdraak ten niterst tartte! Beloont ze met uw tedrsten groet, Wier voorbeeld krachtbesef en moed Herschonk aan *t Hollandsch harte! Heil, trouwenl die voor's Werelds oog Zoo trotsch ons yaandel hieldt* omhoog In 't vuar van doizend moordkanonnen, Tot dat ge, ve^ en afgeatre^n, Verweldigd — niet verwonnen! Heil, welkom, broedersl heil en eer! Thans is 'tgezin voltallig we^! Geen feest, dat haalt bij 't heaglijk Heden! Heil, vrijen, we&t op Vrijheids grondl De stond verscheen,  En nijvre kracht na moedbetooning! Uit de onwe^rvlaag, door U verstiooid, Herdaag Uw zon, zoo schoon als ooit, En z^en Land en Koning! Jirnij 1888. (Afz. aitg. Rott. 1888. Later herzien.) AAN DE ROTTERDAMSCHE VELD-SCHUTTERU, BIJ HARE TEU6KOMST. Heil, trouwe schaarl manhafbe zonen Der Maasstad, trotsch op zulk een teelt! Heil, braFen, rijk met roem bedeld! Hoe juicht ons hart in welkomstoonen, Hoe blijde vlechten we eerekroonen, Hoe dankbar dnikken we a de hand, Yerdedigers van 't Yaderland, De hand vereelt, van 't wapendragen! 6ij keert — de noodstoim is bedaard! Gij keert — de heilzon is aan H dagen! Juicht Burgens jubelt, vrienden! Rogen! De dappren zijn dien juichtoon waard. "Op, klonk het: "Op! te veld I ten strijde! "Op, mannen! dat geen muitersvoet "Den heilgen vadergrond ontwijde!" — En 't vnur van Hollands heldenmoed Doorgloeide nw boezem, wakkre stoet! "Op, riept gij, en uwe oogen glommen! Belang, genoegens, vleiden hier, Haar ginder loeide 't noodgetier: Oij greept het blinkend krijgsrapier En gingt, geschaard in digte drommen Om Rottes golvende banier. 16 AAN BE BOTTEDSCHUITERII. En menig zucht, ons hart ongleden, Ons kloppend hart! Steeg op van de aard; Geen laffe zuchten, uw moed onwaard: Neen, eedle zuchten, reine beden, Gebeen om zegen op uw lot, Geben, wellekom bij God! "Bescherm....'^ zoo suisde het in 't ronde: "Beschenn, o Heerl in 't oorlogsvier "Die heldenbloem, ons hart zoo dier, "En dat, bij Hollands vaangezwier, "Hun vaandel ook de deugd verkonde, "Die huisvest aan de Maasrivierl" God lof! die zielsbede is daarboven Verhoord! — en wddr voor Nassaus heer De afvalligen als kaf verstoven, Ook dddr blonk Rottes krijgsgewer, Ook dddr blonk Rottes vaan met e Er. Heil, Schutters, die zeh hebt gedragen Door bliksemvuur en dondervlagen Hoe roemrijk is uw wederkeer! De borst met eermetaal behangen. Door 't Vaderland begroet in zangen, Brengt gij die vaan gelauwerd wefir. Door vlecht nu met uw groene olijven Dat lauwerloof, o lieve Vre^I Schenk rust na roem en krijgsbedrijven, Bezegel 't strijdzwaard in de sche^; AAN DS ROTTEBDAM8CHI YELD-SCHUTTEBU. 17 Ded 't moedig volk uw weldaftn me^, Bind za&m de vaandda ten trofee, En laat, door voorspoeds a&m gedreven, Oud-Hollands handelwimpels zweven Van kust tot knst, van zee tot zee! Maar deed zicb we^r de krijgskreet hooren, Dan, fiere vaan van Rotterdam I Dan we^r yooruit In de oorlogsvlam, Zoo snel, zoo schittrend, als te voreni Dan we^r getoond, bij 't wap^igloren, o Zonen van den echten staml Dat, geldt bet Yaderland en Koning, In dengd, in tronw, in moedbetooning, Geen stad bet wint yan Rotterdam. Ter Feestmaaltijd yan den 22 Augost. 1884. (Afzond. gedrakt). DE VLAG DER CITADEL. Hier staan we pall Aan ons de vest, Zoo lang een steen er hecht aan d' ander! Bestelpt ons de overmagt op 't lest, "Van puinen waaij' heur zegestander!" Zoo zwoer Chass, de hand aan 't zwaard, En "amen!" galmde 't burgtgevaart'. Nu rees, bij 't oude Qeuzenlied, De vlag omhoog, de vlag der Vaadren; "Hier (wees ze in 't rond) hier deinst men niet, "Wat dnizendtallen dreigend naadren!" Een fiere leusl de leusl de der tronw, Die 't heldenbloed bezeeglen zoA! En hevig ving het kampen aan, En hevig bleef de krijg er dondren: De dag bestraalde grootsche da&n, De nacht had licht voor oorlogswondren: De zon mogt op- of ondergaan, Ze omglansde Ne^rlands wakkre Dat kookte Frankiks veldheer 't bloed: "Zal nooit dat dundoek (knarst hij) zinken! BE YLAQ DXB CTTADBL. 1^ "Waar schoilt de man, die 't storteu doetp 'Ziet liierl (een goudbeurs laat hij blinken) "Wie wil den prijs? dddr staat het doel!" Zijn stem yersmoort in 't blijd gejoel. Een scherper blik, een vaster vuist Rigt und de trompen naar de wallen; Het pulver vlamt, een vuurzee bruist, De bodem dreunt van knal op knallen: Een kooglenstortbui schokt de vest; Maar Hollands vlag staat ongekwetst: En 't heldenantwoord volgt terstond: 't Is of de muren bliksems braken; Het barstend erts ploegt's vijands grond, En dood- op doodsnik hoort m' er slaken. Een tegenweer, zoo fel als hier, Heugt krijgers niet, vergrijd in 't vier: Maar wie er zieltoog, wat er vall, De Gauler blijft zijn doel bestreven: Verstroom het bloed; een dnizendtal Verrijst in 't staal, waar bonderd sneven; De loopgraaf lijke een gapend graf, Het Eransche krijgshoofd laat niet af: Hij laat niet af, maar schempt en spot, Of prijst wie moed met kunst vereenen: Weer wijst zijn sabel naar het slot; Een zwerm van bommen snort er henen. Ze stijgen, ploffen, slaan uiteen: De lijn der vlag is stnk gesneen. Een kreet gaat op: ^^ze zinktl ze zinktil Maar, ziel nog niet gehed gezegen, Daar rijst ze we En zwei wenig en blinkt, en dartelt in den kogelen: Een zoon van Holland heeft haar vast: Het is Robert, de varensgast. Hij stijgt omhoog, den slander op; Klemt d'arm om 't hout en kruist de beenen En scheert door 't schijfgat aan den top, Het schroot ten spijt, de lijn we^r henen. Als droeg ze roem op 't forsch bedrijf, Zoo trotsch omzwaait de vlag hem 't lijf: En, 't hart vol echten zeemansgloed, Door geen gevaar, hoe fel, te dooven, Boept, juicht hij, wnivend met zijn hoed: "Ond-Ne^rland level Oranje boven!" En, daverend, herhaalt de wal: "Oranje en Ne^rland boven all" gebragt wordt. Hj was een dier kloekbartige Hundsche Joden, die de bezetting der Antwerpche Citadel bielpen nicht mehr. Dadelk nach zu verschrokken das Schonkommern van den 7. Februar 1885. Toen daalt hij rostig ne4r en traag, Beducht een schijn van vrees te geven: Een dankgroet wacht den held omlaag Bij lof van mannen, die niet beven; En op zijn blaauw matrozenbuis Prijkt, eer hij 't weet, het Willemskruis. Sept 1888. (Ned. Muz. Aim. 1834. Balladen, 1846 en 1862.) MABTINUS VAN DEN HAM. (1884.) Reeds ne^nmaal zwom hij, door yloeden en vlagen, Naar 't schip, op de banken in d' uitersten nood, En negenmaal wrong hij (ze beefden, die 'tzagen!) Een mensch uit den golzigen mail van den dood: Xu, hijgend en mat op den oever gezegen, Yerlangt hij, voldaan, naar zijn nederig dak: Daar huilt in den storm een gejammer hem t^n: God Bleef er nog 6611 op het brijzlende wrak! Wee d'armen verlaatne! hij wuift uit de ton wen: Wat kan nu de Redder! zijn kracht is geknot: Toch rijst hij, en, of ze'm al smeekend we^rhouen, "Neen! (roept hij) 'kwil eens nog het wagen met God!" Seeds kampt hij op nieuw met de woedende baren, Nu boven, dan onder, wilde gevecht, En, 't hart onverwriJct fij bet hoist der gevaren, Bereikt hij ten la^tgi Ae ziBikende plecht. HABTINI78 VAN BEN UAH. 28 "Spring neder!" dus schreeuwt hij tot d' achtergebleven, "Spring neder! ik grijp n! gezwind u vennand!" Maar, siddrend van angst en de vingren versteven, Omklemmert de nitzinnige 't slingrende want Nu palmt van den Ham aan een touw zich naar boven, Omgrijpt hem, en stort in bet kokende wed: Daar zwemt hij, daar landt hij bij jut juichen en loven I Brul, nijdige zee! ook de tiende is geredl (Gedichten, 1839.) Op 't boigplein, waar, oit scheor bij scheor, De vlammen daan eo de ijzerbrokken, Zit, onbeschnt en onverschrokken, De dappere Sergeant-Sapeur. Al deed de tijd zijn baard vergraawen, Nog weet zijn moed van geen verfiaauwen. "Wijk, oude krijger! berg het lijfl "G«en vnurdoop hoeft uw grijze haren "Voor lafheidsargwaan vrij te waren: "Ga, dienstpligt eischt niet, dat ge blijvT Zoo sprak, toen de eerste kogels ylogen, De hopman, met den held bewogen: Maar hij, van heete geestdrift vol, De wangen rood van eedlen toren, Lieti grommelend aldns zich booren: "Xk scbuilen i^ ^ea bomvrij hoi! "it v&lig zijn^ J "T  zu tarten. De zestiende ocbtend rees nit zee: Min standvast dan de kleine bende, Was 't slot tot gruis gebeukt in 't ende; Yertin' zat op een pointrofee. Nog woei de drieklenr, maar aan flarden: "Yolbarden!" riep bij: "tocb volbarden!" De naam tui desen dappere was P. Yertin. Zie onder anderen de JtfMf- dMurgschc Courani van den 1883. Be segängt-sänger-sänger-sänger Dat zag — daar ze uit het luchtazuar Naar grotoid^vruchtloos zocht op aarde, Tot dat zij 't Antwerpsch slot ontwaarde, Een eiland in een zee van vuurl — Dat zag de Glorie. Opgetogen, Blonk haar een fierheidstraan in de oogen. "Heil! (riep ze) telg van 't brave Noord! Z66 mag ik 't, als op zilvren haren De vlam wedrkaatst der krijgsgevaren En de ouderdom de jeugd nog sportl "Wien lauwren om den schedel zwieren, "Mijn eelste krans zal ti versierenl" En Frankrijks trompen brullen we^r; 'tGemuurte stort, de bressen gapen, Een kogel kliefb den held de slapen; Hij valt, hij zwijmt op 't bed van eer: De schoonste dood is zijn beloon Ingenieur voor zijn Land en Koning. 1884. (Ned. Mozen. Alm. 1835. BaUaden 1846 eii 1862.) Davids Drie Hieden. Bethlehem, mijn vaderstad, Wie brengt me een teug Tan 't la vend nat, De milde waterwel outspat, Die opbruischt in uw poortl" Zoo sprak de Yorst en zag van veer Den wal, omgord van vijands heer, Ein slo^ de blikken treurig neer, Zijn ziel van spijt doorboord. Het koeltje (dacht hij) nam de be, Die mijmrend van zijn lippen gle4, In speelziek ochtendfladdren med, Geld het wenschen doet: Hij liet des bergs verheven tinn, Verborg voor 't oog zijn sombren zin En trad AduUams  van hnn wapenramlen klonk, Drie ruiters, schoon van bouw: 28 DAVIDS DEIE HELDEN. Heil, Koning! (dreant hun zware stem) Zie hier een teug uit Bethleem! Een kraik, vol water, bidn zij hem. Zoo klaar als verschen donw. Het lemmer, in hun vuist getorscht. Is hot geschaard, met bloed bemöt, En bultig 't panser, dat hun borst In 't slagrumoer beschut: Hun oor had 'a konings zucht gehoord, Hun zwaard een bloedig geboord, Dwars door den yijand, tot de poort, En 't water was geput. En toen kngs 't eigen spoor we4r been, Hun staal, dat's hemels bliksem sche, Yerschrikking spreidend, waar ze treSn, En vellend wat hen stuit; Tot, we6r terug op veilgen grond, Met krijgsgejuich begroet in 't rond, Het drietal voor zijn koning stond Met d' onverwachten buit. Yerbaasd, getroffen, aangedaan, Staart Isrels Yorst de dappren aan En (waardig loon der trouw) een traan Ontrolt zijn manlijk oog: Met eerbied, op '* gelaat gegrift, Aanvaardt Jy. "Je ongelijkbre gift An drakt de gevijde I bladeren vermeld en wel gescbikt om warme belsngstelling te wekken. Zonder töch van de bijomstandig beden nog te gewagen, geldt bet bier de beboudenis van dat kind, uit betwelk de groote man gegrood is, die niet alleen op zijn eigen volksstam zolk een blijvend merk zijn individnaliteit gedrakt beeft, dat drie en dertig eenwen bet niet bebben kunnen nitwisscben, maar in wien daarenboven de gebede Christenwerdd (om van den Islam niet te Bpreken) een Godsgezaat bnldigt en den bewaarder van de eerste oorkonden des menschlägken geslacbts waardeert. Die beboadenis bad bij voornamelijk te danken aan bet liefdevol beleid eener teedere moeder. Jocbebed is daarom de boofdpersoon, rondom wie, in bet gedruck, al bet overige zicb gropeert, en die er alzoo de vereiscbte eenbeid aan ' geven moet. Haar naam draafct bet dan ook op den titel. De poetiscbe proloog of inleiding, welke Israels toestand in Egipte, tijden Mozes geboorte, tracbt te scbetsen, wordt voorafgegaan van de dicbtregelen. waarmede bet vers, voor zes en twintig jaar, aan mijne waarde moeder werd aaageboden. Bij weemoedig berdenken aan baar lieide en bare dengden, en met ecu I hart J vol onverflaanwd dankgevoel, w^d ik deze nieawe uitgave aan bare I dierhare na^achtenis. isei, B. (OPDRAGT) AN MIJNE WAAEDE MOEDER, VROUWE MAEIE ELISABETH BOGAERS, OSBOBIV GUICHERIT. U, brave vrouw, wier kuische schoot mij 't leven gaf; Wier naam in dank nog op mijn tong zal zweven, Als ik den rand genaderd ben van 't graf; U, die zoo trouw mijne eerste schreigne geleidete, De glooijing op der vreemde wereldkust, En, zonk mijn kracht, me een koestrend leger spreidde, Waaraan uw oog de wacbt hield bij mijn rust; U, die mijn blik, als hij in 't wilde dwaalde, Met zacht beleid der hebt geri; Waar 't reine licht der ware wijsheid straalde, En drieste waan verbleekte bij dat licht; Die mij de dengd, eer ik haar naam nog kende, Keeds minnen deedt door 't voorbeeld uwer dengd; Aan orde en pligt Me, spelende, gewende. En mij bet zoet verdubbeld hebt der jeugd: Die later, toen bij 't stormgeloei der rampen, Het helder blaauw, dat aan mijn hemel blonk, AAN MTJNE WAARDE KOEDSR. (Nog krimpt mij 't hart!) verdange in neveldampen En 't blijdst verschiet in somber sswart verzonk; Toen ruk op ruk mijn hoop, mijn heil vernidde, Het graf me ontnam wat ik het dierbaarst had, Mij weest op God en aan mijn zijde knielde En met mij weende en voor mij badt. U, zidsvriendin mijns diergeliefden vaders, (Wien vijftig jaar, aan Land en Vorst gewijd, Wei de achtbre kniin vergrijsde, maar in de aders Nog d' ijver liet van'slevens besten tijd), U, die met hemel voorproef hi^r der welde dMx genoteni) U, moederlief, u offer ik mijn lied! — Geen keurmuzijk, dat de ooren boeit en 't harte, Ontvloeit mijn luit, zoo schaars, zoo zwak besnaard; Uw liefde, uw deugd, uw trouw in vreugde en smarte Was reiner toon, was hooger hulde waardi Doch dof gdnid moog 't needrig speeltuig geven, Het meldt mijn dank. Meer vergt gij niet, o neeni Gij Weet, geen lied zou 't mijne op zijde streven, Waar' po&sij en warme erkentnis en: En toch (ik voel 't) er tintlen dichtervonken Mijn zangen door, hoe schamel ook aan pracht; Gij hebt ze ontgloeid; aan u zij de eer geschonkenl 'k Zong moederliefde en heb aan u gedacht. O Voer' nog eena, oP beglansde wieken De JEnnnerhig y^-s ixsbi dat ver voorheen,  met diepgevoeld behagen, Natur mij aan, die 'k nog zoo troaw bemin! Hoe vloog de kuaap, wen 't speeluur had geslagen. 