Milton, man and thinker
Hij rust zoo kalm in 't hart der baren, Als ooit, bij 't dreigen der gevaren, Een zuigling op den moederfchoot. In- Digitized by Google DE STORM OP ZEE. 67 Inmiddels klimt gefbidg cle ellende* Zjj wekken jezus in het ende , De nood , de wanboop drijft hen tin. Hun oog bl^ft eenig aan Hem hangen En tiler mond, van fchrik bevangen Roept: „Heerl behoud ons, wij vergtan!** En JEZUS rflst met d'eigen vrede Op 't eiFen voorhoofii, hoort liun bede. En fpreekt, vol liefderijk verwijc: „ Zal nooit uw trage ziel geloovcn ? „ Gaat elke nood uw* moed to boven ? „ Wat vreest gij, daar g^' b:^ my z^'t!" Hij wendt zicb, en met de eigcn krachcen. Die 'i vast Geftamt' te voorrch^jn bregten.* Spreekt Hg tot wind en golven : „ Zw^'gt !'• — Zii zwygen. 't Licht vervangt het duister , Terwijl door 't want met ftil gefluister Een naauwHjks wapprend koeltje hijgt* Verbaasd, bedwelmd van fchrik en vreeze, Vraagt elk zich bevend : „ Wie is deziB ? „ Geeft Almagt aan z^'n woorden klem 7 „ Wie is^ Hy , die de ontboeide winden „ En golven aan z\jn* wenk kan binden , ,jEn dorm en zee gehoorzaamt Hem I" Maar jEzus., kalm door eigen waarde, Te groot voor elken lof der aarde , Hoort de ^dele bcwondring niet. Genoeg , zoo ^6n met ftil vertrouwen In Hem den Vader mag aanfchouwen « En tot zijn liefdrijke Almagt vliedt ! E2 SCHIL- Digitized by Google SCHILDERIJ £ S BONDERS, naar Psaliu, 18 Vs. 5— 2a Van bange vlofin des Doods omgeven , Met ilrikken van bet Graf ter zij* , Defin ftroomen BeKas mij beven, Zag ik hec net des Doods v66r mfj; Daar- deed de knellendfle angst wii fprcken 9 ,» Ik zal tot God om b^fhnd fmeeken » „j[ehova kent zijV Gunstgcnoot. „ Mijn ahgstgefchrei dringt tot zijne ooren , „ H^ zal mQ uit zijn* Burg verhooren, 9»H\i zal mij redden uit den nood!'* Straks beefde de Aard* — de fcbok keert wedcr, *t Gebergte Icbudc, ten val bereid. God neigde *t zwerk, — Hij daalde ncder , En onder Hem was donkcrheid. Hy vtoog daar op een* Cherub hcnen, Waar (lormcn Hem hun wiekcn lecncn. En moedfg brullen' op zijn magt. Hy rolt zich voor bet oog der Volken in nachc en duistemis van wolken — En voor Zjijn' gkrns wijkt wolk en nacht ! Jc- Digitized by Google SCHILDERIJ DES DOND'KRS. 69 Jebov« dpnderde uft den hoogen — Het Aardr\jk fiddert voor zijn' Hecr. Z\jn (lem klonk door de hemelbogen , £n vuur en hagcl vielen nedr, H^ fchoot z(jn p^len uit — z)j Uchttea ; Verdubbelde de blikfemlbhichtcn. En gaf bun vleuglen in hun vaart. Der waatren a^nd werd ontflDten, 'k Ziig bergen tegen bergen ftoten Van fchrik, dien de Almagtsllcm hun baarc. H^ reikte neder bij het Maatren Des Donders, en omvatte m^. Hg trok mfj op uit diepe waatren^ In 't aanzien van m(jn we^rpartig. Daar flonken hunne Legerfcharen , Hoe zeer zij mij te magtig waren, Zij flonken voor Jehova's magt. Rijs, rijs, myn Lied! verhef den zegon, Jehova was zijn' Itnecht genegen, Zijn weiik heefc redding aangebragt 1 E 3 BE Digitized by Google DE NATUUR . MET EN ZONDEK GOD. Wie wterp m<j op deez' ftof klomp neder Eer Ik mij zelven was bewusi ? Wie doemde tot gcvoei en denken' Mij aan deze onbekende kusc? Ik worde , denk , gevoel en lyde ; Maar ken m\jn eind' noch mijn begin , En blijf mg zelv* te meer een raadfcl Hoe meer ik op mij zelven zin. Ik fcbouw angstvallig om mfl Kenen Maar vind geen doel , waar 't oog ook ftaart. ik voel rn^n nieiigbeid en grootheid. En geeF mfln ftof terug aan de aard'. Bedwelming moge een poos my blinden , Haar tooverkked omhull' de fmart , De Rede ligt in 't eind' haar fluijer. En wreeder wanhoop knaagt het hart. Steeds van *t oneindige ingefloten. Is nooit mijn dcnkkracht rust bereid. Mijn aanzijn duurt flechts oogenblikken , • En v66r en na is eeuwigheid. Ont- Digitized by Google DE NATUUR MET EN ZONDER GOD. ft Ontzettend beeld! -- en tocb maar fchaduw, Toch naauwl^ks van *t oorfpronkiyk, fcbgn • • • WIc denkt , wie voelt den vloek , die 't levcn , Die 't aanz^ju zonder God zou z(jn I Neem uit de Schepping *t eeuwig Wezen , En iidder, ftervlingi voor uw lot. £en woeste Bajert grjjnst u cegen — Wat waar* Natiiur bier zonder God ? £en afgrond zonder bo6m en grenzen , Die alles in z^n* nacbt verflindt. En altjjd , om te meet te zwelgen , Tc meerdcr lust in fcbeppen vindr. Hoe vreeslijk wierd de Lenie ons barte, Ook waar ze ons oog op 't fcboonst be]cooft» Zij brengt uit een verwoeste fcbeppmg Ge(la£g een nieuwe fcbepping voort. De plant 9 die bier zoo lieflijk wafemt, De boom , die ginds zoo beerl^k bloeit » 2yn uit bet ftof van vroegrc planten , En vroegre boomen opg^roeid. Ras zal zlj *t eigen offer eifcben Van alles, wat bet oog tbans zict. Op dat zrj 't nakroost de etgen fchoonbeid , By 't eigen vreeslijk uitzigt bled'. Poog de aarde, zonder God, te dcnken. En fiddrend becfi ge in uw beftaan. De fcbepping zfnkt terug in *t ledig. En gruwzaam gaapt Natnur u aan. Hier , grenzenlooze woesten^'en , Waar nooit de grond een bloempie kweekt , £n niets, dari de oude trots van iledea Nog uit geknotte zniien fpreekt* Daar, bergen, die de bcl ontfluiten En de aard* doen wagglen in bet rond, E 4 Om Digitized by Google 72 DE NATUUR MET EN ZONDER GOD* bm de eigen landdreek in te zwclgch, Daar korts een Paradijs riog ftoiid. *t Gewrocht bl\j(t zoiider oorzaak doleu B^ al^jd doellooze ommekeer. De Rede pijnt zich ftf met denketi , Maar nergens vindt ze een rustpunt meer; Ik kllm tot aan 't Geftarnt naar boven, Ik daal tot d' afgrond naar benedn ; Een ordenlooze (lormwind antwoordt, £n buldeit door den Bajert heSn. Geen uipsigt laaft m^ in mijn l^den, Geen toekomst dfo6gt m^'n tranen ^f; En waar 't warthopig odg moog Ifaren , •t Hcelal blijft mij een ieeuwig graf. De Uefde, op 't edelst In den ilervling T6t namenloos genot gegrift. Die paradijsroos dezer aaide Wordt aan den raauwen boezetn gift; Hoe knaagt z\j aan bet eenzaam harte , Dat niets in 't lang verfchiet bekoort, Dan aan een lykbus vast te kleven , Die eeuwig aantrekt en vermoordt. Geen flaauwe troostblik b(j bet fcheiden , Geen boop by belfcbe foltering, Dan dat zich beider ascb eens menge Tot ecuwige vernietiging ! Mtin hart krimpt weg van naamloos grouwc^ En grijpt zich , zinkend , vast aan God , En ijlings lacht Natuur my cegen , En ijlings juich ik in mijn lot. Geen ftof je zinkt nu doelloos neder , De wind, die 't jaagt, is w^sbeleid;. iToc 't voor ons oog daar been moog' (luiven , Het grypt in 't plan der eeuwigheid. ik Digitized by Google bt NATUUR MET EN ZONDER GOD. 73 Ik blijf^ vol 2ielrust , de uitkomst beiden , Hoe vreeslijk 't op dees' aardbol ftorm% DczdfBe wijze en liefUr^'ke Oorzaak Geleidc Orion en den worm* De Zee vermeldt 2§n alvennogen , Z^ trouw gloeit langs de fhirebotn » £n zelfs de regcn op de beide Ruischt tnji ziiti milde voorzorg wm. Nu lacht de Lente 't ban wefir tegen In haar verwelkbren bloemenfchat. Ik zie een Vademaam gefcbreven Ook op *c kortdondigst rozenblad. Be liefde woge op graven treuren. Of eenzaam in woestijnen v)i6n, Haar korte (mart wordc hinge weelde B^' 't onverftoorbaar wederzten* Geen eenwig graf ontfiert Gods rchepinng. Het zaad» eer 't zdhk , was afgeteld. Bens ruiscbc de grond van eeuwig levcti Door 't grenzenloos verrflsnisveld. •k IJl moedig myn beftemming t^en , Daar m^ de hand m(jns Gods geleidt; Wat zou met Hem m^'n hart nog beven Het doel eens Gods is zaligheid! Ik denke U , Vader ! en ik juicbe , En ticbt (bxx>mt op de fchepping ne^ ; Ge ontw^kt m^ , nacht zinkt om mij henen En 't niet verzwelgt uw fchepping we6r. Pest, oorlog, honger en volkanen. En wat in fchyn verderf verfpr eidt , Zijn , met U , onontbeerbre raadren In 't uurwerk der Voorzienigbeid. Ach, zonder U, A eeuwig Wezen I Wordt ieder zelfgevoel tot bel, E 5 Gij Digitized by Google 74 DE NATUUR MET EN ZONDER GOD. G\j zijt, 6 God ! en met uw aanz^'n Wordt alles in de fchepping wet Zoo lang wQ onze waarde voelen , En *t ban hier voor de deugd nog flaat » Is U, Oneindige! te denken, Ook tevens wensch » dat Oij beftaat ! HEIM- Digitized by VjOOQ IC H E I M W E E, Wat wil die onbedwingbre zucht, Dat (loortoos jagen naar een droombeeld , dat me ontvlugt , En toch me in de oogen uit het verst verfchiet l>lgft Uinken ? Dat donker » fmachtend voorgevoel Van een in 't eind' bereikbaar doel, Daar al 't genot der aarde in 't niet/ voor weg moet ziirken ? Vergeefti deett aarde , lucht en zee Met onbekrompen hand m^j al haar (chatten mefi , De wensch vervangt den wensch , en dc oveimaat bant fmarte ; De ontembre zucbt, in fchijn gefmoord Wordt met te raauwer kreet geboQrd, £n onvoldaanheid knaagt met fcherper tand aan 't harte. Beeld, dat m^ verrukt en ftreelt, Ligt van mijne eigen ziel 't oorfpronkl\jk en de teelt! Ik moet, ondanks m\j zelf, aan uw beibian gclooven. G^ flikkert op m\jn donkre baan , Daar hijjgt en fmacht m^jn hart V aan , £n *t heimwee^ dat het drijft, kan niets in 't ftof verdoovem Dat rijkdom , wellust en bewind Een poos door valfchen fchijn het zinlyk oog verblind'. Hoe ras venoont de roos niets dan haar* dorren ftengel ? Of 't lot met vreugd of fmart hier drcnk' , Een zetcl of een hut ons fchenk' , Wicn enkel 't ftof ontvlamt, dpct afftand van den Engcl. De Digitized by Google 76 H E I M W E Ev it)e waard« van den (lerveling tScpftftlt hec Ideaal, dat ait een hooger kring ^cm rustloos op zijn' weg blijft fchittren in zQne oogen 5 Hij flaart op 't greiizenloos verfchiet, Htj jaagt het na, bereikt bet niet, Maar voelt zijn gtootheid en onfterflgkheid in 't pogen. Zfjn Vaddrland, neen ! 't bloeit hier niet,' Of (b-aalt het foms hem aan in 't blaauwende verfchiet , Hij jiricht het dankbaar aan, en ylt met dubble fchreden; ;iyn oog blijft op den ilraal gerigt , Hy voorgevoelt het voile llcht , En de aarde zinkt daarhecn als (lof voor zgne trcdea. Wat zegt liem Iijden , fmaad en hdon ? Een« zag h\j door het gi-af — het kruis werd wercldtroon, £n meer dan Englenvreugd rees uit den Igdensbcker. Daar fchraagde hooger moed zy n loop , De wensch werd onbedriegbre hoop, De (Irrjd was zegepraal, en de uitkomst godlgk zeker. Ach! de Edelften van ons geflacht. Van godlgk vuur bczield , beproefden naauw hun kracht , Nog was hun 't heerlyk becid flechts schets en onvolkomen ; Daar 4iep op eens hun nurglas af , En over hun vergeten graf Vcrvlogen eeuwen, en hun wenfchen fchenen droomen. Maar zg , zg juichten bfj hun God En vonden eindloos meer dan 't hoogstgedroomd genot. Thans zien zij iKeegnend ne^r op 't fchijnbaar hooploos uachtcn Van hun, wicn op dezelfde baan, Waar nog hun grootfchc fchreden ftaan, Het cigcn doel bezielt, het eigen loon bljjft wachtcn, A Stci*v- Di^itized by Google H E I M W E E, Tt 6 Scervllng, die uit (lorm en nacht Kaar *t licht en vrecdzaam (Irand dor beetre wereld Onachtt Staar, flaar die Eedlen nt, en voel uw hoop herlevcm Deze aarde , met haar vreugd en fmart , Was fteeds een vreemdc kust voor *t hart, Dat God en 't vlekloos beeld des hemels voor bleef zwevcQ* Kom, moedig, zorgloos voortgeftrcefd. En waar de kradit uw* voei, do hoop uw hart begeeft. Baa vrolijk op een graf eens uitgerust bij poozea. Z^'n nacht omv^t de parel niet, Maar toont haar nader in 't verfchiet, Efl korter u den weg, tot haar bezit gekozen* Als alles ecns als droom verdwijnt, Zal 't Beeld, zoo lang gezocht, zoo teSr hier na gekwijnd, AUeen als wezcnlijk zich voor uw oog volinaken , £n de eens zoo grcnzenlooze zuchc, Ver boven hare ftoutfte vlugt, Voor de ccuwighcid in Gyd vcrzadiging doen finakcn. GE- Digitized by Google GEDACHTEN VAN BENEN GRIJSAARD OVEK DB TOEKOMST. 'k Zie , aan de grens des Tijds gekomen , Waar de Eeuwigheid den flervling wacbt, Niecs achter mij dan igdie droomen, Niecs voor m\| dan een* zwarten nacht* Ik zoek vergeefs in *t fchrikbre donker Een enkle (tar ; geen Itargefionker Leent aan het fchimmenryk zijn licht; Miljoenen wierp de Dood ter neder, Maar nimnier keerde een enkle weder. En bragt van 't vreemd gewesc berigt. Ik (laar de toekomst en 't verleden Befluitloos met een hiuvring aan. Nu , wil ik moedig voorwaarcs treden, Dan , doet een kille fdirik mij ftaan. — God ! zai ik winnen , of verliezen ? Hoe zaI, hoe kan mijn baft bier kiezen, Dtt vrees en hoop om ftryd vervult ? Hier, *t leven vol van zorg en flaven, Daar , onder *t beeld van dood en graven , Een toekomst, die in nacht zich liult? Doet Digitized by Google GEDACHTEN VAPhEENEN GRIJSAARD. 79 Doet mfj 't verfchlet met regt hier beven , Of is *t bedfiegelijke fchijn ? — Is *t enkel keus hier tusrchen leven, pf tusfchen zffn en niet te zijnl Blflft alles, wat ik ooit beminde, £n ik op aard' niet wedervinde , Voor eeuwig aan myn hart ontrcheurd ; Of zal ik , onder *t zoetst verrukken , Hen eens aan deze borst we6r drukken , £n heeft m^n ziel dan uitgecreurd ? Waar kan ik licbt, waar troost verwachten? Ik ken raijn eind* noch mijn begin; Mijn rede fpilt haar laatfte krachtcn, Maar fluimert by haar grenspaal in. Ik volg vergeefe der Wyzcn fchreden, Hun rede fuft , hun wensch wordt redcn » Maar ach I die wensch baart foltering — Het raadfel blyft. Wie zal *t ontknoopen? Is *t opgelost, by al hun hopen. In aanzijn of vemietiging ? Daar. komt me op eens een glans omgeven , Die licht op mijn beftaan vedpreidt. Cods Ahnagt gaf mij aan het leven. En waarborgt mijne onfterftljkheid. — Ja , zal geen zoig raijn hart meer krenken , Dan moet God zelf 't berigt mg fchcnken , En Hij , Hij was het , die 't mij gaf I — Wat zich de Rede moog* vermeten , Nooit zag haar oog het eind' der keten,. Zij bi-ak voor haar altijd aan 't gi-af, . Gij, Digitized by Google 8o GEDACHTEN VAN EfiNEN GRIJSAARI? * Gij , gij alleen doet troosttaal hooren , Gij , godlike Evangeliefchat I ^et lljdend Menschdom is verloren. Of waarheid flert uw heilig Blad. Ja, *k voel het, bij nifjn angftigst vreezen, Mijii Schepper kan roijn Redder wezen. Hij 's grooter dan mijn ftoutfte wensch. Zijn liefde gaat mijn brein te boven. Ik kan gerust zijn Woord gelooven. Want hij, die fp^eekt, is God, geen mensch'l Maar wat , wat baat aan *t eind* der l^ane Een eeuwig aanzijn aan mijn hart ? Plengt bier mijn oog de laatfte trane. Of wisflen daar ook vreugd en fmart ? Dit aanzijn ftrekt maar kon ten zegen*' Reeds lacht de ftille rust mij tegen , Die mij' in 't vreedzaan^ graf verbeidt. Wat heil een poos ons do aard' moog* geven, Voor 't hart ware eeuwig zinlijk leven Ras eeuwige vervelendheid. Wat zal de Onfterflijkheid mij wezen ? ' Wie kent het lot , dat mij er wacht ? — Nog aliijd blijve ik angftig vreezen, Al heeft een God ze aan *t lichi gebragtj Een heUge Wet, me fa 't hart gefchreven, Eischt, dat ik naar haar' wenk zal leven,' Of dondert vloek op mijn beftaan ; En een beichuldigend gewcten, Als Regter in mijn ziel gezeten , Klaagt mij ais Overcredcr aan. Waar- Digitized by Google OVER DE TOEKOMST. «i XVaartoc zai 't aanz(in mij verftrekken. Hoe fchoon het in 't verfchiei ook fchijn* ? Zal 't Vi'eiigd of fmart in mij verwekken , Zal 't zegen, of zal 't vloek mfl z^jn? Mijn han , door fchuMbefef vei-flagen , Zict hier geen cnklen lichrfh-aal dtgen, Geen vonkje hoop, dat troost nog biedt. De Rede zwijgt , of beipt my doemen. Waarop haar Godsdienst ook moog' roemen^ Vergeving kent de Rede niet. CSng kent ze alleen , 6 Woord des levens ! Gij , zaalge Leer uit jezus mond ! Gij troost , gij redt en hetligt tevens Het hart, dat nei^ens troost meer vond, Te groot voor menfcbelijk verzinnen, Leert gij mJj God en deugd beminnen , Worde ik ten hemel voorbereid. En Wat , wat zou mijn hoop doen (faranden ? Met 't dgen woord mijns Gods in handen, Juich ik in mijne onfterflijkheid I Ja , 'k heb tiet veilig pad gevonden , Dat zeker voert door ftonn en aacbt^ Waar, bij vergevhig mijner zonden, Mij daaglyks reiner deugd verwacht, Dagr is mg God de te6rfte Vader ; Ik kom zijn-Beekl gedurig nader. Hoe eindloos eeuwig de aflhnd zy. En zou de toekomst mij doen grouwen i Wat kan mijn hart Hem nieif vertrouwenl Hij gaf zijn' eigen Zoon voor my ! F A Zoo Digitized by Google 8a GJ3:DACHTEN,VAN eenen grijsaard. C 2oo dit dwafing ooic kon wezen • . • Uii waar' dc vloek der Menschheid waard. Die van een dwaling dorst genezen. Die a^ haar deugd en groocheid baart I. Dan was de mensch de fpot der aarde , En 't kleinst Infekt had meerder waarde, Dat zorgloos wordt, geniet en fneeft 1 . .. Maar neen! bet vast geftarnt* moog* wijken, Nooit zal ^^ ftip van *t woord bezwfjken Dat de Alnu^t eens geftn:oken heeft. 6 Woord , dat nog tot troost blijft (tiekkeo ' Waar afles ons begeeft in (matt ! Wat bcilig donker u moog' dekken; Gi) fcaaft'u zelf aan 't eerl^k hart I Wie u gelooft en bl(jft beleven^ Is boven aarde en tijd verheven, £n reeds m *t fcof aan God verwant. En Wat 9 vntt zou bet graf hem rooven ? Zijn hart is b^ zijn fchat hier boven » De hcmel is zijjn Vaderland. Met u Is *t aanzQn mQ tot zegen , Waar mij de hand mijns Gods geleidt* 2ij voer' lai^s doom- of rozenwegen^ Het eind* des t(^ts is zaligheid* Daar tocft mij de Engd der verkwikkhig, Mij niet meer Koning der verfchrikking , Maar Heilbod van den besten Vorst. Ras komt by vreedzaam tot mij zweven» Ontfluit de poort van t eeuwig leven. En voert mij aaa mijn Ileilaods borsu Dan Digitized by Google OVER DE TOEKOMST. 83 Dan zai ik God aJs Vader roctnen In *t moeil^jkst pad, door mij betrefin, , En dankbaar heerlijke orde noemen, Wtt mij weleer verwarring fcheen. Uic elken tnuin , In 't ftof vergoten , Zie 'k nu een hemdroos ontfproten. Die nooit voor 't hart we6r welken zal ; En wat hier ooit mljn 'ziel doorgriefde , t Lost al zich op in eeuwge Liefiie^ En lofgezang vervuk 't Heelal I « Fa BE- Digitized by Google BEMOEDIGING ONDER» YOOR DIT LEVEN^ ONHERSTELBAAR VERLIES. Vy tt zit g^ eenzaam op een gnf. En treurt en kw^'nt uw aanz^'n af ? Torisch, L(|der! torsch dit leven. Al hidvert ge in ccn wildernis, Wair nooit de nacbt geweken is , zy voert tot Edens dreven. ' Dit wtiQvaiieu op de wonnenbaan Is aanleg ^ilechts van uw beftaah , Verlaten, moedloos, barte! Ge ontwrongt den kerker der Natuur Voor lijden hij uw wordensuur, £n de eerlle kreec was (marte, Daar tooverde ijlings voor nw fchrefin Verbeelding vlei[jende eeuwigbefin Van korce ievensdagen. GQ ftaardec op een bloemverfcbiet , £n zaagty bcdwclmd, de wormcn nicty Die aan de rozen knagcn. Mis- Digitized by Google BEMOEDIGING. 85 Misleiding gaf bij 't kort genot U vtak het aanzien van een God, En bemel fcbeen u de aarde. Geen horizont bepcrkie 't oog ; Gfl droomde ii, waar de neiging vloog, Beftendigheid en waarde. Wat blijft gij , Stervling I van den tijd , Die, als een bCrgftroom , 't oog ontgKjdt, Een duurzaam heil verwachten? De grond, waarop uw voeten tre^n. Is puin van lang vergeten ilcfin. En ftof van Voorgeflachten ! HelaavS I wij kleven fchimmen aan , En fchoon ze voor ons oog vergaan , Wij zien er nieuwen blinken. Tot dat de Dooci , nu traag , dan fnel , Voor 't ^'del zinlijk Goochelfpel Ilet zwart gorJ^jn laat zinken. Maac zou de vonk in ons gemoed. Die 't meest ons God gelijken doet , Een ondeel van Hem zelven; Zou ook voor 't edclfte gevoel De band des Doods, ten laatden doel, Een eeuwig graf hier delven ? Wat waar* dit aanzyn , wat ons lot , Zoo 't hart niet b^ z^jn jreinst genot Onfterflijkheid mogt hopen? Een droom, die manelt en vei-blijdt, .Tot dat het uurwerk van den t^jd Voor ens' ware aJgeloopen I F 3 Zou Digitized by Google W BEMOEDIGING. ZoB Liefde en Vriendfcbap in den metisch. Hoe xeer ze io 't hart, bi^' elken wenscb, Naar eeuwig aanzyn zwoegen, Hier op een klip des tijds vergaan » £n telkens ilerven en ontlhan Als *t laagfte zingenoegen? Kan hier de T(jd, na Inttle fnjarc, De fcboonfte hoop V(in 'c edelst hart Met weinig ftoft bedekken , Waartoe zou u de onAerfl^khcid , Die reeds op aard* bebt uicgefcbreid , 6 Zoon des llofsl dan ftrekken? De Uefiie is eeuwig aanzijn waard. Haar wortel r§ze vrij uit de aard% Haar kruiri zal 't oog ontvlogten; Zij reikt tot aan bet ftargewelf. En diingt tot in den beroel zelv\ En draagt er eedle vrocbten. 6 Gti» die door het ibof geleid, U fcbandvlekt door vergetelbeid Van *t edelfte in ow wezen ! Wat mint gg , dan u - zelv* alleen ? Uw fraart, voor de eeuwigbeid te kleen, Zal ligt de tijd genezen ! Maar gij, die ecns en eeuwig mint. En hier op aard* geen trooster vindc» Waar zielgemis u grieBe ! Verbef u boven ftof en fchyn — Juich, Eedle I uw zlel moet eeuwig zyn. Want eeuwig is uw.liefde! Wat Digitized by Google BEMOEDIGING. 87 Wat roest kleeft op deze aardfche baan Nog (bidg 4e.LieMe en Vriend&hap aan? En eens, eens dreigt haar fcheiding. Maar vlekloos troont haar heil bij God* En voor dit ftorejoos genot Was 't hier flechts voorbereiding* 6 Dat geen traan meer 't ftof berproei* , Geen nieuwie wefir aan 't oog ontvloeP , / Na zoo veel duizend tranen! De fmart kon tot verhoogd bezit (Elke andfe troost betetie dit) Den eengen weg u banen. Staar» als de Nadit op uw.yerdricc Van een* ontwolkten hemel ziet. En ftilt^ u houdt omfloten » Naar 't eeuwig Fumament omhoog -— Geen fcbeidingstraan dr\jft daar in "t oog Of wordt er meer vergoten. Daar rijsi op eens bet flarrenheer , En zoete hoop bezielt ons wefir ,. En fcraalt door *t aakligst donkcr* De bang doorweende llonden vlien ; Wij voorgevoelen wederzien By 't liefl^jk ftargeflonker. De Dood verbreekt geen zielenband. Reeds kan ^^n blik op 't Vaderland Bij 't kort gemis ons laven ; Daar zien we in 't ftof, hoe ver verwaaid, Zaad, voor den Oogst, van God gezaaid. En juichcn op de Graven I F 4 AAN Digitized by Google A A N GOD, O F EENKERKHOF, Van 't flaauwe maanltcht op dees* akker Gods omfchenen ,^ Zing ik , een (leryeling » Oneindige ! uwen lof. Geflachcen worden, en Geflachten kwijnen henen, ' En ik ^ ik adem op him ftof. Dt droefheid, dit ik vrees» bet heil» dat ik verwacbte» Glijdt als een droppel in den llroora des tijds daarhe£n. JSl^a aanzijn is eerlang een enkle nagedachte. En ras^ doorbeeft de dood mijn leCn. Almtgtige t wie kan nxar waarde tiw grootbeid. prijzcn , Die met denzel^n wenk den worm en feraf fchicpt ! Zoo eeuwig, als geen Zon meer aan de kirn zai ri^jzen,, Als toen g^ 't licht te voorfcbijn rieptl En ik , die adem of verga op «twe wenken » Een vonk flecbts van beftaan , een nietig kind van ilof • • • Een fiddring gr^pt m^ aan ! ik durf u , Eeuwge ! dopkcn , En *t hart verheffen tot uw' lofl ^ Oil Digitized by Google A A N G O D. 89 /. 6- G^ , der Koningen alleen l?eheerfchend Koning ! Nooit flaauwt uwe Oppermagt , nooit taant uw majefteit ; Te groot voor tijd en ruimte, is de eeuwigheid uw wontng, Bq zuil uws troons de cmeindigheid* Toen nog geen Diadeem op 't hoofd eens ftervKngs praalde, Verflweidde uw Scfaepter reeds zijn goddelyken glans, £n de oude Nacht ontvlamde in 't Hcbt» dat van hem fhaalde. En rolde in zonnen aan den trans. Jn ala geen Vorsten kroon van 't ftof meer af 2al blikkren , Behoudt uw Schepter nog geftafig den eerften ^oed , En de oudo Nacht gaat voort op uwen wenk te flikkren , En dryft in zonnen voort met fpoed. Gij, Namenlooze! heerscht, zoo ver er zonnen weemlen, Ontelbre werelden er rollen door den nacht, De Heme! juicht u toe, en meldt aan nieuwe heemlen Uw roem, uw grootheid en uw magt. Heilige I by wien, in 't viekloos licht gezeten, Geen Seraf z onder fmet , geen heemlen zuiver zijn f Ik , Zondaar , zou m'een Jied tot uwen lof vermeten , Daar 'k in 't onreine ftof nog kwyn ? i ■ ' ^ Bier op dees zandkorl , waar mijj dood en nachf omgeven Uw eeuwge herael met zijn ftairen mg omfluit, Voel ik, in 't ftof geknield, mijn hart tot u verheven, Breide ik mjjn handen tot u uit. En toch geen donder bruit , geen blikfemfchichten vellen pen fchuldigen , die u *t berouw zijns harten biedt. Het oog ccns^EngelJ moog 't getal der flarren tel!en, Uw licfdc , Erbarmer ! m^et hij niet ! F5 Vcr- Digitized by Google po A A N G O D, Verheven, godlgk Plan^ dat nimmer Wijzen gistcn, Dae in het verse verfcbiec geen £ngel heeft verheugd. Uw Liefde vormt in '^ (tof den Zondaar tot eeo' Christen » En voedt hem op voor hemelvreugd. Schoon ras een doode, en reeds van doodsgebeente omgeven, ' Biyf ik vol zoete hoop op 't eenzaam Kerkbof (han ; Daar ruischt in voorgevoel de wind van eeuw^g leven My door het gras der graven aan. Mijn blik vHegt naar omhoog. Ik zie Orion blinken , De heldre Wagen lonkt vertrooscend op tnij neSr, £n (lof , en doodsgebeente » en t^d en wereki zinken , En 'k bei) geen mensch yan aarde meer I U loof ik » Eeinnige ! diep in m^n niet veiloren , En Gtq, voor alien lof te groot, verfinaadt m\j niet ! —. Eerlang w^dt U ni\jn hart in juicbende Englenkooren 't Ook daar U onbereikbaar Lied ! HET Digitized by Google HEX BESTENDIG HEIL D £ R D E U G D. Gezonken Mensch* nog deeds zoo groot vtn waarde, Dtt ge in 't heelal geen grens voor uw volmaking zietl Wat zwoegt ge en flaaft in *t (tof der aarde, Daar *t uitzigt u een* hemel biedt? Wat fchijngeluk hier de Ondeugd immer teeMe , Ecn duurzaam naberouw vervangt haar kort genot. Alleen de Deugd wacht reine weeide In 't ze4el\ik gebied van God* Haar eenzaam pad moge eerst door distels boren^ De zielrust bltfft haar Gids en efient hare baan» En ras zal haar 't verfcbiec bekoren , Daar voor de dorens rozen ftaao. Wyd aan haar hell, dat nooit vergaat, uw pogen. En offer vrolflk op een* wezenloozen fch(jn. Die eenmaal in uwe eigen oogen Min dan een waterbel zal z\jn. Ceien waar gehik is ooit uit de aard* gere^. Zy draagt geen enkle bloem, die niet verwelken zal. Eens fchynt ze een Parade's te wezen, Maar fpoedig wordt ze ecn tranendaU AI Digitized by Google 9Z HET BESTENDIG HEIL Al wat hier ftreelt, vermoeit in 't eind' de zinnen, , En wordt ontbering, die tot lange fman bereidt. En wat wij hier het meest beminnen , Wordt eens het langst door ons befchreid. De blyde Jengd moog'-dartlen tusPchen rozen. Hoe ras verfchroeit de zon des levens Ijare blafin ! Zelfs onder 't minnen , onder 't kozen , Grijpt haar een beer van zorgen aan. De hoop op rust moog* 't hart een poos verzoenen ; Eer 't onder angftig zweet haar ftille haven winn* ' ^ Komt de Ouderdom op wolle fchoenen En Huipt de drukke woning in. Geen vooripoed reki de toegemeten jaren , De Dood kent bedelftaf noch fchittrend ordelint. W|j zeilen op de levensbaren Naar 't graf met voor- en tegen - wind. Eens is de t^jd, als rook, voor ons vervlogen. En 't leven fcliiijnt een droom , die met den morgen zwicbt , Nu rijst de Waarheid voor onze oogen , En alles toont zich in haar Hcht. Gelukkig, cfie haar vrolyk toe ziet treden, En aan de grens, waar tijd en eeuwigbeid zich fcheidt, Zoo kaftj; tcrug ziet in 't voorleden » Als in de toekomsl , die hem beidt* Wat zou hem 't goud , wat windrige eer hem geven , Die voor iets eindigs nooit een oogcnblik ontbrandt , En enkel in dit nietig leven Den weg befehouwt naar 't Vadorland ? Gccn* Digitized by Google DER DEUGD* 93 ' Geen blikremvuur, geen tfgrond doet hem grouwen, Cecn donlcer, huilend, woud, wat monfters 't 00k omvat; Hy vest op de Almagt zijn betrouwen , En wandelt veilig op z^n pad. Zijn hart wordt nooit door angst van een gereten , A\ klimt langs fteil gebergt , vol middaggloed , de baan , Het koeltje van een kahn gewecen Blaast altijd hem verkwikking aan. Een {fatle hoop bl^ft deeds zijn* moed nog prikklen , Schoon hem in nacht en fcorm geen enklc ftar mecr fcbijnCy Hy voelt den Engel zich ontwikklen, Naar mate in hem het dier verkw^'nt. Zoo ftreeft hij voort door 't ondermaansch gewemel ; Ceen voor- of tegenfpoed ontrooft hem ooit zijn rust , ' Toe dat de Dood hem wenkt ten hemel. En hij Oods Engel wdkom kusr. Nu is het doel bereikt van *t aardfche leven , Dae flechts ontwikkKng was vooi* edeler beilaan. En een gedm-ig voorwaarts ftreven, Naar 't goed, dat nimmer zal vergaan. ' « Wat is mj 't leed, daar eens de Deugd in finachtte, De traan » door haar gefchreid bij ondermaanfchcn druk ? Een zaligende nagedachte , Een ondeel van het waar geluk! Reeds is de zon , die nooit wefir daalt , verrezen , De blyde toekomst daar, die nimmer wisfling beidc, Ed Wat, wat zou de Deugd cr vreczen? De tijd is hecn -" 't is eeuwiijheid. OP Digitized by Google OP HEX GRAF M UNER ECHTGENOOTE. Hier t waar het 1^'dend hart der wereld is onttogen , £n 't hooge Kerkgewelf het ftof van eeuwen dekt, Ruiscbty ruischt hier, tranent uic mQiie oogei^^ Dooi' 't bangst gevoel in mQ verwekt. Getrouwe Deelgenoote in al m^n heil en nooden, , Hier zonkc g(j van m^n hart in 't zwijigend graf ter ne6r; Hier rust g^ in het (lof der dooden , , £n hoort nM|n janunerklagc niet meer. Hoe dikwerf heeft m^'n hart tier met U aangebeden, £u zich in d' eigen lof met tiw gezang vereend ? En nu — gemarteld door 't voorleden, Aanbid ik op uw koud gebeent' I Toch bl^'ftgUy eenzaam Graf! de w^kplaats van m^n finart^ Sinds me in die dicrbre Ga6 de wreedfle doodsp^l trof. Nog is zij alles voor m^'n harte, £n weenend (la ik bij haar (koU *t Gc- Digitized by Google OP HEX GRAF ^ 't Genot, waarop mijn oog nog in *t vcrlchiet kon (hrcn , Ben vreedzame ouderdom , mijn zoetfte wensch weleer 1 Hct lieil van meer dan veerdg jarcn , 't Zonk alles in uw* nacht ter ne6r» Daar ftond ik aan uw' rand; 't Heelal had mij begeven. Wat kon aan *t eenzaam hart voortaan de wereld bi6n ? Wat bleef mij over in eeii leven, Oaar ik de vrec^d niet we^ zou zien? Acht waarom kan de fcbijn zoo vaak ons hart bekoren £n kleven we aan een belt , dat eenmaal fmarten kweekt ^ Tot dat we in *t cind' de Waarheid booren, Als z^ xiit tombe en doodkist Qireekt ! Dan zinkty als de avondzon, de wereld in de kimmen , En donkrer daatt de nacht geftadig om ons ne6r« 't Genot, de bl^'dfcbap, w:gkt als fcbimraen, £n laaft bet ledig bare niet meor. Eens ftaan wij eenzaam daar, eens komt ons niets te ftadc , Dan wac ons jezus en ztjn rdne Heilleer biedt , God , dcugd , onfterflijkheid , genade , £n dit ilecbts rooft bet graf ons niet. 6 Zoet hc^denken I ook bij al de vreiigd van 't leven Lachtc ons een Ikbtftraal uit de beetre werehl aan» En deed ons de oogen , zonder beven , Op onze kofte feheiding flaan. Vijf jaren zien my reeds mijn eenzaam pad betreden , En 't eigen uitzigt fchraagt mij bij mijn* levenslast. En al mijn zielrust bier bcneden Is aan de zaalge tockomsc vast* t Uit- Dhgifized by Google 96 OP HET GRAF*. 6 Uitzigt, dat mij ftreek ! na weinlge oogenblikkeit Zal in die eigen graf ons ftof vereenigd zijn ; Zal me aan uw z^j' de rust verkwikken, Daar ik zoo fmachtend hbr naar kwijtt. Dan drgP de tydllroom , bij orkaan en onwefirsvlagen , Of met hec koeltje, dat bem zacbtkens aanblaast, voort^ Wij rustcn tot aari 't cind' der dagen , En onze flaap wordt iiiet geftoord. Eens breekt de morgen aan, dat God ons zal bereenen En ik U welkom kusfe in 't lieve Vaderland ; Waar nooit de Liefde we6r zal weenen » En 't wederzien de fcbeidiog bant. Dan moge ons dierbaar Rroost , bij namenloos verrukken , Wc^r rusten aan ons hart, voor bun altijd zoo tc^r i En w^ de vrucht der lesfen plukken. Zoo vaak bun ing^cbe];pt weleer. Gclie^ » zoo uw bart nog keiinis draagt van de aarde , Dan weet g^ , dat uw beeld fceeds leeft in mfjn gemoed , En , wien de .t\jd ook rozen baarde , lilij niets uw afzijn beeft vergoed. Met U ontzonk my de aarde , en wat ik ooit voordezen , Door zoet genpt bekoord , gezocbt bcb en bemind* Mijne eerfte reine vreugd zal wezen Als ik bij God U wedervind. * A AN Digitized by Google AAN DEN HEER£ M" J. H. TOBIAS, ZICH OP DB REBDE VAN tBXBL BBVINDBNDE , OM *NAAR BATAVIA TERUG TE REERBN. Zoo toeft gij nog op Texel's Re^ , En zendt tot God uw ftille bed , Dat ns een Ooscewlnd U aan de Zee moog geven t En toch boeit zich uw oog ssn 't (btnd Van 't reeds verlaten Vaderland , Waar zoo veel is terug gebleven ! Hoe fpeelt de T^'d hier met den mensch, Waar menigwerf zijn vrees en wensch Zich als zijn welkom- en zijn affcheids-kiis vennengen » En de oogen,,naar den wenk van *t lot, ., Nu» tincelen van zielgenot, Dan » bittre hartentranen plengen ! ,» Scboon (fpraakt gij) ons bet lot thans fcbeidt^ n Wjn Vriend ! *t is niet voor de eeuwigbeid ; « Uw ouderdom kan ligt ons wedrzien nog gedoogen. Wat werpt gij alle hoop ter ne^ ? » Na viijf jaar fcbeidens keer ik iye6r, ,, Hoe fchiemk is die t^jd vervlog en f Ja, fpoedig (jit die t^dkring be6n; Maar ook mijn leven bier benedn* Slechcs luttel voorwaarts kan ni^n donker oog nog (term, Uw 9,fzija loope fpoedig af , Ik ij] nog fiieUer naar bet graf » Ka zes en zesttg leven^aien. C Maar Digitized by Google j^8 AAN DEN HEERE Mr J. H. TOBIAS. Maar tndog* *t vtefduet die ytetigde cms bi6n» Wat is op aaide wederzien ? Slechtl vooAiereUng tot een nIeuW en wreeder fchddcik' Hier bloeit geen roos » die niet verdort ; ZtKs eer de wensch verkregen wordt^ Biijft in 't verfbhiet ontbering beiden* Nog zweeft die ilond voor miyn gezigt , Toen ik uwe Ouderen 't berigt (Geen affcbeid droeg tun del) van uw vertrek moestgevefiji Acb ! vreesl^k floeg mij *t mgf^ bart t . Ik voelde ^ of 't aamiea van bun fioMt , De woorden 9p ra^n lippon beveiu Daar zamelde ik mifn laatfte k;iftdit ; Maar naauw was half mijn taak volbragt. Of bitter not>dge(bbrei hield fcbier mijn Woorden tegen. AchI dacht ik, by bun droef gefnik, ' Kan *t We^rzien voor een oogenblik Zoo idiep een zidCnait OVetweigett ! De Dood flecbts Icbeidt niet als de Tiyd, Die net «0n flfoenbeeld *t Itait veiW|«ti, En *t vlugtig "wedetmbn te banger dobt beweisnen^ H^ Voett t)as , walr geen aftcbeidstniaa Meer in bet zal^ oog zd ftaan; Hij fcbekK yoor eindeloos beteeneiib Hij brenge ons eenmaal daar bij 66ti^ Waar vet^e b^tnden nocb tdta 't Genot der vriendfcbap ttm bet (edel but meer movent M «tt — > waar tiog tm werkkfing 2if ^ Gods zegen blijve U ^etfwig bfl — Vaarwel \ — tot wederzien in 't Tadeiiatid hier bo?en ! EENS Digitized by CjOOglC BENE F A B E L. Met goddel^k vemuft bnigt eens door 't kunscpenceel - £en Schilder de Onlchuld, in een kop. Op het panneeU Z{jn Zoon, wien de eigen geest, heczelfiie vuur deed bUkeo^ Zag liem met hooge vreugd het fchoone Beeld volmaken. Toen 't heeil^'k was voltooid en naar den eiscb gezet, Schonk 't hem de Vader voor zijn vorstl^jk Kabineu Hij voelt den pnjs der gift, en , vol van zoet verrukken^ Phatst b^ het in de ry van z^ne meestcrftukken » Eh elk , wie 't zag , riep uit , vol van verwondcring : n Het is *t fienuui der zaal^ de kroon der zameling t*' Er reisde een Vreemdling , in de fchilderkunst ervaren » Met drie van z^ne Zoons , die alle fchilders waren. Veel had by van dit ihik tot m 't verfchovemdst ponj , Veel van den, Schilder en z\jn galerij gehoord. Een diep verboi^en nijd deed hem dien lof mistrouwen* Hij brandde van begeerce om *t in perfoon te aanfchouwen. Nu zocht hij ongemerkt, en met zijn kroost alleen, Bij 't afzijn van den Zoon , de kunstzaal in te tre^n* 't Gclukt hem, want liij kwam als Prins in tool en wezen» Ed uit zijn bonding icheen de kenner nog te lezen. Digitized by Google lOo EENE FABEL. Naanw fs hQ hi de zaal of *t oog naar 't ftuk gerigt, Haasc hij zich met zijn Zoobs naar 't hemelscb aangezfgt* Hij beeft van fdhrik tenig voor zulk een kunstvermogetik Ach \ ieder trek was bem een blikfemflraal in de oogeiw Hij raast van fpijt, maar loos» in veinzerij vdleerd, Verbergt hij m een' lacb den nijd » die hem veneen*. DB OPPASSBIU Is- dat gecn heerl^'k (biky dat ieder moct vecrukkea? DB SCHILDBR* t Is meer , t is 't meesterftuk van aHe meesterftukkeir*- Atteen , gij efscht todi uit mijn' mond geen vleijery ? •i Is^ jammer , dat bet bier wat bard geteekend zij. Maar met een' kleinigbeid waar' dit gebrek te beelen. Zoo 't een gebrek mogt zijn. Slechts wat verzacbt de decfcn'. En alles waar' volmaakt. Qffp wendt zich Jot z^tC Z(mH»y Wat zegt gij ? Denkt gij nic«: Dat zich dit Ichoone (hik nog veel verfraaijen liet ? BE EBNB ZOOK* Cewis ! ^t Is flechts 66n Iijn te mager in mijne oogert* Ocb I had ik bier penfeel en verw in mijn vermogen I Een wciiiig meerder vleescb zou weldoen aan *t gebeel ; Maar anders , *t is volmaakt , 'k beken^ 't , in ieder deeL BBANDERB.ZOON. En ik » mijn Vader I durf ik ook mijn vonnis geven ». Aan ifc oogen mist toch vuur, 't is niet genoeg verhcvWr *k Ileb Digitized by Google EENE FABELw »oi '*1l Heb deeds verbevonlieid op uwen ]:aad bemind , Het (mart n^ in de ziel, dac ik haar bier niec vind*« £n cocb een enkle uvk verbielp dit in bet wezen. En 't ihik ware eindloos in m^'n oog in pHjs ^estzcn^ O 't f[^'t m^', daar de fell zoo ligt te redden is, Dat' ik penfeel en verw die (x^enbHk bier mis. '*k Bewonder 'c beerl^k fcuk meer dan ik uit kan drukkea* En juist deze aandrift zou m^'n poging doen gelnkken. Alleen een beuzeling, die 's kenners oog flechts ziet, Wat meer verhevenbeid , en 't bad zqn weergae niec. Vemikt van bifldfcbap over 't oordeel zyner Zonen i Knikt bun de Vader toe om bun tjjn gunst te toonen , En vraagt , terwijl by naauw zijn vreugd verbergen kan , Aan zijnea derden Zoon: « £n gg, wat zegt ge er van?** SB DBRDS ZOOlf. ' Niets. 't Bleef, boe bmg ik zag, «n waar mijn oog.ook (taarde» Een hemelsch Meesterftuk van onbezef bre waarde. Alleen verbaast bet mij, dat Hecbts ^^n dbig bier mist. En zulk een pronkftuk van de kunst niet zg vemist. *t Vemis verbief al *c fcboon en leende aan 't bceld eerst leven. En zou er eenheid en bevailigbeid aan geven. 'c Verdient bet ecbcer, want een ftuk van ^ #aardii| Bezit op 't wereldrond geen enkle galerij. n 6 Scboon (viel de oude Ouit ben zacbtjcs in de reden, Terwijl de Leidsman aan een zijde was getreden) n Gij fpreekt m^ naar bet bart. Komt, wenden we alles aan, M Dat ons de toegang bier nog eens moge openftaan. m Wij ztttten aan den Gids, om niet te wederftreven^ m De besu woorden, cn een rQkiijk drinkgeld geven,, G 3 M En Digitized by Google 101 EENE PABEL. a» En morgen zien we ons hier met ons gereedfchftp weftr. It Gg, fchoone Jonge! zorgt^ dat zich bet vleesch vermeer*, M En g^ 9 gtj voegt er bQ, eer 't iemand ktn oncdekken, n HoogvHeger daar gg zQt ! van uw verheven trekken, M En gij , mgn kleine Schelm , die daar zoo fcbuldloos (faulty n Beftrgkt met uw vernis van barnfteen bet 'gelaat* M Het fcuk moet ons zgn en bet feboon zoo zeer verdwffnen , n Dat en de Scbilder en z(jn Zoon er van verkwijnen." Nu namen ze aflbbeid en verzochteh om de gmist Van morgen zicb n^g eens aan *t pronkftuk van de kimst* Dat ben betooverd bad^ volop te mogen laven, Eer zg , naar bmi ontwerp , zicb we6r op reis b^ven. ,» Mfjn Heereni (zegt de Gids) zoo difcwerf U dit Itredr, w Mits ecbter, dat gQ nieta bederft aan *t beerHjk Beeld.** nnt Daarvoor vrees niet ! wie kon zoo iets godlgksfebaden?** ** Dit was der Schurken taal , toen ze uit de Kunistzaal trtdep. En de oude Deugniet , met zijn Zonen op de z\j\ Was d* andren dig, reeds vroeg, wdbc m de OalerQ* HtJ poogt, door.nu bij 't een, dan 't ander ftuk te beiden» Den KnnstbcWaarder in een z\|vertrtk te leiden. Zfjn doel gelukt. Penfeel en verw wordt uitgebaald, De kop iets vetter en wat vkeziger gemaald » Er trekkenbggevoegd , die de eei^eld lb«ks verbreken. En dwlel^k *t vemls zoo nat er opgeftreken. In *t kort , 't oorfpronkl^'k icboon van 't vlekk)0s beeld verdween , Zoo dat bet» waar befthouwd, naauw *t eigen ftuk meer fcbeen# Pijlfiiel werd verw, vernis, penfeel nu weggefcoken. Den Vader meldt een blik , hoe wel bij zij gewroken* HQ julobt bet fdielmrtak .toe ; maar van dat oogenMik Was bem de Galeify 't verblijf van aagst en fdirik. Ach ! de eedle eenvoudigheid van 't aanicbga was vorloren , In zinnelijken hist bet rein gevoel berboren , De Digitized by Google BENE FABEL, |oj De rdlle mtjdceti, die 'i hart anwUUi cert* In of^ebUzen trots en ftouten watn verkeer4» £n ""t beeHfik kolmiet, waarin *c bad uitgeblonk^n, 'Was onder gesl vemis nunpsalig w«gge«opk«ii« Alteen, gelijk de zon door wolk on nevfUicdty Scbeen (bins een trek nog door vnn 't vorig «aqge?igt* Men meldt den Vader » dtt door li^t en belicbe vonden Z\jn zoo begunft]gd Beeld nnsvonnd wure en gefcltonden, Dit hoort ^e Zoon » terw^l by aan ziin *^i^ ^^^ t git oaar de CtMj » ziet toe > v^omt «n fQbrfti^t y^Dat deed een viiwi (dut ]|(9t bjj fn 't i^ind' ?u?b booren) 9,6 Onichuldl Onfchuld! acb! hoe diep gingt g(j verloren! M Is dat m^ Vadoi weiV? Zoo^ zou bij 't wfd9r;riefi? „Neen. idnuner, moest ik ook miin leven er voor bi^nt ,,Verftelde BoosMriebt, die, vw bellbben irijd be<b>rven, ^ Mqnt VaddTS Me^sterifaik zoo ibbandlijk bebt viirdorven t ,,Neen, Oerven wU ik, eer miin V^der *{ wo nupichoMm, „ Ved Hever fterven » din dat gU 't bezicfpn ^(m^t P* Den eedlen Zoon, wien niets iq zijn ontwerp deed zwicbten» Was 'I groot gebeim bekend, 't vemis er af te ligten, £n de oi^elmeenle kkd van vecwen in dien liMt Zacht op te losfen en tt ontnemen aan *t gekat ; Dan, l!gt bevroedt inen, bbe hij voor zi$n doel ook bhakte, > Dat ved van *t eerfle fdioon er b^' verto^en raakts* Diep tMorig wierp de Zoon z^* Uik op 't Beeld ter M«r, De vlek "waf uicgeddgd; maar de onibbuid wai niec mttt* Daar greep<]^, met een traan van bittre fmart in de oo«m, Penfed en verw, in 't mnat gevod van zgn vcrmogen. En vol van 't godlijk vuur van zijn* vcrhoogden zbi , Bragt bij er nieuwe kradit en eedier leven in. De oorfpponklyke aadeg was nog in bet Beeld te ontdekken, in heUig bleven bem de minlle van die trekken* G 4 Wat Digitized by Google 104 EENE FAB EL. Wat fblterenden angst zonk daar zijn ziel ten buit! Het klamme doodzweet brak bem bij dien arbeid uit. ^ 6 OnfchuMv onfcbuld (fprak bg bij bet tranen plengen> n Gq z\jtt bij al myn vlqt » niet weir terug te btengeol M Maar wat de Liefde kan, worde in u openbaar!*' En zie, 't gelukte hem --• ten heerlijk Beeld ftond daart Hij ftaart bet yr^Sjik aan, en 't werk van zijiie handen - Doet zijn yerheven ziel in hemelvreugde ontbranden. Geen poging kwam 'c herftel der onfchuld ooit te battg Maar ook geen enkle vlek ontfierde meer 't gekiat. Het Beeld was opgevoeid tot een veel hooger orden. En *t aangezigt was tot v^rfaeven deugd geworden. Gelijk een Broeder zijn' geredden Broeder leidt Aan 't hart des Vaders^ dat hem angftig wachtend beidt. Zoo bragt de Zoon het Beeld tot zQnen Vader weder. Dees fchouwt met hooge yreugd op 'twerk z^nsi Zoons ternedei^ 't Was beiden, na dien tijd, zelfe liever dan voorheem Maar finds liet nooit bun oog 't ^^n oogenblik alleen. 6 Menscb I zou dit verhaal u nog ten raadfel wezen ? 't Is uw gefchiedenis , die gij bier hebt g^lezen. OnQ^huIdig fchiep u God, die vlekloos heilig is. Een heerlijk Scbaduwbeeld van zijn gel^kenis* Het kwaad verwon uw hart en deed uwe onfchuld fiievent paar oiferde Gods Zoon voor u zifn bloed en leven« Herfteld^ 't werk van God veel fchooner dan weleer. En gaf u aan de Deugd en aan den Htme\ We^r,. AA^ Digitized by Google A AN A R I S T U S. Aristus I ^reek Blet sieer van *t heeri{jksc Vooi^;eflacht Tot een verbasterd Kroost , dnt met zijn grootheid lacht. mIs de aflbmd dan «xx groot? Wat zUn twee hondeid jarenT >,Kan 't Nakroost nu niet zijn, wat tocn z^'n Vaadren waren?** 'k Beken » de t^d is kkin, die ons van de Ee<fien fclicidc^ Maar zie ik op hun deugd , dan fchcidt ons eeuwq;heid. Daary Godsvn^t, inat^beid, die moed eo krachten teelde^ Hier, Godverloocbening » b$ boogmoed, waan en weelde; Baar, tiouw en eerl^kbeid^ door *t wereldrond betroitwd, Hier, eerloosbeid, bedrog, bij daaffcben zin voor 't goud. Die , OBI een Vaderland te fcheppen , vrolQk ilerVend' , Deesy liever 't Vaderland, dan bunnen ^ellust dervend'; Bte, met bun* Godsdienst en de Vr^beid btdten nood. Dees, voor die beidcn onverfchillig als de dood I 6 Zwigg , Arist ! waartoe zou *t vergelgken baien ? W^ z^n reeds klein genoeg, waartoe ons zelv* ce Iiaten? Acb , de aflhnd is te groot ! h^ weert reeds alien nioed« 2wqg van een VoorgelUcbt , dat ons verzinken doet I AVaan ecbter niet, dat ik, te midden van myn kUgten, De groote redding , ons verleend , gering zou achcen, Neen; vrij van 't haatUjkst juk, ooic door een Volk gctorscbt, We&r Ned6rlanders met een' Nederlandfchen Vorst, G 5 Kon Digitized by Google io6 AAN ARISTUS Kon naauw in 't eerst mijjn hart aan 't geen ik zag, gelooven. 