None
„ curvicera. 53. p. 4 New York. n decorata. 51. p. 494. India or. n dilatata. 51. p. 492, n n extensa. 51. p. 494. n n glabrella. 55. p. 16. Panama. n indistincta. 51. p. 491. Bengal. n lata. 51. p. 491. Calcutta. „ macrura. 66. p. 16. Panama. n nitida. 55. p. 16. n n pilifera. 61. p. 494. ? n pruinosa. 65. p. 16. Panama. n Simplex. 61. p. 491. India or. n suturella. 61. p. 491. n Bythinus pedestris. 45. p. 45; 61. p. 497. " Campilotoma. 51. LP 484. Amer.centr. Canthoderus villosus. 565. n p. 16. CentrophthalmusHorsfieldi. India or. 51. III. p. 27; p. 479. n longicornis. 51. p. 480. n Orbicollis. 51. p. 480. Bengal. n pilosus. 51. p. 480. India or. n thoracicus. 51. p. 480. re g Perplexus. Ctenistes aequatorialis. 55. Panama. 16. n angusticollis. 51. p.481. India or. 55. Panama. 104 Ctenistes pirmanensis. 61. India or. p. 481. n costulatus. 51. p. 481. » elegans. 51. p. 482. n globulicornis. 51. p. 481. n hindustanus. 51. III India or. p. 27; 61. p. 482. n longicornis. 51. p. 482. . » pilicollis. 51. p. 481. Euplectus adustus. 56. p. 15. Panama. antennatus. 56. p. 15. n brachyurus. 51. p. 500. India or. breviusculus. 51. p. 500. cephalotes. 45. p. 46. cordicollis. 55. p. 16. elongatus. 51. p. 501. infuscatus. 51. p. 500. ligneus. 45. p. 46. pulcher. 51. p. 499. robustus. 55. p. 15. tropicalis. 55. p. 15. Euplenius. 55. p. 16. n sequatorialis. 55. p. 16. Eupsinoides. 56. p. 26. (fossil.). n &labrellus. 56. p. 26. n Russia. Panama. India or. Caucasus. India or. Panama. 333393333 33 Eupsenius dilatatus. 56. p. 7. Amer. bor. Glyptosoma 51. p. 480. n Paulinae. 51. p. 480. India or. Goniacerus gibbioides. 55. p. 17. Panama. Harmophorus gibbioides. 51. India or. p. 490. Aegyptus. CATALOGUS SYNONYMICUS PSELAPHIDARUM. Miecochelia impressa. 51. India or. p. 481. Simplex. 51. p. 481. Metaxis (forte Bryaxis). 61. 490 p-. n corpulentus. 51. p. 490. „ lativentris. 51 p. 490. „ lativentris. 51 p. 490. „ robustus. 55. p. 16. Pselaphus elegans. 51. p. 483. India or. Panama. Rhexius simplex. 56. p. 7. Amer. bor. Tmesiphoroides. 56. p. 26. (fossil.). n cariniger. 56. p. 26. Trichonyx sequinoctialis. 55. Panama. P- n cadclicelatas. 55. De 15. n „ georgicus. 45. p. 46. Georgia russ. Trimicerus. 55. p. 16. n pacificus. 55. p. 16. Trimium abdominale. 51. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dilatate. 51. p. 496. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dilatate. 51. p. 496. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dilatate. 51. p. 496. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dilatate. 51. p. 496. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dilatate. 51. p. 496. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dilatate. 51. p. 496. India or. p. 499. Fychus angusticollis 56. p. 7. Amer. bor. dil Uberlehre. 45 p. 44. Ss 3 3 3 3 (De Pselaphidis spuriis agitur: Schaufuss, Monographia Pselapii- norum spuriorum. Ann. Mus. Civ. Gen. XVIII. 1882; idem: Hor. Soc. Ent. Ross. Petrop. 1886. XXI. p. 8—12). DIE GETREIDESAMMELNDEN AMEISEN IN ALTER UND NEUER ZEIT, vor ERICH WASMANN, 8. J. Db, Onder bovenstaanden titel verscheen onlangs een allerbelangrijkst opstel van ons medelid, den heer E. Wasmann, S. J., die ziem reeds door zijne onderzoekingen der Rhynchitiden en Myrmecophilen als een uitnemend waarnemer heeft doen kennen. Hy deelt ons mede 1°. dat reeds de schrijvers der oudheid melding maken van mieren, die graanvoorraad in hare nesten verzamelen; 2°. dat deze berichten der ouden door de moderne natuurwetenschap eene eeuw lang betwijfeld, ja zelfs als fabels beschouwd werden; en 3°. dat door de nieuwste biologische onderzoekingen der mieren de waarheid ervan glansrijk is bevestigd. W. toont ons uit zijn schat van litterarische kennis, beginnende met de oudste schriftelijke oorkonden der Joden, hoe schrijvers en denkers als Zoroaster en Aristoteles, Plinius, Virgilius, Horatius en zoovele anderen op deze merkwaardige gewoonten der mieren hebben gewoonten der mieren hebben gewoonten; hoe in de bekende fabel van Aesopus de mier en de krekelen een feit wordt voorgesteld, wat toenmaals door het volk gezien werd en wat nog op den huidigen dag door scherpzinnige natuuronderzoekers volkomen juist is bevonden. Eene plaats in de Aeneis van Virgilius vermeldt, dat de graanverzamelende meren by oogsttijd in groot aantal de korenschuren opzoeken, om voorraad te verkrijgen en weg te bergen. Deze schriftering der gewoonten van de aan de Middellandsche Zee voor- butbenu- 2!I. careers!- m al opzichten treffend, en zooals he wrilDsäs- Dil.. EEA: he RO, Wat S. de regie zijn. vraa; W., dat movele juiste berichten Gus or moderne Weisenenal eenen penéeie eeuw lang miskend werden? Ines wo ue Tina chie: bgvoecingeL. waarmede de feiten Moses pe ustreeri. Geet: ama: d- Noor::- eu Midden-Europeesche ade szoebern Gr berichier aanlezzen mei aan eigen waarnemingen buis tueteen.. Ut a: amstandırkeis. dat de ınlandsche mieren pin hoicurvertast aanlezzen. maakten zi het besluit, dat de lose dn À aient, dit met deen. Het is intuaschen duidelgk, dod ol verec!.eLde misreu<oorten. naar gelang van het Kimi, cok audere gewoonten hebneu. ja dat menigmaal eene uw ode or If de evert, iL de onderscheidene streken waar zij voor- Bot sa da © ovgvalseud verschi. 11 levenswijze vertoont. W. Loh in ol opaclt Zezramorss oscapitum. die hij ons geene iu Avent, disareutgen in Algerie goed gevulde voorraad \ Va gereten satlegt. It shui, die het verzamelen van winter-vearraad door io vel voakluurden, noemi W. mannen als Gould, de ion va Huhu, 200 dat bet in den aanvang dezer eeuw vorsers lapipelyh geworden was. aan vintervoerraad a “teren ha morkwaardiger ie daarom de juiste be- Ne ca Spera Introduction to Entomology, waarbij ‘4 en Velsivokt niet onmogelÿk of vreemd geacht + an aura opzichten groote slimheid aan | es Nasiyk im aan te nemen. dat alle schryvers ' à Waanaming zouden bebben gedaan, ‘oca Lu aan te zien. Kirby en Spence Lk à ver Anakungen in warme landen OU À à ta houwing en onverklaar- SE EE \\ gie hit Brehm’s « Zéser- Ut a Lu Vos ads NA ang), bewerkt door o au Neca A ge ws « kw voorraadschuren AN as gione «vee sulks in het jaar IN ALTER UND NEUER ZEIT. 107 1877, nadat door de onderzoekingen van Lespés reeds elf jaren te voren en die van Moggridge nog vier Jaren vroeger uitgemaakt was, dat twee Zuid-Europeesche mierensoorten (Aphaenogaster structor en bar IN ALTER UND NEUER ZEIT. 107 1877, nadat door de onderzoekingen van Lespés reeds elf jaren te voren en die van Moggridge nog vier Jaren vroeger uitgemaakt was, dat twee Zuid-Europeesche mierensoorten (Aphaenogaster structor en bar IN ALTER UND NEUER ZEIT. 107 1877, nadat door de onderzoekingen van Lespés reeds elf jaren te voren en die van Moggridge nog vier Jaren vroeger uitgemaakt was, dat twee Zuid-Europeesche mierensoorten (Aphaenogaster structor en bar IN ALTER UND NEUER ZEIT. bara) in hare nesten een grooten voorraad van koren en andere zaden aanleggen. Het is niet aan te nemen, dat dit aan Taschenberg onbekend was gebleven, te minder wijl ook Dr. Forel, uit wiens geschriften hij zijne mededeelingen over de Europeesche mieren vooral schijnt te hebben geput, de genoemde soorten in zijne « Fourmis de la Suisse» vermeldt. En niettegenstaande Taschenberg het bijeen-engen van wintervoorraad door de mieren ten stelligste ontkent, bespreckt hij eenige bladzijden verder de akkerbouwende mier van Texas (Pogonomyrmus barbatus) en vermeldt daarbij alle bijzonder-heden, als de graanschuren, den voorraad, het in de zon droogen van vochtig graan, enz. Inderdaad een zonderlinge tegenstrijdigheid by een’ schrijver als Taschenberg. Het feit der graanoogstende mieren werd, na zooveel tegenkanting, wederom in een helder daglicht gesteld door de belangrijke onder-zoekingen van Lespès, Moggridge en Forel voor de Europeesche meren en van Dr. Gideon Lincecum voor de akkerbouwende mieren van Noord-Amerika. De laatsten brengen de zaadkorrels eener geliefkoosde grassoort nabij den ingang van haar nest; de plantjes groenen daar op en later worden dan de nieuwe zaadkorrels regelrecht geogst. Ook Darwin deelde zulks mede in de Linnean Society. Het het mogelijk is, dat het aan de graanoogstende mieren gelukt, de zaadkorrels, die zij als wintervoorraad verzamelen, tegen ont-kiemen te bewaren, is grootendeels nog onopgehelderd. Het was den ouden reeds bekend, dat zij het ontkiemende gedeelte afknaagden; doch vreemder is het, volgens Moggridge, dat de meeste korrels geen neiging tot ontkiemen toonen, zoolang zij in de voorraad-schuren liggen. Het vluchtige mierenzuur is het niet; wellicht worden de gevonden korrels door de mier aang estoken. Mc Cook meant, dat de droogte der voorraadkamers en het dik wijls omleggen der korrels de oorzaak is. ApAaenogaster eet het liefst van den voorraad, als in de kiemende zaadkorrel het zetmeel in suiker is omgezet. 108 DIE GETREIDESAMMELDEN AMEISEN. Volgens Mc Cook, die de oogstende mieren van Noord-Amerika onderzocht, liggen de korenschuren der prairie-mier, wegens de strenge winterkoude, piet zelden 7—9 voet onder de opperviakte. W. vestigt bijzonder de aandacht op deze oogstende mieren, welke vooral geleid hebben tot den ommekeer in de wetenschappelijke meening. Het aantal korenverzamelende mieren is niet groot in vergelijking tot de overigen. Zoo zijn b.v. onder de Europeesche soorten slechts 2} procent echte oogst-mieren. | Ten slotte vermeldt W., hoe nog op den huidigen dag twee Aphaenogaster-soorten in Palestina, evenals voor 3000 jaren, het graan rooven en den landbouwers tot plaag zijn. One medelid wasmann heeft door zijn boeiend opstel niet alleen de belangstelling in de studie der mieren ten hoogste geschriften der menschheid te meer afkommende verwendet, dat het lichtvaardig verwerpen van mededeelingen in de oudste geschriften der menschheid te meer afkommende verdient, omdat het veelal voortvioeit uit miskenning van hetgeen de oudste waarnemers zagen en uit onvolledigheid van eigen nasporing. Onpartijdig onderzoek is en blijft voor den ernstigen waarnemere een een eerste vereischte. Ep. E. BIRDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE AGANAIDEA HERRICH-SCHAFFER (LEPIDOTERA HETOCERA, Familie LITHOSINA), DOOR P. C. T. SNELLEN. Eene groep van vlindersoorten, die iederen Lepidopteroloog, wien de exotische dieren der orde eenigermate bekend zijn, dadelijk aan de zoogenaamde Indo-Australische fauna herinnert, is die, waartoe Phalaena Membliaria Cramer, Caricae Fabr. en eenige verdere verwanten behoore. De oudere schrijvers, welke deze vlinders niet van de groote genera Bombyz en Noctua scheiden. , onvermeld latende, bevinden wij dat Hübner, in zijn Verzeichniss bekannter Schmetterlinge (Augsburg 1816), de toenmaals bekende soorten (met uitzondering van Dama Fabr. en versicolor Fabr., die hij vergeten schijnt te hebben) in de volgende genera!) verdeelt: p. 164, Asota (met Javana Cram. en Zatima Cram. = Spilosoma lubricipeda var.); p. 164, Eligma (met Narcissus Cram.); p. 172, Hypsa (met Silvandra Cram.); p. 172, Hypsa (met Silvandra Cram.); Euplocia (met Membliaria Cram. citeerende); en Neochera (met Eugenia Cram. en Dominia Cram.); al deze genera versiert hy met zijne bekende barocque, onbeduidende 1) Hübner bestempelt de systematische verdeeling, welke gewonlijk den naam van genus draagt, met dien van, Coïtus (Verein). 110 BIUDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE karakteristiek, die te dwais is om te herhalen. Het is deze onbe- teekenende wijze van beschrijven der familien en genera, welke ons dan ook veroorlooft of beter gezegd, verplicht, om Hübner’s Verzeichniss als een bloot «magazijn van generieke namen » te beschouwen, zoals Zeller zich ergens uitdrukt, en zijne genera alleen dan te behouden, wanneer zij toevalligerwijze naturilijke, ook later door werkelijke Lepidopterologen erkende bijeenvoegingen van soorten bevatten. Met hoe weinig gezond oordeel Hübner bij zijne fabricatie van genera te werk ging, is reeds dik wijls voldoende aangetoond ; maar er mag wel bij iedere gelegenheid op gewezen worden, want vooral onze Amerikaansche collega’s bevlijtigen zich nog steeds om oude, versleten, met recht verworpen namen uit het genoemde Verzeichnisse weder op te rakelen en in plaats der geldige, op wetenschappelijke gronden berustende te gebruiken. Nut wordt hierdoor niet gesticht, veeleer verwarring, reeds Verkregen resul-taten in de systematiek weder op losse schroeven gesteld en de studie der Lepidoptera een afmattende Sysiphus-arbeid. Na Hübner vormde Boisduval, zonder van dien voorganger te gewagen — en wel met opzet 7 — in de Faune Entomologique de Madagascar, Bourbon et Maurice (1833) op p. 96 het genus Agamis, met de volgende karakteristiek: « Tête médiocre; yeux saillants; antennes ordinairement un peu pectinées dans les mâles; palpes longs, ascendants, leur dernier article très-long, nu, grêle, comprimé latéralement; trompe longue; corselet velu, ponctué sur les épaulettes; abdomen cylindrique, ponctué de noir, un peu plus long que les ailes inférieures; ailes oblongues, les supérieures ponctuées à leur base, soit en dessus, soit en dessous; pattes très longues ». Guenée teekent o. a. aan (Noctuélites, III, p. 168, bij Erebus Odora L.). N'est qu'il y a de curieux, c'est que Hübner fait du type une Ofosema, tandis que la variété à est pour lui une Ascalapka ornata; et notez qu'il ne change pas pour cela le nom spécifique d'Odora, qu'il conserve à toutes deux, qu'il sait même être le mâle et la femelle, ainsi que le prouvent ses lettres M et F. — Voorbeelden van dergelijke ongerijmdheden zouden er nog velen te vinden zijn en zij verbieden ons dus, om aan het Verseichniss eenig gezag toe te kennen. Hij noemt Hübner ergens, Le premier des Iconographes, mais le dernier des Systématiciens. AGANAIDEA HBRRICH-BOHÄFFER. 111. In het genoemde werk maakt Boisduval als nieuwe soorten bekend: Borbonica en insularis, terwijl hij in de ongeveer gelijktijdig geschreven: Voyage de LU’ Astrolabe, Entomologie (1832) nog de volgende soorten van Aganais beschrijft: Caricae Fabr., strigosa nov. sp., Dama Fabr., Doryca nov. sp., australis nov. sp., versi-color Fabr. Hoewel door Boisduval Het trouwens toenmaals nog bij na geheel veronachtzaamde aderstelsel niet wordt beschreven, mag de karakteris- tiek van Aganais over het algemeen vrij goed worden genoemd. Alleen heb ik bezwaar tegen «corselet velu ». Dit zou doen denken aan eene thorax-bekleeding zooals die van Arctia Caja; zij is integendeel bij Aganais niet dik en meestal vrij glad gestreken. Ook vind ik de uitdrukking «pattes très-longues» wel wat sterk. Het derde palpenlid is ook bij een paar, trouwens eerst later ontdekte, soorten niet, «très-long» noch het abdomen altijd zwart gestippeld. De voor zijnen tijd vrij voldoende beschrijving van Aganais Boisduval gaf dan ook aan Herrich-Schäffer, — die in zijn werk, getiteld: Sammlung aussereuropäischer Schmetterlinge (1850—1858), op p. 12 het genus tot den rang eener subfamilie verhief, behoorende tot zijne 29ste familie der Lepidoptera, de Arctioidea, — anleiding om voor die subfamilie den door Boisduval gevormden naam aan te nemen, eenigszins gewijzigd tot Aganaidea. Die Aganaidea wil Herrich-Schäffer op p. 13 en 70 in drie genera verdeelen, t. w. Aganoms HS. (met eene nergens nader gekarakteriseerde soort, longipennis H.S. } en Aganas Boisduval (met Jodamia HS. — en verder de overige bekende soorten — hoewel Herrich-Schäffer dit niet stellig zegt). Het tweede genus, als doodgeboren, kan al dadelijkter zijde worden gesteld en suöguadrata H.S. (orbieularıs Walk., 1) Zoo meen ik ten minste Herrich-Schäffer te mogen verstaan. Op p. 2,in de analytische tabel der Vlinder-familien, komt geene familie Aganaidea voor, maar op p. 12 en 70 wordt zij besproken als eene met de Arctioidea gelijke waarde bezittende afdeeling. De werken van den beroemden Regensburger Lepidopteroloog vertoonen dikwijls sporen van onachtsaamheden. Zie over dit onderwerp: Lederer, Noctwinen Europa's, de noot op p. vil der inleiding. 112 BIUDRAGE TOT DB KENNIS VAN DE Moore) wijkt alleen in de mannelijke sexe van Aganais Boisduval af. Walker, die in zijn bekenden Catalogus, deel II, p. 444, enz., zij het dan ook op zijne gewone manier, een vrij volledig overzicht geeft van de soorten der Aganaidea H.S., neemt voor allen gezogenen vrij willekeurig den naam Hypsa Hübn. aan en geeft de volgende, onvoldoende, bij die van Boisduval achterstaande karakteristiek: « Allied to the Noctuina. Body rather slender, nearly linear. Palpi ascending, a little longer than the head, second joint nearly thrice the length of the first, third linear, long, much more slender than the second. Antennae slender, setaceous. Fore tibiae of the male dentated. Hind tibiae with four long spurs. » Van het aderstelsel geen woord. Het. zijn vooral de gespatieerde uitdrukkingen, die merkwaardig onjuist mogen heeten. Hypsa wordt verder verderteld in tien groepen of subgenera: Peridromia Walk., Anagnia Walk., Euplocia Hübn., Neochera Hübn., Hypsa Hübn., Aspa Walk., Damalis Hübn., Lacides Walk., Philona Walk En Petalia Walk., met 28 soorten, waarvan Mauritia Cram. en Arthus-Bertrand Guér. (= Astraea Drury) niets met dganais gemeens heben dan de gestippelde thorax en bovendien later, op p. 725, nog eens te voorschijn komen als genus Amersla. De karakteristiek der 10 Walkersche groepen heeft ook niet veel te beduiden en vermeldt nauwelijks ergens een of ander wezenlijk kenmerk. Het was dan ook verre van overbodig, dat de heer Butler in de Transactions of the Entomological Society of London, 1875, p. 315, nog een overzicht van Walker’s soorten van Hypsa gaf(A list of the Lepidoptera referable to the genus Hypea of Walker's list, with description of new genera and species). De heer Butler herstelt de subfamilie van Herrich-Schaffer weder, noemt haar Hypsinae en rekent haar tot de Lithosidae. Bij het laatste kan ik mij wel aansluiten, daar ik geen standvastig verschil vind tusschen Lithosina en Arctiina (Chelonaria), zie Snellen: Tijdschr. v. Ent., VIII (4865), p. 94, en de naam Lithosia Fabricius ouder is dan Arctia Schrank, dus eer voor den naam der familie in aanmerking komt. AGANAIDEA HERRIOH-SCHÄFFER. 118 De heer Butler verdeelt de subfamilie in de volgende genera: 4. Hypsa Hübn. (type: Silvandra Cram.). 2. Panglima Moore (» Narcissus Cram.). 3. Pachyphilona nov. gen. (» correcta Walk.). 4. Philona Walk. (» Inops Walk. 5. Petalia Walk. (» Plagiata Walk.) 6. Aganais Boisd. (» Borbonica Bo Anagnia Walk. (> subfascia Walk.) 8. Aganopis H.S. ( » Orbieularia Walk.). 9. Euplocia Hübn. ( » Membliaria Cram.). 10. Neochera Hübn. ( » Eugenia Cram.). Hij vermeldt in zijne optelling niet: Hypsa Orbona Snell. v. Voll., Tijdschr. v. Ent., 1863, p. 137, pl. x, f. 4, noch dganaie Celebensis Hopfner, Stett. Ent. Zeit., 1814, p. 43. Het komt mij voor, dat de meesten dezer genera nog wel eene nadere beschrijving hadden verdiend. De door Hübner gegevene beduidt zoo min iets als die van Walker; Herrich-Schäffer laat de karakteristiek der door hem aangenomen genera geheel achterwege, en het aanduiden eener typische soort is niet voldoende. Ik zál beproeven om de genera der Aganaidea, voor zoover zij mij gegrond voorkomen en ik de soorten in natura ken, nader te beschrijven; voorts eenige aanteekeningen geven over sommige soorten, met afbeeldingen, waarvoor Prof. van Leeuwen mij wel willend zijne hulp verleende; en eindelijk een paar nov. spec. bekend maken. De algemeene kenmerken der subfamilie zijn te vinden bij Boisduval 1. c. en in Herrich-Schäffer's bovenvermeld werk op p. 2 (door samenvatting van de karakteristiek in de analytische tabel) en op p. 12, Ik wil er, naar de in mijn bezit zijnde (20) soorten, nog het volgende bijvoeger : Sprietschaft haarvormig. Oogen naakt, onbewimperd; bijoogen Ananwezig. Zuiger opgerold. Palpen glad beschub, geene bijpalpen: À) Moore néemt Hübnor's naam voor dit genus niet aan. Waarom, zegt hij nist, doch om de meervermelde reden is dit ook niet noodzakeljk. Voorhoofd vlak. Kop, thorax en achterlijf gewoon gevormd, ook de middelmatig lange, glad beschubde, gewoon gespoorde pooten. Voorvleugels met 12 aderen; ader 1 bochtig; 2 uit of vór drie, vierden van den binnenrandshoek der cel. Achtervleugels met 2 binnenrands-aderen en nog 7 anderen; 2—5 ongeveer als in de voorvleugels, 6—7 ongesteeld. De heer Moore beeldt, in den Catalogue of the Lepidoptera of the East India Company en in de Lepidoptera of Ceylon, van eenige soorten de rupsen af. Zij zijn 16-pootig, vrij dik, weinig behaard en doven denken aan die onzer Europeesche Zuchelia Jacobaeae. Onder de Europeesche Lithosina zijn de genera Zuchelia en Calh-morpha, hoewel zeer verwijderd, en het meest door de eerste toe-standen, voor zoover mij bekend, nog de naaste verwanten. Verder herinnert ook de Mexicaansche Phegoptera elegantissima Herr-Sch., Aussereur Schmett., fig. 528 (2 Anazita Sannionis Butler, Zllust. of typic. Spec., I, pl. 18, f. 6) aan de Aganaidea. Ik ken die soort niet en ben dus buiten staat over de meerdere of mindere verwantschap met de Aganaidea iets te zeggen. Van Butler’s genera zijn mij Pachyphilona en Petalia in natura onbekend, terwijl Aganais Butler, Anagnia Walk. en Aganis H.S., alleen op de kenteekenen den mannen eigen gegrond, my ont-beerlijk toeschijnen. Waar het mogelijk is, dient men genera met kenmerken, slechts aan ééne sexe ontleend, te vermijden; zij kunnen alleen tot behulp strekken. De zes die ik overigens aanneem, onderscheid ik als volgt: I. Voorvleugels in cel fa zonder blaasvormige verhevenheid en ook zonder Kämpf be- schubbing, hunne aderen 8 en 9 in den voorrand uitloopende; punt van het gele achterlijf donkerblauw. Ader 6 der voorvleugels uit de spits der middencel; 7 uit drie vierden van den achterrand der aanhangcel; middencel der achtervleugels half zoo lang als de vleugel; hunne ader AGANAIDHA HERRIOH-SOHÄFFER. 115 8 uit den vleugelwortel; eindlid der palpen half zoo lang als het middenlid..... 4. Agape Feld. LI. Voorvleugels in cel 14 met een blaasvormige verhevenheid of (bij de mannen van een paar soorten) dik behaard; punt van het achterlijf eenkleurig met het overige of ichter. A. Ader 6 en 7 der voorvleugels gesteld uit den achterrand der aanhangcel, deze op de spits der middencel; 8 + 9 en 10 uit één punt uit de spits der aanhangcel; middencel der aanhangel, hunne ader 8 uit den vleugelwortel; eindlid der palpen iets korter dan het middenlid, dit niet langer dan de kop. Mannelijke voorvleugels op de bovenzijde met omslag aan den voor- randswortel........ rs. 2. Euplocia Hübn. B. Ader 6 en 7 der voorvleugels gescheiden, de eerste iets onder de spits der midden- cel ontspringende, de laatste uit den achterrand der aanhangcel of uit hare spits; aanhangcel nog op den voorrand der middencel rustende, 8 + 9 uit hare spits, 10 uit haren voorrand. Mannelijke voorvleugels zonder omslag, althans op de bovenzijde. 4. Voorvleugels veel smaller dan de achter- vleugels; ader 8 der laatsten uit de helft van den voorrand der middencel; eindlid der palpen zoo lang als lid 2.... 3. P AnglimaMoore. 2, Voorvleugels ongeveer even breed als de achtervleugels; ader 8 van deze uit den vleugelwortel en door eene kleine bocht voor de helft der middencel eene door een zeer kort dwarsadertje gesloten ‘nevencel vormende!). a. Middencel der achtervleugels langer dan de halve vleugel; tegen hunnen voor- rand eene viltachtig dik beschubde plek. *Rand van de middencel der voorvleugels tusschen ader 3 en 4 schuin; hunne ader 7 uit de spits der aanhangcel; eindlid der palpen slechts een derde zoo lang als lid 2.......... 4. PhilonaButl.?). **Rand van de middencel der voorvleugels tusschen ader 3 en 4 recht, hunne ader 7 uit het midden van den achterrand der aanhangeel............ 5. Neochera Hübn. D. Middence der achtervleugels korter dan de halve vleugel; tegen hunnen voor-grand, althans bij de wijfjes, geene vilt-achtig dik beschubde plek; eindlid der palpen langer dan de helft van lid 2; achterrand der voorvieugels uit de spits van den achterrand der aanhangcel. 6. Aypsa Hübn. %). Genus 1. AGAPE Felder. Lepidoptera der Novara-Resse. (zonder beschrijving). Vooral het ontbreken der bij de andere genera steeds voorkomende 1) Ook zoo bij Agape en Euplocia. 2) Pachyphilona Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1876, p. 825, Allied to Philona, but not so slenderly built; the antennae of the male short, and thickly expectinated; the outer margins of the wings regularly rounded; second and third median branches of the secondaries (under 3 en 4 der achtervleugels) not emitted so close together; abdomen more robust. Eene soort: Correcta Walk., Cat. Lep. Het., suppl. 1, p. 217 (1864), Ceylon, zou, volgens Moore, deselfde zijn als Migo-plastes Ceylanica Feld., sie de aanteekening aan het eind van dit opstel. 8) Petalia Walk., Female: Third joint of the palpi hardly shorter than the second. Antennae beset with minute bristles. Fore wings brown, with pale marks and veins. Hind wings yellow with brown bands. Dit is de geheele beschrijving. — Eene soort, plagiata Walk., Cat. Lep: Het. 2, p. 467, van Nienw-Holland, blaasvormige verhevenheid in cel 1a der voorvleugels duidt, dunkt mij, aan dat wij hier met een afwijkend lid der subfamilie te doen hebben. De palpen zijn gevormd als hij de soorten van Hypea, hoewel het eindlid niet zoo lang is als bij deze. Ader 3—5 der achtervleugels ontspringen genoegzaam uit één punt, in de voorvleugels is dit het geval met 4 en 5, terwijl 3 iets verwijderd van deze beide is. De mannelijke voorvleugels schijnen, naar Felder’s aafbeelding te oordeelen, — ik ken alleen het wijfje in natura, — geen om lag aan den voorrand te hebben. 4. Cyanopyga Feld., Zep. der Novara-Reise, pl. 106, f. 4. Chloropyga Butl., Trans. Ent. Soc Lond., 1875 p. 324. — Walk., Cat. Lep. Het. 2, p. 455. Analis Walk., id., 7, p. 1677. Deze soort is, volgens den heer Butler, Walker's Chloropyga. Zijn beschrijving der algemeene kleur estaceous is echter onjuist. Die kleur is okergeél; ook zijn de stippen der voorvleugels niet «bright red» maar okerbruin, terwijl hare plaatsing onduidelijk is beschreven. Twee staan er in de vleugelvouw, op een vierde en drie vijfden, de drie anderen daarboven, op de helft der middencel, in haren staarthoek en even voor de helft van cel 5. Aldus is de teekening der voorvleugels bij den type. Analïs is volgens Butler eene varieteit met kleinere voorvleugelstippen, terwijl het Leidsch Museum nog eene andere bezit, van Amboina. Deze heeft op twee derden der voorvleugels eene gewoon gevormde, tweede, donker roestbruine dwarslijn, die de stip van cel 5 en de tweede der vleugelvouw bedekt en op die plaatsen vlekkig verbreed, buitendien overal iets vervloeid is. Verder is de stip tegen de dwarsader een, deze geheel bedekkend breed roestbruin  type. De palpen zijn donker bruingrijs, alleen aan den wortel okergeel. Sprieten nog donkerder, mede met gelen wortel. Deze soort is mij bekend van Ceram, Amboina en Sumatra. Zij komt verder ook in het noorden van Nieuw-Holland voor. 118 BIUDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE Genus 2. EUPLOCIA Hübner, Verg. De darständen zijn bij dit genus in het midden sterk gebroken en de staarthoeken der middencellen zeer spits. Mannelijke sprieten haarvormig, kort bewimperd. Bij de mannen is de voorrand der voorvleugels boven de middencel eenkleurig met den vleugel, bij de wijfjes grijswit, met zwarte dwarsstreepjes. 4. Membliaria Cram., III, p. 139, pl. 269 C, D. Oost-Indie (Cramer). Mij niet in natura bekend. 2. Renigera Feld., Zep. der Novara-Reise, pl. 106. f. 2. Java (Felder). Als de voorgaande. 3. Moderata Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 327. Memoria Moore, Lep. E. I. Comp., p. 295 (nec Cramer). Java. 4. Incenspicua Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 328. Memoria var. Radians Snell., Tijdschr. v. Ent., XXII, (1879), p. 77. Celebes. Van deze vier is Kenigera Feld. bijna zeker eene varieteit der Javaansche soort (of ras), bij welke alles wat bij den type vurig oranjegeel is gekleurd, hier okergeel voorkomt; ook zijn de voor-vleugels tot bijna drie vierden okerbruin getint. Ik ken Renigera echter alleen uit de afbeelding. De overige drie verschillen eigenlijk alleen door de grootte (Memoria naar Cramer 86 mm. vlucht, inconepicua 76—78, moderata 67—71) en door de breedte van den omslag der mannelijke voor-vleugels. Hij is bij ixconspicua het smalste, bij Memoria (wanneer de afbeelding juist is) zeer breed. Al de overige door Butler opgenoemde verschilpunten zijn althans tusschen inconspieus en moderata onbestendig, zooals ik reeds aan m Je meinige, maar gave exemplaren (4 van de eerste, 3 van de laatste) opmerken kan. Wellicht heben dus deze 3 soorten dezelfde waarde als de 4 be- roemde Hemipteren-genera van Zeller (zie zijn humoristisch stukje in de Sett. Ent. Zest., 1885, p. 373, « Zellerianum particulare » door Dohrn aldus getiteld). Butler geeft op, dat het Britsch Museum de typische Membliaria van Noord-Indie en Moulmein bezit. Genus 3. PANGLIMA Moore. (Cat. Lep. East Ind. Comp.) 4. Narcissus Cram., I, p. 116, pl. 73 E, F. De blasvormige verhevenheid in cel 1a der voorvleugels ligt bij deze soort zer ver wortelwaarts en is flauw. Ader 8 en 9 loopen in den voorrand uit, 6 komt uit de spits der middencel, 7 uit die der aanhangcel. Het genus onderscheidt zich ook van de ver- wanten door den oorsprong van ader 8 der achtervleugels. Verder herinner ik hier nog eens aan Dr. Snellen van Vollen- hoven’s aanteekening in het Tijdschr. v. Ent., VI, p. 139, dat het Leidsch Museum de twee exemplaren uit de collectie Raye van Breukelerwaert bezit, waarschijnlijk Cramer’s afbeelding is gemaakt. Narcissus komt, behalve in China, ook in Oost-Indie (Madras) voor. Zie Butler, Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 324. 2. Gloriosa Butler, Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 325. Mij alleen uit deze beschrijving bekend. Afrika (Butler). Genus 4. PHILONA Butler. (Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 325). Walker vermeldt in zijne beschrijving van Mypsa, groep 9, Philona, Cat. Lep. Het 2, p. 456, alleen, dat het eindlid der palpen zoo bijzonder kort is en dat de sprieten van het hem alleen begenden wijfje met zeer korte haartjes bezet zijn. Het is waar, dat hij Péhilona slechts als een subgenus beschouwt, maar naar die kenmerken zou ook Bhawana Moore hier behoore, Door de kortheid van het eindlid der palpen wijkt Paslona nog meer van Hypsa af dan Agape, maar de blaasvormige verhevenheid in cel 4a der voorvleugels is aanwezig, en deze beschouw ik als een gewichtiger kenmerk. 4. Inops Butl., ZUustr. of typical specimens, V, p. 42. pl. 87, f, 6. — Walk., Cat. II, p. 457. Cinerascens Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond., 1877, p. 598, pl. 59, f..6. (is varieteit). Cinerascens Moore onderscheidt zich alleen door de witte grond- kleur der achtervleugels, die bij den type okergeel zijn. Beiden heb ik onderzocht en geen ander verschil kunnen vinden. De viltachtige vlek der achtervleugels is bij Znops slechts klein en bleekgeel gekleurd. Deze soort komt, behalve in Indie en op Java, ook op Sumatra en Nias voor (type en varieteit). Genus 5. NEOCHERA Hübner, Pers. De mannelijke sprieten zijn bij Eugenia en Bhawana (de andere soorten bezit ik niet) kort bewimperd en de viltvlek der achter- vleugels is zwart. | 4. Eugenia Cram., IV, p.235, pl. 398 M. — Snell., Tijdschr. o. Ent., XXII (4879), p. 78. De soort varieert. De type heeft zwartblauwe, witgeaderde voor- vleugels en witte achtervleugels met grijs bestoven wortel en zeer breeden, zwarten, wortelwaarts uitgeschulpten rand. Exemplaren uit Birma (Rangoen) hebben lichtgrijze voorvleugels met witte aderen ; de achtervleugels zijn witter, zonder grijze bestuiving aan den wortel en met losse, min of meer zuiver ovale zwarte vlekken op den achterrand, in alle cellen, behalve. in 4a. Bij andere voor- werpen, van Java en Celebes, zijn de voorvleugels donkergrijs en de achtervleugels zooals bij de Birmasche exemplaren, doch de zwarte vlekken zijn tot een wel niet veel breederen (bijna een vierde der vleugelbreedte beslaanden) maar onafgebroken, binnenwaarts AGANAIDEA HBRRIOH SOH&FFER. 121 iets puntig gegolfden rand ineengevloeid (var. Herpa Snell., 1. c.). Een exemplaar van de Philippijnen vormt den overgang op den type. Ik houd het er voor, dat Moore deze subvarieteit beschrijft onder den naam van Heliconides (Proc. Zool. Soc. of Lond., 1878, p. 6). De type en de subvarieteit Heliconides gelijken veel op Bhawana Moore, doch bij deze laatste is het eindlid der palpen korter dan de helft van lid 2 (bij Eugenia bijna zoo lang als lid 2) en ader 3 en 4 der achtervleugels ontspringen bij Bhawana uit éen punt, bij Eugenia gescheiden. Voorts is de kop bij eerstgenoemde soort zwart, wit geteekend, en de halskraag zwart, oranjegeel gerand, terwijl de halskraag bij Zugenia oranjegeel is en de kop op den schedel oranje, op het aangezicht wit. 2. Bhawana Moore, Cat. Zep. E. I. Comp., Il, p. 295, pl. via, f. 4. — Butl., Trans. Ent. Soc. Lond., 1875, p. 328. Ik ken deze soort alleen van Java en Sumatra. 3. Dominia Cram., III, p. 123, pl. 263 A, B. Het eindlid der palpen is bij deze soort even lang als bij Eugenia. Indie (Cramer). 4. Stibostethia Butl., Zrans. Ent. Soc. Lond., 1875, p. 329. Boeroe (Butler). Mij in natura onbekend. 5. Marmorea Butl., Illustr. of typ. spec., V, p. 43, pl. 87 f. 10, 11. — Walk., Caf. 7, p. 1674. Indie (Butler). Schijnt mij toe, slechts eene varieteit van Eugenia te zijn. 4 6. Tortuosa Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond., 1872, p. 570, pl. 33, f. 2. Indie (Moore). Mij, evenals de voorgaande, in natura onbekend, 129 BIUDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE Genus 6. HYPSA Hübner, Vere. Tot dit genus breng ik, met uitzondering van de mij niet in natura bekende Pachyphilona correcta en Petalia plagiata, al de overige soorten der subfamilie; het omvat dus de volgende genera van Butler: Hypsa (met zijne subgenera Damalis en Lucida), Aganats, Anagnia en Aganopis, welke laatste drie alleen afwijken wat de manen betreft. Ik verdeel Hypea in de volgende groepen: I. Mannelijke voorvleugels afwijkend gevormd en met dikke, viltachtige beharing; het gele, zwartgestippelde wortelgedeelte der vrouwelijke tot de helft van den vleugel reikende.....,........... A. (Ayanopis Butl.). II. Mannelijke voorvleugels gewoon gevormd en beschubd; het gele, zwartgestippelde wortelgedeelte der vrouwelijke hoogstens op de voorrandshelft bijna tot de helft der vleugellengte reikende of geheel ontbrekende. A. De voorrandshelft van den scherp be- grensden gelen voorvleugelwortel lan- ger dan de binnenrandshelft. Manne- lijke sprieten sterk gebaard..... B. (Aganais Butl.). B. De gele voorvleugelwortel ontbrekende of aan den voorrand niet verder reikende dan aan den binnenrand, soms zeer onduidelyk begrensd. Mannelijke sprieten gekerfd en be- wimperd. 4. Bovenzijde der vleugels zwart, de voor- vleugels aan den wortel met witte witte dwarslijntjes en met witten de helft........... C. AGANAIDEA HERRICH-SOHÄFFER. 123 2. Voorvieugels bruin met twee ronde witte vlekken............... D. 3. Voorvieugels zwartbruin, de achter- vleugels okergeel.......... E. 4. Voorvieugels grijs, de achtervleugels wit met vaalzwarten rand,....... G. A. (Aganopis Butler). 4. Orbicularia Moore, Cat. of the Lep. of the E. I. Comp., II, p. 296, pl. 7e, f. 5; pl. 13, f. 40, 10a.— Walk., Cat., Il, p. 445. | Subquadrata Herr.-Schaff., Samml. aussereur. Schmett., f. 501, 502 (2). Herrich-Schäffer’s afbeelding van den d schijnt naar een verbleekt voorwerp gemaakt te zijn. Bij versche exemplaren is de voorvleugel- wortel oranjegeel; ook is de staartpluim bruingrijs; de schedel en de halskraag onderaan zijn grijswit, met zwarte stippen, niet geheel geel. Lid 1 en 2 der palpen zijn bij beide sexen te zamen zoo lang als de kop (lid 4 ruim half zoo Jang als lid 2), lid 3 is iets korter dan 2 en dunner. Hunne kleur is zwart, op zijde aan den voorrand van lid 2 witgrijs. Indie. Mijne exemplaren (3, 9) zijn van Birma (Rangoen). Ik heb ze te danken aan de welwillendheid van het Genootschap Natura Artis Magistra te Amsterdam, in welks collectie zich nog eenige paren bevinden. 2. Subfascia Walk., Cat. Lep. Brit. Mus., Il, p. 446. — PI. 4, fig. 1 en da (8). Van deze soort bestaat, voor zoover mij bekend, nog geene afbeelding en zij is alleen uit de beschrijving van Walker bekend. Deze is oppervlakkig en past, zooveel het 9 betreft, even goed op Orbicularia 2. De man heeft een geheel anderen vleugelvorm dan Orbicularia 3, de voorvleugels, hoewel nog vrij zonderling, wijken minder van den gewonen vorm af, alleen is de binnenrand sterk verbreed en de staarthoek zeer afgerond. Tot ruim drie vierden zijn zij met eene dikke, viltachtige behandelt, die aan den wortel korter en vuil oranjegeel is, echter zonder scherp afscheiding tegen het overige okerkleurig leembruine, aan den voorrand bruingrijs gekleurde deel. Dit gedeelte is franjewaarts afgerond en ook weder niet zeer scherp begrensd tegen het muisgrauwe, wit geaderde, gewoon beschubde achterrandsvierde. Zoo ver de oranjegele wortel strekt, is de voorrand van den vleugel in cel 12 gewoon beschubd, afwisselend vaalzwart en wit, dan wordt ook de voorrandsbeschubbing viltachtig tot daar waar de wilte aderen beginnen. Aan den wortel der middencel ziet men eene zwarte stip. Achtervleugels met een ovale viltachtig dik beschubde plek, die zich van ader 3 tot ader 6 over het wortelderde der aderen 4 en 5 uitstrekt, de dwarsader bedekt en in de middencel tegen een zwart vlekje stuit. Het achterrandsderde van den vleugel is muisgrauw, wit geaderd, wortelwaarts niet scherp begrensd tegen een iets glanzig vuil grijsgele plek, die tot ader 2 reikt. Van daar tot den binnenrand is de vleugel hoog okergeel, tegen het grijs duidelijk begrensd, gewoon beschubd. Franje grijswit. Op de onderzijde zijn de voorvleugels langs den achterrand, ogver even ver als boven, grijs met witte aderen, het overige vuil grijsgeel met dik beschubden, bruingrijzen, benedenwaartschen omslag aan den voorrand. Achtervleugels tot twee derden hoog okergeel, het overige grijs, wit geaderd. De plaats, waar zich op de bovenzijde de dikke beschubbing bevindt, is op de onderzijde verheven. De middencellen zijn allen zeer klein en niet langer dan een vierde van den vleugel; cel 8 Der achtervleugels door eene buitenwaartsche buiging van den voorrand in het midden dubbel zoo breed als cel 7. AGANIDEA HÉRICH-SCHÉFFEE. 125: Achterlijf op den rug okergeel met flauwe zwarte stippen, de buik vuilwit met twee rijen groote, vaalzwarte vlekken. Schildjährt werden. Thorax okergeel met twee zwarte stippen. Kop grijswit gestreept. Sprieten afwijkend gevormd, iets korter dan de helft der voor-vieugels, tot over de helft kort bewimperd, dan verbreed, platgedrukt, kort en dik behaard; tegen de punt worden zij weder spits. Palpen als bij Orbicularia, met duidelijker grijswit streepje. Pooten vaalzwart met witte stippen. Het wijfje is niet zulk een abnormaal dier; de vleugelvorm, het �nderstelsel en de sprieten vertoonen geene afwijkingen en de vlinder gelijkt zelfs zoo zeer op het 9 van Orbicularia, dat men scherp moet toezien om de verschilpunten te ontdekken. Ik vind die in den vorm van het oranjegele wortelgedeelte der voorvleugels, dat bij Subfascia onder ader 3 sterk naar binnen treedt, zoodat de blaasvormige verhevenheid in cel 14 juist op den rand van het. Oranjegeel komt te liggen in plaats van ver daar binnen. Ook is die verhevenheid niet wit, zooals bij Orbicularia, waar de rand van het wortelveld onder ader 3 ongeveer recht op den binnenrand anloopt. Op de achtervleugels is de grize rand op ader 2 en 3 wortelwaarts verbreed, bij Orbicularia niet. Palpen als bij den ¢ gevormd. Ook van deze soort zijn mijne exemplaren van Rangoen in Birma afkomstig. De verzameling van het genootschap Natura Artis Magistra te Amsterdam, van welke ik ze ontving, bezit er verscheidene. icus Fabr., Ent. Syst., III, 2, p. 27. — Moore, Zep. of Ceylon, Afl. VI (4882), p. 53, pl. 100, f. 2. Alciphron Cram., UI, p. 124, pl. 262, f. A, B (niet II, p. 58, pl. 133, f. E). Cramer’s afectelding wordt door Butler niet aangehald. Z) stelt 126 BIUDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE eichter stellig de Ficus van Fabricius voor. Naar de mannelijke sprieten moet deze soort hier geplaatst worden. Indie (Fabricius, enz.); Ceylon (Moore). 4. Aphidas Hopff., Monatsberichte der Akademie der Wissenschaften zu Berlin, 1857, p. 442. — Id., in Peters’ Reise in Mosambique, Insecten, p. 432, pl. 28, f. 8. Subretracta Walk., Cat., VII, p. 1676 (sec. Butler). Volgens Butler, Trans. Ent. Soc. Lond., 1875, p. 226, is de verwend beschreven Subretra van Walker dezelfde als Aphidas Hopf. Dit is door de origineelen beteiligen uit te maken dan naar de beschrijving, daarom geef ik aan Hopffer’s naam de voorkeur. Mozambique (Hopffer); Natal (Butler). 5. Undulifera Walk., Cat., VII, p. 1676. — Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 326. — Pl. 1, fig. 2 en 2a (8). Ook deze soort was tot dusver alleen uit Walker’s beschrijving beend. Hyg geeft echter geen vaderland op. Ik ontving een’ gaven d uit Benguela, door den heer A. Greshoff gezonden, waarnaar bijgaande afbeelding gemaakt is. De tot drie vierden gebaarde, verder draadvormige sprieten zijn zwart, op den rug van de schaft met grijswitte schubben. Lid 4 en 2 der palpen zijn te zamen zoo lang als de kop, okergeel, bovenaan zwart; lid 3 is iets langer dan 2, zwart. Kop, thorax en achterlijf zijn okergeel, met eene zwarte stip op iederen schouder deksel, drie fijnere op den a chterlijfsrug, twee rijen iets grootere op den buik. De gele wortel der voorvleugels is hier en daar bleeker, zwart gestippeld, het overige dier vleugels bruingrijs met fijne witte aderen. Achtervleugels wit, geel getint, met een vaalzwarten achterrand, die bovenan wit bestoven is, naar den staarthoek versmalt, opader 2 eenen tand tegen den wortel heeft en achter dien tand met een wit vlekje is geteekend. Op de onderzijde is de wortelhelft der voorvleugels wit met een swarte langsstreep en twee zwarte vlekjes. AGANAIDSA HERRICH-SCHÄFFER. 127 Misschien is deze Undulifera, welke ook (zie Butler), evenals Inops, met okergele achtervleugels voorkomt, slechts eene varieteit der voorgaande soort. Ik kan dit niet beslissen. 6. Borbonica Boisd., Faune de Madagascar, Bourbon et Maurice, Lépid., p. 96, pl. 15, f. 4 (8). — Herr.-Schäff., Sammi. aussereur. Schm., f. 120. — Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 4875, p. 326. Ambusta Mabille, Compt.-Rend. des Séances de la Soc. Ent. Belge, 1881, p. 55. Van deze soort is het 9 niet met zekerheid bekend, want Borbonica 9 Herr.-Sch. houd ik met Butler voor Insularis en dus voor eene andere soort. Herrich-Schäffer’s afbeelding wijkt iets van die van Boisduval af, de laatste is levendiger gekleurd en het gele wortelveld der voor-vleugels onderaan niet puntig langs den binnenrand verlengd, zooals bij Herrich-Schäffer, maar recht afgesneden. Ook vertoont het achterlijf bij den laatgenoemden aan beide zijden eene rij zwarte stippen, die bij Boisduval ontbreken en waarvan hij ook in de beschrijving geen gewag maakt. Butler citeert hier ten onrechte eene Jodamia Herr.-Schäff., fig. 120. Het is. fig. 119, welke dien naam draagt. Bourbon, Mauritius (Boisduval); Kaap de Goede Hoop (Butler). C. Versicolor Fabr., Hut. Syst., III, 2, p. 49, n°. 134 Don., Ins. of New Holland, pl. 39, £ 3. — Boisd., Voy. de V Astrolabe, I, Lépid., p. 252. — Butl., Ann. and Mag. of Nat. Hist., 5. Ser., IX (4882), p. 159, Eusemioides Feld., Novara, II, 2, pl. 106, f. 1. Eusemioides Feld., verschilt door witte langsaderen der voorvleugels en eene witte voorrandsvlek der achtervleugels, doch reeds Fabricius merkt aan, dat deze soort varieert. Nieuw-Guinea en Nieuw-Holland (Fabr., enz.). — Salawatti (Leidsch Museum). 8. Javana Cram., III, p. 146, pl. 274, f. C. De heer Piepers zond in 1879 een exemplar van Java, dat in alle opzichten zeer goed met Cramer’s afbeelding overreenstemt. Java; Moulmein (Butler). 9. Celebensis Hopff., Stett. Ent. Zeit., 1874, p. 43. — Snell., Tijdschr. v. Ent., XXII (1879), p. 79. — Pl. 4, fig. 3 en 3a. Deze soort, welke Butler niet vermeldt, is door Hopffer goed beschreven; alleen will ik hier nog opmerken, dat de achterlifsrug, die bij Javana zwart met geel puntvierde is, zich bij Celebensis geel vertoont met zwartbruine dwarsbanden, welke van den worten af in breedte verminderen en den laatsten ring vrijlaten. De tweeder rondel lichte viekken der voorvleugels zijn verder bij Javana wit, bij Celebensis bleekgeel, en de palpen, wier eerste lid bij beide soorten geel is met eene zwarte stip, zijn op het tweede lid bij Javana geel, bovenaan zwart, bij Celebensis geel met zwarte zijde-streep. Het eindlid is bij beiden zwart. Mij alleen van Celebes bekend. Op het Leidsch Meseum ook van Gorontalo (Noord-Gelebes). Australis Boisd., Voy. del’ Astrol., Lépid., p. 252, pl. 5, f. 3. Deze soort, bij welke de voorvleugels grauwbruin zijn met gelen, zwart gestippelden worten en twee ronde, geelwitte middenviekken, heeft gele achtervleugels met grauwbruinen achterrand, dus juist Andersom dan bij de Twelve volumes, Nieuw-Guinea (Boisduval); Amboina (mijne collectie). KE. 44. Strigosa Boisd., Voy. de l’Astrol., Lépid., p. 250, n°. 9, Deze soort ken ik niet in natura. Zij wordt door Boisduval aldus beschreven: « Ailes supérieures d’un brun noirâtre, avec la base jaune, ponctuée de noir et les nervures lavées de blanc; les infé- rieures entièrement jaunes; corselet jaurie; abddmen jaune, ponctué de noir; dessous des quatre sans points », AGANAIDEA HERRICH-SCHÉFFRR. 129 Ik merk hier op, dat Boisduval’s uitdrukking « brun-noirâtre » blÿkbaar te vaag is, want de grondkleur der voorvieugels wordt bij Caricae, Dama en Australis ook al zoo genoemd, terwijl ik die bij de eerste leemkleurig, bij de tweede bruingrijs, bij de derde donkerbruin zou heeten. Misschien is Strigosa de type der soort, waarvan Zyens eene varieteit is en eerstgenoemde dus de oudste naam. Ook Butler teekent aan (Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 322), bij Strigosa: « Evidently allied to the preceeding species ». ‘Deze «species» is Significans Walk., die dezelfde schijnt te zijn als Orbona Snell. v. Voll. Alleen van Nieuw-Guinea vermeld. 12. Agarista nov. spec. — PI. 1, fig. 4. Een goede man van 54 mm. vlucht. Deze eenigszins aan eene Agarista herinnerende, maar naar alle kenmerken tot Hypsa behoorende vlinder heeft palpen, wier eindlid een’ zweem korter is dan lid 2, dat de lengte heeft van de doorsnede der oogen. Zij zijn geheel dof donker turfbruin, evenals de kort bewimperde sprieten en de thorax. De voorvleugels hebben mede een zeer donkerbruine kleur, doch deze vertoont, vooral tegen den wortel, een’ flauwen paarsblauwen weerschijn. Overigens is de wortel eenkleurig met het overige en aldaar aan den voorrand met een wit vlekje geteekend, waaronder men een klein wit half maantje. Van de achtervleugels is het tot wee vijfden reikende wortel- en binnenrandsgedeelte okergeel, buitenwaarts afgerond, het overige grauwbruin. Franje als de aangrenzende vleugel. Onderzijde der voorvleugels grauwbruin met eenen naar onderen verbreede groote witte middenvlek. Die der achtervleugels als boven, maar ook de voorrand tot halfweg de middenschein, juist op den voorrandshoek van het geel, een wit viekje. Achterlijf op den rug okergeel, de achterrand der vijf laatste ringen donkergrijs, de staartpluim bruingrijs, de buik lichter. Aneiteum, Nieuwe Hebriden (Ribbe). In mijne collectie, De soorten dezer afdeeling kunnen nog in twee groepen worden verdeeld : 4. Voorvleugels leemkleurig of grauwgeel met lichtere aderen en helderder (okergelen) zwarte gestippelden wortel. Achtervleugels helderder, okerkleurig geel met zwarte viekken......... cs... 1. 2. Voor en achtervleugels okergeel, eveneens getint, athans op het aderbeloop der eersten, de zwart- gestippelde wortel zelden iets helderder; de achtervleugels zonder zwarte viekken.......... 2. 1. 