De Vereenigde Staten van Noord-Amerika
Bij de onmogelijkheid, al deze inrigtingen naauw- keurig te schetsen, zij het vergund, slechts over eenige iets naders mede te’ deelen. In 1829 werd -een godgeleerd seminarium, het Lane-college, ge- sticht, waarbij drie gewone professoren en eenen bibliothecaris aangesteld zijn. De heer Lane gaf daartoe 4000 dollars, de heer White met eenige anderen 15,000 dollars, de heer Tappan in twee maal 40,000 dollars! Ofschoon Presbyterianen de inrigting besturen, worden studenten van alle be- lijdenissen op de billijkst mogelijke voorwaarden in het nieuwe schoone gebouw. opgenomen en_ ver- pleegd. Het onderrigt wordt geheel kosteloos ver- strekt, en de leertijd duurt drie jaren, elk van half September tot half Junij. De voortreffelijke , meest godgeleerde bibliotheek telt 10,000 bockdeelen, en professor Stowe werd naar Europa gezonden, om als kenner. groote aankoopen te bewerkstelligen. Tot de inrigting behoort een groot stuk vruchtbaar land, ’twelk de studenten zelven bearbeiden. Hier-. toe, even als tot andere voordeelgevende bezighe- den, besteden zij dagelijks drie uren, en verdienen DE STAAT OHIO. 41741 daardoor tot 150 dollars, of de geheele jaarlijksche behoefte voor hunne uitgaven. De grondslag van ’t Woodward-college was een groot. geschenk in land van den heer Woodward. Het telt gemiddeld 160 leerlingen, van welke 80 geheel kosteloos worden onderwezen. Zeven leer- aars onderwijzen, van 9 tot 12 en van 1 tot 4 uur, in al de gewone onderwerpen. Zoo woonde ik zelf twee voordragten bij over klootsche drie- hoeksmeting en over koning Oedipus van Sopho- kles, op eene plaats waar nog vddr 50 jaren de wolven huilden. Elk staatkundig of godsdienstig ijveren is in deze opvoeding-inrigting streng ver- boden. | ? Door vrijwillige bijdragen werd eene sterrenwacht gesticht, en eene Duitsche teleskoop voor 15,500 Thaler gekocht. Er werden twee zaakkundigen naar Duitschland gezonden, ter nasporing van ’t schoolwezen enz. | De handwerkslieden, en ook de jonge kooplieden, hebben door vrijwillige bijdragen schoone boekver- zamelingen gesticht, en in de eerstgemelde inrigting houdt men doelmatige voorlezingen. Uit de biblio- theek .der handwerkslieden en leerlingen, welke reeds in 1841 meer dan 2000 goedgekozene wer- ken bevatten, worden hun wekelijks omstreeks 400 boekdeelen kosteloos geleend. De deelnemers en bijdragenden kiezen jaarlijks eenige directeuren, en deze benoemen den bibliothecaris, die uit de stede- lijke kas 100 dollars trekt. Over den tijd voor hoe lang een boek ter leen wordt verstrekt, hoe een verloren vergoed wordt en dergelijken, zijn de noodige bepalingen vastgesteld. Deze inrigting (even als de elders geroemde districts-bibliotheken) werkt 472 . DE STAAT OHIO. hoogst gunstig ter uitbreiding van nuttige kundig- iedas en veredeling van zeden. zs Even logwaardip. is het, dat in vele scholen de Duitsche knapen ‘Bngelsch en de Engelsche ook Duitsch leeren, waardoor zij twee talen en twee zoo rijke literaturen meester worden. Ik ben in ’t aloemeen van gevoelen, dat de vermenging der En- gelsche en Duitsche bevolking (alleen in Cincinnati zijn 50,000 Duitschers) overal in de Vereenigde Staten de verblijdendste vruchten draagt. Elk der naauw verwante bevriende stammen verschaft den anderen, wat deze mist, en matigt dat waarvan hij te veel heeft. Zoo treedt de lofwaardige, nieuw opgerigte Duitsche lees- en beschavings-Vereeniging de Engelsche beschaving volstrekt niet vijandelijk in den weg, maar zorgt slechts dat de vaderlandsche schat niet verloren ga, of men het gebruik er van verleere. Elke van beide biedt der andere het hare tot verdubbeling van den rijkdom. Natuur en vernuft zijn in de westelijke Staten van Noord-Amerika op eene zeldzame, ja eenige wijze vereenigd, en Ohio staat. weder aan ’t hoofd der schitterende rij! Hare bestemming is de groote maatschappelijke vraagstukken en geschilpunten der bondsstaten onbevangen te onderzoeken, onpartijdig te bemiddelen, en daardoor te leiden en te beheer- schen: Men kan twijfelen of het grootsche repu- blicanismus van het. zuiden niet door de slavernij bezoedeld moet worden; of niet in ’t oosten nevens de hooger beschaafden een gevaarlijk stads-gemeen (tribus urbanae) zoude kunnen opgroeijen; in Ohio echter. zien wij slechts jeugd, levenskracht, bloei, gezondheid, vooruitgang en -uitzigten naar alle zij- den. Bij zulke verschijnselen zou het nil admirari, Gi Pp DE STAAT OHIO. 17 het niet-bewonderen, slechts een teeken van nijd, of van gevoelloosheid zijn (*)! () Met eene dame had ik het volgend gesprek: Heeft geene Amerikaansche schoone uw hart getroffen? — Ouderdom is geen schild tegen dwaasheid; ik ben smoorlijk verliefd ge- worden. — Mag ik vragen, wie de gelukkige is? — Haar grootvader werd den 19 April 1781 geboren, hare moeder was eene Duitsche. In gansch Amerika zijn geene 30, ja naauwe- lijks drie dames van zulke schoonheid, deugd, wijsheid en rijk- dom. — Maar gij zijt toch gehuwd, wat zal uwe vrouw zeg- gen? — Zij is aan zulke liefde-avonturen gewoon, en zal er vrede mede hebben. — Hebt gij de dame uwe genegenheid reeds geopenbaard? — Voorzeker, en zij heeft mij duidelijk te kennen gegeven, dat zij mij hare genegenheid niet zoude ont- houden, zoodra ik het waag, mijne liefde en bewondering open- lijk te toonen. — Maar wie is dan toch deze acldzame dame? — Het is de republick Ohio! EDS ‘° 3 x 6 Buitenlandsche betreckkingen. V oordat wij de inwendige, inzonderheid de staatsregtelijke, betrekkingen der Vereenigde Staten nogmaals in *t algemeen trachten zamen te vatten, en derzelver werkingen en laatste gevolgen aan te toonen, is het noodzakelijk ook op de buitenland- sche betrekkingen den blik te vestigen. Zonder twijfel doen zij zich eenvoudiger, en alzoo geluk- kiger voor, dan die van bijna alle Europesche rij- ken. Vooreerst is *t eene, sedert Washington en Jefferson bepaalde en streng nagekomen grondstel- ling der Vereenigde Staten, zich niet het minst te bemoeijen met de doolhoven der Europesche diplo- matie, noch zich te mengen in de onheilen der Europesche oorlogen; op geenerhande wijze eenige grondstellingen van staatsregt of regeringsvorm te schenden, geene gebeurtenissen uit te lokken of te onderdrukken, noch op ’*t Molochs-altaar van ijde- len krijgsroem te offeren. Met de landmogendheden van Europa kunnen dus de Vereenigde Staten in geene ernstige of gevaarlijke oneenigheden geraken; terwijl die daarentegen onvermijdelijk zouden zijn, zoodra de Kuropesche zeemogendheden in oorlog geraakten en vroegere grondstellingen, die allen on- zijdigen handel verstoren, wilden doen gelden. BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. ATS Wanneer van den anderen kant de onzijdigen gedurende den oorlogstijd allen handel onder hunne vlag ongestoord en ondoorzocht bleven drijven, zoo ware den krijevoerenden een voornaam middel af- gesneden om hunne vijanden te schaden en tot vrede te dwingen. Inzonderheid verliest de magtiger zeemogendheid hierdoor bijna al de voordeelen zij- ner overmagt, terwijl de minder magtige in zijn belang de vrijheid der zee beweert en aanbeveelt. De hiertoe betrekkelijke twistvragen zijn dus gedu- rende eenen oorlog ter zee van ’t hoogste gewigt, maar verliezen bij ’t sluiten van den vrede alle be- lang, en werden derhalve bij den vrede van Gent (24 December 1814) in ’t geheel niet beslist. In geval van een nieuwen Europeschen zeeoorlog, zul- len de krijgvoerende mogendheden (mag men hopen) hunne dwingelandij ter zee niet als ten tijde der Fransche revolutie hernieuwen. Mogt dit echter geschieden, zoo zouden de Vereeni¢de Staten, die in den handel zoo magtig zijn geworden, niet goed- willig tot eenen zelfmoord, door embargo, noch tot afbreking van den handel met beide partijen kun- nen besluiten, maar zich tegen die parti} wenden welke zelfs het billijkke weigert. Er bestaat thans echter meer dan ooit hoop, dat het gewigt van Noord-Amerika van onregtvaardigheden zal. doen terugschrikken, en voor de Vereenigde Staten den vrede doen voortduren; terwijl de Europesche mo- gendheden naar voorvaderlijke wijze zich te gronde rigten en daarin hunnen voornaamsten roem stellen! Onderzoeken wij thans é6f en welk gevaar de Ver- eenigde Staten van hunne naburen te lande bedreigt. Wat vooreerst de IJndianen betreft, die thans in naauwer vereeniging aan gene zijde van den Missi- sippi wonen en gewis in beschaving zullen toene- 176 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. men, — men zou kunnen beweren, dat zij juist daardoor voor de Vereenigde Staten gevaar- likker kunnen worden dan vroeger. | Hiertegen kan men inbrengen dat de meerdere beschaving de In- dianen tot vreedzamer inborst zal brengen, en hen van de dwaasheid zal afhouden de wapenen tegen _de Vereenigde Staten op te vatten. Mogten zij zich echter hiertoe, welligt van buiten aangehitst, laten verleiden, zoo zou men hen thans gemakkelijker en spoediger overwinnen dan yroeger, toen zij meer verspreid woonden en naauwelijks op te sporen waren. Wenden wij ons nu tot den nieuwen vrijstaat van Teas, dan treffen wij daaromtrent de strijdigste oordeelvellingen aan. Inzonderheid beweren des- zelfs luide beschuldigers in Amerika en Europa, dat die is ontstaan door verfoeijelijken opstand, be- woond door allerlei nietswaardig gespuis, en bezoe- — deld met den vloek der slavernij. Wat zegt de geschiedenis? De Spanjaarden grondden hunne aan- spraken op de ontdekking van eenige punten van ’t groote onbekende land, maar deden sedert eeu- wen niets wezentlijks om het te leeren kennen en te cultiveren; en eerst in den jongsten tijd trad de regering in onderhandeling met lieden die uit de Vereenigde Staten wilden overhuizen. Dergelijke plannen werden door Mexico’s afval van ’t moeder- land afgebroken, en Texas verklaarde zich bereid, als een afzonderlijke staat in de nieuwe Mexicaan- sche: bondsrepubliek te treden. Deze voorwaarde werd aanvankelijk aangenomen, maar daarna ver- broken, en in de plaats eener ware bondsregeling trad bij afwisseling soldaten- of priester- dwinge- landij of woeste regeringloosheid. Zulke tijden van verwarring namen volstrekt onwaardige personen te baat om Texas binnen te sluipen; het zou echter ’ BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN: 477 de grootste onregtvaardigheid zijn, alle imwoners van ‘Texas als zoodanig aan te merken, of te be- weren dat Mexico’s afval van Spanje roemrijk , maar die van Texas doemwaardig ware. Len land, naar men zegt, driemaal zoo groot als Groot-Brit- tannie en Jerland, in waarheid onbeheerd, (res nul- lius) zou geen regt op een eigen bestaan hebben en ten eeuwigen dage veroordeeld zijn een speelbal der Mexikanen of liever hunner krijgstyrannen te blijven? »De onafhankelijkheid (zegt een naauw- keurig onderrigt man) veroorzaakte in Mexico eene vrijheidskoorts, ten gevolge waarvan het volk zijne vrijheid zocht in’ de allerongebondenste teugelloos- heid , zijne oppermagt in verachting van wet en ze- den, en straffeloosheid van misdaden; waar ieder- een meende het regt te hebben om te doen en te laten wat hem lustte, en om zijne meening niet alleen uit te spreken maar ook met geweld door te drijven.” Wel. heeft Mexico vele openbare in- stellingen van Noord-Amerika en een volgens den letter. daarmede overeenkomstig staatsregt aangeno- men, maar door den overwegenden invloed van de geestelijkheid of het leger wordt het niet in wer~ king gebragt; buitendien ontbreekt het aan regt- streeksche verkiezing der afgevaardigden, aan open- like regtspleging door gezworenen, terwijl van wettelijke godsdienstige verdraagzaamheid volstrekt geene sprake is. IF: 12 178 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. Anna bij St. Jacinto, namen hem gevangen, ver- strooiden zijn geheele leger en maakten allen krijgs- yoorraad buit. Hiermede was de onafhankelijkheid van Texas beslist. Het werd door Jackson, op den laatsten dag van zijn presidentschap erkend, en de Europesche mogendheden volgden dit voor- beeld. Die overwinnaars van St. Jacinto waren geen ge- spuis, dat bij toeval eens krijgsmoed toont; het waren mannen, die de waarde van burgerlijke orde en openbaar regt erkenden, en een wezenlijken staat trachtten te grondvesten. In hunne onafhankelijk- verklaring van 2 Maart 1856 klagen zij, en met regt, dat de bondsstaat van Mexico in eene krijgs- ‘dwingelandij ontaard is, slechts soldaten-heerschappij gekweekt en gepleegd wordt, vrije godsdienstoefe- ning is verboden, eene ontwapening voorgeschre- ven, en geéischt dat zij zich bereidvaardig in de Mexicaansche regeringloosheid zouden storten. Den 47 Maart 1856 gaf de Staat zich eene nieuwe, naar de Amerikaansche leest geschoeide, grondwet. De President wordt voor drie jaren verkozen, maar is dan, voor de naastvolgende drie jaren niet weder verkiesbaar. Vertegenwoordigers of representanten zullen er (totdat de bevolking meer dan 100,000 be- draagt) niet minder dan 24 en niet meer dan 40 zijn; zij worden jaarlijks verkozen. Stemgeregtigde is ieder vrije, die 24 jaren oud en sedert 6 maanden gevestigd is. Het getal der, op dezelfde wijze. voor drie jaren verkozen senatoren, bedraagt ‘/, tot ‘/, van dat der vertegenwoordigers. Geestelijken bekomen geen aandeel in wetgeving en bestuur. Ieder vrije huis- vader heeft. wettige aanspraak op eene league land, ieder afzonderlijk persoon op ‘/, league. Het bezit yan slayen is geoorloofd, maar derzelver inyoer uit BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. 4179 Afrika niet. Zonder goedkeuring der eigenaars mag het Congres de slaven niet vrij laten, en de eige- naars niet zonder toestemming van het Congres; tenzij de vrijgelatenen het land verlaten. Zonder goedkeuring van ’t Congres worden in ’t algemeen geene negers of kleurlingen in Texas geduld. De slavernij werd behouden, omdat de meeste kolonis- ten slaven bezaten, en de slavenhoudende Staten van ’*t Noord-Amerikaansch Verbond den nieuwen vrijstaat beschermden, terwijl de noordelijke slaven- vrije Staten zich daartegen verklaarden, en einde- lijk omdat er een ongemeen gebrek aan menschen en kapitaal bestond. - Deze schaduwzijde buiten aanmerking gelaten, zijn in de grondwet der jeugdige republiek van Texas reeds alle groote grondstellingen der Noord- Amerikaansche vrijheid opgenomen, welke men in *t oude Europa meestal afweert of althans niet in werking brengt, als: dat alle magt van *t volk uit- gaat, onvoorwaardelijke vrijheid van drukpers en godsdienst, geene huiszoeking zonder de gewigtigste redenen, regtspleging door gezworenen, regt van wapenen, algemeene landweer, geene monopolién noch privilegién, geen regt van eerstgeboorte enz. Voor scholen en universiteiten werd eene genoeg- zame hoeveelheid land aangewezen. Bijbel- en ma- tigheid-genootschappen, alsmede zondagsscholen, zijn in werking, insgelijks zijn er wetten uitgevaardigd tegen spel en dronkenschap. ' In weerwil der even algemeene als onbepaalde en onbewezene beschuldiging van de onzedelijkheid zijner bewoners, heeft Texas sedert de onafhanke- ljk-verklaring verbazende vorderingen gemaakt, en zich vyrijgehouden van de dwingelandij en regering- loosheid van Mexico, waaraan halve theoretici en 12* 180 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. benijders het wilden vastketenen. Zeer natuurlijk. ontstond echter bij velen de overtuiging, dat eene verbinding van Texas met de Vereenigde Staten, voor vrede, magt, rijkdom, ontwikkeling en rects- betrekkingen, gelijkelijk voordeelig zijn zoude. Zulk eene vereeniging werd echter op aandrijven der noordelijke helft van den bondsstaat afgewezen , deels omdat men (in tegenspraak met de eigene geschiedenis van Noord-Amerika) den Texianen het regt op een onafhankelijk bestaan niet wilde toe- kennen, deels wijl de hier heerschende slavernij — eene hinderpaal was, en men het aantal slaven- houdende Staten van ’t groot Verbond, het aantal verdedigers van vrijen handel zonder beschermende recten, niet wilde vermeerderen. Deze afwijzing werd natuurlijk in Texas euvel opgenomen, en gaf aanleiding tot de overweging: of het inderdaad niet raadzamer ware, dat de jeugdige, (zeker allengs tot groote magt aanwassende) vrijstaat zich volstrekt onaf hankelijk ontwikkelde? Jedere verbindtenis be- perkt en hindert; terwijl het doel moet zijn den handel geheel vrij te houden, de misslagen der Vereenigde Staten te vermijden, en nog volkome- ner burgerlijke instellingen te grondvesten. | In weerwil van alle hindernissen en tegenrede- nen, werd echter in *t jaar 1844 een formeel verdrag tusschen de Vereenigde Staten en Texas, over deszelfs opneming in ’t groote Verbond, gesloten en door den President Tyler aan den Senaat ter bekrachtiging voorgelegd. Hierover ontstonden, zoo wel in als buiten den Senaat, levendige en belang- rijke beraadslagingen, weshalve ik de meeningen en gronden van beide partijen zoo kort mogelijk dien bloot te leggen. De tegenstanders der aansluiting zeiden: de president Tyler heeft de gcheele zaak BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. 181 ~slechts ondernomen, om yoor de volgende presidents- verkiezing eene partij te vormen; hij heeft ze ge- voerd op eene wijze, welke met de grondwettige yormen in strijd is. Want in plaats van met een yoltooid verdrag voor den dag te komen, en zoo- wel het Congres als ’t volk te overrompelen, had hij door eene boodschap overwegingen en voorstel- len moeten uitlokken, hij had het volk tijd en ge- legenheid moeten verschaffen over het nieuwe hoogst- belangrijke onderwerp een rijp oordeel te vellen. Op deze wijze zou dadelijk gebleken zijn, dat volgens de bondsacte geene magt, geene overheid beslissen kan of een vreemde Staat al dan niet in 't Ver- bond zal worden opgenomen. Gesteld echter, dat zoodanig regt van beslissing ’t Congres toekomt , dan moest het om tallooze redenen de aansluiting weigeren. nen tegenwoordigen omvang, in ’t geheel geene behoefte aan afrondingen, noch uit een krijgs- noch uit een handels-oogpunt. Het is veel natuurlijker, vreedzamer en voordeeliger, dat Texas in ’t zuiden, even als Kanada in “t noorden, onafhankelijk blijft. De bewering dat Texas dan eene Engelsche kolonie zal worden, is ongegrond, en de sluikhandel (zoo die bestaat) hier veel minder. uitgebreid en gevaar- -lijk «dan aan de Kanadasche grenzen. Even zoo weinig gewigot heeft de vrome reden, dat men Ame- rikaansche broeders en landslieden die naar Texas verhuisden, voleens hunne bede weder in ’t groote verbonds-gezin mogt opnemen. Die bede is slechts uit nood, wijl de Texianen door schulden worden gedrukt, en eenige weinige baatzuchtigen gaarne goedkoop zouden willen inkoopen en duur weder verkoopen. Ook verdienen zij geene ondersteuning noch deelneming, die vrijwillig hun vrije vaderland verlieten, zich eerst onder Mexicaansche dwinge-. landij begaven en toen eenen slavenstaat stichtten: die afvalligen jegens vaderland en godsdienst! Waren echter ook alle voorhandene redenen en — hindernissen uit den weg geruimd, zoo blijft er nog een onoverkomelijk bezwaar over. Nimmer kunnen de slavenvrije Staten toegeven, dat een nieuwe slavenstaat in.’t Verbond trede, hierdoor het doem- waardige kwaad zich uitbreide, het bestaan van ’t Verbond op nieuw in gevaar gebragt, en het in allen gevalle reeds bedreigde evenwigt zijner.deelen verbroken worde.~. Hierop antwoordden de voorstanders der aanslui- ting van Texas: De president Tyler had slechts gedaan, wat hij naar zijn beste gevoelen en ge- weten voor het regte hield; ja deze pligtsbetrachting heeft meer het aantal en den ijver zijner tegenstre- BUITENLANDSGHE BETREKKINGEN. . 485 vers dan die zijner vrienden verhoogd. Even zoo min is het Congres en “t volk door het ontwerp van verdrag onbehoorlijk overrompeld geworden, daar de hoofdzaak reeds sinds jaren veelzijdig besproken werd, en aan verdere overwegingen niets in den weg staat. Heeft voorts de bondsregering regt tot oorlog, vrede, verovering, dan heeft zij gewis zoo veel te meer het regt tot vreedzame aanwinst; of in . geval de bondsacte hierin volstrekt niet voorzien heeft, dan moeten ongetwijfeld nieuwe bepalingen - deswege vastgesteld worden. Bovendien is ’t eene hevige tegenstrijdigheid, dat men den aankoop van Louisiana ten hoogste goedkeurde, terwijl men de aansluiting van Texas veroordeelt; ofschoon ddr, de inwoners niet eens om hunne toestemming gevraagd werden, terwijl zij hier zonder dwang volgens ge- gronde overtuiging bijvallen. Dat Mexico, in weer- wil zijner onmagt, bij zijne tegenspraak volhardt, is eene dwaasheid die andere staten niet weerhouden heeft, de onafhankelijkheid van Texas te erkennen; en hieruit volgt noodwendig dat Texas over zijn tegenwoordig en toekomstig bestaan mag beschik- ken, zonder. Mexico te raadplegen. De Spanjaar- den wachtten 70 jaren, voordat zij den vrijstaat der Vereenigde Nederlanden erkenden, en de Paus heeft nimmer zijne toestemming tot den Westfaal- schen vrede gegeven; kon echter dergelijke eigen- zinnigheid den loop der wereldgebeurtenissen strem- men? Ieder, wiens blik niet is beneveld door partij- meeningen, moet inzien, dat de aanwinst van Texas, zoo uit krijgs- als vreedzame inzigten van ’t grootste nut is; maar het ontstaan van een onafhankelijken, door afwijzing gekrenkten, door Engeland begeerden staat, daarentegen voor onzen Bond zeer gevaarlijk zou zijn. Het grootste voorregt van dezen onzen 184 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. Bond bestaat hierin dat hij (oorlog en twist védér- komende) regtsbetrekkingen en . regtsbeslissingen meer en meer kan uitbreiden zonder inbreuk op persoonlijke of staatkundige ontwikkeling. De Texi- anen willen geenszins (gelijk eenige dwazen bewe- ren) hun staatkundig bestaan laf en verraderlijk op- offeren; maar in eene groote, waardige, heilzame regtsgemeenschap treden; even als eens op min of meer gelijke wijze Achaja, Zwitserland, Duitsch- — - land, de Nederlanden, Engeland en Schotland enz. — Door de opneming van Louisiana werd het grondgebied van ’t Verbond verdubbeld, thans zou er slechts omstreeks een zevende deel bijkomen. Ja, de afzonderlijke deelen. zijn door wegen, ka- nalen, spoorwegen en stoombooten, in onze dagen nader bij elkander dan immer te voren; en door- dien uit 15 Staten 50 geworden zijn, is orde, vei- ligheid. en magt in geene deele verminderd. Slechts dan zoude de bezorgdheid, alsof het Amerikaansch Verbond te groot wierde, van eenig gewigt zijn, wanneer hier sprake was van Europesche albeschik- king en centralisatie. Zoo lang men echter (als gezegd is) de bijzondere Staten in hunne vrije ont- wikkeling niet stoort, en het Congres alleen. de gemeenschappelijke belangen regelt en tot stand brengt (tgeen de Europesche diplomaten en con- gressen niet doen), zoo lang is er geene gegronde vrees voor instorting door dwingelandij, voor uiteen vallen door regeringloosheid. Al de, door de ervaring volkomen wederlegde, beweringen nopens de nadeelen der aanwinst van Louisiana, worden thans tegen de aansluiting van Texas weder te berde gebragt, en men vergeet dat Jefferson, Madison, Monroe, Jackson, Clay, Quincy Adams en anderen zich er vdér verklaarden. Jef- BULTENLANDSCHE BETREKKINGEN. 185 ferson zeide: de uitvoerende en wetgevende magt grepen de vlugtige gelegenheid (om Louisiana te ver- werven) aan, en gingen eenigermate boven. den letter der grondwet, ten einde het welzijn des ya- derlands in hooge mate te bevorderen. Zij wierpen metaphysische spitsvindigheden ter zijde, en alle verantwoordelijkheid op zich nemende, handelden zij als trouwe dienaars. Dit erkennende, merkte Quincy Adams aan, in zijne lofrede op Madison: » Het gunstig oogenblik te grijpen en zich ten nutte te maken, behoort tot de uitstekendste eigenschappen eens staatsmans; en al vordert zij minder verhevene deugd, dan de stand- vastigheid en het beleid waardoor men het ongeluk het hoofd biedt, of de matiging welke het geluk siert en veredelt; zij is niet minder een bestand- deel van het karakter van den volkomen volks-be- stuurder.” : Toen men bezwaren inbragt tegen het verkrijgen van Florida, merkte Henry Clay aan: » Wanneer gij het tegenwoordig gunstig oogenblik verzuimt en het aangeboden geschenk afwijst, zal eenig ander volk partij trekken van uwe dwaling, en de gele- genheid aangrijpen om aan uwe zuidelijke grenzen voet te vatten. — Ik hoop (zegt Clay elders) dat hier in de Kamer der vertegenwoordigers niemand het schouwspel zal geven, onzen regtstitel op Texas in twijfel te trekken, welke meer dan 15 jaren lang onder drie besturen verdedigd is geworden. Ten allen tijde echter ben. ik bereid en genegen onze aanspraak te. bewijzen, wanneer hier iemand ver- metel genoeg mogt zijn die te bestrijden. De waarde van Florida wil ik niet verkleinen, maar zij is on- vergelijkelijk minder dan die van Texas. Dit te verkrijgen blijft gewis een waardig voorwerp onzer 186 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. staatkunde, en moet nimmer uit het oog worden ver- loren. Ja, het is eene prijzenswaardige eerzucht, wanneer eenig president den tijd van zijn bestuur door zulk eene aanwinst tracht te verheerlijken.”’ Ziedaar getuigenissen uit eenen tijd toen er min- der eenzijdigheid en geene partij-oogmerken in ’t spel waren. ‘Toen was men stoutmoedig genoeg een eigendomsregt te vestigen op een twijfelachtigen af- stand, en thans aarzelt men een vrijwillig geschenk aan te nemen, omdat de westelijke grenzen niet naauwkeurig bepaald, en welligt een gevaarlijke krijg zou te vreezen zijn. Vreezen zouden de Ver- eenigde Staten voor Mexico, wiens leger door eenige weinige Texianen. overwonnen en verstrooid werd ; de handen zouden zij in den schoot leggen, en verblind er toe medewerken, dat een bevriende staat in eenen vijandelijken verandere, en van buiten af versterkt eenmaal onmisbaar dubbel gevaarlijk worde? Zoo denken broeders, nabestaanden, vrien- den, landslieden niet; en de Noord-Amerikanen zijn broeders, nabestaanden, vrienden, landslieden der Texianen. Genen worden (wat ook het Congres besluite of voorschrijve) evenzeer door hoofd als hart gedreven, dezen bij ’t eerste gevaar ter hulpe te snellen, en de aansluiting der dankbaren, trots alle tegenspraak, daadwerkelijk tot stand te bren- gen. In allen gevalle heeft Texas het regt over zich zelven te beslissen, en geene Europesche magt eenig regt zich in deze zaak te mengen. Daar de Noord-Amerikanen zich niet bekommeren over ver- overingen van andere landen in andere werelddee- len, begeeren zij, dat vreedzame maatregelen in hun werelddeel niet door gewapende tusschenkomst gestoord worden. Ook de tegenwerpingen uit de slavernij afgeleid, BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. 187 zijn slechts schijnbaar. Wanneer Texas niet ver- eend wordt, is daardoor voor de afschaffing der slavernij niet het minste gewonnen, maar blijft zij veeleer ongestoord voortduren. Wordt daarentegen Texas in ’*t Noord-Amerikaansche Verbond opge- nomen, dan trekken om vele redenen de slaven van ‘t noorden naar *t zuiden, en Kentucky, Ma- ryland en Virginie worden eerlang van die kwaal bevrijd. Ja, velen weerstreven de aansluiting van Texas, wijl dit ongetwijfeld het werkdadigst, ja onfeilbaar middel is om de gansche slavernij te ondermijnen. Niet minder zouden eer de zuidelijke dan de noordelijke Staten verliezen, door het ope- nen eener gevaarlijkke mededinging voor katoen en andere voortbrengselen. Ingeval echter deze en dergelijke overwegingen de noordelijke Staten niet gerust stellen, zoo dienen zij te bedenken, dat bin- nen de grenzen van Texas ook slavenvrije Staten kunnen ontstaan; dat Wisconsin en Jowa onlangs als slavenvrije Staten in ’t Verbond zijn getreden; dat het Congres over de slavernij in bijzondere Staten niets te beslissen heeft enz. Bij de stichting van "t groote Verbond, heeft men wel zekere voor- waarden van overeenkomst over het houden van slaven en hunnen invloed op de vertegenwoordiging aangenomen; maar daaruit volet geenszins, dat die- zelfde voorwaarden bij opname van nieuwe Staten moeten gelden, en in ’t geheel geene verandering of wijziging geoorloofd zijn zoude: Moge nu Texas met den Bondsstaat vereenigd worden of niet, de onvermoeide werkzaamheid, de scheppingskracht van den Germaanschen stam, die den Atlantischen Oceaan overstak, den bergrug der Alleghani overschreed, tot den Ohio-, den Missi- 188 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. sippi-, den Sabine-stroom doordrong, zal zich ook eenmaal tot over den: Rio Grande uitbreiden. (*) Hetzelfde geldt ook van de nederzettingen tot aan de Columbia-rivier en de Zuidzee.. Dat Engeland aanspraak maakt op een gedeelte van *t Oregon- gebted, en insgelijks eenen uitweg naar zee ver- langt, is zeer natuurlijk; ook ligt misschien de grond der wettigheid minder in vroegere toevallig- heden, dan wel in tegenwoordige omstandigheden en behoeften van beide staten. Dat slechts het zwaard hieromtrent beslissen kan en zal, is eene overijlde, ja snoode bewering. Zijn beide partijen omtrent de grenzen van Maine en Kanada vriend- schappelijk.. overeengekomen, zoo veel te meer zal dit ten opzigte van het afgelegene nog woeste Oregon-gebied mogelijk zijn. Op overtuigende gron- den wees Calhoun de dwaasheid aan om van de Amerikaansche. zijde tot. eene vredebreuk met En- geland aanleiding te geven, daar dit ter zee, en in die oorden ook te land, magtiger is. De vorde- ringen van aanbouw door landverhuizing zullen daarentegen allengs het overwigt naar de Ameri- kaansche zijde. doen overslaan, en tijd gewonnen is in dezen alles gewonnen. Overigens heeft de (*) Zelfs in den Senaat is (v6dér het invallen der nieuwe verkiezingen) de vraag over de aansluiting van Texas thans toestemmend beantwoord. Het is te hopen, dat dit besluit niet te laat kome, en de gunstige gelegenheid verloren zij. Wan- neer de Vereenigde Staten hierbij ten opzigte van schulden, tollen, overheids-regten enz., dezelfde voorwaarden bedingen, welke alle deelnemers aan ’t groote Verbond op zich genomen hebben, zoo ligt daarin volstrekt geene onregtvaardigheid. De Texianen zouden veel grootere lasten (b. v. voor leger, vloot, gezanten, tollinién enz.) moeten dragen, wanneer zij zich niet met Noord-Amerika vereenigden. BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. 489 oostelijke helft der Vereenigde Staten, ten opzigte van vruchtbaarheid, scheepvaart en gemakkelijkheid van ontginning, verreweg den voorrang boven de westelijke aan gene zijde van den Mississippi ("). Het Rots-gebergte biedt ongelijk grooter hinder- nissen aan dan de Alleghani; vele rivieren zijn niet bevaarbaar, of gedurende een groot deel des jaars zonder water; uitgestrekte landstreken (zonder woud, vruchtbare grond en bevochtiging) herinneren: aan Afrikaansche woestenijen; boomen zijn er meestal slechts langs de boorden der Tivieren; ja de zoo magtige Platte-rivier is geheel zonder boomen. Ken zeer groct deel eindelijk van den beteren grond heeft men reeds den Indianen als nieuwe woon- plaats toegewezen. Met de vraag over het Océtrousidebinds staat deze zeer naauw in verband: Of niet om Kanada een zware oorlog tusschen Engeland en de Vereenigde Staten binnen korter of langer tijd in ’t verschiet, ja onvermijdelijk is? Hierop kan men antwoorden: 1. Alle betrekkingen en neigingen der Noord- (*) Greenhow’s geschiedenis van Oregon en Californie geeft eene even grondige als duidelijke en onpartijdige uiteenzetting van alle hiertoe behoorende omstandigheden. Dat. bovendien de president Polk de Amerikaansche meening betrekkelijk het Oregon-gebied bepaaldelijk uitsprak, was onder. de bestaande omstandigheden even natuurlijk als dat de Engelschen hetzelfde doen. Bij den aanvang van eenen twist waant elk zich in zijn regt; deze kan en moet echter door yerdrag uit den weg ge- ruimd worden; en_hierop doclen de ten onregte niet ver- melde woorden van Polk: »dat de Vereenigde Staten zich naauwgezet wilden houden aan het verdrag over dat gebied gesloten.” Bij Ge toenemende bevolking echter heeft het land behoefte aan burgerlijke inrigtingen; het kan niet als onbeheerd worden beschouwd, of te gelijk onder Engelsche en Ameri: kaansche heerschappij staan. Nieuwe besluiten zijn volstrekt noodzakelijk, en zullen juist daarom niet lang meer achterwege blijven. 190 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. Amerikanen zijn geenszins gerigt op verovering door oorlog. | | : 2. Zoo lang de: Engelschen de St. Laurens- rivier niet sluiten voor den Amerikaanschen handel, maar veeleer dien begunstigen (zoo als bij de te- genwoordige korentollen), hebben de Amerikanen geene reden om te trachten den mond van dien stroom in hunne magt te bekomen. Bovendien is dit van minder belang, sedert het Erie-kanaal vol- tooid, en de scheepyaart op den Mississippi gemak- kelijker gemaakt is.” 5. Het denkbeeld, als wilde Engeland den Ver- _ eenigde Staten door oorlog land ontweldigen, is zoo ver gezocht en ongerijmd, dat het niet nader getoetst behoeft te worden. Veeleer verdient de bewering van vele schrandere mannen vermeld te worden: dat Kanada voor Engeland een last is, het moeder- land nuttelooze uitgaven veroorzaakt, zijuen handel - (b. v. ten opzigte van ’t hout) beperkt, de rege- ring bemoeijelijkt.enz. — Intusschen is hierop ge- antwoord: de handel van Engeland met Kanada houdt vrij meer schepen en matrozen bezig dan de handel met de Vereenigde Staten. Het zou een groot verlies zijn, wanneer het in andere handen kwam, en die oefenschool voor zeelieden, alsmede de gelegenheid tot nuttige landverhuizingen voor het moederland verloren ging. Zelfs deze en der- gelijke redenen daargelaten, is het naar ‘s werelds loop en de begrippen van eer niet te onderstellen, dat Engeland Kanada vrijwillig prijs geven of ande- ren afstaan zoude. En zoo blijft dan 4. slechts de belangrijkste vraag over: of de inwoners van Kanada zelve niet eene scheiding van Engeland eischen, hunne zelfstandigheid verdedigen, of zich bij de Vereenigde Staten aansluiten zullen? BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN, | 491 Wanneer het waar is (zoo als eenige waarnemers verzekeren) dat wet en orde in Kanada beter ge- handhaafd worden dan in de Vereenigde Staten, en elk daar tevreden is, zoo zijn er geene gevaren te duchten. De latere geschiedenis van Kanada be- vestigt echter geenszins deze bewering, maar hoog- stens dat in het land twee partijen zijn, (eene Fran- sche en eene Engelsche) die ongeveer even sterk zijn, en het nemen van overeenstemmende besluiten verhinderen. ' ) De Franschen in Kanada zijn opgeruimd,” bemin- nenswaardig, tevreden, en toonen al de loffelijke en innemende eigenschappen, die men ten tijde van Lodewijk XIV hun toeschreef. 1). De scheiding van Opper- en Neder-Kanada, en het uitvaardigen eener dubbele grondwet, in 1791, zou de wenschen van elk deel bevredigen en onaangename botsingen voorkomen; bij de ver- é 499 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. scheidenheid echter van zoovele strijdige, in elkan- der grijpende belangen en regten, verdubbelden zich zwarigheden en tegenspraak. 2). Men wraakte, dat de eerste Kamer door den stedehouder benoemd werd, en alzoo geheel afhan- kelijk van hem was; dat hij (meestal een officier, onkundig in het eigenlijk bestuur) alleen den raad van bestuur instelde; dat de kiesregten niet naar evenredigheid der bevolking verdeeld werden; dat men de tweede Kamer geenen invloed op de in- komsten der kroon toestond; en dat de hooge kerk (circa '/,, der bevolking) een zevende deel van het onverkochte land (omstreeks 2,588,000 akers) voor zich alleen in bezit neemt. Deze en andere bezwa- ren, die zelfs tot openlijken opstand leidden, ver- oorzaakten in Julij 1840 de vereeniging der beide Kanada’s en de uitvaardiging eener gemeenschappe- lijkke nieuwe grondwet. De wetgevende raad, door den stedehouder, volgens aanwijzing der koningin, voor hun leven benoemd, bestaat ten minste uit 20 leden. Voor de tweede Kamer (assembly) kiest Op- per- en Neder-Kanada evenveel personen. Om de vier jaren hebben nieuwe verkiezingen plaats. Ieder gekozene moet een zuiver inkomen van 500 pond uit grondeigendom trekken enz. | Zonder twijfel is de grondwet, even als alle in- stellingen in Kanada, van die der Vereenigde Sta- ten aanmerkelijk onderscheiden, en het bestuur, vooral het krijgswezen, veel kostbaarder. Of de Kanadiérs om die reden de Noord-Amerikaansche instellingen zullen wenschen, mag hier onbeslist blijven, doch zeker zullen de inwoners van den grooten vrijstaat nimmer de Kanadasche grondwet en regeringsvorm als een volmaakter voorbeeld be- schouwen. BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. 195 Overigens blijkt hier, even als zoo dikwijls, dat twee landen bij zeer verschillende staatkundige in- stellingen, uiterlijk evenzeer kunnen vooruitgaan. Zoo had Kanada: in 1676. . . .... 8,500 inwoners. » ATOO 5-03 258s 715,000 » b T1IBE aR! Sy EE, 000 » » 41805. . . . 202,000 » » 41850 . ... . 880,000 » waaronder verreweg de meesten Franschen en Ka- tholieken (*). Dit kort overzigt der betrekkingen van de Ver- eenigde Staten tot andere mogendheden toont, dat zij van geenen kant belangrijke gevaren te duchten hebben. Mexico, Kanada noch Engeland kunnen het groote, bevolkte, vrijheidlievende land in eenig opzigt iets deren, zoolang het niet inwendig yer- deeld wordt en zich zelf verzaakt! 3039 9 ©O000— Drie jaren zijn er verloopen, sedert de Heer von Raumer dit mededeelde. Slechts drie jaren zouden wij zeggen, indien niet in onze dagen de gebeurtenissen met de snelheid van den stoom elk- ander opvolgden. De Heer Polk moge den staf van gebied aan den generaal Taylor hebben overgege- (*). Voor 1843 wordt de bevolking der Britsch-Amerikaansche bezittingen opgegeven te bedragen: im NOdCr-Kaneun ee ee wie 499 O0G > Opper- Kanada: (Per oe a... SUG,0U0 » Nieuw-Brunswijk: . .). . . . . 130,000 » Nieuw-Schotland i Oat facets: «aera ee OO.G00 » Prins-Eduards-eiland ... . . . 934,000 » New-foundland ...... .- - 81,000 Pearase SS Se ee 4,000 II. 15 194 BUITENLANDSCHE BETREKKINGEN. ven, — de geschiedenis zal vermelden, hoeveel ge- rende den tijd van zijn bewind is tot stand geko- men, wat bij den aanvang daarvan nog in ’t verre verschiet lag. De twist met Engeland over het Oregon-gebied is beslecht; Texas is in *t Verbond © opgenomen; de oorlog met Mexico is roemrijk ge- voerd, en het vredes-verdrag heeft de Vereenigde Staten in ’t bezit gesteld van Nieuw-Mexico en Californié (dat Eldorado onzer dagen), en alzoo deze reeds reusachtige republiek in uitgestrektheid ver- dubbeld. En mogen al deze westelijke streken minder dan de oostelijker gelegene door de natuur begunstigd zijn, de rusteloos voortstrevende geest zal die zich weten ten nutte te maken voor handel en nijverheid, gelijk reeds nu schatten aan ’t licht zijn gekomen, wier bestaan door de vorige bezit- ters gewis niet vermoed werd. En zoo bewaarheidt zich yon Raumer’s voorspelling: de scheppings- kracht van den Germaanschen stam breidt zich uit tot over den Rio Grande! DE VERT. Se 48 7. Staatsregt en openbaar leven. \ ERS) In een vorig hoofdstuk (Dl. I. hoofdst. 6) gaf ik een overzigt van *t Amerikaansche staatsregt, maar meende, dat eene beschouwing van deszelfs waardij en werkzaamheid, alsmede van het geheele openbaar leven eerst kon worden geschetst, wanneer eenige andere belangrijke onderwerpen vooraf waren behan- deld. Ook thans echter, nu dit geschied is, blijft die kenschetsende beschouwing moeijelijk, leidt tot her- halingen, en kan geenszins op algemeenen bijval rekenen. Want behalve dat ik het voor volstrekt onmogelijk houde, veel voortreffelijks uit Amerika in Europa over te planten, zal mijne lofspraak zelfs hun niet gevallen, die over het vaderland ontevre- den zijn. Het Europisch liberalismus is gewoonlijk slechts een gedeeltelijk , en tegen de monarchale pun- ten gerigt; terwijl het zich zijn brjzonder bestanddeel voorbehoudt, dit op alle wijzen aankweekt, vereert en koestert. De krijgslieden, de ambtenaren, de geestelijken, de geleerden, allen houden den kring hunner monopolische regten voor onschendbaar, en heffen luide weeklagten aan, dat de Amerikanen al hunne heiligdommen ontheiligd, hun geloof voor bijgeloof, hunne goden voor afgoden verklaard heb- ben. Er eyenwel bestaat het waarlijk Amerikaan- 15* 196 STAATSREGI EN OPENBAAR LEVEN. sche juist in de vereeniging dezer maatschappelijke , kerkelijke en openbare betrekkingen, en niet in deze of gene afzonderlijke bepaling der verbondsacte, of in afzonderlijke karaktertrekken of gewoonten. Eene andere oorzaak van valsche beoordeelingen , van welke ik reeds gewaagde, ligt hierin: dat de meesten aan het Europisch standpunt vasthouden, -een Europeschen maatstaf bezigen, waardoor dan natuurlijk alles zich scheef en ongepast voordoet. Zoo denken zij, ten opzigte van de souvereiniteit des volks, niet aan de goed geregelde, wel be- proefde in de Vereenigde Staten; maar aan de opstanden van ’t gemeen in sommige Europesche hoofdsteden; zij vergeten dat, wanneer de staats- regterlijke vormen van Amerika zoo gebrekkig wa- ren als -zij beweren, de wijsheid van ’t Amerikaan- sche volk onder. eene slechte wetgeving dubbele be- wondering zoude verdienen. Als natuurlijke tegen- stelling van zulke eenzijdige beschuldigingen bewe- ren de Amerikanen: »alle Europesche rijks- en af- gevaardigden-vergaderingen vormen geene ware ver- tegenwoordiging of plaatsbekleeding, maar alleen ge- wigten en lasten om de bewegingen der monarchale machine in ’*t spoor te houden. Een groot aantal der Kuropesche betrekkingen berust alleen op de over- magt (als in Polen, Italié, Ierland), en van daar de vrees of de onmogelijkheid om grootere vrijheid toe te staan. Amerika daarentegen zoekt geene hulp bij het bijgeloof, ondersteunt geene baatzuch- tige misleidingen, maakt geen gebruik van de wal- gelijke kwakzalverijen (cant), waarmede de oude re- geringen van Europa de verslaving en- onderdruk- king der volken vernissen. Wanneer reizigers zeg- gen (en het Quarterlij Review met nadruk_ her- haalt en toelicht): »alle vrijheid welke in Amerika STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 497 wordt genoten boven de mate van vrijheid in En- geland, komt alleen den vijanden van orde, ten koste der ordelievenden, ten goede;” zoo kan en moet men vragen: »wie zijn dan die vijanden van orde in Amerika? of is daar meer gemeen, meer armen, bedelaars en ontevredenen dan in Engeland.”’ Eene andere reeks van waarnemers en beoordee- laars meet de waarde en bruikbaarheid van republi-. keinsche instellingen af naar de mislukte proeven der Fransche omwenteling; (*) — dit is waarlijk even onpartijdig en juist als dat men het wezen der monar- chie wilde beoordeelen naar den tijd der Romeinsche keizers. Ofschoon tusschen de Amerikaansche en de Fransche omwenteling eenige punten van overeenkomst zijn op te merken, zijn. evenwel die van verschil en strijdigheid nog veel grooter, en de geheel van elk- ander afwijkende oorsprong en voortgang heeft ook tot geheel andere uitkomsten geleid. _Hadde het Fransche volk védér de revolutie meer regten, meer staatkundige ondervinding bezeten, het zoude min- der wandaden bedreven en verdragen hebben. Veel van het nieuwe was niet waar, veel waars niet nieuw; van daar tegenspraak, vastklemmen aan ’t verouderde of overdreven lofspraak op ’t nieuwe. Wat is der Fransche omwenteling gelukt, wanneer men de Amerikaansche (die toch ontegenzeggelijk eene nieuwe maatschappelijke wereld in ’t aanzijn riep) als mislukt aanmerkt? Welk een bewonde- renswaardige moed in Jefferson: niet te vertwijfe- len in een tijdsgewricht, toen Frankrijks schrikba- rende ervaringen het overige Europa voor vele ja- (*) Het zal wel onnoodig zijn te herinneren dat dit geschre- ven werd vodr of in 1845 en dus de Fransche omwenteling onzer dagen niet bedoeld wordt. Dr VERT. 498 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. ren zelfs van noodzakelijke ontwikkelingen had af- géschrikt! Hij erkende het juiste onderscheid tus- schen de volken, scheidde het ware van ’t valsche, het gebruik van ’t misbruik, het mogelijke van ’t onmogelijke. Dat schuchtere geschiedschrijvers over aces om- standigheden uit de latere Fransche geschiedenis doodelijk ontstelden, moge men begrijpelijk vinden en billijken of met medelijden beschouwen; maar moeijelijker is het, aan te wijzen wat in de Ame- rikaansche geschiedenis dan toch zoo ontzettend is. Dat men menschelijke meeningen zich niet als een goddelijk regt wil laten opdringen, is toch in Europa zelfs eene heerschende stemming geworden. Anders kon men echter ook zeggen: de leer van ’t godde- ljk regt is in Amerika nog veel verder gedreven en in werking gebragt. Want niet slechts stelt de president der Vereenigde Staten zich onder Gods bescherming, en is even zoo goed divini juris als eenig Europisch koning, maar bovendien acht elk Amerikaansch burger zijne regten zoo heilig en diep gevestigd als die van eenig koning. Terwijl echter de Amerikanen hunne regten verder hebben uitge- breid den eenig ander volk, zijn ook hunne pligten zeer verhoogd; en terwijl elders de geest des volks versuft en verslaafd is, moet hier de trots beteugeld, en niet vergeten worden, dat burgers, (evenzeer als koningen, adelijken en priesters) een doorgaande loutering en veredeling van gemoed en hartstogten noodig hebben. Beschouwen wij thans het Amerikaansche staats- regt van naderbij, dan bevinden wij dat dit niet door eenige weinigen @ priori is uitgedacht, maar het uitwerksel is eener voorbereiding van twee eeuwen, en voortgevloeid uit de zamenwerking aller STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 199 omstandigheden. In ’t algemeen hangen gebreken en yoorregten, belemmering en vooruitgang eens volks, geenszins alleen van zijne staatsregtelijke vormen af. Zoo namen de Zuid-Amerikaansche vrijstaten van hunne noordelijke naburen wel de letter der staatsregeling over; maar het ontbrak hun aan opleiding, vorming, grondstellingen, godsdien- stige verdraagzaamheid, vlijt, vredelievendheid; en zoo ontstonden burgerkrijg, dwingelandij en rege- ringloosheid, wier verwijdering elk wel wenscht, maar slechts weinigen durven hopen. Het republi- keinsch beginsel is in de Vereenigde Staten geheel anders vertakt, ineengegroeid en tot rijpheid geko- men dan in eenige grondwet der oude of nieuwe we- reld. Van daar konden Hamilton en zijne aanhan- gers met hunne plannen tot centralisatie der magt, opheffing der zelfstandige Staten, levenslange sena- toren en presidenten enz. geen gevole erlangen. Ofschoon de oudere staatsregeling van ’t Verbond van 1778 (men mag zeggen gelukkig) onbruikbaar bleek te zijn, werden echter tegen het nieuwe ont- werp de veelvuldigste tegenwerpingen te berde ge- bragt, welke de schrijvers van de Federalist met goed gevolg wederlegden. Vrees, hoop, eigenbaat, ijverzucht, trachtten zich in meerder of minder mate te doen gelden, en men wierp eene magt van de onderling tegenstrijdigste beweringen op. Het Congres of de Staten hadden bij den eenen te veel, bij den ander te weinig regten; de president zou weldra in een dwingeland, de senaat in eene snoode oligarchie veranderen, het huis der vertegenwoordi- gers eene teugellooze democratie te weeg brengen. Ja, Patrick Henry, een der ijverigste vrienden des vaderlands, riep uit: »Mijne vrees en angst is zeer groot, dat Amerika, door dit stelsel aan 200 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. te nemen, zich in een’ peilloozen afgrond za} storten!” | ; De ervaring -heeft al deze bezorgdheid reeds we- derlegd (*), weshalve het niet noodig is, ter dezer plaatse hierover omstandiger te spreken; maar wel verdient het loffelijke vermelding, dat met het aan- nemen der nieuwe grondwet alle tegenwerpingen ophielden. De zoo dikwijls herhaalde algemeene stelling, dat eene nieuw gemaakte en ter neder geschrevene grondwet niets deugt, berust op eene eenzijdige, af- getrokkene redenering. Voor de Vereenigde Staten was het een onberekenbaar voorreet, dat men bij allen eerbied voor vroegere ontwikkeling, evenwel ook het niet geziene noch gehoorde tot wet verhief, en door dit ter neder te schrijven en vast te stel- len, het willekeurig alvermogen van beraadslagende en beslissende vergaderingen grenzen voorschreef. Want reeds vddér de ervaringen der Fransche revo- lutie, wist men in Amerika zeer wel, dat derge- like vergaderingen evenmin toom en teugel kunnen ontberen als het volk. Deze bepaalde vaststelling van ’t staatsregt heeft overigens levendig onderzoek, uitlegging en verdui- delijking natuurlijk niet uitgesloten: weshalve hier- omtrent het belangrijkste dient te worden medege- (‘) Wanneer Niebuhr zegt: »De bondsacte is Washington's voornaamste werk ; ofschoon, in strijd met den Romeinschen staats- vorm, juist hare ontwikkeling ten verderve moet leiden. Hem ontbraken Romeinsche grondslagen enz.’’ — zoo doe ik opmer- ken dat juist de Romeinsche ontwikkeling ten verderve moest leiden, maar in Amerika grondstoffen voor verdere volmaking voorhanden zijn, onvergelijkelijk veelvuldiger, grootscher, om- vattender dan de Romensche. Wanneer desniettegenstaande de Amerikanen eenmaal in hun verderf mogten loopen, is het hunne eigene en eene dubbel groote schuld. 