None
Onderzijde licht mussgrauw, van den wortel tot twee derden donkerder. Teekening als boven, doch de dwarsaders zonder donker lijntje, de beide dwarslijnen veel sterker LEPIDOPTERA VAN HET BIL. OURAQAO. 19 Unger, donker omberbruin, aan de toegewende zijden iets vervloeid, en de beide lijnen voor den achterrand bijna zwart, doch zeer fijn en scherp; boyendien is de binnenste op de achtervleugels onregelmatig bochtig, vooral van ader 3 tot de vleugelpunt, en wordt de grond tusschen de tweede dwarslijn en de binnenste randlijn overal door eene flauwe donkere schaduw gedeeld. Cel ic met een spits-ovaal fijn donker kringetje, het oog in cel 2 als boven, maar bleek okergeel gerand, daaromheen nog fijn grijsbruin. Verder ziet men nog een vrij groot rond oog in cel 5, met ééne blauwzilveren stip boven het midden, en een veel kleiner in cel 6, dat ovaal is, met 2 zilveren stippen. In cel 3 en 4 bevinden zich twee flauwe bruingrijze kringen, die Parszilver gevuld zijn. Voorvleugels met een klein oogje in cel 5 en 2 fijne paarszilveren stippen in cel 3 en 4. Franje alleen met grijsbruinen wortel, verder lichter, bruingrijs. EURYTELINA H.S. Cystineura Hypernestra Hübn., Samm. Exot. Schmett. — Boisduval, Spec. Gen., I, pl. 9, £ 1. Two mannen. Deze exemplaren zijn kleiner dan een mede mannelijk exemplaar uit de Argentijnsche republik, dat ik aan Prof. Weyenbergh te danken heb. Dit heeft eene vlucht van 45 mm., het grootste der beide Curagaosche (het andere vrij onafgevlogene is links sterk beschadigd) slechts 40 mm. Verschillen in kleur en teekening merk ik niet op. NyupuaLina HS. Anaea Morvus Fabr., Syst. Ent., p. 484. Een wijfje.. Euptoieta Hegesla Cram., III, pl. 209 E, F. Een man grooter dan Cramer’s figuur (54 mm.). Het exemplar is augelegen, doch komt zerweil, ook in groote, oren met een dünktion Columbie (v. Nolcken). 20 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Eubagis Mylitta Cram., III, pl. 253 D, E. Postverta Cram., |. c. pl. 254 C, D. — Hübn., Sammi. Frot. Schmett. (8). Twee vrij slechte mannen. Op de onderzijde der achter- vleugels zijn de witte dwarsbanden helderder en iets breeder dan bij een d van Panama en bij een paar van Suriname in mijne collectie. Synchlo& Saundersii Doubled., Genera of Diurnal Lep., pl. 24, f. 2. Een man, die 4 mm. kleiner is dan een van Columbie en daarvan verschilt door iets smalleren en scherper hegrensden roodgelen middenband der voorvleugels en door het bijna geheel ontbreken van de roodgele vlekjes in den zwarten achterrand der achtervleugels. Ik teeken hier aan, dat volgens den heer Aaron (Papilio, IV, p. 177) Saundersii een synoniem is van Zacinia Hübner, Zuträge, f. 899 900 en althans Chlosyne adjutrir Scudder, Bulletin of the Buffalo Society, 11, p. 269 en mediatria Felder, Zep. d. Novara, p. 395 niet specifiek van Lacinia verschillen. Ik kan dit niet beslissen. Melitaea Frisia Poey, Centurie de Lepidopteres. Eresia Gyges Hewits., Exot. Butterfl., III. Eresia, pl. 6, f. 45, 46. Vier slechte, doch nog goed herkenbare exemplaren. Melitaea Liriope Cram., I, pl. 1 C, D. Acraea Claudina Fschsch., in Kotzebue’s Reise, III, p. 212, Tab. 8, f. 18a, D. Een slecht exemplar met’ nog minder donkere teekening op de bovenzijde dan de varieteit Claudina Eschscholtz. Colaenis Julia Fabr., Syst. Ent., p. 509. Agraulis Vanillae Linn., Syst. Nat. Ed. X, p. 482, n°. 144, id. Mus. Lud. Ulr., p. 306. Een met zeer weinig zwarte teekening op de boven- LEPIDOPTERA VAN BET HIL. CURACAO. 21 zijde. Behalve de ketenvormige op den achterrand der achter- vleugels zijn alleen de adereinden der voorvleugels, twee ronde vlekken in hunne middencel en drie langwerpige, grootere daarachter zwart, terwijl de twee ronde niet wie gekernd zijn. Kirby heeft in zijnen Catalogus een aantal afbeeldingen van dezen vlinder niet geciteerd. Van deze heb ik de vrij goede in Sulzer, Aögek. Geschichte der Insekten, p. 145, pl. 18, f. 4, 5 juist voor mij. Andere bevinden zich in Hübner, Samml. Exot. Schmett., — Sepp, Surin. Vlinders, — Boisduval, Zépidopt. de l’Amér. Sept., — Abbot-Smith, Lepid. of Georgia, — en in Palisot de Beauvois, Insectes recueillis en Afrique et en Amérique. Men zie hierover de nadere opgave bij Aurivillius, Zecensio critica Lepid. Mus. Lud. Ulr., p. 104. Anartia Jatrophae Linn., Mus. Lud. Ulr., p. 289. — Cramer, III, p. 17, pl. 202 E, F. Eenige exemplaren van heide sexen, grooter en scherper geteekend dan een paar in mijne collectie uit Brazilie en Suriname. Evenals deze, verschillen zij van de wel wat lompe en grove afbeelding bij Cramer, doordat de grond van de onderzijde der achtervleugels en die van den achter-rand der voorvleugels niet bleek roodgeel is, zooals daar, maar paarswit als het overige van den onderkant en de bovenzijde. Ook is de bruine band, waarin de oogvlekken van de onderzijde der achtervleugels staan, lang niet zoo zwaar als daar. Volgens Aurivillius, Zee. crit., p. 91, is Cramer’s afbeelding de typische figuur. Anartia Amathea Linn., Syst. Nat. Ed. X, p. 478, n°. 118. Amalthea Cramer, II, p. 29, pl. 209 A, B. Eenige exemplaren, grooter dan Cramer’s afbeelding en een d uit Brazilie in mijne collectie. De naam dezer soort is Amathea Linn. (niet dAmalthea, naar de voedster van Jupiter). 22 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER Junonia Genoveva Cram., IV, p. 4, pl. 290 E, F. Eenige exemplaren. Zij verschillen van Cramer’s afbeel- ding door een wit streepje in de voorvleugelpunt , door veel kleinere, ten deele zelfs ontbrekende blauwe kernen van de oogvlekken, door het ontbreken van de leemgele streep achter de oogen der achtervleugels en door meer kaneel- kleurig getinte onderzijde der achtervleugels. Genoveva is overigens wel niet anders dan eene varieteit van Lavinia Cramer, I, p. 32, pl. 21 C, D. Lymnas Jarbus Fabr., Mart Ins, II, p. 83. Electron Fabr., Entom. System., III, 1, p. 321. Verscheidene exemplaren, meerendeels tot eene varieteit Herellus Klug in litt. behoorende, die zich van den type onderscheidt door een roodgeel streepje in den staarthoek der voorvleugels en doordat de kleur van de iets getande okergele streep op den achterrand der achtervleugels binnen- waarts in vurig geelrood overgaat. Overgangen op den type in verschillende richtting ontbreken niet en specifiek verschil wordt dus door het opgegevene in geen geval aangeduid, Ik gelööt zelfs dat de specifieke rechten van Jarbus zowel als van eenige andere verwanten op vrij losse gronden steunen. Melander Cramer, IV, pl. 336 A, zou dan de type zijn. Deze is op de bovenzijde zwart met vier bloed- roode vleugelwortel. Voorts zijn de franje aan de punt der voorvleugels, een de randen niet bereikende schuine dwarsstreep iets voorbij hun midden en de staarthoek der achtervleugels okergeel. Pire Boisd., Spec. Gen., 1, pl. 20, f. À verschilt daarvan door breeder gele voorvleugelpunt, het ontbreken van hun Gelen darstbanden afgezonderde gelehrt vlekken op den achterrand der achterrand der achtervleugels, die in de richtige van hunnen staarthoek in grootte toenemen. Jarbus Fabricius verschilt van den type alleen door den naar boven versmallenden gelen rand en geheel gele franje der achtervleugels. De boven beschreven varieteit Herellus toont door de gedeeltelijk geel-roode kleur van den achterrand der achtervleugels, — die bovendien bij sommige exemplaren eene sterke neiging heeft om zich in vlekken op te lossen, — eene toenadering tot Pixe; en Môschler beschrijft (Ver. des zool. botan. Vereins zu Wien, 1876, p. 305, eene verdere varieteit van Melander, met eene tweede roode viele der achtervleugels tegen den voorrand. Waarschijnlijk kan de varieteiten-reeks nog wel verder worden verlengd: Bij een exemplar van Curacao zijn de vier wortelvlekken der bovenzijde allen roodgeel, bij drie anderen die der achtervleugels okergeel. Melander Cram., pl. 336 B, verschilt van A door den lichten dwarsband der voorvleugels, die niet okergeel maar rood-achtig wit en vrij smal is. Diorhina Periander Cram., II, p. 139, pl. 188 C. (2). Ancyluris Iphinoë Godart, Enc. Meth., IX, p. 565. — Hübner, Samml. Exot. Schmett. Twee mannen. Emesis Zelotes Hewits., Hrot. Butterfl., V, Emesis, Tab. 4, f. 7. Een wijfje. Waarschijnlijk slechts eene varieteit van Mandana Cr., met bleekere grondkleur en aaneengeschakelde donkere teekening. LYCAENINA H.S. Lycaena Lycaena Hanno Stoll, Suppl. op Cramer, pl. 39, f.2,2B. — Hühn., Zwot. Schmett. Tweed paren. Thecla Marsyas Linn., Syst. Nat. Ed. X, p. 482. — Cramer, IV, p. 83, pl. 332 A, B (d). — Kleemann, Beiträge, p. 25 (Holl. vertaling), pl. V, f. 1, 2. In Kirby’s Catalogus is deze laatste, zeer goede afbeelding van het $ niet aangehaald, 24 BITDRAGE TOT DE KENNIS DER Niet van Surinaamsche exemplaren in i.jne collectie verschillende. Thecla Meton Cram., III, p. 15, pl. 201 E, D (4). Augustus Fabr., Ent. Syst., III, 1, p. 275 (9). Een wijfje. Thecla Thales Fabr., Zet. Syst., III, 1, p. 268. Thrasyllus Hübn., Zutr. f. 965, 966. Een slecht wijfje. Thecla Strephon Fabr., Syst. Ent., p. 522; id. Ent. Syst., Il, 1, p. 281. — Hübn., Zutr., f. 635, 636. Een man. Sichaeus Cram., II, pl. 144C, D, die Kirby hier citeert, behoort niet hier, daarentegen de door hem niet aange-haalde Hübner’sche afbeelding wel. Sichaeus Cramer gelijkt niet op Strephon, maar wel de volgende soort, die Fabricius dan ook verkeerdelijk hier citeert. Sfrephon mas is kleiner, mist de dik beschubde plek op de onderzijde der voorvleugels en heeft niet zulk een’ sterk verbreeden voorrand der achtervleugels. Thecla Cyllarus Cram., I, p. 43, pl. 27 C, D. Een man. Thecla Cyllarus Cram., II, p. 85, pl. 333 G, H. Een man. Thecla Amyntor Cram., I, p. 76, pl. 48 E. Menalcas Cram., III, pl. 259 A, B. Een exemplar. | Herodotus Fabricius, Ent. Syst., III, 1, p. 286 is wel dezelfde als Amyntor Cramer. Thecla Picentia Hewits., Descr. of Lycaen., p. 23; id., Illustr. of Diurn. Lep., p. 138, pl. 53, f. 328, 329. Eenige slechte exemplaren. i Thecla Sapota Hewits., Zllustr. of Diurn. Lep., p. 203, pl. 81, f. 668, 669. Vier Sie schlecht ein einzelnen. LEPIDOPTERA VAN HET BIL. OURAQAO. 25. Pieris llaire Godart, Znc. Méth., IX, p. 142. — Boisd., Spec. Gen., 1, p. 491. Margarita Hübn., Samml. Exot. Schmett. Molpadia Hübn., Zuträge, f. 259, 260 (2). Ein man, zer goed met Boisduval’s beschrijving over- eenkommende. Alleen is de franjelijn der achtervleugels niet zwart, maar eenkleurig met het overige. Waarschijnlijk is Drusilla Cramer, II, p. 24, pl. 110 C (Boisduval, |. c., p. 492) het wijfje. Van Java, dat Cramer als vaderland opgeeft, heb ik nooit een exemplar gezien. Pieris Monuste Linn., Mus. Lud, Ulr., p. 237. — Boisd., Spec. Gen., 1, p. 495. — Hübn., Samml. Exot. Schmett. Twee mannen, tot den type behoorende (zie Boisduval, l. c.), doch de onderzijde der achtervleugels zonder geel. Op Kleemann’s afbeelding, Beitr., p. 19, pl. III, f. 3, door Kirby niet geciteerd, is de grondkleur blauwachtig wit voorgesteld. Zij wordt echter in den tekst geelachtig genoemd. Perrhybris Pyrrha Fabr., Syst. Ent., p. 464. Pirrha, Cram., I, p. 97, pl. 63 A, B (4). Pamela Cram., IV, p. 61, pl. 349 A (9). Een klein wijfje, behoorende tot de varieteit Malenka Hewitson, Zwot. Butt., I, Pier., pl. 1, f. 5, 6. Perrhybris Demophile Linn., Syst. Nat. Ed. XII, I, 2, p. 761. — Pl. 4, fig. 4. d Amathonte Cram., II, p. 29, pl. 116 A, B. — Boisd., Spec. Gén., 1, p. 438. Molphea Cram., pl. 116 C. Een man, behoorende tot de varieteit Ca/ydonia Boisduval, I. c., p. 439 en zeer wel met zijne beschrijving overeen- komende. Alleen is de voorrandswortel der achtervleugels op de onderzijde nog iets geelachtig. Daar van deze varieteit Nog geene afbeelding bestaat, neem ik de gelegenheid waar, er hier eene te leveren. Terias Elathea Cram., II, p. 5, pl. 99 C, D. — Boisd., Spec. Gén., 1, p. 664. Zes exemplaren, de mannen behoorende tot de varieteit A van Boisduval, en vrij klein, daar de vlucht slechts 28—35 mm. bedraagt. Ik moet opmerken, dat deze varieteit A eigenlijk de type is, daar zij op Cramer’s afbeelding past. Rösel geeft (Ins. Bel., IV, pl. 3 f. 4) ook nog eene afbeelding dezer varieteit. Zij is in Kirby’s Catalogus niet aangehaald. Terias Nise Cram., I, p. 34, pl. 20 K, L. — Möschler, 7erà. d. zool. bot. Verems zu Wien, 1882, p. 6 (Sep.). Een. wijfje, met bleekgeel getinte voorvleugels, terwijl de achtervleugels wit zijn met van ader 2 tot halfweg cel 5 smal zwartgrijs bestoven achterrand. Nise Boisduval, Spec. Gén., p. 657, wordt in Kirby's Catalogus bij Neda Godart geciteerd, maar ik denk dat Nise Cram., Neda God., Limbia Feld. en Venusta Boisduval. (zie Kirby, l. c., p. 443) slechts varieteiten van ééne soort zijn. Van Diosia Möschler, waarvan ik een door den auteur zelt bestemd Columbiaansch exemplar bezit, onderscheidt het Curagaosche voorwerp van Nise zich door de kenmerken die Möschler 1, c. opgeeft. Terias albula Cram., I, p. 43, pl. 27 E. Een wijfje, in den vorm van den zwarten rand der voorvleugels en in de geheel witte achtervleugels goed met door Cramer afgebeelde exemplar overeenstemmende. Terias marginella Feld., Wien. Ent. Mon.schr. V (1861), p. 97. Twee exemplaren, waarschijnlijk mannelijk, die zeer goed met Felder’s beschrijving overeenkomen. Zij verschillen dus van 7. albula Cramer door den, tot aan den staarthoek door-loopenden zwarten achterrand der voorvleugels en den vrij breeden zwarten achterrand der achtervleugels. Volgens Kirby’s Catalogus, Supplement, p. 789, eene varieteit van albula. HESPERIDINA H.S., Plötz. Goniuris Pilatus Plötz, Bull. de la Soc. Imp. de Moscou, 4880, III, p. 2. — Pl. 2, fig. 1a (voorvleugel). Dertien exemplaren. Hieronder komen de volgende varieteiten voor: 4°. Wat betreft de puntvlekjes der voorvleugels. Deze zijn ten getale van 2, 3 of 4. 2°, Ten opzichte van de lichte middenstreep der voorvleugels. Deze loopt bij varieteit a. van den voorrand tot ader 2 en is breed, bijna als bij Zurycles; 4 puntvlekken. b. zij is even lang als bij a, maar smal, terwijl het vlekje in cel 3 uitspringt; 3 puntvlekken. 2 zij loopt slechts door 3 kleine stippen in cel 3, 44 en 12 aangeduid; een nauwelijks zichtbaar puntvlekje. De onderzijde is bij allen dezelfde; de afbeelding is naar en exemplar van varieteit 5 met 3 puntvlekjes gemaakt. Goniuris Eurycles Latreille, Æncycl. Meth., IX, p. 730. — Plötz, Bull. de la Soc. Imp. de Moscou, 1880, III, p. 3. — Plötz, Bull. de la Soc. Imp. de Moscou, 1880, III, p. 3. — Plötz, Bull. de la Soc. Imp. de Moscou, 1880, III, p. 12. Een gaaf exemplar. Dit voorwerp heeft 5 lichte puntvlekjes en de lichte middenstreep der voorvleugels eindigt in cel 15 met een driekant vlekje. Bij een Braziliaansch voorwerp en een zonder vangplaats in mijne collectie ziet men 4 puntvlekjes en de middenstreep komt tot over de helft van cel 1a. Gonluris Catillus Cram., III, p. 419, pl. 260 F, G. — Plötz, Bull. de la Soc. Imp. de Moscou, 1880, UI, p. 12. 28 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Twee slechte exemplaren. Bij het een is de vlek van de lichte dwarsstreep der voorvleugels in cel 2 vierkant, bij het andere driekant. Cecropterus Zarex Hübn., Zutr., f. 183, 184. — Plötz, Berl. Ent. Zeits Twee slechte exemplaren. Bij het een is de vlek van de lichte dwarsstreep der voorvleugels in cel 2 vierkant, bij het andere driekant. Cecropterus Zarex Hübn., Zutr., f. 183, 184. — Plötz, Berl. Ent. Zeits 1882, p. 260, n°. 3. Twee exemplaren. Het tot den witten wieder behoorende viele können, ofschoon met dien band een geheel uitmakende, steekt toch een weinig uit, als een tand. De overige kenmerken passen. Hesperia spec. (onkenbaar). Twee zeer beschadigde exemplaren. Heeft de grootte van H. conjuncta Herr. Sch., Plötz, maar de voorvleugels hebben een, sterk gebogen lichte middenvlek in de middencel. Hesperia dispersa Herr. Sch.; Plötz, Stett. Ent. Zeit., 1883, p. 44. Twee slechte exemplaren. Hesperia Achelous Plötz, Stett. Ent. Zeit., 1882, p. 315. Een slecht maar nog kenbaar exemplar. Hesperia Curassavica nov. spec. PI. À, fig. 3; fig. 3a. (palpen). Een gave man van 26 mm. vlucht. Deze soort behoort tot de groep, waarin ook onze Europensche Comma en Sylvanus worden geplaatst en is, onder de mij bekende soorten, het naast verwant aan de Noord-Amerikaansche H. Peckius Kirby, Faun. Bor. Amer., IV, p. 300, pl. 4, f. 2, 3; Plötz, Stett. Ent. Zeit., 1883, p. 208; — ook nog aan H. Huron Edwards, Proc. Ent. Soc. Of Philadelphia, II, p. 16, Tab. 1, f. 1, 2; Plötz, L c., p. 222, — en aan À. Mystic Scudder, Proc. Essex Institute, III, p. 172; Plötz, 1. c., p. 218. Evenals de genoemde drie, heeft zij eene leembruine, roodgeel ge-teekende bovenzijde, met eene schuine donkere middenstreep der voorvleugels; doch zij kenmerkt zich voorvleugels en dien van de roodgele teekening der achtervleugels en dien van de dik beschubde middenstreep of zoogenaamde Narbe, der voorvieugels. De eerste herinnert eenigszins aan den vorm van een anker zonder stok. De middenstreep der voorvleugels strekt zich, evenals bij de verwanten en bij Comma en Sylvanus, van ader 1 tot den wortel der aderen 3 en 4 wt. Zi is echter niet geheel dof koolzwart, maar het gedeelte, dat den wortel van ader 2 bedekt, en de buitenhelft van het onderstuk in cel 16 zijn grauwbruin, iets glanzig; buitenwaarts wordt zij begrensd door eene vierkante, iets ruw ma. Ar niet veel dikker beschubde, glanzig donker goud-bruine vlek, die niet scherp begrensd is. De middencel (behalve aan den wortel) en de voorrand tot ader 8 zijn roodgeel, de gewone lichte (roodgele) vlekken vormen een, vooral buitenwaarts, rond gebogen rijtje. Daarvan is het vlekje boven in cel 2 vlak-driekant, dat in de wortelhelft van cel 3 grooter, stomp wigvormig; die in cel 4 en 5 zijn klein en springen niet uit; die in cel 6—8 zijn, naar boven in grootte verminderende, streepvormig. Franje bleek bruingeel, op de voorvleugels tegen de’ vleugelptnt in toe-nemende mate donker bestoven. Aderbeloop iets donkerder bruin dan de grond, wat vooral tusschen de roodgele teeke-ning uitkomt. Middencel der voorvleugels door eene fijne langslijn gedeeld. Onderzijde der achtervleugels onzuver bruingen, met eveneens aangelegde, maar licht. groengeel gekleurde en zeer vervloeide teekening als op de bovenzijde. Franje als de vleugel. Op de onderzijde der voorvleugels is cel 12 groengeel, van het overige de punthelft okerbruin met de lichte teekening der bovenzijde, de binnenrandshelft donkergrijs met zwarte wortelhelft, terwijl de kleur der punthelft eene insnijding maakt bij den wortel van cel 2. Franjelijn ook hier donker- bruin, de franje als boven. Aderbeloop fijn donker. Palpen bleek groengeel met zwarte zwarte. Sprieten op den rug zwarte brumm, hunne onderzijde in het midden der geledingen en op de wortelhelft van het overigens oker- bruine knopje geel. Kopbeharing geelgroen. Pyrgus (Scelothrix) Syrichthus Fabr., Syst. Entom., p. 534. — Plötz, Matth. des Naturwiss. Vereine in Neu-Vor- pommern, 1884 (XV), p. 14. Een exemplar. Pyrgus (Syrichthus) Adepta Plötz, Lc, p. 3, n°. 4 — Pl. 2, fig. 4. Eenige exemplaren. In deze soort meen ik de bovengenoemde van Plötz te herkennen. Zij stemt met zijne beschrijving goed overeen; alleen vind ik die wat betreft de onderzijde der achtervleugels eenigszins onduidelijk. De man heeft een omslag aan den voorrandswortel en zijne achterschenen hebben geen pluimpje. Ten overvloede geef ik eene afbeelding naar een gaaf wijfje. Ephyriades Tryxus Cram., IV, p. 87, pl. 334 G, H — Plötz, Jahrb. des Nassau. Vereins für Naturkunde, 37 (1884), p. 4. Een exemplaar. Pyrgus (Syrichthus) Adepta Plötz, Lc, p. 3, n°. 4 — Plötz, Jahrb. des Nassau. Vereins für Naturkunde, 37 (1884), p. 4. Een exemplar. Pyrgus (Syrichthus) Adepta Plötz, Lc, p. 3, n°. 4 — Plötz, Jahrb. des Nassau. Vereins für Naturkunde, 37 (1884), p. 4. Een exemplar. Pyrgus (Syrichthus) Adepta Plötz, Lc, p. 3, n°. 4 — Plötz, Jahrb. des Nassau. Vereins für Naturkunde, 37 (1884), p. 4. Een exemplar. Pyrgus (Syrichthus) Adepta Plötz, Lc, p. 3, n°. 4 — Plötz, Jahrb. des Nassau. Vereins für Naturkunde, 37 (1884), p. 4. Een exemplar. Pyrgus (Syrichthus) Adepta Plötz, Lc, p. 3, n°. 4 — Plötz, Jahrb. des Nassau. Vereins für Naturkunde, 37 (1884), p. 4 chlyedes spec. Een slecht exemplaar eener niet nader te determineeren soort. Antigonus spec. Een slecht exemplaar eener onbestembare soort. Nisionades Bigutta v. Prittw., Stett. Ent. Zeit. 1868 pe 198. — Plötz, Jahrb. des Nass. Vereins f. Naturkunde 97 (1884) p. 48. Een exemplaar. LEPIDOPTERA VAN HET BIL. CURACAO. 91 Nisionades Eusebius Plötz, Jahrb. des Nass. Vereins fur Naturkunde 31 (1884) p. 38. Een exemplaar. Nisionades Astur Plötz, Jahrb. des Nass. Vereins für Natur- kunde 31 (1884) p. 38. ? Clericus Fabr., Ent. Syst. III. 1 p. 339 n°. 289. Drie slechte exemplaren. Nisionades? spec. Vier exemplaren, waarvan een, wat de vleugels betreft, vrij goed. Toevallig is echter bij allen het sprietknopje geheel of half afgebroken, zoodat de juiste generieke deter- minatie dezer soort, wier naam mij overigens onbekend is, niet doenlijk wordt. II HETEROCERA Boisduval. LIMACODINA Latr. _Limacodes spec. Een onkenbaar exemplaar eener niet nader te determi- neeren soort, hetwelk intusschen bewijst dat de familie der Limacodina op het eiland is vertegenwoordigd. LITHOSINA Fabr. Halisidota rhodogaster nov. spec. PI. 3 fig. 1, fig. À a (kop). Vier mannen en een wijfje, van 29—31 mm. vlucht, allen vrij frisch. Das deze soort tot het in Amerika rijk vertegenwoordigde genus Z/alisidota Hübn. (Phegoptera Herr. Sch.) behoort, wordt bewegen door den met Catenulata Hübn., Caryae Harr., Tessellaris Abbot-Smith en andere typische soorten geheel overreenstemmenden vorm, zoomede door de hoofd-kenner, aan het aderbeloop ontleend. Ader 8 der achtervleugels ontspringt uit het midden van den voorrand der middencel en bereikt dien des vleugels niet ten volle. BIRDRAGE TOT DE KENNIS DER ader 5 der voorvleugels ontspringt nabij 4, terwijl 7—9 gesteeld zijn en 6—7 der achtervleugels uit één punt komen. Daarentegen merk ik op, dat ader 10 der voorvleugels uit den steel van 7—9 komt (bij Zessellaris uit den voorvleugels) en 3—5 der achtervleugels uit één punt ontspringen (bij Zessellaris uit den voorvleugels) en 3 ontspringt nog vór den staarthoek der middencel). Sprieten gebaard, bij het wijfje korter, de schaft grijs, de baarden zwartbruin. Palpen iets opger icht, nauwelijks langer dan de kop, alleen het korte, stompe, zwartbruine eindlid steekt daar voorbij uit. Lid 1 en 2 zijn plat be- schubd, nog niet half zoo breed als de oogen, lichtgrijs als bet aangezicht, de kop en de thorax. Alles is kort en glad beschubd, de kop met eene zwarte stip, de thorax met drie fijne zwarte langslijnen geteekend. Vleugels dun beschubd, de voorvleugels lichtgrijs met fijn zwart aderbeloop, de achtervleugels bijna doorschijnend en kleurloos, alleen de uiterste achterrand en de staart- hoek van laatstgenoemden zijn dichter beschubd en wit, zooals de korte, aan den staarthoek en langs den binnen-rand iets langere franje. Onderzijde der vleugels grijswit, bet aderbeloop der voorvleugels bruinachtig; aan hunnen wortel eene roode stip. Rug van het iets platte, glad beschüttet achterlijf holder, licht steenrood, met drie rijen stump-driekante zwarte vlekken, iedere rij van zes stuks, aan de basis van den rug ziet men eenige grijswitte haren en een zwart langs- streepje, bij het wijfje ook nog een zwart stipje op den laatsten ring. Buik witgrijs, evenzoo de pooten, de tarsen min of meer gebruind; over de buitenzijde der schenen een haarfijne bruine langslijn; de binnenzijde der voordijen rood. Zij zijn glad beschubd, evenals de pooten, die iets langer en slanker zijn dan bij Zessellaris. Achterschenen met vier korte sporen; de middensporen op twee derden. LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 38 Deze soort is het naast verwant (naar de afbeelding te oordeelen) aan txvoluta Sepp, Surin. Insekten, III, pl. 115; maar daar zijn voor- en achtervleugels eenkleurig, veel witter, het achterlijf is op den rug niet tot het eind rood en met witte vlekken geteekend. Volgens Berg, An. Socied. Cient. Argent. 13 (1882), p. 178, is deze involuta dezelfde als de jongere Charidea nivea Herr. Sch., dussereur. Schmett., f. 279 en behoort zij tot het Syntomiden-genus Zupsodosoma Grote. Ader 8 der achtervleugels zou dus geheel ontbreken. Pericopis cruenta Hübn., Zutr., f. 329, 330. De nog goed kenbare overblijfselen van een wijfje. Deiopeia ornatrix Linn., Syst. Nat. Ed. XII, I, 2, p. 839, n°. 110. — Cram., II, p. 107, pl. 166 C, D. Een wijfje, iets grooter dan Cramer’s afbeelding, met een zwarte middenvlek der achtervleugels en iets sterkere zwarte grande kenkere zwarte grande kenkere zwarte. SPHINGINA H.S. Macrosila Tetrio Linn., Mantissa, I, p.538 (Boisd.). — Bois-duval, Suites à Buffon, Hétéroc., I, p. 61. Hasdrubal Cram., III, p. 90, pl. 246 F. Een man. Sphinx rustica Cram., IV, p. 21, pl. 301 B. — Sulzer, Abgek. Gesch. der Ins., p. 151, pl. 20, f. 2. — Hübner, Exot. Schmett. — Boisduval, Suites à Buffon, Hétéroc., I, p. 82. Eenige exemplaren. De grondkleur der vlinders komt meer overreen met die van Sulzer’s afbeelding dan met die der, buitendien vrij ruwe van Cramer. Hübner’s afbeelding is de beste. Anceryx Ello Linn., Syst. Nat. Ed. XII, I, 2, p. 300, n°. 13. — Cram., IV, p. 20, pl. 201 D. — Boisduval, Suster à Buffon, Heteroc., I, p. 120. Een wijfje. 34 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Pachylia Ficus Clerck, Icones, pl. 40, f. 2. — Cram., III, p. 90, pl. 246 E; IV, p. 216, pl. 394 E. — Boisduval, Suites à Buffon, Heteroc., I, p. 136. Twee exemplaren dezer varierende soort, van 120 en 125 millimeter vlucht. Zooals Boisduval terecht aanmerkt, maakt de lichte voorrandsvlek bij de punt der voorvleugels en nog meer het sneeuwitte Tandje aan den achterrand der achtervleugels, bij den staarthoek, deze soort zeer kenbaar. | Boisduval wijst, in de beschrijving dezer Sphingide, nog op een vermakelijk voorbeeld van Hübner de voornaamste der Iconographen maar de minste der Systematici is. Wie steeds lust heeft in dit boek te blijven snuffelen, heeft stellig een buitengewonen aanleg voorhete van het vak van voddenraper. Chaerocampa Tersa Drury, Zrof., I, p. 56, pl. 28, f. 3 (Ed. Westwood). — Cram., IV, p. 226, pl. 397 C. — Boisduval, Suites a Buffon, Hétéroc., I, p. 268. Fen paar, overeenkomende met voorwerpen in mijne collectie uit Noord-Amerika en uit de Argentijnsche republik. SATURNINA H.S. Hyperchiria Janus Cram., I, p. 100, pl. 64 A, B. — Boisduval, Ann. Soc. Ent. Belge, 1875, p. 208. Eenige exemplaren. De man verschilt alleen door de gewone sexueele kenmerken van het wijfje. Hyperchiria tridens Herr. Schaff., Samml. ausländ. Schmett., f. 309 (3), p. 61. Een man en twee wijfjes. De wijfjes zijn iets donkerder en meer roodachtig bruin dan Herrich-Schäffer’s afbeelding. Darentegen komt de man vrij wel er mede overeen, alleen is hij kleiner (70 mm. tegen 79) en de achterlijf okergeel. LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 35 NocTUINA H.S. Noropsis hyroglyphica Cram., II, p. 84, pl. 147 D. Elegans Hübn., Exot. Schmett. Fastuosa Guenée, Suit. & Buffon, Noct., I, p. 117, n°. 186. — Herr. Schaff., Corr. Blatt Zool. Min. Fereins, 1868, p. 149. Drie exemplaren. Guenée verandert den naam dezer soort, omdat er reeds eene andere soort van Nocaine bestond, die een gelijk-luidenden naam droeg en hij dezelfde soortnaam niet meer dan eens in eene familie wil bezigen. Dit standpunt kan beschouwd worden als thans achter ons te liggen; daarom volg ik het reeds meer gegeven voorbeeld en herstel Cramer’s naam. Van de drie rijen zwarte stippen, die bij deze soort voorden achterrand der voorvleugels loopen, ontbreekt de middelste bij een exemplar. Guenée's beschrijving der generieke kenmerken is on volledig en zelfs ten deele onjuist. De mannelijke sprieten vertoonen korte spièse tandjes, de vrouwelijke stompe, en zij zijn bij beide sexen half zoo lang als de voorvleugels; de palpen zijn zeer kort, de oogen naakt, onbewimperd, de bijoogen aanwezig; het voorhoofd puilt vrij sterk rond uit. Het achterlijf is kegelvormig, zonder pluimpjes. Pooten ogendeoornd. Voorvleugels met aanhangcel; ader 5 der achter-vleugels is niet veel dunner en nauwelijks zichtbaar, maar zij is even dik als en ontspringt nabij 3 en 4. In de Europeesche fauna zou het genus naast Brithye komen. Ik ben het met Herrich-Schäffer, 1. c., niet eens over de noodzakelijkheid der verandering van den generieken naam. Norops en Noropsis verschillen genoeg om niet verward te kunnen worden. Cramer’s exemplar was ook van Curacao. Xylomyges Eridania Cram., IV, p. 133, pl. 358 E, F. — Guenée, Suit. à Buffon, Noct., I, p. 148, n°. BUDRAGB TOT DE KENNIS DER Herr. Schaff., Corr. Blatt Zool. Min. Vereins, 1868, p. 147. — Pl. 3, fig. 2; 2a (kop). Twee exemplaren, overeenkomende met Cramer’s figuur E. Het is duidelijk, dat deze figuur eer aanspraak heeft om als type beschouwd te worden dan figuur F, hoewel Guenée het juist omkeert. Misschien zijn de exemplaren als figuur E ook zelfs de gewonere; het is ten minste wel toevallig, dat de vermelde twee Curaçaosche, zoowel als twee uit de Argentijnsche republik, die ik aan Prof. Weyenbergh te danken heb, eer tot Guenée’s varieteit moeten worden ge- rekend dan tot zijnen type, want de zwarte langsstreep der voorvleugels ontbreekt bij allen, bij een ook de zwarte stip op de plaats der niervlek van figuur E. Een der Cura- caosche exemplaren en de beide Argentijnsche zijn wat grijzer van tint dan het vierde, dat met figuur E in de tint van thorax en voorvleugels overeenkomt. De halskraag steekt bij dezen vlinder kapvormig vooruit, maar de oogen zijn onbehaard (ook onbewimperd) en dus kan Zridania zeker niet met conspicillaris in het genus Xylomiges Led. komen. De zuiger is lang. Opgerold, de palpen zijn opgericht, met kort stump eindlid, meer ont- wikkeld dan bij conspieillaris; het voorhoofd is vlak, de sprieten zijn draadvormig, kort bewimperd, het achterlijf is kegelvormig en draagt pluimpjes op de vier eerste ringen. Pooten gewoon geworden en gespoord, ongedoornd. Voor- vleugels geworden geaderd, met aanhangcel; ader 5 der achter- vleugels dunner en ver van 3 en 4. Herrich-Schäffer slaat den naam Callerges Hübn., Verz. voor Eridania en ver- wanten voor. In het voorbijgaan merk ik ook nog op, dat het achter- lijf ook bij conspicillaris duidelijk kegelvormig is, met ge- welfden rug. Cramer’s afbeeldingen zijn ruw en plomp, daarom maak ik van de gelegenheid gebruik, om naar een gaaf Argentijnsch mannetje eene betere te leveren. LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO, 37 Laphygma frugiperda Abbot. — Hühn., Zuér., f. 683, 684. — Guenée, Suit. à Buff., Noct. I, p. 159, n°. 254. — Herr. Schaff., Corr. Blatt Zool. Min. Vereins, 1868, p. 115. Zeven exemplaren, drie mannen en vier wijfjes. De mannen zijn zoals Guenée deze soort beschrijft, de wijfjes heben allen bijna eenkleurig bruingrijze voorvleugels, en daar ik dit ook bij vijf Zuid-Amerikaansche exemplaren in mijne collectie opmerk, vermoed ik dat er een doorgaand verschil in kleur en teekening bestaat tusschen de beide sexen dezer soort, evenals bij de zeer na verwante Spodoptera Mauritia Boisd., Cilium Guen., Pecten Guen. en bij Pro-denia litloralis Boisd. Guenée beschrijft dus waarschijnlijk alleen mannen en zijne Laphygma Maera |. c., p. 157, is misschien het wijfje, wat ook Herrich-Schäffer |. c. vermoedt. Amerikaansche entomologen zullen dit vraagstuk wel kunnen oplossen. I bepäl er mij bij, er de aandacht op te vestigen, evenals op de onbeduidende karakteristiek van Guenée’s genera Spodoptera en Laphygma, die nauwelijks van Caradrina kunnen afgescheiden worden. Mijne exemplaren zijn, evenmin als de voor mij staande Curacaosche, goed genoeg geconserveerd om de generieke plaats van Z. frugiperda volledig te kunnen bespreken. Prodenia Androgea Cram., IV, p. 42, pl. 310 D. — Herr. Schäff., Corr. Blatt Zool. Min. Vereins, 1868, p. 115. — Guenée, Suit. à Buff. Noct. I, p. 161. Twee slechte exemplaren. Waarschijnlijk verschillen Pr. Androgea Cram., Herr. Schäff., Guen. en Commelinae Abb., Guen. (l.c., p. 162), Herr. Schäff., niet specifiek. Agrotis annexa Treitschke, Schmett. von Europa, V, 1, 154; X, 2, p. 22. — Guenée, Suit. à Buffon, V, p. 268; VII, p. 391. — Pl. 3, fig. 3; 3a (kop). Een paar, tot Guenée’s type behoorende. De varieteit, die hij beschrijft, is waarschijnlijk eene andere soort van Agrotis. BIRDRAGE TOT DE KENNIS DER Agr. annexa, door Treitschke als eene twijfelachtig-Européche soort beschreven en ten tijde van Guenée’s werk nog door sommigen voor wellicht Europeesch gehouden, wordt nu wel algemeen als uitsluitend Amerikaansch erkend. Zij is uit de beide aangehailde beschrijvingen te herkennen; alleen wil ik nog aanteekenen, dat de mannelijke sprieten tot de punt met korte, dicht opeengedrongen zaagtanden bezet zijn en de geheele schaft met korte wimperharen, die naar de punt (deze is zelve bijna naakt) zeer in lengte verminderen en overigens in bosjes op de tanden bijeen-staan. De palpen zijn smaller dan de oogen en nauwelijks opgericht; lid 2 is naar boven niet verbreed en aan de voorzijde kort behaard, het eindlid kort en stomp. Zij zijn dus ongeveer zooals bij Agrotis Segetum, waar zij evenweliets breeder en aan de voorzijde langer behaard zijn. Hunne kleur is donker grauwbruin, de buitenhelft van lid 1 en de voorzijde van lid 2 onderaan smal licht bruingrijs. Hals-kraag met een smal flauw zwart lijntje geteekend, overigensiets donkerder dan de thorax (bij het voor mij staande wijfje zeer weinig); bij de mannen is hij lichter of donkerder bruingrijs, naar het leemgrauwe trekkende, evenals bij den Door Treitschke beschreven sogar de fijn donker gestreepte voorrand der voorvleugels tot boven de nerviek en de vleugelpunt. Bij.een’ Noord-Amerikaanschen man in mijne collectie is de gehele grond der voorvleugels licht bruingrijs, weinig donkerder dan de voorrand, en slechts eene voorrands-vlek, die het begin der tweede dwarslijn bedekt, en het franjeveld achter de golflijn zijn donker grauwbruin. Het koolzwarte langsstreepje, dat de onderhelft der ronde en niervlekken verbindt, is bij al mijne exemplaren zeer duidelijk, ook de twee lange spitse tanden, die de eerste dwarslijn bovenan maakt; in cel 1a heeft die dwarslijn een korteren tand, in 16 een rond boogje. De voorschenen zijn iets korter dan het eerste lid der tarsen, niet zeer smal; zij heben aan weertzijden eene LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 39 rij van 4-5 doornen, aan het eind, aan beide zijden, twee langere, dikkere en iets kromme — evenals 4. Segetum. De midden- en achterschenen zijn bedoornd. Daar, voor zoover mij bekend, alleen Stephens in zijne Uustr.. of Brit. Eut., II, p. 117, pl. 22, f. 2 (het citaat is van Guenée) eene afbeelding dezer soort heeft gegeven, geloof ik dat eene herhaalde niet overbodig is. Dr. van Leeuwen vervaardigde haar naar een Noord-Amerikaanschen man. De rups is door Guenée beschreven. Heliothis armigera Hübn., Sum. Eur. Schmett., Noct. f. 370. — Guenée, Suit à Buff., Noct. II, p. 181. Vijf exemplaren dezer cosmopolitische soort. Metoponia obtusula Zeller, Verk. zool. bot. Gesell. in Wien, 1873, p. 204, pl. 3, f. 2. Elf exemplaren; daarbij een wijfje dat zeer wel met Zeller’s afbee Iding overgreen; een tweede wijfje is sparszamer geteekend, het derde voorwerp (een man) is geheel afgevogen, terwijl de overigen, allen mannen, zich onderscheiden doordat het wortelderde der voorvleugels, in mindere mate de binnenrandshelft van hun middenderde en dan de ruimte tusschen de beide grootere voor- en binnenrandsvlekken, die tegen het eind van het middenveld worden gevonden, erkrankt bestoven zijn. Darentegen ontbreken de donkere stippen, die bij den type onder het laatste voorrandsviekje als eene reeks voor den achterrand worden gezien. In de bruine bestuiving van het wortelveld onderscheidt men bij de meeste exemplaren die deze bezitten, vrij wel eene sterk en regelmatig gebogene donkerder, dubbele eerste dwarslijn, evenzoo eene dubbele donkere tweede dwarslijn in de bestuiving tusschen de beide randvlekken. Bij drie exemplaren zijn de voorvleugels tot tweede derden geheel, dus ook op de voorrandshelft van het middenveld, oker-bruin bestoven. Zeller's beschriving is overigens zeer nauwkeurig. 40 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER Ik kan met Dr. Harvey, zie Bulletin of the Buffalo Society of Natural History, III, p. 11 (1875), vooreerst nog niet aannemen, dat M. obtusula Zell. en obtusa Herr. Schaff., Ausl. Sohmett., p. 68, f. 210, éen zijn. De laatste heeft naar de afbeelding eene vlucht van 25 mm. (obtwsula van 48—21), zi) is veel frisscher geel, de bruine lijn, die de twee voorrandsvlekken verbindt, is in het midden gebroken en heeft daar een’ dikken, bruinen, met de spits naar den achterrand gerichten tand, en de rij bruine stippen langs den achterrand sluit zich niet, zooals bij obtusula, bij het laatste voorrandsvlekje aan, maar wijkt bovenaan af. Veeleer zou ik denken dat zijne M. perflava (1. c.), uit Noord- Amerika, met obtusa H.S. identiek was. Deze drie Amerikaansche soorten van het genus onder-scheiden zich van de Europeesche door veel meer afgeronde voorvleugels, wier punt sle Chts stamprechtthoekig moet heeten, terwijl zij bij de Europeesche vrij spits is, met schuinen achterrand. Ook is bij odtusula de uitstekende punt van het voorhoofd veel korter dan bij vespertalis en subflava, daarbij zijn de palpen meer opgericht. De andere soorten ken ik niet in natura. Metoponia spec. Een zeer afgevlogen voorwerp, dat ook tot Metoponia schijnt te behoore. Het komt in vleugelvorm meer met de Europeesche soorten overeen, maar de voorhoofspunt is niet langer dan bij odiusula. De voorvleugels zijn geel, de achtervleugels grijs. Dit is al wat ik er van zeggen kan. Ponometia ochricosta Herr. Schaff., Corr. Blatt des Zool.- Miner. Vereins zu Regensburg, 1868, p. 154. — PL 3. fig. 4; 4a (kop). Vif exemplaren, allen wijfjes. Herrich-Schäffer beschrijft deze soort in het genoemde, zeer weinig verbreide Tijdschrift aldus: «Ponometia m. nov. gen, Nach Lederer’s Eintheilung neben Metoponiastend. LEPIDOPTERA VAN HET BIL. OUBACAO. 41 die Stirne in eine scharfe, vorn abgerundete, oben etwas concave Platte vorgezogen. R. 3 u. 4 der Hüflig lang ge- gestielt, 5 deutlich schwächer. P. ochricosta m. Dieses leicht kenntliche Thier kenntliche Thier kann ich enirgends beschrieben finden. Grösse und Gestalt unserer esulphurea. Licht ockergelb, der Mittelrücken und die Völk. mit Ausnahme des breiten  paarsbruin als wel donker roestbruin mag heeten. Het heldert vooral bij een paar lichtere voorwerpen in den omtrek van den staarthoek op en kan dan niet meer dan licht leembruin worden genoemd. Bij het lichtste exemplar ziet men bui-tendien tegen den staarthoek de onderhelft eener geworden donkere mår flauwe geworden. De franje is donker bruingrijsen. De achtervleugels met franje zijn vuilwit met bruingrijsen achterrand en tegen den wortel bijna doorschijnend. Achterlijf kegelvormig, op den rug donkergrijsen, zonder pluimpjes. Buik, pooten en onderzijde der vleugels onzuiver wit, de voorvleugels meer geelachtig en met eene naar achteren breeder en donkerder wordende langsveeg in het midden. De palpen zijn smal, glad beschub, nog niet ten volle zoo lang als het uitstekende voorhoofd en nauwelijks op-gericht. Zij zijn wit; het korte, stompe eindlid lichtgrijs Kop geelwit, met schubben bekleed als de afgeronde, mede geelwitte thorax. Sprieten weinig langer dan de helft der voorvleugels, dun, draadvormig, naakt. Zuiger lang, opgerold, BIRDBAGE TOT DE KENNIS DER Bijoogen aanwezig; oogen naakt, onbewimperd. Pooten gevormd en gespoord, glad beschubd, ongedoornd. Voorvleugels met aanhangcel; uit hare spits de steel van 8 en 9. In de achtervleugels bij alle exemplaren 3 en 4 lang gesteeld, zooals Herrich-Schäffer opgeeft. Rivula? palliceps Felder en Rogenhofer, Novara II, 2 pl. 120 f. 2 is misschien, naar kleur en teekening te oordeelen, na verwant en althans geene Rivula. Erastria spec. Een exemplaar eener soort, stellig na verwant aan £. quadrifera Zeller, Verk. zool. bot. Vereins zu Wien, 1874, (Sep. p. 3) pl. 12, f. 2, uit Mexico, en misschien dezelfde, maar het voorwerp is beschadigt en onfrisch en dus niet wel met zekerheid te bestemmen. Thalpochares patula Morrison, Proc. Acad. of Nat. Sci. of Philadelphia, 1875, p. 69. Patruelis Grote, Canadian Entomologist XII (1880), p. 59. En wijfje; de soort komt ook in Zuid-Amerika (Argentina) voor. Panula inconstans Guenée, Suit. à Buffon, Noct. 3, p. 59. Eenige exemplaren van beide sexen, die goed met de afectelding en beschrijving. Overreenkommen. Alleen zijn kleiner dan Guenée opgeeft en hebben niet meer dan 22—29 mm. vlucht. Zijn kunnen meest tot den type worden gerekend, doch varieeren, zijnnde de lichte dwarsband bij den vleugelwortel, de grond achter-rand bruinwit, vuil bruingeel of grijs; de eerste is altijd behelderste gekleurd. Een exemplaar, een klein wijfje van 23 mm. vlucht, ziet er vreemd uit en schijnt bijna eene andere soort, zijnnde de vleugelwortel tot den buitenrand van den lichten dwarsband lichtgrijs, tegen den voorrand bruin bestoven, en het overige van den vleugel aardbruin, het donkerst tegen den grijzen wortel, Intusschen kan men op den voorrand bruin. Kurfje, de palpen vrij gewon gevormd, de sprieten draadvormig, bij den man kort bewimperd, thorax en achterlijf glad beschub, evenzoo de ongedoornde pooten. Voorvleugels met aanhangcel; ader 5 der achtervleugels even dik als de andere aderen, met 3 en 4 uit éen punt. In Lederer’s systeem der Europeesche Noctuinen zou Panula Guenée dus tusschen Acantholipes en Leucanitis komen te staan. Van beiden onderscheidt Panula zich door de onge-teekende, donkere achtervleugels, bovendien van Acantholipes door smallere palpen met duidelijker eindlid, van Leucanitis door ongedoornde pooten. Panula spec. Tweed slechte wijfjes. Zij zijn grooter dan de bovenvermelde exemplaren van P. constans (32 mm.), komen er overigens zeer mede overreen, doch verschillen door smallere lichte streep bij den wortel der grijsbruine voorvleugels, die tegen den binnenrand eene drie- (niet vier-)kante kool-zwarte vlek begrenst, en door eene drie bochten makende, verder van den achterrand staande golflin. Panula insipida Feld. en Rog., Novara II, 2 pl. 12, f. 16 is eene verwante soort, doch heeft grize voorvleugels met eenigszins andere teekening. Ook doet zij denken aan Bolina bisinuata Feld. en Rog., Novara II, 2 pl. 112, f. 19, doch bij deze zijn de achtervleugels niet eenkleurig donker, maar hebben eene geelwitte donker geaderde wortelhelft, en de lichte streep bij den wortel der voorvleugels is niet recht maar bochtig, zoodat de driekante zwarte binnenrandsvlek voor haar buiten-waarts uitgesneden is. Ook is de onderzijde bij bissuata licht, donker geteekend. Ik merk hier op. Dat de palpen bij deze sort in vorm overgreenkommen met die van Panula inconstans en de pooten ongedoornd zijn; generiek zijn beiden dus zeer na verwant en bisinuata is althans geene Zeucanitis Lederer. Naar deze twee slechte wijfjes durf ik hier geene nieuwe soort benoemen; worden er later meer en betere exemplaren gevonden en blijken de opgegeven verschilpunten bestendig te zijn, dan zou ik den naam érigonalis voorslaan. Bolina spec. Een slecht exemplar eener soort, verwant aan B. famelica Guenée, Noct. 3, p. 62. Bolina fascicularis Hübn., Zutr., f. 443, 444. — Guenée, Suit. à Buffon, Noct. 3, p. 63, n°. 1398. Een paar. Bolina spec. Een slecht wijfjes eener aan fascicularis verwante soort. Bolina abrupta nov. spec. — Pl. 4, fig. 1; 1a (8); fig. 2; 2a (2). Twaalf exemplaren van 20—26 mm. vlucht. Daar deze kleine Bolina op Curacao niet zeldzaam schijnte zijn, verwachtte ik, haar wel onder de door Guenée beschreven soorten te zullen vinden, doch dit is mij niet gelukt. Wat haar in beide sexen vooral onderscheidt, is het beloop van den zwarten rand der overigens tot den wortel helderwitte achtervleugels, die van de vleugelpunt tot ader 2, ongeveer 24 millimeter breed en bovenaan een klein weinig smaller, verder wortelwaarts scherp begrensd en regelmatig gebogen, even voorbij de genoemde ader plotseling zeer versmalt, zoodat hij hetzij bijna of geheel afgebroken wordt en in het laatste geval in cel 15, bij sommige exemplaren weder als eene kleine vlek te voorschijn komt. Naar Guenée’s beschrijving is ook de zwarte achtervleugel-rand zijner Bolina brunnearis, Noct. 3, p.68, zoo gevormd, maar hij zegt dat de aderen zwartachtig (noirâtres) zijn en dat de voorvleugels met twee groote zwarte voorrandsvlekken zijn geteekend. Geen van beide kenmerken wordt bij B. Abrupta gevonden. Ook geeft hij eene veel belangrijker grootte (36 mm.) voor brunnearse op. Ten einde de beschrijving der achtervleugels hier te voltooien, wil ik nog vermelden, dat de zwarte rand, bij de franjelijn, in cel 2 met een geelwit vlekje is geteekend, dat de overigens helderwitte franje achter cel 3 en 4 aan den wortel met eenige zwarte schubben is besmet en de onderkant aan de bovenzijde gelijk is; alleen moet opgemerkt worden, dat het grandvlekje in cel 2 grooter dan boven en helderwit is; ook is de zwarte rand binnenwaarts op ader 2 meer afgerond dan op de bovenzijde. 