None
Door de behaard oogen, de alleen van ondéren’ bewimperde gezigtslijsten, de breede wangen en kinbakken, het derde sprietenlid, dat niet langer dan het tweede is, het eivormige achterlijf en de aan de oombuiging niet verlengde discoidaal-ader behoort deze soort tot het geslacht Nemoraea. Aangezigt en wangen vuil roestkleurig; voorhoofd naar boven sterk versmald, zwartachtig, alleen aan de uiterste oogkanten lichter; ter wederzijde van den sprietwortel eene ronde zwarte vlek; de onderste voorhoofdsborstels niet verder dan deze vlek afdalende; ook de wangen met geelgrijze beharing; mondborstels langs de gezigtslijsten tot aan het endereind der sprieten opklimmende; ook de wangen met een aantalborstels. Sprieten ter halverwege het gezigt reikende, roestkleurig; de beide eerste leden van boven borstelig; het tweede id verlengd; het derde zoo lang als het tweede, naar het eind iets verbreed en donkerbruin; sprietborstel zwart, tot ongeveer de helft verdikt. Palpen Zwart. Thorax zwart, van boven met vier lichtgrijze langsbanden, de beide buitenste breeder en meer viekachtig; borstzijden van voren vuil roestkleurig; behalve de zwarte beharing op den thorax zijn op de lichte banden en overigens van achteren en in de zijden lange borstels. Schildje zwart, aan de kanten en van achteren met grijze bestuiving, en voorts met zwarte beharing en eenige lange borstels. Achterlijf langwerpig eivormig, zwart; de tweede en derde ring met grijzen weerschijn, die naarmate het licht er op valt, zich voordoet als zijvlekken of als een voorzoom der ringen; vierde ring roodgeel; macrocheten aan den rand der ringen, op den derden ring ook in ’t midden en op den vierden over de geheele oppervlakte verspreid. AMERIKANSCHE DIPTERA. 29 Pooten langer en dunner dan bij de meeste soorten van het geslacht, pekkruin; de heupen en wortel der dijen tot het roestkleurige neigende; dijen met kamachtig geplaatste, scheenenen met verspreideborstels; haken en voetballen lang. Vieugelschubben bruingrauw, met geelachtigen grand. Vleugelschubben bruingrauw, met geelachtigen grand. Vleugelschubben grauwe tint; spitsdwarsader en schijf-dwarsader gebogen; de laatste op drie vierden der spitscel ingewricht; middeldwarsader schum achterover geplaatst, zwartachtig gezoomd. Een van Chile in het Leidsch museum. Maisicera insignis v. d. Wulp, VUivtrniag V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 85. 18. Cinerea; antennis, striis thoracis quatuor, abdominis segmento primo, segmentorum 2—4 limbo postico, linea dorsali pedibusque nigris; palpis testaceis; thoracis stria media et scutelli apice rufescentibus; abdominal segmento ultimo limbo antico flavo. — ¢ long. 8,5 mm. Wegens de naakte oogen, het ongewimperde aan den mondrand ingewrichte Mondors, het verleng der de sprietenlid, het breed eivormige achterlijf en de aan de om-buiging niet verlengde discoidaal-ader, tot het genus Masicera gebragt. Kop zwartachtig met zilverwitten weerschijn; voorhoofd naar achterteren versmald, de middenband smal, weinig in 't oog vallend, alleen door het gemis van witten weerschijn te onderscheiden; voorhoofds-borstels ter wederzijde op eene dubbele rij geplaatst en tot iets beneden bet tweede sprietenlid afdalende; aangezigt regtstandig; mondrand niet vooruitstekend, met roodachtige tint; achter den grooten mond-borstel nog verscheidene kortere borstels; achterhoofd grijsharig en bovendien met een’ krans van zwarte borstellschaftig achterde achterde achterde. Sprieten zwärts, een weinig körner dan het gezigt; de wortelden van boven met borstels; het derde linden ten minste driemaal zoo lang als het tweede; sprietborstel tot over het midden verdikt. Palpen bruingeel. Thorax van boven aschgrauw, met vier doorloopende zwarte langstrepen; de middenste tusschenruimte roodachtig aschgrauw, de beide buitenste met witte bestuiving; borstzijden en borst zwarte zwarte lange borstelltig aschgrauw; thorax in de zijden en van achteren met lange borstels, even als de achterrand van het schildje. Achterlijf eivormig, licht aschgrauw; de eerste ring, eene rugstreep, de achterzoom van den tweeden en derden ring, benevens de anus zwarte lijn (het vervolg der rugstreep) gedeeld; macrocheten der middenste ringen alleen aan den rand. Pooten zwarte; middenscheenen met eenige Langere borstels; achterscheenen aan de buitenzijde digt met borstels gewimperd; haken en voetballen vrij lang. Vleugelschubben en vleugelschubben en vleugelschubben en vleugelschubben eenige grauwe tint; geen randdoorn; spitscel op eenigen afstand van de vleugelspits geopend; spitscel op eenigen afstand van de vleugelspits geopend; spitscel op tweede, waaraan het achterlijf ontbreekt, van Chile, in het Leidsche museum. DEXINAE. 1. Prosena mexicana Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 4. 231. 7. pl. 21 f. 12. Een uit Mexico (Dugés) in het museum te Brussel. 2. Prosena longipalpis n. sp. Cinerea; capite albido; vitta frontali, antennis, palis pedibusque flavis; antennarum seta brevipennata; palis elongatis filiformibus; abdomine rufescente, vitta dorsali nigricante. — ¢ long. 9,5 mm. Gelijkt in vorm, kleur en teekening zeer op onze Pr. siberita, doch door de lange dunne palpen en den slechts kort gevederden sprietborstel duidelijk onderscheiden. Kop (PI. 2 fig. 1) grijsachtig wit, aan den mondrand, op de wangen en op het voorhoofd eenigszins geelachtig; voorhoofsband roodbeel; voorhoofd en aangezigt ongeveer even lang. Sprieten tot tweeden van het gezigt reikende, roestkleurig; het een of meer borsteltjes; het tweede id met een of meer borstel; bet derde slank, tweeden-een-halfmaal zoo lang als het tweede, naar het een weinig gebruind; sprietborstel roodbruin, kort gevederd, an de wortelhelft verdikt, langzamerhand dunner en aan ’t eindhaarvormig. Zuiger roestkleurig; het laatste derde deel zwartbruin; palpen bleek roodbeel, draadvormig, langer dan de kop en naar het einde met eenige zwarte borsteljes. Thorax aschgrauw, met zeer onduidelijke langsstrepen, vaalgele beharing en zwarte borstels, die op den Rug in langsrijen zijn geplaatst; schildje een weing roodachtig, met zwarte beharing en borstels, waarvan er vier lang en stevig zijn. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 31 Achterlijf eivormig, geelrood; in sommige rigten zijn de insnijdingen, een vrij breede rugband over den tweeden ring en groote vlekken op de beide laatste ringen licht aschgrauw; in andere rigten komt eene zwartachtige rugstreep voor den dag, die met eene altijd zwarte op den eersten ring begint; beharing van het achterlijf zwarte van den tweeden ring een paar overeindstaande macrocheten; een aan den achterrand van den tweeden ring en rondom den anus; buik roodgeel met zwarte rugstreep. Pooten  het derde slank, tweeden-een-halfmaal zoo lang als het voorgaande; sprietborstel lang en digt gevederd, aan de wortelhelft verdikt. Zuiger zwart; palpen bleek roodgeel, draad- vormig, niet langer dan de mondrand. Thorax, schildje en achterlijf aschgrauw; op den thorax drie zwarte langsbanden, waarvan de middenste ook over het schildje wordt voortgezet; achterlijf kegelvor- mig (¢), of eivormig (¢), met zwartbruine weerschijvlekken; beharing en borstels zwart; macrocheten aan den rand der middenste ringen en aan den anus. Pooten zwart. Vieugelschubben bruinachtig met wit- ten rand. Vleugelschubben bruinachtig met wit- ten rand. Vleugelschubben (fig. 4) grijsachtig met zwarte aderen; middeldwars- ader op het midden der schijfcel; ombuiging der discoidaal-ader met stompen hoek; spitsdwarsader regt; schijfdwarsader gebogen, op twee derden der spitscel ingewricht. Een paartje van Argentina (Weyenbergh). A. Dexia tenuicornis n. sp. Cinerea; capite albido; scutello, abdomine pedibusque rufis ; abdo- mine vitta dorsali maculisque duabus nigris; antennarum articulis basalibus rufis, articulo tertio nigro, elongato; alarum costa testacea. — & long. 9,5 mm. Kop (Pl. 2 fig. 5) zijdeachtig wit met grijzen weerschijn; voorhoofd smal, op de kruin naauwelijks een zesde van de kopbreedte innemende ; voorhoofdsband zwart, naar voren een weinig verbreed; aangezigt in ’t midden zonder kielvormige verhooging; mondrand vooruitstekend, met roodgelen weerschijn. Sprieten lang en smal; de beide eerste leden roodgeel; het tweede eenigszins opgehoogd, met een langeren en een paar kleinere borstels ; het derde lid zwart, driemaal zoo lang als het tweede; de borstel kort maar digt gevederd, aan den wortel verdikt. Palpen lang en dun, roodgeel, met zwarte borstels. Thorax aschgrauw, van boven donkerder, in de borstzijden grijs; op den rug van voren eenige aanduiding van zwartachtige langsstrepen; schildje roodgeel. Achterlijf kegelvormig, doorschijnend roodgeel; over de drie eerste ringen eene zwarte rugstreep, die aan ’t eind van den tweeden en derden ring verbreed is; ter wederzijde van den derden ring eene zwarte vlek; de beide laatste ringen bovendien met witte weerschijn- viekken. Pooten roodgeel, met zwartbruine tarsen. Vleugelschubben geelachtig. Vleugels (fig. 6) bruinachtig grauw, langs den voorrand met bruingele tint ; ombuiging der discoidaal-ader afgerond ; middeldwarsader voér het midden der schijfcel; schijfdwarsader zacht gebogen , op twee derden der spitscel ingewricht. Ken ¢ van Argentina (Weyenbergh). Bij deze en de beide volgende soorten is de zuiger langer en hoornachtiger dan bij onze Europesche Dexia’s, ofschoon niet zoo lang als in het geslacht Prosena en ook niet, zooals daar, tot het einde dun, maar met verdikte eindlippen; voorts is de ombuiging der discoidual-ader niet hoekig en scherp, maar afgerond. Waarschijnlijk zullen zij later, op grond van deze en welligt nog andere kenmerken, tot het vormen van een afzonderlijk genus aanleiding geven. AMERIKANSCHE DIPTERA. 33 5. Dexia parvicornis n. sp. Cinerea; abdomine albo-nigroque tessellato; antennis brevis, rufis, apice nigro; pedibus piceis; calyptris albis; alis brunnescentibus. — long. 11 mm. Aschgrauw. Kop (PI. 2 fig. 7) gezwollen, witachtig grijs; wangen roodbruin; mondrand niet vooruitstekend; mondborstels talrijk en eenigszins langs de gezigtslijsten opklimmende; aangezigt in ’t midden zonder kielvormige verhooging; wangen en kinbakken zeer breed; voorhoofd breed, ongeveer de Halve kopbreedte innemende, met donker rood-bruinen middenband. Sprieten kort, ongeveer een derde ter lang van het aangezigt; de beide eerste leden helder geelrood; het derde aan den wortel ook van die kleur, doch verder zwart; het tweede een weinig verheven, met borstels bezet; sprietborstel zwart, digt maar niet zeer lang gevederd, aan den wortel verdikt. Zuiger lang, glanzig zwart; palpen roodachtig. Thorax van voren met donkere langsstrepen, die naar mate van het invallende licht, zich in nog smaller lijnen verdeelen; schildje eenigszins roodachtig. Achterlijf eivormig, met zwarte en zilverachtig witte weerschijvlekken. Pooten pekzwart; de heupen aschgrauw; de knieen en min of meer de scheenen met bruin-rooden gloed. Vleugelschubben witachtig. Vleugelschubben witte vooruitstekend; ombuiging der discoidual-ader sterk vooruitstekend; mid-deldwarsader op het midden der schijfcel; schijfdwarsader op twee der den der spitscel. Een 2 van Argentina (Weyenbergh). Een tweede?, van dezelfde herkomst, gelijkt in alles op het hierboven beschrevene, behalve dat het kleiner is (9 mm.) en dat de spitscel in beide vleugels gesloten en zelfs kort gesteeld is. Niettegenstaande dit laatste, nog al belangrijke verschil, dat voor dit exemplaar zelfs de plaatsing in het geslacht Dexia twijfelachtig zou kunnen maken, meen ik het toch niet als eene afzonderlijke soort te moeten beschouwen. 6. Dexia suavis n. sp. Grisea; thorace nigro-trivittato; abdomine testaceo, vitta dorsali nigra; pedibus nigris; antennis rufis, articulo ultimo fusco; calyptris testaceis; alis ex rufo cinerascentibus. — Long. 12 (¢), 11 (2) mm. Verwant aan de vorige soort, waarvan zij echter dadelijk te onder-scheiden is door het bruingele achterlijf; zij gelijkt veel op onze Europesche D. rustica, doch verschilt van deze door donkerder tint, zwarte pooten, een langeren zuiger en de afgeronde ombuiging der discoidaal-ader. Kop ongeveer van denzelfden vorm als bij D. parvicornis, zwart-achtig grauw met bleekgelen weerschijn; voorhoofd naar achteren sterk (¢) of minder sterk (¢) versmald, met zwarten, in sommige rigteren middelband en ter wederzijde met eene digte rij borstels, die de inplanting der sprieten naauwelijks even over-schrijdt; mondborstels talrijk. Sprieten merkelijk korter dan het gezigt; de beide eerste leden geelrood; het tweede naar boven verdikt; het derde ongeveer dubbel zoo lang als het tweede, zwartbruin, aan de basis roodachtig; sprietborstel zwart, digt gevederd, aan den wortel verdikt. Zuiger lang, zwart; palpen donker roestbruin, aan het einde iets verbreed, bij het ¢ fijn beborsteld. Thorax aschgrauw, van boven met drie zwarte langsbanden; schildje zwartgrauw, bij het ¢ tegen den achterrand een weinig roodachtig. Achterlijf van het ¢ kegel-vormig, bruingeel met zwarten rugband, die aan den wortel van den ersten ring zich iets verbreedt; tegen den voorrand der ringen menschliche weerschijn; achterlijf van het 9 meer eivor-mig; de zwarte rugband smaller en minder scherp geteekend; daar-entegen de achterrand der ringen meer zwartachtig, de zilverachtige weerschijn vlekkiger en vooral in de  pl. 5. f. 33 v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 87. 19. Ken uit Chile in het Leidsche museum. AMERIKANSCHE DIPTERA. 35 Noch de afbeelding van Macquart, noch die van Blanchard geven eene juiste voorstelling van dit dier. Bij de laatste is het ligchaam veel te breed en het achterlijf aan de basis ten onregte veel breeder dan de thorax; de pooten daarentegen zijn te dun en de achterscheen niet gebogen; eindelijk is de spitscel, bijna aan de vleugelspits, door misteekening gesloten voorgesteld. — De afbeelding van Macquart is nog gebrekkiger: behalve de geheel onnatuurlijke kleur (op den thorax zijn vier groene langslijnen en overigens is het ligchaam met eene menigte goudstrepen bedekt) is de vorm mede veel te breed; terwijl in de detail-teekening van den kop de sprietborstel tot geheel aan het einde gevederd is afgebeeld. Het schijnt wel alsof hij, bij het teekenen, zonder naar het dier te zien, eenvoudig op de kenmerken heeft gelet, die hij Voor het genus had aangegeven, want just de breeder gestalte en de bevedering van den geheelen sprietborstel noemt hij als het voorname verschil tusschen Phrissopoda en Sarcophaga. In hoever dit nu kan gelden voor Phr. praeceps Wied., die hij als type van het geslacht beschouwt (Swit. a Bu/f. Dipt. II p. 222) kan ik niet beoordeelen; maar zeker is het dat Phr. splendens niet breeder is dan de meeste andere Sarcophaginen en dat bij haar de sprietborstel aan het einde naakt is. De soort vertoont in bijna alle opzigten eene merkwaardige overeenkomst met het genus Cynomyia, waarvan zij alleen afwijkt door de sterker behaarde pooten, de dikkere dijen en de gebogen achterscheenen. De witte langsstrepen op den thorax loopen niet verder dan tot den dwarsnaad. 2. Narcophaga chlorogaster Wied. Sarcophaga chlorogaster, Wied. Auss. Zweifl. I. 359. 9; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 87. 20; — Sarconesia ead., Bigot, An. Soc. ent. France, 3e sér. V. 301. pl. 7. f. 5. In ’s Rijks museum te Leiden berust een wijfje uit Chile, afkomstig van Dr. Dohrn; ik zelf bezit een mannetje en vier wijfjes van Argentina (Weyenbergh). Ik vind geen enkelen grond om deze soort generiek of te scheiden van het geslacht Sarcophaga, waarvan zij alle kenmerken bezit; de metallieke kleur van het achterlijf is m. i. daartoe geen voldoende reden. 3. Narcophaga rufipalpis Macq. Macq. Dipt. ew. I. 3. 102. 11; v. d. Wulp, Noles from the Leyd. mus. IV. 88. 21. Een van Curacao (Pater Jansen) in het Leidsche museum. Ofschoon Macquart Brazilie als vaderland opgeeft, geloof ik hier dezelfde soort voor mij te hebben; de beschrijving toch past volkomen, behalve alleen dat hij De dienen aan de buitenzijde geelbruin noemt, terwijl bij mijn exemplar, dat echter niet zeer gaaf is, de pooten geheel zwart zijn. A. Sarcophaga quadrivitata Macq. Macq. Dipt. ex. II. 3. 102. 12. pl. 12. f. 4. T'wee wijfjes van Argentina (Weyenbergh). De kanten van het voorhoofd zijn bij mijne exemplaren niet geel, maar wit; daarentegen zijn de vlekken in de borstzijden geelachtig ; van de roodachtige bezooming der vleugeladeren, waarvan Macquart spreekt, zie ik niets. 5. Sarcophaga chrysostoma Wied. Wied. Auss. Zweifl. Il. 356. 2; Schin. Dipt. Nov. Reise, 313. 63, Een mannetje en drie wijfjes van Bahia (de Lacerda) in het museum te Brussel. 6. Sarcophaga taitensis Schin. Schin. Dipt. Nov. Reise, 314. 68. Ken van Bahia (de Lacerda) en een tweede van Guadeloupe (Delaunay), beiden in het museum te Brussel, komen met Schiner’s beschriving zoo geheel overeen, dat ik zonder schroom de bestemming durf aanemen, niettegenstaande het verschil van herkomst. De soort schijnt dus wijd verspreid. Narcophaga chilensis Macq. Macq. Dipt. ex. Il, 3. 104, 15. pl. 11. f. 6; Blanch. by Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 429. 3; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 88. 22. Tweed wijfjes van Chile in het Leidsch museum. AMERIKANSCHE DIPTERA. iff De soort is zeer verwant aan de vorige; zij is kleiner, en de anus is niet helder roodgeel, maar slechts met gele bestuiving bedekt; de vleugels zijn aan het begin van den voorrand een weinig geelachtig. Sarcophaga flavifrons Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 1. 191. 24; Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 428. 1. pl. 5. f. 4. Een van Argentina (Weyenbergh). Blanchard’s afbeelding is miste Kenden en doet naauwelijks aan eene Sarcophaga denken, ook wegens de gesloten en gesteelde spitscel; in de afzonderlijke vleugelteekening (fig. 4c) is daarentegen de spitscel veel te wijd geopend, maar ook deze figuur geeft geen juiste voor- stelling van het aderbeloop. Mijne determinatie grondt zich voornamelijk op de goudgele kleur van het voorhoofd en aangezigt en op den roodachtigen voorhoofdsband. 9. Sarcophaga oceidua Fabr. Fabr. Ent. Syst. IV. 315. 12; id. Syst. Antl. 288. 19; Wied. Auss. Zweifl. UW. 368. 31. Een paartje van Argentina (Weyenbergh). Bij het ¢ is de voorhoofdsband alleen van voren roodachtig, hooger op meer zwart; de anus is geheel grijs bestoven; de achterscheenen zijn aan de binnenzijde naakt. Bij deze soort is de spitsdwarsader minder gebogen dan gewoonlijk; aan de uitmonding der hulpader is een klein randdoorntje. 10. Cynomyia flavipalpis Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 4. 236. 3. Twee wijfjes, het eene van Fernambue (Lartige), het andere uit de omstreken van Quebec (Provancher), berusten in het museum te Brussel. MUSCINAE. 1. Musea domestica L. Musca domestica, Linn. Faun. suec. 1833; Fabr. Syst. Antl. 287. 18; Meig. Syst. Beschr. V. 67. 31; Zett. Dipt. Scand. IV. 1335. 7; Schin. Ten onregte als van Brazilie vermeld; de voorwerpen. waren uit Chile (zie Blanchard 1. ¢.). 38 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Faun. austr. I, 594; — M. analis, Macq. Dipt. ex. Il. 3, 154. 10. pl. 21 f. 2. In het museum te Brussel bevinden zich exemplaren van beide sexen van Guadeloupe (Delaunay), alsmede een 2 uit Mexico (Dugés); een ¢d uit Chile berust in ’s Rijks museum te Leiden; ik zelf bezit verscheidene exemplaren van beide sexen uit Argentina (Weyenbergh). De Argentijnse exemplaren zijn iets kleiner, en de wangen en kinken zijn iets minder ontwikkeld, waardoor de kop zich Wat korter vertoont; overigens zie ik geen het minst verschil met onze inlandsche voorwerpen. M. analis Macq. (uit Chile) zal wel geen af- zonderlijke soort, maar hoogstens eene locale varieteit zijn. 2. Compsomyia macellaria Fabr. Syst. ent. 776. 14; Wied. Auss. Zweifl. I. 405. 38; — Compsomyia macellaria, E. Lynch Arribalzaga, Anal. de la Sociedad cient. argent. X. p. 71 (met al de daar aangevoerde citaten en synoniemen). Ik zag een ¢ van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel en bezit zelf beide sexen, die mij uit Argentina door Prof. Weyenbergh werden gezonden. Het is deze soort, die in Zuid-Amerika zich vaak bij den mensch in de neusholte en andere ligchaamsdeelen ontwikkelt; zie daaromtrent O. a.: Etudes sur la Myasis par C. Lerbini, H. Weyenbergh et P. A. Conil, Buenos Aires 1878. Lucilia Caesar, Linn. Faun. suec. 1828; Fabr. Spec. ins. I. 437. 10; id. Ent. Syst. IV. 316. 17; id. Syst. Antl. 289. 26; Fall. Muse. 46. 20; Meig. Syst. Beschr. V. 51. 13; Zett. Ins. lapp. 655. 9; Lucilia Caesar, Macq. Suit. & Buff. Dipt. II. 252. 3; Zett, Dipt. Scand. IV. 1312. 1; Schin. Faun. austr. I. 590. En â uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Onder de talrijke synoniemen daar yvermeld ontbreekt Caliphora tristriata Verhuell, Tijdschr. voor de wis- en natuurk. wetensch. Al. U1 blz. 273, pl. I, 2e helft. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 39 4, Lucilia cornicina Fabr. Musca cornicina, Fabr. Spec. ins. II. 438. 11; id. Ent. Syst. IV. 317. 20; id. Syst. Antl. 289. 20; Fall. Musc. 47. 21; Zett. Ins. lapp. 655. 11 (excl. syn. Meig.); — Lucilia cornicina, Zett. Dipt. Scand. IV. 1316. 5; Schin. Faun. austr. I. 590 Musca caesarion, Meig. Syst. Beschr. V. 57. 14. Een mannetje en twee wijfjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Lucilia eximia Wied. Musca eximia, Wied. Auss. Zweifl. II. 399. 26. Een van St. Martin (Reigersma) in het Leidsch museum; twee ditto van Argentina (Weyenbergh). L. punctipennis Macq. (Dipt. ex. supp. 3. 56. 40) schijnt voor ’t minst verwant. Pyrellia violacea Fabr. Musca violacea, Faby. Syst. Antl. 288. 25; Wied. Auss. Zweifl. II. 409. 43. Verscheidene exemplaren van beide sexen van Guadeloupe (Delaunay) in het Brusselsche museum. Pyrellia violacea Macq. (Dipt. ex. supp. 4. 251. 8) is eene geheel andere, Aziatische soort. Dasyphora spinifera n. sp. Ex violaceo nigra; abdomine aeneo; antennis, palpitis pedibusque nigris; femorum intermediorum apice supra spinula parva armata; antennarum seta ad apicem nuda; alis cinerascentibus, cellula apicali late aperta. — ¢ long. 5,5 mm. In het aderbeloop door de breed geopende spitscel op eene Cyrtoneura gelijkende, doch door de duidelijk behaarde oogen en verdere kenmerken tot het geslacht Dasyphora behoorende. Kop zwart; alleen het ingedrukte gedeelte van het aangezigt onder de sprieten met grijzen weerschijn: voorhoofd als een smalle zwarte band tusschen de oogen doorgetrokken; mondrand een weinig vooruit-stekend, met vele borstels bezet. Sprieten en palpen zwart; sprieten tot halverwege het gezigt reikende; sprieten tot halverwege het gezigt reikende; sprieten tot halverwege het begin van drie breede witte langsbanden, waarvan de middelste door eene zwarte streep is g. Espleten. Achterlijf metaalachtig donker blaauwgroen; in de zijden en op den laatsten ring met vrij lange borstels. Pooten zwart; aan den binnenkant der vooreenen eene bruingele zijdeachtige viltbekleeding; borstels der voordijen zoowel van boven als van onderen, aan de achterdijen van onderen kamachtig geplaatst; middeldijen lang, aan het eenige borstels omgeven is. Vleugel- schubben bruingrauw. Vleugels met grijze tint en zwarte aderen; ombuiging der discoidaal-ader afgerond; de spitscel breed geopend; middeldwarsader op het midden der schijfcel. Een â uit Argentina (Weyenbergh). 8. Calliphora phacoptera v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 88. 23. Chalybea; thorace antice striis albis; capite nigro, griseo pollinoso; antennis, palis, barba pedibusque nigris; calyptris fuscis, albo- limbatis. — 9 long. 10 mm. Habitus als onze C. erythrocephala; het voorhoofd iets smaller, de sprieten korter; de wangen en kinbakken iets minder ontwikkeld. Grondkleur van den kop zwart, doch door eene witte bestuiving grijs; in sommige rigsten de wangen en oogkanten zuver wit; de kinbaard zwart. Sprieten merkelijk korter dan het gezigt, zwart met grijze bestuiving; sprietborstel lang, aan de wortelhelft verdikt enttot twee derden gevederd. Zuiger en palpen zwart. Thorax en schildje staalblaauw, met zwarte beharing; op den thorax vijf witte langslinen, die evenwel achter den dwarsnaad onduidelijk worden. Achterlijf glanzig staalblaauw, in de zijden der beide eerste ringen met witachtige bestuiving. Pooten zwart; de dijen met eenigen blaauwen gloed. Vleugelschubben donkerbruin, met witten zoom. Vleugelschubben donkerbruin, met witten zoom. Vleugelschubben ging, met grijze tint; aderbeloop als bij C. erythrocephala, alleen de spitscel iets wijder geopend en de middeldwarsader een weinig meer wortelwaarts, védr het midden der schijfcel gepl Een uit Chile in’s Rijks museum te Leiden; het is daar onvangen van het Berlijnsch museum onder den bovengemelden naam, die van Philippi afkomstig zou wezen, ofschoon de soort, zooveel ik weet, energens is beschreven. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 41 9. Pollenia rudis Fabr. Musca rudis, Fabr. Ent. Syst. IV. 314. 93; id. Syst. Antl. 287. 16; Fall. Musc. 48. 24; Meig. Syst. Beschr. V. 66. 28; Zett. Ins. lapp. 659. 22; id. Dipt. Scand. IV. 1339. 11; — Pollenia rudis, Macq. Suit. a Buff. Dipt. I. 269. 1 pl. 16 f. 18; Sehin. Faun. austr. I. 586; — Musca obscura, Fabr. Ent. Syst. TV. 315. 103; id. Syst. Antl. 287. 17. Ken â uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. 10. Cyrtoneura assimilis Fall. Musca assimilis Fall. Muse. 56. 413; — Anthomyia assimilis, Meig. Syst. Beschr. V. 105. 39; — Cyrtoneura assimilis, Lett. Dipt. Scand. IV. 1351. 6; Schiner, Fn. austr. I. 598; — Cyrtoneura aperta, Macq. Suit. a Buff. Dipt. Il. 278. 15; Meig. Syst. Beschr. VII. 311. 14. Ik bezit een ¢, door den heer Hartogh Heys van Zouteveen uit Noord-Amerika medegebragt en mij welwillend afgestaan. Zoover ik aan het wel niet geheel gave, maar toch niet geheel gave, maar toch niet geheel awerem, wijkt het in geen enkel opzigt van onze inlandsche voorwerpen af. De soort is niet in den Catalogus van Osten Sacken vermeld. II. Cyrtoneura stabulans Fall. Musca stabulans, Fall. Muse. 52. 32, Meig. Syst. Beschr. V. 75. 42; Zett. Ins. lapp. 660. 29; — Cyrtoneura stabulans, Macq. Suit. a Buff. II, 277. 10; Zett. Dipt. Scand. IV. 1354. 9; Schiner, /n. austr. I. 597; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 89. 24. — Anthomyia cinerascens, Wied. Zool. mag. I. 1. 79. 28; — Cyrtoneura vicina, Macq. Dipt. ex. II. 3. 157. 3; Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 437. 2. Een 2 van Chile in ’s Rijks museum te Leiden. Het komt met onze Europesche exemplaren overseren; alleen is de schijfdwarsader, die bij onze inlandsche voorwerpen eene flaauwe aanduiding van buiging heeft, hier meer zuver regt. C. vicina zou, volgens Macquart en Blanchard, alleen afwijken door bet gemis van de zwarte rugstreep over het achterlijf; maar deze rugstreep is bij de Europesche voorwerpen niet altijd duidelijk; Schiner maakt er dan ook bij zijne overigens vrij uitvoerige beschrijving geen melding van. Ik geloof daarom, dat men op dit kenmerk bezwaarlijk eene afzonderlijke soort kan aannemen. C. stabulans schijnt tot die insecten te behoore, welke zich gemakkelijk kunnen verplaatsen en den mensch volgen waar hij zich vestigt; zij wordt ook veel meer in onze huizen gevonden dan in de vrije natur. Osten Sacken telt haar op onder de Noord-Amerikaansche soorten (zie zijn’ Catalogus); Schiner (Dipt. Nov. Reise, 304) vermeldt een exemplar van Auckland; en Macquart (Dipt. ex. supp. 4, 256) spreekt van Australische voorwerpen in het museum te Parijs. 12. Cyrtoneura nudiseta n. sp. Obscure cinerea; thorace striis quatuor pedibusque nigris; antennis, palpis, scutelli apice anoque rufis; alarum cellula apicali late aperta; antennarum seta nuda. —? long. 9 mm. Kop geelachtig aschgrauw; voorhoofd ruim een vierde der kop- breedte innemende, naar achteren niet versmald; middenband zwart- achtig, ter wederzijde met een rij korte borstels; een paar langere borstels staan onmiddellijk boven de sprieten en verscheidene anderen op de kruin. Aangezigt regtstandig; mondrand niet vooruitstekend, met een paar lange borstels, verder, even als de wangen, met een aantal kortere borstels. Sprieten en palpen donker roestkleurig; de sprieten een weinig korter dan het gezigt; sprieten een weinig korter dan het gezigt; sprieten zwart, naakt, aan de wortelhelft verdikt. Thorax aschgrauw, van boven met vier zwarte, naar achteren ineensmeltende langsstrepen; schildje zwart- achtig grauw, aan het einde roodachtig; behalve de algemeene zwarte beharing, zijn aan de kanten en van achteren op den thorax en aan den achterrand van het schildje stevige borstels. Achterlijf eivormig; vierringig, aschgrauw met zwartbruine weerschijnvlekken; de vierde ring, met uitzondering van den wortel, held Er roestkleurig. Pooten zwart; voordijen zowel van boven als van onderen, achterste dijen alleen van onderen met kamachtig gestelde stijve borstels; achter-scheenen gebogen, met korte borstels. Vleugelschubben en vleugels grauw; middeldwarsader schum achterover, in 't middeldwarsader schin de schijfeel; de spitscel wijd geopend (ongeveer als bij C. stabulans); schijfdwarsader in 't middeldwarsader en de ronde ombuiging der discoidai-ader. AMERIKANSCHE DIPTERA. 43 Een uit Argentina (Weyenbergh). Door den naakten sprietborstel van alle mij bekende soorten onder- scheiden; het aderbeloop evenwel en de geheele habitus zijn die aan het genus Cyrtoneura eigen. ANTHOMYINAE. 1. Spilogaster sexpunctata n. sp. Cinerea; abdomine punctis sex fuscis; antennarum basi, palpis pedibusque rufis; alarum nervo transverso discoidali laeviter infuscato, — ¢ long. 8,5 mm. Aschgrauw. Aangezigt en kanten van het voorhoofd met witten weerschijn; voorhoofd zer smal, met zwarten middenband; mondrand een klein weinig vooruitstekend; zuiger zwart; palpen roodgeel. Sprieten slank, bruinrood; de worteleden roodgeel; sprietborstel vrij kort gvederd. Thorax van voren met vier donkere langsstrepen; schildje rood-achtig grijs; de binnenste rijen borstels op den thoraxrug, achter den dwarsnaad, bestaan elk slechts uit drie borstels. Achterlijf kegelvormig, op elk der drie eerste ringen twee zwartbruine stippen, die op den ersten ring kleiner, die op den ersten ring kleiner, die op den derden ring grooter en duidelijker. Pooten roodgeel; de tarsen een weinig verdonkerd; de voordijen aan de spitshelft een weinig verdund, aan de middeldijen is dit nog in meerdere mate het geval; aan de achterdijen zijn van onderen geen borstels. Vleugelschubben witachtig. Vleugelsbrüinachtig grauw, aan den voorrand meer geelachtig; middeldwarsader zwartbruin gevlekt, op bijna twee derden der Schiffel; achterdwarsader flaauw bruin gezoomd, een weinig gebogen; eerste achtercel aan de vleugelspits zeer wijd geopend; laatste gedeelte der discoidaal-ader tot het voorlaatste als 3: 2. Two mannetjes uit Argentina (Weyenbergh). Limnophora Lynchii n. sp. Nigricans; thorace cinereo, nigro-quadristriato; abdomine albo-pollinoso, nigro-punctulato; antennis, palpis pedibusque nigris, genubus tibiisque testaceis; alarum nervis transversalibus plus minusve infuscatis. — 2 long. 6,5 mm. Kop zwartachtig, aan de wangen en aan de oogkanten, ook van achteren, met zilverwitten weerschijn; voorhofd in dS smal, met zwarten middenband, die van voren in eene bruine, zilverwit weer-schijnende stip eindigt; in ¢ het voorhootd breed, met uitzondering der witachtige oogkanten zwart; aangezigt kort, regtstandig, demondrand iets vooruitstekend. Sprieten, zuiger en palpen zwart; de sprieten bijna zoo lang als het gezigt; het derde lid ruim dubbel zoo lang als het tweede; de sprietborstel lang, aan de wortelhelft iets verdikt, schijnbaar naakt, doch bij sterke vergrooting korte haartjes vertoonende. Thorax van boven aschgrauw, met vier zwarte langs-strepen; borstzijden zwart met lichtgrijze beharing; schildje aschgrauw, in ’tmidden donkerbruin. Achterlijf breed eivormig, vierringig, zwartet lichtgrijze bestuiving, zwartbruine weerschijvlekken en rugstreep, en zwarte borstelhaartjes, die langs den achterrand der ringen meer oene rij zijn geplaat. Pooten zwart; de knieen en scheenen geelbruin; de borstels onder aan de dijen Kamachtig gesteld; haken  — Limnophora chalybea, Schiner, Dipt. Nov. Reise, 299. 13; — Brachygastrina violaeciventris, Macq. Dipt. ex. supp. 4. 259, pl. 25 f. 17; — Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 439. 1. Een mannetje en drie wijfjes uit Argentina (Weyenbergh). De beschrijving van Wiedemann, ofschoon kort, en de iets uit-voeriger opgaven van Macquart zijn gelijkelijk op deze voorwerpen van toepassing, zoodat ik niet twijfel of beiden bedoelen dezelfde soort; Macquart’s afbeelding is als gewoonlijk te ruw om haar te herkennen. Chortophila punctipennis Wied. Anthomyia punctipennis, Wied. Auss. Zweifl. I. 435. 313; — Craspedochoeta punctipennis, Macq. Dipt. ex. supp. 4. 269. pl. 24 f. 14. Een mannetje en twee wijfjes van Argentina (Weyenbergh). Wiedemann noch Macquart kenden het ¢; de laatste heeft zich laten verleiden door  zwarten, in andere met zilverwitten weerschijn; de mondrand steekt niet vooruit en is iet roodachtig; de voorhoofdsdriehoek van het loopt naar boven spits toe, zoodat de oogen op de kruin zamenstooten. Sprieten en palpen zijn zwart, de sprieten vrij breed, het derde id dubbel zoo lang als het tweede, aan ‘t eind afgerond; de sprietborstel is niet volkomen naakt maar microscopisch behaard, aan de wortelhelft iets verdikt. De langsstrepen op den thorax zijn bij mijne exemplaren niet zwart, maar bruin; de middelste wordt over het schildje voortgezet. Het achterlijf van het is smal, bandvormig, platgedrukt, licht aschgrauw met zwarte rugstreep en puntwratjes waaruit fijne bortels voortspruiten; onder aan den voorlaatsten lijfsring bevinden zich een paar tepelvormige organen. Ook bij het is het achterlijf vrij smal; de rugstreep is minder duidelijk; de borstelwratjes daaren-tegen meer ontwikkeld; bij een der be ide exemplaren is het schildje 46 AMERIKANSCHE DIPTERA. enigszins roodachtig. Bij het zijn de pooten zwartbruin; bij de beide wijfjes geelbruin (gelijk ook door Macquart wordt opge- geven); ik vermoed echter dat de voorwerpen, toen zij gedood werden, eerst kort te voren de pop hadden verlaten. Aan de vleugels zijn, behalve de randdoorn, nog korte borsteltjes aan den voorrand; de vlek op de schijfdwarsader is vooral duidelijk ter plaatse waar deze van boven in de discoidaal-ader is ingewricht; de middeldwarsader is voorbij de uitmonding der subcostaal-ader geplaatst; het laatste ge- deelte der discoidaal-ader is een weinig langer dan het voorlaatste; de schijfdwarsader is bij het iets ingebogen, bij de wijfjes regt. Ik bezit nog eene soort, aan de bovenstaande digt verwant, maar slechts in een enkel 2, mede van Argentina; het exemplar is even-wel niet gaaf genoeg om voldoende te worden beschreven. De sprieten zijn wat zwaarder gebouwd; de randdoorn der vleugels ontbreekt of is althans uiterst klein, de vleugels zijn iets grooter en vermeerderd met eene digt bij den vleugelwortel en eene aan de ummission der cubitaal-ader; ook de beide volgende langsaderen zijn an het einde flaauw gevlekt. Ik heb deze soort voorloopig in mijne collectie den naam van Ch. spilota gegeven. In de vleugelteekening heeft zij veel overeenkomst met Spilogaster maculipennis Macq. (Dipt. ex. I], 3. 163. 2), die echter door den lang gevederden sprietborstel generiek onderscheiden is. 5. Chortophila albostriata n. sp. Nigra; thorace striis duabus dorsalibus subparallels albis; pleuris stria aequali; abdomine maculis duabus albis in singulis segmentis; alis subhyalinis. — ¢ long. 4, 5 mm. Kop met sprieten en palpen zwart;  duidelijk granddoorntje; middeldwarsader op twee derden der schijfcel; cubitaal-ader en discoidaal-ader evenwijdig; schijfdwarsader naauwelijks iets gebogen, op een derde gedeelte der eerste achtercel ingewricht. Een uit Argentina (Weyenbergh). De soort is digt verwant aan Anthomyia Lindigii Schin. (Dipt. Nov. Reise, 298. 12), die zich echter onderscheidt door de naar voren uit elkander loopende thorax-strepen en den zwartbruinen zoom aan den voorrand der vleugels; de vorm van den kop en het achterlijf is volkomen zooals Schiner dit van zijne soort aangeeft; hij maakt evenwel geen melding van aanhangsels aan den buik bij het 4. 6. Chortophila chlorogaster Wied. Wied. Auss. Zweifl. I. 427. 12. Op een 9 van Argentina (Weyenbergh) past Wiedemann’s beschriving van het volkomen, buiten de gewone sexuéle verschillen. Mijn exemplaar heeft het voorhoofd breed, met een zwarten, van achteren diep gespleten langsband; de spriet En zijn zwart, met langen, An het wortelderde iets verdikten rugborstel. Homalomyia canicularis, Linn. Faun. suec. 1841; Schrank, Ins. austr. 462. 938; Fabr. Syst. Antl. 303. 97; Fall. Muse. 69. 72; — Anthomyia canicularis, Meig. Syst. Beschr. V. 143. 104; Macq. Suit a Buff. Dipt. II. 334. 5; Zett. Ins. lapp. 681. 86; id. Dipt. Scand. IV. 1573. 188; — Philintha canicularis, Rob. D. Myod. 568.1; — Homalomyia canicularis, Schin. Faun. austr. I. 654; — Anthomyia chilensis, Macq. Dipt. ew. II. 3. 171. 45 Blanch. by Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 442. 1. Een van Buenos-Aires (Weyenbergh) volkomen gelijk aan onze inlandsche exemplaren. CORDYLURINAE. 1. Cordylura bimaculata Low. C. bimaculata, Liw, Wien. Ent. Monatschr. IV. 81. 3; id. Dipt. Amer. sept. Cent. III. 40; — C. maculipennis, v. d. Wulp, Tijdschr. 48. 48 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Voor Entom. X. 152. 25 pl. 5 f. 7-9; — Lissa varipes, Walk. List Dpt. Brit. mus. IV. 1046. Ken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 2. Cordylura pallida Fall. Fall. Scatom. 8. 4; Meig. Syst. Beschr. V. 242. 28; Zett. Ins. lapp. 726. 8; id. Dipt. Scand. V. 2008. 12. Ken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. TETANOCERINAE. 1. Eetinocera occidentalis n. sp. Pl. 2. fig. 9. Ex cinereo rufa; thorace substriato; capite albo; fronte, antennis, exhaustello, palpis pedibusque rufis; alis immaculatis flavescentibus. — $ long. 6 mm. Habitus als onze Sepedon spinipes, doch het tweede lid der sprieten korter dan het derde, het aangezigt breeder, de achterdijen minder lang en de achterscheenen niet gebogen. Wegens den naakten sprietborstel kan de soort niet tot het geslacht Tetanocera worden gebragt; het best schijnt zij te passen in het geslacht Kclinocera Zett., waar- van de tot dusver eenig bekende soort (KE. borealis Zett.) in het hooge noorden van Europa voorkommt. Kop wit; voorhoofd roodgeel, alleen op de kruin met borstels; aangezigt en wangen breed, geheel naakt; kinbakken ver onder de oogen afdalende; zuiger, palpen en sprieten roodgeel; de sprieten regt vooruitstekend; de beide eerste leden vrij kort; het derde zoo lang als de beide voorgaanden te zamen, van boven ingebogen, met naakten, an de wortelhelft iets verdikten rugborstel. Thorax, schildje en achterlijf grijsachtig rood; op den thorax vier bruine, niet zeer duide-lijke langsbanden; borstzijden geelachtig grijs, met een bruinen band van de schouders naar den vleugelwortel; in de zijden van den thorax zwarte borstels; een paar dergelijke aan het schildje. Achterlijf cylindrisch, zesringig, met lichtere insnijdingen en zwarte beharing. Pooten stevig, bleek roestkleurig; heupen geelachtig grijs; voordijen van onderen met kamachtig geplaatste borstels; achterdijen van onderen met kamachtig geplaatste borstels; achterscheenen regt Met duidelijk praepicalen borstel. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 49 Kolfjes roodel. Vleugels met roodel tint, die aan den voorrand helderder is, maar tegen den achterrand meer naar het grize overgaat; aderen bruingeel; middeldwarsader op het midden der schijfcel; cubitaal-en discoidual-ader evenwijdig loopende; schijfdwarsader iets buikig uitgebogen, op het midden der eerste achtercel ingewricht. Een ¢ van Argentina (Weyenbergh). 2. Tetanocera pictipes Low. Liéw, Wien. Ent. Monatschr. UI. 292; id. Monogr. Dipt. N. Amer. I. 111. Een 2 van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. PSILINAE. Loxocera cylindrica Say. Say, Journ. ac. Phil. I. 98; Wied. Auss. Zweifl. Il. 528. Two mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. CALOBATINAE. 1. Nerinus rubescens Macq. Macq. Dipt. ex. Il. 3. 242. 2. pl. 32 f. 6. Ken ¢ uit Peru, in het museum te Brussel. 2. Calobata erythrocephala Fabr. Fabr. Syst. Anil. 260. 15 Wied. Auss. Zweifl. II. 532. 1. Tweed wijjes, het eene van Guadeloupe, het andere uit Mexico, in het museum te Brussel. 3. Calobata diversa Schin. Schin. Dipt. Nov. Reise, 250. 57. Ken exemplaar uit Mexico, in het Brusselsche museum. A. Calobata annulata Fabr. Musca annulata, Fabr. Ent. Syst. IV. 338. 111; — Calobata annulata Fabr. Syst. Antl. 262. 7; Wied. Auss. Zweifl. Il. 534. 5. Ken paartje uit Suriname, in het museum te Brussel. 50 AMERICANSCHE DIPTERA. 5. Calobata cyaneiventris Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 1. 215. 9. pl. 19 f. 5. Twee wijjes uit Columbie, in het museum te Brussel. 6. Calobata angulata Low. Low, Berl. Ent. Zeitschr. X. 47. 87; Schin. Dipt. Nov. Reise, 253. 6. Een ¢ van Bahia. (de Lacerda), in het museum te Brussel. 7 Calobata albiceps n. sp. Pallide rufa; capite argyreo-micante, vitta frontali ferruginea; abdominis dorso fusco; femoribus posticis annulo subapical. i fusco; alis flavescentibus. — ¢ long. 6,5 mm. Habitus als onze C. petronella. Bleek roodgeel; de kop met zilver- witten viekkigen weerschijn, die alleen op den roestkleurigen voor- hoofdsband geheel ontbreekt. Sprieten roodgeel; de sprietborstel zwart- bruin, microscopisch behaard; op den schedel een paar fijne zwarte borstels, eenige dergelijke borstels aan de kanten van den thorax en twee aan den achterrand van het schildje; eene viek tegen den achterrug en het geheele achterlijf van boven zwartbruin. Aan de achterpooten hebben de dijen, even voor de spits, cen bruinen ring en zijn ook de scheenen digt bij den wortel iets verdonkerd; ook aan de middelpooten is eene aanduiding van zoodanige teekening. Kolfjes geel, de knop breed, eenigszins docrschijnend. Vleugels met geelachtige tint en gele aderen; het aderbeloop volkomen gelijk aan onze in- landsche soorten. Een paar mannelijke exemplaren uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 8. Ilicropeza nigrina n. sp. Nigra subnitida; facie antennisque ex ferrugineo fuscis; haustello palpis halteribusque rufis; abdomine incisuris pallidis, ventre flavido; oviductu nigro nitido elongato; pedibus (intermediis) piceis, coxis femorumque basi et apice rufis; alis cinerascentibus, cellula posteriori prima clausa apice appendiculata. — 92 long. 5 mm. (sine oviductu). Habitus ongeveer als onze M. corrigiolata. Zwart met eenigen glans. Kop langer dan breed; aangezigt donker roodbruin, met naauwelijks enigen witten weerschijn; sprieten van dezelfde kleur; monddeelen roodgeel; achterlijf met fijne geelachtige insnijdingen; buik roodgeel; eijerbuis glanzig zwart, ten minste twee derden zoo lang als het achterlijf. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middelpooten zijn de dijen roodgeel, met eenige borstels. Heupen roodgeel; aan de middel Wartbruinen ring, die digt bij de basis begint en tot voorbij het midden reikt; de roodle spits nog met een bruin viekje en ook de uiterste tip der knieen gebruind; scheenen vuil roestkleurig; tarsen donkerbruin (de voor- en achterpooten ontbreken aan mijn eenig exemplaar). Kolfjes roodle. Vleugels bruinachtig aschgrauw; eerste achterckel gesloten, spits toeloopend en aan ’t einde gesteeld. Een ¢ uit Argentina (Weyenbergh). SEPSINAE. Nemopoda cylindrica Fabr. Musca cylindrica, Faby. Ent. Syst. WV. 336. 104; — Calobata cylindrica, Fabr. Syst. Anil. 263. 11; — Sepsis cylindrica, Meig. Syst. Beschr. V. 290. 12; Zett. Ins. lapp. 748. 3; id. Dipt. Scand. VI. 2301. 17; — Nemopoda cylindrica, Macq. Suit. a Buff. Dipt. Il. 480. 1; Schin. Faun. austr. Wl. 181; — Sepsis nitidula, Fall. Ortal. 21. 2; — Nemopoda putris, Rob. D. Myod. 744. 1. Van deze Europesche soort bevinden zich exemplaren uit de om-streken van Quebec (Provancher) in her museum te Brussel. RHOPALOMERINAE. Rhinotera pluricellata Schin. Schiner, Dipl. Nov. Reise, 233. 8 pl. 3 f. 7. Ik ontving een exemplar uit Argentina (Weyenberg). ORTALINAE. 1. Pyrgota undata Wied. Pyrgota undata, Wied. Auss. Zweifl. I. 581. pl. 10. f. 6; Macq. Suit. a Buff. Dipt. II. 424. 1. pl. 18. f. 23; Gerst. Stett. ent. Zeit. XXXI. 188. pl. 2. f. 7; Liw, Monogr. Dipt. N. Am. I. 77. 2; — Oxycephala fuscipennis, Macq. Dipt. ex, II. 3. 198. pl. 26. f. 6. Ken ¢ uit Noord-Amerika in ’s Rijks museum te Leiden. 52 AMERIKANSCHE DIPTERA. 2. Rivellia viridulans Rob. D. Rivellia viridulans, Rob. D. Myod. 729. 2; Liw, Monogr. Dipt. N. Amer. II. 88. pl. 8. f 43; — Trypeia quadrifascia, Walk. List Dipl. Brit. mus. IV. 993. £5; — Herina rufitarsis, Macq. Dipt. ex. sup. 5. 123. 7. pl. 7. f. d. Ken ¢ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 3. Stenopterina mexicana Mac Herina mexicana, Macq. Dipt. ex. I. 3. 208. pl. 29. f. 2; Low, Monogr. Dipt. N. Am. III. 199. Een uit Columbie in het Brusselsche museum. A. Pterotaenia fasciata, Wied. Auss. Zweifl. 11. 460. 5; — Tephriiis quinquefasciata, Maeg. Dipl. ex. supp. 4. 291. 18. pl. 27. f. 4; Blanch. bij Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 456. 1. pl. 5. f. 9; — Plerotenia fasciata, Rond. Annuario della Societa del Naturalisti in Modena, anno II: Diptera aliqua in Am. mer. lecta (sep. p. 6); — Apospasmica fasciata, Liw, Monogr. Dipt. N. Am, III. 132. Een paar mannetjes uit Chile in het Leidsch museum; een dito uit Argentina (Weyenbergh) in mijne collectie. 