The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Gelukkig, o meer dan gelukkig te noemen, Die haar, als de zijue mag drukken aan 't hart: Die trotsch zich gevoelt, als haar duizenden roemen, Daar blijde in haar lonkjes zijn ziel ziel verwart: Ja, zalig, wie haar, voor het leven verkoren, Mag leiden waar de Echt haar zijn Tempel ontsluit! Heil, Eabins, heil, wien die vreugde is beschoren, Heil, wakkere Broigom der minlijkste Braid! Daar zit ze aan uw zij in den bloei van het leven, De teedre, wier boezem uw deugden waardeert: De trouwe, wier harte ge uw hart hebt gegeven Om 't reine gemoed, dat haar schoon nog vermeert. Wat lot u bejegen, uw kracht zal ze stutten: Haar liefde om u geureu, al S balsemig kraid: Geluk u een bron zijn, steeds vol bij het putten: O Bruigom, waardeer uw bekörlogke Bruid. Zoo zegen de Hemd die heilige snoeren, Waar, minnende Twee, u de liefde me4 bond! Zoo vail' er, ^at schokkeu den bodem beroeren, Green steen uit nw gevel, geen stam op uw grond! Zoo moge de trouw al die weelden u schenken, Waar 't feestlijk gebloemte voorspellend op duidt! Zoo zij ^t nog nog nog grijsheid een zalig herdenken, Hoe blij ge bier troondefc, als Bruigom en Braid! (Voor de menden ^edrukt 1842. Later herzien.) N DXB ROTTERD ROTTERD ROTTERD AMSCHE 8PAARBANK, by the Teren van haar?ijfeDtwintigjarig bestaao. Gezegend de purperen wolks der lente, Wier spreisel den bloesem ontlnikt in de gaaidM Gezegend de stroomen, die de akkeren laven; Maar dubbeld gezegend de vroeden, de braven, Die 't goede rondom zich verspreiden op de aard! Weg ijdele deugd, die, den naaste vergeten, Uit werkloos bespieglen, volmaking zich hoopt! Ons hoogst ideaal is de zeegnende Alvader: Dan komen de menschen zijn Hemelen nader, Als de eeuwige Liefde tot liefde ze noopt. Waar 64n bij bezweek, dat voltrekken er velen: Niets valt er verbondenen krachten te zwaar. Dd^r sticht men, 'wat staat in de stormigste nachten, Wat dnizenden baat tot de laatste geslachten, Waar liefde er  enkel een penning te reiken; Geen brood is genoeg, waar het lijf zich me, voedt; Neen, stenn ze, die wanklen; herstel ze, die vielen; Geef spijs voor het ligchaam, maar spijs ook de zielen; Verlicht en verbeter! vertroost en behoed! Dat's liefde, den arme tot wijsheid te lokken; Het gif hem te toonen in 't glas dat hij drinkt; Ve yracht van zijn zweet hem te helpen bewaren; Hem 't nut te bewijzen van 't kloeke besparen, Dat redding verschaft, als de nood hem bespringfe. Gij deedt dit, o braven! Gloofd zij uw streven! Yi^ feest met een glanzenden blik op 't Yerledn! 't Was vroed, het was goed, wat nw ijver Verrigtte: "Had zegen: daar staat het geboaw, dat ge stichtte; Wei schokte de grond, maar het heeft niet gele^n. Juicht, edeleu! jubelt! wij jubelen mede: De erkentlijke Botte bekranst u het haar: Kweekt waardige volgers in 't land, waar we wonen! Ziet tallooze vmchten aw moeiten bekroonen! Blijft lang nog voor 't heiligste doel bij elka&r!" Was duister in het dal, waardoor de Pizon stroomde. Yan achter 'thoog gebergt', dat d'Oosterkant omzoomde. Bees voor de tiende maal, sinds Adams heil verzwond, De Maan, in voUe pracht, aan 't welvend hemelrond: Een wijl betoog een wolk haar aanschijn, toen ze op de aaide Der ne4r zag, thans woestijn, nog korts een bloemengaarde In eeawgen lentedos, en we^rglans in het stof Der reine schoonheid van het zalig Geestenhof. 't Was of een diepe zucht — een pand van mededoogen En blijvend zosterschap — van nit de azuie bogen Naar H oord der droef heid zweefde en w^molt in 't gesuis Yan 'tschomlend oeverriet en 't mnnnlend beekgeroisch. Zich leunende aan een palm, wien 't Geweld der vlagen Zijn bladerkroon ontroofde, eens fier naar at zwerk gedragen, Stond, met gedoken kruin en de armen op de borst Gevouwen, de eersie mensch, de onttroonde wereldvorst; De balling, die zijn erf en vaderland verbeiirde, En thans om 't zoet weleer en 't bang aanstaande treurde. In 't einde hief hij 't hoofd, — waarop in 't scheppingsaur De Almagte 't kenmerk van een hoogere natour, Een trek van godlijkheid, geprent had, dien de zonde Wei half had uitgewischt, maar niet vemielen konde, Naar 't blaaawend hemelspoor, waar langs zij statig klom, Die eens hem zaUg groette in Edens heiligdom. Hddre Nacht-ster, (sprak hij mijmrend) keert ge weder! Plengt ge Adam al uw licht, hem trouw in 't leed en teeder! Zie, 't aardrijk, eens zoo mild, met doornen thans bekleed, Het grjnst mij wrevlig aan en honkert naar mijn zweet; Het koeltje, dat me streelde en gear bragt op zijn veder, Het werd een woeste orkaan en slaat mijn arbeid neder: 't Aanvallig vddgediert' y eens dartlend om mij heen, In 't woud verschnilt het zich bij H ritslen van mijn schreign: 'Om mij werd de aard gevloekt, en de aard vloekt den gedoemde. 'Gij, zachte troosteres! gij slechts, wat me ook ontvlied', 'GKj Blijft den lijder trouw; neen, gij verstoot mij niet! N(^ groet me uw vriendlijk oog, als toen ik u voor 't eerste ^Aan 't hoofd zag van 't gestamt', dat gij nog pas beheerschte. "Bekoorljke avondstond! Het licht had uitgegloord, ^Een vale nevel rees en walmde in stilte voort; ^De wiek der duistemis vaagde alles uit; heel de aarde "Yerstomde en zonk in 'tniet; 't scheenafgrond, waarikstaarde; ^Een vreemd gevoel doordrong me, alom begrensd van \ zwart: ^Mijn Eva klemde zich al vaster aan mijn hart... ^Daar dreef op eens de kim in zilvren lichtgeflonker! "GKj reest, o lieve Maan! Uw lach verjoeg het donker! ^Hoe glansde uw jeugdig schoon! 't Hoe glansde uw jeugdig schoon! 't Hoe glansde uw jeugdig schoon! Believe me, kreeg 't aanzijn we^r : ^YoTukking gloeide ons 't hart en 't gansche schepslenheir ; 12* 180 ADAHS BXRSTOKBENE. Alomme werd uw lof met dankgeschal verkondig. Nog zijt gij schoon, als toen! O Gij hebt niet gezondigt! Hier brak hij zuchtend af: zijn zucht weierklonk nabij; Maar *t was de boschgalm niet: zij was genaderd, zij, De dierbre, die zijn heil ten top yoerde in dat Eden, Waar hij geen wenschen kende in *t volst der lieflijkbedesi; Geen wenschen! ^nen slechts in haar meer dan vervuld! — Toen, van bet rozig waas der schoonste jengd omhnid, Een stroom van gondbloud hair langs d*elpen schonder yloeijeDd, Nu 'toog vol zachten emst, dan wedr van weelde glodjoid* Doorzweefde ze aan zijn!: iand, belonkt van 't rein gewdf, De bloemen van den Hof, min bloemen dan zij zdv': En thans helaas I hoe wreed heeft de onspoed haar ge Plonder! Wat rest er van dat schoon, door Englen eens bewonderd? Een flaauwe'schaduw slechts! maar door die schaduw toch Spedt van dat vro^er schoon de zachte naglans nog, Dien gulden tint gelijk der westelijke wolken, Wen 't voUe zong^loor reeds schuil ging in de kolken. Zoo ziet haar Adam staan: met diepe deerenis Herdenkt hij wat zij was bij 't geen ze, eilaas! thans is. Hij prangt haar aan zijn borst, vergeet zijn eigen smarte, En voelt haar tranen slechts, die dropplen op zijn harte. Mijn Eva, (stamelt hij) laatst, eenigst overschot 'Yan al de schatten, eens mij toebeschikt door God, 'Maar van die schatten mij de grootstel zoo er znchten 'In de eenzaamheid des nachts mijn week gemoed ontvlugten 'En 't oog me, onwillens, zwelt; 't is om mij zelven niet: 'T was meer dan 'k had verdiend, wat Gods genft mij liet ▲BAHS ESBEST0SB0RXNX. 181 Ja, vieiigd verdrong mijn schrik, toen, — na dien ijsbren donder, 'Die 't zwerk in vlammen zette eu de aardkorst spleet Yan onder, 'Een scheidsmaor stapelend van rots voor Edens poort, -7- 'Ik, sid^rend weggeijld en in deez^ vreemden oord 'Bewustloos nedrgestorty bij 't wederkeerend leren 'Uw hand vodde in ▲. Mijn hand, uw hart aan 't mijne beven. Dankl was mijn eerste kret: o God, 6ij laat mij veel: Dank, dank! Uw Paradis verlies ik niet geheel. Yoel nog nu, als toen: mijn dierbre! 'k zou niet klagen, Maar 'kzie u lijden, u! d'valt me hard te dragen: Mij gaf de Schepper kracht tot worstlen met het lot; Als boete wordt het mij geheiligd tot genot; Maar gij zoo broos, zoo teSrI gij, niet gevormd tot kampen, Hoe staat gij 't woeden door der losgelaten rampen! Wanneer mijn forsche stan;i slechts kromt bij 't buldrend weer, Dan, tengre bloem des velds, ligt gij geknakt ter ne'r. "MijD Eva, schriklijk is 't, het denkbeld u te derven! "En toch, zoo 'k ver van u, door lang, rampzalig zwerven, "U 't heil herwinuen kori van 't bloeijend Paradijs; 'Ik toefde niet, ik ging (Qod hoort het) tot dien prijs." "Wat!" (ropt zij angstig nit, en bd haar armen knellen Zich om haar c^aAs hals, als stond hij weg te Snellen) "Qij van mij scheiden... mij verlaten, gij! Ik gmw "Van 't schrikbeld! neen, geen heil, geen heil zonder n! "Yeizwaar de t^nspoed zijn zwaren last van plagen, "Het zal me een Eden zijn met u dien last te dragen: "Zwijg van verloren vrengd; bemin me, ik wensch niets meer: "Kom, hopend opgezieni MeMoogend is de Heer!" "Al blies de wind des tooms, niet alle bloemen dorden." "Al blies de wind des tooms, niet alle bloemen dorden."  Toen sloeg de aanminnige de Tocbte blikken op, En, of een vrolijk beeld op eens baar ziel doorzweefde, Zoo vreugdig blonk de paerl, di^ aan baar oogleen beefde: ^Neen, (zegt ze) dierbre gade, (en ziet bem teeder aan) ^Neen, booploos niet getreord, gerost ons pad gegaani ^Herdenk dat blij berigtl Mij ruischt bet nog in de ooien ^Zoo trouw van woord, als toen ik 't pas mogt booren: ^Herdenk die zoete taal, die ik u overbragt, ^Toen mij een Engel Gods tot moed vermaande en kiacht, ^Yan beil sprak in 't verscbiet en balsems voor ^t verleden, ^En weelde zelfs voorspelde ons onbekend in Eden.'* ^Ja, die taal was zo et, was troostvol, (antwoordt bij) 'k Herdacht ze vaak, geliefde, en tocb berzeg ze mij; 'k krijgt in uwen mond we^r nieuwe kracbt en leven; 'De kommer, als gij spreekt, scbijnt mij van 'tbartgebeven; 'De hoop komt luistren naar uw lieflijk stemgestred: 'Hergeef me 't blij verbaal, bergeef bet mij gebeel.' Toen op een heuvelrand, haar g& ter zij gezeten, 'Terwijl de voile maan vallei en bergenketen Met stille glansen tooide en 't meir zijn zilvren baan In slingers trok door 't groen) ving dus de miulijke aan. 'De zon, na fellen gloed, was na in 't West gezonken; 'Het graauwe zwerk, mijn waarde, ontstak zijn tintelvonken. 'Oij Wart nog niet gekeerd van d' akker, die, besproeid Met zweet nws aanschijns, ons moet voedsteren. Yennoeid "Van d' overdierbren last, dien 'k onder 't hart vod leven, "Zocht ik de berggrot op, waar koele waassems zweven "En 't zachte mosbed geort, dat awe zorg mij schiep; "'k Zeeg neder, bad in stilte en slimmerde in en sliep. "Toen scheen me een stroom van licht het bergwelf in te dringen: "A'me een reiner lucht; nabij klonk Ueflijk zingen. " 'K Had meer dat lied gehoord; 't herriep me een zoet wdeer; "Die stem — ik kende haar; ze naakte meer en meer. "Daar gabnde op eens de grot van H stredendst toongemengd, "K Sloeg de oogen op, ontzet: kzag; naast mij stond een Engel. "Allengs bekwam mijn hart; 1l herkende 't schoon gelaat, "Nog overglansd van 't licht, waarin Gbds Zetel baadt: "De trouwe Uriel was 't. Gij weet, in Edens gaarde "Had hij ahreede ons lief. Yaak kwam hij nedr op aarde "En blaakte hij ons hart door 't gloeijend Serafslied: "Als hij Gods groothdd zong, die alles Schiep niet. "Hoe bmisten nit zijn mond dan voile wijsheidsstroomen! "Wat nntte vriendenraad! hdaas, niet nagekomeni "En toch, toen 't vlammend zwaard ons 't heiloord ruimen deed, "Was hij 't, die voor ons smeekte en om erbarming kret: "Hij, zelf zoo ylekloos rein, hij vond geen strenge woorden: "Een zucht, een droef vaarwel was 't laatste, dat we hoorden. "Nu sprak hij; (gaat ze voort) 'o zwaar bezochte vronw! "Ik min de menschen nog, bewogen met hun rouw; "God kent mijn medelij, Hij zag mijn tranen vlieten; "Doch tranen wraakt Hij niet, die liefde en tronw vergieten. 'Helaas, vermogt ik meerl o Kon ik dag aan dag In H leed ten steun u zijn, die 'k eens zoo zalig zag! 'U en uw echtvriend, mat van kommer, dof van treoren, 'Het nederhangend hoofd weer troostend opwaarts beuienl 'Yerdnbbelde mijn heil! Maar Hij, die eeuwig goed 'En eeuwig wijs is, wil het anders. Wat Hij doet 'Ib wd. Hem lof en eerl Dit gunt ons zijn genade: 'Bedekt voor 't wakend oog, dat hooger licht thans schaadde, 'Thans blind sloeg, mogen we soms toeven aan aw zij: 'Helaas, de klove is groot! Aan 't stof verpand zijt gij; Wij onverderfbre geest, onwelkbre hemelbloesem. 'Alleen in 't plegtig Nachts nachts, wanneer de boezem Des menschen, door 't gebed gelouterd, in de rust Herademt, en de slaap zijn -lager driften sust... Dän slechts (hij nader aan zijn toestand vor de zonde) Mag de Engel zich, met troost, vertoonen bij zijn sponde, De ware heldenkracht, gelijk die rein en goed Uit 'B Hoogsten bronwel vliet, hem storten in 'tgemoed, Ii van het jubellied der zaalge Gfeestenkoren 'Een toon, een flaauwe galm, hem trillen doen in de oorea. Zoo kom, kom, en (Gode dank!) ik mag u vreugd bdoven. ADAMS E1BST0EBOBENB. 185 <^'^Ik kom, en (Gode dank!) ik mag u vreugd bdoven. << "T>e tranen uws berouws, zij zijn getdd daarboven. "Een heldre lichtstraat klieft de nevlen van uw lot. "Aanstaande moeder, hoop, wees moedig, steun op God I "Zijn liefde is onb^rensdl Beeds komt het tijdstip nader, "Ilet nnr, dat smarten brengt, maar smarten heelt te gader; "Dat, Toor deze aarde rijp, het eerste menschenkind, "Uws Adams evenbeeld, zich uit aw schoot ontbindt. "Zal heimlijk bij u sajn, 'k zal beden voor u pleugen, "Met dauw, omhoog geschept, uw brandend hoofd besprengen, "Ut sterken met den gear, die wierookt om Gods troon, "Tot dat ge aw lievling kost, uw eerstgeboren zoon. "Dan telt gij 't wee niet meer, dat n de borst deed zwoegen: "In stroomen baadt uw ziel van nooit gekend genoegen; "Een hooger liefdevnor doorgloeit aw hartevrind; "Gij zijt hem meer dan g&, gij, moeder van zijn kind I "In blijder vormen tooit zich 't aardrijk voor uw oogen, "Een ander, schooner licht ontvloeit d' azuren bogen. "In Eden waant ge u we4r, zoo vaak ge uw zuigling kust; "Want moederlijke weelde is bijna hemellust." "Zijn troostlied was voleind: 'k zag d' Engel henzweven, "Een liefdegroet in 't oog, als h^ ons plag te geven. "Ik won hem roepen, 'k wou hem danken, van zijn voet "Het zilver drakken met mijn lippen: o! dat zoet "Was meer dan 'k smaken mogt. Nog stak ik, diepbewogen, "Mijn armen naar hem uit; reeds was hij heengetogen: "De nagahn van zijn stem doorklonk het wolf nog lang, "Als hidd de rots het vast, dat hemehsoet gezang. " "Ik overpeinsde elk woord, en, bij dit ssoet bepjennzen, Was ik, of ik van ons erf een jammerzwerm zag deinzen; Een heldre dageraad verhelde [t verschiet; 'K Zocht ill mijn borst naar 't leed, maar vond het leed er niet: 'Het had zijn plaats geruimd voor lust en levensvreagde: 'Gij kwaamt: mijn mond was vol van 't geen mijn ziel verheogde; 'Uw oor, uw hart ving 'top; mijn moed bemoedigde n: 'Gij deeldet in mijn vreagd; kom, hartriend, deel ze ook na!" Dos sprak de ware liefde uit Evaas mond. Gekluisterd Door nieuw gewekt bekng had Adam scherp geluisterd, Bezorgd een enkel woord te missen. Zijn gezigt Was beurtelings bekokt van weedom, Of verlicht Yan 't flonkervnnr der hoop, gelijk in najaarsdagen Nn 't veld eens treurig ziet in 't graauw der nevelvagen, En dan we^r lacht, wanneer de zon dat graauw verdrijft: Doch 't is de gloed der hoop, die Adam kleuren blijft. ^Ja, (zegt hij) ja, zoo is 't! die onvergeetbre banden, ^Die de eens onzondige aarde aan's hemels lostwaranden ^En mensch- en geestendom verbonden, — God zij lof! ^Ze zijn niet gansch verscheord, toen ons het oordeel trof. "Nog leven er omhoog, wien, vlekloos en verheven, "De broeder, die misdeed, toch broeder is gebleven; "Die, met ons lot begaan, uit oude erinnering, "Soms 't heiloord wisselen voor d^ aardschen jammerkring, "En, ongezien, de knie in' "Gez^end gij, mijn waarde! o gij, die 't moogt getuigen." "Van H belle vreugdelicht, dat eens ons pad omblonk, "Is de u voorspelde weelde een laatste schem^rvonk: "Weest vruchtbaarl (klonk Gods stem, toen Hij onszamen- paarde) "Vermenigvuldigt! Heerscht I U schenk ik 't Rijk der aarde!" "Wd viel dat Bijk ons af bij 't loeijen van Gods wraak; "Maar toch een ded hield stand der milde zegenspraak. "Het heil des yrachtbren schoots, het uitzigt op herleven "In wezens ons gelijk — 't is, dierbre, ons bijgebleven, "Doch (doemvloek kleeft er aan) slechts voor uw smartkreet veil. "De nood, die u bedieigt, verbittert mij dat heil..." "Hood op! (valt Eva in) herroep dat roekloos spreken! "Zoo God me een Last bestemt, dan zal geen kracht me ontbrechen. "Bnigt, als de rèen plast, het tenger plantje ne, "Het zonlicht keert terug en fisch herrijst het wehr. "Neen, wat me toeven moog, ik denk slechts aan 't vemikken "(Vobsalig Toorgevoell) een telgje aan 't hart te drukken. "W^ angsten, ver van mij! Wat teug mijn lot me bied', "Na 't zuor komt hemelzoet; mijn lippen aarzlen niet. "O 't fropt mij alles toe: 't is Eva, 't doel uws levens "Niet gade alleen te zijn, maar meer — maar moeder tevens. "lets, 'k voel het, faalt me nog: een lieve zijn, dan leef ik eerst geheel. "Hoe, vak, bedanwde een traan van warm gevoel mijn wangen, "Ak, naar het wond gelokt door at zoet der morgenzangen, "Ik, achter at willend loof, van d' ochtendstraal verguld, "Een nestje schoilen zag, met jeugdig broed gevold, "Dat, onder 't vleageldons der moeder half verborgen, "Door liefelijk getjilp haar dank zei voor haar zorgen: "Dan werd mijn ziel zoo week, dan sloeg mij 't hart zoo bUj, "lief dni^e, (flnisterde ik) 'k zal moeder zijn, als gij. 188 ADAMS ESTHERNE. "Ook mij zal teeder kroost beminnen en verblijden. " Ach, waar die gunst  Zoo sprak ze met een stem, waarin verrukking triide: 'Was of ze, 't oog omhoog, een he& nog slaken wilde: Maar langer niet bestand voor 't schokken van 't gemoed. Zonk ze ademloos ineen, van glans beroofd en gloed: Heur eg& ving haar in zijn armen op, en staarde Yerschrikt op 't bleek gelaat: een doister denkbeeld waarde Hem voor den geest, een beeld van meer dan slaap — van dood: Hij riep — hij kuste haar met bange drift; — bet rood Ontglom we^r op haar wang, als door dien kus ontstoken; De hemel van haar oog, door de onmagt digt gdoken, Heropent zich. Hij draagt naar 'tberggewelf haar been En Ylijt op wol en Moses heur afeematte le den. En schept van 't bronkristal, dat neigegade van de klippen, Een frisschen drinknap vol ter laa&is barer Uppen. "Mijn Adam, (zucht ze zacht) God heeft mijn be4 verstaan; "Blijf, zielsvriend, blijf me bij: betunr — bet uur snelt aan." In der grauen gezeigtesverschütter der Westelijke strecken Golfb van bet wolkgewaad, haar zwevend om de lein, De breede sleep haar na en zinkt allengskens be. 'Is ochtend. Als een vloed, bij regentijd gewassen, Die, zwellend uit zijn kom, bet dal vnlt met zijn plassea; Zoo stort een zee van licht, gestegen meer en meer. ADAHS EBRSTGSBOEENE. 189 Langs d'Oofiterbergmuur af en in de vlakte nedr. Greheel 't geschapendom drijft in dien vlokten luister En spelt er 't zwart in af van 't henenwalmend dnister. De morgenhymne rijst, maar blijder dan sind lang, Want in het danklied smelt een zoete welkomstzang: Een nieuwen mensch draagt de aard. — Daar heft de ontroerde vader Vader Zijn kind oinhoog in 't licht, als bragt hij 't Gode nader. En 't juichend schepslenheir, dat op het wichtje staart, Waant de onschuld we^rgekeerd en God verzoend met de aard. Voorbij was 't nnr der smart, de harde kamp volstreden. De jonge moeder nist, den slaap in d^ arm gegleden. Yerkwiklijk zij haar rust, als dauw na 't zomervunr. Ze draagt de schoonste kroon, maar o! die kroon kost duur. Zoo vaak in 't bang gefcij Natuor ter holpe naakte, Wees haar de "Vloek terug, die voor Gods vonnis waakte. Was of de rots, verwenden aan liefdes zuet gekweel, Yaneen spleet bij den gil, haar barstend nit de keel: Het lijden rees ten top, en mooglijk had het leven In d' ongelijkken strijd haar veege borst bøven; Had geen onzigtbre hand, in 't bamen van de smart, Haar 't krimpend lijf gesteund en ktacht gestort in 't hart; Terwijl een stem, wier toon haar binnenste herkende, Haar inblies: "Moed, vriendin 1 De noodvlaag spoedt ten ende." En Adam? — Als een slang, wen zij haar prooi verrascht. Zoo kronkelde om zijn hart de vlijmende angst zich vast: 'Was of in 't dof gekerm, dat door de wulven dreunde, De hoop een laatst vaarwel hem aaklig tegensteunde. W At bloed hij immer schreide om 't euvel, dat hij boet, Bij 't wro^ngswee van nu scheen vroeger zielswee zoet. Neen, eigen smart niet, neen! (duskreethij) ^tpijnlijkjagen Des boezems, dier geliefd, is foltring niet te dragen... Is de allerscherpste striem der straSende Almagts-rod: Het brein schokt, kookt er van tot zinloos worden toef En de Almagt was geroerd! Een kinderkreet verkondde Het eind der moederwe^n, gekweten cijus der zonde. De blijdschapsbalsem vloot. Met snikkend vreogdgeluid Stak Eva naar haar kina de bevende armen uit. Wie schetst haar zielsdank, wie haar weelde, haar verververg, Toen de aangebeden gd met vaderlijke qntroering Haar 't pand van beider liefde aan 't kloppend barte lei Het En, waar geen woord voor is, door kus en handdruk zei. O. Dat was meer dan aardsch, 'twas gloed van hoogerleven! " 'K Ben moeder! (juichte zij) God heeft me een zoon géven f Meer sprak, meer kon ze niet; maar 't vreugdvnor barer zid Doorgloeide 't bigglend vocht, dat op haar zoigling viel. Nu rust ze op 't looverbed. Haar minnelljke trekken Zijn nog van 't lijden bleek; maar blijde droomen dekken Dat bleek met scheemrig rood, gelijk de morgengloed d' Albasten dropsteen aan den rotswand blozen doet. Een walm van kruiderij, versterkend voor de zinnen, Stroomt op den ochtendwind het koele berghol binnen; En 't is als of de beek, die neerhupt van 't gebei', Ter zalving van haar rust, zich zachter toonen vergt. Aan d' ingang der spelonk, zijn spruit in de armen tillend, Staat de eerste vader, nog van 't noodgetijde trillend, Gelijk de onstaime ssee, wanneer de storm reeds lood, Eer zij zich effen strijkt, nog lang op 't klipstrand stoot. Gelijk de onstaime ssee, wanneer de storm reeds lood, Eer zij zich effen strijkt, nog lang op 't klipstrand stoot. Allengs toch klop zijn borst met min versnelde slagen: Be kamp van d' angst, die wijkt, met de eersteblijdschapsvlageB, Die wilde kamp bedaart. De reden grijpt haar staf; De kille boei des scbriks valt van zijn lippen af: In woorden bruist zijn ziel, terwijl hij naar den hoogen De biddende oogen rigt: "O God van mededoogen! Algoede, van wiens hand, te midden van de straf, "Nog troost en zijn druck! ai, wend bet hoofd niet af "Van at offer « dat ik U met demoedstranen heilig: "Aanvaard dit dierbaar wicht, mijn eersteling: beveilig "En b^nadig hem. Straf (moet bet) mij te meer; "Maar wat ik derf door schuld, schenk dat zijn onschuld weSr! "O Hij zai beter zijn, dan ik! Hij zal "Niet roekloos schenden, niet met ondank zich besmetten! "Maar hoe? waar dwaalt mijn geest. Wat smeek ik, dwaas! "Geen graan "Wast aan den distelstruik. De meirpias, door de orkaan "Beroord, werd troebel slib, en troebel zijn de vlieten, "Die sproiten nit zijn kom, zoo ver bun takken schieten! "Mijn kind, gij zijt bet bloed van Adam, en als hij "Verdorven en gedoemd tot lijden. Ja, ook gij "Znlt vallen, en wie weet, hoe diep! Mijn leden rillen "Van angstig voorgevoel. Ik zal... God, kunt gij 'twillen? "Zal ik — is 't niet te streng? — ik op dit lief gelaat "Eens 't bleek der wro^ng zien en 't gmwdmerk van 't kwaad? "Ik siddren bij zijn Klagt, zijn knaging, zijn verwijteni J Hi 192 ADAMS SBBSSBSBOBBMB. Genade o Hemd! wat mijn borst moge openijten, Laat niet zijn hand het doen. Geef (kan het zijn) o Heer! Eer zulk een ramp me tieft, me aan 't stof der aarde wedr! Dan, ach, 't is waarl ik heb geen r^ op lotverzachtung, Ik de oorzaak zelv' van 't kwaad door de eerste pligtverkrachtiiig. Geen straf of ze is verdiend. Uw wil, o God, geschieden Eine bede slechts! Yerwerp die smeekbed niet! Hoe diep ook de afgrond zij, die van zijn val we^igalme, Wat bange nacht van schuld hem in de laagte omwalme, Yerlaat hem niet geheel! Een enkle straal dier Ster, Die 't  kracht weer naar den boord te stijgen! "O Dan, — terwijl de hoop hem moed in de aadren giet, "In tranen van berouw zijn wroegingspijn vervliet, "En op 't boetvaardig hoofd de schandemerken bleeken, "Ontworstel hij den pod, al gadst zijn zweet bij beken; "Ontworstel hij den poel, al rijt, tot op 't gebeent", "Zijn voet en vuist zich op aan 't scherpe klipgesteent!" "Hij stijg', tot dat, omhoog herademend ten leven, "Hem 't woord in de ooren klink', het zalig woord: "Vergeven!" Hier zwe^ hij. — In dien stond vid van het dagend licht Een schitterende straal op 't kinderlijk gezigt. "Een statig windgebroisch (gelijk voorheen bij 't" Nadren der Godhdd) klonk nabij en schndde stam en blaadren. In 't stof boog Adam 't hoofd; — gesterkt verhief hij 't wedr: Zijn smeekbed had gen& verworven bij den Heer. Het Institnnt, of YenL en Meded. nitgeg. door de 4 kUmen van het K. N. I. 1848. A&ondeilqk gedrokt 1848. Niet in den lumdeL) Xortions kwam zich hier vermeijeii Een ongure gast, een reus, Hel van oogen, paars van neus En met vuisten, hard sia keijen. Wie hem onvoorziens ontmoet, Yoelt een grilling door het bloed. H Is een toovraar, (of hij too vert) H Wond, ont daan van lommerpracht, Hecft hij flink in een nacht Tak en twijgen versch omlooverd, En (het mooiste van H gevall) Zilverloof is 't overal. Tevens blies hij langs de stroomen, En, ziedaarl een glazen schel Elikkert op de waterwel: Wil een baars eens bovenkomen, Ingekerd in den plas, Stoot hij, bonsi zijn neus aan 't glas. Zelfe de Maas, die H zocht te ontslippen, Loos vergaauwd, stond ijzend pal, Overkorst met blank kristal. Narren rinklen, Schaatsers wieglen, drom bij drom, Waar fregat en kotter zwom. Wis I de vent doet wondre dingen; JammennaaT, hij is zoo wieed; Krijten baat noch handenwringen. Waar" hij baas, ik wed, dat ras De Áarde een groote sneeuwbal was. En (van al zijn kwaad het grootstel) Wie het minst hem kan we^rstaan, Dien juist randt hij 't vinnigst aan: Zwakte en armo^ pijnt hij 't snoodste: Waar hij kracht en weelde ziet, Is hij lang zoo dapper niet. Doch, gelijkt hij 't broed der wouden, Fel als zij; ook schuw als zij, Waagt hij zich geen vlam nabij; Wie maar vunr heeft is behouden; Wie maar vunr heeft is behouden; Aan een goedgegloeiden haard Schuilt men wonderwel bewaard. It is my eens in 't oor gebeten, Dat, waar bloed ons hart doorzweft, Hij een ijsklomp zitten heeft, En hij doodsmolt, ging hij zweeten: Als ook 't Lentelawtje naakt, Of hij haastig been maakt! DE NOORDEBREUS. 195 Doch, nn 't middel blijkt gevonden, Dat den woesiaard temmen kan, Past het (z^ ik) alleman, Paal te zetten aan zijii zonden. — "Anne stakker zonder vunr — "Hier! kom even in mijn schuur! Schonk het Lot mij kool en turven, "'k Wil niet, als ik d' onverlaat Uitlach bij mijn kagchelplaat, Dat hij u zal foltren dnrven: "Vul nw mand, stook vlammen t'huis, 'Jaag den yijand nit nw klnis! "Maar, ook bniten moet ge "Wenn hij denn lagen legt; "Naakt en hongrig kampt men slecht; "Neem! dit is voor kost en kleren: "Schut er u en de nwen me? "Dank niet, stummerer! ga in vrei De anne bloed hnpt vrolijk henen. — "Wat brandt mijn yunrtje goed! Avondteng, wat smaakt ge zoet! "Nimmer heeft met blijder gloed 't Lampjen in mijn eel geschenen. Noorderreus, brnl nog zoo boos, "Ik zal slapen als een roos!" ON TOUVERING. Ik zag haar in de schouwburgzaal; Haar schoon hield me opgetogen: Wat ravenvlecht, wat lipkoraal, Wat ziel ontvlammende oogeni Het valschemi rees; de held verscheen; "Ik zag geen held, zag haar alleen, "Zoch" Steeds haar blik te ontmoten; Hoe zalig dacht ik, wie een woord Van teerheid uit dat mondje hoort En neerknielt aan haar voeten. Ik keerde thnis; haar beeld toog me; Het uur der rust genaakte; Ik vlijde me op mijn legersted, Maar woelde, wenschte, waakte. Toen eindlijk, bij het morgenrood, Mijn oog van lieverle, beschoot, Ewam mij een droom begroeten: Haar zag ik, haar in al haar schoon, Een tweelingzuster van Dioon Van 't hoofd tot aan de voeten. ONTTOOVEBINO. 197 'K Rees op — en liep reeds v66r 't ontbijt, 'k Wist zelf niet eens waarhenen: 'k Stond Yoor haar huis in korten tijd, Maar zag slechts bout en steenen. Ik ging voorbijy 'k liep been en we£r; Dit werd berbaald wel bouderd keer, Of ik baar 'k nogt groeten. Om baar te zien bad ik verblijd Ijangs rotsen uren — uren wijd Gerend op bloote voeten. Dag v66r, dag na, ik trok op post; Maar zij, nooit keek ze baiten; I Gluurde in 't raam, zoo veel ik kost: Niets blonk er door de rniten. Maar eindlijk (of ik zalig was) Daar naakte ze eens bet vensterglas, Ik mogt baar oog ontmoeten; Zij boog; ik kreeg een groet we^rom; Was dol van vrengd, mijn boofd liep om; Ik duizelde op mijn voeten. En kort daarop... O blijde kans, Mij eensklaps aangeboden! Daar was een feest met zang en dans, Waarop me een vriend kwam noodeh. Yroeg angstig wie al kwam, wie niet, Beducbt, dat zicb mijn bart verried, Maar jal ^k zou baar ontmoeten. Ik sprong dien dag zoo wild, zoo rad. Alsoik kwik in de aders had En vleugels aan de voeten. De lang gew Einschte stond was daar; Ik ide feestwaarts henen. Daar zat ze bij der schoonen schaar. Die leeiijk naast haar schenen. Ik sprak haar aan; kreeg zoet bescheid; 'T Muziek begon; ze was verzeid; Haar danser kwam haar groeten; Zij ging... Maar 't was me een adderbeet; Daar schoven onder uit haar kleed Twee schriklijk groote voeten. Ik keek omhoog zoo veel ik mogt, En liet mijn blik niet neder; Maar wat miin oog te ontwijken zocht, Dat zag het telkens weder. 'k Stoof op, vloog huiswaarts, wanhoops-buit, Beet lippen stuk, trok haren uit, Niets kon mijn leed verzoeten; 'k Zeeg eindlijk a%etobd ter neer, Maar sliep nog naauw, of droomde we4r Van kolossale voeten. Nu zit ik met de hand in 't haar, En durf niet eens 't vertellen, Zoo 't meisje zonder voeten waar, Het zou me minder kwellen. Zoo zit ze niet — het kleedje neer, Of Amors loorts raakt in de weer, En dra zoa 'k zwichten moeten; Maar iedre vuurvonk van den gait Die trapt ze weer, OMTTOOVEKING. 199 Of Amors loorts raakt in de weer, En dra zoa 'k zwichten moeten; Maar iedre vuurvonk van den gait Die trapt ze weer, Om Als ze opstaat, nicht Met haar verwenschte voeten. O Minnaars, die wanhopig kwijnt, Houdt op uw leed te klagen! Hoe pijnlijk uw kwetsaur ook schrijnt, Mij foltren feUer plagen. Ik wentd me in een yagevuur Daar ik beproevingen verduur, Die merg en beproevingen verduur, Die merg en beproevingen verduur, Die merg en beproevingen te zaam, Zal 't "Lieve Louise" de lippen outzweven. Wat vleiende sylben de dichter  morgens de zonne haar ronde begrent, Begroet door de ontwakende bloemen met geuren, En akker en bosch uit de neevlen zich windt. Met parlenten bedauwd en omschitterd met kleuren; Wanneer ik dan dwaal van de frischte gestreeld, Waar 't beekje zich kronkelt door plompen en bieze, Dan boor ik in 't uchtendgezang, dat bet kweelt, Het murmelend neurien: "Lieve Louise". Wen's zomers de dag in bet westen verzinkt, De schemer zich huwt aan den lommer der boomen, Aan 't hemelgewelf het gesterrente blinkt, Weerkaatst in bet blaauw van de sluimrige stroomen; LOUISE. 201 Wanneer ik dan eenzaam gedwaald in het woud In teeder gepeinzen allen?s me verlieze, Dan is 't me of de Zefirs, die ritslen in 't hout, Daar fluistren te zaam van de 'lieve Louise'. O Naampje zoo lieflijk, zoo teder  schoon, Die vo' het alleen om Louise te heeten. Bij de armée en 't leed well' de traan in haar oog, Wat ongevoel anderer harten bevrieze, Sen Engel gelijkt ze met troost van omhoog, Als 6ij moet ze zijn, mijn geliefde Louise. HOLLAND. Ons landjen is plat; het is klein, het is nat, H Is koud en beneveld en zwemt in moerassen, Maar 't zij hoe het zij, wij leven er vrij, Ons bindt slechts de wet, en de wet maken wij, Ons bindt slechts de wet, en de wet maken wij, Ons schamel gebied verruilden wij niet, Geen volk dat zoo fier op zijn vadergrond ziet; Geen volk dat zoo fier op zijn vadergrond ziet; Ons Hollandje hoort ons; we schiepen het zelven. Wei draagt hier geen rots een zwellende tros, Die nektar belooft in de koipen der vieemdenf Maar weigert Natuur, wij hebben Merkuur, De lekkerste droif is dien gast niet te duur, Hij vult ons de bekers te midden der beemden. HOLLAND. 208 En oog vol met gloed, een vuriger bloed Moog troonen in 't Zaid bij melodischer toonen: Meer schoonheid bijeen dau hier om ons been, Meer reinbeid en trouw vindt men nergens niet — neen I Geen vrouwen zoo lief als de Mollaiidscbe schoonen. Toen 't ovrig Euroop in ketens nog kroop, En priester en dwingland de voeten nog kuste; Verrees uit ons moer, bij sabel en roer, De van waar de Vrijheid haar eeden op zwoer, De grond waar 't gebouw onzer welvaart op rustle. Nog leeft, als weleer, hier moed, braafheid, eer, Nog wast er geen onkruid op 't graf van de vaadren, Om de oude banier groent jonge lauwrier, Het kroost duldt geen roestvlek op 't eriiijk rapier, Ons Holland Mag staan waar de dappren vergaadren. Klein plekje der aard, ons lieilig en waard, Om ^t bloed, dat ge dronkt, om het goed, dat ge teelde! Green engel bezit een vleugel zoo wit, Zoo glanzig als 't heil dat mijn boezem u bidt Bij dank in het harte te midden der weelde. Jan. 1844. HET PLEEGKIND. (EN EOTTERDAMSCHE VOLK8VERTELT4ING DER XVI« EEUW.) We spiegelde 't ontloken groeu In \ vloeijend Maaskiistal; Het vrolijk licht van 't jong sezoen Beglansde Rottes wal; De zoelte drong door raam en rait En tooverde elk zijn woning uit; Met weeldrige onnist in het bloed Werd de eerste Mei begroet. Was hier een handruk, daar een lach; Liep alles blij ter feest; Doch, zoo men niet dan vreugde zag, Hoewel bij de zamenstelling dezer ballade de Po, haar oud regt van Terziereu niet geheel heeft laten varen, is echter de inhoad grootendeels historisch waar. Wie zich daarvan wenscht te overtaigen, rädleig Tooneel of Martelerpiegel der doopsgennde door T. J. van bängt. Amtt, 1685. bl. 143 en volg, alsmede o. van spaak, Beschriving der stad Rotterdam, bl. 858 en volg. HBT PLBSOKIKD. 205 In d' Oppert blonk ze 't meest: Ddilr, voor een winkel, net gebouwd, Lag palm gestrooid en klatei^oud, En kiansen, rijk in klenr en geur, OmsUngerden de denr. En bonte schare woelde op straat En groeide telkens aan: Er werd gevraagd, gehoord, gepraat; Wie kvam, die bleef er staan: Dat ernst ook deel had in 't gesprek, Getoigden blik en wezenstrek. En menig zachtbedanwde wang Verried een te^r belang. Daar klonk de klok. Hoortl (riep men) hoort! "'t Is tijdl er wordt geluid! — ''Flaats I plaats!" Men schaarde zich op 't woord En keek verwachtend nit: En eensklaps, onder 't vrengdgedruisch, Ontstroomt een breede stoet het hnis, En bloemen sneeawt het van rondom Op bruid en broidegom. De bnnrschap groet met blij gebaar; Men dringt voornit, men staart: Elk wil het zien, het jeugdig paar: Wei zijn ze 't beiden waardi In heel de stad geen liever maagd Dan 't weesje, dat het kransje draagt, Mooi Geertje, Wouters voedsterkind, Yan oud en jong bemind: En hij, die fier zijn arm haar biedt En fluistrend minnekoost, Terwijl zij blozend voor zich ziet, Nog schooner, daar ze bloost... Hij, kloeke borst, wiens gal gdaat Hem vrienden wint, al eer bij 't raadt, Wat meisje, dat, ter goeder trouw, Zijn bruid niet wezen woA! Is Geertje Wouters voedsterkind , Hij is 's mans eigen bloed; Koen weet wat hij bij vader wint. En vader gaat het goed : Geen rijker bakker aan de Maas (Dat 's uitgemaakt) dan Wouter-baas; Maar 't heele land door voegt m* er bij : G«en braver man dan hij. Daar stapt hij, de eerste (naast het paar) In 't zondagskleed gehuld: 't Is hij, wien 't halfverzilverd hair Den breeden hoed ontkrult. Gelukkig, ja, dat is hij wel; En echter schijnt zijn blik niet hel; "t Is als vergat hij ^t feestgetij, Verdiept in mijmerij. HBT PLBIOKIVD. 207 Hi] boigt bet hoofd, zijn kleur verschiet: Wat overwolkt zijn vreugd? o 't Is de dag van heden niet ; Een dag is 't, die hem heugt. Die bonte volkshoop , hier bijeen , Herriep op eens een zwart verle^n: Herinring voerde, toovervlug, Hem veertien jaar terug. Yoor veertien jaren (luistert wel!) Was 't bier een bange tijd: Nog sprak Filips zijn moordbevel, 't Bezworen regt ten spijt. Wie 't Panslijk woord geen hulde bood, Dien wachtte een wreede marteldood: Nooit zag men erger dwinglandij : God lofl bet is voorbij. Voor veertien jaar, voor veertien jaar, Bij d' eigen lentegloor, Trok 's morgens ook e^ breede schaar Dees zelfden Oppert door: Doch 't was, helaas! geen bmiloft; — neen, Men leidde een vrouw ter straife he«i, Een vrouw, van ketterij betigt, Gedoemd door 't kerkgerigt. Een Judas, veil voor 't klinkend bod, Had lang haar huis bespied: Hij luisterde eens; zij zong tot God; 208 HEX PLSEOKIND. Maar 't was een kettersch lied: Hij bragt het over; zij beleed: De Raad was doof, hoe bang ze kreet: Het vreeslijk vonnis ging er door: "Dat ze in de watren smoorM" Zij had een kind, een eenig kind, Een pand van teedre trouw, Een troost, dien haar verscheiden vrind Haar naliet in haar ronw: Toen nu de droeve strafwaarts ging, Vro^ ze eens nog om die lieveling: "Een nachtkus!" — 't was heur laatste be, Dan was ze stervensre. Men stond het toe: het meisje kwam: (Het telde vierd'half jaar) Yan blijdschap sprong het argloos lam, Toen 't moeder werd gewaar. Ze greep, ze kuste 't wichtje te^r En snikte luid en kuste 't we4r: Haar smart was meer dan sterven smart; Dit scheiden viel zoo hard. "Mijn dierbre, (klonk haar dof gekrijt) "Wat wordt er thans van u! "Reeds waart ge vroeg uw vader kwijt, "Uw moeder derft ge nu! "Wie zal u hoeden, weerloos kind? "Gij hebt noch bloedverwant noch vrind! "Neen, 't is de dood niet, dien ik vrees: 'Ik krijt om u, mijn weesl 'O Burgers I (en rondom zich heen Wierp ze een beschreiden blik) 'O Schuilt er onder u niet 'n, "(Jeroerd door mijn gesnik? 'Niet 'n, die me'lij heeft en moed, 'Mijn moederwanhoop zwijgen doet... "Die, als ik onder de aarde slaap, "Wil zorgen voor dit schaap?^^ & staarde in 't ronde, de arme vronw, Uet oog vol smeekgebefin : Maar niemand dorst, of niemand woft: "Niet 66nl (riep ze uit) niet ^n!" Ze wrong de handen krampig zaam: "Hebt dereuis, in Jezus naami "Verhoort mijn bed; dat God omhoog Ook u verhooren moogl" Daar drong een man de drommen door, Een schaamle bakkersknecht : Hij gaf zijn hart-alleen gehoor En stapte voor 't ger^: "Dit bloedje heeft geen maag of vrind; "Ik ben niet rijk, maar geef me 't kind: "Vijf spruiten sclionk mijn Machteld mij, "Daar kan een zesde bij/* 14 • 210 EST PLEBGKIND. De moeder sloeg hem, vorschend, g&; Hij ried haar bang gemoed: ^Ja, 'k zal Tiw kind verzorgen; ja, "Gelijk mijn eigen bloed! "Zoo waar als God hierboven leeft! "'t Zal deelen wat Zijn gunst mij geeft: "Mijn vrouw zal 't minnen als haar kroost; "Ga, smaak dien laatsten troost!" Daar is een toon, die twijfel bant, Die toon doorklonk zijn taal: Ze nam — ze klemde hem de hand: "Dank, brave! — duizendmaal! "Nu kan ik stervenl — ol bij Crod "D&dr zal ik bidden voor uw lot; "U zegen smeeken van den Heer . .. ^D&6i zien we elkander weer!" Toen knste zij haar kind voor 't lest, Geroster, zoo ze scheen: De kleine hield haar hals omprest En schreidf en wod niet been: "Ga, Uevling, ga!" — De doodsklok sloeg, Terwijl men 't wormpje henendro^: tl4na zag ze *t nog; — toen hief ze 't oog In stil gebed omhoog. En, los van de aard nu, trok ze voort: (Al 't volk was diep geroerd) Men toog de stad uit — voor de poort — Waar 't vonnis moest volvoerd; Ddir bad ze God — bij 't watergraf — Verge ving voor haar beulen af, En ssonk, gelaten, in de gracht. — Haar overgang was zacht. Terwijl dit somber bloedbedrijf De harten hield vervaard, Bood in de stad een laag verblijf Een schouwspel, englen waard: Een man, een dienstknecht, onverpoosd Aan 't zwoegen voor zijn vrouw en kroost, Trad met een weesje, uit menschenmin Aanvaard, de hoisdeur in. ^Mijn Machteld! dit koomt ongenood, ^Hier hebt ge uw zesde spmit/^ En, 't bloedje plaatsend op heur schoot Lei hij ze, raadsel uit. Haar vochtig oog zag te^r hem aan: "Dat's w^l — mijn Wouterl — wfl gedaan ^''k Heb u nog eens zoo lief er om: "Uw weesje is wellekom." Ze vleide 't schaap, als moeders doen; Haar kroost omgaf haar kni^n, Elk kwam zijn speelgoed, elk zijn zoen Aan ^t nieuwe znsje bi^n. De schnwte week; het lachte, 't wicht: 14* 212 HRT PLEEOKIND. Een kindertraantje droogt zoo ligt! Geen uur, of ^t liep met de andren med, Volkomen t'huis alre^. In Ueve kromme kind^spraak Zei 't, ongevergd, wddra Hear makkertjes in 't speelsch vermaak Hun "v&" en "modtje" na: En d' oudren klonk ze zoet, die Tala: Zij kreeg haar kindsdeel ruim aan 't maal. En Tan hun kusjes en gestreel Niet minder mim haar deel. 