The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
En — wonder! — ja, van dag, tot dag Werd Wouter 't meer gewaar — Voorheen, wat hij te zwoegen plag, Toch bleef zijn taak hem zwaar: 't Liep t^en, tegen, wat hij ded, En thans — het loopt hem alles meS: 't Is of zijn lot, sinds 't weesje kwam, Een mUder wending nam. Dra was hij de oude knecht niet meer; In stftge zorg verward; Hij werd in eigen winkel heer, Maar hield zijn needrig hart: Elk wotl hem wel, men prees zijn brood; Zijn bakkerij moest steeds vergroot; Nooit klopte er de armoe, hongrend, aan, Om hongrend heen te gaan. HET PLESGKIND. 213 En (wat het zout van 't leven is En blijheid voert ten top) Ziju gft zat blozend aan zijn disch, Zijn Kroost wies welig op; 'Wies welig op in eer en dengd; Geen traan vergoot hij dan van vreugd, Als hij de knieen's avends boog. Bees louter dank omhoog. Wat ook — wat wil, wat wenscht hij nog, Hij, rijkgezegend menschP Ja, 't innigste zijns boezems toch Verborg nog 'n gegen wensch: Als hij zijns pleegkinds lieven lach, En Koen, zijn oudste, bij haar zag, Dan voelde hij een zoete hoop, Die stil zijn hart bekroop: Dan kwam een droom, vol lieflijkheSn, En hield zijn geest geboeid: Dat kinderpaar, zoo graag bijeen, Hij zag het schoon volgroeid; Het minde elkander wann, opr; Het vroeg zijn zegen, op hun echt; Hij schonk dien zegen, prees den Heer, En had geen wenschen meer. Die stonde, die hij hopend riep — Ze kwam — o vreugd! — ze is daarl Wat bUjden droom verbeelding schiep, Het heden maakt hem waar. Dd4r gaan ze, in's levens reinsten glans. Die kindren, bniid en bruigom thans. Met loof bestroord van 't lentgetij, Dat de aarde siert, als zij. Dddr leidt hij hen ter kerke heen Met maag en feestgenoot: Doch, w&kr zij over bloemen tre^n, Wie trad eens dddr ter dood? Wat kreet doorgriefde hier zijn hartl 't Verledn herrijst in trenrig zwart: Hij ziet dien dag, die lang vervloog. En 't vocht ontvloeit zijn oog. O Vloeij' het vrij! 't is zoet, dat vocht! De deugd is 't, die het plengt: Wat hij dien dag beloven mogt, Hij hield het ongekrenkt. Thans toeft zijn grijsheid nieuw genot. Wie liefde plegen, zegent God, En (heil van alle heil het grootsti) Hij zegent ze in bun kroost. (Balladeii, 1846, 1862.) OTTO CLANT. a 5 8 1.) Als wolven, die de honger knelt, Is Taxis plonderstoet, Met Spanjes leus aan helm en hoed, Jjangs Hevoos vastgevrozen vloed Naar Frieslands erf gesneld; En, waar de stander rijst van 't heir, Daar rijst de gü der smart; Want harder dan het ijs van 't meir Is 't Kastieljaansche hart; Wei rokt de Staatsche van te veld, Wei bruit het kampgetij; Maar de overmagt staat Spanje bij, De zege kiest de Spaansche zij, Onstuitbaar is 't geweld: "Naar Buxam, Friezen!" klinkt de roep; "Ons in de kerk gered!" En Buxums kerk ontyangt. Den troep, Die gang en poort bezet. Maar Spanje volgt, verwoed en vlug, En breekt door poort en gang, En st statig welf, dat eeawen lang Slechts galmen had voor at vroom gezang, Kaatst kreet en knal tenig. Voor wierookgeur van 't heilig vat Dampt pulverwalm in 't rond, En, waar de christenliefde bad, Bebloedt de moord den grond. Bapieren houwen, kolven slaan; Ter wiederzij kampt de wraak, Met vlammend oog en bleeke kaak; Doch Spanje heeft de ligtste taak, Het groeit in tal steeds aan. Wat baat het, hoe de Gens zich wieder? Al liggen, waar hij sneeft, Drie Spanjaards, zielloos, naast hem ne6r, Een vierde Spanjaard leefk. Zoo slinkt ze, omsingeld, afgestre^n. Zoo slinkt de kleine schaar; Het harnas wordt hun leen te zwaar; Er vallen er, nuhier, dan dddr; Er rest op 't lest maar e^n; OTTO CHURCH. 217 Slechts an nog hondt er, vechteud, stand In 't hart van H moordgetier; Hij zwaait zijn kling met de eene hand. Met de andre's Lands banier. Wie is hij, die zoo forsch zich Weert, Hoe fel 't rondom hem blaakt, Die ne'estoot, wie te digt hem naakt, Van lijken zich een borstweer maakt, En dnizend dodn braveertp Nog is zijn voorhoofd onverzengd Van's levens zomerbraud: Wie is hij, die noch zwicht noch zwenkt? It is jonker Otto Giant. Een teedre moeder, onbewust Van d' aangevangen strijd, Verwacht weldra (vooruit verblijd) Den krijger t'huis, in langen tijd Door moeder niet gekust. Och arm! genaakt een wreed gerucht Den drempel van haar hnisi Haar liefste telg! haar jongste vmcht!... God, schenk ze kracht naar kruis! Maar, hemel! schnilt er bij 't gebroed, Dat zich in bloed verheugt, Gevoel voor tronw en heldendeugd? Of wekt Die blonde lok der jeugd Hun deemis in 't gemoed? Geef af de van 1 heb 't leven vrij I" Schreeuwt Spanjes woeste troep: Zoo loidt mijn eed niet! antwoordt hij, Hoonlagchend bij 't geroep. "Verga dan!" krijscht het wild rarnoer: "Nu geen genH meer! neen!" En honderd vallen aan op an: Al slaat hij wonden om zich been: Zijn bloed beplast den vloer: Toch kampt bij voort, zoo fd bij mag, En denkt om geen kwetsaur;'. Doch zwakker treft zijn sabeLslag, En 't oog verflaauwt van vaar. Wei is zijn ziel nog vast en kloek, Maar de arm ontwricbt en stijf; Hij deinst een stap en windt zieb 't lijf In 't bloedig vaandeldoek. Een dol gejuicb scbokt welf en wand, Yan stoot op stoot verzeld; Hij valt, maar doet zijn eed gestand; Het vendel van bet Vaderland Is 't lijkkleed van den beld. (Balladen 1846, 1862.) HET LEIDSCHE WONDER. Wie 't wonder Hooren will, die hoorät is gestaafd met schrift en steen: In Leidens mnren viel het voor boim jäar gehen: O Dat het elk tot vroomheid spore! — Wie 't wonder hoore, hoore! Een voorbd van genakend leed Had's nachts gegloed aan 't luchtaznor: Een mige, rosse schrikkomeet, Die naar een rod geleek van vuur. Nu, wat het spook dreigde in den hoogen, Het bleek weldra, 't was niet gelogen: Want bnijen stroomden 't veld tot dras, Orkanen sloopten 't voedzaam groen, 't Gezaai verdronk in poel en plas, Geen oogster zong in 't oogstsezoen, De seis hing roestend aan^de mnren, De veldling kreet bij le6ge schuren; En schaarschte Onstond en dure tijd; Het laatste potstuk ging aan brood; Was en gejammer wijd en zijd: De honger neep, de kieschheid vlood; Wat op den mesthoop lag versmeten, Werd opgespoord en graag gegeten. Gdukkig, wie in 't spijsvertrek Nog spijze vond, niet vruchtloos zocht; Die, schoon omlegerd van 't gebrek. Op étensuur nog étend mogt; Maar zalig, die, als vrouw Mathilde, Dat overschot nog deelen wilde! Mathilde was een weduwvrouw; Haar jeugd en schoon ging lang Yoorbij; Ze leefde stil in eerbre rouw: Haar hielp een dienstmaagd, oud als zij: Slechts dan nog vond ze vreugde in 't leven, Wanneer ze w6l kon doen en geven. In de eigen stad, in fraaijer wijk, Bezat ze een eenge zuster nog, Een rijke juffer, trotsch en rijk; Maar, rijk en trotsch, haar dierbaar toch: Bij Margaretes ijdle droomen, Vroeg zich Mathild: "ben ik volkomen?" Intussclien steeg het peil van 't wee: Bij 't vuilnis vochten ze om een kreng; HIT LEIDSCHE WONDER. Kut en moordde me6; Het kerkhof werd den dood te-eng: En H meilij vlood de veege wallen: "Elk voor zich-zdv!" was 't woord van alien. Van alien? van Mathilde niet! Al slonk henr graan, henr liefde bleef: Of konde voorzorg 't ook ontried, Yro^ haar 't gebrek; haar hart zet "geef!" Dan dacht ze aan Jezns liefdeleere, En gaf een broodhomp, Hem ter eere. Dat zag, bij toeval, Maigareet, Haar zosters woning ingetreSn: Een vrouw, in armlijk saai gekleed, Zeeg, zwijmend, op den dorpelsteen; Twee wichtjes klemden haar en kreten: "Achy moeder! moeder! eten! eten! Mathildes voorraad liep op 't laatst, Toch sprong zij op en greep een brood: Ze wilde na Ar de stoep in haast, Terwijl een traan hear oog ontschoot; Maar, lang ontwend aan 't liefdepl^n, Hidd Margareet haar geemlijk tegen. "Wat! (riep ze) dwaze, spilt ge uw brood, "Uw kostlijk brood 1 aan straatgeboefbM "Ziet gij dan 't einde van den nood? "Spaar wat gij-z^ weldra behoeft!" "Ze sterven! (kreet Mathild) ze sterven! "Wie hdpt, zal Gk>des hulp niet derven." Met wrong zij van Margreet zich los, Eu voort toen naar de straat... gezwind... Ze bad op 't brood den z^en Ck>ds En reikte 't uit aan vrouw en kind: De vrouw bekwam, ze zag haar panden... En kuste in dank Mathildes handen. Margrete blikte 't, wrevlig, aan, Als deS haar zusters deugd haar zeer; Ze ging, versloord, en zd in 't gaan: "Wees, zusje-fijn, wees mild en te^r; "Doch, komt odk u de honger knagen, "Wacht d&n n, mij om brood te vragen! Z66 ging zij, en haar booze refin Bevestigde een nog boozer eed: Ook de arme, met heur kroost, ging been, Z66 Gespijsd, gelaafd, gesterkt in 't leed, En niet voor 't heden slechts geborgen, Maar nog van brood voorzien voorzien: En traaglik kropen de nren wedr; De landplaag rostte niet van 't slaan; Mathildes voorraad slonk al meer: Op 't lest brak ook hkkr proefdag aan: Wie vroeg, zij kon niet langer geven; Geen kruimel was haar-zelf geven. HXT LEIDSCHE WONDER. 223 Daar zat ze, peinzend, zucbtte, bad, De trouwe dientmaagd bad met haar: Wei dacbt zij aan hear zasters scbat, Maar 't woord van vroeger woog hear zwaar: Min pijnlijk vond zij's hongers bete, Dan 't mooglijk 'nneen' van Margerete. Ze draalde kng: de dag verstreek: Spijs vro^ de maag met holler roep Haar dienstbefried, stervensbleek; Toen ging ze en zocht Margretes stoep: Ach, zaster! (steende ze) 66ne bede... "Deel van aw graan me een handvol mede!" "Wat hoor ik! (riep Margrete bits) "Hoe? Zelve aan 't beedlen, milde vroaw? "Ik heb geen graan meer!" — "Derenis! "Bewija me in nood aw zustertronw: "Toon, Grietjelief, toon mededoogen! "Wij hebben 'ne borst gezogen." "Niets (bleef het antwoord) rest me mecr; "Qeen zier! geloof mijn zeggen toch." — "Ach, Grietje, 't hongren doet zoo zeer; "Zoek, zoek eens; mooglijk vindt ge nog." — "Zoo ik nog graan heb om te teren, "Dan mag het wel in steen verkeeren!" " In steen! Op 't woord ging haar door 't bloed Een hnivering, een koude nl. 224 HET LEIDSCHE WONDER. Luid sprak Verwijt in haar gemoed, Maar listig suste zij het stil: "Eerst zweier ik immer meerte geven; "Die eed gaat voor: waarom zou 'k beven?" — "Waarom zou sprak Mathilde; meer kon ze niet. Ze voelde een argwaan... maar ze streed, Tot zij dien argwaan van zich stiet; En, zwak en wagglend op de beenen, Yerliet ze 't hois en toog ze henen. De weg was lang en zwart de nacht; De weg was lang en zwart de nacht; Daar rees de maan in voile pracht En 't nevlig floersdoek schoof op zij; Mathilde slo^ den blik naar boven. En bleef vertrouwen en gdooven. Al biddend ging ze straat en ste. En werd haar woning weSr gewaar; Toen dacht Ere er aan, henr hand was le. En hougrend zat haar helpster daar; Ach, ze aarzelde de dear te ontsluiten, En toefde en stond weemoedig bniten. Ze ontsloot ze in 't einde en zocht een woord, Een troostend woord, voor 't wrang berigt; Maar Elsje, die haar ritslen hoort, Tliegt ze in 't gemoet met blijd gezigt. HBT LBID8CHE WOKBEE. 225 En wijst haar op eea zak met granen, En baadt haar hand met vreagdetranen. Een zak — een voUe zak met graanl "Van waar?" — Dat weet de trouwe niet: De voordenr hoorde ze opengaan; Ze kwam — zag niemand — 't was geschied! De zak lag op de yoorhuissteenen, De brenger was in ijl verdwenen. De weduw stond verbaasd, in stilt' Haar blikken vestend op den schat. Het opschrift was: "voor vronw Mathild." Zij las het en heur wang werd nat: "Joichte zij" dit k Om van boven! Yriendin, laat ons Oods goedheid lovenl" En, of de vlijm des hongers stak, En fdlerstak bij 't zien van spijs, Zij knidden naast den korenzak, God dankend voor het ganstbewijs, En, na dien dank eerst, aten beiden Het voedsel, dat ze in haast bereidden. Yerzadigd legden zij zich neuer, En rezen's morgens, firisch van kleur: Mathild woii naar hear zoster weer; Maar, God! wie staat daar voor de deur? Wie, zoo ont daan, verbleekt, gebogen? De brave vrouw mistronwt haar oogeu. 15 22 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 45 46 47 48 49 50 52 53 54 55 55 56 57  in haar blikken; — Toen brak Margrete los in snikken. "Vergeef! (dus nokte zij) yergeef! "Ik loogl ik loog! 'k had brood in huis "Maar God de^ regt — 'k verdien 't — ik sneef "Mijn brood werd steen, mijn graan is gmis. "Niets rest ook mij; doch v66r mijn sterven "Laat me uw vergifis toch verwerven!" "Kom aan dit harte, mijn Margreet!" " Biep yrouw Mathilde, ontroerd en blij: "Mij heugt niet wat ge gistren deedt; "Maar hier is brood; gij deelt met mij; "En, hebt ge jegens God misdreven, "Wien 't kwaad berouwt, wil God vergeveni" Toen wischte ze, als een moeder tejr, Margaret heete tranen af; Zij bragt haar spijs en prees den Heer, Wiens wonderhand die spijze gaf. God zegende haar zustertrouwe; Margaret had diepe zielerouwe. Een wijl nog, en daar week de plaag; Alomme werd de nood gestild: Lnid klonk de dank; geen hart was traag; Maar dabbeld Dankte vroaw Mathild, Want, schoon ze trouw had blijven geven, De zak met graan was volgebleven. (Balladen 1846, 1862.) De Sage, hier met eene mime mate van dicbterlijke vrgheid behand, taat kortelijk venneld in oovthoeyen's Oude Chronijche ende Hisiorien van Holland en: *f Graveuhaffe 1686, Ded 1, bL 868, waar bovendien ten tlotte aaogeteekend is, dat een der in steen veranderde brooden bewaard plag te worden te Leiden in de S. Pieterkerk, in een kastje aan de Noordzijde. Of znlks nog bet geval it, betw^jfel ik; maar in de bescbr^ving van de Provinie Zeeland, door J. de kanter Pinl.z. en J. ab utrecht dressel-HTJis, in 1824 te Middelburg uitgegereUi vind ik dat toen te dier st ede, in bet gaatbuia in den langen delft, nog voorbanden was een steen, die, bläckens een daarbg beboorend ond schilder, een der brooden zijn, welke in den jare 1316 te Leiden de voormelde verandering ondergaan badden. Orerigens kan men in de Sagen-verzamelingen van de gebroeders grihx en Tan J. w. woLTF zien, dat soortgel^ke mirakelen ook op andere plaatsen gezegd worden voorgeTallen te i^n. Zd^er beeft aanvankeiyk de Beformatie en vervolgens de steeds tocnemende Terliehting groote afbreok aan bet wondergeloof gedaon. Veel van betgceu OD8 yooronders geen oogenblik betwijfelden, beeft tbans, ten minste bg ons, alle krediet verloren. Dit neemt ecbter geenzins weg, dat er zicb onder de Tolksproken en legenden niet weinigen yoordoen, die, zoowel wegens bet kenflcbetsende van den tijd, waartoe zij behoore, als nitboofde van dicbterl^ke winden en vrome bedoeling, merkwaardig mogen genoemd worden worden. Wanneer de Poezij, binnen wier g Ebied toch ook bet wonderbare ligt, ze zicb toeigent, is zij voorzeker in baar regt. Het komt er maar op aan, wel partij te trekken van het scboone en goede, dat in bet oude ombnlsel verborgen is. HET GESCHENK. Bood dikwijls Japiks schaamle grond Hem knoUen, smaaklijk en gezond; Een teelt nogtans, als nu gerooid. Zoo groot, zoo zwaarl — hij dolf ze nooit; Wie ze ook te zien kreeg, vremde of buur, Elk riep: "t zijn wondren der natür!" Maar w&t na (ja, daar wrong de schoen) W4t met dit puikgewas te doenP Dat onze Lieve Heer het niet Yoor arme Ini zoo groeijeu liet, Dit leed geen twijfd. — ledereen Dacht toen als Jaap. 't Is Lang geleen. — En st merk alme, dass ouden tijds, Monarchen golden nog ban prijs. Men zag niets groots, niets ongemeens, Of aan een koning dacht m^ op eens. Zoo wekte ook nu een groote raap Het denkbeld van zijn vorst bij Jaap. HIT OSSCHENK. 229 Die vorst (het Hoofd van H Lelierijk, Met name de Elfde Tjodewijk) Was boitendien een duchtig Heer, Die 't groot geboefte ging te keer, Ein knappe kleintjes vaak verhief: En daarom jnist had Jaap hem lief. Zoo kiemde er in zijn brein een plan; Doch (Dames, hoort hoe braaf een mani) Eer hij iets zetten wilde op tonw, Kwam hij golhartig bij zijn vronw: Hij vroeg henr raad en wijs van zien: Oeen zq^en, wist hij, zonder dien. Onze akker, liefste! droeg (niet waar?) "Een prachtig knoUensoort van 't jaar; Een kost, niet voor een boerenmond, Neen, waard dat ze op een hofdisch stond: Mij is 't, als riep mij elke raap: "De Koning most me proeven, Jaapl" " "Joist, manlief! (viel ze hem in 't woord) "lets heerlijks bragt ons kndje voorti "Wd zijn we verre van Panjs; "Doch, ja, zoo'n spijs is koningsspijs: "Hoor, schiet het kenrigste nit den hoop "En vent het aan het hof te koop." "Te koop! (hemam hij, half te  reisgeld en wat brood, Verliet hij 't hnis, tevre'n en vlug, (De zeldzaamheden op zijn rug) Door Grietje van een heavelhoogt Zoo ver ze kon, nog nageoogd. Aanvanklijk viel hem 't reisje me^; De lucht was helder, 't land in vreS. Wierd soms de zak wat zwaar, hij koos Een plek in \ lommer, sliep een poos HIST OSSCHSKK. 231 £n droomde, dat een hof, vol pracht, Yerbaasd stond van zijn kaollenvracht. Dan ging hi] wedr met verschen moed; Van vro^ tot laat vooroit de voet; Maar de ijver vergde 't lijf te veel; Zijn kracht verging, ze week geheel, Zijn beenen weigerden bun stnt: Krank z&eg hij neder in een hut. Van Hois en krank, dat's dnbbel krank! Wat woog — wat viel de tijd hem langk! Maar liefde woond in de enge stulp; 2Uj schafte raad, rost, spijs en hulp, En, zonder lekkers uit de ap*theek, Was Jaap hersteld in ^ne week. Ziek, had hij reeds zijn plan vergooid; Nu kras weir, vond hij 't fraai als ooit: Nieaw leven tintelde in zijn bloed: Na krankte smaakt eerst 't welzijn zoet! Hij liet zijn dank aan 't gastvrij dak En toog weir voorwaarts met zijn zak: En blijde Kedjes hief hij aan En deantjes floot hij onder H gaan; Maar (korte vrengd!) de dag verging, Daar zag hij iets — een leelijk ding, Waar menigeen de koorts van kreegl — Hij zag en schrok: zijn benrs was le£g. 232 HXT QI8CHINK. Daaraan had Jaap ('t is de oude klagt) Bij al zijn blijheid niet gedacht Wat nuP Ja, wat? Geen geld, geen  hij toch. Inmiddels werd hot (wreede plaag!) Yolslagen oproer in zijn maag: Of hij al slurpte nit beek en vliet, Te paaijen was de honger niet: Hij stak — maar 't pijnde hem verbroid — Uit nood de hand tot beedlen nit: Doch elk, wien hij een penning vroeg, Vroeg hot daarop we^r, wat hij droeg; En zei hij 't: ^Schaam je!" was het dan; ^Poeil beedlen! eet jou knollen, manP" En, dorst hij leppen van 't present, Dan was het lagchen zonder end. Mismoedig, flaauw en a^gesloofd, Zat, znchtte, kiabde hij zich ^t hoofd: ^Dood (zet hij) kan ik toch niet voort; ^Dan komt geen enkle knol, waar H hoort: ^Welaan. Mij met een deel gevoed! "Zoo krijgt mijn vorst nog ietsl Ja, 't moetT" En na dit droef, maar wijs besluit, Schoot hij wat minder gaaf scheen, uit. HIT OX8CHBNK. 288 En, ging 't hem ook aan 't hart, hij at Bij 't maang^loor een beet of wat. "It is zondel (riep hij tusschentands) Je konnte lekker smalt geen koning thans" De zon, toen ze in het Oost verscheen, Yond Jaap weer vlijtig op de been; Maar ver verwijderd (droef geyoell) Nog dagen verre lag zijn doel; Ein, of hij langzaam ging of ras, Zijn eetlust hiel gelijken pas. Zoo zag al dra de tweede dag Denzelfden strijd, dien de eerste zag; De maag wo6 spijs, kreeg niets, werd boos, Dwong, eischte... nog wedrstond m' een poos; Maar, bij verdrag, trok, haar ten buit. Op 't laatst een knol den zak we^ nit. Die nederlagen — wat hij vocht — Jaap leed ze telkens op zijn togt: 't was weg, dat schonderkrommend pak; Hij droeg op d' arm den sch. Gelen zuk, En, zuchtend, wischte hij er vaak Een traan me van zijn dorre kaak. In 't einde, raadloos van verdriet, Daar speurt hij torens in verschiet: Hij trilt, hij vraagt: o bUjd berigt! Ja, 't is Parijs, dat ginder ligtl Parijs, o vreugde! en's konings hof! Hi) heeft nog 'nen knol, God lof! Slechts 'nen knol — maar welk een knol! Yan de andien altemaal den bol! Een aardvracht zonder haars gdijk! Een oUfiant in 't pJantenhjkl Een knol, als Reekers, zoo 'k vertrouw, Een paradijsknol schildien zou. Een etmaal reeds had Jaap gevast En, smakkend, vaak dien knol betaat; Een duivel (scheen 't hem) dreef hem aan Het Graag gebit er in te slaan, Boch seen! dns riep de brave steeds; Yerslond veeleer mijn eigen vleesch! Nu Yoelde hij geen honger meer, Maar vloog den weg langs ab een veer: Al nader gknsden trans en tin; Dra hupte hij de stadspoort in: Men wees den blgden man het pad, Zoodat hij 't hofylein flus betrad. Best trof hij 't. Joist viel 's konings oog Op Japik, toen hij binnentoog; Hij hoorde, dat de boer hem vroc^, Slechts hem woii toonen, wat hij dio^: 't Bevel we6rklonk, en Jaap verscheen, 't Nieuwsgierig hofvolk om hem been. HBT GB8CHKKK. 235 Naauw had de boer den yorst gezien, Of needrig bogen zich zijn kni^n : Hij beefde, maar een milde blik 6af Japik moed , verdreef zijn schrik : Straks dorst hij spreken. Klonk het plat, 't Was of men toch er schik in had. Welk pronkgewas zijn knollenveld Yan 't jaar hem schonk, werd eerst verteld, En hoe 't hon voorkwam en Margriet, (Die wd Zijn Hoogheid groeten liet) Dat iets zoo kearig en zoo vremd Yoor "s konings tong slechts was bestemd. Zijn reis, zijn lampen volgden toen; Wat bittre nood hem dwong te doen; Hoe hij gevast had, dood bijkans, £n rammelde van honger thans; (Een romling, uit zijn vest gehoord, Bekrachtte zeer van pas dit woord). ^Maar (riep hij eensklaps, blij vervoerd) ^Dit, dit toch bleef onaangeroerd ! ^Een veldmirakel, nooit gezien, "Mag ik mijn grooten koning bito!" En met een trinmfanten lach Trok hij de prachtraap voor den dag. De vorst nam ze aan met gal gebaar. Keek , woog ze , of hij een kenner waar' : 286 HBT OB8CHINK. "'t la (sprak hij) boertje, een oogenlust; — ^Doch spijs behoeft ge, spijs en rust; ^Yerkwik u. — Dienaars, hdpt den maul ^Tot morgen, mend! Ik spieek n dan." Jaap stond verrokt. Des konings taal Beviel hem zeer; niet minder 't maal; Want, dra geplaatst bij bord en flesch. At hij Yoor vier en dronk voor zes, Tot dat hij wierd naar bed getorscht, Een liedje zingend op den vorst: En's andiendaags, goed uitgedut, De kracht door forsch ontbijt gestnt, Zocht Jaap, wien 't harte huiswaarts trok. Den vorst we4r, klaar met pak en stok — En dankte, dankte duizendmaal Yoor 't lekker, overrijk onthaal. Yaarwel, braaf man! 't waardeer uw tronw: 'Ga, leef gez^nd met uw vrouw: 'Neem dees gedachtnis van mij med." En op zijn arm ving Jaap, ontsteld, Een zware vracht — een zak vol geld! Hij gaapte en leek een beeld van steen: 'Nooit zag hij zooveel schats bijeen. 'Droom, droom ik steeds? dampt Nu, lijke ook op een droom wat kan, Een geldboil heeft bet minst er van. Dank stottrende buigend — lang en diep - Verliet hij 't hot — Een poos verliep, Eer denken hem we4r vlotten woft. — Hij kocht wat tooipronk voor zijn vrouw En schafte zich een ezel aau; Geen man meer, om te voet te gaan. Snel toog hij af, snel toog hij voort; Door vreugde en ongeduld gespoord; En eindljk — hefl hem! — "ja! dat is 't!^ Zijn dorpje rijst uit de ochtendmist: Waar ginds die rook het loof ontzweeft, Daar toeft hem 't liefste, dat hij heeft. JurtT' schreeuwt hij, en een forsche schop Z et d'eel in een handgalop. 'Is Jaap, bij 't schokken en den spoed, Als danst hem de afstand in 't gemoei: Hij nadert: luid we^rgalmt zijn ^hou!" Jaap ligt in de armen van zijn vrouw. Wat smaakten hem die kussen zoet! Wat deden hem die tranen good! Wat klonk (schoon onverdiende grief) 't Verwijt om 't lang vertoef hem lief! Praal's's konings slot met trans en tin, Zijn hat was meer met Grietje er in. Nu gaf hij haar zijn reisverhaal, Van blijschap warrende in zijn taal: Vergeten waren nood en druk; Hij meldde op eenmaal al 't gelok. En welk een achat hij medebragt, En hoe de vorsrt ook haar bedacht! En de oogen hel, de wangen rood, Zag Grietjen al het kostbre ontbloot. "Dank, (riep ze) JaapHef! — Welk eerm Van had. Doch at partje thans vaarwel gegroet En even nog naar 'fc Hof gespoed! Lnid prees men's konings mildheid daa^ Schoon heimlijk menigeen, voorwaar, Dien onbehoawen zak met munt Zieh-zelven hartlijk had gegond — Zich-zelven 't liefst! Dit was vooral Met zeekren hoveling 't geval, Een graaf, die bijster veel reeds had, Doch graag (zoo H gaat) nog meer bez»^ En, dom voor 't ovrig, niettemin Op an punt slim was, geldgewin. HIST OSSCHEKK. Dees vrek werd van jaloersheid bleek, Toen Jaap dien voUen buidel streek, Dien vollen buil! met welk een gloor Scheen 't hel metaal de naden door! Wat vreagd, had liij aan al dat geld Zich dnim en vinger blaanw getddl Hij peinsde op 't voorval, vroeg en laat: Doordacht het t' hois, bezon 't op straat; 'Nachts ging hij naar zijn bed er me^; Dro^'s morgens 't nit zijn l^rste^; Tot dat hij op een mooijen dag 'Grevonden!" nitriep met een lach: "Gevonden! 't raadsel is me klaar!" Hij wreef zijn knokkeLs in elkaftr: "Die looze boer, die leepe guit — "Hij vond het zwak des konings uit. "Geschenken, offers zijn gewild: "De Torst beloont ze meer dan mild!" "Nu, 'k val niet grootsch, ik volg a, knaap! "Vergeldt een schat uw vooze raap, "Dan zal me een deeglijk, firaai geschenk "Green windei leggen, naar ik denk." De graaf verstond, gelijk men ziet, Den regel, die van drieSn hiet. Juist had hij in zijn stal een paard: Schoon om te schildren, fier van aard: Schoot vuar (of 't scheen) ten oogen iut» Droeg appek op den zilvreti hnid En manen, zwierende om den nek: — Te fiaai een dier voor znlk een viek! Dees Bucefaai, waar, laat en vroeg. Men geld voor bood, maar nooit geno^ — Schonk hij den vorst dien, (achtte hij) Dan ging hem nooit een ganst voorbij;  Yerzocht gehoor, verkreff zijn be4; Yerzocht (fleemde hij, het hoofd heel laa£) Yergeef de stontheid, die ik waag: Neem, met mijn hnlde, neem dit paard: 'T Is (zegt men)'s konings zadel waard." "Wat heerlijk dier I (sprak Lodewijk) "Doch, goede graaf I al zijt ge rijk, "Dit's veel te veel. Hoe gul ge 't biedt, "Dees prachtschenkaadje aanvaard ik niet. HBT OSSCHSNK. "Waar vond ik iets, zoo uitgezocht, "Waanne, 'k dees gift erkennen mogt I" Monarch I" riep de ander nit met gloed; (Wei wierd hij bang, doch hield zich goed) 'Aanvaardt genadig 't Hoofd Van 't rijk Eeus dienaars schamel huldeblijk, Dan is dat hooge gonstbetoon Het rijkst, het hartbetoovrendst loonl' Belangloos man! doortroaw vassaal! Herving de vorst: "hoe roert me uw taal. Gij Ck weet het) spreekt opr. Welnu, Wie 'k ooit bedroeven zoA, niet u I In woorden moog mijn dank bestaan; Gij wilt zoo: — 'k neem uw schimmel aan: Maar — wacht! — daar valt me iets in nogtans. De vrek herleefde en kreeg een glans. De koning blies een kamerling Een woord in 't oor. Dees boog en ging, Een kwam een poos daarna de zaal Weer binnen met een gouden schaal. Een zijden doek, zeer fraai bestikt, Tjag Op het goud, digt toc^estrikt. Omzigtig nam de vorst den schat In 't weidsche dekkleed op van 't blad En gaf dien orer aan den graaf, lets zoets hem z^gend bij de gaaf. Men keek: — de hofstoet ried zich mo^ : De doek was digt, de doek bleef toe. "Moot (zei men) overkostbaar zip I Men windt geen vodde in rijk satijn! "En zaagt gij, hoe men 't zorgvol dioeg I "Had nog de schraper niet genoeg!" Dees trad terwijl de zalen uit, De borst omhoog, in d'arm zijn buit. Goad voelde hrj, goud, edelsteen, Oond, paarlen door de zijde been. Had hoflijkheid het toegestaan, Zijn oog waar' gaauw te gast gegaan: Maar nu, al jeokt zijn vingertop, Hij volgt dat lustgeprik niet op; Hij stijgt te viervoet, rept zich snel, Prijst heimelijk zijn slim bestel. En danst weldra met blijd gedroisch Den drempel binnen van zijn huis: En toen terstond aan 't onderzoek — (Knechts, meiden glurende om een hoek) Hij bindt de Zij^ los, knoop voor knoop, Ontvouwt den doek en trilt van hoop; Maar, ziel een tweede omwindsel prijkt Nog glanziger, nu 't eerste wijkt. Ook dit ontsnoert hij, strik voor strik, (Haast, heblost in d' ontgloeiden blik) Hij plooit het open; H is ontplooid; Doch (wie zag z66yeel zorgen ooiti) Een derde kleed, met goad doorbreid, Omwindt nog eens de kostbaarheid. Nn klimt zijn ongeduld ten top; Half nikt, half scheurt hij 't weefsel op: ^t Is los, hij tast naar 't rijk kleenood, Maar — Hemel, helpl — wat rolt daar bloot? Hij deinst, als zag hij 't helsche hoi... Daar ligt de knol, de monsterknol! De mare vloog in Inttel tijds De wijken door van heel Parijs: Green straat, geen steigen, of men zag Er buiken schudden van den lach: Green brugge, waar niet meid en knap Het nieuwe lied zong van de raap: En, kwam de graaf slechts aan zijn raam, Hij hoorde proesten en zijn naam, Of merkte een dreumis van een bnor, Wiens krijtje een knol trok op den muur. Zelfs Met bij hem geen mensch de zaal, Of 't klonk van 't lagchen in 't portaal: En 't spotziek volkje van het hof — Het bragt hem feestlijk hnlde en lof. Ze wenschten hem, bij handendnik, Het'skonings hooge gonst geluk En baden, zoo het kon Geschien, Den prachtknol eventjes te zien: En hij, yan schaamte en spijt verteerd, Moest blij nog schijnen en vereerd: De koning, wist hij, vid wat rtraf, En wien 't mishaagde, wat hij gaf, Dien ware al ligt, op hoog gebod, De smaak verbeterd — achter 't slot. (Baillfulen, 1840, 1802.) ANTSBXBHZNa. Zie het Convivium (Umlotum in de Colloquia van Erasmmt. TEUNIS KUWHART. Sneeuw bestaift de rieten daken, IJzd blinkt, waar 't beekje gleed; Buiten haalt men kille kaken; Toch is 't Buwhart nog te heet. Groot en klein, bij 't vuur gekropen, Klaagt bij 't vuur nog van de koA; Buwhart zet zijn vensters open: Wat of Ruwhart schorten zoft? Wie een duit kon 6verwinnen, Stak zich in een duifelsch kleed; Rnwhart draagt een buis van linnen, En zijn voorhoofd glimt van 't zweet, Om zijn nap moge ijs zich korsten, Hij bekoelt niet, nacht of dag; Gloeijen blijft hij, gloeijen, dorsten — Wat of Ruwhart schorten mag? Luistert, braven! hoort de redenl Steenen harten spiegelt ul Altoos hebben Ruwharts leden TEDVU IDWBAXT. Niet zoo fel g^loeid ala na: Rijker boer wel, dan de meesten, Maar, als zij, van rleesch en been, Had hij 't wann op zomerfeeaten, Had hij 't wann op zomerfeeaten, Had hij 'T'a winters kond vootheen: Doch, hoe mild vaa 't lot beachonken, Jegens niemand mild was hij; Waar er dtoeve ttanen blonken, Wendde hij hrt hoofd ter zij: Trouw, oja, ging hij ter misse, Boc de kuieen, alo^ een kruis; Maar in 't liefddoos gewisse Was slechta eigenzncbt te hnis. Bens — in 't hart der zomerdagen, Ala de zon met vlammengloed 't Loover schroeit van veld en hagen. En de wellen droogen doet; Ala de borst het ademhalen Weigert in de heete lucht, En wat vlugten kan, de stralen Van het blaakrend Ucht ontvlugt, — Eens (het is al lang geleden) Kwam een vroav de veldeti door, Iivoegeai sleepte zij haar schreden Door het zandig, zonnig Spoor; In haar armen lag een wichte; Uren had ze 't reeds getorscht; TEUNI8 BUWHABT. Boodgølle was 't lief gezigtje, 'S Smachtend mondje kret van dorst: En geen wolkje, dat rich even Voor den vuurbol schuven woA, Een geen windje, dat in 't zweven Meldj had met kind en vrouw! Nergens koelend loofgewemel, Nergens vliet of waterkom; Overal een koopren hemel, Een verzengde grond alom! Maar, op 't lest, daar zag ze een hoeve, Bnwharts hoeve, digt omschaduwd, En ze schepte moed, de droeve, Minder weSr in H hart benaauwd: "liieve! (riep zij onder 't hijgen) "Krijt niet meer van dorst en pijn; "Aanstonds zult ge drinken krijgen, "Als we bij die boomen zijn." Arme wicht bedwong zijn klagen, Kreet niet laid meer, kreunde zacht; Z I, den blik op H loof geslagen, Zwoegde voort uit al haar magt. Digter kwamen tak en twijgen, Digter bij het dak van stroo: "Lieve, gij zult drinken krijgen: "Zie, mijn schat, we zijn er zoo." TEUMIS BUWUAKT. Eindlijk was ze er. Al haar kommer Liet ze aan 't hek bij 't binnentreen; 't Wormpje lef ze nedr in 't lommer, Naar de bronput vloog ze been: Haastig liet ze d' emmer neder, Tot omlaag bet plonsen klonk, Heesch hem even baastig weder, En bet spranklend water blonk. Buwbart zag bet. Bleek van toren, Seboot bij toe en greep bij 't vat: "Sloor! (dns liet zijn drift zicb booren) "Met wiens oorlof doet ge dat" Spraaklos stond de vronw te beven, Scbreijend wees zij op baar sprait; Maar bij (zonder acbt te geven) Goot in 't Zand den emmer nit. Ot Toen barstten baar de klagten Uit de bangbeklemde borst: "Deemis! zie mijn kind versmacbten! "Eine teug! bet sterft van dorst! "Eine droppell mededoogeni "(jod bierboven zal bet zien!" En ze lag ter aard gebogen. En omvatte bem de kniSn: Maar bij stiet, met norscbe blikken, Haar terug: "Wat brnit me uw kind! "Weg! ik lacb wat om dat snikken! TUNI8 BUWHABT. "Van de werf af! weg! gezwindr" Op hcur lippen stierf de bede, Jamrend kroop ze naar bet wicht: Ruwhart joeg ze van zijn stede En den hekboom sloot kij digt: En, als nu het zongeschitter Weft hear lievling fd bescheen, Riep zij — en haar toon was bitter — Strafy o God! dat hart van steen! Laat dien onmenscb 't ook eens voelen Wat thans onze foltring is! Branden moog hij! niet bekoelen! Dorsten, zonder lafenis! — Diep wanhopig girig ze verder, En een nur of twee van daar Zoil, naar 't Zeggen van een herder... Doch ik zwijg die droeve maar... Met een spotlach op het wezen Keerde Buwhart onder dak: Schaduw lag er als voordezen, Toch was H of de zon hem stak. Dwaas, die 'k was, in drift te blaken Om een slet in dit getij! Kom, een firiasche teug zal smaken!" En hij dronk: — nog smachtte hij: "Meer!" een nieuwen kroes geledigd — Wedr getapt... en toog op toog — Maar zijn dorst was niet bevredigd, Keel en lippen bleveu droc. De avend zoud zijn koelen wasem; Vooi het hnia schoof bank en stoel; Keid en bonwknecbt haalden aem: "Baas, kom hierl 't is buiten koell" Met een vnuivlam op de kaken Kwam hij, keek vergraind en spnk: "Zockt dat andien wija te maken; "'t Is nog even beet als Strakl" Dus — al wrevlend — Ueef hij stikken Heel den zomei, vto^ ea Wt; 't Najaar, dacht bij, mogt verkwikken: Yalsch gevleil het bragt geen baat: Maar de winterl die zofl komenl Hij, die ijs en bagel strooitl Winter kwam: weg, ijdle droomen! Ruwhart gloeide meer dan ooit. Thans ia alle hoop verloren: Mijntiend zit hij, klam van 't zweet; Laat zijn mond n<^ klanken hooren, 't Zijn de klagten: "ach, hoe heet!" Vaak, in de are, wen het doistert, Is het of hem lies verschreben: Angstig woet hij dan en flustert: "Vrouw, ga met dat lijkje heeu!" (Ballidm 1846, US2.) TKUMIS EUWHAUT. 251 ANXBKKKINO. Dit ttaVje zoA men een tegenhanger kuniieii noemen van Wordsworth's komlache of hninoriBtiiche ballade, getiteld: Goody Blake and Harry QUI. Benige fraa^e trekkeu heb ik aan dit geestige gedichtige ontleend. Toon en onderwerp ecbter zijn gebeel vencbillend. B\j words worth ateelt een arme goode rrouw, met name ooodt blajie, In bet barre jaargetijde berbaaldel^k hout van de begge baars bannnans, harry gill. Deze, na reeds meermaleu TTnchteloos op den nitk^jk gestaan te bebben, betrapt baar eindel^'k op beeter daad in een killen wintemacbt. Terwijl, zelf van koude verkleumd, bij ze ruw en vergnund aangrijpt, bidt z^ God, dat harry gill nooit meer warm moge worden, en, zie, sinds dien oogenblik blijft bij altoos koud, ja, zoo koud, dat hij, in H midden van den zomer, onder een vraebt van jassen, die wel negen gewone menscben zoA Doen stikken, nog bibbert en klappertandt: eene straf, die wel wat zwauar zal schonen, wannecr iu aanmerking genomen wordt, dat men van hajuiy gill geen ander kwaad weet, don dat bij, bij bet onge-^raagd w^nemen van bet bout z^ncir begge, wat al tc boos geworden is. KONING KNUTS FAMILIEZWAK. De booswicht had gebrand, geroofd, Vennoord, wie zich te weer yrod stellen: Nu luing de straf hem boven 't hoofd, Hem en zijn snooden bendgezellen. Hij was op heeter daad gevat: De dag verscheen, de regter zat Om vonuis naar de wet te vellen. De schurk was leep en glad van long; Koelbloedig stond hij overende, Hoel fel 't bewijs hem drukte en drong; Doch, wat hij Voorloog of ontkende, De waarheid schoot haar licht er op: Hij werd verwezen tot den strop, Hij, met zijn gansche rooverbende. Maar, zoo was niet de doem gehoord, Of "gunt me (riep hij) 't woord nog even!' Men liet den schelm nog even 't woord. "Ja, (znchtte hij) 'k heb zwaar misdreven; "Doch dezen brief . . . leest dezen brief! "'k Ben neef des konings, regterslief! "Men hangt zoo maar geen koningsneven 1" ' Zie 8. DE YRiES, de OtheeU JTeereld, Beel III, bl. S09 en de daax aangehaalde Schrijven. fc KOKING KNUTS FAMILIEZWAK. Ze namen 't schrifib, te regt mistrouwd; (Er zat daar menig letterklover) Maar 't was bez^dd, echt en oud. De regters lazen 't, lazen 't over, £n riepen straks eenatemmig nit: ^^Ja, ^t hois, waaroit de koning spruit, ^^Is ook bet stamhuis van den rooverl" 253 Nn was men toen nog bijster dom: Van zelf, met zeker welbehagen, Trok zich de mg voor grooten krom: Een klein verschil met onze dagen, Nu 't volk zijn r^ kent op zijn duim, En zelfs wel, in een kwade luim, Zijn koning soms durft weg te jagen: Maar toen nog ging 't zoo niet: de moed, Als m' aan een vorst maar dacbt, bekoelde: Niet vreemd dus, dat de wijze stoet, Verlegen, op bun zetels woelde, En, spijt al 't vuige wanbedrijf, Voor 't vorstlijk bloed in 't scburkenlijf Een beimelijk ontzag gevoelde. Daarbij , al spaarde koning Knnt Tot beden nooit een pligt-verbreker , Hij, steeds van 't "Regt de trouwste stut, En Onscbnlds onverbuigbre wreker; Of toch 't bem wel bevallen zoii, Een neef te zien aan 't galgentouw — Dit scbeen bij lange na niet zeker. <'* ^ j'i I 254 KONINO KNUTS FAMILIKZWAK. Er werd gewikt, gegist, getwist; Elk zei, hoe best de zaak te klaren: Men stemde en (wat wel eensjes mist, Wanneer kollegiSn vergären) De beste raad verkre, gehoor: Met e^ne stem ging 't plan er door, Cm ^t rijkshoofd alles te openbaren: En daadlijk zag men de achtbre rij Naar ^svorsten woon de schreden rigten, In plegtdos, en (dit hoort er bij) Met veelbeteeknende aangezigten. 't Janhagel volgde in bont gewoel, Benieuwd, of'skonings regisgevoel Voor 't eedle neefschap niet zoft zwichten. Zoo kwam men aan bet breede plein, Waar 't hofgebonw blonk met zijn tinnen; Een poosje stopte daar de trein. En stapte toen ter poorte binnen. De voorman opende den togt, Terw IjI hij zijden woordjes zocht Om 't hard berigt er in te spinnen. Der zale deflig ingeleid, Waar niets de ontzagbre stilte stoorde, Boog alles voor zijn Majesteit, Wiens blik tot emst en eerbied sporde: "Vorst! (sprak de voorman) leen uw oor! Een wondre regtszaak kwam ons voor; Ze raakt een man, die stal en moordde. KONIKO KNUTS FAMILIEZWAK. Hij heeft geplast in's naasten bloed, Misdaan op velerlei maniere, En, ja, 't is in abstracto goed, Dat nil en raaf zijn uitvaart vieie; 'Er blijft maar 'ne zwarigheid: 'De schelm is (met verlof gezeid) 'Zoo wat... van nw famielje, Sire!" — Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst) kan 't zijn?" " (Z Ci (t I I^amielje? (riep de vorst In wang werd rood, zijn blikken gloorden, nis, Sire! uw neef." — "Geen looze schijn?" — "Wij hebben scbrift, geen bloote woorden." — "En de euvlen P blijken ze evenzeer?" — "Nog zijn we snf, genadig Heer! "Van al 't getuignis, dat we hoorden." Hij scheen in diep gepeins te raken. — Eerst na een poos klonk dus zijn wil: "Mag de eer mijns stambooms niet verzaken: "Laat, achtbre raters I voor mijn neef "De galg een endje hooger maken." (BaUaden 1846, 1862.) SCHIPPER DE ZWART. "De zeilen geheschen! den viel in top!" Riep schipper de Zirart tot zija visschra'sgraellen, En haastig, om d' engelschen kotter te ontsnellen, Doorbruiste de born het gepekelde sop. Maar, ronkten de zeilen san ateng en aan stag, De Brit was te rad om hem, vlngtend, te ontirijken: HiJ iaderde, vrnirde, beral hun t« strijken: Wat wilden de oiiweerbren p ze streken de vlag. M4t Kregen ze aau boord een vijandlijke wacht. "Naar Dover!" zoo klonk het bij achempen en Mhastrm. Ylug danate de kottet voomit op de iraatren; Traag volgde de bom met heur hastlijke Tincht. Nu graauwde 't alleuga; het werd deizig en guui; "Schaft, Hollandsche honden, Schiedammer en glazeo! Zoo schreenwden ze laid, de ovennoedige dwazen! En kropen omla^ bij het glinunende vour. SCUIFPSB DE ZWART. 257 D&r klonken de bekers, en schidde de toost: Om 't geld van den prijs werd de teerling gesmeten; Terwijl zich op dek de gevangnen verbeten, Gedachtig aan moeder en hongerend kroost. Maar bar zij \ verschiet, onoitwijklijk de nood, Moed kleeft er altoos aan de Hollandsche touwen. Daar Fluistert de Zwart tot zijn hoopje getrouwen: "Best schipper! (zoo gromlen ze) vrij weir of dood!" Lang dnorde beneden het roezig gedruisch, Tot slapen en snorken het pooijen vervingen: "Nn, maats, aan den slag!" en de wakken bespringen (Kortjan in de vuist) het ongore gespuis. 'Lag dronken van 't zwelgen bij botel en krnik; Ras waren ze ontwapend, die dorfden wedreren: De Hollanders lachten en lieten hun 't leven, Maar sloten ze omlaasr, met den bout op het luik. Toen brasten ze 't ze 't ze omlaasr, met den bout op het luik. Toen brasten ze 't ze 't ze we'r naar het vaderland voer; En naauwlijks ontglom in het Oosten de dag, Of 't broederlljk welkom begroette de braven: Ze losten han buit in een Hollandsche vlag. (fiaUadea 1846, 1862.) WEDERZIEN. Van 't welig Java t' huis gevaren Zag de oorlogsbrik de Zeeawsche red; Een blijd gejoich ontsteeg de baren, Maar blijdst van al klonk Wims hoezee. Wat trok zijn hart zoo? Vriend of broeder? Een tedrgeliefde maagd misschien? Neen; Wim had t' huis een onde moeder: Hij zo(L zijn moeder wederzien. 't Qewenscht verlof is ras verkregen: Dra kost hij haar in Amstels muor. Hij landt. Daar loeit de kreet hem t^n: "Naar Antwerp, dappren! voortl in 't vunr!" Bij het Bchrgven dezer dichtregelen zwee£le m^ voor den geest het ter- vol sneavelen yan den twee-en-twintigjarigen Luitenant ter zee, Justus klink- HAKSK, in 1880 op de Schdde voor Antwerpen; gel^ men dit omstsodig: beschreven vindt in het Leven van J. C. J. van Speik, door J. Koking, bl. 81 en daarachter in de Aanteejtenimpen, bl. 25 en Tolg. 