None
Of de naauwe vorm der mediastinaal-cel zich ook bij de Afrikaansche C. ferruginea voordoet, blijkt niet uit de beschrijving van Macquart en zijne vrij ruwe afbeelding kan daaromtrent niets beslissen. Zeker is het dat de beide soorten van Campylocera, hierboven door mij be-schreven, in dit opzigt van de meeste andere Trypetinen afwijken. 49. SAPROMYZA SCUTELLARIS nov. sp. Rufo-cinerea, fusco-punctulata; antennarum seta puberula; scutello majusculo; abdomine brunnescente; alis cinereis: costa, apice late, fascia anteapicali et limbo nervorum transversorum fuscis. — ¢ long. 5 mm. De kop met sprieten en monddeelen vuil roodgeel; het voorhoofd en weinig minder dan een derde derde derde kopbreedte innemende, met stevige zwarte borstels; de sprietborstel fijnharig. Thorax roodachtig aschgrauw, digt met bruine stipjes bezet, waaruit korte borstelige zwarte haartjes oprijzen; bovendien grootere zwarte borstels aan de kanten en op de achterhelft; borstzijden zwartachtig grijs; schildje Zwei groot, vuil roodgeel, ongestippeld, met vier zwarte borstels; achterrug van de kleur van het schildje. Achterlijf kort en gewelfd, grauwbruin met zwarte borstels. Pooten vuil roodgeel; voordijen van onderen met kamachtig geplaatste zwarte borstels; middendijen aan 'teinden met eenige zwarte borstels omzet. Kolfjes roodgeel. Vleugels (Pl. 11 fig. 13) grauw; de voorrand en de spits benevens de beide dwarsaderen met breeden bruinen zoom; die van de schijfdwarsader bedekt ook het eind der posticaal-ader en is van boven met den voorrandszoom zoodanig verbonden, dat daardoor een zigzagsgewijzen 40 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. dwarsband over de geheele breed van den vleugelwarsader bedekt ook het een der de vleugelvakte; middeldwarsader een eind daar voorbij, nagenoeg in 't midden der vleugelvakte; laatste gedeelte der discoidaal-ader een vierde langer dan het voorlaatste. Een ¢, Java (Pie Pers. 50. Crenyus optrctus Dalm. Dalm. Dalm. Anal. entom. 32. 1, pl. 2 B. f. 1—5; Wied. Auss. Zweifl. II. 601. 1. pl. x, f. 8; Macq. Su. a Buff. Dipt. II. 506. 1; id. Dipt. ex. suppl. 4. 301. Een exemplar, Java (van Weelderen). De sprieten komen volkomen overne met de afbeelding, door Macquart van die van C. scutatus gegeven (Dipt. exot. supp. 3. pl. 7, f. 16), veelmeer dan met Wiedemann’s aangehaalde figuur. 51. CALOLATA ALBITARSIS Wied. Wied. Zool. Mag. III. 19. 26; id. Auss. Zweifl. II. 544. 2°. Two mannetjes en een wijfje van Java (van Weelderen). Wiedemann’s beschrijving leert de soort goed kennen; de eerste achtercel is aan de uitmonding smal geopend. 52. CALOBATA CAERULEIFRONS Macq. Macq. Dipt. ex. II. 3. 246. 5. pl. 33, f. 2. Een 4, Java (Piepers). Door het metaalachtig blaauwzwarte voorhoofd, de donkere sprieten, de duidelijk drievlekkige vleugels en de gesloten eerste achtercel, van de vorige onderscheiden. Aan de achterste pooten zijn de dijen rood-geel, op de spitshelft met een Para niet scherp geteckende bruine ringen, waartusschen de grondkleur lichter is; de scheenen donkerder en de tarsen zwartbruin, zonder witachtigen weerschijn. Macquart geeft Nieuwholland als vaderland op; daar evenwel zijne vrij uitvoerige beschrijving geheel past, maak ik geen bezwaar om deze Javaansche soort voor dezelfde te houden. Niet onwaarschijnlijk is met deze soort synoniem Taeniaptera albi- mana Dol. (Nat. Tijdschr. Ned. Ind. X. 413. 41. pl. x. f. 4); ofschoon EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 41~\ 4 in de afbeelding de eerste achtercel aan 't eind geopend wordt voor- gesteld, kan men dit als eene fout van den teekenaar of den graveur aannemen, omdat Doleschall anders zijne soort niet in het geslacht Taeniaptera zou hebben geplaatst, dat zich juist door eene gesloten cel kenmerkt. Doleschall’s beschrijving is echter te kort en onvol- ledig, om de synonymie als zeker te stellen. 53. OLFERSIA SPINIFERA Leach. Feronia spinifera, Leach, Eprob. Ins. Il. 1. pl. 26. f. 1—3; — Olfersia spinifera, Wied. Auss. Zweifl. Il. 607. 2; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 373. 2. Een exemplaar Java (Piepers). Ik het lang geaarzeld, of ik hier aan eene onbeschreven soort moest denken dan wel of ik inderdaad 0. spinifera voor mij had. In de meeste opzigten komt het voorwerp met de aangehaalde_beschrivingen overreen, doch ik vind eenige afwijkingen, die mij, even als Schiner, twijfel geven omtrent de juistheid der determinatie. In die onzekerheid komt het mij echter beter voor de punten van verschil aan te duiden, dan om dit eenige exemplaar dadelijk als eene nova species te beschrijven. Wat Wiedemann en Schiner omtrent den zoogenaamden doorn voor aan den thorax zeggen, is ten volle ook op mijn exemplaar van toe- passing. Daarentegen zie ik niet de twee diepe dwarsgroeven op het voorhoofd, waarvan Schiner spreekt; wel is het voorhoofd over ’t geheel in ’t midden iets ingedeukt en aan de kant En wat gewelfd en tevens glanziger. Voorts noemt Schiner het aangezigt kegelvormig vooruitstekend; wat hij hieronder verstaat is mij niet regt duidelijk, tenzij er mede bedeld worden de zijden van het gezigt vodr de oogen, die, als men het dier in profiel beschouwt, eenigszins een’ driehoek vertoonen. Bij mijn exemplaar zijn overigens de kop en thorax met eene grove, geelachtige, platliggende beharing bedekt; aan de kanten van den thorax, aan den achterrand van het schildje en aan het eind des achterlijfs staan zwarte borstels. Aan de bruingele pooten zijn de dijen en scheenen doorschijnend. Wat mij vooral twijfelen doet of hier niet aan eene andere soort Most worden gedacht dan die door Schiner wordt bedeld, is dat de anal-cel (de onderste wortelcel) der vleugels kort maar duidelijk noemt; want bij mijn voorwerp, waaran de vieugeladeren toch zieer goed te zien zijn, is die anal-cel eigenlijk niet aanwezig, om dat het dwarsadertje ontbreekt, waardoor zij buitenwaarts moest zijn afgesloten. Diptera van Ned. Indié. ell, 1K). A TWE BUNS } 7 \ 4 * ‘@ ' J | 7 “Ti Sue : e ; q ' a1 t i } 3 , j =? K is eS. jl , : 5 ‘WI 5 a A : i . n , a ! ' ¥ t ! aye Uy " ful i i “a i 2 - ‘ 1 # | em © i 7a uk ie EMvyd.W. fec Diptera van Ned Indié bey ; et a id) hr ‘At re - / Bart ya) ht ane hak AMERIKAANSCHE DIPTERA "4/00 Juyheds la yf — [69 1 eh fh LY LOOR F. M. VAN DER WULP. In SS els Ae Ve, 1M Fea TRU KY IY ML) PUT I) FX GRAVENUAGE MARTINUS NIJHOFF 1881, AMERIKANSCHE DIPTERA LOOR F. M. VAN DER WULP. "5 GRAVENHAGE MARTINUS NIJHOFF 1881, An. fener 3 hig ge GUE cn ee Overzedrukt mt deel XXIV yan het Tijdschrift voor Entomologie. AMERIKANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. ( Hierbij Plaat 15). A. Reeds voorlang heben een paar hoogst merkwaardige bezenden uit de Argentijnsche republik, die ik aan de vriendelijkheid van mijn geachien vriend, Professor H. Weyenbergh te Cordova, te danken hel, mijne aandacht gevestigd op de Zuid-Amerikaansche Diptera. Voorloopig heb ik reeds bij meer dan eene gelegenheid van die bezendinzen melding gemaakt '), doch eene meer opzettelijke behandeling der daarin aanwezige voorwerpen werd door verschillende omstandigheden vertraagd, en niet het minst dour aanvankelijk gebrek aan de noodige literatuur, die, zooals gewoonlijk bij entomologische studién, voor een groot deel in allerlei periodieke geschriften verspreid is. Inmiddets had het Koninkl. Museum van natuurlijke historie te Brussel eenige niet onbelangrijke aanwinsten van Amerikaansche insecten gekregen (uit Guadeloupe van den heer Delaunay, uit Canada van den heer Provancher, uit Mexico van den heer Dugés, en op voorstel van den ijverigen Conservator van het entomologisch kabinet van dat Museum, den heer Preudhomme de Borre, nam ik op mij de zich Daaronder bevindende Diptera na te zien en te bestemmen. 1) Zie Tijdschr. voor Lufum. XVII. xv; XXII, 189; XXII, xx, 142. Nadat ik mij toen zooveel mogelijk op de hoogte had gesteld, heb ik die taak vervuld, zooveel althans de toestand der voorwerpen gede, want vooral bij de. kleinere soorten liet deze nog alte wenschen over. Tevens heb ik de bovenbedoelde Argentijnsche soorten op nieuw stuk voor stuk onder handen genomen, en ook de Diptera van Amerikaanschen oorsprong in ’s Rijks Museum te Leiden — be-tretkelijk niet vele — vergeleken. De uitkomsten van mijn onderzook deel ik in de volgende bladzijden mede. Ook daar waar bij reeds beschreven soorten geene aan te duiden in welke collectie zich de exemplaren bevinden. Waar hieromtrent niets bepaaldelijk is gezegd, is de soort in mijn bezit. CECIDOMYIDAE. Asphondylia sp. Van eene soort, tot dit geslacht behoorende, werden mij een paar exemplaren uit Argentina door Prof. Weyenbergh overgezonden. Jammer dat zij niet gaaf genoeg zijn om naar eisch te worden beschreven, want, zooveel ik kan nagaan, zijn er nog geen Zuid-Amerikaansche Asphondylien bekend. ‘och schijnt het genus in de meuwe wereld nog ‘al vertegenwoordigd te zijn, want een viertal soorten uit Noord-Amerika zijn door den Baron Osten-Sacken beschreven in de Transactions of the Americ. Entomol. Society en in de Canadian Entomol. Entomol. Society en in de Canadian Entomol. Flavescens; thorac subvittato; antennis praeter basin obscuris; abdomine maculis dorsalibus fuscis; pedibus dilute lutescentibus, coxis puncto apicali nigro, tarsis fuscis; alis ex luteo cinsreis; cellula posteriori quarta propior ad alarum basin quam cellula posteriori secunda. — ¢ long. 6 mm.’ Roodgeel, Sprieten underhandmaal zoo lang als kop en thorax, vrij stevig; de wortelleden alsmede het begin der schaft geel, overigens zwartachtig, doch met grijs dons bedekt. Op den thorax donkere bortelhaartjes en eene aanduiding van drie bruine langsbanden, waarvan de middenste het duidelijkste, naar voren verbreed en eenigszins gespleten is. Achterlijf slank, van ter zijde platgedrukt, met donkerbruine, iets glanzige rugvlekken tegen den achterrand der vijf erste ringen; zesde ring bijna geheel verdonkerd, alleen aan den buik geel; het eindlid roodgeel, aan den wortel van boven met twee behaarde tepeltjes, aan ’teind met kleine, zwartbruine, behaarde an. Hangsels. Pooten bleek roodgeel; aan ’t eind der heupen een zwart stipje; de scheenen iets donkerder, de tarsen bruin; aan de voorpooten het eerste tarsenlid ongeveer een vijfde korter dan de scheenen; achteiste scheenen met een dubbele rij doorntjes. Kolfjes geel. Vleugels met geelgrauwe tint, naauwelijks zoo lang als het achterlijf; de hulpader voorbij de halve lengte der wortelcel in de subcostal-ader uitloupende; basis der vierde achtercel (onderste vorkcel) iets digter naar den vleugelwortel dan de basis der tweede achtercel (bovenste vorkcel). Een ¢, uit de omstreken van Quebec (Provancher), in het Brasselsche museum. Deze soort behoort, volgens het aderbeloop, stellig tot het geslacht Trichonta. Ey zijn van dit genus slechts twee Noord-Amerikaansche soorten beschreven (vulgaris Low en foeda Liéw), die echter beiden merkelijk kleiner en daarbij donkerder gekleurd zijn. BIBIONIDAE. 1. Plecia ruficollis Fabr. Tipula ruficollis, Faby. Spec. insect. II. 410. 53; id. Ent. syst. LV. 249. 76; — Hirsch ruficollis, Fabr. Ent. Syst. supp. 552. 6; id. Syst. Anél. 53.9; — Plecia ruficollis, Wied. Dipt. exot. 1. 31. 1; id. Auss. Zweifl. 1. 72. 1; Macq. Suit. a Buff. Dipt. I. pl. 14 f. 17; Bell. Dutt. Messic. I. 15. Eenige exemplaren van beide sexen van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 2. Plecia discolor n. sp. Nigra; thoracis dorso rubro-testaceo; antennis brevibus; alis fuligi. nosis. — 9 long. 7 mm. Gelijkt zeer op Pl. ruficollis F., doch onderscheidt zich op het erste gezizt door den alleen van boven rood gekleurden thorax; deborstzijden en de achterrug zijn geheel zwart; het rood van den thorax-rug is ook niet zoo helder, maar meer steenrood, en doet zich eenigermate voor als drie breede langsbanden, waarvan de mid-denste iets vooruitgeschoven is, en die niet anders dan door langs-groeven zijn gescheiden; het schildje is nog een weinig roodachtig, maar reeds donker Der das het overige. De sprieten zijn merkelijk korter en meer ineengedrongen dan bij ruficollis, meer zelfs dan bij de Oost-Indische Pl. fulvicollis. Ken 9 uit Argentina (Weyenbergh). Pl. dorsalis Macq. (Dipt. ex. I. 1. 86. 2), van de Kaap, komt, wat kleur en teekening betreft, met de bovenbeschreven soort overreen, doch het geheel andere vaderland maakt de indentiteit reeds hoogst onwaarschijnlijk; bovendien zegt Macquart van deze soort:,ailes brunes, le milieu des cellules moins foncé”, terwijl de vleugels bij mijne soort eene zeer gelijkmatige bruine tint vertoonen en niet den donkeren zoom langs de aderen, welke ook bij ru/ficollis gevonden wordt. 3. Plecia heteroptera Say. Bibio heteropterus, Say, Journ. ac. Phil. Wl. 77. 2; Wied. Ause. Zweifl. I. 80. 6; — Penthetria atra, Macq. Srit. a Buff. Dipt. I. 175. 2; — Kupeitenus ater, Macq. Dipt. exol. I. 1. 85 pl. 12 f. 35 — Plecia longipes, Low, Berl. entom. Zeitschr. UW. 109. Een ¢, uit de omstreken van Quebee (Provancher) in het museum te Brussel. 4. Bibio xanthopus Wied. Wied. Auss. Zweifl. I. 80. 5; Macq. Dipt. ex. I. 1. 88. 4. Eenige wijfjes uit de omstreken van Quebee (Provancher) in het museum te Brussel. 5. Bibio baltimoricus Macq. Macq... Dipt. ex. supp-9a. ai..L2- 1) Plecia fulvicollis verschilt van P/. ruficollis bijna alleen door kortere sprie-ten. Fabricius had dus goed gezien toen hij dit aangaf. AMBRICANSCHE DIPTERA. 145 Een ¢ van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Het stemt met Macquart’s beschriving overreen, ook wat betreft de bijna onzigtbare dwarsader aan de basis der derde achtercel; de voorcenen zijn echter bijna geheel donker; de beide doornen aanhaar einde zijn nagenoeg van gelijke lengte, de binnenste is evenwel dunner. En 9 van dezelfde herkomst reken ik mede tot deze soort; de genoemde dwarsader en in 't algemeen de vleugeladeren zijn bij dat exemplaar krachtiger en duidelijker. 6. Bibio variabilis Low. Liw, Dipt. Am. sept. Cent. V. 7. En ¢ van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 7. Bibio gracilis Walk. Walk. List, I. 123. En ¢, als voren. 8. Bibio abbreviatus n. sp. Niger; thorace, scutello, coxisque anticis rufis; alis fuliginosis; nervi discoidalis ramo inferiori et nervi posticalis ramo siperiori marginem alarum non attingentibus. — 2 long. 6,5—5,5 mm. Zwart met eenigen glans. Voorhofd zer plat; snuit kort; sprieten korter dan de kop. De geheele thorax met het schildje en de borst-zijden glanzig roestrood, met korte beharing van dezelfde kleur; zeer glanzig en daarbij iets verdonkerd zijn de schouderknubbels en het schildje. Pooten glanzig zwart; aan de voorpooten de heupen roestrood, de dijen sterk verdikt, de scheenen korter dan de dijen, de buitenwaartsche doorn aan ’t eind der scheenen groot en stevig, pekbruin; de binnenwaartsche zeer klein; voortarsen slank, het eerste lid merkelijk langer dan de scheenen. Kolfjes zwartbruin. Vleugels roetbruin, langs den voorrandsaderen zwart, de overige aderen lichtbruin; wortelstuk der cubitaal-ader even lang als de middeldwarsader; de onderste arm der discoidaal-vork en de bovenste der posticaal-vork bereiken den vleugelwortel niet; achterdwarsader regt. Twee wijfjes uit Argentina (Weyenbergh). De soort is verwant aan B Thoracicus Say, die zich ook door afge- korte vleugeladeren onderscheidt, doch bij deze zijn de dijen rood en daarentegen de prothorax, het schildje en de achterrug zwart. Een ¢, van dezelfde herkomst, zou misschien hierbij kunnen behoore; het is 6 mm. lang; in de vleugels stemt het geheel overeen; de thorax en ook de voorheupen zijn evenwel glanzig zwart, met lichtgrijze beharing. 9. Dilophus thoracicus Say. Say, Journ. ac. Phil. II. 80. 3; Wied. Auss. Zweifl. I. 77. 5. Een ¢ van Montevideo (Linden) in het Brusselsche museum. 10. Dilophus trisulcatus Macq. Macq. Dipt. ea. I. 1. 88. 1. Een ¢ uit Argentina (Weyenbergh) reken ik tot deze soort, die door Macquart uiterst kort is beschreven. Het voorwerp is 5,5 mm. Lang en dus weinig grooter dan onze D. vulgaris, waarop het veel gelijkt; de kop of liever het achterhoofd is merkelijk meer verlengd; de groeven op den thorax zijn zeer onregelmatig; de vleugels zijn geheel roetbruin, naar den voorrand donkerder, waardoor de randvlek weinig in 't oog valt; het aderbeloop komt met dat van D. vulgaris overeen, doch de beide langsaderen, welke de tweede achtercel vor-men en bij genoemde soort aan haar einde verflaauwen of zelfs geheel onzigtbaar worden, loopen hier volkomen duidelijk tot het einde door; de tweede achtercel ontspruit juist aan het boveneide der achterdwarsader, terwijl zij bij andere, en ook bij onze inlandsche soorten een klein weinig daar voorbij begint; waarschijnlijk zullen de woorden van Macquart:,deuxiéme cellule postérieure sessile” hierop doelen. Dilophus melanarius n. sp. Totus niger nitidus; capite valde elongato; alis fuliginosis; macula stigmatica nigra. — - long. 6 mm. Glanzig zwart; kop en thorax na Achterlich en poeten met korte zwarte behängt. Kop lang uitgerekt, het gedeelte voor de oogen ruim zu lang als dat achter de oogen. Aan de voorpooten de dijen een weinig verdikt, de scheenen buitenwaarts op het midden en aan het een duidelijken borstelkam; de achterste pooten vrij slank. Kolfjes zwartbruin; aderen en grandvlek aar; hier en daar tegen de langsaderen een smalle lichtere zoom. AMERIKANSCHE DIPTERA. 147 Twee wijfjes van Mexico (E. Dugés) in het museum te Brussel. Volgens den bouw van den kop zou deze soort moeten worden gebragt tot het genus Acanthocnemis, door Blanchard opgerigt voor Zuid-Amerikaansche Dilophus-soorten met snuitvormig verlengden kop. Op het voorbeeld van Liw en Schiner acht ik het evenwel beter, voorloopig althans, deze soorten maar in het geslacht Dilophus te laten, om dat het bedelde kenmerk alleen of bijna alleen bij de wijfjes aan-wezig is en zich daarin allerlei overgangen voordoen, terwijl boven-dien om dezelfde reden nog verschillende andere exotische Bibioniden generiek zouden kunnen worden afgescheiden, waartoe voorhete het oogenblik nog geene noodzakelijkheid bestaat. D. melanarius onderscheidt zich van Acanthocnemis gagatinus Phil. door de zwarte kolfjes. Het is echter niet ondenkbaar, dat zij kon zamenvallen met A. ater Phil., waarvan alleen het is beschreven, dat ook zwarte kolfjes, maar daarentegen glasachtige vleugels heeft. TIPULIDAE. 1. Ctenophora atrata Linn. Tipula atrata Linn. Faun. suec, 1749; — Ctenophora atrala Fabre Syst. Antl. 19. 6; Meig. Syst. Beschr. I. 158. 3 (9) en VI. 285 (6); Schiner, Faun. austr. Il. 499; v. d. Wulp, Dipt Neerl. I. 349. 2 (met de verdere daar aangehaalde synoniemen). Ken üit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. Het exemplaar gelijkt volkomen op onze Europesche voorwerpen; alleen is de sprietschaft met de kamtanden vuil bleekgeel (ook bij onze exemplaren komt dit wel eens voor, hoewel in mindere mate); bovendien zijn de pooten niet zoo levendig rood, maar meer kastanje-bruin, waardoor de lichte knieen meer witkomen; de ingedrukte grauwe viekken boven in de borstzijden en aan den wortel des achterlijfs zijn geheel overeenkomstig onze exemplaren; ook de vorm der genitalien is geheel dezelfde. 2. Ozodicera argentina n, sp. Testacea; antennartum articulis decem ultimis nigro-pectinatis; abdomine linea dorsali fusca; alis dilute testaceis; stigmate obsoleto, = $ long. 14,5 mm. Habitus eener Tippula. Eenkleurig onzuiver roodgeel. Snuit zoo lang als het overige rondachtige gedeelte van den kop; op het voorhoofd eene flaauw aangeduide donkere langsstreep. Sprieten (zie fig. 1) rood-geel, ongeveer zoo lang als kop en thorax te zamen, dertienledig; erste id cylindrisch, dikker dan de volgende; het tweede kort, eenigszins bekervormig; het derde cylindrisch, ianger dan de beide vorige te zamen, allen met enkeie borstelharen; de volgende 10 leden weder korter, aan de basis zwart en aldaar ter wederzijde met een stevig borstelharen en bovendien met een stevig borstelharen, mede van zwarte kleur en die aan ’t een borstelharen. Palpen zwart; het laatste lid merkelijk verlengd. Thorax van boven iets donkerder en met aanduiding van bruine langsstrepen, waarvan de middelste het duidelijkste is en zich ook over het schildje en den achterrug voortzet; borstzijden bleek okergeel. Achterlijf met donker-bruine rugstreep; anus kolfachtig verdikt; de laatste buikring van enderen in een Eine lange punt uitgerekt; bovenste aanhangsels groot en schubvormig; in 't midden steken een paar draadvormige, aan 't eind lang behaarde tepeltjes uit (zie fig. 2). Pooten lang en dun, roodel, naar 't eind donkerder, scneenen met kleine, doch duidelijke eindsporen. Kolfjes geel met zwartachtigen knop. Vleugels langer dan het achterlijf, zacht bruingeel; de wortel en voorrand roodel; aderen bruingeel; grandvlek naauwelijks iets verdonkerd, ter wederzijde door eene lichtere plekken vertoonen zich ook in de schijfeel en aan het eind der eerste achtercel; vorkcel kort gesteeld. Twee mannetjes uit de Argentijnsche republik (Weyenbergh). Ten einde niet in eene noodelooze vermeerdering van geslachten te vervallen, breng ik deze Tipulide tot het genus Ozodicera Macq., waarin zij wegens de dertienledige en gekamde sprieten wel past, of schoon sommige kenmerken eenige afwijking opleveren. Zoo zijn in 0. pectinata Wied., die als type van het geslacht te beschouwen is, de vier laatste sprietleden zonder aanhangsels, terwijl bij boven-besehreven soort al de leden, van het vierde tot en met het laatste, vertakt zijn; ook is bij Q. pectinata de vorkcel der vleugels ongesteeld, bij O. argentina daarentegen kort gesteeld. Bij de oprigt van het genus (Suil. @ Buff. 1. p. 22) noemt Macquart de leden der palpen ongeveer van gelijke lengte; niettemin brengt hij het in de Dipt. ex. onder de Tipulidae longipalpes, d. i. waarbij het laatste lid lang en dun is. AMERIKANSCHE DIPTERA. 149 3. Tipula abdominalis Say. Clenophora abdominalis, Say, Journ. ae. Phil. II. 18. 2; Wied. Auss. Zweifl, 1. 87. 13 — Tipu albilaius AMERIKANSCHE DIPTERA. 149 3. Tipula abdominalis Say. Clenophora abdominalis, Say, Journ. ae. Phil. II. 18. 2; Wied. Auss. Zweifl, 1. 87. 13 — Tipu albilaius AMERIKANSCHE DIPTERA. 149 4. Tipula abdominalis Say. Clenophora abdominalis, Say, Journ. ae. Phil. II. 18. 2; Wied. Auss. Zweifl, 1. 87. 13 — Tipu albilaius AMERIKANSCHE DIPTERA. 149 5. Tipula abdominalis Say. Clenophora abdominalis Say, Journ. ae. Phil. II. 18. 2; Wied. Auss. Zweifl, 1. 87. 13 — Tipu albilaius Walk. List, I. 65. Van deze groote en prachtige Tipula, door Say en Wiedemann ten onreete tot het geslacht Cienophora gerekend, vond ik een paar mannelijke exemplaren uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum, 4. Tipula eluta Léw. Liw., Dipt. Am. sept. Cent. IV. 6. Een ¢ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 5. Tipula retorta n. sp. Testacea; thoracis dorso cinereo-fusco; abdominis linea dorsali, antennis (practer articulos basales tres) palpisque fuscis; alis albido- et fusco-tessellatis; macula obscura in cellularum basalium initio. — 9 long. 21,5 mm. Bruingeel; het aangezigt en de snuit helderder; de schedel en het achterholz donkergrauw; voorholz boven de sprieten een weinig bultig verheven. Sprieten ruim ter lengte van den kop; de drie eerste leden roedgeel, de volgende zwartachtig even als de palpen. Thorax van boven dunker bruingrauw, met eenige aanduiding van drie langs-strepen, borstzijden lichtgrijse gevlekt; schildje eenigszins roestkleurig; achterrug met lichtgrijze bestuiving. Achterlijf met eenige aanduiding van drie langs-strepen en onduidelijke, afgebroken, donkere zijstrepen; eijerbuis spits, regt en glanzig, aan de basis kastanjebruin, naar het einde rooden. Pooten donkerbruin; heupen en dijen bruingeel, de laatsten met donkere spits. Kolfjes donkerbruin met vuilgelen steel. Vleugels (fig. 3) werden bruin gevlekt; de vlekken zoodanig gerangschikt, dat zij eenigszins afwisselend lichte en donkere, in 't midden hoekig gebogen dwarsbanden vormen; de tweede achtercel (vorkeel)  aanduiding van donkere langsstrepen; borstzijden en achterrug iets lichter. Kop klein en rondachtig, met weinig verlengden snuit. Sprieten niet langer dan de kop, helder roestkleurig; de laatste leden aan de basis, de allerlaatste geheel donker. Palpen zwartbruin. Eijerbuis kort en regt, glanzig roestkleurig. Pooten donkerbruin; heupen en dijen, de laatsten behalve de spits, bruingeel. Kolfjes vuilgeel met donkeren knop. Vileugels (fig. 4) met bruingele tint, wolkig, met ongeveer vier donkere viekken, waarvan er twee in de tweede wortelcel (de eene digt bij de basis, de andere in ’t midden) zijn geplaatst; de derde aan den oorsprong der radiaal-ader en de vierde als randvlek aan het eind der subcostaal-ader. Ken ¢ van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 7. Tipula vitrea n. sp. Cinerea; proboscide lutea; pleuris pallidis; abdomine testaceo, lineis marginalibus fuscis; alis cinerascentibus; cellula Basali secunda vitrea; stigmate fusco; nervo subcostali, nervo posticali nervoque transverso postico fusco-limbatis. — ¢ long. 15,25 mm. Geelachtig aschgrauw; thorax van boven iets donkerder, ongestreept; prothorax geelachtig; borstzijden lichtgrijs. Het aangezigt, de matig lange snuit en de wortelen der spritzen holder roodgeel (de verdere spritzen afgebroken). Achterlijf bruingeel, met twee donkerbruine zijstrepen en smalle bruine insnijdingen; genitalien roodgeel, regthoe-kig afgeknot, van boven met een aan de spits verdonkerd tepeltje; de bovenste aanhangsels schubvormig. Pooten zeer lang en dun: heupen en dijen roodgeel; dijen met donkerbruine spits; scheenen en tarsen zwartbruin, de scheenen aan den wortel geelachtig. Kolfes bleekgeel met donkeren knop. Vleugels (fig. 5) bruinachtig aschgrauw, met donkerbruine randvlek; subcostaal-ader, posticaal-ader en achter-dwarsader donkerbruin gezoomd; de tweede wortelcel glasachtig; vooris glasachtige plekken in de schijfcel, in de eerste achtercellen en an den wortel der overige achtercellen. En un tüchtige vor de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 8. Tipula nubifera n. sp. Testacea; thoraculato; abdominis dorso infuscato, lineisque lateralibus fuscus; alis nubeculosis, maculis costalibus fuscus; nervis transversis et nervo posticali in apice fusco limatis. — ¢ long. 12 mm. Voorhofd aschgrauw met donkere langsstreep; aangezigt en de vrij lange snuit roodgeel; worteleden der sprieten roodgeel (de verdere leden afgebroken); palpen zwartbruin. Thorax en achterlijf bruinigeel, bijna okergeel; op den thorax vier niet zeer duidelijke bruinachtige langstrepen; de zijwaartsche van voren verkort; achterrug ter weder-zijde met bruine viek; borstzijden bleek okergeel. Achterlijf van boven met breeden bruinen, door de bleeke insnijdingen afgebroken rugband, en met scherp geteekende, mede aan de insnijdingen afgebroken, donkerbruin; de laatste ringen bruin, een weinig kolfachtig verdikt; genitalien bleek roodgeel; de bovenste aanhangsels schubvormig. In een punt geéindigt; in 't midden twee korte, be-haarde tepeljes; de laatste buikring tot eene scherpe punt uitgerekt. Pooten roodgeel; spits der dijen en scheenen donkerbruin; de scheenen en vooral de tarsen over 't geheel donkerder. Kolfjes geel; de knop van boven zwartachtig. Vleugels (fig. 6) langer dan het achterlijf, wolkig gevlekt; tegen den voorand vier donkere viekken; de eerste onmiddellijk védér, de tweede even voorbij de halve vleugellengte, beiden de discoidaal-ader niet overschrijdende en in 't midden der bovenste wortelkel eene halfronde, lichte plek insluitende; de derde viek is de gewone grandvlek en loopt, naar onderen toegespitst, over de dwarsaderen tot an de schijfcel; de vierde viek ligt aan de vleugelspits; op de posticaal-ader bevindt zich voorbij het midden nog eene bruine vlek en haar laatste gedeelte is, even als de achterdwarsader, bruin gezoomd; ook de worteldwarsaderen zijn donker gevlekt; de schij fcel is 152 AMERIKANSCHE DIPTERA. Licht, even als het grootste der eerste achtercellen en de basis der volgende achtercellen. Een van Buenos Aires (Weyenbergh). 9. Tipula costalis Say. Say, Journ. ac. Phil. WL. 23. 2; Wied. Auss. Zweifl. 1. 51. 17. Een uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 10. Pachyrhina elegans Fabr. Tipula elegans, Fabr. Syst. Antl. 26. 10; Wied. Dipt. ex. I. 26. 6; id. Auss. Zweifl. I. 50. 15; — Pachyrhina elegans, Schiner, Dipt., Nov. Reise, 34. 2., Een mannetje en twee wijfjes van Argentina (Weyenbergh). Bij het ¢, dat tot dusver onbekend was, is de eerste achterlijfs-ring van achteren breed zwart; de tweede heeft slechts een zeer smallen zwanzen zoom; bij de tweede volgende ringen wordt die zoom breeder en de laatste ringen zijn geheel zwart; de anus is schuin afgesneden; de genitalien zijn roodge el, van boven met een paar korte telegraphies. In beide sexen steekt het voorhoofd bultig voorhoofs voorhoofs voorhoofs is zeer glanzig en eindigt van voren in eene fijne punt; er wederzijde bevindt zich achter de oogen eene zwarte stip; de zwarte zijbanden van den thorax zijn van voren buitenwaarts omgebogen, hetgeen bij het echter minder in het oog valt, omdat zijn daar over ’t geheel naar voren zijn. De vleugels zijn geelachtig, vooral aan den wortel en langs den voorrand; de rand-viek is niet zeer donker, eigenlijk meer geelbruin; de vorkel is bij al mijne exemplaren ongesteeld. Zou P. albifrons Macq. (Dipl. ev. I. 1. 49. 8) niet dezelfde soort zijn? De beschrijving past wel, ofschoon bij Macquart’s eenige exemplaar het achterlijf was afgebroken. Verschil is alleen te vinden in de kort gesteelde vorkcel, maar het is de vraag of dit niet cene toevallige afwijking was. 11. Pedicia albovitta Walk. Walk. List, I. 37; O. Sack. Proc. ac. Phil, 1859, 247; id. Mon. of N, Am. Dipt. WV. 273, 1. AMERIKANSCHE DIPTERA. 153 Van deze fraaije soort bevindt zich een exemplaar uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum, doch, jammer genoeg, slechts in overblijfselen; de vleugels waren echter voldoende om de soort te herkennen. 12. Amalopis inconstans O. Sack. O. Sack. Proc. ac. Phil. 1859, 247; id. Mon. N. Am. Dipt. IV. 266, 1. Een van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 13. Eriocera fuliginosa O. Sack. QO. Sack. Proc. ac. Phil. 1859. 243; id. Mon. N. Am. Dipt. IV. 255. 4. Een van Columbie in her museum te Brussel. RUYPHIDAE. 1. Rhyphus fenestralis Scop. Tipula fenestralis, Scop. Entom. carn. 322. 858; — Rhyphus fenestralis, Meig. Syst. Beschr. 1. 323. 3; Zett. Dipl. Scand. IX. 3436. 2; Schiner, Faun. Austr. Il. 495; v. d. Wulp, Dipt. Neerl. I. 487. 1. Ken 9? uit de omstreken van Quebee (Provancher) in her museum te Brussel. Rhagio punctatus, Fabr. Mant. ins, UW. 333. 10; id. Ent. syst. 1V. 274. 13; — Sciara punctata, Fabry. Syst. Beschr. I. 322. 2; Zett. Dipt. Scand. IX. 3434. 1; Schiner, Fawn. Austr.  Faun. Austr. 1. 24; — Beris pallipes, Liw, Stett. Entom. Zeitung, 1846. 284. 5. Een vrouwelijk exemplar uit de omstreken van Quebec (Provencher), in het Brusselsche museum berustende, gelöt ik tot boven- 154 AMERIKANSCHE DIPTERA. staande soort te moeten brengen, aangezien ik geen verschil met de Europesche exemplaren kan ondekken. In den Catalogus der Noord- Amerikaansche Diptera van den Baron Osten Sacken wordt de soort niet vermeld. 2. Hermetia rufiventris Fabr. Fabr. Syst. Antl. 63. 2; Wied. Auss. Zweifl. Il. 23. 2: Perty, Del. Anim. Bras. 183. pl. xxxv1 fig. 12. Ken @ van Bahia (de Lacerda) in het Brusselsche museum; het stemt geheel overne met een mede vrouwelijk exemplar uit de Argentijnsche republik (Weyenbergh) in mijn bezit. 3. Stratiomyia mutabilis Fabr. Ent. syst. IV. 266. 12; id. Syst. Antl. 81. 14; Wied. Auss. Zweifl. II. 63. 4. pl. vir fig. 6a en b; Per 3. Del. Anim. Bras. 184. pl. xxxvi fig. 14; Walk. List, V. 42. 61; Bell. Ditt. Mess. I. 380. 1; — Stratiomys fasciata Fabry. Ent. syst. IV. 266. 14; id. Syst. Antl. 81. 15. In ’s Rijks museum te Leiden bevinden zich eenige exemplaren uit Brazilie (Beseke) en van Caracas (v. Lansberge); ik zelf bezit een uit de Argentijnsche provincie Santa Fé, mij door Prof. Weyenbergh gezonden. A. Stratiomyia picipes Léw. Léw, Dipt. Am. sept. Cent. VII. 21. Ken @ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Volgens Osten-Sacken (Cal. Dipl. N. Amer. p. 48), zijn als syno-niem met deze soort te beschouwen: Sir. ischiaca Walk. en badius Walk. List, III. 529. 5. Stratiomyia quadriges-ma Léw. Liw, Dipt. Am. sept. Cent. V1. 4. Een 9, Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 6. Stratiomyia convexa n. sp. Nigra, orichaleo-tomentosa; vertice, scutelli spinis, tibiis tarsisque testaceis; abdomine segmentis singulis fasciis duabus orichalceis, primis interruptis. —? long. 15 mm. AMERIKANSCHE DIPTERA. 155 Kop en thorax met een digt zijdeachtig vilt bekleed, waarvan de kleur het midden houdt tusschen aschgrauw en okergeel; op het aangezigt en aan de borst wordt het iets witachtiger; onmiddelijk boven de sprieten komt de glanzig pekzwarte grondkleur eenigszins als eene verhevene dubbelvlek te voorschijn; schedel en achterhoofd bruingeel. Sprieten zwart, slank, ten minste dubbel zo lang als de kop; het eerste en derde lid nagenoeg van gelijke lengte. Thorax zeer gewelfd; de doornen van het schildje bruingeel. Achterlijf glanzig zwart met blaauwachtigen gloed; de tweede en volgende ringen elk met een dubbelen band van grauwgele zijdeachtige beharing; die op den tweeden ring, alsmede de voorste op den derden ring in ’t midden breed afgebroken; op de laatste ringen is de voorste band. Gebogen; buik met een witachtigen gebogen haarband over elken ring. Heupen zwart; dijen kastanjebruin; scheenen en tarsen bruingeel. Kolfjes geelachtig. Vieugels met bruingele tint, die aan den voorrand krachtiger is; de aderen aldaar donkerbruin, overigens geelachtig. Een ültropa vittis quinque griseis; abdomine thorace breviori, maculis lateralibus griseo-pilosis; halteribus pallidis; alis fuscis. — Glong. 5,25 mm. Zwart met weinig glans. Oogen donker behaard; voorhoofd met witte haarvlek. Sprieten zoo lang als de kop, zwart; het derde lid an den wortel een weinig roodgeel; de griffel half zoo lang als het derde lid, spits toeloopend. Thorax met vijf doorloopende lichtgrijze langstrepen, door eene viltachtige beharing veroorzaakt; ook op het schuldje eene dergelijke beharing. Achterlijf korter maar breeder dan de thorax, ter wederzijde met grize haarvlekken. Pooten zwart met vuil roodgele tarsen. Kolfjes bleekge El. Vleugels donkerbruin. Ken uit Argentina (Weyenbergh). Door het korte achterlijf in habitus van de Europesche soorten afwijkende; dit is ook het geval bij L. Paulseni Phil. (Verhandl. zool. bot. Gesellsch. Wien. XV. 732. 1), waarmede bovenstaande soort veel overreenkomst heeft, doch waarvan zij door de donkere vleugels dadelijk is te onderscheiden. Americaniansche DIPTERA. Nargus decorus Say. Sargus decorns, Say, Long’s eaped. app. 376; Wied. Auss. Zweifl. X. 38. 19; — S. marginatus, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. X. 134. Een 9, Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. Chloromyia viridis Say. Sargus viridis, Say, Journ. ac. Phil. TL. 87; Wied. Auss. Zweifl. 19395122: Beide sexen, Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. Microchrysa polita Linn. Musca polita Linn. Faun. suec. 1854; — Sargus polilus, Faby. Syst. Antl. 257. 7; Meig. Syst. Beschr. UL. 111. 9; — Chrysomyta polita, Macq. Suit a Buff. Dipt. I. 263. Schiner, Faun. Austr. I. 22; v. d. Wulp, Dipt. Neerl. 1. 163. 2. — Microchrysa polita, Low, Verh. zool. bot. Ges. V. 135. Een ¢, Quebec (Provancher) in het Brusselsche museum. 11. Pteeticus testaceus Fabr. Sargus testaceus, Fabr. Syst. Antl. 257. 6; Wied. Auss. Zweifl. IL. 35. 15; Macq. Dipt. ex. 1. 1. 203. 5; id. supp. 1. 57; Bell. Ditt. mess. 1. 45. Exemplaren van Bahia (de Lacerda), Fernambueq (Lartihue) en Mexico, in het Brusselsche museum. COENOMYIDAE. Chiromyza fuscana Wied. Wied. Dipt. ex. I. 115. 2; id. Auss. Zweifl. 1. 238, 2. Eenige vrouwelijke exemplaren van Bahia (de Lacerda) in het museum te Brussel. TABANIDAE. 1, Pangonia morio n. sp. Ovata, tota nigra, nigro-pubescens; oculis pilosis; ocellis nullis; alis obscure griseis; cellula posteriori prima occlusa; nervi cubitalis ramo superiori appendiculato. — ¢ long. 14 mm. Geheel zwart. Oogen met donkere beharing, door het gelijkbreede voorhoofd gescheiden; aangezigt kegelvormig voorhoofd gescheiden; kanbald zwartachtig. Sprieten korter dan de kop, even als de kleine palpen spits toeloopend; zuiger zoo lang als de thorax. Thorax en schildje met korte, zwartbruine beharing; achterlijf eivormig, met eenigen glans. Pooten zwart; de knieen aan de tip vuilrood. Vleugels donkergrauw, aan den wortel en het begin van den voorrand bruinachtig; cubitaal-ader aan haar einde naar beneden gebogen en in de discoi-daal-ader ingewricht, zoodat de eerste achtercel gesloten en gesteeld is; bovenarm der cubitaal-ader aan haar begin regthoekig omgebogen met een klein terugloopend adertje. Een uit Argentina (Weyenbergh). 2. Pangonia depressa Macq. Pang. depressa Macq. Dipt. ex. I. 1. 107. 215; id. supp. 4. 25; Blanchard, bij Gay, Hist. fis. y polit. de Chile, VII. 388. 4. pl. 1 fig. 8; Schin. Dipt. Nov. Reise 100. 54; — P. crocata Jaenn. Neue ex. Dipt, 22. 22. Een paar wijfjes uit Chile in het Leidsch museum; ik zelf bezit een 2, mede uit Chile, mij door Prof. Weyenbergh gezonden. Bij al deze exemplaren is de eerste achtercel der vleugels, die door Macquart als zeer smal geopend wordt aangegeven, aan _ beide vleugels volkomen gesloten en zelfs kort gesteeld (in zijn supp- plement zegt Macquart evenwel, dat er ook exemplaren zijn met eene geslotene eerste achtercel); voorts zijn de vleugeladeren, die roodbruin worden genoemd, zwartbruin, met uitzondering alleen van de hulpader en de posticaal-ader, die roodbruin kunnen wor- den genoemd. De prachtige saffraanroode kleur van den baard en van de beharing in de borstzijden en aan den anus maken overigens deze soort zeer kenbaar. De zuiger is niet volkomen zoo lang als de kop, vrij dik en naar beneden gerigt; de palpen zijn smal en zoo lang dat zij tot twee derden van den zuiger reiken. Het schijnt mij aan geen twijfel onderhevig, dat P. crocata dezelfde soort is als P. depressa Macq.; verwant schijnt ook te z In P. albi- thorax Macq. (Dipt. ea. I. 1. 107. 22), die ook een korten zuiger, een plat achterlijf en de achterpooten kort bewimperd heeft. Van deze zegt Macquart in de diagnose, dat de eerste achtercel smal geopend (semi aperta) is, doch in de beschrijving, dat zij ook som- tijds gesloten is; trouwens eene dergelijke individuéle afwijking is bij de Pangoniae niet vreemd. 3. Tabanus giganteus de G. Tab. giganteus, de Geer, Ins. VI. 226. 1 pl. XXX f. 1; O. Sack. Mem. Boston Soc. of Nat. hist. I. 458; — T. lineatus, Fabr. Spee. Ins. II. 455. 4; id. Ent. syst. IV. 363. 5; id. Syst. Anil. 94. 3, Wied. Dipt. ex. I. 63. 3; id. Auss. Zweifl. I. 115. 4; -— T. bicolor, Macq. Dipt. ex. supp. 2. 21. 105; — T. citrofasciatus, Macq. 1. c. supp. 5. 32. 126. Een 2 uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het Brusselsche Museum. 4. Tabanus Orion O. Sack. O. Sack. Mem. Boston soc. of nat. hist, Tl. 442. Een ¢, als de vorige. Do. Tabanus lasiophthalmus Macq. Tab. lasiophthalmus, Macq. Dipt. ex. I. 1. 143. 45; — Therioplectes ead., O. Sack. Mem. Boston soc. of nat. hist, 1. 465; — Tab. puncti- pennis, Macq. Dipt. ex. supp. 2. 23. 108; O. Sack. 1. c. 473; — Tab. mutabilis, Walk. List, I. 166. Een paar wijfjes, als de vorigen. 6. Tabanus bicolor Wied. T. bicolor, Wied. Dipt. ex. I. 96. 58; id. Auss. Zweifl. I. 118. 115% O. Sack. Mem. Boston soc. of nat. hist. I. 460; — T. ruficeps, Macq. Dipt. ex. supp. 5. 35, 120; — T. fulvescens, Walk. List, I. 171. Ken 3, waaraan evenwel het achterlijf ontbreekt, als voren. 7 Tabanus lineola Fabr. T. lineola, Fabr. Ent. syst. IV. 369. 35; id. Syst. Antl. 102. 413 Wied. Dipt. ex. I. 81. 86; id. Auss. Zweifl. I. 170. 89; O. Sack. Mem. Boston ac. of nat. hist. 11.448; — T. simulans, Walk. List, I. 182. Ken, als voren. AMBRIKAANSCHE DIPTERA. 159 8. Tabanus inornatus Phil. Philippi, Verh. Zool. bot. Gesellsch. XV. 718. 22. Een puar wijfjes van Argentina (Weyenbergh). 9 Tabanus hamatts n. sp. Niger, genis pleurisque fulvo-hirtis; abdominis fasciis maculisque dorsalibus fulvo-tomentosis; antennis palpisque nigris; antennarum articulo tertio spina obtusa munito; palpis pedibusque nigris, tibiarum dimidio basali fulvo; alis cinerascentibus, costa venisque rufo-testaceis. — long. 20 mm. Deze en de volgende soort onderscheiden zich door de sterke ont-wikkeling van den tand aan het derde sprietenlid, die tot een stompen dikken haakvormigen doorn is uitgegroeid. Bij beiden zijn sprieten en palpen eenkleurig zwart. Kop ruim zoo breed als de thorax; het matig breede voorhoofd donker aschgrauw, met een glanzig zwarten middenband, die van boven lijnvormig en onderen allengs breeder wordt; aangezigt meer geelachtig aschgrauw; wangen en kinbakken met goudgele, bijna oranjekleurige beharing. Oogen naakt. Sprieten, zuiger en palpen zwart; voor den vorm der sprieten verwijs ik kortheidshalve naar de afbeelding (fig. 7). Thorax en schildje dofzwart, van boven met fijne aschgrauwe, in de borstzijden met ruwere goudgele beharing. Achterlijf zwart; de beide eerste ringen met korte goudgele beharing, die vooral in de zijden en aan den achterrand der ringen duidelijk uitkomt; de drie volgende ringen flaauw glanzig, elk met eene driehoekige rugvle. K van goudgele behält; buik eenkleurig zwart. Pooten zwart; de wortelhelft der scheenen helder geelrood. Vleugels met grauwe tint, aan den wortel en den voorrand, even als de vleugelschubben eenigszins roestkleurig; aderbeloop normaal. Ken üit de Argentijnsche provincie San Juan (Weyenbergh). 10. Tabanus uncinatus n. sp. Nigricans; thorace griseo-substriato; genis pleurisque flavido-hirtis; abdominis incisuris griseis; antennis palisque nigris; antennarum arti-culo tertio spina obtusa munito; pedibus nigris, tibiarum dimidio basali fulvo; alis brunneo-cinerascentibus, venis obscuris. — 9 long. 18 mm. Een weinig kleiner dan de vorige soort, waarvan zij zich overigens enderscheidt door meer grauwzwarte kleur, de minder sterke en meer bleekgele of vaalgele behär, den niet roodgelen voorrand der vleugeladeren. Voorhofd grijs, met glunzig zwarten middenband, die van boven und uidenlijk is en naar onderen zich plotseling verbreedt; aangezigt geelachtig aschgrauw; wangen en kinbakken met bleek okergele beharing. Oogen naakt. Sprieten (fig. 8) en palpen zwart. Thorax dof grauwzwart, met onduidelijke lichtgrijze langsstrepen; borstzijden geelachtig aschgrauw met geelachtig aschgrauw; in de zijden der beide eerste ringen eene vaalgele beharing. Pooten zwart; de wortelhelft der scheenen roodgeel; deze kleur niet zoo levendig als bij famaius, maar daarentegen iets verder uitgebreid. Vleugels met bruingrauwe tint, die in 't midden over de dwarsaderen iets krachtiger wordt, aan den worten en voorrand bleek roodgeel; aderbeloop normaal. Een 2 uit de Argentijnsche provincie San Juan (Weyenbergh). 11. Tabanus trivittatus Fabr. Fabr. Syst. Antl. 104. 40; Wied. Dipt. er. 1. 85.413 id. Auss. Zweif I. 172. 91; Schin. Dipt. Nov. Reise, 86. 17. Ik bezit een paar niet te best geconservererde vrouwelijke exemplaren uit Argentina (Weyenbergh), die ik meen tot deze soort te moeten brengen. 12. Tabanus testaceomaculatus Macq. Macq. Dipl. ex. I. 2. 140. 36; Blanchard, bij Gay, Hist. fis. y polit. de Chile, VII. 394. 5 pl. 2. f. 9. Twee wijfjes uit Chile in het Leidsch museum. 13. Tabanus rubricosus n. sp. Ochraceus; antennarum apice et callo frontali piceis: alis subhyllis, costa fasciaque lata obliqua fuscis. — ¢ long. 10,5 mm. Obergeel. Voorhofd vrij breed, van onderen met eene groote, rond-achtige, glanzige, kastanjebruine vlek, die van boven met eene fine langslijn aan de lichtbruine schedelvlek is verbonden. Oogen naakt. Sprieten (fig. 9) roodeel, vrij slank; eerste lid bijna cylindrisch; tweede lid kort, bekervormig; derde lid langwerpig, spits toeloopend, op het eerste derde met een wel niet grooten, maar nog al scherp aangeduiden tand; de spits van het lid duidelijk afgescheiden zwartbruin. De slanke en spitse palpen van dezelfde okergele kleur als het aangezigt; kinbaard okergeel. De rug van den thorax en het schließje schließt weinig donkerder. Achterlijf bijna eenkleurig. Pooten, even als de kolfjes okergeel; de tarsen naauweilijkets donkerder. Vleugels met eene flaauwe grauwachtige tint; de wortel, de voorrand tot en met de randvlek, alsmede een breede schuine dwarsband bruin; ook de posticaal-ader bruin gezoom. d; de schüne band is van de grande afgescheiden en aan den voorrand het breedst; hij neemt den wortel der vorkkel in en ofschoon zich niet geheel tot de vleugelspits uitstrekkende, is deze toch ook nog een weinig verdonkerd; naar onderen wordt hij wat smaller en neemt hij ongeveer het laatste derdedeel der schijfcel in; hij bereikt overigens niet geheel den achterrand; aderbeloop gewoon. Twee wijfjes uit Argentina (Weyenbergh). 14. Lepidoselaga albitarsis Macq. Macq. Dipt. ew. supp, 4. 36, 1. Een paar wijfjes van Argentina (Weyenbergh). 15. Chrysops niget Macq, Macq. Dipt. ew I. 1. 161. 10; O. Sack. Prodi. monogr. N. am. Tabanidae 1. 377. Van deze, even als van elk der beide volgende soorten, bevindt zich een uit de omstreken van Quebee (Provancher) in het Brusselsche museum. 16. Chrysops fugax O. Sack: O. Sack. Prodr: monogr. N. am. Tabanidae I, 375. 17. Chrysops celer O. Sack. QO. Sack, Prodr; monogr. Ni am. Tabanidae I. 376; 162 AMERIKANSCHE DIPTERA. BOMBYLIDAE. 1. Bombylius atricapillus Low. Liw, Dipt. Am. sept. Cent. X. 42; O. Sack. West. Dipt. 249. Two mannettes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 2. Systoechus vulgaris Low. Liw, Dipt. Am. sept. Cent. IV. 52; O. Sack. West. Dipt. 253. Een van Tenessee (Troost) in ’s Rijks museum te Leiden; het behoort tot de levendig roodgeel behaarde varieteit, door Osten Sacken 1. c. vermeld. 3. Dischistas transatlantieus Phil. Bombylius transatlanticus Philippi, Verh. zool. bot. Gesellsch. Wien, XV_ (1865) 649. 3; — Dischistus ead. Schiner, Dipt. Nov. Reise, 138. 71. Uit Philippi’s beschrijving, sluitende met de woorden:, die erste Basilarzelle ist sehr verliingert”, is reeds af te leiden dat de soort tot het genus Dischislus Liw behoort. Die beschrijving, ofschoon kort, past volkomen op een paar wijfjes, mij uit Argentina door Prof. Weyenbergh gezonden. 4. Dischistus amabilis on sp. Nigricai s, pilis flavescentibus vel pallidis omnino tectus; epistomate nigro nitido; abdomine nigro velutino, fasciis duabus maculaque media albidis; antennis, proboscide pedibusque nigris; antennarum articulo tertio elongato; proboscide dimidium corporis superante; alis hyalinis, ad basin et costam flavescentibus. — 89 mm. (fig. 10). In grootte, kleur, beharing en aderbeloop op de vorige gelijkende, doch door de fraaije teekening van het achterlijf onderscheiden. Grondkleur des ligchaams zwart, doch door eene digte beharing bedekt, die over ’talgemeen grauwgeel of bleckgeel, in de borstzijden grijs- achtig wit is; onmiddellijk voor de inwrichting der vleugels tusschen de beharing eenige digt bijeenstaande zwarte borstels. Aangezigt eenigszins opgewipt, glanzig zwart, alleen van boven tegen de oogen en van onderen aan de kinbakken met grauwe bestuiving. Sprieten zwart; het eerste lid met digte, van onderen langere beharing; het derde lid langer dan de beide eersten te zamen, spits toeloopende. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 163 Zuiger glanzig zwart, bijna drie vierden ter lengte van het ligchaam '). Achterhoofd met digte grauwgele beharing, op de kruin een bosje zwarte borstelhaartjes. Achterlijf fluweelzwart; de beide eerste ringen, eene ronde viek midden op den vierden ring, alsmede de vijfde ring zijn blaauwachtig witgrijs; op den eersten ring en den voorrand van den tweeden deze kleur door eene zwartachtige bestuiving eenigszins verduisterd. Pooten zwart, deels met witachtige bestuiving; onder aan de dijen lange witachtige haren, die aan het eind der achterdijen door eenige zwarte borsteltjes vervangen worden. Kolfjes met bol- vormigen, beenwitten knop. Vleugels vrij spits toeloopend, glasachtig, aan den wortel en den voorrand met flaauwe roodgele tint ; aderen bruin- geel; middeldwarsader op drie vierden van de lengte der schijfcel, waar- door de bovenste wortelcel veel langer is dan de middelste; eerste achter- cel even als de onderste wortelcel aan den achterrand vrij wijd geopend. Twee mannetjes van Argentina (Weyenbergh). 