None
Ik zie den Turk opium rooken in Aleppo, Ik zie de schilderachtige menigte op de jaarmarkten van Khiva en op die van Herat, Ik'zie Teheran, Ik zie Moescaat en Medina en de woestijnen daar- "T tusschen, daarin de voorttrekkende karavanen, Ik zie Egypte en de Egyptenaars, ik zie de pyramiden en de obelisken, Ik bestudeer de in steen gehouwen historiën, getuigenissen van roem- rijke koningen, dynastiën, gesneden in platen van zandsteen ' 01 in granietblokken , Ik zie in Memphis mummie-kisten , die sinds eeuwen en eeuwen de gebalsemde en in linnen gezwachtelde mummiën bevatten. Ik richt mijn blik op den gesneuvelden Thebaan: de wijd geopende oogen, het terzijde gevallen hoofd, de handen over de borst gekruist. Ik zie alle handwerkers der aarde arbeiden. Ik zie alle gevangenen in hun gevangenis. Ik zie de gebrekkigen der aarde, Den blinde , den doove en den stomme , de idioten, de gebochelden, de maanzieken, De zeeroovers , dieven , bedriegers , moordenaars , slavenhouders der aarde , De hulpelooze zuigelingen en de hulpelooze grijsaards. Ik zie man en vrouw overal. Ik zie de heilige broederschap der wijsgeeren. Ik zie het scheppend vermogen van mijn ras, Ik zie het werk van volhardmg en ijver van mijn ras Ik zie de afscheidingen, de huidskleuren, de onmenschetijkheden, de ii6 Natüurleven. beschavingen, ik begeef mij onder hen en vermeng mij met hen zonder onderscheid, En ik wensch Heil allen bewoners der aarde. II. Gij, wie ook! Gi] dochter of zoon van Engeland ! Gij van de machtige Slavische stammen en rijken! Gij Rus in Rusland ! Gij uit de duisternis-voortkomende, zwarte, goddeliik-bezielde Afri- kaan, groot, fijn van hoofd, edel-gevormd, neerlijk-voorbe- schikt, gij zijt mijn gelijke! Gij Noor! Zweed! Deen! Inlander! gij Pruis! Gi] Spanjaard van Spanje! Gij Portugees! Gi] man en vrouw van Frankrijk! Gij Belg ! Gij vrijheidsvriend der Nederlanden ! (stam waarvan ik-zelf een loot ben;) Gij wakkere Oostenrijker! Gij Lombardiêr! Hun! Bohemer! Stier- marksche boer! Gij Donaubuur! Gi] arbeider aan den Rijn, Elbe of Weser! Gij arbeidster tevens! Gi] Sard! Gij Beijer! Zwaab! Sakser! Wallachiêr! Bulgaar! Gi] Romein! Napolitaan! Gij Griek! Gi] vlugge matador in het arena van Sevilla! Gi] bergbewoner die de vrijheid liefheeft op den Taurus of Caucasus ! Gij Boch die kudden paarden doet weiden en uwe hengsten en merries voedt! Gij schoon-belichaamde Pers die , vast in het zadel, te paard rennend met den pijl naar een wit schiet! Gij Chinees en thineesche vrouw van China ! Gij Tartaar in Tartarijê ! Gij vrouwen der aarde onderworpen aan uw taak! Gij Jood die in uw grijsheid elk gevaar trotseert om eenmaal het land van Syrië te betreden! Gij andere Joden in alle landen wachtende op uw Messias! Gij nadenkende Armeniër peinzend aan de stroomen van den Euphraat ! Gij die in de bouwvallen van Nineveh opkomt! Gij aie den Ararat bestijgt! Gij voetzeere pelgrim, die het verre geschitter van de minaretten van Mecca oegroet ! Gij sjeichs in de landen van Suez tot Bab-el-mandeb , die uw fami- lie en stammen oppermachtig regeert! Gij olijf-planter die uwe vruchten Tiweekt op de velden van Naza- retn, Damascus of aan het meer van Tiberias! " Gij Tibetsche handelaar in het groote binnenland of schacherende in de winkels van Lassa! Salüt au monde. 117 Gij Japanees , man of vrouw ! Gij die leeft op Madagascar , Ceylon , Sumatra, Borneo! Gij allen op de tallooze eilanden der archipellen! En gij allen in volgende eeuwen a's gij naar mij zult luisteren! En gij wie en waar gij zijt . dien ik niet noem maar gelijkelijk bedoel ! Heil Ü ! Wij willen U goed , ik en Amerika. Ieder onzer noodzakelijk, Ieder onzer eindeloos — ieder onzer in zijn of haar eigen recht op aarde. Ieder onzer zoo godvol als ieder ander. 12. Gij Hottentot met uw klokkend verhemelte ! gij wol-harige horden ! Gij lijfeigenen wien zweetdruppelen of bloeddruppelen afdruipen! Gi) menschelijke vormen met uwe ondoorgrondelijke altijd-indruk- wekkende dierlijke gezichten! Gij arme Koboe op wien de laagste der anderen neerziet om uw duistere taal en rede! Gij dwergachtige Kamschatkaan , Groenlander, Lap! Gij Australische neger, naakt, rood, beschilderd, met vooruitsprin- fende lippen, die kruipend uw voedsel zoekt! ér, Berber, Soedanees! Gi] woeste, zonderlinge, vrije Bedoeïn! Gij pest-drommen in Madras, Nanking, Kauboel, Caïro! Gij nacht-zwerver van Amazonia! Gij Patagoniêr! Gij Fidschiêr! Ik stel anderen niet veel hooger dan U, Ik zeff niet een enkel woord tot U , dat U terug dringt in uw duisternis , (Als de tijden vol zijn, zult gij aan mijn zijde in het licht komen.) 13- In erbarming en vastbeslotenheid is mijn geest over de geheele aarde gegaan, Ik heb gezocht naar gelijken en liefde-waardigen en heb hen in alle landen op mij wachtende gevonden. Ik denk daar is een hemelsche band tusschen hen en mij, die ons gelijk maakt. Gij wolken, ik denk dat ik met U ben opgestegen en weggedreven naar verre werelddeelen en daar, om een roeping te vervul- len, ben neergedaald. Ik denk met U heb ik gewaaid, gij winden; Gij wateren, met U heb ik elke kust gedrenkt met mijne stortvloeden , Ik ben heengesneld daar waar alle rivieren en stroomen der aarde heensnellen , Il 8 Natüürleven. *<^%/*^i*v» Ik heb mij geplaatst op de kapen der schiereilanden en op de hoogste bergtoppen om dezen roep te doen hooren: Salut au monde! Alle steden doordrongen van licht en warmte worden doordrongen van mij! Alle eilanden waarheen de vogelen hun vlucht nemen, daarheen neem ik mijn vlucht. Heenwaarts naar U allen, in naam van Amerika, Verhef ik een hooggestelde vingerwijzende hand , ik geef het teeken^ Dit teeken zal ook blijven als ik ben heengegaan, eeuwig, En de richting aangeven naar alle woonplaatsen en haardsteden der menschen. HET LIED VAN DEN OPEN HEIRWEG. I. Te voet en blijmoedig neem ik den open heirweg, Gezond, vrij, heel de wereld voor mij uit, De onafzienbare bruine weg voor mij uit, die mij brengt overal waar ik wensch te gaan. Voortaan zal ik nimmer naar goed luk vragen, ik heb goed luk in mijzelf, Voortaan zal ik niet meer klagen, niets meer verdagen, voortaan zal ik mij niets voelen ontbreken, 't Is gedaan met in huiszitten en klagen, met boekenwijsheid, met het nutteloos oordeel over anderen. Sterk en tevreden ga ik den open heirweg op. De aarde is mij voldoende, Ik begeer mij ae sterren niet nader, Ik weet, waar zij zijn is 't goed dat zij zijn. Ik weet , dat zij genoegzaam zijn hun wier leven van hun leven is. Maar ook hier draag ik mijne oude lieve lasten met mij. Ik draag ze mee, mannen en vrouwen, ik draag ze mee overal waar ik ga, Ik zweer U : 't is onmogelijk ze van mij af te schudden , Zij leven in mijn leven, en ik wil hun leven vervullen van het mijne. 2. Gij heirweg, dien ik nu betreed en waar over ik mijn oog laat ronddwalen, ik geloof dat hier meer is dan het zichtoare, Het lied van den open heirweg. 119 ^^^^^^^^^^ Ik geloof dat hier ook veel onzichtbaars is. Gij leert de moeilijke les van Al- ontvankelijkheid, gij kent voorkeur noch uitzondering; De zwarte met zijn wollig hoofdhaar, de uitgestootene , de melaat- sche, de ongeletterde worden door U niet geweigerd; De geboorte, het haastig; halen van den doctor, de strompelende bedelaar, de waggelende dronkaard, de vroolijke troep werk- lieden , De uitgelaten jeugd, de karos van den rijkaard, de pronker, het vluchtende paar, De vroeg ter markt gaande man , de lijkwagen , de verhuiskar naar stad, de wagen die uit de stad terugkomt. Zij gaan voorbij, aldus ga ook ik voorbij, geweerd wordt er geen. Allen deelen in dezelfde ontvangst en mij zijn allen lief. 3. Gij lucht die mij adem geeft waarmee ik spreek! Gi] dingen die mijne denkbeelden uit den chaos oproept en vormt! Gij licht dat mij en alles met denzelfden vloed van teedere stralen overgiet ! Gij paden en onregelmatige krommingen uitgetreden aan den weg! Ik geloof, dat gij allen vol zijt van onzichtbare wezens , gij allen zijt mij zoo lief. Gij geplaveide wandelzijden der steden ! Gij sterke randsteenen dier wandelzijden ! Gij veerponten ! Gij steigers en kantoren aan de aanlegplaatsen ! Gij scnuttingen langs den kant ! Gij op stroom liggende schepen ! Gij huizenrijen ! Gij gevels met de holten uwer vensters ! Gij daken ! Gij portieken en ingangen! Gij kappen en ijzeren luiken! Gi) vensters wier doorzichtbare wanden zooveel zouden kunnen laten zien! Gij deuren en hooge stoepen! Gij bogen! Gij grauwe steenen van emdelooze straten! Gij drukbeloopen kruis- punten ! Ik geloof, dat van allen die U hebben aangeraakt een deel is over- gegaan op U , en dat gij nu heimelijk een deel daarvan op mij wilt overdragen. Gij hebt uw ondoorgrondelijk aanschijn bezield van leven en dood en dier geesten zouden mij geopenbaard kunnen worden en mij gemeenzaam zijn. 4. Links en rechts wijdt de aarde zich uit. Een levend beeld van leven, ales in zijn beste licht, 120 Natuürleven. Naiuurmuziek gehoord waar men haar wenscht te hooren en on- hoorbaar als de ziel aanschouwen wil, De Wijde stem van den open heirweg en de bUjmoedige, frissche ziel van dien weg. O, heirweg dien ik nu heb ingeslagen, zegt gi] miy, verlaat mij niet ? Zegt gij mij: JVaag U niet — gij \ijt verloren indien gij mij verlaat? Zegt gij mij : Reeds hen ik welgehaand en drukbeloopen , geen die mij niet roemt, houd U aan mij ? O heirweg, ik antwoord U: niet bevreesd ben ik U te verlaten, maar ik heb U lief, Gij , beter dan ik 't doen kan , verklaart wat in mij is , Gij zult mij meer zijn dan mijn gedicht. Ik denk: alle heldendaden en alle vrije gedachten hebben hun be- zieling gevonden in de open lucht. Ik denk: hier toevende zou ik wonderen kunnen doen. Ik denk : wat ik ook op den heirweg ontmoete zal mij welkom zijn en ieder die mij ziet zal mij fiefhebben, Ik denk: ieder dien ik zie moet gelukkig zijn. 5. Van dezen stond af verklaar ik mij los van limieten en gedachte grenzen. Ik ga waar 't mij Ujkt, geheel en volkomen mijn eigen meester, Luister naar anderen, overweeg wat zij zeggen. Denk na, onderzoek, neem in mij op, bepems. Maar ik maak mij vriendelijk doch met onwrikbaren wil los uit den greep die mij zou willen vasthouden. Ik adem de ruimte met lange teugen in. Ik bezit Oost en West en ik bezit Noord en Zuid. Ik ben grooter, beter dan ik dacht. Ik wist niet, dat ik zoo rijk aan goedheid was. Alles lijkt mij schoon, Ik kan lot mannen en vrouwen zeggen en herhalen : gij hebt mij zooveel goed gedaan, ik woü U hetzelfde doen. Wat ik op mijn weg zal vinden zal gelijkelijk voor U en voor mij zijn. Op mijn weg zal ik aan mannen en vrouwen geven van mij-zelf, Ik zal nieuwe vreugde en onstuimigheid in hen werpen. Wie mij verloochene , het zal mij niet bedroeven , Wie mij aanvaarde, hij of zij zal gezegend zijn en mij zegenen. Het lied van den open heir weg. 12 i 6. Indien thans een duizendtal volmaakte mannen verscheen zou dat mij niet verbazen, Indien thans een duizendtal schoone vrouwengestalten verscheen zou dat mij niet verwonderen. Thans ken ik het geheim om voortreffelijke menschen te gewinnen : Het is te leven in de open lucht en te eten en te slapen met de aarde. Hier heeft een groote persoonlijke daad ruimte, (Zulk een daad legt beslag op de harten van heel het menschelijk geslacht, De uitvloeiing van haar kracht en wil breekt de wet en bespot alle gezag en redenen die zich tegen haar mochten willen kanten). Hier is de toetssteen der wijsheid. Wijsheid wordt niet in de scholen getoetst, Wijsheid kan niet worden overgedragen van den een die haar bezit op den ander die haar met bezit. Wijsheid is ziel, wijsheid laat zich niet toetsen, maar toetst zelf, Zij doordringt zich van alle tijden, dingen, eigenschappen en is voldaan, Zi) is de zekerheid van wat waar en onvergankelijk is in 't leven en van wat volkomen is in 't leven, _ Er is iets in de veelheid der zichtbare dingen dat haar oproept uit de ziel. Nu onderzoek ik opnieuw de religiën en de wijsbegeerten. Zij kunnen voortreftelijk zijn in coUegiezalen en toch niets bewijzen onder de uitgestrekte wolken en langs het landschap en de vloeiende stroomen. Hier is werkelijkheid, Hier is een mensch — hier openbaart hij wat er in hem is. Het verleden, de toekomst, majesteit, liefde — indien zij niet van U zijn vervuld, zijt gij niet van hen vervuld. Slechts de kern der dingen voedt; Waar is hij die den bolster verwijdert voor U en mij? Waar is hij die listen en verwikkelingen te niet doet voor U en mij ? Hier is aantrekkingsvermogen. De liefde der menschen is niet buiten U, zij is in U van de geboorte af, of is U vreemd; Weet gij wat 'tis als vreemdenUliefhebben, terwijl gij voorbijgaat? Weet gi) wat die oogen die U nazien U zeggen? 122 NaTüüRLEVEN. 7- Hier is de uitvloeiing der Ziel, Wat uit de ziel vloeit komt uit het binnenste door bloembekranste poorten en stelt vragen steeds. Waarom toch dat smachten? Waarom toch dat gepeins in stikdon- keren nacht? Waarom toch zijn er mannen en vrouwen, die als zij dicht bij mij zijn zonnelicht en zonnewarmte in mijn bloed doen vloeien, waardoor het zich uitzet? Waarom toch, wanneer zij mij verlaten, hangen mijne vreugdevanen slap en plat neer? Waarom toch zijn er boomen onder wier gebladert ik nooit wandel of verheven en melodieuze gedachten dalen in mij neer! (Ik denk, dat zij daar winter en zomer aan die boomen bloeien en als rijpe vruchten afvallen als ik voorbijkom;) Wat ruil ik toch zoo plotseling met vreemden? Wat met dien koetsier als ik op den bok aan zijn zijde zit? Wat met dien visscher die aan de kust zijn zegen uitwerpt, terwijl ik in 't voorbijgaan een oogenblik blijf kijken ? Wat geeft mij een zoo vrij beroep op de welwillendheid van die vrouw of dien man ? Wat geeft hun een zoo vrij beroep op de mijne ? 8. Wat uit de ziel vloeit is geluk, hier is geluk. Ik denk het vervult de open lucht en is van allen tijde. Nu vloeit het op ons aan en zijn wij er welzalig van. Hier stijgt het fluïdum op, hier wast de zielegehechtheid , Het fluïdum en de zielegehechtheid is de frisenheid en de bekoring van man en vrouw, (Het ochtendstondgras spruit niet frisscher en bekoorlijker iederen dag uit eigen wortels voort, dan dezen voortspruiten, frisch en bekoorlijk altijd, uit zich-zelf,) Uit naar het fluïdum en de zielegehechtheid vloeit van jong en oud het liefdezweet, En als een regen daalt de verrukking die alle schoonheid en rijkdom te boven gaat er uit neer, Uit naar het fluïdum en de zielegehechtheid zwelt het smachten en sidderen van de pijn der gemeenschap. Allons! wie gij ook zijt, kom en reis mede! Met mij reizende zult gij vinden wat nimmer U vermoeit. De aarde vermoeit nimmer. Het lied van den open heirweg. 123 «S^SA^^N^ De aarde is eerst ruw, zwijgzaam, onbegrijpelijk, de natuur is eerst ruw en onbegrijpelijk, Zij niet moedeloos , geef niet op, daar zijn godsdingen diep verborgen , Ik zweer U daar zi)n godsdingen heerlijker dan woorden kunnen zeggen. Allons! Wij moeten hier niet toeven, Hoe verlokkelijk deze overvloeden, hoe gemakkelijk deze woningen zijn, wij kunnen hier niet blijven, Hoe veilig deze haven zij en hoe kalm deze wateren zijn, wij mogen hier niet ankeren, Hoe welkom de gastvrijheid zij die ons omgeeft, slechts voor een korte wijl is 'tons veroorloofd er van te genieten 10. Allons, de drang wordt krachtiger, Wij zullen onbekende en wilde zeeën bevaren, Wi] zullen het gegier der winden en de stortvloeden der golven trot- seeren en gaan waar de Yankee- klipper voortsnelt met volle zeilen. Allons! Met kracht, vrijheid, de aarde, de elementen. Gezondheid, moed, blijneid, zelf- achting, weetgierigheid; Allons! weg van alle evangeliën! Vooral weg van uwe evangeliën , O loensche materialistische priesters. Die mummie blokkeert den doorgang — wij zullen met het begraven niet langer wachten. Allons! Maar vooraf: wees gewaarschuwd! Hij die de reis met mij wil maken moet krachtig bloed, spierenen weerstandsvermogen bezitten. Niemand kome ter beproeving tenzij hij of zij moed en gezondheid met zich brenge, Niemand kome die reeds het beste van zichzelf heeft verspild. Slechts mogen zij komen die in lieve, krachtige lichamen komen. Geen kwalenlijder, geen drinker, geen venusbesmetteling wordt hier toegelaten, Ik en wat mijn is overtuigen niet door redenen , gelijkenissen , rijmen , ""ij overtuigen daar onze tegenwoordigheid.) II. Luister! Ik wil oprecht jegens U zijn. Ik loof niet de oude, smedige prijzen uit, maar ruwe, nieuwe prijzen , Aldus de zelf-overwinningen die uw deel moeten zijn:. ^ 124 Natüürleven. Gij zult U niet ophoopen wat rijkdom genoemd wordt, Gi] zult met kwistige hand uitdeelen wat gij wint of verkrijgt, Gij zult nauwelijks de stad bereikt hebben die het doel uwer reis was, ter nauwernood hebt gij U er voldaan nedergezet, of gij wordt opgeroepen door een onafwijsbaar bevel om door te gaan, Gij zult U niet storen aan de ironische glimlachen en den spot van hen die achterblijven, Welke liefdewenken gij ook ontvangt, gij moogt enkel antwoorden met hartstochtelijke kussen van afscheid, Gij zult niet veroorloven , dat zij die de armen naar U uitstrekken U vasthouden. 12. Allons! De verheven metgezellen na om hunne makkers te zijn! Zij zijn ook den heirweg opgegaan — het zijn de snelvaardige, majesteitelijke mannen , het zijn de verhevenste vrouwen , Zij die zich verlustigen in der zeeën kalmte zoowel als in der zeeën stormen , Vaarders van velerlei schip, voeteerders van velerlei landmijl. Trouwe bezoekers van velerlei verre landen, trouwe bezoekers van vere woningen , Borgen van mannen en vrouwen, opmerkers van het stadsleven, eenzame zwoegers , Toevers , beschouwers van vogelkuifjes , bloesems , strandschelpen , Dansers ter bruiloft, kussers van de bruid, teedere verzorgers van kinderen, zij die kinderen dragen, Strijders in den opstand , omstanders van geopende graven , zij die de lijkkisten neerlaten. Reizigers in achtereenvolgende jaargetijden, jaren door, die zonder- linge jaren waarvan elk op de schouders staat van zijn voor- ganger. Reizigers met hunne eigen wisselende gestalten als gezellen. Voorwaarts tredende uit hun slapenden, onwerkelijken kindertijd. Reizigers blijde met eigen jonkheid, reizigers met hun gebaarde ruwgekorrelde mannelijkheid , Reizigsters met haar vrouwelijkheid , grootsch, onovertroffen, voldaan, Reizigers met hun eigen verheven grijsheid, man of vrouw. Ouderdom , kalm en grootsch in de trotsche Majesteit van het Heelal, Ouderdom vrijelijk uitgaande naar de lieflijke dichtbije vrijheid des doods. Allons! Heenwaarts naar wat einde noch begin heeft. Wij zullen veel ervaren: voetreizen bij nacht, rust bij nacht. Het lied van den open heir weg. 125 Wij zullen ondergaan op de reizen die wij aanvaarden en in de dagen en nachten die wij beleven, En opnieuw opkomen om nog verhevener reizen te beginnen, Zoo ver of zoo hoog zal ons doel niet zijn of wij zullen het be- reiken en dan doorgaan naar een nog verder, nog verheve- ner doel. Wij zullen ons geen tijd hoe verwijderd ook denken of in dien tijd zullen wi] leven en een toekomst hebben, Wij zullen ver of dichtbij geen weg zien of hij ligt voor ons open en blijft voor ons open, hoe lang die weg ook zij. Wij zullen geen levend wezen zien, geen God noch eenig ander, of wij zullen er ons mede vereenigen. Wij zullen geen bezit zien of wij zullen het bezitten , van alles ge- nieten, zonder arbeid of koop, het feestmaal smaken en toch geen grein er van verminderen, Wij zullen net beste nemen van des landbouwers hofstede en van des rijkaards villa, en de kuische zegeningen van de wel- fepaarde twee , en de vruchten des boomgaards en de bloemen er perken. Wij zullen nemen wat van onze gading zij in de volkrijke steden die wij doortrekken. Wij zullen gebouwen en straten met ons dragen waar wij ook gaan, Wij zullen de herinneringen oogsten uit het brein der menschen die wij ontmoeten, wij zullen de liefde oogsten uit hunne harten, Wij zullen hen die wij liefhebben op onzen weg meenemen, of- schoon wij ze moeten achterlaten, Wij zullen zien, dat het Heelal zelf een weg is , vele wegen, wegen van reizende zielen. Alles wijkt terug van den voortgang der zielen. Alle goasdienstvormen, alle tastbare dingen, kunsten, regeeringen — al wat op deze of welke wereld ook zichtbaar was of is trekt zich terug in nissen en gewelven voor de zielenprocessie langs de verheven wegen des Heelals. Den voortgang der zielen van mannen en vrouwen langs de ver- heven wegen des Heelals is alle andere voortgang enkel toe- voegsel en steun. Eeuwig leven, eeuwig voorwaarts. Statig, plechtig, droef, terughoudend, bespot, woedend, onstuimig, zwak, onvoldaan, Wanhopig, trotsch, teeder, ziek, erkend door menschen, verloo- chend door menschen, Zij gaan! Zij gaan! Ik weet dat zij gaan, maar ik weet niet waar- heen zij gaan, 126 Natuurleven. Toch weet ik dat zij heenwaarts gaan naar het beste — heenwaarts naar iets verhevens. Wie gij ook zijt, kom mee! Man of vrouw kom mee! Gij moet daar niet staan druilen of leuteren in uw huis, ofschoon gij het U bouwdet of het voor U gebouwd is. Weg uit den duisteren schuilhoek! Weg van achter het schut! Uwe maren zijn vergeefs, ik weet alles en openbaar alles. Zie door U heen, gij zijt zoo krank als de anderen. Zie door het lachen, het dansen, het feestvieren der mens chen heen, Zie onder hun kleed en sieraden , zie onder hunne gewasschen , pro- pere gezichten, Zie dan een geheime, stille walging en wanhoop. Geen echtgenoot, geen vrouw, geen vriend vertrouwd genoeg om de belijdenis te ontvangen. Als een ander Ik , een dubbelganger van ieder, gaat het schuilend en angstig door het leven. Vormloos en woordeloos gaat het door de straten der stad, beschaafd en lief in de salons, In spoorwagens, op stoombooten, in openbare bijeenkomsten. Thuis in de woningen van mannen en vrouwen, aan tafel, in het slaapvertrek, overal. Keurig versierd, beleefd-glimlachend , recht van houding: dood in het hart, verdoemenis in het hoofd. Onder laken en handschoenen, onder linten en bloemen, Gebruiken nauwkeurig volgende , *met geen syllabe sprekende over zich-zelf. Sprekende van alle andere dingen ter wereld, maar nooit over zich-zelf. 14. Allons! door gevechten en door strijden! Het doel dat we ons gesteld hebben kan niet worden ontgaan. Was het einde van vroeger strijden overwinning? Wat heeft overwonnen? Gij-zelf? Uw volk? de Natuur? Welaan, versta mij goed — de Voorzienigheid heeft in het wezen der dingen de eeuwige wet gelegd, dat uit het genot zelf der overwinning, 't hindert wat zij geldt, iets groeit, dat een moeilijker strijd noodzakelijk maakt. Mijn roep is de roep ten strijde, ik kweek feitelijke rebellie. Hij die met mij gaat moet wel gewapend gaan. Hi] die met mij gaat zal dikwijls karig voedsel, armoede, boosaar- dige vijanden, verlatenheid vinden. Het lied van den open heir weg. 127 ^^r^rs/^r^^/* Allons! De heirweg ligt voor ons open! Hij is veilig — ik neb hem beproefd — mijn eigen voeten hebben hem lang en vaak betreden — blijf met achter! Laat het papier liggen op de lessenaar onbeschreven en het boek op de plank ongeopend! Laat de gereedschappen liggen in de werkplaats ! laat het geld ongeïnd ! Laat de school voor wat zij is! Stoor U niet aan het geroep des onderwijzers ! Laat den prediker prediken in zijn preekstoel! laat den advocaat pleiten in het Hof en den rechter de wet verklaren. Camerado, ik geef U mijn hand! Ik geef U mijn liefde oneindig kostelijker dan geld, Ik geef U mi)-zelf buiten preek of wet om ; Wilt gij U-zelf aan mij geven ? Wilt gij de reis met mij maken ? Zullen wij te zamen en elkaar trouw blijven heel ons leven lang? OVER NAAR BROOKLYN MET DE VEERBOOT. I. Vloedstroom daar omlaag! Ik zie U van aangezicht tot aangezicht! Wolken ten Westerhemel — gij daar, zon, ter halfuurshoogte — ook U zie ik van aangezicht tot aangezicht. Menigten mannen en vrouwen in uw dagelijksch kleed, hoe belang- wekkend vind ik U! De honderden en honderden die op de veerbooten naar Brooklvn oversteken om huiswaarts te keeren vind ik belangwekkender dan zij kunnen denken. En gij allen die van oever tot oever zult oversteken in volgende tijden, gij zijt mij meer, gij hebt grooter deel in mijn gepeins dan gij Kunt denken. 2. Mijn geestelijke gemeenschap met alle dingen elk uur van den dag. Het eenvoudige, dichte, hecht-sluitende plan, ik daarvan een zelf- standig geheel, ieder daarvan een zelfstandig geheel en toch allen een deel van het plan, 128 Natüurleven. De eenvormigheden in verleden en toekomst, De als kralen eener rozenkrans volgende heerlijkheden van het ge- ringste dat ik zie en hoor als ik in de straten wandel of de rivier oversteek, De stroom die zoo snel voortstuwt en ver met mij wegzwemt, De anderen die achter mij aankomen , het verband tusschen mij en hen , De zekerheid dier anderen, het leven, de liefde, het zienenhooren dier anderen. Die anderen zullen het hek van de veerboot doorgaan en van oever tot oever oversteken. Die anderen zullen den loop van den vloedstroom gadeslaan. Die anderen, in Noord en West, den scheepvaart van Manhattan en de heuvelen van Brooklyn, Zuid en Oost, Die anderen zullen naar de groote en kleine eilanden uitzien ; Vijftig jaren later, weer anderen zullen dat alles zien, wanneer zij oversteken en de zon ter halfuurshoogte staat? Honderd jaren later of vele honderden jaren later zullen opnieuw anderen dat zien. Zij zullen den ondergang der zon bewonderend aanzien en den in- stroom van den vloed en den weg-stroom van de ebbe. 3. Tijd noch plaats doet zich gelden — afstand geldt niet, Ik ben met U, gij mannen en vrouwen van de volgende generatie of van alle volgende generatiên. Juist wat gij gevoelt wanneer ge rivier en hemel gadeslaat , gevoelde ik. Juist zooals ieder uwer een mensch in een menigte menschen is, was ik een mensch in een menigte menschen, Juist zooals gij U verkwikt gevoelt door het blijde leven van de rivier en den schittervloed, gevoelde ik mij verkwikt. Juist zooals gij staat te leunen over de borstwering en toch voort- snelt met den haastigen vloed, stond ik en snelde voort, Juist zooals gij ziet naar de tallooze scheepsmasten en de dikstam- mige scnoorsteenen der booten, zag ik. Ook ik menig en menig keer stak de aloude rivier over, Sloeg de Twaalfde- maands zeemeeuwen gade, zag hen hoog in de lucht drijven met beweginglooze vleugelen en wiegelende lichamen , Zag hoe het glinstergeel lichtte op een deel hunner lichamen, ter- wijl het overige in zwarte schaduw bleef. Zag ze in langzaam oeschreven cirkels zachtkens in het Zuiden dalen^ Zag den weerschijn van zomerlicht in het water, Werd verblind soms door den glinsterenden zonnestroom, Over naar Brooklyn met de veerboot. 129 MMA^^^M Keek naar de fijn uitsprankelende lichtspaken om de weerspiegeling van mijn hoofd in het zonneweerkaatsende water. Keek naar den nevel over den rug der heuvels Zuidwaarts en Zuid- westwaarts , Keek naar den stoomdamp in dikke violetgetinte vachten heen- drijvende, Keek in de richting van de heneden-haaij om de aankomst der schepen te zien, Zag ze naaeren, zag aan boord hen die mij na waren, Zag de witte zeilen der schoeners, zag de sloepen, zag de schepen voor anker, De matrozen aan hun werk in het want of schrijlings op de sparren. De ronde masten, de schommelende beweging van de kielen, de ranke, kronkelende wimpels, De groote en kleine stoomers in vaart, de lootsen en de loots- huizen. Het witte zog in de vaart achtergelaten, de snelle, sidderende wenteling der raderen. De vlaggen aUer natiën en hoe ze bij zonsondergang gestreken werden. De uitgeschulpte golven in den schemer, het scheppen der rader- borden, het dartelende, glinsterende gekuif. Het verre verschiet dat steeds neveliger werd, de grauwe muren van de steenen pakhuizen der dokken. Op de rivier het schemerachtig beweeg, de zware stoomsleepers dicht naast elkaar aan weerskanten bij de sloepen, de hooi- schepen, de door den nacht verraste lichters, Aan den naderenden oever de vuren der gieterij- schoorsteenen hoog op en helder vlammend in den nacht. En hun flikkering van zwart en bloedrood en geel licht werpende over de daKen der huizen en omlaag in de straatspleten. 4. Dit en al het andere was mij hetzelfde als het U is, Wel had ik die twee steden lief, wel had ik lief de luistervolle, vlugge rivier, De mannen en vrouwen die ik zag waren mij allen lief. En anderen tevens — die anderen die mij acnterna zien, terwijl ik hen zag komen, (Eens zal de tijd rijp zijn — maar voor dezen dag en dezen nacht is 't genoeg.) 5. Wat is toch dat gevoel van gemeenschap tusschen ons? 130 Natüürleven. »^^»^^>»/^^» Wat is de som der tientallen en honderdtallen jaren, die ons scheiden ? Wat het zij, het geldt niet, afstand noch tijd geldt. Ook ik leefde eens, het Brooklyn der breede heuvelen was mijn Brooklyn, Ook ik liep in de straten van Manhattan-eiland en baadde in de wateren die het omspoelen, Ook ik voelde die vreemde plotselinge vragen mijn binnenste be- wegen, Op den (&g midden in de menigte kwamen zi[ in mij op, Als ik in den laten nacht huiswaarts ging, of in bed, kwamen zij in mij op. Ook ik dobberae in den stroom der eeuwig onopgeloste raadselen, Ook ik had de identiteit mijns lijfs ontvangen, Wat ik was wist ik was mijns lijfs en wat ik zou worden wist ik, zou ik worden door net lijf. 6. Niet enkel over U vallen schaduwen. Over mij ook zijn schaduwen gegaan. Het beste wat ik gedaan had leek mij ijdel en verdacht, Waren mijne gedachten die ik zoo verheven waande niet in waarheid zeer onbeduidend? Evenmin zijt gij *t alleen die weet wat het is slecht te zijn. Ook ik wist, wat het is slecht te zijn, Ook ik verwarde mij in den eeuwigen knoop van tegenstrijdigheid, Leuterde, gevoelde schaamte, berouw, wangunst, ik loog en stal. Was valsch, toornig, geil, had begeerten die ik zelfs niet durfde uitspreken , Was grillig, ijdel, gulzig, bekrompen, sluw, lafhartig, boosaardig. De wolf, de slang, het zwijn leerden in mij, De steelsche blik, het ijdele woord, de overspelige wensch leefde in mij, Weigering, haat, uitstel, laagheid, luiheid, dit alles ontbrak mij niet, Ik was een met de anderen, was een met het leven en de geoeur- lijkheid van anderen, Ik werd bij mijn streelnaam toegeroepen door heldere, luide stem- men van jonge mannen als zij mij zagen naderen of voorbij- gaan , Voelde hun arm om mijn nek als ik stond, of het achteloos leunen van hun lichaam tegen het mijne als ik zat. Zag velen die ik liefhad in de straten of op de veerbooten of in openbare bijeenkomsten en sprak hun toch met geen woord van die liefae. Over naar Brooklyn met de veerboot. 131 ^^^^^^k^krf^B Leefde hetzelfde leven der anderen, hetzelfde oude, lachende, kna- gende , slapende leven, Speelde de rol die altijd den speler of de speelster zal blijven nastaren. Altijd dezelfde oude rol, de rol die is wat wij er van maken, zoo groot als wij wenschen, Of zoo klein als wij wenschen, of beiden groot en klein tegelijk. Nog dichter nader ik U, Wat gij thans van mij denkt, heb ik van U gedacht — ik lag eerder dan gij in de luren, Ik dacht lang en ernstig over U na voor gij geboren waart. Wie wist van te voren wat mij zou volgen? Wie weet of ik dat thans niet zeer geniet? Wie weet of ik, ondanks den afstand die ons scheidt, U niet zie, ofschoon gij mij niet zien kunt? 8. O wat kan mij ooit luistervoller en schooner zijn dan het mast- omboorde Manhattan? Rivier en zonsondergang en geschulpte golven van den vloedstroom ? De zeemeeuwen en nunne wiegelende lichamen , het hooischip in den schemer en den lichter m den nacht? Wat zijn heerlijker &;oden dan die mij de hand drukken en mij met stemmen , liemjk voor mijne ooren , luide en krachtig bij mijn streelnaam toeroepen als ik voorbijga? Wat is teederder dan wat mij verbindt aan de vrouw of den man die mij nu aanziet? En mij nu met U vereenigt en mijn ziel in de uwe doet leven? Want wij begrijpen elkander, doen we niet? Wat ik U beloofde zonder het te noemen , hebt gij dat niet aanvaard ? Wat de geleerdheid niet kan onderwijzen — wat het sermoen niet kan vervullen, is nu vervuld, niet waar? 9- Stroom voort, rivier! Zwel aan met den vloed , neem af met de ebbe I Dartelt voort, gekuifde en geschulpte golven! Heerlijke wolken van zonsondergang! doordring mij van uw pracht, of de mannen en vrouwen van alle volgende generatien! Steekt over van oever tot oever, ontelbare menigte passagiers ! Verheft U, hooge masten van Manhattan! Verheft Ü, schoone heu- velen van Brooklyn! 132 Natüurleven, Klop, bedrogen en wonderlijk brein! Werp uw vragen en antwoor- den uit! Sleurt hier en overal met U voort, stroom van eeuwig onopgeloste raadselen, Staart oogen van dorstende liefde, staart in huis of op straat of in de openbare bijeenkomst! Klinkt op, stemmen van jonge mannen! roept mij luide enwelklin- kend bij mijn streeinaam! Leef, oud leven! Speel de rol die hem of haar die speelt eeuwig achterna staart. Speel de oude rol , de rol die groot is of klein, naar men haar maken wil. Bedenk wel, gij die mij leest, of ik U niet onzichtbaar aanzie; Zij sterk, borstwering boven het water, steun hen die achteloos tegen U aanleunen en zich toch met den stroom meehaasten; Vliegt voort, zeevogels! Vliegt op uw zijde of wentel in wijde cir- kels hoog in de lucht; Weerkaats den zomerhemel, gij water en bewaart hem tot alle neer- ziende oogen tijd hebben gehad U te zien. Sprankelt uit fijne zonnelichtspaken om de weerspiegeling in het zonbeschenen water van mijn hoofd of ieders hoofd! Nadert schepen in den beneden-baaij ! Vaart op en af witbezeilde schoeners, sloepen, lichters! Praalt uit, aller natiën vlaggen! Wordt naar behooren gestreken bij zonsondergang! Brandt uwe vuren hoog op, gij gieterij -schoorsteenen! Werpt zwarte schaduwen in het vallen van den avond, werpt rood en geel licht over de daken der huizen! Verschijnselen bewijst nu of in de toekomst wat gij zijt. Gij noodzakelijke nevel omhul de ziel, Voor mij om mijn lijf, voor U om uw lijf, geuren de goddelijkste aroma's. Gedijt steden — brengt uwe ladingen, brengt uwe fiere schouwspe- len, breede en genoegzame wateren, Bloei op. Wezen dat misschien meer ziel heeft dan al wat leeft, Behoudt uwe plaatsen, dingen, duurzamer dan al het andere. Gij hebt gewacht, gij wacht altijd, stomme heerlijke getuigers. Wij nemen U gretig in ons open toch blijven wij steeds onverzadigd, Zoo abel zijt gij niet, dat gij ons kunt teleurstellen of U-zelven bui- ten ons bereik houden, Wij nemen U in ons op en verwerpen U niet — wij bevestigen U voor altijd in ons hart. Wij vademen U niet — wij hebben U lief — ook in U is volmaaktheid, Gij ook zijt een deel der eeuwigheid, Groot of klein, gij zijt een deel van de ziel. Lied van den Antwoorder. 133 *vwv^^^ LIED VAN DEN ANTWOORDER. I. Luister nu naar mijn morgen-romanza, ik verklaar U de teekenen waaraan men den Antwoorder kent, Ik zing voor steden en hofsteden, zooals zij daar voor mij uit in den zonneschijn gloren. Een jongeling komt tot mij en brengt mij de kondschap zijns broeders, Hoe zal nu de jongeling het waar en wanneer zijns broeders vernemen ? Zeg hem mij de teekenen te geven. En ik sta tegenover den jongeling, oog in oog, en neem zijn rech- terhand in mijn harthand en zijn harthand in mijn rechterhand, En ik antwoord tegelijkertijd voor zijn broeder en voor alle menschen en ik geef hem een antwoord, dat allen bevredigt en geef deze teekenen. Hem wachten allen, hem wordt alles geschonken, zijn woord is het Eind en de Beslissing, Hem aanvaarden zij, hij is de bron der dorstigen, hij is het licht der dwalenden, Hem doordringen zij en hij doordringt hen. Schoone vrouwen, de fierste volken, wetten, het landschap, men- schen, dieren, De zielvolle aarde en haar leven en de rustelooze oceaan (zoo doe ik mijn morgen-romanza klinken,) Alle genieting en eigendom en geld en alles wat geld kan koopen. De beste landerijen, anderen zwoegen en zaaien maar onvermijdelijk is hem de oogst. De heerlijkste en kostelijkste steden, anderen ontwerpen en bouwen en hem is 't daar te wonen , Anderen zullen geen winst maken of die winst zal zijn winst zijn, het dicht-bijê en verre zijn hem, de schepen in de Oceaan, De steeds wederkeerende markten en missen te land zijn hem, indien zij iemand zijn. Hi| geeft de waarde der dingen aan, Hi geeft de ziel en de liefde van het heden uit eigen ziel en liefde , Hij stempelt zijn tijd, herinneringen, ouders, broeders en zusters, vereenigingen , bedrijf, beleid, zoodat alles wat daameven of daarna is het eert en zich niet aanmatigt het te overtreffen. Hij is de Antwoorder, Dien beantwoord kan worden beantwoordt hij en dien niet beant- woord kan worden legt hij het tevreden stilzwijgen op. 134 Natüürleven. rf<^^^»^ Een mensch is een dagvaarding en uitda^ing^, (Gij verbergt U te vergeefs — hoort gij dien spot en dat gelach? hoort gij die ironische echo's?) Boeken , vrienden, wijsgeeren, priesters , daad , vermaak , fierheid, alles heeft zijn polsslag des levens en zoekt voldoening te schenken , Hij wiist aan wat die voldoening zij en verklaart het waarom van dien polsslag. Welke sekse ook, welke tijd of plaats ook, hij komt tot hem of haar frisschelijk , liefelijk, veiliglijk bij dag of bij nacht. Hij heeft den sleutel aller harten, hij helpt de dwalende hand die de deurknop zoekt. Voor hem schalt een welkom door het gansche Heelal, het fluïdum der schoonheid vindt niet zoo algemeen en liefdevol een ont- vangst als hij, De mensch dien hij streelt bij dag of met wien hij slaapt bij nacht is zalig, Al wat leeft spreekt, alles heeft zijn taal en zijn teeken, Hij neemt alle taal en alle teekenen op in de zijnen en dezen schenkt hij den menschen en ieder mensch verklaart wat hij verneemt en verklaart daarmee zich-zelf. Het eene deel werkt niet het andere deel tegen, want in hem wordt alles vereenigd en hij ziet hoe alles zich vereenigt. Hij zegt gelijk en op denzelfden toon Hoe gaat '/ C/, vriend tot den President op diens morgenreceptie. En hij zegt Goeden dag^ broeder tot den neger die onkruid wiedt in het suikerveld. En beiden verstaan hem en begrijpen dat wat hij zegt juist is. Hij gaat rond in het Capitool als in zijn huis. Hi) gaat rond te midden van het Congres en de eene volksver- tegenwoordiger zegt tot den ander : Daar gaat hij die on\e getijke is en on\e gelijke was en on%e gelijke %tjn \al. Want de smeden houden hem voor een smid. En de soldaten denken dat hij soldaat is en de matrozen dat hij menige zee heeft bevaren, En de geleerden achten hem een geleerde en de kunstenaars een kunstenaar. En de arbeiders zien dat hij met hen zou kunnen arbeiden en hen zou kunnen liefhebben, Het doet er niet toe wat arbeid het zij, zij denken dat hij dien arbeid verricht of verricht heeft. Het doet er niet toe welk volk het zij, allen denken dat zij zijne broeders en zusters zijn. Lied van den Antwoorder. 135 ^^^^^^w^^ De Engelschen gelooven dat hij een loot is van Engelschen stam, Den Jood schijnt hij een Jood, den Rus een Rus, allen is hij ver- trouwd en na, niemand die hem verloochent, Ieder dien hij in het vreemdelingen-koffiehuis aanziet roept hem tot zich, De Italiaan of Franschman twijfelt niet, de Duitscher twijfelt niet, de Spanjaard twijfelt niet, de Cubanees twijfelt niet. De machinist, de scheepssjouwers op de groote meren of op de Mississippi of Sint Lawrence of Sacramento, of Hudson of PaumanoK acht hem zijn gelijke. De edelman van nobelen bloede erkent zijn nobel bloed, De hooner, de lichtekooi, de ontevredene, de bedelaar herkennen zich-zelven in zijn hoogheid, want in het licht zijner oogen wordt het kleed nunner ziel van sneeuw en goud, Wat verachtelijk in hen was ontvalt hun, zij kennen nauwelijks zich-zelven in hun schoonheid. 2. De aanwijzingen en teekenen der tijden. De meester aer wijsgeeren wordt gekend aan volkomen gezondheid. De Tijd rust nooit en wordt gekend aan zijn dag en zijn nacht, aan zijne minuten en uren. Aldus ook de dichter , eeuwig bezielt hij ; hij wordt gekend aan den schoonen stoet zijner volgelingen, de zangers en aan hunne woorden, De woorden van de zangers zijn de uren of de minuten van dag of nacht, maar de woorden van den schepper der gedichten zijn de dag en de nacht zelf. De schepper van gedichten is de bouwer van recht, waarheid, on- sterflijkheid Zijn geest en zijn kunnen omvatten het leven van alles en allen. Aldus is zijn ziel het goddelijk leven van alle leven. De zangers scheppen niet, enkel de dichter schept. Op den weg der zangers liggen groene twijgen en bloemen , zij wor- den verstaan en verschijnen zeer dikwijls, maar zelden gaat de zon op over den dag, zoowel als over de plek, der ge- boorte van den schepper van gedichten, den Antwoorder, (Niet elke eeuw, niet elk vijftal eeuwen wordt verlicht door zulk een dag, hoe rijk die tijd ook zij aan namen). De zangers van de alledaagsche uren der eeuwen mogen namen 136 Natüürleven. t^^^^^f^^^ dragen die als trompetten klinken, niettemin is ieders naam slecnts de naam van een zanger, Hun naam is oogzanger, oorzanger, hoofdzanger, mooizanger, nacht- zanger, hefzanger, liefdezanger, lotzanger, of iets dergelijks. De woorden der ware gedichten bevatten de ziel van dezen tijd en van alle tijden. De woorden der ware gedichten worden niet enkel en niet altijd aan hun lieflijkheid gekend. De ware dichters zijn niet de gehoorzame knechten der schoonheid maar de verheven gebieders der schoonheid; De grootheid der zonen is de weerschijn van de grootheid der moe- ders en vaders, De woorden der ware gedichten zijn de oorsprong en de verheer- lijking der wetenschap. Goddelijk instinct, heelal- visioen , natuurwet, gezondheid , lichaams- kracht, eenzaamheid in de natuur. Blijheid, zonbruining, lieflijkheid van de open lucht, dit zijn enkelen dier woorden. De zeevaarder en ontdekkingsreiziger moeten onderdoen voor den schepper der gedichten, den Antwoorder, De bouwer, meetkundige, chemist, ontleedkundige , schedelkenner, kunstenaar zijn allen minder dan de schepper der gedichten, de Antwoorder, De woorden der ware gedichten geven U meer dan gedichten, Zij geven U het leven waaruit gij uwe eigen gedichten, uw eigen geloof, beleid, vrede, gedrag, geschiedenis, Utteratuur, alle- daags leven en al het overige Kunt scheppen, Zij zijn het evenwicht van stand, huidskleur, ras , credo's en de kunne, Zi] zoeken de schoonheid niet, de schoonheid zoekt hen. De schoonheid smacht naar hen, de schoonheid kwijnt om der wille van hun lietde en volgt hen en beroert hen. Zij zijn de voorbereiding tot den Dood, toch zijn zij het Einde niet , maar het begin van nieuw een leven. Zij brengen niemand tot zijn of haar uitkomst dan tenzij voldaan en gelukzalig. Dien zij tot zich nemen, brengen zij in de ruimte der Eeuwigheid om nieuwe werelden te zien ontstaan en te leeren wat God in éen woord gezegd heeft, Om de eeuwige reis te beginnen met volkomen geloofstoe wijding, en voort te snellen door de eindelooze sferen , en nimmer meer rust te kennen. Een Vreogdenued. 137 EEN VREUGDENLIED. O, hoe het luidst-jubelend lied te maken? Vol muziek, vol mannekracht, vol vrou wenschoonheid , vol kinder- lijk geluk! Vol gewoon bedrijf — vol graan en vrucht. O kon ik de stemmen der dieren, de vlugzwemmende visschen,het druppelen van den regen, den zonneschijn en 't gegolf der baren tot een lied maken! O vreugde mijner ziel — ontembaar en vrij — uitschietend als het weerlicht! Niet genoeg is 't mij dezen aardkloot en tijd te bezitten, Mij behooren duizenden werelden en de eeuwigheid O de vreugden van den machinist 1 Op een locomotief voort te snellen ! Het stoomgesis te hooren, de vroolifke gil, de stoomfluit, de lachende locomotief! Met onweerstaanbaar geweld en spoed door te dringen in het verre. O, de blijde wandeling over veld en heuvel! Bloem en blad van gewone kruiden of planten, de vochtige frisch- heid en de kalmte der wouden. De fijne geur der aarde in den morgenstond en den geheelen voormiddag. O de vreugde van hem of haar die te paard rijdt! Het zadel, de galop, de zachte druk bij het op- en neerwippen , het murmelen der koelte om ooren en haar. O de vreugden van den spuitgast! Ik hoor het alarmeeren in 't holst van den nacht. Ik hoor bellengelui, kreten! Ik snel door de menigte heen! Het gezicht der vlammen maakt me dol van pleizier, O de vreugd van den sterk-gespierden vuistvechter, recht-op in den arena, in voortrefFelijken staat, bewust van zijn kracht, en dor- stende naar de ontmoeting met zijn tegenstander. O de vreugde van die groote natuurlijke liefde, die alleen demen- scheTijke ziel kan koesteren en doen uitvloeien in eengesta- digen, eindeloozen stroom. O de vreugde der moeder! Het werken, de onvermoeidheid. de heerlijke liefde, de angst, de geduldige toewijding eens levens. 138 Natüürleven. %M^^>A/^ o de vreugde van groei en bloei en herwinning, De vreugd van smartstilling en vredestichting, de vreugd van een- dracht en harmonie. O terug te gaan naar mijn geboorteplaats, Er opnieuw de vogels te hooren zingen, Er opnieuw om huis en schuur en over de velden te dwalen, En opnieuw in den boomgaard en door de oude lanen. O opgegroeid te zijn aan baaien, lagunen, kreken of langs de kust , Heel mijn leven daar te arbeiden en te toeven , De zilte, vochtige lucht, het strand, het zoute zeewier dat bij laag water bloot komt, De arbeid der visschers, de arbeid van den aalvisscher en den mos- selvisscher ; Ik kom met mijn mosselhark en spade, ik kom met mijn aalvork; Is 't ebbe? Ik voeg mij bij de groep mosselgravers op de banken, Ik lach en arbeid met hen en maak pret bij mijn werk als een haantje de voorste; In den winter neem ik mijn aalkorf en aalvork ter hand en ga te voet over het ijs — ik heb een bijl om bijten te hakken. Zie mij warm gekleed en vroolijk gaan , of 's middags terug komen , mijn bent flinke jongens vergezelt mij. Mijn bent volwassen of halfwassen jongens , die met niemand zoo gaarne zijn als met mij, Om overdag aan mijn zijde te arbeiden en 's nachts aan mijn zijde te slapen. Een anderen keer, als het weer warm is, ga ik uit in een boot om op de plek waar zij met zware steenen zijn neergelaten de kreeftpotten op te halen (ik ken de boeien,) O de lieflijkheid dan van den Vijfde maands-ochtendstond op het water, als ik even voor zonne-opkomst naar de boeien roei, Ik trek de rijs-potten schuin omhoog, de donkergroene kreeften we- ren zich wanhopig met de pooten als ik hen optil, ik schuif houten pinnen tusschen hunne scharen, Ik roei een voor een naar alle plaatsen en ga dan naar land terug, Daar in een reusachtigen ketel kokend water zullen de kreeften wor- den gekookt tot zij scharlaken van kleur zijn. Een anderen keer makreelvangst, Gulzig, tuk op het aas, aan net oppervlak, schijnen zij mijlen ver in 't rond het water te bedekken; Een anderen keer grondelvangst in Chesapeakebaaij , ik een van de zonnebruinde bemanning; Een anderen keer werpen wij in Paumanok's zicht het sleepnet uit voor den dolfijn, mijn lichaam is vastgesjord. Een Vreügdenlied. 139 ^^^^^^s^w^ Mijn linkervoet steunt op het scheepsboord , mijn rechterarm werpt in breede kronkels de dunne lijn ver weg, Ver in 't rond zie ik het snelle bijdraaien en uitschieten van vijftig skiffs, die van mijne metgezellen. O te roeien op de rivieren, De St. Lawrence af en door het heerlijke berglandschap, en de stoom- booten , De zeilschepen, de Duizend Eilanden, de afdrijvende houtvlotten en de vlotschippers met hunne lange slagnemen, De hutjes op de vlotten en de rookwolken als de mannen hun avonds maal Koken. 