None
c. Costale. — 8. c. Sous-costale. — r. Radius (jaune). — &. r. Sector radii (brun). — c. a. Cubitus anticus (rouge). — c. p. Cubitus posticus (vert) — p. a. Postcostale antérieure (carmin). — 27. p. Postcostale postérieure (bleu). — a. Anale. — pt. Ptérostigma. — xxx (Cellules discoïdales — +++ Cellules cubitales. È. notata, Fab. — a. Dimensions. — 6. Tete et prothorax. — c. Aile antérieure du mâle, — d. Ptérostigma et fre cellule dis- coïdale, — e. Variété du ptérostigma. — f et g. Extrémité de l’abdomen du mâle en profil et en dessous. — 4 et i. La même de la femelle en profil et en dessous, 3. fig. 3. A. major, Burmeister (d'après le type). — a. Dimensions. — è. Téte et prothorax. — . . "1. è .\ ae , . vor Pl. 3, fig. 4. Pi. 3, fig. 5. Pl. 4, fig. 6. Pl. 4, fig. 7. REVISION DRS RUAPHIDIDES. 179 c. Aile antérieure du mâle. — 4. Ptérostigma et ire cellule discoidale. — e et /. Extrémité de l’abdomen du mâle en profil et en des- sous. — g et A. La même de la femelle en profil et en dessous. R. longicauda, Stein (d'après le type). — a. Grandeur naturelle, pour faire voir la lon- gueur proportionelle de l'oviscapte. — J. Dimen- sions. — c. Tete et prothorax. — d. Aile antérieure. — e. Ptérostigma et Are cellule discoïdale. — f et g. Extrémité de l'abdomen en profil et en dessous. R. pilicollis, Stein. Femelle (d’après le type). — a. Dimensions. — È. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et fre cellule discoïdale. — e et f. Extrémité de l’ab- domen en profil et en dessous. It. poutica, Albarda. — a. Dimensions. — b. Tete et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoidale. — e, f et g. Extrémité de l’abdomen du mäle en dessus, en profil et en dessous. — A et 5. La même de la femelle en profil et en dessous. R. ophiopsis, L.' — a. Dimensions. — È. Téte et protherax. -- c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et ire cellule discoidale. — e, f et g. Extrémité de l'abdomen du mile en dessus, en profil et en dessous. — À et 3. La même de la femelle en profil et en dessous. 180 Pl. 4, fig. 8. Pl. 4, fig. 9. Pl. 5, fig. 10. PI. 5, fig. 11. REVISION DES RHAPHIDIDES. È. microstigma, Stein (d'après les types). — a. Dimensions, — 5. Tête et prothorax, — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoidale. — e, f et g. Extrémité de l’abdomen du male en dessus, en profil et en dessous. — A ets. La même de la femelle en profil et en dessous. R. flavipes, Stein. — a. Dimensions. — È. Tète et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoidale. — e et f. Extrémité de abdomen du mâle en profil et en dessous. R. etrusca, Albarda. — a. Dimensions, — b. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discuïdale. — e, f et g. Extrémité de l’abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — A et +. La même de la femelle en profil et en dessous. R. Ratzeburgi, Brauer, — a. Dimensions. — b, Téte et prothorax, — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoïdale, — e, f et g. Extrémité de l’abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — A et i. La même de la femelle en profil et en dessous, PI. 5, fig. 42. R. insularie, Albarda. -— a. Dimensions du mâle, è. de la femelle. — ce. Tête et pro- thorax. — d. Aile antérieure du male. — e. idem de la femelle. — f. Ptérostigma et Are cellule discoïdale. — g, A et +. Ex- trémité de Vabdomen du male en dessus, PI. PI. Pl. PI. fig. 13. fig. 14. fig. 15. fig. 16. fig. 17. REVISION DES RHAPHIDIDES. 181 en profil et en dessous. — y et & La même de la femelle en profil et en dessous. R. Schneideri, Ratzeburg. — a. Dimensions. — 6. Téte et prothorax. — c. Aile anté- rieure. — d. Ptérostigma et Are cellule dis- coïdale. — e, f et g. Extrémité de l’abdo- men du màle en dessus, en ‘profil et en dessous. — 4 et 1. La même de la femelle en profil et en dessous. R. sericea, Albarda. Femelle. — a. Dimen- sions. — 6. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure, — d. Piérostigma et Are cellule discoïdale. — e et f. Extrémité de l'ab- domen en profil et en dessous. R. maculicollis, Stephens. — a. Dimensions. — 6. Tete et prothorax. — c. Aile anté- rieure. — d. Ptérostigma et Are cellule dis- coïdale. — e, f et g. Extrémité de l’abdo- men du mäle en dessus, en profil et en des- sous. — A et 3. La même de la femelle en profil et en dessous. | R. baetica, Rambur (d'après le type). — a. Dimensions. — 6. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et ire cellule discoïdale. — e, f et g. Extrémité de l’abdo- men du mâle en dessus, en profil et en des- sous. — À et i. La même de la femelle en profil et en dessous. R. xanthostigma, Schummel. — a. Dimensions. — 6. Tête et prothorax, — c. Aile anté- rieure. — d. Ptérostigma et fre cellule dis- coïdale, — e, f et g. Extrémité de l’abdo- men du mäle en dessus, en profil et en des- 182 REVISION DES RHAPUIDIDES. sous, — A et 2. La même de la femelle en profil et en dessous. PI. 7, fig. 18. R. Aloysiana, Costa Femelle (d'après de type). — a. Dimensions. — 6. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et {re cellule discoïdale, — e !) et f. Extrémité de l’abdomen en profil et en dessous. PI. 7, fig. 19. 2. cognata, Rambur. — a. Dimensions. — J. Tete et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoidale — e, f et g. Extrémité de l'abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — 4 et i. La mème de la femelle en profil et en dessous. Pl. 7, fig. 20. A. adanana, Albarda. Femelle. — a. Dimen- sions, — 6, Téte et prothorax. — c: Aile antérieure. — d. Plérostigma et Are cellule discoïdale. — e et f. Extrémité de l’abdomen en profil et en dessous. Pl. 8, fig. 21. R. ligurica, Albarda. Male. — a. Dimen- sions, — è. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Plérostigma et Are cellule dis- coidale. — e, f et g. Extrémité de l’abdomen en dessus, en profil et en dessous. PI. 8, fig. 22, £. nigricollis, Albarda. — a. Dimensions. — b. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et fre cellule discoïdale. — €, f et g. Extrémilé de l’abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — A et 1, La même de la femelle en profil et en dessous. 1) Erronément indiqué par c sur la planche. Pl. 8, fig. 23. PI. 9, fig. 24. Pl. 9, fig. 25. PL 9, fig. 26. PI, 10, fig. 27. PI. 10, fig. 28. REVISION DES RHAPHIDIDES. 183 R. assimilis , Albarda. Femelle. — a. Dimen- sions, — 6. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et ire cellule discoïdale. — e et f. Extrémité de l'abdomen en profil et en dessous. R. bicolor, Albarda. — a. Dimensions. — b. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoidale. — e. Extrémité de l’abdomen du mâle en profil,, — f et g. La même de la femelle en profil et en dessous. O R.. oblita, Hagen. — a. Dimensions. — 6. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d. Ptéro- stigma et Are cellule discoidale. — e et f. Extrémité de l'abdomen du mâle en profil et en dessous. — g et 4. La méme de la femelle en profil et en dessous. R. adniva, Hagen. — a. Dimensions. — b, Tête et prothorax. — c.' Ailé antérieure. — d. Ptérostigma et Are cellule discoïdale. -- e. Extrémité de l’abdomen du mâle en profil. — f et g. La même de la femelle en profil et en dessous. Ailes de Indcellia crassicornis, Schummel. c. Costale. — 8. c. Sous-costale. — r. Radius (jaune). — s. r. Sector radii (brun). — c. a. Cubitus anticus (rouge). — c. p. Cubitus posticus (vert). — p. a. Postcostale antérieure (carmin). — p. p. Postcostale postérieure (bleu). — a. Anale. — pl. Ptérostigma.— xxx Cellules discoïdales. — +++ Cellules cubitales. I. crassicornis, Schummel. — a. Dimensions. — 6. Tête et prothorax, — c. Aile antérieure. — 184 PI. 10, fig. 29. PI. 41, fig. 30. Pl. 11, fig. 31. PI. 14, fig. 32. PI. 41, fig. 33. REVISION DRS RHAPHIDIDES. d, e et f. Extrémité de l'abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — g et A. La méme de la femelle en profil et en dessous. I. Maclachlani, Albarda. — a. Dimensions. — b. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure. — d, e et f. Extrémité de l'abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — g et 4, La méme de la femelle en profil et en dessous. I. Braueri, Albarda. Femelle. — a. Dimen- sions. — 6, Tete et prothorax. — c. Aile antérieure. — d et e. Extrémité de l’abdomen en profil et en dessous. I, inflata, Hagen. — a. Dimensions. -— 0. Téte et prothorax. — c. Aile antérieure. — d, e et f. Extrémité de l'abdomen du mâle en dessus, en profil et en dessous. — g et A. La méme de la femelle en profil et en dessous. I. longicornis, Albarda. Male. — a. Dimen- sions. — 6. Téte et prothorax, — c. Aile antérieure. — d et e. Extrémité de l’abdomen en profil et en dessous. I. Hagens, Albarda. Femelle. — a. Dimen- sions. — bd. Tête et prothorax. — c. Aile antérieure, — d et e. Extrémité de l’abdomen en profil et en dessous. BOEKAANKONDIGING DOOR P. C. T. SNELLEN. Lepidopteren gesammelt auf einer Reise durch Colombia, Ecuador, Peru, Brasilien, Argentinien und Bolivia in den Jahren 1868—1877 von Alphons Stübel. Bearbeitet von Gustav Weymer und Peter Maassen. Mit 9 colorirten Tafeln. Berlin, Verlag von A. Asher & Co. 1890. Niet altijd gebeurt het dat insecten, die door reizigers in tropische gewesten als bijzaak worden verzameld, in de rechte handen komen. Zeer dikwijls bepaalt hij, wien ze ter bewerking worden gegeven, er zich bij, de nieuwe soorten — soms vluchtig — te beschrijven en ergens te publiceeren , meenende daarmede genoeg te hebben gedaan. De heeren Weymer en Maassen hebben zich terecht een ander denkbeeld van hunne taak gevormd, toen hun de bewerking werd toevertrouwd van de Lepidoptera, verzameld op eene langdurige reis in Zuid-Amerika, door den heer A. Stübel ten behoeve van geologische studien gedaan. Niet alleen zijn de nieuwe soorten beschreven en afgebeeld, — welk laatste maar al te vaak wordt verzuimd en toch volstrekt nood- zakelijk mag heeten, — maar de bewerkers hebben zich ook de moeite gegeven, om van het op de verschillende vangplaatsen ver- zamelde materiaal uitvoerige lijsten samen te stellen, met veel- vuldige kritische en synonymische aanmerkingen, welke vooral van de hand van zulke grondige en nauwlettende Lepidopterologen , groote waarde hebben. Erkend moet echter ook worden, dat de echt wetenschappelijke wijze waarop de voorwerpen waren ver- 186 Ä __ BOEKAANKONDIGING. zameld, met aanteekening van alle bijzonderheden, hun kostbare gegevens aan de hand deed. Eene uitvoerige inleiding, door den heer Stübel zelf geschreven, de fraaie druk en de bijgevoegde 9 platen met 200 gekleurde afbeeldingen, maken dit werk tot eene groote aanwinst voor de Lepidopterologische litteratuur over Zuid-Amerika. Het is dan ook voor mij een groot genoegen het hier aan te kondigen, al moet ik, tot mijn leedwezen, deze inleidende woorden besluiten met te gewagen van een bij het werk gevoegd ‘bericht, dat de heer Maassen, — aan wien wij o. a. de bekende Beiträge zur Schmet- terlingskunde (Elberfeld, 1869—1885) te danken hebben, — de verschijning van het boek niet meer mocht beleven ‚ maar den 2 Augustus 1890 in den ouderdom van 80 jaren is overleden. “Daar ik het werk dadelijk heb doorgezien, wil ik hier eenige daartoe betrekkelijke aanteekeningen mededeelen, welke naar mijne meening haar nut kunnen hebben: _P. 15; n°. 20. Paragonia succedens Walker, Felder. Azelina Nolckeniata Snellen, Tijdschr. v. Ent. XVII (1874), p. 29, pl. 2, € 3. « Weshalb Herr S. diesen in dem Novara- Werke sehr gut abgebildeten Spanner unter einem neuen Namen beschreibt und zum Genus Azelina bringt, mit dem er unseres Erachtungs keine Aehnlichkeit hat, ist uns unbegreiflich ». Toen ik het manuscript van mijne bewerking der door Baron von Nolcken in West-Indie en Zuid-Amerika verzamelde Geometrina bij de Redactie van het Tijd- schrift inzond, — op 4 Februari 1873, zooals aan het eind der inleiding op p. 3 is aangeteekend, — was de op deze soort betrekkelijke plaat der Novara-reis nog niet gepubliceerd. Dit is, blijkens het onderschrift der plaat, eerst in September 1873 geschied. Maar daarom wil ík toch niet voor de prioriteit mijner benaming strijden, want Nolckeniata Snell. (succedens Feld.) is = lutrata Guenée, Uran. et Phal. 1 p. 163 (1857) — BOBKAANKONDIGING. 187 Oberthür, Ætud. Ent. VII p. 19, pl. 2 f. 4 (1883), welke laatste naam natuurlijk de prioriteit heeft. De soort is ook door Guenée in zijn genus Azelina geplaatst. Felder’s afbeelding is overigens niet goed, maar te hard. en te grijs, met veel te sterk uitgedrukte dwarslijnen, de door Oberthür geleverde de beste van allen. Walker’s beschrijving, indien men daaraan nog eenig gewicht wil hechten, is van 1860. n°. 27. De heer Weymer geeft aan den generieken naam Dismorphia Hûbn. (Verz.) de voorkeur boven Leptalis Dalman. Deze is in 1823 gepubliceerd , Hübner’s Verzeichniss niet in 1816, want dan zouden er geene in 1823 uitgegeven afbeeldingen in kunnen worden aangehaald, maar misschien eerst in 1824, Genera, door Dalman en Leach vóór 1824 beschreven, hebben de prioriteit boven de namen van Hübner’s Verzeichniss. P. 19, n°. 37. dgrotis plecta L. P. 25, «Ein Exemplar, welches sich von den europäischen und nordamerikanischen Individuen nur durch den etwas weniger weissen Vorderrand unterscheidet ». Waarschijnlijk niet plecta, maar gypactina Guenée, eene na aan plecta verwante, maar goed onderscheiden soort. Zie voor de nadere kenmerken: Guenée, Noct V p. 290. n°. 126. Saxgala bifusciata Latreille. Behoort tot de Geometrina, wat door het aderstelsel wordt uitgemaakt en reeds dadelijk door de pooten wordt aangeduid. P. 127, n°. 46. Hesperia biforis Weymer, nov. spec. Jammer is het, dat de juiste plaats niet wordt aangegeven, welke deze soort in de analytische tabellen van Plôtz zou moeten innemen. De heer Weymer was daartoe beter in staat dan iemand anders. P. 130, n°. 58. Mieza galactina Maassen, nov. spec. Deze soort, blijkbaar eene Lithosine, heeft stellig 188 P. 130, P. 132, P. 153, P. 153, P. 154, BOEKAANKONDIGING. niet het minst uit te staan met Mieza pupula Hübner, : Zutr. f. 489, 490, die tot de Tineïna behoort en wel- licht dezelfde is als Enaemia psammitis Zell. Galactina is overigens in twee regels afgehandeld. Ik kan hier de opmerking niet terughouden, dat de Heterocera door den heer Maassen bij lang na niet zoo goed zijn be- schreven als de Rhopalocera door den heer Weymer, en moet in het bijzonder betreuren dat, op eene of twce uitzonderingen na, nergens bij de Heterocera de verwantschap is aangegeven. Ook de afbeeldingen van de soorten dier afdeeling zijn van veel minder gehalte dan die der Rhopalocera. n°. 59. Phragmatobia modesta Maassen, nov. sp. Volstrekt geene Phragmatobia: de gebaarde sprieten verbieden het. n°. 68. Psyche? nebulella Maassen, nov. spec. De plaatsing bij de Psychina wordt onzeker geheeten , omdat de sprieten ten deele afgebroken waren. Om dit uit te maken zijn de sprieten overbodig: de vleugel- aderen moeten het beslissen. Wellicht behoort zebulella tot de Lithosina, bij Nudaria, maar zij is zeker geen Psyche. n°. 135. Sululodes rusticuta Maassen, nov. spec. Is eene Cimicodes. n°. 436. Subulodes combustaria Maassen, nov. spec. Is 8. dositheata Guen. Uran. et Phal. 1, p. 43, n°. 33. Met genoegen heb ik gezien , dat de heer Maassen zich bij de Noctuina en Geometrina strikt aan de werken van Guenée heeft gehouden, zonder zich de geliefkoosde maar steeds overbodige verschikkingen te veroorloven, die dikwijls in Catalogi als deze worden gemaakt en het raadplegen daarvan zeer vervelend doen worden. n°, 138. Cimicodes nebulata Maassen, nov. spec. Geen Cimicodes, maar eene Choerodes, bij incaudata Guen, BOEKAANKONDIGING. 189 P. 155, n°. 440. Ozydia geminata Maassen, nov. spec. Is eene varieteit van Oxydia (Cratoptera H. S.) recurvaria H. S. P. 155, n0. 141. Rumia inquietaria Maassen, nov. spec. Is Heterolocha rumiarıa Guenée. P, 159, n°. 150. Psodos gemina Maassen, nov. spec. » 151. » splendens id. » 152. » delicatula id. Het zal iedereen wel verwonderen, dat de heer Maassen deze drie bontgekleurde dieren tot het genus Psodos brengt. Waarschijnlijk is hij daartoe geleid door eene zekere overeenkomst met den vlinder , dien Felder in de Novara-reis, pl. 126 f. 20, 20a (1874) onder den naam Psodos fissilata afbeeldt Maar deze soort, die overigens den ouderen naam chrysopterata Snell., Tijdschr. v. Ent. XVII (1873), p. 85, pl. 6, f. 8, moet dragen, is geen Psodos. Zij behoort, naar de vleugeladeren , tot de Phytometridae Herr. Schäff,, die zich onderscheiden door eene met den voorrand der middencel vergroeide ader 8 der achtervleugels. Ook heeft zij eene aanhangcel in de voorvleugels, waaruit ader 6, de steel van 7—9 en ader 10 ontspringen ; zij vertoont dus geheel den type der nervuur van Cidaria, waarmede het aderstelsel van het genus Scordylia overeenkomt. Ik geloof niet te dwalen, wanneer ik de drie nieuwe Psodos-soorten van: den heer Maassen voor generieke verwanten van mijne chrysopterata houd. Eene andere vraag is, of deze vier nu in het genus Scordylia kunnen blijven, waartoe ik cÂrysopterata voorloopig bracht. Het komt mij voor van niet: de plompe bouw en de lang en grof behaarde thorax, kop, palpen, borst en dijen maken eene afscheiding gewenscht. Chrysopterata Snell. en de drie nieuwe 190 BOEKAANKONDIGING. soorten van den heer Maassen zijn blijkbaar näder verwant aan het genus Pasithea Meyrick (Trans. New Zealand Institute 1883, p. 84), dat zich ook door de grove en lange beharing der genoemde lichaamsdeelen kenmerkt; doch zij verschillen door draadvormige man- nelijke sprieten (bij Pasitkea gebaard) en doordat ader 6 der voorvleugels uit den achterrand der aan- hangcel komt. De aderen 7—40 komen gesteeld uit de spits, 41 uit den voorrand der aanhangcel. Ik sla voor, aan dit nieuwe genus den naam Cerynia te geven; in het systeem zou het naast Pasithea Meyrick moeten geplaatst worden. Meer verwijderde verwanten zijn, behalve het mede Zuid-Amerikaansche genus Scordylia Guen. (Heterusia Hbn.), de genera Poly- threna, Lythria, Stamnodes (Marmopterye Pack.) der palaearctische-, en Heliomata Grote en Robinson, | Packard, der neo-arctische fauna, zoomede de meeste -- P. 460. soorten van Odezia Boisd., Guen. (Bapéria Hbn.), niet echter atrata L. (chacrophyllata auct.), die eene uit den vleugelwortel komende, langs de middencel loo- pende ader 8 der achtervleugels heeft en eigenlijk tusschen de Phytometridae en Dendrometridae Herr, Sch. in staat. Duponchel’s generieke raam voor atrata (Tanagra) kan echter niet behouden blijven, omdat er reeds een ouder vogel-genus van dien naam bestaat (zie Guenée). - Ä = Genus Microniodes Maassen, nov. geh. Met Alicronta en Asthenia vergeleken. Het naast verwante genus is echter Nedusia, waarvan het zich alleen door de gekamde sprieten onderscheidt. Asthenia Westwood is overigens een Saturninen-genus, dat misschien verdoopt moet worden, daar er ook een Dipteren-genus Asthenia van hetzelfde jaar (1842) be- staat, in welk geval Therinia Hübner, Zuträge (1825) in aanmerking zou komen, welke naam op eene goede P. 161, P. 162, _P. 163, P. 165, P, 469, P. 170, P. 170, P, 170, P. 171, P. 172. BOEKAANKONDIGING. 191 afbeelding berust, al is deze niet van eene behoorlijke beschrijving vergezeld. n°. 158. Fidonia argentilinearia Maassen, nov. spec. Ik ontving deze zeer kenbare soort ook onder den naam Fidonia riofrio Dognin, doch het is mij onbe- kend of zij als zoodanig reeds is’ gepubliceerd. n°, 160. Aspilates? niveipennaria Maassen, nov. spec. Staat stellig beter in het genus Venodes. n°, 166. Eupithecia cidariata Maassen, nov. spec. Deze soort moet verdoopt worden: er is reeds eene Eup. cidariata Guen., Uran. et Phal. II, p. 357, pl. 11, f. 9, van 1857, uit Zuid-Afrika. Ik sla den naam cochata voor. n°. 172. Scotosia flavolimbaria Maassen, nov. spec. Behoort tot het genus Spargania Guenée. n°, 184. Trochiodes melaleucata Maassen, nov. spec. Is Scordylia gratulata Guen. Ur. et Phal. Il, p. 386. n°, 189. Acrospila phellinoïdalis Maassen, nov. spec. Is Anarmodia longinqualis Lederer, Wien. Ent. Mon. VII, p. 412, Taf. 15, f. 5. n°. 190. Phakellura terminalis Maassen, nov. spec. Deze tot dusyer onbeschreven soort droeg in eenige collectien (ook in de mijne) den naam annulata Petersen in litt. n°. 191. Phakellura grisealis Maassen , nov. spec. Zonder overdrijving mag men beweren, dat zoowel beschrijving als afbeelding ditmaal volkomen ontoerei- kend zijn en niet in aanmerking komen. n°. 196. Tortrie Staudingerana Maassen, nov. spec. Geen Tortriz, maar eene Cryptolechia (Tineine). — Hier wordt nader opgemerkt, dat Magusa apici- macula Maassen, p. 147, Tub. vir, f. 2, reeds ge- publiceerd is als Agrotis splendens Druce. Ook ik ontving deze soort onder denzelfden naam, doch kan 192 BOEKAANKONDIGING, ten stelligste verzekeren, dat zij niet tot het genus Agrotis Ochs., Led. behoort. De pooten zijn onge- doornd en ader 5 der achtervleugels, die even dik is als de andere aderen, ontspringt met 3 en 4 uit één punt; de oogen zijn bovendien naakt en onbe- wimperd. Eene nadere verwantschap weet ik echter niet op te geven, EENIGE VITLANDSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. (PI. 12). Gelijk ik in onze jongste Wintervergadering (zie blz. cxxmt) opmerkte, is in de insectenbezendingen, die uit verre gewesten tot ons komen, de zoo interessante orde der Diptera steeds zeer Schaars vertegenwoordigd, en toch blijkt uit enkele voorwerpen, die soms in een verborgen hoekje tusschen groote collectien Lepi- doptera of Coleoptera worden overgebracht, de ontzaglijke rijkdom der natuur, ook wat Diptera betreft, in tropische gewesten, als zelfs die weinige exemplaren telkens soorten aan het licht bren- gen, die tot dusver onbekend waren. Mijne entomologische vrienden hebben de goedheid, wat zij aan Diptera ontvangen, al is het nog zoo weinig, steeds ter mijne beschikking te stellen, en ik tracht dan met de hulpmiddelen, die mij ten dienste staan, de voorwerpen te determineeren. Voor zoover ik die uit de bestaande litteratuur kan herkennen, teeken ik de vindplaatsen aan en waar ik eenige zekerheid meen te heb- ben, dat de soorten aan mijne voorgangers nog onbekend zijn gebleven, maak ik eene beschrijving en somtijds eene atbeelding. Wat nu met deze aanteekeningen, beschrijvingen en afbeel- dingen te doen? — Als ik gevolg gaf aan de klachten, die vaak worden aangeheven, dat geïsoleerde publicatie van nieuwe ge- slachten en soorten niets dan verwarring sticht en het werk van den toekomstigen monographist verbazend bemoeielijkt, dan zou ik Tijdschr. v. Entom. XXXIV (1891). 13 194 BENIGE UITLANDSOHE DIPTERA. alles eenvoudig in portefeuille moeten houden. Maar zoo doende zal mijn arbeid vergeefs zijn geweest. Immers hij, die later eenig onderdeel der Dipterologie monographisch wil bewerken, zal dan geheel onkundig blijven van de soorten, die mij bekend zijn ge- worden, tenzij nieuwe exemplaren ervan hem onder de oogen komen, wat zeker niet altijd het geval zal wezen. Wel zal, — en dit zou men mij hier kunnen tegenwerpen, — de voorbe- reiding van zulk een werk medebrengen, dat zooveel mogelijk de typische exemplaren in verschillende collectien worden onderzocht. Maar hiertoe zal men veeleer komen voor de soorten van welke beschrijvingen zijn gepubliceerd, daarentegen niet licht voor die, waarvan de naam alleen «in litteris» bestaat; en als men daarbij in aanmerking neemt, hoe vooral kleinere Diptera blootstaan aan vergankelijkheid, dan zullen misschien eerst na verloop van menige tientallen jaren sommige geslachten en soorten tot hun recht komen, die eigenlijk toch sinds lang bekend waren. Boven- dien kunnen opgaven omtrent reeds beschreven soorten al aan- stonds bijdragen leveren tot de kennis van hare geographische ver- spreiding of bestaande synoniemen aan het licht brengen. Ik ben daarom tot het besluit gekomen, om, ongeacht de bezwaren die er uit kunnen voortvloeien, eenige in den laatsten tijd gemaakte aanteekeningen en beschrijvingen niet langer onder mij te houden. Het zijn de uitkomsten deels van eene kleine ver- zameling Diptera, door Baron von Nolcken in nieuw Grenada bijeengebracht en in het bezit van het Kon. Zool. genootschap Natura Artis Magistra, deels van eenige voorwerpen , door de heeren Piepers en Lucassen van Java overgezonden, en die zich in mijne collectie bevinden. Nogmaals zij hier hulde gebracht aan de drie genoemde heeren , die bij het verzamelen van insecten ook aan de Diptera niet alle opmerkzaamheid hebben ontzegd. EBNIGE UITLANDSCHE DIPTEBA. 195 Sciara americana Wied., Dipt. exot. I, p. 33, n°. 1; Aussereur. Zweifl. I, p. 68, n°. 2. Een 9, Nieuw Grenada (von Nolcken), in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Tipula ornaticornis, n. sp. d. Rufa opaca; thorace substriato; abdomine linea dorsali lineis- que duabus lateralibus fuscis; antennis (articulis basalibus exceptis) palpisque nigris; alis fusco-nebulosis; d antennis elongatis, arti- culis quatuor et sequentibus nodulis basalibus instructis. Long. 12,5 mm. Roodgeel; voorhoofd, rug van den thorax en achterrug eenigs- zins grauwachtig; op den thorax vier langsstrepen, die echter slechts weinig donkerder zijn dan de grondkleur. Aangezichts- snuit langer dan de doorsnede der oogen; palpen zwart, de drie eerste leden van gelijke lengte, het laatste lid dunner en ander- half maal zoo lang als elk der vorigen. Sprieten (Pl. 12, fig 1) dubbel zoo lang als de kop en thorax te zamen; de beide wortel- leden geel; het eerste vrij dik, het tweede kort, bekervormig; het derde cylindrisch, langer dan de volgenden en even als deze zwart; het vierde lid en al de verdere leden hebben aan de onder- zijde den wortel tot een knopje verdikt en van een lang borstel- haar voorzien; dergelijke borstelharen bevinden zich ook aan de bovenzijde. Achterlijf met eene bruine rugstreep en eene dergelijke aan den zijnaads mannelijke geslachtsdeelen (fig. 2) matig dik; de onderste tangarmen groot, aan den wortel met een kort- en boven aan de buitenzijde met een langer, behaard tepeltje; de laatste lijfsring van onderen in eene doornachtige punt geëindigd. Pooten roodgeel, de dijen aan de spits bruin. Kolfjes bruinachtig, met gelen steel. Vleugels grauwbruin, wolkig, aan de spits het donkerst, aan den wortel en in de voorrandcel geel, de randvlek bruin; lichte plekken vertoonen zich inzonderheid voorbij de rand- vlek, aan de basis der eerste achtercel, in de onderste helft der vijfhoekige schijfcel en van daar streepvormig voortgezet in de vierde 196 BENIGR UITLANDSCHB DIPTERA. achtercel; de armen der vorkcel aan de vleugelspits zijn ongeveer driernaal zoo lang als de steel. Drie gelgke mannelijke exemplaren van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Pachyrhina immaculata, n. sp., ¢!). Parva, flavo-rufa; thoraee fere immaculato; abdomine stria dorsali lineisque duabus lateralibus nigris, segmentis duobus ultimis nigro- fuscis; alis obscure cinereis, stigmate fusco; cellula posteriori secunda sessili. Long. 9,5 mm. Sprieten zoo lang als kop en thorax te zamen, zwart, met de beide wortelleden geel; de middelste geesselleden aan wortel en uiteinde een weinig verdikt; palpen geelbruin. Kop en thorax helder geelrood; de gewone zwarte thorax-strepen nauwelijks door eene iets bruinachtiger tint aangeduid; borstzijden eenkleurig helder okergeel, de voorste achterlijfsringen van dezelfde kleur als de thorax; de verdere ringen worden langzamerhand meer bruinachtig, de beide laatste ringen zelfs zwartbruin; op de lichte gedeelten vertoont zich eene bruine rugstreep en ter wederzijde langs den zijnaad eene zwartbruine lijn; geslachtsdeelen weinig ontwikkeld, van boven met een paar gele schubben, wier uit- einde spits toeloopt en iets omgebogen is. Pooten bruinzwart, met de heupen en wortel der dijen geel. Kolfjes geel. Vleugels bruin- grauw, sterk iriseerend; de bruine randvlek vrij groot, eenigszins vierkant; de tweede achtercel aan haren wortel in aanraking met de schijfcel. Een enkel mannetje, Java (Piepers). Libnotes poeciloptera Ost. Sack., Ann. Museo civ. Genova, XVI, p. 403. Een &, Java (Piepers). Het door Baron Osten Sacken beschre- ven exemplaar, ook een d, was van Sumatra. 1) Bij het vertoonen van het voorwerp in de vergadering noemde ik de soort ten onrechte P. insignata. EBNIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 197 Plecia concolor, n. sp, de Tota, cum antennis, palpis, pedibus halteribusque, nigra; alis nigricantibus, in regione costali obscurioribus. Long. 6,5 mm. Oogen naakt, in het d van boven over bijna de geheele lengte aaneengesloten, zoodat slechts een zeer klein driehoekje boven de sprieten als voorhoofd overblijft; bij het g de oogen door het breede voorhoofd gescheiden; ocellen-knobbel sterk verheven. Sprieten niet langer dan de kop, met vrij dichte beharing; de palpen mede behaard, de vier leden ongeveer gelijk lang. Achterlijf kort be- haard, bij het d slank, bij het 2 breeder en platgedrukt. Pooten met dichte uitstaande beharing; aan de achterpooten de dijen aan de wortelhelft dun, aan de spitshelft dikker, ook de schenen naar het einde, alsmede het eerste tarsenlid verdikt. De bovenarm der cubitaál-ader is langer en meer horizontaal dan in Plecia ruficollis Fabr. van Zuid-Amerika, doch korter dan in de Oost-Indische Pi. melunaspis Wied.; de vork der discoïdaal-ader is kort gesteeld. Een enkel paartje van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Bij de bestemming dezer soort zou misschien Peuthera nigra Phil. (Verkandl. Zool. bot. Ges. Wien, XV, 1865, p. 640, pl. 24, fig. 18) in aanmerking kunnen komen. De door Philippi aange- geven kenmerken van het geslacht Penthera en ook zijne korte diagnose van de soort zijn althans van toepassing. Wat mij evenwel weerhoudt, om beiden als identiek te beschouwen, is hetgeen Philippi zegt van de vleugeladeren, dat namelijk de eerste ader, die uit de mediastinaal-ader ontspruit (mijne cubitaal-ader) bijzonder dik is; ook in zijne afbeelding zijn de vleugeladeren als zeer ver- schillend in dikte aangeduid; terwijl in de exemplaren, die ik voor mij heb, al de vleugeladeren nagenoeg van gelijke stevigheid zijn. — Het generiek verschil tusschen Penthera en Plecia komt mij overigens al zeer onbeduidend voor. Haematopota cingulata Wied. Aussereur. Zwcifl. I, p- 216, n°. 5, Een 2, Kemanglen , Dec., Java (Lucassen). 198 BENIGE UITLANDSCIIE DIPTERA. Mochtherus striatus, n. sp., d. Cinereus; thorace vitta media integra maculisque duabus fuscis ; antennis nigris; mystace albo; pedibus fulvis, femoribus posteri- oribus at apicem et superne nigris, tibiis posticis fuscis, tarsis posticis nigris; alarum apice dilute fusco. Long. 16,5 mm. Voorhoofd en aangezicht zijdeachtig geelwit, nauwelijks half zoo breed als de dwarsdoorsnede der oogen; het aangezicht van onderen iets breeder en daar in geringe mate vooruitstekend; knevelborstels en kinbaard wit. Sprieten zwartbruin, het eerste lid het langst en even als het tweede borstelig; het derde lid slechts weinig korter dan het eerste, spits toeloopend, de eind- borstel bijna zoo lang als de spriet. Zuiger glanzig zwart; ook de kleine palpen zwart, aan het eind met donkere borsteltjes. — Thorax aschgrauw, van boven lichter; de zwartbruine middenband scherp afgescheiden, naar achteren smaller en zich daar in eene meer algemeene donkerbruine grondkleur verliezende; ter weder- zijde van den band vertoonen zich bruine vlekken vóór en achter den dwarsnaad, aan de schouders en vóór den vleugelwortel; al deze vlekken veranderen echter naarmate het licht er op valt; geheel van voren gezien, worden sommigen lichtbruin met zwart- achtigen voorzoom. Schildje grauwbruin. Het voorste gedeelte van den thorax is zoo goed als naakt; de borstels achter den dwars- naad en aan het schildje zwart. — Achterlijf bruingrauw, iets glanzig, van boven tegen den voorkant der ringen donkerder; genitalien (Pl. 12, fig. 3 en 4) lang en slank; de tangarmen glanzig zwart, zoo lang als de drie laatste lijferingen te zamen; tusschen de tangarmen bevindt zich een naar boven gerichte tepel van zwartbruine kleur, en van onderen een dergelijk orgaan van langwerpigen vorm, ongeveer ter halve lengte van de tangarmen; al deze deelen hebben eene roestkleurige, zwart gemengde be- haring; de voorlaatste lijfsring is van onderen eenigszins uitpui- lend en daar met een bosje geelachtige haren voorzien; ook de overige beharing des achterlijfs is geelachtig en vooral van onderen en in de zijden der voorste ringen lang en borstelig. — Pooten EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 199 helder roodgeel, de heupen met grijsachtig waas; de middel- en achterdijen van boven met zwarte langstreep en ook aan de spits zwart; de laatste tareenleden der voorste pooten gebruind; aan de achterpooten de schenen verdonkerd en de tarsen bruinzwart; de beharing der heupen, de lange en fijne borstels onder aan de voor- en achterdijen, alsmede de lange borstels aan de voor- en ‘ middelschenen zijn geel; onder aan de middeldijen eene rij van zwarte borstels; ook de borstels aan de tarsen grootendeels zwart; voethaken zwart; voetballen geel. — Kolfjes vuilgeel. Vleugels (fig. Een d, Java (Piepers). Te oordeelen naar de afbeelding, door Macquart gegeven van de mannelijke geslachtsdeelen van Asilus bengalensis (Dipt. exot. I, 2, pl. 12, f. 2), komen deze vrij wel overeen met die van bovenstaande soort; ook Macquart’s korte beschrijving zou ook wel eenigszins van toepassing zijn, indien daarin niet uitdrukkelijk de sprieten geel werden genoemd. Het komt mij voor, dat beide soorten althans zeer aan elkander verwant zijn, ook blijkens de aanmerking, aan de beschrijving van 4. bengalensis toegevoegd , dat deze soort op A. zanthopus Wied. gelijkt, met uitzondering van den niet verbreeden voorrand der vleugels; hetzelfde kan toch evenzeer van Mochtherus striatus worden gezegd. Thereva albina Wied., Zool. Mag. III, p. 3, n°. 2; id. Dipt. ez. I, p. 112, n°. 5; id. Auss. Zweifl. I, p. 233, n°. 9. — Java (Piepers). Psilopus jucundus Löw, Neue Beitr. VIII, p. 87, n® 5; id. Monogr. of Diptera of North America, II, p. 258, n°. 7. 200 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. Syn. Ps. Sipho Macq., Dipt. ezot. II, 2. p. 119, n°. 411, pl. 21, f. 1 (nec Wiedemann). Een d, Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra. Deze aan Ps. Sipho Wied. verwante soort schijnt in Amerika zeer verspreid voor te komen. Löw beschreef haar naar voor- werpen van Cuba, doch vermeldt tevens, dat hij in de collectien van von Winthem en Wiedemann ook Braziliaansche exemplaren heeft aangetroffen. Psilopus fenestratus, n.sp., d. Viridi-chalybeus; antennis nigris, seta dorsali fere longitudine thoracis; pedibus nigris, tibiis flavescentibus; halterihus flavis; alarum dimidio costali limboque nervi transversi posterioris fuscis; macula hyalina in cellula apicali; nervo transverso apicali pro- funde incurvato, nervo transverso posteriori subrecto. Long. 5,5 mm. Metaalgroen, met staalblauwen weerschijn, vooral het voorhoofd zeer glanzig; aangezicht van boven bijna zoo breed als de door- snede der oogen, naar onderen smaller wordende; het heeft een zilverachtigen weerschijn, die zich ook vooraan op het voorhoofd vertoont. Sprieten zwart; het derde lid eivormig met een fijnen rugborstel, die slechts weinig korter is dan de thorax. Zuiger geelachtig. Op den thorax vertoonen zich drie, niet zeer duidelijke purperen langsstrepen, eene in ‘t midden en de anderen langs den zijnaad; de borstzijden hebhen een witten weerschijn, die zich ook over de heupen uitstrekt. Achterlijf slank; aan de drie eerste ringen de insnijdingen zwart; de laatste ringen geheel van die kleur, even als het omgebogen hypopygium (fig. 6), dat iets langer is dan de laatste ring; de bovenste aanhangsels langwerpig, een weinig gebogen, zeer spits toeloopend, aan de onderzijde fijn behaard, in ’t midden ingekeept en daardoor schijnbaar tweeledig , het laatste gedeelte van boven zeer fijn en dicht gewimperd. Be- haring van het achterlijf ter zijde van de voorste ringen bleekgeel , overigens zwart. — Pooten zwart; de schenen, behalve aan het begin en het einde, geelachtig; aan de voorste pooten de tarsen EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 201 langer, aan de achterpooten iets korter dan de schenen; borstels der pooten weinig in ‘toog vallend. Kolfjes geelachtig. Vleugels (fig. 7) aan de voorste helft donkerbruin; deze donkere kleur strekt zich van onderen uit tot de discoïdaal-ader en aan de vleugelspits tot voorbij de spitsdwarsader, terwijl zij voorts ook de achterdwarsader als eene breede schaduw begeleidt; in de spitscel , even voorbij de achterdwarsader, is een eenigszins vierkant, glas- achtig vlekje; spitsdwarsader sterk ingebogen, hare inwrichting vormt een scherpen hoek dicht bij den vleugelrand, en de dis- coidaal-ader zelve is tot dien rand voortgezet; de achterdwarsader is nagenoeg recht. Drie mannelijke exemplaren, Java (Piepers). Psilopus bifilum, n. sp., d. Praecedenti (Ps. fenestrati) similis, sed brevior et alarum macula subhyalina in cellula posteriori secunda extensa. Long. 4,25 mm. Deze soort is na verwant aan de voorgaande; zij is korter en meer ineengedrongen; de pooten zijn forscher gebouwd; de voor- tarsen nauwelijks iets langer dan de schenen, aan de middel- en achterpooten de tarsen merkelijk korter dan de schenen; de borstels op den rug van den thorax en aan het schildje zijn naar evenredigheid langer; de bovenste aanhangsels van het hypopygium (fig. 8) zijn van onderen niet ingekeept, aan de spits minder puntig uitgerekt en daar zonder de fijne en dichte bewimpering aan de binnenzijde; daarentegen bevindt zich aan de buitenzijde een lange, behaarde draad, waarvan bij fenestratus geen spoor aanwezig is. De vleugels (fig. 9) zijn in teekening en aderbeloop geheel gelijk aan die van genoemde soort, met dit onderscheid dat de glasachtige middenvlek hier iets langwerpiger is, zich ook nog naar omlaag over de discoïdaal-ader voortzet en daardoor meer den vorm van een bandje verkrijgt. Een enkel d, Java (Piepers). Verwant aan de beide hier beschreven soorten ( fenestratus en bifilum) is, naar het mij voorkomt, Ps. tenebrosus Walk. (Proc. Linn. Soc. I, p. 16, n°. 53), waarvan echter alleen het 9 be- 202 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. schreven is. Het aderbeloop schijnt geheel overeen te komen en de teekening der vleugels dezelfde te zijn als die van difilum; de kleur van het lichaam is echter donkerder (purplish black), die der pooten daarentegen lichter, wijl de wortel der dijen geelachtig (tawny) wordt genoemd. Walker had zijne soort van Singapore en later ook van Borneo. Psilopus setosus, n. sp., 2. Aeneo-viridis; abdomine purpureo, nigro-annulato; antennis nigris, seta apicali longitudine dimidia corporis; pedibus flavis, trochanteribus et pedorum posticorum geniculis tarsisque nigris; alis immaculatis, nervo transverso apicali leniter arcuato, nervo transverso postico recto. Long. 3,25 mm. Helder metaalachtig groen; voorhoofd glanzig staalblauw, aan- gezicht zilverwit, beiden een weinig smaller dan de doorsnede der oogen. Sprieten zwart; het tweede lid met lange borstels; het derde spits-kegelvormig, met haarvormigen eindborstel, die half zoo lang is als het lichaam. Zuiger geelachtig. De schouders en de kanten van den thorax met purperkleurige vlekken; de borst- zijden met een zilverwitten weerschijn, die zich ook over de zwartachtige heupen voortzet; de ringen des achterlijfs met een zwarten, purperachtig weerschijnenden zoom. Pooten heldergeel; de uiterste basis der dijen en aan de achterste pooten de knieën en de spits der schenen (aan de middelpooten echter minder duidelijk) zwart; tarsen donkerbruin, aan den wortel lichter; onder aan de voordijen eenige gele borstelharen, waarvan drie langer dan de anderen; eene korte uitstaande beharing en enkele verspreide borstels aan de schenen zijn zwart. Kolfjes bruingeel. Vleugels (fig. 10) glasachtig met eene flauwe grijsachtige tint; de bovenarm der discoïdaal-ader (spitsdwarsader) is zacht boogvormig, de ach- terdwarsader recht. Een 9, Java (Piepers). Achalcus scutellaris, n. sp., 2. Testaceus, fronte nigra, scutello viridi-aeneo; abdomine nigro- EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 203 fasciato; antennis brevissimis, fuscis; pedibus flavis; alarum nervis cubitali et discoidali subparallelis. Long. 2,5 mm. Kop iets breeder dan de thorax; aangezicht witachtig, uiterst smal, lijnvormig; voorhoofd glanzig zwart. Sprieten zwartbruin, zeer kort; het laatste lid spits toeloopend, kort voor het einde met een langen, microscopisch behaarden rugborstel; palpen klein, witachtig. Thorax geelbruin, op den rug donkerder en glanzig ; schildje donker metaalachtig groen; achterlijf geelbruin, aan de basis zoo breed als de thorax, naar achteren smaller; de tweede en volgende ringen met een breeden zwartbruinen voorzoom , die aan de laatste ringen de lichte grondkleur bijna geheel verdringt. Pooten roodgeel, de tarsen naar het eind een weinig gebruind; aan de achtertarsen het eerste lid kort, het tweede driemaal zoo lang; de voorpooten nagenoeg geheel naakt, aan de middel- en achterschenen eenige borsteltjes. Kolfjes geel. Vleugels met bruin- grauwe tint; de cubitaal- en discoïdaal-ader evenwijdig loopende; achterdwarsader ongeveer op het midden der vleugellengte. Een 9, Java (Piepers). Volucella testacea, n. sp., d 9. Ovata, testacea; facie recta; fronte supra antennas puncto nigro; alarum macula parva in medio costae limboque nervorum transver- sorum fuscis. Long. 11—12,5 mm. Van korte en breede gestalte. Kop groot, breeder dan de thorax, bruinachtig geel; voorhoofd niet vooruitstekend, boven de sprieten met een glanzig zwart stipje, in 9 ongeveer half zoo breed als de dwarsdoorsnede der oogen, met iets donkerder en eenigszins glanzigen middenband; bij het d zijn de oogen over eene groote lengte samenstootend, van boven met grover netwerk; zij hebben in beide sexen eene korte, dichte, lichtgrijze beharing. Aangezicht rechtstandig, aan de onderste helft iets gewelfd, doch zonder uitstekende bult; het voorhoofd en het middenste gedeelte van het aangezicht hebben eene korte, zwartachtige beharing. In 204 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. profiel stemt de kop volkomen overeen met dien van Temnöcera recta (zie Tijdschr. v. Entom. XXV, pl. 10, f. 9). Sprieten roest- kleurig, korter dan de halve gezichtslengte; het derde lid in ’t midden nauwelijks iets ingeknepen; sprietborstel eenkleurig met de sprieten, weinig langer dan het derde sprietenlid, van boven langer gevederd dan van onderen. —- Thorax bruingcel, op den rug met grauwgele bestuiving; schildje bruingeel, eenigszins door- schijnend; de beharing op den rug van den thorax en op het schildje zwart, doch niet dicht genoeg om de grondkleur te ver- anderen; aan de achterhoeken van den thorax wordt zij iets langer en meer borstelig, even als aan den achterrand van het schildje, alwaar echter geen spoor van doornachtige verhevenheden te zien is; de borstzijden hebben eene dichte geelachtige beharing. — Achterlijf gewelfd, bruingeel, zoo goed als naakt, iets door- schijnend; eerste ring zeer kort; de tweede en volgende ringen hebben een min of meer duidelijken bruinachtigen zoom, die in de zijden donkerder is; in de mees‘e exemplaren: is die zoom zoo flauw, dat slechts bruine zijvlekken overblijven, welke ook op de onderzijde overgaan; een dergelijk vlekje bevindt zich mede onder tegen den anus. — Pooten bruinachtig geel. — Vleugels glasachtig, aan den voorrand met eenige bruingele tint; aderen zwartbruin; aan de uitmonding der hulpader, een weinig voorbij de halve vleugellengte, is een klein donker vlekje; ook de dwarsaderen zijn donker beschaduwd. Vier mannetjes en twee wijfjes van het eiland Curacao, die ik aan de goedheid van mijn geachten vriend Snellen te danken heb; zij bevonden zich te midden der bezending van Lepidoptera, voor enkele jaren door Pater Jansen op genoemd eiland bijeengebracht. Deze nieuwe soort is, naar ’t schijnt, zeer verwant aan Tem- nocera megacephala Löw (Dipt. Amer. sept., Centuria IV, n°, 57); zij mist echter de donkere langsstrepen op den thorax, de zwarte afgebroken band op den buik en den donkeren zoom aan het eind van den voorrand der vleugels. Beide soorten vormen een’ overgang tusschen de geslachten Volucella en Temnocera, daar zij geen tandjes of doornen aan den achterrand van het schildje ver- — BENIGE UITLANDSCHR DIPTERA. 205 toonen; zulke overgangen maken het zeer begrijpelijk , dat Williston , die de familie der Syrphiden zoo uitnemend heeft bestudeerd, de twee genoemde genera weder heeft vereenigd. Eristalis niger Wied., Anal. entom. p. 38, n°. 64; Aus- screur. Zweifl. II, p. 183, n°. 45. Java (Piepers). E. obscurata Walk. (Proc. Linn. Soc. Lond. V, p. 239, n°. 40), ofschoon van Nieuw Guinea afkomstig, schijnt dezelfde soort te zijn. Eristalis ruficeps Macq., Dipt..ezot. I1,2, p. 51, n°. 32, Een 9 van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra. Macquart had zijne exemplaren van Columbia (S. Fe de Bogota). Pteroptila cincta Drury. Musca cincta Drury, Illustr. I, p. 109, tab. xiv, f. 6. Syrphus pinguis Fabr., Syst. Ent. p. 763, nl. 6; Zntom. Syst. IV, p. 282, n°. 16. Eristalis pinguis Fabr., Syst. Anti. p. 233, n°. 6; Wiedem., Aussereur Zweifl. II, p. 193, n°. 61. Milesia Ania Walk., List Dipt. Brit. Mus. III, p. 564; Macq., Dipt. ezot. supp. V, p. 94, n°, 9. Pteroptila cincta, Osten Sacken, Cat. Dipt. N. Amer. p. 133. Een 9 van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra. De synonymie van Zristalis pinguis met Musca cincta Drury is reeds door Wiedemann, die van Milesia Ania door Osten Sacken geconstateerd. Tot dusver was de soort alleen van Jamaica en van S. Domingo bekend, en zoover ik weet, nog niet op het vaste land aangetroffen. Dejeania pallipes Macq, Dipt. exot. II. 3, p. 34, pl. 2, fig. 9; suppl I, p. 143; Schiner, Dipt. Nov. Reise, p. 337; v. d. Wulp, Biol. Centr. Amer. Dipt. 11, p. 8. 206 BENIGE UITLANDSOHE DIPTERA. Een viertal wijfjes van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Dejeania plumitarsis v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XXIX, p. xxxı; Biol. Centr. Amer. Dipt. II, p. 10 (= Dejeania corpulenta Macq., Dipt. exot. IL. 3, p. 35 en suppl. I. p. 143, pl. 12, fig. 2; Schiner, Dipt. Nov. Reise, p. 337. Een 9, als voren. Saundersia ochripes v. d. Wulp, Biol. Centr. Amer. Dpt. II, p. 19, pl. 1, fig. 14. Vier wijfjes, als voren. Saundersia testacea v. d. Wulp, Biol. Centr. Amer. Dipt. II, p. 24, pl. 2, fig. 1. Eenige exemplaren, waarbij slechts één 9, als voren. Saundersia rubicunda, n. sp., à 8. Fulva; antennarum articulo tertio nigricante; thorace obscure cinereo; abdomine nigro-spinoso; alis subfuscis. Long. 10 mm. | Behoort tot de verwantschap van 8. rufopilosa en nigropilosa v. d. Wulp (Biol. Centr. Amer., Diptera, IL. p. 22 en 23) en zeer op deze beiden gelijkende, Het achterlijf mist echter de dichte beharing, waardoor die soorten zijn gekenmerkt, en alleen met de loupe bemerkt men, dat het niet geheel naakt is, maar eene betrekkelijk spaarzame en weeke beharing draagt. De zwarte rug- vlekken ontbreken bij het 9 geheel en zijn bij het d beperkt tol een paar smalle, bijna streepvormige vlekjes op den tweeden en derden ring, die door een witachtig of lichtgeel waas omringd zijn; op die vlekken staan enkele zwarte borstels, die bij het > ontbreken, zoodat daar de zwarte stekelachtige borstels zich tot den achterrand der ringen bepalen. Terwijl bij 8. rufopilosa aan het einde des achterlijfs tusschen de zeer dichte roode beharing zich slechts enkele zwarte stekels vertoonen, zijn daarentegen. bij rubicunda daar ter plaatse talrijke zoodanige stekels voorhanden, BENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 207 die in beide sexen, vooral ter wederzijde van den anus, dicht opeengehoopt zijn. Twee mannetjes en twee wijfjes uit Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. | Aporia quadrimaculata Macq., Dipt. exot. suppl. I, p. 169. Twee exemplaren, die ik meen als wijfjes te moeten beschou- wen, van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. De beharing van den sprietborstel, waarvan Macquart spreekt, is uiterst gering. Verwant met Aporia is het genus Zasiona, door mij opgericht (Biol. Centr. Amer. Dipt. II, p. 127) voor eene Mexicaansche soort, doch in dit laatste zijn de macrocheten van het achterlijf veel talrijker en dichter opeen geplaatst. Leptoda elegans, n. sp., d. (Pl. 12, fig. 11 en 12). 