None
Indien werkelijk de drie voorwerpen tot dezelfde soort behoore, dan zou deze in de kleur van achterlijf, pooten en heharing sterk variéeren; doch zelfs wanreer men verschillende soorten moest aannemen, dan zouden zij toch eene eigenardige croep in het genus Microstylwm uitmaken, die zich onderscheidt door den dofzwarten thorax met witachtige of althans bleeke langs-banden, en waartoe ook Microstylum (Dasypogon) imbutum Walk. 120 (F. M. VAN DER WULP.) AANTEEKENINGEN en crémels Walk. (Diptera Saundersiana, p. 96 en 97) en wellicht ook Microstylum (Dasypogon) Polygnotes Walk. en Sura Walk. (List Dipt. Brit. Mus. II. p. 305 en 345), allen van Oost-Indié, schijnen te behoore, J/. Sura zou, volgens de beschrijving, vrij nabij komen aan het tweede, hierboven aangeduide, vrouwelyjk exemplaar van albolimbatum, doch bij Walker is geen sprake van eenige grijswitte teekening op het achterlijf en de lengte wordt op slechts 7 linen aangegeven. De beschikking over een Rijker material dan my ten dienste staat, en de vergelijking der Walker’sche typen, zullen eerst later hier de ware verhouding, tusschen werkelijk afzonderljke soorten en de daarbij voorkomende variéteiten, tot klaarheid kunnen brengen. CENOPOGON nov. gen. (xevos, nietig; mwyay, baard). Slanke, geelachtige, bijna naakte soorten van middelmatige srootte. Kop meer breed dan hoog; aangezicht een weinig gewelfd; knevelbaard slechts uit een tweetal stevige borstels aan den mondrand bestaande; schedel tusschen de oogen ingezonken; de bijoogen op een bultje geplaatst. Sprieten ongeveer zoo lang als de kop; de beide worteleden van gelijke lengte; het eerste cylindrisch; het tweede napvormig; het derde lid zoo lang als de beide voorafgaanden te zamen; de eindgriffel ontbreekt of is althans zeer rudimentair, Zuigsnuit recht vooruitstekend; palpen zeer klein. Thorax van boven gewöhnlich; het schildje klein. Achterlijf cylindrisch, an de voorste ringen iets versmald, aan het eind gewöhnlich naar onderen omgebogen. Pooten slank; de voorschenen binnen-waarts met een kleinen, tandvormigen einddoorn; tarsen met goed onwikkelde voetballen. Vleugels breed, zoo lang als het achterlijf; de randcel open; derde langsader gevorkt, de bovenste arm in de vieugelspits, de onderste arm in den achterrand uitloopende; middendwarsader merkelijk védr het midden der discoidaal-cel. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 121 cellen aan den vleugelrand geopend; onderste wortelcel (anaal-cel) aanhaar einde sterk vernauwd, soms zelfs gesloten, doch niet gesteeld. In vele opzichten, o. a. in het aderbeloop der vleugels, komt dat genus eenigszins overeen met de Afrikaansche geslachten Laparus en Saropogon Low, en met het Zuid-Amerikaansche geslacht Lochites Schin. D It ist heeft ook den Laphrinen-achtigen vorm der sprieten; doch de knevelbaard is daar sterk gevuld en reikt tot het midden van het aangezicht. Bi Laparus en Saropogon daarentegen is de knevelbaard tot den mondrand beperkt, maar. bij laatstgemeld genus en ook bij de meeste soorten van Laparus bestaat hij uit eene geheele rij van borstels, terwijl ook het derde sprietlid langer en dunner is, — Verwant schijnt ook te zijn het Zuid-Amerikaansch geslacht Deromysa Phil., doch daar is het achterlijf nog langer en dunner, en aan de achterpooten zijn de dijen en schenen verdikt; bovendien bestaat de knevelbaard uit meer dan twee borstels. 5. Cenopogon bifidus n. sp. 2 (PI. 3, fig. 6; fig. 7 kop in profiel). Roodzeel; de thorax grauwachruin; het achterlijf met zwarte viekken en dwarsbanden; de vleugels bruinachtig. Lengte 14—16 mm. Aangezicht iets smaller dan de oogen, grauwachlig geel, met bleekgelen of witachtigen zijdeglans; de beide mondborstels ge Sprieten roodgeel; het derde id gewonlijk van boven donkerder. Zuigsnuit glanzig zwart; palpen zwart, met zwarte haren. Thorax van boven donker grauwacht, in de zijden grauwachtig geel; schildje roodgeel. Achterlijf roodgeel, de eerste ring zeer kort, van boven zwart en eenigszins opgeheven; de tweede en derde ring cylindrisch; de tweede aan de basis met een zwarte rugvlek en soms nog met een zwarte stip voor het einde; de derde bij de basis met een in ’t midden afgebroken, donker dwarsbandje en een dergelijk bandje voor het einde; de vierde en volgende ringen zijn iets breeder, de vierde met twee doorloopende zwarte dwarsbanden; de vijfde zwarte teekening van het achterlijf is meer of minder uitgebreid en niet altijd even duidelijk; de mannelijke genitalién zijn grootendeels glanzig zwart. Pooten roodgeel; - achterheupen zwarte spits en veelal met een zwarten langsveeg van boven; ook de middeldij En soms van boven bruin; in sommige exemplaren de basis der achterschenen bleekgeel, watte meer uitkomt omdat de schenen dan tevens verder donkerder zijn; het einddoorntje aan de voorschenen zwart; de laatste drie tarsenleden gebruind; de pooten hebben eenige verspreide bleekgeleborstels. Kolfjes bruingeel. Vleugels donkerder of lichter bruin, aan de wortelhelft van den voorbij het donkerst; basis der cubitaal-cel voorbij het eind der discoidaal-cel; middeldwarsader merkelijk voorbij het midden der discoidaal-cel; vierde achtercel aan het einde vernauwd; onderste wortelcel (anaal-cel) aan den vleugelrand spits toeloopend en soms gesloten. Een van Sukabumi, West-Java (Fruhstorfer) in de collectie van de Poll; twee mannelijke exemplaren van Himalaja in het Museum te Budapest; ik bezit zelf een 2 van Java (Piepers) en kele exemplaren van.beide seksen van Darjeeling. Tot het geslacht Cenopogon behoore ook Dasypogon volcatus Walk, uit Ost-Indié, Hypsaon Walk. en Cerco Walk., beiden van China (Walk. List Dipt. Brit. Mus. II. p. 346, 348 en 349). Dit blikt voldoende uit de generieke kenmerken, voor die soorten door Walker aangegeven (I. c. VI. p. 469) en de vrij uitvoerige beschrijvingen. Ik zou zelfs geneigd zijn, D. volcatus met mijn Cenopogon bifidus te identifieeren, indien Walker niet uitdrukkeliyk zeide: «legs with short black hairs », waarvan bij de door mij onder- zochte voorwerpen niets te zien is, terwijl ook sommige andere bijzonderheden niet volkomen passen. Het komt mij waarschijnlijk voor, dat ook sommige Zuid- Afrikaansche soorten van Laparus, door Léw beschreven (L. pudl- chriventris, cuneatus, gracilipes en pedunculatus), bij welke de knevelbaard slechts uit twee borstels bestaat, evenzeer tot het genus Cenopogon kunnen worden gebracht, alsmede Laparus oralis, van de kust van Guinea, door mij in de Comptes rendus de la Soc. Ent, de Belgique van 1884 beschreven. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 133 LAPHRINAE, 6. Laphria gigas Macq. Dipt. exot. I. 2. 65. 7. — Een van Java (Fruhstorfer) in het Brusselsche Museum; het is gelijk aan het, zooals ik dit beschreven het in het Tijdschrift v. Entomol. XV. p. 165; ook in grootte komt het vrij wel daar- mede overreen, daar de lengte 28 mm. bedraagt. Dit is het eerste Javaansche exemplar, dat mij is voorgekomen; Macquart geeft Oost-Indié als vaderland aan; de voorwerpen van het Leidsch. Museum zijn van Borneo, even als Laphria horrida Walk., die hoogst waarschijnlijkk synoniem is. 7. Laphria egregia n. sp. (Pl. 3, fig. 8). Roodgeel; sprieten en strepen op den thorax zwart; achterlijf zwart, met gelen achterrand der ringen; beharing, ook die der palpen, geel; vleugels geelachtig. Lengte 29 mm. Kop weinig breeder dan de thorax, roodel; voorhoofd en aangezicht voorhofen, de onderste helft van het aangezicht bultig voorhofen; de geheele knevelbaard, de beharing onder de sprieten en die onder aan de basis van den zuigsnuit roodel; de kinbaard iets bleeker. Sprieten zwart; de beide worteleden met gele beharing; het derde lid zeer slank, anderhalfmaal zoo lang als de worteleden te zamen. Zuigsnuit glanzig zwart, langer dan de kop, aan het eind met bleekgele haartjes; palpen zwart, aan den tip met dichte, vrij lange, roodel beharing. Thorax roodel, met drie bruinzwarte langsbanden, waarvan de middelste geheel doorloopt, maar de beide zijbanden aan den dwarsnaad onderbroken zijn; borstzijden zwart, aan het eind spits toeloopend, zwart met gelen eene gele borstelharen. Achterlijf lang en slank, aan het eind spits toeloopend, zwart met gelen achterrand der ringen; de zwarte kleur door de dichte gele beharing, naar gelang van het daarop voorhofen. Allend licht, soms tot het bruinroode overgaande; de mannelijke genitalién (fig. 9) bestaan uit een paar 124 (EF. M. VAN DER WULP.) AANTEEKENINGEN glanzig kastanjebruine bovenkleppen, een zwartachtig, kegelvormig orgaan van onderen, een en ander met lange gele haren, en in het midden een zwart, driedradig aanhangsel, Pooten geelrood; de heupen zwart; dijen van boven meer of min bruin; de achter- dijen eenigszins gebogen en voorbij het midden verdikt; ook de achterschenen aan de basis flanw gebogen; al de dijen en schenen met dichte, lange, gele of vosroode beharing; zelfs de tarsen met dergelike haren; voetballen geel. Kolfjes geel. Vleugels bruingeel, aan de spits en langs den achterrand grauw- achtig; de aderen roodgeel. Ken ¢ van Noord-Borneo (Brunei) in het Museum te Brussel. De soort komt door hare groolte en in vele opzichten overden met Laphria  niet zwarte achterdijen, den gelen klärde, de gele (niet zwarte) behanden, de gele (niet zwarte) behanden, de gewöhnlich der palpen en de vosroode (niet zwarte) behanden. Zij is als 't ware een middenvorm tusschen J. gigas en de veel kleinere L. Reinwardti Wied. Van deze laatste onderscheidt zij zich, behalve door hare meerdere erootte, door het gemis van zwarte haren in den knevelbaard, door den gelijkmatig breeden middenband van den thorax (in Reinwardtii is de middenband van voren merkelijk breeder en wordt naar achteren allengs smaller) en door den breederen en minder scherp afyescheiden gelen achterzoom der lijfsringen; ook zijn de genitalién meer uitpuilend en gelijken veel op die van gigas, fer) uit het Brusselsche Museum en eenige, mede van Java, uit het Museum te Budapest; allen wijfjes. Bij al deze voorwerpen zijn de langere haren van den knevelbaard zwart, gelyk Macquart die ook beschrijft. 9. Laphria gilvoides n. sp. (Pl 4, fig. 4; fig. 2, kop in profiel). Zwart; achterlijf rood; aangezicht goudgeel; vleugels aan de spitshelft bruin. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTSRA. 125 Lengte 23 mm. Kop iets breeder dan het breeder dan het breeder van den thorax; voorhoofd zwart, diep ingezonken; aangezicht met evenwijdige zyden, dicht bedekt met goudgele beharing, die onmiddellijk onder de sprieten langer, is; knevelbaard geel, waartusschen een aantal langere zwarte borstelharen; kinbaard mede met enkele donkere haren er tusschen; beharing van het achter- hoofd uitsluitend zwart. Sprieten slank, zwart; de beide wortel- leden met zwarte haren; het derde lid anderhalfmaal zoo lang als de worteleden te zamen, Zuigsnuit glanzig zwart, langer dan de kop; palpen zwart; aan de spits met zwarte haren. Thorax en schildje zwart; de rug van den thorax met korte, vale beharing, die echter de grondkleur weinig verandert; borstzijden grijsachtig; de achterrand van het schildje met eene rij lange donkere borstel- haren. Achterlijf helder rood; de korte eerste ring zwart; somtijds bij het ¢ bovendien zwarte zijvlekken op de drie volgende ringen; mannelijke genitalién weinig uitstekend en zwart, even als de kort e eierbuis van het 9. Pooten zwart, stevig; dijen verdikt; de achterdijen en achterschenen iets gekromd; de pooten overal met eene lange en dichte, deels grize, deels zwarte beharing en met zwarte bortels; bij het 2 is de beharing der pooten over ’t geheel lichter van kleur, waardoor de zwarte bortels meer uitkomen; an de schenen zijn deze vooral bijzonder lang; bij een der beide mannetjes is de beharing onder aan de wortelhelft der voordijen roodachtig. Kolfjes roodel. Vleugels aan het wortelgedeelte bijna glasachtig, aan de spitsbelft bruin; de bruine tint bedekt de discoidaal-cel, al de achtercellen en het een vierde gedeelte van de lengle der discoidaal-cel. Drie exemplaren (2 3, 4 9) van Darjeeling. Deze soort. gelijkt zeer op de Europeesche L. gilva L., doch is wat forscher gebouwd; de dijen zijn meer verdikt en de pooten over *t geheel sterker behaard; zij verschilt bovendien door het goudgele aangezicht en de krachtiger bruine kleur aan de spitshelft der vleugels. 126 (F. M. VAN DER WULP.) AANTEEKENINGEN 10. Laphria ignobilis v. d. Wulp, Tijdschrift v. Entom. XY. 473. 8 en Diptera Sumatra-exped. 22, 3. — Een vrouwelijk exemplaar van Java (Fruhstorfer) in het Museum te Brussel en een dergelk van dezelfde herkomst in het Museum te Budapest; dit laatste is kleiner (lengte slechts 44 mm.). 41. Laphria leucoprocta Wied. Auss. Zweifl. I. 517. 30. — Wiedemann heeft deze fraaie soort beschreven naar exemplaren uit het Leidsche Museum, doch deze schijnen daar verloren te zijn gegan. Fruhstorfer heeft nu de soort op Java weergevonden, zoodat zij thans vertegenwoordigd is in de Museums te Brussel en te Budapest, alsmede in de collectie van de Poll; in laat Stgemelde Collectie berücht ook een voorwerp, door Kannegieter van het eiland Nias overgezonden. Zeer verwant, misschien zelfs dezelfde soort, schijnt L. ampla Walk. (Proc. Linn. Soc. V. 147. 16) van Amboina, waarvan echter de derde lijfsring eene goudgele beharing zou hebben, die op de Javaansche voorwerpen ontbreekt. Ook L. Bernstein v. d. Wulp (Tijdschr. v. Entom. XV. 47. 41) komt zeer nabij lewcoprocta, doch onderscheidt zich door de geheel gele tarsen en door de vleugels, die aan de basis niet helder zijn. 42. Laphria aberrans n. sp. 9. Zwart; de thorax met gele teekening; het achterlijf met gele zijvlekken; uitstaande beharing véér de kolfjes geel; vleugels bruin, aan de basis glasachtig. Lengte 13 mm. Voorhofen en aangezicht bruingeel; de gezichtsbult weinig uit-stekend; knevelbaard aan den mondrand geel, van boven met een aantal langere zwarte borstelharen; kinbaard en de beharing van bet achterhoofd geel. Sprieten zwart, slank. Zuigsnuit lang, glanzig zwart. Thorax zwart, met korte dichte grauwgele beharing; de schouders, een in 't midden onderbroken band langs den dwars-naad, alsmede een zijband achter den naad, met een daaraan verbonden smalleren achterzoom, goudgeel met gele beharing. Schildje zwartachtig, aan den achterrand met gelen zoom en een aantal lange gele borstelharen; de lange uitstaande haren voor de kolfjes mede geel. Achterliif zoo breed als de thorax, met even-wijdige zijden, dofzwart; de tweede en de beide volgende ringen elk met eenige driehoekige gele zijvlek en beharing van dezelfde kleur, Pooten zwart met eenigen glans; de heupen grauwgeel als de borstzijden; de dijen matig verdikt en even als de Schenen met lange gele behängen en gele borstels; de achterschenen flauw gebogen. Kolfjes roodel. Vleugels bruin, aan den wortel bijna glaubig; het lichte gedeelte reikt aan den voorrand tot de uit-monding der hulpader en neemt de geheele bovenste wortelcel, benevens de basaal-helft der middenste wortelcel in; middendwars-ader op een derde van de lengte der discoidaal-cel. Twee vrouwelijke exemplaren van Sukabumi, West-Java (Fruhstorfer) in de collectie van de Poll; een derde, mede vrouwelijk exemplaar, van dezelfde herkomst, in het Museum te Budapest. De soort komt het meest overreen met LZ, Mulleri v. d. Wulp (Tijdschr. v. Entom. XV. 174. 9), doch onderscheidt zich door merkelik minder grootte, door geheel zwarte dijen en door de gele (in plaats van zwarte) kleur van de lange beharing voor de kolfjes. 13. Laphria furva n. sp. 2. Donkerbruin; achterlich, sprieten en pooten zwart; aangezicht, alsmede de voor- en middenschenen met roodgele beharing; vleu- gels bruin. Lengte 18—22 mm. Voorhoofd zwart; aangezicht met dichte, roodgele, goudgeel weerschijnende beharing, aan de onderste helft een weinig voor- uitstekend; de beharing onder de sprieten langer en met enkele zwarte haren gemengd; knevelbaard uit lange zwarte borstelharen bestaande, met enkele kortere roodgele haren er tusschen; kinbaard roodgeel; beharing van het achterhoofd donkerbruin, Sprieten zwarte 5 de worteleden met zwarte borstels; het derde lid slank, bijna erhält maner, halt maner, aan de basis van onderen met zwarte borstels; palpen klein, zwarte, aan de spits met gele beharing. Thorax zwart, doch door eene korte, dichte, vaalgele beharing donkerbruin schijnende; eene zijstreep  4. 72. 56; v.d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 4182. 47; id. Dipt. Sumatra-exped. 23. 6, — Een 2 van Sukabumi, West Java (Fruhstorfer) in de collectie van de Poll; het komt volkomen overeen met de exemplaren van het Leidsch Museum. 45. Laphria notabilis Macq. Dipt. exot. I. 2. 74.20; v.d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 187. 29. pl. 10 f. 5; Ost. Sack, Ann. Mus. (zenova, XVI. 128. — Een g van Waigoe en een paartje van Kinigunang, Nieww Pommeren (C. Ribbe) in het Museum te Budapest. Bij de exemplaren van Nieuw Pommeren zijn de donkere viekken der vleugels slechts flauw aangeduid; daarentegen zijn de mwartbruine zoomen aan den voorrand der achterlijfsringen, vooral bij het ¢, zeer donker en scherp begrensd, wellicht veroorzaakt door afwissching der gele bestuiving. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 129 16. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 16. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 17. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 18. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 19. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 20. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 21. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 22. Laphria soror v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 180 23. Laphria sor 25, — Een van Kinigunang, Nieww Pommeren (C. Ribbe), een g van Batjan en een tweede? van Amboina, allen in het Museum te Budapest, — Het derde sprietlid is aan de basis roodgeel, even als de beide worteleden, doch wordt naar het uiteinde zwart; er is alzoo ook in dit opzicht geen verschil met de Javaansche L. allernans Wied., waarmede trouwens alle plastische kenmerken over-eenstemmen, Ik begin daarom te twijfelen, of soror wel inderdaad eene zelfstandige soort is, en of zij niet veeleer moet beschouwd worden als eene locale variéteit van alternaus, waarbij zich eene zwarte teekening op de pooten heeft ontwikkeld. 47, Laphria nigrocaerulea v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 194. 29, — Een? van Kinigunang, Nieuw Pommeren (C, Ribbe) in het Museum  eene vlek op deachterhoeken, wit; borst-zijden ongevlekt: schildje zwart. Achterlijf glanzig zwart, met flauwen paarsen gloed; in de zijden van den tweeden, derden en vierden ring een witachtig vlekje; genitalién (Pl. 4, fig 3 en 4) naar verhouding klein; de bovenkleppen aangeloten, te zamen stomp kegelvormig, met lange, penseelvormige, zwarte beharing; van onderen nog een paar haakvormige, mede zwarte behaarde organen. Pooten geelrood; de heupen zwarte; de laatste twee of drie tarsenleden bruinachtig; de dijen weinig of niet verdikt; de schenen met eenige verspreide zwarte borstels. Kolfjes roodgeel. Vieugels (fig. 5) donkerbruin, alleen in de wortelcellen en aan het begin  te Budapest. 20. Maira aenea Fabr. Syst. Antl. 163. 23 (Laphria); Wied. Auss. Zweifl. I. 545, 28 (ZLaphria); v. d. Wulp, Tijdschr. v. Kontom. XV. 202. 4. — Eenige exemplaren van Amboina (Doleschall), van Batjan en van Kinigunang (C. Ribbe) in het Museum te Budapest, Ofschoon al deze voorwerpen zeer verschillen in grootte (9—16 mm.), kan ik er geen kenmerken aan ontdekken, die aanleiding zouden geven er meer dan ééne soort in te zien. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 131 24. Maira tuberculata v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom, XV. 241. 14.— Ik zag een van Java, uit het Museum te Budapest; het stemt overne met de beide vrouwelijk exemplaren, die zich in het Leidsche Museum bevinden, ook in de kegelvormige verhevenheid van het voorhoofd en in de lange dunne sprieten. Zooals gewonlijk, is het achterlijf slanker dan dat der wijfjes en zijn de pooten veel ruiger behaard; de genitalién vormen eene duidelijk afgescheiden knobbelachtige voortzetting van het achterlijf. 22. Michotamia analis Macq. Dipt. exot. I. 2. 72. Pl. 6 fig. 6. — Deze soort heb ik leeren kennen door een vrouwelijk exemplar van Java (Fruhstorfer) uit het Museum te Brussel. Ofschoon Macquart’s beschrijving enkel het betreft, vind ik toch genoegzame overeenkomst, om niet aan mijne determinatie te twijfelen. De vorm van het achterlijf (aan de voorste ringen smal en naarachteren verbreed) is zeer kenmerkend voor het genus. De midden-dijen hebben een zwarten veeg op de bovenzijde, de achterdijen een dergelijken zoowel van boven als Vienen onderen; de laatste vierter kommen zijn zwart. Het steellje aan de basis der vierterkel is aan  voegen, Pr. leoninus is eene fraaie soort, zeer kenbaar aan hare ruige gele beharing, de gele banden van het achterlif en de sneeuwwitte pluim, die de mannelijke genitalién bedekt. Ik geef hierbij eene afbeelding van het op Pl. 4 fig. 6, alsmede eene schetsteekening van den kop in profiel fig. 7, en van de mannelijke genitalién van boven gezien fig, 8. 24. Promachus bifasciatus Macq. Dipt. exot. I. 2. 98 14 (Trupanea); v. a. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 223. 2. — Kenige exemplaren van beide seksen, van Toli Toli, Noord-Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest. In mijne beschrijving (I. c.), die enkel het betrof, noemde ik kortaf den kop zwart; in de vrouwelijke exemplaren, die ik nu kon onderzoeken, heeft het aangezicht eene aschgrauwe bestuiving, hetgeen ook aan sommige mannelijke voorwerpen in meer of minder Mate voorkommt. Hierdoor wordt de reeds vrij wel vastgestelde synonymie van Trupanea strenua Walk. met deze soort ten volle bevestig. 25, Promachus leucopareus v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 227. 5. — Mijne beschrijving van deze soort berustte op eenkel mannelijkk exemplar, in het Leidsch Museum voorhanden. Tweed vrouwelijke exemplaren van Sukabumi, West Java (Fruhs-torfer) bevinden zich in de collectie van den Heer Neervoort van de Poll, en worden door mij zonder bedenking tot deze soort gebracht, nietlegenstände eenige verschillen. Het aangezicht is meer grauwgeel. Bij het meest gave der beide exemplaren vertoont zich eene duidelijke teekening op den rug van den thorax, uit vier zwarte langsstrepen bestaande, waarvan de beide middelste geheel doorloopen en de beide zijdelingsche in drie vlekken zijn gedeld. Het achterlijf is op de eerste vier ringen grauw met ookergele bestuiving; de volgende ringen zijn glanzig zwart en veel smaller; schijnbaar nemen zij deel aan de vorming der evenzoo gekleurde eierbuis. De borstels der pooten, ook die aan den achterkant der voorschenen, welke bij het 3 eene gele kleur hebben. Jefes van Toli Toli, Noord Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest. — Een der beide wijfjes is merkelijk grooter (lengte 26 mm.); het vermoeden, dat de soort dezelfde zou zijn als Trupanea varipes Macq., krijgt hierdoor meer waarschijnlijkheid, omdat nu het bezwaar vervalt, dat Macquart eene merkelijk grootere soort zou hebben beschreven. Intusschen is Macquart’s beschrijving zoo kort en oppervlakig, dat alleen door vergelijking van typische exemplaren de synonymie met volle zeker-heid kan worden vastgesteld. Trupanea concolor Walk. (Proc. Linn. Soc. V. 259. 6), mede van Celebes, schijnt eene zeer verwante soort, doch bij deze bestaat de knevelbaard uit vele zwarte borstels, terwijl de knevelbaard bij albicauda geel is en alleen van boven met enkele zwarte borstels. 27, Promachus contradicens Walk. Proc. Linn. Soc. III, 87. 38 (Trupanea). — Een 2 van Toli Toli, Noord Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest — Walker’s beschrijving past volkomen, Op elk der eerste vier achterlijssen is eene groote, vierkante, flüweelzwarte viek, die tegen den voorkant van den ring aansluit en de grize kleur van de zijden en den achterrand vrijlaat; de verdere ringen zijn glanzig zwart en sterk verdund; zij nemen, op de wijze van het genus J/¢amus, deel aan de vorming der eier-buis. Ditzelfde wordt ook bij verscheidene andere Indische Promachus-soorten aangetroffen en zal wellicht aanleiding tot generieke afscheiding kunnen geven, Als zoodanig noem ik Promachus (Tru-panea) interponens Walk. (I. c. 280. 37), addens Walk. (I. c. VI. 7. 16), transacta Walk. (I. c. VIL. 207. 25); voorts Pr. imornatus v. d Wulp (Tijdschr. v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. 7) en vittula v. d. Wulp (Tijdschr, v. Entom. XV. 230. om. XXIII. 167. 21). — Trupanea gilolana en transversa schijnen, naar de beschrijvingen te oordeelen, nauwelijks van contradicens te verschillen ; ditzelfde is ook het geval met Promachus vittula. Omtrent de synonymie dezer laatste soort met contradicens had ik waarschijnljk zekerheid kunnen vergelijking der exemplaren, ik waarschijnljk ik tans niet meer in de gelegenheid ben, omdat ik het exemplar reeds naar Budapest het teruggezonden. Ook van Zrupanea complens Walk. (Proc. Linn. Soc. V. 236. 28) worden de läststere vier lästringen styliform genoemd. In strijid hiermede het nochtans aan het slot der beschrijving, dat de soort verwant zou zijn met Zr. strenua, deze laatste toch is hoogstwaarschijnlijk dezelfde als Tr. bifasciata Macq. en heeft in ¢ het achterlijf niet staartvormig verdund. In verband hiermede, ik het zeer opmerkelijk, dat Osten Sacken, die de typische exemplaren van Zr. complens in het Britsch Museum heeft nage-zien, daar alleen het % gevonden heeft (zie Ann. Mus. Genova, XVI. p. 424). Zou men wellicht hebben ingezien, dat de beide seksen eigenlijk niet bijeen hoorden? 28. Philodicus javanus Wied. Auss. Zweifl. I. 494. 103 (AsiZus); v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 232, — Van deze op Java zoo gemeene soort bestaan wellicht nog meer synoniemen dan die, welke reeds vroeger door mij zijn aangewezen. Zoo is, volgens Schiner (Verh. Zool. bot Ges. XVI. p. 689) dseus aguitus Wied hoogstwaarschijnlijk. In the text, the following corrections have been made to the original text based on the context clues provided: "In the Catalogue of the Diptera from South Asia, heb de volgende soorten in het genus Promachus opgenomen, die door Schiner (l.c. p. 742) tot Philodicus gebracht worden; te weten Trrupanea Westermanni Macq., rufo-ungulata Macq., apicalis Macq., apicalis Macq., uitabilis Walk. en confines Walk. Uit de meest nog al oppervlakkige beschrijvingen dezer soorten valt het moeielijk te beschouwen en komen ook de onderlinge verschilpunten niet duidelijk aan het licht." 29. Philodicus chinensis Schin. Dipt. Novara Reise, 179. 58. — Twee & en twee 2 van Singapore (Xantus) in het Museum te BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 135 onderscheidt zich van PA, javanus vooral door de geheel zwarte pooten; de binnenzijde der voorschenen en de onderzijde van het eerste lid der voortarsen zijn echter door eene dichte, vosroode beharing bedekt; de borstels der pooten, evenals die in de zijden des achterlijfs, zijn allen zwarte haren; de mannelijke genitalien heeft van boven eenige zwarte haren, De mannelijke genitalien heeft van boven eenige zwarte haren, De mannelijke genitalien heeft van boven eenige zwarte haren, De mannelijke genitalien heeft van boven eenige zwarte haren. De eierbuis van het? is aan het eenigenszinte en daar met eenige korte, doornachtige borsteltjes bezet. De grauwe teekening der vleugels is flau Wen den achterrand door, maar eindigt in de tweede achterkel, In het aderbeloop zie ik een klein, doch standvastig verschil tusschen de beide soorten: bij chimensis is de ader, die de tweede achterkel van de derde afscheidt, vrij sterk gebogen, terwijl zij bij javanus nagenoeg recht is. Pamponerus mendax Walk. Trans. Ent. Soc. Lond. n. ser. IV. p. 1380 (Asidus), (Pl. 4 fig. 9; 10, kop in profiel), Verscheidene exemplaren, van Toli Toli, Noord Celebes (Fruhsorfer) in het Museum te Budapest. De beschrijving, door Walker van het gegeven, laat geen twijfel over omtrent de juistheid der determinatie. Eene meer uitvoerige beschrijving, beide seksen betreffende, moge de soort, — die de kenmerken van het genus Pamponerus bezit, — nader leeren kennen. Lengte 24—26 mm, — Aangezicht rooden, van boven smal, naar enderen iets verbreed; de gezichtsbult tot dicht onder de sprieten reikende en geheel door den zwarten knevelbaard bezet; voorhoofd zwartachtig, met fijne zwarte haren; de kin- en bakkenbaard witachtig. Sprieten zwart; het eerste lid vrij lang, cylindrisch, van onderen behaard; het tweede half zoo lang als het eerste; het bedoelde adertje is daar te veel gebogen. 136 (F. M. VAN DER WULP.) AUSTINEN derde iets langer dan het tweede, doch korter en dunner dan het erste lid, aan het eind spits toeloopend; de eindborstel zoo lang als de geheele spriet. Zuigsnuit glanzig zwart, niet langer dan de kop; palpen zwart, met zwarte hbeharing. Thorax op den rug aschgrauw, met bruinzwarte langsbanden, die zoo breed zijn, dat er slechts lijnvormige, soms vrij onduidelijke tusschenruimten overblijven; borstzijden grijs, ten deele met donkerder plekken; de thorax heeft eene korte, vrij dichte, zwarte beharing, die naarachteren langer en meer borstelachtig wordt; schildje zwarte borstelachtig sauw, aan den achterrand met een paar zwarte borstelachtig; bij het de voorste ringen in de zijden en van onderen met lange en dichte, zwarte beharing; mannelijke genitalién breed, glanzig zwart, met zwarte beharing; het achterlijf van het veel minder ruig beha ard, de eierbuis klein, kegelvormig. Pooten glanzig zwart; de heupen crauw; bij het ¢ de dijen en schenen met lange, dichte beharing, die bij het ¢ ontbreekt en slechts door eenige zwakke borstels is vervangen; in beide seksen is aan het eerste en derde paar pooten de binnenzijde der schenen, alsmede de onderzijde van het eerste tarsenlid roestkleurig door eene korte en dichte beharing; de voet- ballen zijn bruinachtig. Vleugels van het ¢ aan de wortelhelft melkwit, aan de spitshelft bruinachtig en vooral naar het einde donker; bij het ¢ zijn zij meer over ’t geheel bruinachtig, alleen naar den wortel iets lichter, doch niet wit; onderste arm der cubitaal-vork duidelijk gebogen; de bovenste der uit de discoidaal- cel voortspruitende aderen aan haren oorsprong een weinig op- gebogen, waardoor de eerste achtercel in ’t midden iets wordt vernauwd; middendwarsader op het midden der discoidaal-cel. Het is zeer kenbaar door het melkwürdig gedeelte der vleugels bij het overigens zwarte uitzicht. Onder de vrouwelijke exemplaren vind ik er een, dat afwijkt door de roode kleur der voorpooten ; daar het overigens geheel met de anderen overstemt, gelöt ik daarin slechts eene variéteit te moeten zien. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 137 31, Pamponerus nigritulus v. d. Wulp, Tijdschr v. Entom. XV. 235, — Een paartje, uit de Molukken afkomstig, berust in het Museum te Budapest. — Mijn vermoeden (Il. c. p. 236), dat deze soort dezelfde zou kunnen zijn als Asi/us atratulus Walk., heft zich niet bewaarheid, Ik heb deze laatste thans ook leeren kennen (zie hieronder). Beide soorten verschillen zeer van elkander ; atratulus is veel kleiner; de genitalién zijn geheel anders gevormd en de eierbuis van het @ is van terzijde platgedrukt, hetgeen aan de soort eene plaats aanwijst in het genus Machimus. 32, Machimus atratulus Walk. List Dipt. Brit. Mus, VII. 724. 208 (Asilus). — Een een van Sukabumi, West-Java (Fruhstorfer) in de collectie van de Poll. — Walker’s beschriving past volkomen, De soort is een der kleinste Asiliden, die in onze Post-Indische bezittingen voorkomen; zij is, zelfs met inbegrip der eierbuis van het?, slechts 441 mm. lang, De gezichtsbult beslaat werden der den van het aangezicht en is geheel bezet door den dichten zwarten knevelbaard; ook de onderzijde van de worteladen der sprieten hebben eene lange zwarte beharing; de kinbaard is wit. De erondkleur van den thorax is eigenlijk grijs, maar de zwarte langs-banden op den rug zijn zoo breed, dat er van de grondkleur alleen smalle tusschenruimten overblijven; de beide zijbanden zijn in drie vlekken opgelost, die mede slechts even van elkander gescheiden zijn; het lichtgrijze schildje heeft aan den achterrand eene ry van lange, opstaande, zwarte borstelharen; ook de achterste helft van den thorax is met dergelijke borstels bezet; aan het zwarte achterlijf zijn de insnijdingen der voor Ste ringen witachtig, Wat in de zijden zich tot een vlekje verbreedt. Mannelijke genitalien (Pl. 4, fig. 44) glanzig zwart en zwart behaard; tusschen de twee groote, omhoog gerichte bovenkleppen, komt een tepelvormig, aan het eind twee-tongig orgaan te voorschijn; en van onderen gaat van den laatsten lijfsring een verlengstuk uit, dat in een paar be- haarde tepeljes eindigt. De eierbuis van het 2 is zoo sterk van terzijde samengedrnkt, dat zij, van boven gezien, een naaldvormig aanzien heeft. Tegen de heupen en van onderen aan de voordijen is eene witachtige beharing; de borstels der pooten zijn allen zwart, die aan de schenen, en vooral aan den buitenkant der voorschenen bijzonder lang. Vleugels (fig. 12) met uitgebreide grauwe teekening, die alleen de basis en de beide bovenste wortelcellen vrijlaat; middeldwarsader ongeveer op het midden der discoidaal-cel. Afgaande op de beschrijving, door Macquart gegeven van zijnen Asilus albibarbis (Dipt. exot. supp. 4. 91. 68), die van Java heet te zijn, zou deze niet veel van atratulus Walk. verschillen; de middel-dwarsader zou echter iets verder (op twee derden der discoidaal-cel) zijn geplaatst. Walker evenwel vermeldt niets van het aderbeloop. Machimus coruscus n. sp. 3 9. Thorax aschgrauw, met zwarte teekening; achterlijf zwart, met witachtige insnijdingen; sprieten en pooten zwart; vleugels met grauwe spits. Lengte 44—15 mm. Aangezicht grauwige, aan de onderste helft iets vooruitsprin- gend; knevelbaard van boven uit zwarte, van onderen uit gele haren händen, deze laatsten eenige zwarte haren er tusschen; kin- en bakkenbaard geel; achterhoofd van boven met zwarte horstels. Sprieten zwart, slank; de beide wortelijk wortelijk zwarte borstels; het derde id zlang als de wortelijk kontzend; de eindborstel korter dan het derde id. Zug snuit glanzig zwarte; palpen zwarte zwarte beharing. Thorax aschgrauw, op den rug met die zwarte langsbanden, de middelste onduidelijk in tweeen gespleten, de beide zijdelingschen in drie viekken gedeeld; borstzijden aschgrauw; schildje donkergrauw; achterrug grijs; de thorax heeft eene zwarte beharing, die van voren kort is, doch naar achteren langer en meer borstelachtig wordt; aan den achterrand van het schildje verscheidene lange zwarte borstels; de uitstaande beharing védr de kolfjes geel. Achterlijf gwart; achterrand der ringen met Smallen witten zoom, die echter bij het zu weinig duidelijk is; mannelijk genug zwart, vrij wel met die van MW, atratulus overreenkomende; ook de eierbuis van het? glanzig zwart en in vorm gelijk aan die der genoemde soort. Pooten zwart; de midden- en achterheupen asch-grauw; aan den voorkant der voor- en middenheupen eene lange beharing, die bij het geel, bij het @ meer witachtig is; dergelijke gele beharing bevindt zich bij het ook aan de onderzijde der dijen en aan de buitenzijde der voorschenen, terwijl voorts de dijen en schenen met vele zwarte borstels bezet zijn; bij het outbreekt de beharing of bestaat slechts in zeer beperkte mate; de zwarte bruinachtig. Vleugels (Pl. 4, fig. 43) glasachtig, aan de spits erauw; de grauwe kleur neemt een derde der vieugellengte in en wordt langs den achterrand voortgezet door grauwe Kernen in de cellen; middeldwarsader op het midden der discoidual-cel. Beide seksen, van Java, in het Museum te Budapest. De soort is verwant aan atratulus, doch behalve door meerdere brot, onderscheiden door den gedeeltelijkk gelen knevelbaard en de geringer uitbreiding der grauwe teekening op de vleugels; hij bet bevendien door de gele beharing aan de pooten. CINADUS nov. gen. (xivados, sluwe vos). Soorten van middelmatige grootte. Kop, van voren gezien, ongever even hoog als breed; voorhoofd en aangezicht zeer smal; het aangezicht naar onderen iets breeder, zonder bultige verheven- heid, alleen aan den mondrand iets vooruitstekend; het voorhoofd diep ingezonken; knevelbaard tot den mondrand beperkt. Sprieten kort; het eerste lid cylindrisch; het tweede bekervormig, half zoo lang als het eerste; het derde lid nauwelijks zoo lang als het eerste, priemvormig, met langen eindborstel. Thorax met zwakke borstels in de zijden en van achteren; schildje aan den achterrand met twee borstels. Achterlijf cylindrisch, biyna naakt en zonder borstels aan de insnijdingen; Manuelijk genitalien kolfachtig verdikt; de bovenarmen aan het eind met omgebogen haken; eier-buis van het? kegelvormig. Pooten matig stevig, Vleugels zoo lang als het achterlijf; de onderarm der cubitaal-vork zeer sterk, bijna hoekig opwaarts gebogen, waardoor de eerste achtercel aan haar einde plotseling wordt verbreed. Vooral de laatstgemelde bijzonderheid van het aderbeloop der vleugels is kenmerkend voor het genus; wel is bij vele andere Asilinen de onderarm der cubilaal-vork in meer of minder mate gebogen, maar nergens vertoont zich die buiging zoo sterk en plotseling. De plaats, die het genus onder de Asilinen-geslachten moet innemen, is in de nabijheid van Pamponerus, Asilus (sensu restricto) en Lhadiurgus, van welke de wijfjes evenzeer eene kegel-vormige (niet van terzijde saamgedrukte) eierbuis hebben; Cinadus enderscheidt zich echter, behalve door het aderbeloop, ook door het naakte achterlijf en het ontbreken van eene bultige verheven-heid op het aangezicht. Ik breng hiertoe twee soorten die, zooveel ik kan nagaan, nog onbeschreven zijn en ofschoon veel op elkander gelijkend, toch duidelijk specifieke verschillen aan aan de achter. 34. Cinadus spurius n. sp. @ (Pl. 5, fig, 1—4). Zwartachtig; aangezicht, sprieten, knevelbaard, borstzijden, een smalle zoom aan de achter. Lingten, alsmede de poeten geel; Achterdijen met zwarten ring. Lengte 17 mm. Kop (fig. 2); aangezicht bleekgeel; knevelbald wir, van boven met enkele zwarte borstelharen; kin- en bakkenbaard wir; voor- hoofd donker, van boven tegen den oogrand met zwarte borstelhosen. Sprieten roodgeel, het derde lids soms iets verdonkerd, zelden veheel zwarte borstelhosen; de lange sprietborstel zwart. Zuigsnuit glanzig zwart, lang en spits toeloopend; palpen zwarte borstels. Thorax op den rug aschgrauw, met breede zwartbruine banden of zelfs geheel zwartbruin; van achteren met eenige zwarte borstels; schildje donkergrauw. Achterlijf zwartachtig, met gelen achterzoom der ringen, in de zijden met gele beharing; mannelijke genitalién (fig. 3 en 4) glanzig zwart; de bovenste tangarmen aan de basis zeer dik, in 't midden met een stompen tand, aan t einde met een opwaarts gebogen, scherp-puntigen haak; de kegelvormige eierbuis van het? mede glanzig zwart. Pooten roodgeel; spits der midden- en achterdijen zwarte bovendien een zwarte spils vereenigd is; aan de achterpooten de buitenzijde der schenen verdonkerd en de tarsen zwart, doch de binnenzijde der schenen en de onderkant der tarsen door eene korte, dichte, roestkleurige beharing bedekt; klauwen zwart; voetballen donker roodgeel. Kolfjes roodgeel. Vleugels met flauwe bruinachtige tint Aan de spits grauw; deze laatste kleur vrij scherp begrensd en als een smallere, viekkige zoom lang den achterrand voortgezet. Verscheidene exemplaren van beide seksen, van Toli Toli, Noord Celebes (Fruhstorter) in het Museum te. Budapest. 35, Cinadus spretus n. sp. 3 Thorax aschgrauw, met zwarte banden en vlekken; sprieten donkerbruin; achterlijf zwartachtig, met grijzen achterzoom der ringen; spits der dijen en der tarsen zwart. Lengte 144—145 mm. Verwant aan de voorgaande soort en zeer op haar gelijkend, doch van kleinere gestalte. De sprieten zijn donkerbruin, bijna zwart; het aangezicht, althans bij het 2, meer wit; de zuigsnuit korter en stomper. De zwarte banden en viekken op den thorax zijn duidelijker en meer van elkander afgezonderd; de borstzijden aschgrauw, de zoomen der lijfsringen witachtig grijs. Aan de mannelijke genitalién (Pl. 5, fig. 5 en 6) zijn de bovenarmen aan de basis minder gezwollen en de eindhaken niet naar boven omgebogen, maar platliggend en met de punten gekruist. Aan de gele pooten hebben ook de voordijen eene zwarte spits; de achterdijen hebben geen afzonderlijken donkeren ring, maar deze is met het zwarte uiteinde ineengesmolten; de spitshelft der achterschenen is bruin; ook de voor- en middentarsen zijn, met uitzondering van het eerste lid, bruinzwart. Vleugels, vooral bij het?, meer zuiverglasachtig; de grauwe omzooming aan de spits en langs den achterrand van dezelfde uitbre Ende als bij C. spurius. Ken van Sukabumi, West-Java (Fruhstorfer) in de collectie van de Poll: een paar wijfjes (het een echter zeer gebrekkiy 5 } $ >) van Sumatra, in het Leidsch Museum. 36. Synolcus xanthopus Wied. Auss. Zweifl. I, 1486,— Van deze soort bevinden zich in het Brusselsche Museurn exemplaren van beide seksten, van Java (Fruhstorfer), die zich door  gelötet ist daarin geen afzonderlijke soort, maar slechts eene donkere variéteit van xanthopus te zien. 37. Synolcus annulatus Fabr. Syst. Antl. 171. 32 (Dasypogon); Wied. Auss. Zweifl. I 434. 15 (Asilus); syn. Astlus flavicornis Macq. Dipt. exot. I. 2, 142. 17. — Onder mijne Diptera van Darjeeling bevinden zich een paar mannelijke exemplaren, die ik zonder bedenking tot deze soort reken, Zij gelijken op de donkere exemplaren van 8S. 2anthopus, hierboven bedoeld, doch zijn forscher gebouwd, Het aangezicht iszijn geel, maar grijs; ook de achterkant van den thorax en het schuldje zijn bruinachtig aschgrauw. De bruinachtige kleur aan de vleugelspits heeft dezelfde uitbreiding als bij wanthopus, behalve dat er aan ’t eind der vierde achtercel nog een bruin vlekje is, dat bij al de exemplaren van wanthopus ontbreekt. Dat Asilus flavicornis Macq. dezelfde soort is, schijnt miet aan twij fel onderhevig, daar de beschrijving volkomen past. 38. Synolcus bengalensis Macq. Dipt. exot. I. 2.144. 16 (Aszlus). — Ook deze soort, door Javaansche exemplaren in het Brusselsche Museum vertegenwoordigd, is naverwant aan S. wanthopus, doch onderscheiden door een betrekkelijk korter achterlijf en vooral bij het ooorand der vleugels. De bedelde voorwerpen zijn in kleur vrij wel gelijk aan de licht getinte exemplaren van wanthopus, doch ik zag er ook, die merkelijk donkerder zijn, in de collectie van den Heer Neervoort van de Poll; deze laatsten waren van het eiland. 39. Mochtherus rutilans n. sp. 2. Aschgrauw; achterlif in de zijden goudgeel; sprieten zwart; pooten roodgeel, de knieen en de laatste tarsenleden zwart. Lengte 20 mm. 