None
Dit boek is na oud dat het auteursrecht erop is verlopen, zodat het boek nu deel uitmaakt van het publieke domein. Een boek dat tot het publieke domein behoort, is een boek dat nooit onder het auteursrecht is gevallen, of waarvan de wettelijke auteursrecht termijn is verlopen. Het kan per land verschillen of een boek tot het publieke domein behoort. Boeken in het publieke domein zijn een stem uit het verleden. Ze vormen een bron van geschiedenis, cultuur en kennis die anders moeilijk te verkrijgen zou zijn. Aantekeningen, opmerkingen en andere kanttekeningen die in het origineel stonden, worden weergegeven in dit bestand, als herinnering aan de lange reis die het boek heeft gemaakt van uitgever naar bibliotheek, en uiteindelijk naar u. Richtlijnen voor gebruik Google werkt samen met bibliotheken om materiaal uit het publieke domein te digitaliseren, zodat het voor iedereen beschikbaar wordt. Boeken uit het publieke domein behoren toe aan het publiek; wij bewaren ze alleen. Dit is echter een kostbaar proces. Om deze dienst te kunnen blijven leveren, hebben we maatregelen genomen om misbruik door commerciële partijen te voorkomen, zoals het plaatsen van technische beperkingen op automaüsch zoeken. Verder vragen we u het volgende: + Gebruik de bestanden alleen voor niet-commerciële doeleinden We hebben Zoeken naar boeken met Google ontworpen voor gebruik door individuen. We vragen u deze bestanden alleen te gebruiken voor persoonlijke en niet -commerciële doeleinden. + Voer geen geautomatiseerde zoekopdrachten uit Stuur geen geautomatiseerde zoekopdrachten naar het systeem van Google. Als u onderzoek doet naar computervertalingen, optische tekenherkenning of andere wetenschapsgebieden waarbij u toegang nodig heeft tot grote hoeveelhe- den tekst, kunt u contact met ons opnemen. We raden u aan hiervoor materiaal uit het publieke domein te gebruiken, en kunnen u misschien hiermee van dienst zijn. + Laat de eigendomsverklaring staan Het "watermerk" van Google dat u onder aan elk bestand ziet, dient om mensen informatie over het project te geven, en ze te helpen extra materiaal te vinden met Zoeken naar boeken met Google. Verwijder dit watermerk niet. + Houd u aan de wet Wat u ook doet, houd er rekening mee dat u er zelf verantwoordelijk voor bent dat alles wat u doet legaal is. U kunt er niet van uitgaan dat wanneer een werk beschikbaar lijkt te zijn voor het publieke domein in de Verenigde Staten, het ook publiek domein is voor gebniikers in andere landen. Of er nog auteursrecht op een boek mst, verschilt per land. We kunnen u niet vertellen wat u in uw geval met een bepaald boek mag doen. Neem niet zomaar aan dat u een boek overal ter wereld op allerlei manieren kunt gebruiken, wanneer het eenmaal in Zoeken naar boeken met Google staat. De wettelijke aansprakelijkheid voor auteursrechten is behoorlijk streng. Informatie over Zoeken naar boeken met Google Het doel van Google is om alle informaüe wereldwijd toegankelijk en bruikbaar te maken. Zoeken naar boeken met Google helpt lezers boeken uit allerlei landen te ontdekken, en helpt auteurs en ui tgevers om een nieuw leespubliek te bereiken. U kunt de volledige tekst van dit boek doorzoeken op het web via |http: //books .google .coml WALT WHITMAN. lATUURLEVEib (14AVHS OF eRASs.;. TttrruLD ofloii (W.W, «Tik tloul») I. •■.i WALT WHITMAN. ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^W NATUURLEVEN. A I (LEAVES OF GRASS.) VERTAALD DOOR Maurits Wagenvoort. „ dit is geen boek, Die 't aanraakt, raakt een mensch aan." (W. W. »Tot ziens 1«) MET PORTRET VAN DEN DICHTER. HAARLEM. DE ERVEN F. BOHN. 1898. -- - ^ ' J - - - 1 - - ^ • •■ «AC. THE  inleiding schijnt mij gewenscht. Van een reis, in 1892, door de Vereenigde Staten van Noord- Amerika, bracht ik als kostbaarste herinnering de Leaves of Grass van Walt Whitman mee. Tijdens mijn reis ging er geen dag om zonder dat ik iets van hem las , en nog lang daarna nam ik dagelijks het boek op om te herlezen. Diep was de indruk geweest dien ik van den arbeid en het leven der Noord-Amerikanen had ontvangen, diep was de indruk dien ik van de Leaves of Grass ontving. Deze poêmen, docht mij, geven een kort begrip van wat ik met bewon- dering en eerbied, soms met verbijstering heb gezien; zij zijn een verkleind beeld der geweldige republiek, het leven van Amerika verpuurd door liefde en denken van een universeel dichter. Toch geven zij meer dan de «athletische republiek»: zij openen heerlijke visioenen van wording, ontwikkeling en voortgang: het Universum aanschouwd door een Amerikaan, wien de Menschheid eens een plaats zal aanwijzen te midden der groot-edelsten van allen tijd. Anderhalf jaar, te Chicago, Berlijn en Genua, gaf ik aan de vertaling van wat ik thans gedeeltelijk onder den titel Natuurleven publiceer. Dit is niet de geheele Leaves of Grass, wel de geheele Whitman, zooals hij zich in de I^at/^j openbaart. De dichter herhaalt hier en daar wat hij gezegd heeft : er was geen reden die herhalingen IV Inleiding. te vertalen; buitendien liet ik mij door mijn smaak leiden. Er zijn enkele poêmen in de Leaves of Grass die mij niet bezielen , wat na- tuurlijk aan mij en niet aan Whitman ligt. Niettemin was het denk- beeld mij een gruwel een salon- Whitman te geven. In mijn Natuur- leven spreekt de bard zich uit met dezelfde zware en toch zoo zielvolle stem , die de zijne is, ruw soms, duister soms, maar altijd verheven, altijd menschelijk, altijd natuurlijk. Mijn loon was mijn arbeid-zelf. Wat kon ik inderdaad van mijn vertaling verwachten? Behalve door Emerson, Whittier, Thoreau, in Amerika niet, in Europa, behalve door Tennyson en Rosetti, wei- nig gewaardeerd, is Walt Whitman arm en ongeacht gestorven, nadat hij , om de «onzedelijkheid» van de Leaves of Grass^ uit een betrekkinkje aan een ministerie te Washington was ontslagen. Indien iets van de afkeuring en den hoon, over den dichter uitgestort, over den vertaler komt, is dit niet anders dan wat hij redelijkerwijze verwachten moet. Wat ik niet verwachtte, was het bezwaar om Natuurleven gedrukt te krijgen. Indien ik Whitman fatsoenlijk had willen maken — wat men een bloemlezing noemt, uit zijn Leaves of Grass — zou ik niet bijna vijf jaren hebben behoeven te wachten op een uitgever. Dit evenwel lag beneden den eerbied dien ik voor den bard gevoel : mijn vertaling zou in haar geheel of niet verschij- Inleiding. nen. Zij verschijnt nu, althans de eerste helft, ofschoon de uitgevers het geldelijk verlies der onderneming voorzien, zooal niet vooraf berekenen. Is dit niet al te groot, dan zal eerlang ook de tweede helft verschijnen. Wit, in dezen oogenblikkelijken tegenspoed, kon mij teleurstellen ? Niets. Walt Whitman kan wachten, ik heb geen haast. Indien mijn levensgeluk afhankelijk ware van mijn litterair succes, zou ik zeer beklagenswaard zijn. Mijne boeken vinden vooralsnog weinig lezers : het verlies daarvan is niet geheel aan mijn kant. Het verwonderde noch ontmoedigde mij , dat ik vijf jaren had te wachten eer men mijn Natuurleven wilde publiceeren. De anderhalf jaar met Whitman doorleefd , hebben mij een levenswinst geschonken , die noch door eenig succes kan vermeerderd, noch door eenigen tegenspoed kan verminderd worden. Over Walt Whitman en zijne Leaves of Grass wil ik hier weinig zeggen. Mijn vertaling geeft de maat aan van de bewondering en de liefde die ik voor deze heerlijke twee-eenheid gevoel. Misschien toch kunnen een paar verklarende woorden hem een of twee lovers meer winnen. Men moet de Leaves of Grass niet nemen als gedich- Yi Inleiding. ten , Walt Whitman niet als dichter. Om een paar dichters van on- derscheiden genie te noemen: Keats, Kloos, Heine, Musset: naar hun beteekenis is Walt Whitman geen dichter. Noch kan hij gemeten worden naar welken dichter ook : zijne zangen zijn als symphonieên, en men denkt soms aan Beethoven, wanneer men hem leest. De oer-dichter was de man, door veel strijd, veel denken, veel leven hoog en groot geworden, richter, leider, priester, zanger van zijn volk. Hij verkondigde wat recht was, deugd, liefde en schoon- heid. Wat hij sprak was de natuurlijke wijsheid van een God-gewijde ziel, door innerlijke aanschouwing en nog meer door het vuur des levens gelouterd. Maat en rijm kende hij niet, van verzen had hij nooit vernomen, wat men poëzie noemt had geen zin voor hem, maar beter dan eenig ander wist hij wat harmonie was en schoon- heid. Hij had de menschheid lief en kende haar zwakheid en lijden, haar kracht en vreugde. Hij bezat dien oppermoed, die, geboren uit een onbedaarlijke zucht naar vrijheid , voorbeschikt om alleen en hoog te staan te midden der menschen. Het leven had enkel beko- ring en de dood geen verschrikking voor hem. Dus had zijn volk hem erkend als richter van allen, leider van allen, priester en zanger tevens. Ziehier, in de tweede helft der negentiende eeuw, in een samenleving, de Noord-Amerikaansche, die nog aan het begin Inleiding. vn barer geestelijke vorming staat, de oer- dichter in Walt Whitman herboren, maar verworpen door zijn volk, omdat de menschenvan beden niet natuurlijk kunnen zijn. Aldus moet de lezer Whitman beschouv^en, wil bij hem be- grijpen; zijne poêmen, zijne zangen zijn geen gedichten; het zijn visioenen, uitspraken, wetten, poëzie, zoo gij wilt, maar poëzie als erts , zooals bet gevonden wordt in de Ilias , in het Nibelungenlied, in de Veda's, in de Psalmen, in bet Hooglied. Die lezen wil om zich te amuseeren, poëzie wil genieten als een zoete zielestreeling, bekoorlijk door fraaie rijmen, lichten cadans en gedachten zwevend tusschen banaliteit, weemoed en burgermans verliefdheid, dien heeft Walt Whitman zelf terecht gewezen: de Leaves of Grass zijn niet voor hem of haar. Dien het gegeven is vrij te zijn van voor-oordeel, dien de schoonheid kan zien, ook wanneer zij in ongewonen vorm verschijnt, dien zich-zelf wil geven aan den dichter en bet lezen steeds wil afwisselen door lang en rustig nadenken, dien opent Whitman grootsche verschieten van sterke liefde in de goddelijke eenheid van lichaam en ziel , dien schenkt hij moed, hoop en zelfvertrouwen. Wat mijn vertaling betreft: zij zal hare gebreken hebben, maar, wie mij ook bet tegendeel zegge, ik weet dat zij goed is, als ge- vin Inleiding. heel. Whitmans vlucht door Tijd en Ruimte, niettemin, is soms zoo verheven, dat ik hem slechts heb kunnen volgen door lager te blijven dan hij; op andere punten is de vertaling, onder het werk- zelf , en , natuurlijk zonder dat die bedoeling voorzat, beter gewor- den dan het oorspronkelijke. Ik gevoel temeer vrijmoedigheid dit te zeggen , omdat ik bij mijn werk geholpen werd door een dier vrou- wen, die door een waarlijk hemelsche eigenschap alles verbeteren wat zij aanraken. Onze vriendschap-zelve belet mij haar te noemen, maar wanneer ik, zooals ik hiermee doe, Natuurleven aan haar op- draag, geef ik haar slechts terug wat zij mij geleend heeft, we- tende, dat ik voor mijn leven haar schuldenaar blijf. Se villa, Oct '98. M. W. INHOUD. ^^<^M^^^ INSCRIPTIES. Bladz. Mijn Lied is voor het ik i Terwijl ik stille zat en peinsde i In 't veel bemande schip ter zee 2 Aan de vreemde landen 3 Aan een geschiedschrijver 3 Toen ik het boek gelezen had 3 Aan de staten 3 Ter reize door de staten 3 Aan een zangeres 4 Ik onverwrikbaar 4 Savantisme 5 Het schip dat in zee steekt 5 Ik hoor AMERIKA ZINGEN 5 Wordt daar een stad belegerd ? 6 Werpt voor mij niet üwe deuren dicht 6 Van Paumanok uit 6 Het Lied van mijn Eigen Ik 17 ADAMSKINDEREN. In den wereldtuin 74 Va'n bedwongen stroomen die knagen 74 Ik bezing de electriciteit des lichaams 76 Ergens wacht een vrouw op mij 83 Ik ongedwongen 85 Een uur van woest genot 87 Uit de aanvloeiende drommen van den oceaan 87 De tijden komen met tusschentijden terug 88 Wat zijn wij tweeën langen tijd misleid 88 O Hymen ! O Hymenea 89 Mij doet de liefde zeer 89 Oer-momenten 89 X Inhoud. BUdz. Eens trok ik door een volkrijke stad 90 Ik hoorde de plechtig-lieflijke orgeltonen 90 Van calïforniës kusten uitziend ten westen 91 Als Adam in den vroegen morgen 91 CALAMUS. Op onbetreden paden 91 Geurige bloei van mijn hart 92 Wie gij ook zijt die mij nu vasthoudt 94 Voor U o democratie 95 Dezen, terwijl ik in de lente zing 95 Niet enkel in wat ik mij van de borst werp 96 De vreeselijke twijfel van den schijn 97 De basis der metaphysica 98 Gij die getuigen zult in volgende eeuwen 98 Toen ik in den avondstond hoorde 99 Vind ik in U opnieuw een hart dat zich door mij voelt aangetrokken ? 100 Zij zijn maar wortels en bladeren 100 Geen gloed vlamt op en verteert loi Vloeit droppels ^.. loi Stad van orgiën loi Zie dit gebruinde gelaat 102 Ik zag in Louisiana een levenseik 102 Aan een vreemde 103 Dit oogenblik van smachten en peinzen 103 Ik hoor daar werd tegen mij getuigd 103 Terwijl ik door het prairiegras ga 104 Als ik eens naga wat roem is 104 Wij tweeën makkers die elkaar aanhangen 104 Een belofte aan californië 105 Dit zijn mijne teederste bladeren 105 Geen machine die arbeid uitspaart 105 Een kort visioen 106 Dit blad voor hand-in-hand 106 Aarde, mijn evenbeeld 106 Ik droomde in een droom 106 Wat denkt gij doet mij de pen opvatten ? 107 Aan oost en west 107 Soms, in mijn liefde 107 Inhoud. xi Bladz. Aan een wester-knaap io8 Vastgeankerd, eeuwig, o liefde ! io8 In de menigte io8 O gij tot wien ik vaak en stille kom loS Die schaduw mijn evenbeeld io8 Nu levenskrachtig nog 109 Salut au monde! 109 Het lied van den open heirweg 118 Over naar Brooklyn met de veerboot 127 Lied van den Antwoorder 133 Een vreugdenlied 137 Lied van de breede bijl 143 Het Tentoonstellingslied 153 Lied van den Roodstam-boom 162 Een lied voor den Arbeid 166 Jeugd, Dag, Ouderdom en Nacht 173 Lied van de wentelende Aarde 173 INSCRIPTIES. MIJN LIED I^ VOOR HET IK. Mijn lied is voor het ik, is voor den mensch des eisden levens, Maar van mijn lippen klinkt het woord Democratie, het woord En- Masse. Mijn lied geldt fysiologie van hoofd tot voeten. Mijn muze is niet enkel gezicht, niet enkel ziel, ze is beiden en dus meer dan ieder waard: Mijn lied geldt dan het vrouwlijke volkomen even met het manlijke. O Leven onbedwingbaar in uw passie, polsslag, kunnen; Kracht en Vreugde zijn uw namen, geroepen, gij , tot het vrije doen door ffoddelijke wetten. Mijn lied geldt der. modernen mensch. TERWIJL IK STILLE ZAT EN PEINSDE. Terwijl ik stille zat en peinsde, En mediteerde w4t de poëzie in mij, en dacht en droonide lang. Daar rees óp voor mijn zien een angstverwekkende schim. Verschrikkelijk van schoonheid, ouderdom en macht: De Inspiratie van der oude landen dichters. Haar oogen-vlammen sloegen naar mijn oogen uit, En met den vinger wees zij mij op zangen die onverganklijk zijn. En dreigend klonk haar stem: Wat 's^n^t gij? Wui gij dat er slechts een enkel thema ts voor onsterflijke barden ? Dat thema is de strijd^ het oorlogsluk. Het lied dat levensmoedige soldaten maakt. Zoo %ij '/, dus was mijn antwoord, Ik^ hl te flere geest ^ ook ik beiing den strijd, en hardnekkiger en ge- weldiger een dan wie ook voor mij, Natüurleven. Ook ik reken in mijn boek met wisselend luk^ met vlucht y voorsprong en terugtocht y met victorie die geen beslissing geeft y (JEn tochy dunkt mij, wisse victorie nu of ten laatste y) de wereld is mijn slagveld y ïk strijd voor leven en dood^ voor het Lichaam en de eeuwige Ziely Zie ik ben gekomen en hef den krijgszang aan. En boven alles roep ik moedige solaaten op ten strijde. IN T VEEL BEMANDE SCHIP TER ZEE. In 't veel bemande schip ter zee, Het eindeloos blauw aan alle zij zich spannend, De winden fluiten, de golven zingen, de hooge machtige golven, Of in een kleine bark, ajleenzaam, wieglend op de baren, Blij zinnebeeld van vertrouwen, de witte zeilen bol gespannen. Zij klieft den aether in het fonklend zeeschuim van den dag, of onder niet te tellen starren 'snachts, Hoe 't zij, ik wil dat dit mijn lied, van land uit over zee gehoord , door zeelui jons^ en oud zal worden meegezongen. En eindelijk meegeleefd. Dit is het lied van on^e ^iely eens ^eemans %ieL Ntet enkel land, de vaste grond is in dit lied, aldus is dan hun woord. Maar ook de golvende lee, het luchtgewelfy wij voelen er lelfs het deinend dek in onder on^e voeten. Wij voelen den polsslag van het Universum, ebbe en vloed: het ademen der %ee. Wij hooren stemmen van ongezien mysterie, der %ilte wereld vage en vreemde raadsels, de jtuisterkfanken van het vloeiend nat. De zeelucht, het yichte wantgekraak, en het droefgeestig rhytme. Het eindeloos verschiet, de verre wai^ hori%pnt: alt aues en nog meer leeft in dit lied. Dit lied is het poëm van den Oceaan, Dan, faal niet o lied, geef wat u is gegeven, Niet enkel voor het land wordt gij gezongen. Gij zijt der bark gelijk die door den aether snijdt, waarheen? — Ik weet 't niet, maar vol geloof. En, metgezel van elk schip op zee, zeil voort, zeil voort! Spreek van de liefde, die mijn ziel in u doet zingen, f goede vrien- den, op de wijde zee, die liefde klinkt u toe in ieder woord ;) Spoed u dan voort, mijn kleine bark, zeil met uw witte zeilen over de machtige golven voort, Zing, zeil, draag^ onder 't eindeloos blauw van zee tot zee. Dit lied, voor elk schip en lederen zeeman. Inscripties. 3 ^^k^^^^^^*%^ AAN DE VREEMDE LANDEN. Ik hoorde U vragen om iets, dat U dit raadselwonder : de Nieuwe Wereld kan verklaren, Iets dat U omschrijft Amerika en zijn athletische Democratie, Daarom zend ik Ü mijn poêmen, opdat ge daarin moogt vinden waar gij om vraagt. AAN EEN GESCHIEDSCHRIJVER. Gij die de dingen des verledens lief hebt en roemt, Die het uitzijdige onderzocht hebt: het vel der rassen, het leven dat reeds is uitgegist. Die den Mensch gezien hebt als product van politiek, van dit en dat, van koningen, generaals en priesters. Ik, levend in het hart der AUeghanies, die den Mensch zie zooals hij is: zich-zelf genoeg. Mijn hand op den polsslag van dat leven, dat zich zelden aan de uitzij toont, (het zelfbewustzijn van den Mensch in den Mensch,) Ik, bard der Ikheid, die het wachtwoord geef der toekomst. Ik ontwerp de geschiedenis die vóór ons uit ligt. TOEN IK HET BOEK GELEZEN HAD. Toen ik het boek gelezen had, de veel geroemde levensschets. Vroeg ik mij af: is ait dan wat de schrijver noemt een menschenleven ? En zoo zal iemand , ben ik dood en neen, beschrijven wat hij noemt mijn leven? Alsof iemand in waarheid iets weet van mijn leven, Terwijl ik zelf vaak denk weinig of niets te weten van wat in waar- heid is mijn leven. Een paar wenken , een paar sleutelwoorden en aanduidingen Tracht ik in dit boek ter eigen nut te schrijven. AAN DE STATEN. Aan de Staten of aan elk hunner, of aan elke stad der Staten : Weer- sta veely gehoorzaam ^elden^ Eens zonder wederstand gehoorzaam, weldra geheel verslaafd, Eens geheel verslaafd, geen natie, staat of stad ter wereld ooit daarna geniet een volle vrijheid. TER REIZE DOOR DE STATEN. Ter reize door de Staten gaan wij nu, (Wij gaan de wereld door gedragen door deez' zangen, Natuürleven. Van nu aan zeilend door elke zee naar elk land,) Wij , gaarne leerlingen van allen , leeraars óók van allen, en het hart . vol liefde voor allen. Wij hebben de getijden gaêgeslagen en gezien hoe zij zich-zelven f;eheel geven en het een na het ander verdwijnen, en : waarom zou niet een man of vrouw doen wat de jaar- getijden doen, en zich geheel geven als zij? Wij toeven dan een wijle in iedere stad en streek, Wij reizen door Canada, Noord-oost, de machtige vallei der Missis- sippi, en de Zuider Staten, En lief, gelijk , gemeenzaam zij ons ieder dezer Staten , Wij zullen ons zelf oordeelen, en mannen en vrouwen roepen om dat oordeel, te vernemen. Wij zeggen tot ons- zelf: Herinner u, vrees niet, wees oprecht, kom uit voor wat des lichaams en der ziele rechten zijn. Toef een wijle en ga dan voort, wees levenskrachtig, matig, kuiscb en straal uw ziel uit. En wat dan van u uitgaat moge wederkeeren, zooals wederkeeren de jaargetijden. En is dan misschien niet minder dan de jaargetijden. AAN EEN ZANGERES. Hier, neem dit geschenk, Het was bestemd voor een of anderen held, redenaar of veldheer. Een die de goede oude zaak, de hooge idéé, den vooruitgang en de vrijheid der rassen zou hebben gediend: Een dapperen trotseerder van despoten, een istoutmoedigen rebel; Maar ik zie nu: wat ik hun bestemd heb past u even goed als hun. IK ONVERWRIKBAAR. Ik onver wrikbaar, onbewogen vaststaand in natuur. Meester van alles, meesteres van alles, voegend in den mid van redelooze dingen. Vol van geestkracht als zij, lijdelijk, ontvankelijk, zwijgzaam als zij^ Mijn taak volbrengende, armoede, aanzien, zwakheid, misdaad min- der gewichtig dan ik dacht, Ik, uitgaand ter Mexicaansche zee, of in Mannahatta, of in Tennessee y of ver naar het Noorden of diep het land in. Hier stroomvaarder, ginds houthakker, of ergens in de Staten land- bouwer, of 'aan de kust of op de Canada'sche meren, Ik, overal waar leven leven is. — O mij-zelf te. geven en te bezit- ten voor den grooten. strijd , Inscripties. %^^^^^w^^ Sterk te zijn in 't weerstaan van nacht, storm, honger, spot, on- geluk en verachting, zooals de boomen en de dieren. SAVANTISME. Daarheen, als mijn ziele- oogen de toekomst instaren, zie ik alle menschenwerk en alle menscheneer teruggaan en zich ver- eenigen aan den oorsprong van het leven, Daarheen de uren, de maanden, de jaren — daarheen het streven, de arbeid, de daad ook de geringste. Daarheen het kleinste leven van allen da^ : onze woorden , de dingen om ons heen, ons beleid, ons bezit, al die wij liefhebben; Dairheen ook wij, ik met mijn zangen, vertrouwensvol, liefdevol, Zooals een vader opgaat tot zijn vader en zijne kinderen meeneemt. HET SCHIP DAT IN ZEE STEEKT. Zie de ongemeten zee, En op haar adem deint het schip, alle zeilen gespannen, zelfs de topzeilen , De wimpel fladdert hoog in de lucht, voorwaarts spoedt het, voor- waarts zoo statig — beneden: de ijverende golven die het schip voortstuwen. Zij omringen het schip met glinsterende deining en met schuim. IK HOOR AMERIKA ZINGEN. Ik hoor Amerika zingen en afwisselend zijn de liederen die ik hoor , 't Is het lied van de smeden, en ieder zingt goed , dat is blij en luide , De timmerman zingt zijn lied als hij de plank meet of de balk. De metselaar zingt zijn lied als hij ter karweij gaat of het karweij verlaat. De roeier zingt van zijn leven in de boot, de varensgast zingt op het dek van den stoomer. De schoes zingt op zijn driepoot aan zijn bank, de hoedenmaker zingt als hij zijn werk staat te doen, 't Is het lied van den houthakker, of het lied van den ploeger, 's morgens op weg naar het veld of in den schafttijd, of als de zonne daalt, 't Is het lied van de jonge moeder, van het jonge vrouwtje in haar huishouden, van het meisje met haar naaiwerk of aan de tobbe. En ieder zingt van het leven dat zijn of haar leven is, en zingt niet van het leven van anderen. Aldus bezingt de dag het leven van den dag — aldus hoort gij in Natüurleven. den nacht het lied van de bent jonge makkers, kloek en elkaar genegen, Wijd-open zijn hunne monden als zij luide het heerlijke lied der jeugd zingen. WORDT DAAR EEN STAD BELEGERD ? Wordt daar een stad belegerd, die vergeefs tracht het beleg te ver- breken ? Kom aan dan, hier is de kommandant dien gij zoekt, snelvaardig, moedig, onsterflijk, En met hem komen, te voet en te paard, dappere soldaten en ver- delgende kanonnen voeren zij meê. En met dezen komen de artilleristen , zekerder van een schot dan allen die ooit een kanon richtten. WERPT VOOR MIJ NIET UW DEUREN DICHT. Werpt voor mij niet uw deuren dicht, gij koude boekzalen. Want wat op uwe doorgebogen planken t meest ontbreekt en wat gil 't meest behoeft, dat breng ik u. Uit den krijg zelf opkomende, heb ik dit boek gemaakt; De woorden van dit boek zijn niets, let enkel op zijn ziel, de ziel is alles, Dit boek is eenig in de wereld , dit boek heeft niets van andere boe- ken, dit boek wordt door het verstand alleen niet gevat, Uit ieder blad , uit ieder woord vloeit u de heete stroom des Jevens te gemoet. VAN PAUMANOK UIT. I. Van visch-gelijkend Paumanok uit, waar ik g^eboren ben. Wel gewonnen en opgevoed door een treffelijke moeder, Na in vele landen te hebben gedoold, vriend van menschen-drukke straten , Toever in Mannahatta *) , mijn stad, of op de Zuider-savanna's , Dan als soldaat in 't kamp, of dragend geweer en ransel, straks mijngraver in Californiê, Boersch in mijn huis in Dakota's wouden, sober mijn maal met een dronk bronwater, ») Ncw-York. Van Paümanok xjït. ^^^^^■^^^^^ Nu ingetogen tot aanschouwing en bepeinzing in stille eenzaamheid, Ver van de plaats waar het voetstapgeschuifel der menigte druischt , gelukkig en dankbaar, Bewust van den frisschen, vrijen gids, den stroomenden Missouri, bewust van de machtige Niagara, Bewust van de bufFelskudden, grazende op de vlakten , den hangen , sterkborstigen stier, Door aarde en rotsen en bloemen der vijfde maand ervaren, door sterren, regen en sneeuw getroffen. Na des lachvogels lied en des bergvalks vlucht te hebben bestudeerd , Na in den ochtendstond het lied te hebben gehoord van den weêr- galooze, den eenzamen lijster der moeras-ceders. Eenzaam als hij, in het Westerland zingend, neem 'k mijn vlucht voor nieuw een wereld. 2. Victorie, Unie, Geloof, twee-een zijn, tijd. De onverbrekelijk tezaam- ge voegden, schatten, mysterie. Beschaving als natuurwet, de kosmos, en de nieuwe arbeid. Aldus het leven. Hier is wat op kwam na zooveel weeën en krampen. Hoe wonderbaar en tevens: hoe reëel! De goddelijke aarde onder onze voeten, boven ons hoofd de zon. Zie den aardkloot wentelen. De vader-continenten bijeengegroept ter zij , De continenten van heden en toekomst, Noord en Zuid, en de land- engte daar tusschen. Zee, onafzienbre ongebaande landen. En steeds gewijzigd, als in een droom gezien, woelt daar het leven, Ontelbre menieften trekken over hen voort, Nu zijn ze bedekt met een volk, dat de beschaving leidt, dat kun- sten leven doet, dat al wat goed is lief heeft. Zie, heenvloeiend door de tijden. En voor mij uit een oneindigheid van menschen die mij hooren. Met vasten en gelijken tred gaan zij hun weff, en nimmer rusten zij , En altijd volgen anderen, Americanos, een honderdtal millioenen, De eene generatie doet wat zij vindt te doen en volgt het voorge- slacht , Een andere generatie komt en doet wat is te doen en volgt dan in haar spoor. 8 Natüürleven. ««««^/^^sA^ Zij gaan en keeren het gelaat eerst zijwaarts, achterwaarts vervol- gens, naar mij luisterend, De oogen in het gaan op mij gericht. Americanos! overwinnaars! humaniteicsarmeeën ! Voorwaarts! Nooit rust de eeuw! Libertad! Menigten! Aan u een reeks van zangen. Zangen van de prairiên. Zangen van den ver weg vloeienden Mississippi , neerwaarts naar de Mexicaansche zee, Zangen van Ohio , Indiana , Illinois , Iowa , Wisconsin en Minnesota , Zangen als een stroom uit Kansas' harte vloeiend en voortsnellend in en naast rivieren, Uit het hart van Amerika zelf schietend door hare polsen als vloeiend vuur, dat al doet leven. 4. Neem deze zangen dan, Amerika, neem hen ten Zuid en neem hen ten Noord, Bereid hun overal een welkom, want zij zijn leven van uw leven. Verklaar hen Oost en West, want zij verklaren u. En gij. Verleden, heb hen lief, want zij hebben ook liefde vooru. Eén in gedachten was ik met vervlogen tijden, Ik zat aan de voeten der groote meesters en luisterde naar hen. Nu, ware 't mogelijk, o dat de groote meesters konden terugkomen en luisteren naar mij. Zal ik, in dezer Staten naam, de Oudheid smaden? Weet ik dan niet, dat zij de kinderen zijn dier Oudheid, en haar verklaren ? 5. Gestorven dichters, filosofen, priesters, Gij martelaars, gij zoekers, kunstenaars, verdwenene regeerders. Gij die in verre landen uwe taal eens tot nieuw leven nept. Gij natiën eens gevreesd, nu klein, vergeten of vervallen, Voor ik saluut breng aan wat er van uw geest nog in ons naleeft durf ik niet uitgaan tot mijn arbeid, ïk heb met u een wijl geleefd en beken dat gij bewondering verdient , Ik denk: nooit kan iets grooter zijn dan het is, niets kan ooit meer verdienen dan het verdient. Van Paümanok uit. ^^^^^^^^^M Ik heb, voor ik u losliet, u gedachten vol een langen tijd aan- schouwd , Nu sta ik hier op eigen plaats en in eigen tijd. En met mij de landen vrouwelijk en mannelijk, En met mij dè erfgenamen der wereld vrouwelijk en mannelijk, en met mij het vuur der materie. En met mij het ideaal: verklaring van God, door allen openlijk erkend , De altijd voor ons uit zwevende finale van wat daar zichtbaar is. De Al- voldoener, die, na lang gedwaald te hebben, nu zijn weg kiest, Ja, zij is nier^ de Ziel, haar die ik liefheb. 6. De Ziel, Altijd en immer, vóór de aarde bruin en vast was levende, vóór water keerde en weerkwam, ebbe en vloed, levende! Niettemin zal ik de materie bezingen , omdat ik door haar 't schoonst de ziel bezing. En ik zal mijn lichaam en mijn sterflijkheid bezingen. Want d4n en daardoor vloeit door mij het lied van ziel en onver- gankelijkheid. Ik zal een lied zingen voor deze Staten, dat niet een hunner, in wat omgaan ook, zij onderworpen aan een anderen Staat, En ik zal een lied zingen , dat er overleg zij , bij dag en bij nacht, tusschen al de Staten en tusschen elk tweetal hunner, En ik zal een, lied zingen bestemd om gehoord te wordendoorden President, vol van scherppuntige dreigende wapens. En achter die wapens ontelbare ontevreden gezichten. Ook zing ik een lied van de Eene die uit allen geschapen is. De vreesbre, luistervolle Eene, die groot is bovenal. De onwrikbre, de strijdbre Eene, omvattend al en bovenal, Hoe hoog het hoofd van iemand zij. Haar hoofd is bovenal. Ik zal alle landen die leven hulde brengen, Ik zal de landbeschrijving van heel de aarde volgen en een eerbieds- groet brengen aan elke stad, 't zij groot of klein. En aan allen arbeid! Ik zal zeggen in mijn gedichten, dat met U, ter land en zee, het ware held-zijn is, En ik zal dat held-zijn gadeslaan met de oogen van een Amerikaan. Ik zal het lied zingen der kameraadschap. Ik zal aantoonen wat enkel en ten slotte de raenschen moet bijeen- brengen , 10 Natüürleven. ^h^h^h^l^^^\^ Ik geloof zij zullen hun eigen ideaal van sterke liefde hebben , zoo als dat nu reeds in mij leeft, Aldus zal ik hoog laten opvlammen uit mijn ziel de laaiende vuren die mij dreigden te verteren, Ik zal deze vuren, die te lang smeulden, vrij-geven. Ik zal hen vrijelijk laten woelen, Ik zal schrijven het evangelium-gedicht van kameraden en van liefde , Want wie beter dan ik verstaat de liefde met al haar verdriet en haar vreugd ? En wie eerder dan ik zou de dichter zijn der kameraadschap? Ik geloof in de deugd , in de eeuwen , in de rassen , En ik ga uit voor een arbeid in den eigen geest van het volk , Hoort dan het lied van onbeperkt geloof. Omnes ! Omnes ! Laat anderen onbewust zijn van wat zij niet kennen , Ik maak een gedicht ook ter eere van het kwade , ik sla dat levens- deel niet over, Ik-zelf ben juist even kwaad als goed en zoo is ook mijn volk — en ik zeg: in werkelijkheid is er eeen kwaad, (En zoo er kwaad is , dan is dat voor if , voor allen, voor mij even gewichtig als wdt ook in het leven). Ook ik , velen volgend en door velen gevolgd , breng een religie tot wijding, it daal in den arena af, (Misschien wel bestemd de luidste kreten , den overwinningsroep te doen hooren, Wie weet? Dat die kreten dan nu reeds van mij worden gehoord). Niemand is enkel om zijnentwil. Ik zeg de geheele aarde en al de sterren in het firmament zijn daar om religieus wil. Ik zeg: niemand was tot nu half vroom genoeg. Niemand heeft ooit aangebeden en vereerd half genoeg , Niemand heeft er nog aan gedacht hoe divijn hij zelf en hoe zeker de toekomst is. Ik zeg de ware en blijvende grandeur dezer Staten moet hun religie zijn, Zonder religie is er geen ware en blijvende grandeur, (Noch karakter, noch leven dien naam waardig zonder religie , Noch land, noch man of vrouw zonder religie). 8. Wat, jonge man, is uw streven? Zijt gi) zoo ernstig, zoo vol toewijding voor litteratuur , wetenschap, kunst, amours? Van Paümanok uit. ii •M/S^A^bM^ Deze tastbare realiteiten, politiek, dingen? Uw eerzucht of uw vak, wat dan ook? 't Is goed, — ik heb tegen dezulken niets, ik ben ook hun dichter. Maar zie! Zie hoe snel in brand en snel verteerd, zie dit branden om religieus wil; Niet alle brandstof verwarmt in haar gloeien, niet alle vlam geeft licht aan het eigenlijk leven dezer aarde: Voor religie is alles meer dan dit. Wat zoekt gij zoo nadenkend en zwijgzaam? Wat is uw nood, Camerado? Lieve zoon, denkt gij liefde is wat gij behoeft? Luister, lieve zoon, luister Amerika, tzij dochter of zoon, 't Is een smartenlast een man of vrouw onstuimig lief te hebben , en toch 't verheft ons en 'tis groot. Maar er is iets anders zéér groot, iets dat het al omvat. Dat, heerlijk boven alle stof verheven, met onvermoeide handen uitstrooit voor allen en zorgt voor allen. 10. Weet gij , enkel om in de aarde de kiem te leggen van verhevener een religie. Zing ik de volgende zangen, elk in zijn eigen bezieling. Makker! Aan u is 't om met mij twee groot-machten te deelen en een derde die tusschen beiden oprijst, schooner nog. De groot-macht van liefde en democratie , en Religiëns groot- macht. Vermengeling mijn Eigen, het ongeziene en wat zichtbaar is. Oceaan van mysteriën, waarin de stroomen zich uitstorten, Profetieke geest der Materie die mij omfladdert en omzweeft. Levende wezens, identiteiten nutwijfelloos om ons heen in de lucht, die wij niet kennen, Een dagelijks, ja urelijks omgaan, dat mij niet loslaat, Hen zoek ik, en fluisterend zeg ik dat ik hen zoek. Niet hij die dagelijks mij kust van kindsheid af, Heeft om mij heen zoo sterk een band gesponnen en gewonden, die mij aan hem verbindt. Als die mij verbindt met den hemel en heel de geestenwereld, Die gedachte is mij lief en vruchtbaar geworden, na al wat zij mij reeds heeft geschonken. 12 Natüürleven. WN^rf^'W^ o , ddt te overpeinzen — wat er in den geest aan raensch en in den mensch aan geest is! O, g^oddelijke gelijkmatigheid! Trillers onder de zon, gehoord in den morgenstond of ter noen of in de schemering, Nagalmingen van muziek door de eeuwen vloeiend en nu hoorbaar , Ik vang uw matelooze harmoniên op , verrijk haar en zend haar blijde ae toekomst in. II. Eens toen ik wandelde, in Alabama, mijn morgenwandeling, Zag ik hoe in de struiken het wijfken des lacnvogels op haar nest zat en haar jongen koesterde. Ook zag ik het mannetje, En ik stond een wijl dichtbij en luisterde naar zijn heerlijk lied van leven. En toen ik daar wijlde kwam het in mij, dat hij niet enkel zong voor wat dicht aan zijn zijde was. Niet enkel voor zijn gezelline, met enkel voor zichzelf , noch enkel voor de echo's die het lied aan het verleden schonken, Maar wonder-zacht, onmerkbaar bijna, heel ver omhoog, Schonk en vertolkte hij in 't lied een hemelgift voor nen die pas geboren waren voor de toekomst. 12. Democratie ! dicht bij u zingt nu een stem het lied des levens, blijde en krachtig. Ma femme! Voor onze kinderen van toekomst en heden, Voor hen, die om óns heen zijn en voor hen die komen, Ik, juichend, nu mij-zelf bewust, doe opluiden mijn zangen, kloe- ker zangen, nooger zangen dan ooit op aarde gehoord. Ik zal den zangen van de passie vrijgeven. En ook uw zangen, wetschenders en uitgestootenen, want ik zieu aan met een goed oog, gij ook leeft in mijn hart, zoo goed als de anderen. Ik zal het ware gedicht der schatten schrijven, En voor lichaam en geest winnen al wat zij behoeven en wat leven heeft voor hen en door den dood niet wordt geschaad; Ik wil egotisme zaaien en toonen, dat het de kiem van alles is, en ik wil de bard van het karakter zijn. En ik zal toonen, dat man en vrouw volkomen eikaars gelijke zijn. En sexueele organen en daden! Versterkt U in mij, want ik ben Van Paumanok uit. 13 »»»»»«»«M«» vast besloten U te erkennen en luide en moedig te verkon- digden, dat gij verheven zijt, En ik zal toonen, dat er in het leven geen onvolmaaktheid is, en dat zij ook in de toekomst niet zal zijn, En ik zal bewijzen, dat wat ons in het leven overkomt, de gevol- gen altijd heerlijk kunnen wezen, En ik zal verklaren, dat ons niets lieflijkers kan overkomen dan de dood, En door mijne poêmen zal de gedachte vloeien, dat het eeuwige en het tijdelijke hetzelfde zijn. En dat alle dingen des heelals wonderen zijn, elk hunner zoo groot als een ander. Ik zal niet dichten om een deel slechts eer te geven. Ik wil dichten, zingen, denken ter glorie van het Al, En ik zal niet zingen om een enkelen dag, maar om alle dagen te eeren , En ik zal niet een enkel gedicht, noch een enkelen regel van een gedicht schrijven, zonder de ziel te eeren. Immers, na het leven des Heelals te hebben aanschouwd, vind ik dat geheel noch deel zijn kan zonder de ziel. Vroeg daar iemand de ziel te zien? Zie uw eigen gestalte en gelaat , de menschen, de dingen, de beesten, boomen, stroomende rivieren, de rotsen en de woestijnen. Alles heeft eens het Paradijs gekend en later verloren; Hoe kan dan waarlijk het lichaam ooit sterven en begraven worden ? Of waarlijk uw lichaam , of waarlijL het lichaam van welken man of welke vrouw ook, ledere atoom van ons lichaam ontsnapt aan de hand dts afleggers en wijkt naar de sferen die van gelijk leven zijn. Met zich nemende al wat bezeten en ontvangen werd van het mo- ment der geboorte tot het oogenblik des doods. De lettertypen door den zetter bijeengevoegd geven in hun afdruk de meening en de bedoeling des schrijvers niet beter weer. Dan eens mans wezen en leven of eener vrouw door lichaam en ziel worden weergegeven. Onverschillig voor den dood of na den dood. Zie dan, het lichaam bevat de meening en de bedoeling Gods, het bevat en is de ziel; Wie gjj ook zijt, hoe heerlijk en hoe goddelijk is uw lichaam en ieder deel uws lichaams! 14 Natüurleven. ■^^^^^^«^ 14. Wie gij ook zijt, eindelooze getuigenissen komen tot u! Dochter dezer landen wachttet gij op uwen dichter? Wacht gij op een wiens mond de waarheid doet hooren en wiens hand u op de toekomst wijst? Wijst naar het man-zijn dezer Staten en naar het vrouw-zijn dezer Staten , Woorden sprekende, die van de overwinning der Democratie in deze landen zullen getuigen? Samengeklonken , vruchtbare landen! Land van kool en ijzer! land van goud! land van katoen, suiker, rijst! Land van graan, vleesch en spek! land van wol en hennep! land van den appel en de druif! Land van de velden der grazende kudden ! de grasvelden der wereld ! land van oneindige, lieflijk-geurende vlakten! Land van het vee, van de tuinen, van het gezonde leemen huis! Landen waar de Noord-west-Columbia-winden en waar de Zuid- west-Colorado- winden vloeien ! Land van den Ooster-Chesapeake ! land van de Delaware! Land van Ontario, Erie, Huron, Michigan! Land van de Oude Dertien! Massachusetts-land! land van Vermont en Connecticut! Land van de Oceaan-stranden! land van sierra's en bergtoppen! Land van roeiers en zeilers! land van visschers! Onafscheidbare landen! De tezaam gegrepenen ! landen der gepassio- neerde natuur! De zijde aan zijde liggende landen ! De oudere en de jongere broe- ders! De sterk-ges pierde landen! Land van verheven vrouwen! land van het gemoed! Zusteren die het leven kennen, en zij die het niet kennen! Breedborstig land met de Poolzee en de Mexicaansche zee tot lon- gen! Het verscheidene en het Vereenigde Land! De Pennsylvaniaan ! De Virginiaan! De Noord- en Zuid- Caroliniaan! O, gij allen zijt een ieder uwer is mij zoo na aan 't hart! Natiën vol ondernemingslust! O, voor al wat gij zijt neem ik u allen op in mijn volkomen liefde! Ik kan mijn hart niet van u los maken! Niet van een uwer eerder dan van het andere! O dood! O, voor dit alles en voor alles wat onzichtbaar u toebe- hoort ben ik vervuld van altijd levende liefde! Als vriend, als reiziger wandelde ik in Nieuw-Engeland , Mijn ontbloote voeten plasten in de zomer-zeegolven aan Pauma- noks strand, Van Paümanok uit. De Louisianiaan , was mij zoo na als de Georgiaan, en ik even na tot hem of haar. De Mississippiaan en de Arkansiaan was met mij en ik was met ieder van hen. Ook met allen in de Wester- velden aan gene zijde van Amerika's hartrivier, ook met allen in mijn leemen huis, Ook met allen als ik ten Oosten was teruggekeerd, ook met allen in den Staat der Zeekust of in Marjaand, Nu was ik Canadees, blij den winter braveerend, sneeuw en ijs mij welkom. Dan een onrechte zoon van Maine of van den Granietstaat of van den Narragansett-Baaystaat of van den Keizerstaat, Later zeilende naar andere kusten om dier volken in mij op te nemen, en dan welkom heetende iederen nieuwen broeder. Hiermee nu schenkende deze bladen aan de nieuwe broederen ter ure hunner aansluiting bij de ouderen. Mij-zelf aansluitende bij hen om hun makker en gelijke te zijn, mij aansluitende voornamelijk bij u. Opdat gij tot daden, karakters en groote gebeurtenissen met mij wordet. 15- Spoed u, kom spoed u met mij voort, en blijf u-zelf gelijk. Sluit, voor heel uw leven, u bij mij aan, ('t Kan vaak noodig blijken mij te overreden voor ik toestem mij- zelf in waarheid u te wijden, maar wat beteekent dat? Moet ook de Natuur niet vaak overreed worden?) Ik ben geen lieflijk dolce afFettuoso, Gebaard , zon-gebruind, gerimpeld van nek , terugstootend, dus kom ik tot u. Men kan worstelen met mij om de onvergankelijke prijzen van het Universum , Want zulken loof ik uit aan allen die een wil hebben om hen te winnen. 16. Nu, op mijn weg, toef ik een oogenblik. i6 Natüürleven. %/^^^M/^ Uw wensch ik heil, en heil wensch ik Amerika, En ik verhef het heden hoog, en bereid der blijde en heerlijke toekomst dezer Staten een kwartier, En wat van het verleden is spreek ik uit in wat de lucht bevat van de roodhuidige oerbewoners. De roodhuiden — oerbewoners. Zij, heengegaan, maar hun herinnering ademende in de natuur, in het ruischen van regen en wind, in de geluiden der vogels en dieren des wouds, klank geworden voor ons in namen: Okonee, Koosa, Ottawa, Monongahela, Sauk, Natchez, Chattahoo- chee, Kaqueta, Oronoco, Wabash, Miami, Sanginaw, Chippewa, Oshkosh, Walla- walla. Dit nalatende aan de Staten, smolten zij weg, gingen zij, namen gevende aan water en land. 17. Zich uitbreidende en versnellende voortaan , Elementen, jgeslachten, nederzettingen, onstuimig, ijvrend en stout- moedig. Opnieuw een wereld die zich formeert, verschieten van oneindige glorie en rijkdom. Een nieuw ras , overtreffende wat vooraf ging en zich ontwikkelende in telkens nieuwen strijd, Met nieuw beleid , nieuwe kunst en religie , nieuwe uitvindingen en wetenschap. Daar dit alles door mijn stem worde aangekondigd, wil ik niet langer slapen, maar opstaan. Gij oceanen die tot nu toe in mij zoo kalm waart, wat voel ik u thans in mij bewegen, vademloos, golvend, zwanger van ongekende stortvloeden en stormen. 18. Zie, stoomschepen snellen af en aan in mijne poêmen. Zie, in mijne poêmen komen en landen altijd door de landverhuizers , Zie in 't verleen, den wigwam; het wildspoor in den grond, deja- / "-«hut, de vletboot, het maïsblad, de klem, de ruwe om- , :«• en het dorp diep in 't woud , •^'e^ ^a zijde de Westerzee en ter anderer zijde de Ooster- ^f/dgolven aan, zij ebben af in mijn poêmen zooals op ^7; *e/./:en. ^^, j'^^ Ae, wouden in mijne poêmen — zie wild en tam ge- fJJl/^ verder de Kaw, ontelbare kudden buffels , weidende ^te, ruige gras, êmen groote steden diep het land in, de straten Van Paumanok uit. 17 '^/*rf*^/^/^/ geplaveid, de gebouwen van ijzer of steen, een oneindig tal voertuigen, den handel, Zie, de drukpersen met hare cylinders, zie den electrischen tele- graaf zijne draden spannende dwars over dit werelddeel, Zie , in Atlantica's diep, de draden die Amerika's leven met dat van Europa, en Europa's leven met dat van Amerika vereenen, Zie, de snelle en sterke locomotief, heentrekkende, dreunende, gillend uit de stoomfluit, Zie, ploegers ploegende aan de boerderij, zie mijnwerkers gravende de mi]n, zie de tallooze factorijen. Zie de werklieden werkende aan hun bank met hunne gereedschap- pen. — Zie tevens «uit hun midden opkomen de nooge reen- ters, filosofen, Presidenten, nu nog in den kiel van den werkman , Zie mij dan in de opslagen en in de velden dezer Staten rondgaan , wel bemind, aan 't hart gehouden bij dag en bij nacht, gij dan allen wel de luide echo's mijner zangen — ziet gij iTlen dan wel , dat ik u op de toekomst wijs ? Hoort a 19. O Camerado dien ik liefheb! O gij en ik vereend ten laatste en wij tweeen nu voor ons-zeli alleen ! O, één woord dat het leven schoon en kostelijk en eindeloos maakt! O, iets dat ons extaze geeft en niet van aeze aarde! O muziek van passie! O , nu is mijn triumf volkomen en de uwe met den mijne ; O, hand in hand — O, enkel vreugde — O, een die mij begeert en liefheeft meer! O, het leven is ons! Spoeden wij ons! Spoeden wij ons! Spoed U met mij voort naar de toekomst! HET LIED VAN MIJN EIGEN IK. I. Ik verheerlijk mij-zelf en bezing mij-zelf, En wat ik voor mij vorder zult gij vorderen voor U, Want elke atoom mijns levens is een atoom uws levens. Ik ga om in de natuur en bepeins hoe zij zich weerkaatst in mijn ziel , Ik dwaal rond, leg mij neder en sla een grasspriet gade. Mijn spraak, elke bloedatoom in mij is voortgekomen uit dezen zelf- den grond en uit deze zelfde lucht. 1 8 Natuürleven. «A^^^^^^<* Hier geboren, uil ouders hier geboren oók, uit ouders gelijkelijk hier geboren en dier ouders tevens, Ik, nu zevenendertig jaren oud, volkomen gezond, ga uit tot mijn arbeid , Hopende dien arbeid te kunnen voortzetten tot mijn stervensuur. Ik laat credo's en theoriên voor wat zij zijn, In mijn beschouwing is hun aanzijn reeds voldoende, maar nooit vergeet ik ze. Goed en kwaad zijn mij welkom, beiden mogen spreken als het leven hun dringt, Natuur, zonder dwang, en met oerkracht. 2. Huizen en vertrekken zijn vol geuren, planken zijn zwanger van geuren , Ik adem geuren, zij zijn mij bekend en lief De geuren des levens wilden mij bedwelmen, maar ik wil hen genieten. 