De Vereenigde Staten van Noord-Amerika
STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 201 deeld. De meening, dat republikeinsche vereeni- gingen, zonder enkele personen aan ’t hoofd te hebben, toereikend waren om de uitvoerende magt daar te stellen, was door de eerste grondwet van 1778 ten volle wederlegd. Velen echter vreesden zoozeer de eenzijdigheid en ‘t overwigt van elke al- leenheersching, dat zij drie presidenten in plaats van één’ wilden doen verkiezen. Toen reeds echter, en lang voordat de Franschen daarvan de proef na- men, bleek het dat hierdoor meer kwaads gesticht dan geweerd wordt. Zoo ook wees men teregt de voorslagen af, hem voor drie of zeven jaren door de senatoren en vertegenwoordigers te doen ver- kiezen. | Tegen de reeds vermelde wijze der verkiezing van den president, werden echter in den loop des tiids onderscheidene tegenwerpingen gemaakt. Het verschil van handelwijze in de bijzondere Staten moest men afschaffen; de keus (zonder tusschen- komst van gekozene kiezers) onmiddelijk het volk in handen geven, en evenzeer aan hetzelve (maar niet aan *t Congres) de beslissing van twijfelachtige keuzen opdragen. Want thans ware ’t mogelijk dat hier (bij stemming volgens Staten) 51 afge- vaardigden der kleinere Staten, tegen 182 der overige Staten, hunne meening doordreven. Ofschoon véér deze voorstellen veel is te zeggen, zijn zij echter tot heden toe nog niet aangenomen, wegens overwegende redenen; vooral wijl men van elke grondwetsverandering afkeerig is, en zulks (ten gevolge der voorgeschrevene formaliteiten) ook groote zwarigheden heeft. Vele, vooral Europesche beoordeelaars hebben echter niet alleen de wijze der presidents-verkiezing gewraakt, maar ook die ver- kiezing in *t algemeen geheel verworpen, en ze 202 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. onder andere met de Poolsche koningskeuze verge- Ieken. Deze vergelijking houdt echter volstrekt geen steek, want zoo ongeschikt en noodlottig deze keuzen gewoonlijk geweest zijn, zoo gematigd en gelukkig waren die der Amerikaansche presidenten. Voorzeker heeft het in een land van onbeperkte drukpersvrijheid, aan overdrevene en eenzijdige op- ruijjing, aan dagbladgeschreeuw en courantenlaster niet ontbroken. Deze kleine viekken en schaduwen hebben echter het heldere licht niet kunnen verdoo- ven; veeleer wekt elke presidentskeuze door geheel Noord-Amerika het volksgevoel op, en doet allen er naar streven om diengenen aan ’t hoofd van den Staat te brengen, die de waardigste persoonlijke eigenschappen met de meest juiste meeningen en overtuigingen verbindt. Hierover kunnen natuurlijk niet alle kiezers eveneens denken; maar zelfs daar- uit, dat niet steeds dezelfde partij de bovenhand kreeg, ontstond meer voordeel dan nadeel. Nimmer besliste evenwel eene geringe minderheid (zooals bij de oligarchische keuzen der Poolsche en Venetiaansche adelijken, de keurvorsten, de kardi- nalen enz.) maar de waarlijk overtuigde meerder- heid van ’t gansche yolk. En na de beslissing on- derwierp zich (tot den huidigen dag) zelfs de mag- tigste en stoutste minderheid, rustig en zonder tegenspraak aan de wet, zoo loffelijk als nergens, of althans zeer zelden, in eenigen staat plaats vond, waar de regering wordt verkozen. Kuiperijen en omkoopingen, die bij een klein getal kiezers en binnen engere grenzen zich zoo gevaarlijk voordoen, beteekenen niets bij over de drie millioen kiezers, die over eene oppervlakte, grooter dan Europa, verspreid zijn; ja ze zijn op eene eenigzins uitge- breide schaal yolstrekt onmogelijk. Althans tot nog oa | STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 90) toe was geen der Amerikaansche presidenten een rijkk man, en even zoo min zou het geld hunner vrienden beslist hebben, wanneer zij het daartoe hadden willen aanwenden. Bij ’*t overgroot belang der presidentskeuze ont- stond de vraag: of het niet raadzaam, ja noodza- kelijk ware, de zoo zeer talrijke min onderrigte kiezers (*) op eene of andere wijze te raden en te leiden, hen in te lichten omtrent de kandidaten? Met dit doel vereenigden vroeger de leden van ’t Congres zich meermalen, ten einde de aanhangers van eene of twee partijen aan te bevelen. Weldra echter beschouwde men deze handelwijze als een misbruik, ’twelk aanleiding gaf tot listen en onbe- hoorlijken invloed, en de onafhankelijkheid der kie- zers beperkte. Om die reden zijn later groote bijeenkomsten (conventions) in plaats dier zoogenoemde Caucus ge- komen. Elk der beide hoofdpartijen kiest namelijk in elken Staat eenige afgevaardigden of gecommit- teerden, die, verscheidene maanden védér de presi- dentsverkiezing, in eene of twee geschikt gelegen steden bijeenkomen, ten einde zich te verstaan om- trent de kandidaten voor de waardigheid van pre- sident en vice-president. Den volgenden dag wordt deze benoeming (nomination) aan "t aanwezige volk bekend gemaakt en door hetzelve bekrachtigd (ratz- fication). Als beweegreden voor deze handelwijze heeft men opgegeven, dat de bondsstaten ver uiteen liggen en hunne bewoners elkander weinig kennen, en alzoo, zonder eenige wederzijdsche toenadering en vereeniging, de stemmen op zeer vele kandida- ten yallen, en uit deze versnippering slechts strijd (*) In 1841 namen 2,403,485 mannen deel aan de stemming. 204 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. en misnoegen ontstaan zoude. Wanneer daarente- gen de luid verkondigde en grondige aanlevelingen van slechts éénen kandidaat voor elke plaats, in al de Staten bekend en een halfjaar lang nader ge- wikt en gewogen zijn, moet de eenstemmiger keus onfeilbaar den besten mededinger doen zegevieren. Deze handelwijze is echter niet boven alle bedenking verheven, daar toch de voortreffelijke bondsacte die noch kent noch voorschrijft, en derhalve zoo al niet nadeelig, dan toch als onnoodig acht. De conven- tion werkt met de magt eener klubs, en veroorzaakt zooveel vrees, hoop, eigenbelang, aanspraak op ambten en bevordering enz., dat de vrijheid der eigenlijke stemmingen in November beperkt, ja deze bijna slechts als formaliteiten worden aangemerkt. Die welke benoemen hebben daartoe geen wettig reot, en het bekrachtigen loopt uit op een geraas van bijval der onbevoegde menigte. Hierbij komt, dat altijd slechts eene partij aanwezig is, *t geen wel de gelegenheid en aanleiding tot ergerlijken twist voorkomt, maar aan den anderen kant de onzijdigheid ondermijnt, de eenzijdige wijze van be- schouwing in de hand werkt, en tot oppervlak- kige geestdrift en vertrouwen vervoert. Slechts de rijkeren reizen, en dringen zich in die bijeenkom- sten, zoodat de aristocratie der aanzienlijken en volksmenners over de natuurlijke wenschen en be- sluiten des volks zegeviert. De Whigs schijnen in deze conventions meer be- lang te stellen en er meer van te yerwachten dan de Democraten. Ten minste waren de hunne in den loop van den zomer van 1844 zoo talrijk, met zooveel praalvertooning opgeluisterd, met zooveel geestdrift opgenomen, dat de meeste hunnen zege ten volle beslist achtten. En toch werden zij bij de STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 205 eigenlijke verkiezingen overwonnen, om redenen, die reeds vermeld zijn of later zullen worden; — een bewijs dat de conventions toch niet zooveel be- slissenden invloed bezitten, als menigeen hoopte of vreesde. , Hoe men nu ook over den wettigen vorm der presidentskeuze of de daartoe betrekkelijke voorbe- reidselen denke; er is toch geene onafgebrokene volereeks van erfelijke of gekozene koningen of pausen, die met de twaalf Amerikaansche presiden- ten kunnen worden gelijk gesteld. Dien Europe- schen Absolutisten, welke zich zoo verschrikkelijk ergeren over de bewegingen bij eene verkiezing van den president in Amerika, mag men wel eens her- inneren, dat gedurende den tijd waarin die voor- treffelijke presidenten werden gekozen, hun ambt waardig bekleedden en rustig nederlegden, in Eu- ropa meer dan dubbel zooveel koningen afgezet en weder aangesteld, verdreven, onthoofd of vermoord werden: Gustaaf III en Gustaaf IV, Paul I, Sta- nislaus Poniatowsky, de koningen van Portugal en Napels, Karel, Ferdinand en Christina van Spanje, Lodewijk XVI en Karel X, Napoleon en zijn ge- slacht; en zoo afdalende tot op den hertog van Brunswijk en de boosaardige toegift van moordaan- slagen op Louis Philippe, Victoria en Friedrich Wilhelm II (*). Welke rust, bestendigheid, veilig- heid, orde, heerschte daarentegen in het republi- (‘) Wat heeft Europa niet zien gebeuren, sedert de naauw-- lettende schrijver dit ter neder stelde, inzonderheid in het tijds- verloop van ruim een jaar tot heden (Mei 1849). Wat zal volgen? Wat zal het einde zijn? Wij wagen het niet een ant- woord te beproeven. Zou de Schrijver zelf, die den gang van zaken van nabij kan gadeslaan, het vermogen? Wenden wij dan den blik van ’t oude Europa af, en volgen wij hem in zijne beschouwingen yan het nieuwe Amerika! DE VERT. 206 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. keinsche Noord-Amerika; en veroordeelt men teregt onlusten, die b. v. te Boston, Baltimore en Phila- delphia plaats vonden; men herinnere zich tevens Manchester, Bristol, Stokholm, Petersburg, Ma- drid, Rome, Bologna, Napels, Brunswijk, Dres- den, Munchen, Lucern, enz. — ja Parijs alleen levert in dit alles eene bijdrage, die al het Ameri- kaansche verre te boven gaat! (*) Thans ga ik over tot de mededeeling en over- weging der voorstellen, die gedaan zijn omtrent de toekomstige regten en betrekkingen van den presi- dent. Vooreerst verlangen de Whigs (ft): dat geen president langer dan vier jaren aanblijve, en alzoo diens herkiezing, (bij de bondsacte toegestaan) ver- boden worde. Als reden van dezen eisch voeren zij aan: dat de mogelijkheid eener herkiezing den president reeds van den beginne af in eene valsche stelling brengt. In plaats van onbevangen, uit al zijne magt, zonder om te zien, het ware en billijke voor te staan, houdt hij alleen persoonlijke belan- gen in ’t oog, zoekt op allerlei wijze stemmen te winnen, en versmaadt hij geene onwaardige midde- len tot dit, voor hem alleen gewigtig, doel. Boven alles benoemt of verwijdert hij de beambten geens- zins naar verdiensten, maar volgens hunne denk- wijze en hunne beloften bij de hem wachtende tweede keuze. : Deze redenen wegen mijns bedunkens op verre na niet op tegen de daar tegenoverstaande. Al dadelijk moet het in *t oog vallen, dat juist die (") Welk eene uitbreiding verkreeg deze lijst, zoo die tot heden werd aangevuld? Dan, wij hebben den blik van Europa afgewend! pE VERT. (¢) Evenwel zijn niet alle Whigs voor vermindering der regten van den president gestemd. STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 207 partij welke zich de behoudende noemt, een gewig- tig, rijpelijk overwogen punt der grondwet wil ver- anderen; terwijl de als overijlde nieuwigheidzoekers uitgekreten Democraten zich voor deszelfs behoud verklaren. Voorzeker zou door die verandering, de -buitendien reeds zoo groote afwisseling in ’t Ameri- kaansche bestuur, in een belangrijk opzigt nog zeer vermeerderd worden; het zou bijna onmogelijk wezen maatregelen ongestoord tot stand te brengen die veel tijd en volharding vereischen. Ook in Noord-Amerika is geenszins zulk een ruime over- vloed aan uitstekende staatsmannen, dat men hen om eene bloote onderstelling zoude willen ter zijde schuiven en tot werkeloosheid veroordeelen. Het zou een wezenlijk verlies en eené onbehoorlijke be- perking in de vrijheid van keuze zijn, dat men welligt den braafsten, kundigsten, meest bemin- den man van den presidentsstoel zoude_uitslui- ten. Wanneer de kiezers hunnen pligt betrachten, blijven alle slechte middelen, welke de presidenten zouden kunnen aanwenden, buiten invloed en schade. Bovendien lijdt het geen twijfel, of de aanwending van zulke middelen zoude voor ¢énen gewonnen aan- hanger, Aonderd tegenstanders opleveren; zoodat veeleer mag worden verondersteld dat geen presi- dent zulk eenen even onverstandigen als verachtelij- ken weg zal inslaan, maar door roemrijke middelen en een loffelijk bewind de stemmen zijner medebur- gers bij eene tweede keuze trachten te winnen. Zoo handelden Washington, Jefferson, Madison, Mon- roe; terwijl daarentegen geen president wien ‘t volk niet beviel, zijnen ambtstijd langer dan vier jaren kon doen duren. (*) Het voorstel eindelijk om (*) Men zou voorbarig oordeelen, zoo men de goed- of af- keuring des volks alleen naar het al of niet herkiezen van den 208 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. den president voor zes jaren te verkiezen, maar de herkiesbaarheid op te heffen, zou de onderliggende partij nog meer vertoornen, wijl zij alsdan niet reeds na vier jaren op de zege kon hopen. Overi- gens openbaart zich weder hierin een echt repu- blikeinsche zin bij de presidenten en de kiezers, dat van het wettig verlof om denzelfden persoon ten derden, vierden male te kiezen nimmer gebruik is gemaakt. Eene andere belangrijke eisch der Whigs strekt, om het Veto van den president te beperken, of liever geheel en al af te schaffen. Andermaal vin- den wij hier weder het vreemde verschijnsel dat de Conservatieven de grondwet willen veranderen, ter- president wilde afmeten. Zoo leest men omtrent den Heer Polk (Algemeen Handelsblad 17 Jan. 1849): »Zijn bestuur is zeker een der merkwaardigste van den jongsten tijd voor Ame- rika geweest. De democratische partij, die hem, als bij toeval, tot het voorzitterschap had verheven, heeft dit jaar eene vol- komene nederlaag geleden.’’ Voorts vinden wij daar: »Van genoemde presidenten zijn vijf voor twee opvolgende tijdvak- ken gekozen. Voor een derde maal werd niemand gekozen, daar Washington dit op edele wijze van de hand wees, ten einde aldus de gevaren af te wenden, waaraan de mogelijke heerschzucht van opvolgers de republiek zou kunnen blootstel- len.”’ Zie hier de volgreeks der presidenten: 1) Washington gekozen 1789 2) John Adams » 1796 3) Jefferson » 1800 4) Madison - » 1808 5) Monroe » 1816 6) John Quincy Adams » 1824 7) Jackson » 1828 8) Van Buren » 1836 9) Harrison (na 5 maand overleden) » 1840 10) Tyler » 1841 11) Polk » 1844 12) Taylor » 1848 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 205 wijl de Democraten deze, en het monarchale begin- sel daarin vervat, in bescherming nemen. Wel zou men kunnen beweren: »dat hier veranderen in hoo- geren zin behouden is, en behouden ten langen laatsten verstorend zal werken;” maar voor dit be- weren ontbreken bewijzen. De wrevel, zich door het Veto van den president Tyler, in hunne plan- nen betrekkelijk Jandverdeeling en banken, gestuit te zien, vervoerde zelfs hoofden der Whigs (als Clay en Quincy Adams) tot uitdrukkingen, welke zij bij onbevangene beschouwing, of wanneer de Veto’s vdéér hunne denkwijze uitgevallen waren, voorzeker niet gebillijkt zouden hebben. »Het Veto (zegt b. v. Adams) is in strijd met onze democrati- sche staatsregeling, en maakt den wil van ¢éénen man gelijk aan den wil van twee derden des gan- schen volks.” — Deze woorden stemmen geheel en al overeen met de (thans Goddank vergetene) leer der Fransche Jacobijnen, die zonder hooger begrip, zonder geleidelijke denkbeelden, met de bloote hoe- veelheid en met de onbenoemde getallen afgoderij dreven. Hun was de koning slechts eene eenheid, die geene waarde had tegenover het onmetelijk belang van 24,999,999 andere Franschen. Il. 14 910 . sTAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. Het Veto is een der sterkste steunpilaren van vrijheid en orde, tegen eenzijdigheid, hartstogt en overijling der wetgevende vergadering. Na ernstige beraadslaging is het in 1787 met eenparige stem- men- aangenomen en nimmer daarvan misbruik ge- maakt. Dit blijkt reeds daaruit, dat gedurende 57 jaren het naauwelijks 20 maal is aangewend. (*) In acht gevallen was het zoo onbeduidend dat het geen opzien baarde, eens over de vermindering van ’t le- ger onder Washington, eens over de landverdeeling , vier maal over de banken, zes maal over inwendige © regelingen en verbeteringen (improvements). Zeer natuurlijk maakt een president slechts ongaarne ge- bruik van dit regt, want in plaats van zich met de -meerderheid der senatoren en vertegenwoordigers te kunnen vereenigen, moet hij zich tegen hen over stellen. Het Veto echter tegen eene meer- derheid niet te willen laten gelden, zou zijn het onyoorwaardelijk op te heffen, en den president van een bij de wetgeving medewerkend hoofd, tot een. bloot uitvoerend en gehoorzamend ambtenaar te ver- nederen. LEindelijk is het Veto reeds deswege min gevaarlijk, daar het altijd slechts voor korten tijd ‘stremt, een beroep op het volk in zich sluit, en _ bij de naastvolgende verkiezingen bekrachtigd of verworpen wordt. Tot nog toe hebben zich nim- mer twee derden van ’t Congres ter vernietiging van een Veto yereenigd; bijna altijd is het door de meerderheid der openbare meening ondersteund ge- worden. (") Volgens Mason werd het slechts uitgeoefend: 2 maal door Washington A » » Madison Monroe 1 » JO. » » Jackson 2 » Tyler, » » STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 4 Vergelijken wij de magt van den president der Vereenigde Staten met die eens konings van En- geland, zoo staat de eerste veel ten achter, en het monarchaal bestanddeel, het gewigt van een enkel persoon, is in Noord-Amerika veel geringer. De door keuze erlangde stelling van den president - duurt slechts weinige jaren, en is nimmer geheel onafhankelijk .van de wenschen en bedoelingen der partijen. Hij heeft geen onvoorwaardelijk Veto, geen invloed op de vorming en het bezetten der beide Kamers, geen regt dezelve te ontbinden, geen uitsluitend regt tot benoeming der ambtenaren, en, in weerwil van beleefde woorden, geene magt over leger noch financién. Zijne ministers hebben in ’t Congres zitting noch stem, hij blijft aan de gewone wetten onderworpen, en wordt zoo karig bezoldigd, dat zijne inkomsten naauwelijks tot de meest ge- wone uitgaven toereikend zijn. En ofschoon ook formele aanklagten (impeachement) niet veel gevolg mogen gehad hebben, kan toch het Congres beslui- ten nemen en heeft die genomen, omtrent officiéle berispingen en teregtwijzingen van den president; ja dagelijks wordt hij in ’t Congres door elk medelid naar welgevallen berispt en bedild. Houdt men dit alles in ’t oog, ziet men hoe ge- heele reeksen van voorstellen eens presidents door ’t Congres verworpen werden, en hoe hij uit eigene magt nimmer eene herkiezing kan bewerken; zoo zou men kunnen twijfelen of de letter der grondwet hem niet te weinig magt heeft gegeven? Voorze- ker toont de geschiedenis der Vereenigde Staten, dat de werkelijke magt van den president evenveel van zijne eigene geestkracht, van zijne meerdere of mindere bemindheid, van de gematigdheid of harts- togtelijkheid der partijen afhangt, als van de reg- 14* 912 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. ten, door de bondsacte hem letterlijk toegewezen. Ingevalle derhalve eenige Whigs zich beroemen: » Wederstand tegen de uitvoerende magt is onze be- stendige en hoogste grondregel,’’ zoo kan een der- gelijke afgetrokken rege], die op de plaatshebbende omstandigheden volstrekt geene acht slaat, onmo- gelijk altijd tot het regte doel leiden, en onder Jackson en Tyler niet even gepast. zijn. Onder het bestuur van den laatsten mogt Clay uitroepen: »Er is maar ééne magt, maar één wil in den staat; alles is in den president vereenigd!” deze rhetori- sche overdrijving echter wordt door de ervaringen van elken dag gelogenstraft. ~Maakte Jackson aanspraak op de uitvoerende magt in zoo ruimen omvang als in Engeland plaats vindt, zoodat hij zich beschouwde als den onmid- dellijken vertegenwoordiger des geheelen Ameri- kaanschen volks; Webster kreeg daardoor aanleiding hem tegen te spreken. Deze ging echter evenzeer van den anderen kant te ver, door te beweren: dat in waarlijk republikeinsche staatsregelingen de grondstellingen alles, de menschen niets zijn. Door op die wijze anatomisch te ontleden en de deelen ter vergelijking tegenover elkander te stellen, neemt men het kenteeken van leven weg en karakteriseert slechts het doode en afgestorvene. Niets in de gansche wereldgeschiedenis is als onwankelbaarder voorgesteld en hardnekkiger verdedigd, dan de grondstellingen der katholiecke kerkheerschappij, en évenwel hing in de toepassing ongemeen veel af van den persoon des pausen. Grondstellingen en persoonlijkheid, wet en vrijheid, volharden en wij- zigen, regels en uitzonderingen behooren bij elkan- der; die alleen de eene helft eert en huldigt, heeft slechts een half, een onvolkomen voorwerp zijner STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 215 vereering gekozen. Grondstellingen zonder opge- wekte uityoering en aanwending door personen; personen naar willekeur te werk gaande zonder grondstellingen, — beide is een kwaad; den Ame- rikanen komt de hooge lof toe dat zij ligchaam en ziel hunner staatsregeling niet willen scheiden en vaneen scheuren. Aan den voortreffelijken vorm hun- ner staats-instelling hebben zij steeds waardige man nen toegevoegd, en zijn derhalve nimmer op den dorren bodem van andere volken aangeland, die alles van personen of grondstellingen verwachtten, en — zeer natuurlijk — zich altijd in hunne ver- wachtingen bedrogen hebben gevonden. — | Nergens blijkt duidelijker hoe personen en grond- stellingen in elkander grijpen, dan bij het bestuur, of nog bepaalder bij het aanstellen en afzetten der ambtenaren. Waar zij in verband staan met de grondwet, worden zij bijna oyeral verkozen, (als se- natoren, vertegenwoordigers, stedehouders, presi- dent, generaals, enz.); waar het de bondsregering geldt, worden zij meestal benoemd, en wel door den president, of door den president en den senaat, of door de ministers. Laten wij de twistvragen over benoemen en verkiezen in ‘t algemeen ter zijde, zoo wordt echter de aandacht zeer natuurlijk op twee belangrijke punten gevestigd. Vooreerst is, om velerlei redenen, het aantal ambtenaren al- lengs sterk toegenomen en in gelijke mate de invloed van den president, die hen benoemt (*). 914 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. de aangestelde ambtenaren te verwijderen of te ont- slaan. Ofschoon men in de Vereenigde Staten niets meer schuwt dan het Europisch veel-regeren, zoo zijn er echter luide klagten aangeheven over deze verkeerdheid en het overmatig stijgend getal der ambtenaren. Ja, vele voorstellen (b. v. over de schatkistwetten, over de ondernemingen onder lei- ding der bondsregering) bestreed men grootendeels daarom, dat zij aanleiding gaven tot de benoeming van vele ambtenaren door ‘den president. De meestal geringe bezoldiging schrikt reeds daarom niet af er naar te dingen, omdat men overal be- hoeftigen vindt, dien het geringste vast inkomen welkom is, en omdat eerzuchtigen hopen, door het. ambt hunnen staatkundigen invloed te verhoogen. Voorzeker is het zeer te berispen, wanneer bij de benoeming van eenen ambtenaar minder naar zine bekwaamheid, dan wel naar zijne staatkundige meening gevraagd wordt, en op tallooze benoemin- gen volgens ecene kleur, even zoo vele afzettingen volgen, wanneer de andere partij de overhand be- komt. De presidentskeuze is voor velen dus slechts een middel om zich in hunnen post te handhaven; anderen ambtslustigen daarentegen het middel om genen daaruit te verdringen. Voorzeker had Jack- son gelijk, dat eene talrijke klasse voor hun leven aangestelde ambtenaren in cene republiek niet voegt; ja dat men reeds door een langen duur van den ambtstijd meer. schade lijdt, dan men door grootere ervaring en geoefendheid wint. Maar even zoo als er een schadelijk te lang is, is er ook een schadelijk te kort; en ongetwijfeld ontstaat voor de Vereenigde Staten slechts gevaar uit eene te veelvuldige, en niet uit eene te zeldzame afwisseling der ambtena- ren en regters. | STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN, 915 Bij de wettelijke | See van den ambtsduur komen nog willekeurige afzettingen. Althans, men beweert dat in de 40 jaren, voor dat Jackson pre- sident was, slechts 75 ambtenaren (meest wegens ongeschiktheid of gepleegd onregt), maar door hem daartegen ontelbare zijn verwijderd , en over hen een eo nike invloed is uitgeoefend. Voorzeker is het geen teeken van een welgeordend, yveilig bewind, wanneer ambtenaren, zonder opgave van redenen, bij menigten aangesteld of afgezet wor- den, en het was natuurlijk dat vele welgezinden verlangden, dat bij de wet oorzaken van afzetting wierden vastgesteld, en den senaat hierbij (en even zoo bij de aanstelling) een grooter invloed wierde toegekend. | Hiertegen bragt men in, dat een afwisselend pre- sident (die bij voorkeur in eene bepaalde, vaak ‘Nieuwe rigting met allen ernst werkzaam is), on- mogelijk tegen over zich onafzetbare, of slechts door een formeel regterlijk vonnis te verwijderen, ambtenaren kan hebben. Hieruit zoude tegenstrijd, ongehoorzaamheid, ja een volledige stilstand in den gang van zaken ontstaan. In allen gevalle hebben de hier over gevoerde beraadslagingen de presiden- ten de gematigde uitoefening van hun regt voor oogen gehouden, en het Congres doen inzien, dat men in dit opzigt eene behoorlijke speelruimte moet laten. Hebben de hier gemaakte aanmerkingen betrek- 916 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. | king op gebreken die in de hoogste kringen hunnen zetel hebben; de ernstige woorden van Clay toonen nog grootere gevaren aan, welke elders ontstaan (*). Hij zegt: »het is eene even onloochenbare als be- klagenswaardige daadzaak, dat de hoogste en de laagste ambten, welke volgens de theorie door het volk geschonken worden, dikwijls tot prijs dienen van geslepene staatkundige spélers, wier gebrek aan grondbeginselen en wier kuiperij hun tot werktuigen hunner baat- en eerzucht dienen.” Hoe regtmatig en . eerbiedwaardig vele dezer klagten ook zijn, de onbevooroordeelde waarnemer komt evenwel tot het besluit: dat de benoemingen en keuzen in de Vereenigde Staten, over ’*t geheel gerekend, tot hiertoe het doel van ’t Verbond, van de Staten en de Gemeenten op eene bewonderings- waardige wijze bevorderd hebben en dat, indien al bij afwisseling de eene of de andere partij ook de schaduwzijde op den. voorgrond stelt en zich on- tevreden toont, de keuzen en benoemingen van geheel onbeperkte heerschers dikwijls nzemand vol- doen. ease De Boodschappen van den president, en niet minder de rapporten der door hem benoemde minis- ters bevatten zeer leerrijke voorstellingen der grond- (*) Het is eene verkeerde meening, die echter nog in menig land de overhand heeft, dat de ambtenaren in ’t uitsluitend be- zit van kennis in zaken van bestuur, en alzoo de eenige steun- pilaren eener regering zijn. In den regel zijn hunne kundig- heden grooter, hunne werkzaamheid krachtiger en van meer in- vloed dan die der ambteloozen; maar al deze voorregten ver- anderen in nadeelen, en een staat gaat zijne ontbinding te ge- moet, zoodra de bijval en overtuiging van ’t gansche volk zich afscheidt van de ingeslagene rigting van bestuur, en de regering haren belangrijksten steun, de algemeene geestdrift of althans de algemeene teyredenheid, mist. STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 17 beginselen van bestuur en der stoffelijke omstandig- heden. Nergens treft men minder regeringsgehei- men aan: alles, (slechts met uitzondering van nog — loopende onderhandelingen met vreemde mogend- heden), wordt zonder eenige terughouding voor ’t volk blootgeleed. Noch president noch ministers treden persoonlijk op in *t Congres. Dit laat zich hieruit verklaren, dat in Amerika, door de persoonlijke medewerking der ministers in den senaat en in de kamer der ver- tegenwoordigers, hunne betrekking tot den president -geheel zoude veranderen, en dezen nog meer naar den achtergrond gedrongen worden. De president is verantwoordelijk voor de algemeene strekking en elken grooten maatregel van zijn bewind, maar niet voor elke afzonderlijke handeling der ministers. Deze zijn noch bloote klerken van den president, noch geheel onafhankelijk van hem; en het maakt een onderscheid of zij als staatsambtenaren hande- len, dan of zij iets ondernemen, dat bij de wet aan één hunner is opgedragen. Het voorstel van eenige Whigs, om het ministerie van financién geheel on- afhankelijk yan den president te stellen, en het enkel aan ’t opzigt van den senaat te onderwerpen, had zijnen oorsprong alleen in de opgewondenheid eener partij, en strijdt geheel en al met geest en strekking der staatsinrigting. | Zoo lang hij, die naast den president de meeste stemmen had, Vice-president werd, vond de onder- liggende partij hierin eenigen troost; maar twee strijdige elementen werden daardoor zeer na bijeen gebragt; terwijl de nieuwe vorm (waarbij de keuze van den vicepresident van die des presidents geheel onafhankelijk is) mannen van ’tzelfde stelsel aan het _ roer brengt; en ook bij overlijden van den president 918 — STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. gedurende zijnen ambtstijd, daardoor een van de- zelfde kleur als opvolger invalt. — ) De vraag: of men de wetgevende magt aan ééne of twee kamers moest opdragen? werd door de Amerikanen na de reeds opgedane ervaringen zeer gemakkelijk beslist; zij verklaarden zich voor twee kamers, terwijl de Franschen later, om_bespiege- lende redenen, tot drie maal toe eene telkens mis- lukte proef met ééne kamer maakten. Daar overi- gens noch heerschende kerk, noch bevoorregte adel aanwezig was, kon men de eene kamer niet uit deze bestanddeelen stichten. Ook viel het den prac- tischen mannen van dien tijd geenszins in, deze be- standdeelen voor volstrekt noodzakelijk te houden; het kwam niet in hunne gedachten op, datgene on- natuurlijk en kunstmatig te willen zamenstellen wat elders natuurlijk ontstaan was. Derhalve (beweerde men) ontbreekt het hun dan ook aan een levenslang, bestendig, behoudend staatsligchaam, aan een krachtig hoogerhuis, aan een loffelijk evenwigt tegen het meer democratisch lagerhuis. Inderdaad echter is, zooals wij later zien zullen, al wat slechts mogelijk was geschied, om zulk een’ evenwigt (voor zoo verre het slechts nuttig en dienstig was) daar te stellen. Ook heeft men bijna altijd voorbij gezien, wie dan in Amerika de eigenlijke, onsterfelijke, groote Lords zijn? Ongetwij- feld zijn dit de afzonderlijke Staten zelve, die achter de senatoren minder of meer invloed uitoefenen. Veel moeijelijker en belangrijker dan de aange- duide vragen was deze: of in den senaat elke Staat, de grootere even als de kleinere, in dezelfde mate zou. worden vertegenwoordigd? Zoodanige gelijk- heid scheen velen even onnatuurlijk als onregtvaar- dig; niet te min werd zij eindelijk met wijs beraad STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 219 aangenomen, en op deze wijze regt en magt prijsse- lik met elkander in verstandhouding gebragt en verzoend. Hadde of het eene of het andere in de beide huizen de overhand gehad, zoo zoude eene krachtige, ontbindende oppositie bezwaarlijk zijn uit- gebleven. De magt der Staten, verschillende door het getal der stemhebbende bevolking, beslist in het huis der vertegenwoordigers; het» gelijke regt der bondsleden (de bijzondere Staten) in dat der senatoren; en uit dit onderscheid van betrekking ontstaat eene heilzamer beweging, alsof alles in eene -en dezelfde rigting ware voortgedreven. De wijze van verkiezing der senatoren geeft aan de regerin- gen der Staten een onmiddelijken en nuttigen in- vloed, welke intusschen door de wijze van verkie- zing der vertegenwoordigers wordt gematigd en ge- regeld. Derhalve kan thans geene wet tot stand komen, vdér welke niet te gelijk de meerderheid der Staten en de meerderheid der bevolking zich verklaart. Het gevaar, dat de minderheid des volks in den senaat zegeviere, is tot hiertoe door de kracht der openbare meening afgewend; hadde men daarentegen het aantal senatoren eveneens naar de magt der bevolking vastgesteld, zoo zouden drie, vier der grootere Staten weldra meester geworden zijn van al de overigen. Voorstellen, om de keuze der senatoren even als die der vertegenwoordigers., geheel in de handen des volks te stellen, of de regeringen der Staten slechts de keuze uit eenige voorgestelden toe te staan, zijn tot heden toe (zoo ’t schijnt met reget) niet doorgegaan; ook heeft de senaat geene standvoorregten, belastingvrijdom, pri- vilegién enz. te verdedigen, *twelk in zoo vele lan- den het aanzien eener eerste kamer verzwakt of haar gehaat maakt. 290 —- STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. _ De staatsregtelijke grondslagen, welke men _ bij de vorming van *t huis der vertegenwoordigers in Noord-Amerika volgt, wijken zoo zeer af van die, — welke men meestal in Europa yoor onvermijdelijk houdt, dat het noodzakelijk schijnt, een en ander in bijzonderheden voor te stellen en te beschouwen. Vooreerst klaagt men dat de ‘geestelijken uitgesloten zijn van beide huizen (even als van de meeste bur- gerlijke ambten), en de vertegenwoordiging geen genoegzaam godsdienstig karakter heeft. Ter we- derlegging kan men in ’t algemeen aanmerken, dat de geestelijkheid reiner, ongestoorder, heiliger en - werkzamer aan hare roeping beantwoordt, wanneer zij van wereldlijke bemoeijingen en staatkundige be- -slommeringen zich verwijderd houdt; in de Ver- eenigde Staten echter, waar zoo vele belijdenissen nevens elkander bestaan, zou elke onderscheiding, elke ambtseed, elk staatkundig partijkiezen voor ze- kere dogmatische grondstellingen en doeleinden een dadelijk kwaad zijn; ’t ware het openen eener doos van Pandora, uit welke niet het ware Chris- tendom ontluiken, maar verfoeijelijkheden van aller- lei aard opstijgen zouden. Andere vragen hiertoe behoorende zouden moeije- _ilijker zijn te beslissen. Als b. v. deze: of het aantal afgevaardigden, den bijzonderen Staten toe te staan, alleen naar de bevolking of tevens naar de belasting bepaald dient te worden? Het laatste scheen echter ondoenlijk, omdat in de Vereenigde Staten in het geheel geen algemeen regtstreeksch belastingstelsel, geen gelijk tarief voor de bondstol- len, of voor de, in de verschillende Staten zeer on- derscheidene, binnenlandsche belasting bestaat. Eene nog belangrijker vraag was: of ter uitoefe- ning van staatkundige regten, inzonderheid van het STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 991 kiesregt en het regt tot bekleeding van ambten, een zeker eigendom of inkomen noodzakelijk zij? Bijna in alle landen en staatsregelingen is deze vraag im- mer toestemmend beantwoord, en nu meer dan minder streng daaraan vast gehouden. Slechts in de Vereenigde Staten is (met zeer weinig uitzonderin- gen) allengs het vereischte van vermogen afgeschaft , of althans zoo onbeduidend gemaakt dat inderdaad een algemeen stemregt plaats vindt. Hierin zien bijna alle Europeanen en eenige Amerikanen een groot ongeluk; de meeste Amerikanen echter een hoogst belangrijken stap voorwaarts in den gang der menschelijke ontwikkeling. In’ eerstgemelden zin zeide zelfs de waardige kanselier Kent: »wan- neer niet de geheele geschiedenis eene leugen is, zoo bestaat er eene neiging der armen om de rijke-. ren te plunderen; der schuldenaars om zich aan hunne verbintenissen te onttrekken; der meerder- heid om de minderheid te onderdrukken en hare regten met voeten te treden; der luiaards en los- bandigen om den geheelen last der burgerlijke maatschappij den werkzamen op te leggen, en der eerzuchtigen om deze brandstoffen te doen ontvlam- men.’ — Deze bewering kan men met evenyeel waarheid regtstreeks omkeeren: »wanneer niet de geheele geschiedenis eene leugen is, zoo bestaat er eene neiging der rijken om de armen te verdruk- ken; der schuldeischers om hunne vorderingen zelf- zuchtig op te drijven; der minderheid om de reg- ten van ’t algemeen met voeten te treden; der vad- sige en onwaardige weelderigen om den ganschen last der burgerlijke maatschappij op de mindere klasse van arbeidenden te schuiven; en der onver- schillige egoisten om zich over geluk of ongeluk hunner medeburgers niet te bekommeren.” 999 —«s STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. Véér het algemeene stemregt zonder maatstaf van vermogen laat zich voorts aanvoeren: In de Vereenigde Staten, waar zoo vele bronnen van be- staan voorhanden zijn, is geen gemeen, of wel het kan (voor zoo verre het in enkele zeesteden wordt gevonden) door het groot aantal gezeten burgers geleid en beheerscht worden. In allen gevalle zou het verkeerd zijn, om den wille van eenige enkel plaatselijke kwaal, het geheele staatsregt te veran- deren, en de groote meerderheid van gezetene, or- delijke burgers te behandelen, als : waren zij alle geen vertrouwen waardig. Het is eene zeer algemeene en evenwel valsche onderstelling, dat het vermogen (de armen, die ten laste der gemeente komen, hebben ook in Amerika geen stemregt) een’ zekeren waarborg verleent voor regtschapenheid, bekwaamheid en vaderlandsliefde. Veelmeer bestaat er gemeen onder alle standen; en het aanzienlijke gemeen is nog gevaarlijker dan het geringe. Wat toch wonnen die Staten, welke het hebben boven het zijn stelden, en den stoffelij- ken Mammon meer vertrouwden dan den geest der personen? Volgens Europesche wijze van zien is hij niets, die niets heeft. Wanneer men echter allen die niets of slechts weinig bezitten, als gemeen be- schouwt en behandelt, kweekt men gemeen. De Amerikaansche stellingen: »elk wordt goed vooron- dersteld (quisquis praesumitur bonus)” en: »zij, welke slechts weinig hebben, zijn echter toch iets,” vormt en verheft de menschen, en maakt waarde en in- spanningen tot eene zaak van eer; waartegen de Europesche onderstelling hen verlaagt, en bijna het reot geeft zich zelven niet te achten en zich te laten vallen. Verder beperkt het openbaar leven en de staatkundige opyvoeding in Noord-Amerika geens- STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 225 zins (even als veelal in Europa) de geestdrift tot den tijd wanneer eenig vijand in *t land valt en het op doodslaan aankomt; men zoekt dddr veeleer dat het vuur van echte vaderlandsliefde nimmer verdoove, maar zich elk dag en uur in duizende gezegende grootere en kleinere vlammen openbare. Bijna alle aanzienlijken en rijken beweren, dat hunne zedeliikheid grooter is, dan die der geringe- ren en armen; terwijl zij m waarheid slechts on- deugden van eenen anderen aard najagen en te bestrijden hebben. Op grootere kundigheden komt het hier eveneens weinig of niets aan, waar ‘t slechts te doen is om het uitbrengen eener stem ter verkiezing van een bekend en deugdelijk erkend man. Het verleenen van staatkundige regten be- vrijdt van overdrevene afhankelijkheid, en geeft kracht en lust om naar eigene overtuiging te han- delen. De resultaten voor + waar geluk des ge- heelen volks zijn niet gunstiger uitgevallen, waar geestelijken, adelijken en hoogbelasten alleen de wetten gaven. Deze monopolisten waren niet wij-_ zer, belangeloozer, onbevooroordeelder dan de Ame- rikaansche democratie. Telt Frankrijk, zoo men zegt, op 52 millioen menschen, omstreeks 250,000 kiezers, Groot-Brit- tannie op 24 millioen 700,000; de Vereenigde Sta- ten hadden op.15 millioen reeds twee en thans wel drie millioen kiezers. Deze moeten hunnen -blik van louter zelfzuchtige bezigheden tot een openbaar le- ven voor openbare doeleinden verheffen. De Ame- rikaansche democratie kent en veroorlooft geene nullen. Hunne afgevaardigden vertegenwoordigen al- zoo geen gering mindertal, beijveren zich niet voor bijzondere belangen (b. v. suikerfabrieken, ijzer-. hutten en dergelijke) maar spreken werkelijk de 994 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. wenschen en meeningen van de meerderheid uit: zoodat, al waren deze dan ook verkeerd, evenwel nimmer. eene vijandige scheuring tusschen het volk en de wetgeving kan ontstaan. Men moge het overijld en ondoordacht noemen, dat men bijna overal elke soort van vermogen met gelijk gewigt in de schaal legt, zonder in aanmer- king te nemen, of het verworven werd door erfe- , nis, bekwaamheid, vlijt, toeval of bedrog. Wan- neer nu echter eene nadere schatting en waardering van *t vermogen even zoo weinig mogelijk is, als_ van verstandelijken en zedelijken aanleg; wanneer men: verder het eigenaardig gewigt van verschillende omstandigheden niet tegen elkander kan bepalen, zoo wordt men er juist toe gebragt, om heel een- voudig alleen de persoonlijkheid in rekening te bren- gen. Alsdan is het volk behoudend en moet dit zijn, omdat het bij eene staatsregtelijke verandering niets winnen kan. In dezen zin zeide Morton, de stedehouder van “Massachusetts: »de burgerlijke vrijheid en het stem- reot van het toevallige des eigendoms en der be- lasting afhankelijk te maken, schijnt mij onver- eenigbaar met de natuurlijke, wezenlijke en onver- -vreemdbare regten van den mensch. Men stelt de bijzaak boven de hoofdzaak, en hecht meer waarde aan onzekere bezittingen dezes levens, dan aan ze- delijken. en verstandelijken waarborg.” De magt is eveneens niet steeds het gevolg van ~~ den eigendom: dikwijls is het personental nog be- slissender, en 100,000 dollars in ééne hand, zijn in eenen staat niet van gelijk belang als 100,000 dollars in 100,000 handen. Diegenen, welke den eigendom beslissende waarde toekennen, zouden bij gevolg deszelfs staatsregtelijken invloed met de hoe- it STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 92 veelheid verhoogen; ’tgeen echter gewis tot de gruwzaamste geldoligarchie zoude leiden. Even, moei- jelijk zou het zijn de kiesregten te splitsen, en die b.v. wel voor plaatselijke overheden, maar niet voor den president toe te staan. De democratie brengt alles in evenwigt, terwijl de aristocratie bijna nood- zakelijk nu tot dit, dan tot een ander overwigt leidt. Het algemeene stemregt levert den besten waarborg tegen omkoopingen; middelen waardoor men enkelen verlokken kan, zijn op millioenen niet aan te wenden; en de geheime stemming door bal- lottage (*) strekt tot beveiliging der minderen, of- ‘schoon zij niet altijd voldoende is tot geheimlhou- ding. Ook zijn er genoeg andere redenen, om welke in Amerika geen rijke of aanzienlijke het stelsel van vreesaanjaging, in Engeland zoo dikwerf aangewend, zou behoeven te beproeven. Te dezer plaatse dient nog één punt te worden opgehelderd, *twelk wij bij de beschouwing der sla- vernij slechts konden aanstippen.. De grondwet ver- leent voor vijf slaven even zoo veel stemmen en kiesregten als voor drie vrijen; dat is: bij bepaling van het aantal vertegenwoordigers van elken Staat naar de volksmenigte, worden er voor 50,000 ‘sla- ven even zoo vele toegestaan als voor 50,000 vrije lieden. Deze instelling heeft in lateren tijd veel _tegenspraak gevonden, vooral bij de bewoners van New-England; zij ‘zeiden: als de slaven menschen zijn even zoo goed als de blanken, dan moet men hen vrijlaten en staatkundige regten verleenen; zijn ay daarentegen een zakelijk bigiddom: zoo kan om hen volstrekt geen staatkundig regt toegewezen wor- (*) Slechts bij uitzondering (b. v.. in Virginié) heeft geene ballotage plaats. Ik | | ea) 296 = STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. den; want in de Vereenigde Staten geldt alleen de persoon, en het vermogen wordt volstrekt niet in aanmerking genomen. Hierbij komt dat men die regten slechts toestond in de onderstelling, dat de staatsbelastingen naar de hoofden, ook naar die der slaven, zou geregeld worden, ’tgeen echter nooit geschied is.- Zoo duurt dan een onbehoorlijk regé voort, terwijl van de last volstrekt geen sprake meer is. In de slavenstaten benoemen 8955 vrije_ kiezers, en in de slavenvrije 10,278 stemmen éénen vertegenwoordiger. Wanneer de vrijen enkel naar- mate van hun getal kozen, zouden de slavenstaten in plaats van 88 slechts 66 afgevaardigden naar ’t Congres zenden. — Van hoeveel belang deze om- standigheden ook zijn, laten echter de eenmaal ge- maakte voorwaarden ‘en overeenkomsten zich moei- jelijk -opheffen, daar het geheele Verbond hierop steunt en gevaar zoude loopen hiermede uiteen te ‘springen. Of men echter bij het opnemen van nieuwe Staten het bestaan der slavernij wettelijk er- kennen, — of men den meesters, naar een of an- deren maatstaf uithoofde der slaven, staatkundige regten toestaan zal, is eene geheele andere vraag, welker toestemming geenszins onvoorwaardelijk uit de grondwet volgt. De voorwaarden ter opneming van nieuwe Staten, b.v. Texas, kunnen met de vroegere overeenstemmen of daarvan afwijken. Voor- zeker wijkt het af van de bestaande grondslagen, dat men van allen eigendom, enkel en alleen dien _der slaven met een belangrijk gewigt in de staat- ‘kundige schaal zou leggen. De vraag: »of de meerderheid der kiezers elken gekozen vertegenwoordiger eene aanwijzing of in- structie medegeven mag of moet,” is dikwijls opge- worpen, maar nimmer wettiglijk toestemmend be- STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. 997 slist geworden, wijl een naauwkeurig binden en verpligten der afgevaardigden het denkbeeld van vertegenwoordiging vernietigt, en de kiezers in ’t algemeen met de gevoelens en grondbeginselen der gekozenen genoegzaam bekend zijn. Dat de senatoren en vertegenwoordigers (bij de groote verscheidenheid in toestand en belangen van zoovele bijzondere Staten) uit den Staat zelven moeten gekozen worden,- schijnt zeer natuurlijk; evenwel zijn zij geenszins (zoo als in vele Euro- pesche bondstaten) gehouden of verpligt, bij voor- keur hunnen bijzonderen Staat te vertegenwoordi- gen, en het plaatselijk belang boven het algemeene te stellen. Daar het getal afgevaardigden zich enkel naar het menschental rigt, zoo mogt men bij vermeer- dering der bevolking het eerste getal niet boven- matig laten toenemen. Men koos alzoo: éénen afgeyaar- Volgens dezen maatstaf digde op: waren er: 1789 50,000 inwoners 63 vertegenwoordigers. 1795 35,000 » — 106 » 1803 449 ; 481% 58,000» 183 ; 1825 40,000 » 915 » 1855. 47,7000. 249 ‘ 1845 70,680 (*) » 295 » Hoe democratisch ook de Noord-Amerikaansche inrigtingen in vergelijking met de Engelsche zijn, is echter het Britsche Lagerhuis 2'/, maal zoo tal- rijk als het Amerikaansche huis der vertegenwoor- digers. (") Bij een overschot van grooter dan de helft wordt daar- voor een afgeyaardigde meer gékozen. 228 STAATSREGT EN OPENBAAR LEVEN. Het aantal senatoren bedroeg 32 voor 26 Staten. Het politiek gewigt van elken Staat blijft in deze eerste Kamer steeds onveranderd, waartegen het in de tweede Kamer naarmate der meer of min aan- wassende bevolking zeer ongelijk toeneemt. De Staten zonden afgevaardigden : in 1789 in 1845 Alabama Arkansas Noord-Carolina Zuid-Carolina. Connecticut - Delaware — Georgié. New-Hampshire New-Jersey Illinois. Indiana. Kentucky Louisiana. _ Maine eee Maryland; 0°: * 6 Massachusetts. . 8s Michigan . __ - Missisippi - Missouri Ohio : Pennsylvanie . . 8 Rhode-Island . . 4 Tennessee. Vermont , Virginie 0 2 x 10 New-York. . . 6 Totaal 68 995 op ongeveer 50,000, © op 70,680 zielen. 