The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Wat nu? Terstond wendt hij zijn schreden En keert te boord bij de oorlogsli^n: "Eewt (z^ hij) voor mijn Land gestreden "En dan mijn moeder wefirgezien!" Het anker rees: de vla^e zwierde; De stoute krijgskiel zocht de vest: Men kampte; Holland z^vierde: Daar knalt des vijands schot voor 't lest: Het knalt: doorwond zijgt Wim ter neder; Hij voelt zijn jeugdig leven vli^n; "Nacht, moeder! (zncht hij) hier niet weder... 'Omhoog zal ik u wederzien." id (Bdladen 1846, 1862.) 17* / TRUITJE. Van al de meisjes in de Stad, Hoe lief haar koontjes blozen. Indien ik maar te kiezen had, Mijn Traitje bleef gekozen. Die luchte tred, die lieve lach Dat streelend stemgelidje... Neen, wat ik hoorde, wat ik zag, Niets haalt er bij mijn Truitje. Haar vader is een zwarte smid, Haar moeder schijnt wat vinnig; Maar zij is als de sneeuw zoo wit En i «, a»i«. ^.^. 't Is raar! hoe kwam zoo^n leelijk paar Aan zulk een aardig spraitje? Ik weet het niet! dit weet ik maar; Niets liever dan mijn Traitje. Komt zij mijn winkel langs gezweefd, Yoort moet ik ait den winkel: Wee, zoo mijn baas er acht op geeft! Dan bromt en raast de kinkel: Doch dat hij bromm^ en dat hij raaz\ Er wast voor 't leed een kraidje! TBUITJB. 261 Yoor ieder scheldwoord van mijn baas Krijg ik eeii zoen van T Aan Truitje denk ik vro^ en laat; Ze merken 't wel, de klanten: Ik geef hnn snuif voor mosterdzaad En stroop voor proimedanten: Doch, maakt ze mij zoo dwaas, zoo dom, Dat tooverlief schavitjel Ze mint er mij niets minder om, En dat is braaf van Truitje. "Wanderer maar" Deg der week: De rest is mij om 't even: Die blijde dag, waarvan ik spreek, Is de eerste dag der zeven: Dan, met mijn, andag, kleiden aan, Op zak een zondagsduitje, Mag ik aan d' arm met Truitje gaan En dan trakteer ik Truitje. Nog is het luttel wat ik win, Maar ik mag op beter hopen: Mijn peetoom zit er warmpjes in, Hij zal me een winkel koopen: Dan volg ik dra het voorbeeld na Van zooveel wijze luidjes; Dan wordt mijn Tmitjelief mijn g& En krijg ik kleine Truitjes. (Balladen 1846, 1862.) DE DOOL Herad, herad, geteisterde streken, Zoo lang overheerd van den Wintertiran Hij zag in het Zuiden het dreigende teeken En, Vingtende, zwept hij zijn snuivend gespan. Hem volgen, met spijt op de norscbe gezigten, De Noordlijke vlagen, zijn bulderend heer: Wei schieten ze in 't zwichten Nog enkele schichten, Maar (ijdele woede!) ze wonden niet meer. Als blijde herant van gelukkiger dagen En eerste verkwikker na lijden en schrik, Yertoont zich, op purperen wolkjes gedragen, De Dooi, een medwarigen traan in zijn blik. Een zoeltje overzweeft de bestorvene landen; 'Tis 't goedige zuchtjen, ontglipt aan zijn borst Met ijvrige handen Ontslaakt hij de banden, Om beemden en bergen gesmeed door de vorst. DE DOOR. 263 Nog naanwlijks gevoelt, in haar ijzigen kerker, De beek den verwarmenden vingerendruk, Of, worstelend, Helpt ze haar Vrijheidsbewerker En rokt ze wat rest van haar boeijen, aan stuk: WeSr schallen hear zangen; het leed is vergetenl Haar ume hervnlt ze met vloeijend kristal, En, 't gruis van haar keten Bondom zich gesmeten, Ontspringi ze de bergen en hnpt ze in het dal. Haar toeven geschenken, wat zoomen ze nadert: Zoo zoekt ze de golven des magtigen Eijns, En, prat op den schat, in het ronde vergaderd, Betaalt ze den Yorst haar verachterden cijns. Ode hem is het feest, schoon het harte des trotschen Nog wrokt op de magt, die hem hield in de klem: Hij slingert de schotsen Verwoed op de rotsen En kondigt zijn zege met dondrende stem: En de oevers herhalen zijn juublende kreten En trillen van vreugd om den.henglijken keer; De sneeuwige pij, op hun schoudren gesmeten, (Die schamele lompen!) ze werpen ze ne£r: Hun worden (ze weten het) mantels geweven Tan rankenden wingerd en bloesemend ooft, En de eiken hergeven, Eer maanden verzweven, Yoor ijzige kappen, hun kransen op t. Hoofd. 264 DS Dooi. Zie! ginder ontsluitefn de nevelverschieten En toonen de zon in een zee van azuur; 't Herglanst in de dropplen, alom aan het vlieten; Erkentlijke trauen der blijde Natunr! o Weelde der hope! Gebergt en valleijen Maakt vaardig de groene banieren der vreagd! Vlecht, wonden en weijen, Uw bloemen, uw meijen! Gods Engel genaakt, die de schepping veijengdt! Boppard. 1849. (Oedichten. 1859). L I E R Z A N G TOIOIWIJD AAN D£ NA6EDACHTENIS TAIR HARE MAJESTEIT LOUISE MARIE, KONINGINNB DBR BBLGBN. Doom DE EONINELUEE AKADEMTE VAN BELGIE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDXN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 ICXI 1861 XBT DSK UITGBLOOFDN GOI7DE IN HAEK ZITTINO VAIT 6 17 BSBXPKINGH BSKBOOIO). 8« niort est tmittUt oomme n rie. FAAOLKS DV BOI LKOPOLO. Neeu, Belgies fiere Harpenaren, Zoo rijk bässt das dichtergeest, Niet gij-slechts zult de gouden snaren Doen galmen op dit somber feest! De vreemdling — tranen op de wangen — Komt zangen mengen in aw zangea En in den rouwsleep naast n treten: De bron van uw geregte smarte, Hoe dier ook aan bet Belgisch harte, Behoort den Belgen niet alleen. De vorstenstaf moog heerlijk pralen, Yoorbij de landgrens heerscht hi) niet; Maar laat de Deugd haar loister stralea, Dan huldigt alles hyr gebied. Waar ook zijn eerste zon mogt gloren. Elk voelt zich haar vazal geboren, Wiens hart in 't goede zich verheugt. Weent, Belgen, weent om uw Yorstinne; Heel de Aard betreort de Koninginne, Wier scepter was de magt der Deugd. O Bange stondl toen, Ylaandrens beemden Op zwarte wiek ontsneld, de maar Wanhopig kret bij vriend en vreemden: Louise ligt in doodsgevaar!" Hoe stroomden, bevend, bleek verschrokken, De blonde jengd, de grize lokken, Zuid-Nederland, uw tempels in De Bijkdom, de Armue lag gebogen En 66n gebed steeg. naar den Hoogen: Bed, red, o God, de KoninginT Die be, die 't Belgisch hart ontwelde, Yond perk noch paal in berg of zee: Gelijk ze rees aan Maas en Schelde, Zoo bad geheel Euroop ze med. Alom, bij angstig boezemkloppen En heetgeplengde deemisdroppen, Yerhief de zncht zich hemelwaart: "Weerhou den rampslag, Albehoeder!" "Spaar de eedle gå, de tSersie moeder En laat bear pronkjuweel aan de Aardf" Helaasl vergeefs was 't handenvonwen: Yergeefs, dat hoofd en hart zich boog: Geen aardsche troon mogt haar behouSn, Wier hemeltroon baar wachite omhoog. Daar streek de Dood, op Serafsveder, Bij 't bed der kranke (fluistrend) neder: "Kom, reine, wie Gods vrengd verbeidtl" De kroon veidween, die bier ze sierde, En om baar englenslapen zwierde De stralenkrans der Zaligbeid. Wei juicbte, sterk door 't vast gejooven, De Beugd baar na in 't Eijk der Vre6; Docb de Aarde voelde een scbat zicb rooven En kreefc, om 't wreed gemis, van wee. Acb, Belgiel al die duizendtallen, Die stupenden stupenden slot — die veld en wallen Van smartgesnik weergalmen deSn, — *B Jjands Moeder, al te vroeg verloreu, Beminden zij reeds lang te voren, Maar voelden 't nooit zoo diep voorbeen. Ook nu eerst, in dees nacht van rouwe — Het seboot zijn voUen glans Der deugdental der Christenvrouwe, Ais sterren, voor bet daglicbt scbuw. De slttijer van bet zedig leven 268 UKRZAKO. Werd door de Erkentnis opgeheven; Van 't vroom geheim viel 't zegel af En zoet, als znivre citerklanken, Omraischte 't zegel en het danken Den natbeschreiden rand van 't graf. O Gdsvrucht, gids in 't aardsche leven, Die naar een beter wereld leidt, En, iiaauwt de mensch, hem stennt bij 't str3?ffl Door 't wijzen op de OnsterfiijkheidI Al wat wijzen op de OnsterfiijkheidI Al wat wijzen op de OnsterfiijkheidI Al wat wijzen, zijn duur; Gelijk dat tooverblaanw der baren, Waarop wij met bewondring staren, Slechts wefirschijn is van ' Zijn glorie, zijn waardij, zijn duur; Gelijk dat tooverblaanw der baren, Waarop wij met bewondring staren, Slechts  Gelukkrieg, huis, dat Gij börent Dér schept de Vreugde war verblijden En, schreit er 't ljeed, de traan wordt zoet; Maar zegeni driewerf heil en zijn Als Vorsten, 't rijksgestoelt' bestegen, U bij zich roepen op H flawed, En 't Volk, gewoon om na te streven, Omhoog het voorbeeld ziet gegeven — De braafheid onder kroonjuweel. Dat zag het Volk, met diep vereeren, Zoo vaak het' de Eedle gadesloeg, USBKANO. 269 Die onder' 't bont der vorstenkleren Het liefst, eenvoudigst harte dio^. Wat zinverloksels om haar vlogen, Bein, vroom te leven was haar pogen; Geen pligt, dien sse in 't gewoel veigat: Ha ar zachte ziel, voor trots beveilig, Gdeek een temp, Qoi geheiligd, Waar ieder deogd haar altaar had. IjQoft, Zangers! looft haar teedre trouwe, Die, nooit yerzwakt en nooit vermoeid, (Bij al wat aantrekt in een vrouwe) Haars Egafts harte Meld geboeid; Die, als de staatsasorg hem ontrostte, Den rimpel van zijn shipen koste, Den kommer w^o^ van zijn spond\ En hem de kmin (bij *t kalm verpoozen Van 't wigt der kromon ontlast) met rozen Van huiselijk geink omwond. Schetst, schildert met uw reinste akkoorden Haar moedermin en moederzorg; Haar Drietal, Inistrend naar heur woorden, Waar liefde leering in verbo^l Maalt, hoe, geknield, den blik geheven, Zij ^t bidden leerde en Scholdvergeven En welden zonder ijdlen schijn; Bezorgd, dat hier omlaag 't abreede Door deugd den eerrang, dien 't bekleedde, — En eens QoAs Hemel waard mogt zijn. 270 UBRZAKO. Maar faalt ook niet, o Dichtrenrijen! Gedachtnisoifer van tiw zang Aan kinderlijke trouw te wijen, En teeder zusterlijk belangi Want, waar ook telgen de onders minden, Geen docbterharte znlt ge vinden, Opregter, warmer dan het haar'; En schonken oiders ooit ban zegen Aan telgen, t^er elkto genegen, Het was haar deugdzaam Oudrenpaar. Doch, dro^ ze in 't hart die naaste panden, (De vrienden, die Natunr ons biedt!) De zoete klem der maagschapsbanden Omsloot tocb 41 haar liefde niet; Neen! verre of na, waar smarte weende, Haar hand was daar, die hulp verleende; Gelijk die bronnen, die het groen Haars engen rands niet slechts besproeijen, Maar kwistig van de bergen vloeijen En wijd en zijd Zich zegen doen. Gegen het, schaalten, die zedekte, En lijders, wien haar balsem vloot, En wenen, wien ze een moeder strekte, En armen, spijzend van haar brood! Wat wellust, als ze een traan kon wisschen, Den sombren nacht der droefenissen Yerscheppen in een blijden dag! Hoe juichte ze, als bij 't hulpebieden, Zij 't oog der Wreld mogt ontvlieden Genoeg beloond, dat God haar zag! Zoo dacht de Brave en deed ze tevens, Yan pronken wars, voor yleijen doof: Was 't eng van omvang, 't veld haars levens, Zij plantte 't vol met yrachtbaar loof. Van Tieagd bdonkt, met eer omtogen, Zij hield haar hemelsch doel voor oogen, Ootmoedig bij de gonst V van 't Lot; En, toen de rampen om baar woedden. Hoe de afgepijnde borst mogt bloeden, Haar zid bleef kalm en sterk in Grod. De rampen! — Jal Wat jammervlagen Zijn haar bejegend op haar togt! Wat schonk, ofschoon nit goud geslagen, Haar reisflesch bitter alsemvocht! Om hoeveel vreagden, wreed gevloden — Bij welk een tal geliefde dooden Heeft zij haar boezem beesch geklaagd! Wien rilde de angst z66 kil door de aftren Om dierbren, op de levensbaren De rotsen in 't gemoet gejaagd! Nog gromt bet onwedr door de wolken, Wiens slag haar stamhuis heeft verplet; Nog zijn ze bloot de oproer'ge dolken. Hear waardsten op de keel gezet; De toorts, waarmed de tuchthnisboeven Haars Vaders troon in puin begroeveiiy (Dien Yonit des Yredes!) smeult nog voort. En, Frankrijk grens door volksiirannen (Dien Yonit des Yredes!) smeult nog voort. En, Frankrijk grens door volksiirannen Met was he dierst was, nächsten, Schüler's Grijzen asch in vreemden cord. Maar — veg die spookseb! 't oog naar boven! De zwaarbeproefde lijdt niet meer! Haar goud, door 't vuor gegloid in döoven, Kwam ttit den kroes gondonerd weSr. Zingt, zingt 'triumf I rijst jubdgalmen! Ziel bij 't gewuif der gloriepabnen, Daar zweeft ze, omstraald van hemelglansi Het welkom lacht haar toe uit de oogen Der dierbren, haar Tooroitgetogen, In 't w^erzien dubbeld saUg thansi o HeerlijkheidI o blijd vervoeren! De tranen, bier geschreid in 't leed, Ze werden rijke paielanoeren, Die schittreren op haar zegekleed. Het laatste bleek der smart week henen. Door de eeuwge Heilzwegeschenen; Met hemelrozen op de wang, Yerzelt zeit, Lied der Engländer En, wie haar Über die Engländer Gedenkt zij, biddend, in haar zang. Die bede... o wil die bei verhooren, Aartsgoedheid, die 't Heelal bestiert Doe troostend Licht den Koning gloren, Wiens wijsheid Belgies troon versiert Verzacht zijn weyweid zijn tranen Door liefde van zijn onderdanen, Door vreogd van 't vaderlijk gemoed! Bescherm zijn Hois, zijn Ueve Telgen En schenk het bloeijend Land der Belgen VreA, volksroem, welvaart, overvloed! (1830. Henien in 1861.) DICHTBLOEMEN UIT DEN VREEMDE. (Gedrukt 1852. Niet in den handel.) Nee Terbum verfao curabis reddere fidoB Interpres. Hoiat. "DE DUKE. "Wie, ridder of edelknaap, is er zoo stout "En duikt in de kolk naar benegen? "Ik werp in haar kaken een beker van goud; -Daar Tuimelt hij reeds in den wenrelvloed been: "Wie uwer den beker me op nieuw doet aanschouwen, "Hij heeft hem verdiend en hij mag hem behou5n." Zoo spreekt de Monarch en hij werpt van den rand Der barre, granietgraauwe rots, Die steil uit de zee zich verheft aan het strand, Den kelk in Charybdis onstoimig geklots: "Waar (vraag ik nog eens) is die kloekste der kloeken, "Die "t waagt in de diepte den beker te zoeken?"" En ridders en knapen vernemen de vraag En huivren en houden zich stil; DS DUKE. 275 Ze blikken in H broisende pekel omlaag, Doch niemand, die d'eerprijs zich eigenen wil. Ten derdemaal schouwt nu de Yorst om zich henen: "Zie 'k  de schildknapen staan, Er an zich begeft uit de rij; Hoe minlijk, men ziet hem de koenheid toch aan; Den mantel, den gordelband weipt hij ter zij : 't Kijkt alles verwonderd; en mannen en vrouwen — Ze dringen, ze trachten den jongling te aanschouwen. Hij stapt naar den kliprand en peilt met het oog De huilende diepte beneign: Nu spuwt de Charybdis den vloed we^r omhoog, Die straks in haar zwelgenden gorgel verdween: Of dondrende buijen aan 't naderen waren, Zoo grommen, bij 't stijgen, de schuimende baren. En 't bobbelt en kookt en het bniiBt en het sist, Of water zich mengde met vier, En 't spoit tot de wolken en dampt als een mist, En golf volgt op golf met geweldig getier; Wild rolt zich de zee, als verkiomp ze van weeen En baarde ze in stuipen gestaAg nieuwe zeeen. Maar eindlijk bedaren gebnds en gehuil En midden in 't zilverwit schuim Ontsluit zich een zwarte, wijdgapende kail; Lijkt de ingang der Helle, dit grondlose ruim: 18. Al wervelend storten, ter linker en regter, De golven zich neSr in dien vreeslijken trechter. En haastig nu fluistert de knaap zijn gebed, Eer 't woedende springgetij keer": Het volk geeft een schreeuw en het staroogt in 't wed; Hem slingtrt de stroom in zijn warrelkring nefir; De wateren sluiten zich over hem henen En dekken 't geheimnis: — de knaap is verdwenen. En boven de slonde bedaart zich de yloed, Al ronkt het nog onder in 't meer: Geen mond, of hij murmelt den bevenden groet: "Vaar-dappre, vaarwel! we zien nimmer n we4rl 't Jx)eit holler en holler in 't harte der baren: 't Staat alles in bange verwachting te staren. "Ja (mompelt men) wierp hij zijn kroon in dien pod "En sprak hij: "Wie ze opduikt van d&r, "Die drage de kroon op mijn vorstlijken stoel!" "Hoe heerlijk ze glinster", ik taalde er niet naar; "Wat de i^grond verbergt in zijn duistere wellen, "Geen levende zal ooit het vertellen." "Hoe menige kiel, door de wieling verrast, "Vond hier niet alreede haar grafi "Verbrijzelde boorden, een kabel, een mast... "Ziedaar wat de maalstroom er weder van gaf. — En luider, als naakte de orkaan op de wolken, Yerhefb zich het klimmend gebrul in de kolken. "En tat bobbelt en kooki en het brnist en het sist, Of water zich mengde met vier, En tat spuit tot de wolken en dampt als een mist, En golf Yolgt op golf met een eindloos getier; Als losfaarstend onwedr, zoo loeijen en klaatren, Bij tat worstleu nit d'afgrond, de schuimende waatren. En, ziel uit des wenrels pikdonkeren schoot Yerheft zich iets, blank als een zwaan; Het rijst en e" En glanzige schouder komt bloot En annen, die vlng door de branding zich slaan: Hij is 't en hij houdt, bij het oeverwaart streven, Den beker, verbüd, in zijn linker geheven. Lang heeg hij naar adem en diep uit de long En groette het hemelsche licht En de eene roept d'andren met joichende tong: Hij leeft nog! daar komt hij, een glans op 't gezigtl Ze hidden hem niet — de verbolgene stroomen! Aan 't zwelgende graf is de dappere ontkomen!" Zoo naakt hij den Koning, te midden der vreugd, En biedt hem (geknield) de bokaal; Dees wenkt nu zijn dochter, de parel der jeugd; Zij vult den verwinnaar de flonkrende schaal Met de edelste druif, die de wijngaarden kweeken. — Zich boigend en Blozend begint hij te spreken: "JjsLng leve de Koning! — Welzalig wie vrij "Hier ademt — die zon in 't verschiet!" ^Msiar d'A&kt beneden I... nog huivert het mij! ^De stervling verzoeke d'Almagtige niet, ^Noch poge te spieden met roekdooze oogen, ^Wat Hoogere Wijsheid met nacht heeft omtogen. ^'K Werd ne^rwaart getrokken met hoUenden spoed, ^Wanneer uit een rotskloof een wd — ^Een magtige springbron me spoot te gemoet; ^Yan we^rzijde nam nu de stroom me in de knel ^En, of ik me al weerde, zoo wakker ik konde, ^Ik draaide als een tol, die gezwept woidt, in 't ronde. ^Een Gk)d, wien ik smeekte in dit angstvol getij, ^Yerhoorde me en wees me in den nood ^'£en rotsspits, die 'k niet had gezien, me nabij; ^Ylug grijp ik ze vast en ontworstel Den dood: An takken koraal bing de beker daameven, Die anders aan dWgrond ten buit waar' gebleven. Want diep nog beneden mij, berghoogten diep, Lag overal duistere scha&uw; Yoor 't oor was 't of alles in gratilite sliep, Maar 't oog zag allengs in dat nachtlijke graauw Serpenten en draken — wanstaltige hoopenl — Die rustloos dit voorhof der Heile doorkiopen. Dddr woelden, in donkere drommen vergaard, Ontelbre gedrochten dooreen; De ontzaglijke zeeslang, de yisch met het zwaard En haaijen, die felle hijenen der zedn, En 't was me of die monsters van ver op me letten En, wis van hnn prooi, zich de tanden reeds wetten. En 'k hing A D. Au en beefde, terwijl ik bedacht, "Hoe iedere kans mij onizonk, "Zoo verre van menschen, omspookt van den nacht, "Alleen in deze ijslijke waterspelonk, "Waar zel& mijn geklaag niet tot de aarde kon boren, "Te midden van wanschepsels, redloos verloren. "Zoo dacht ik, als een van dat monstergebroed Met grijpscharen, vademen lang, "Uit d'afgrond op me aankrnipt, een greep naar me doet; Yerschrikt laat ik los van de klip, waar ik hang; "Meteen vat de vloed me, die aan komt gestoven; "Gelukkig! hij giort me nn ijlings naar boven." Yerbaasd had de Yorst tot het einde gehoord: "De kelk is verdiend!" roept hij uit; "Maar, dappre, dees ring, met jnweelen omboord — "Niets rijker bezit ik! — ook hij is nw buit; "Doch waag het nog "nmaal en koom mij verkonden, "Wat laag — gansch omlaag in de kolk wordt gevonden." De dochter des Konings — ze siddert op 't woord En, vieijende, smeekt ze Do Yorst: "Zet, vader, dit grawlijke waagspel niet voort; "Hij deed op uw wensch wat geen andere dorst, "En mogt ge nog meerdere kondschap verlangen, "Laat een van de ridders den knap dan vervangen." Maar snd vat de Yorst de bokaal in de hand En slingert ze op nieuw in den vloed: "Haal nu ze nog eens! — Neem mijn eere te pand! "Dan maak ik n 't Hoofd van mijn hofiridderstoet "En heden nog zult ge als uw braid haar omarmen, "Die thans voor a smeekt met zoo teeder erbannen." De knap — 't is of vnur hem den boezem ontsteekt; Hij vlamoogt; hij ziet geen gevaar, Hij ziet slechts de schoone, die bloost — en verbleekt En ne^rzijgt In de armen der Jufferenschaar; Dien gaadloozen eereprijs moet hij verwerven; Hij sL in de draakolk op level of sterven. Wei hoort men in d'afgrond het ronkelen wefir Des donders, die 't springtij voorspelt: Twee oogjes, vol liefde, zien angstig in 't meer; Didr komt het — d^ buldert het watergewid; Het bniist in de hoogte — en het wervelt we^r neder: Den jongeling bragt het niet weder. Schiller. DE MONNIK VAN HET KLOOSTER HEISTERBACH. Een jeugdig monnik zoekt den stOsten hoek Des kloosterhofis, diep peinzend onder 't gaan; Taak blikt hij in een open Bijbdboek; Wat de Eeuwigheid zoa zijn, wil luj verstaan. Hij leest — herleest — of hij 't ontraadslen mag: "Bien dag is bij den Heere als duizend jaar "En duizend jaar — ze zijn Hem als 4^n dag." Maar, wat hij peinz\ het wordt hem to En, twijfelziek, dwaalt hij den lusthof uit, Het bergwoud in, en slaat op nietwes acht; Eerst, als het vrome Yesperklokje luidt, Bedenkt hij, dat zijn kloosterpligt hem wacht. Nu keert hij daadlijk hoiswaart, rept zich snel — Een onbekende ontgrendelt hem de poort; H Bevreemdt hem; maar het kerklicht brandt reeds hel En 't koorgezang der broedren wordt gehoord. Hij ijlt naar binnen, naar zijn bidplaats toe; Reeds knielt daar een; ook dezen kent hij niet: Zijn blik doorloopt nu heel de rij — maar — hoe! 't Zijn vreemden — alle vreemden — die hij ziet. DE MOMNIK VAN HXT KL008TEB HEISTEKBACH. Hij staari verbaasd: verwonderd ziea ze op hem; Zij vragen naar Zijn naam, zijn wil, zijn wensch; Hij noemt zich en nu möchtig er een stem: Dien naam droeg sinds drie een mensch. ^Hij gaf gehoor aan booze twijflarij , ^Die 't laatst zoo beetle, en hij verdween in 't woud: "Sinds aprak men van dien man niet in de abdij." Hij hoort die taal en woidt als ijs zoo koud. Nu noemt hij ook zijn abt en dag en jaar: Men haalt een schrift nit de oade kloosterkist £n 't groote wonder Qodia wordt openbaar; 't Is hij, die v66r drie eeawen werd vermist. Hij start van schrik, vergrijst op eens, zijgt ne^r, Den bios der jeugd, de levenskrachten kwijt, En stamelt, stervend: ^Heb genade, o Heerl ^Yergeef mijn waan, Gij, die lankmoedig zijt! .^Ons oordeel faalt, Uw Woord alleen is waar: ^De nevel wijkt, wiens floers ik niet doorzag: ^U, Eenwige! is i6n dag als duizend jaar ^En duizend jaar — ze zijn U als ddn dag!" W. MULLEE. DE DROOM VAN LORD NITHSDALE IN DBH TOWER TE LONDEN. "Varewel, Winifreds! mijn troost, mijn gduk! "Varewel mijn getrouwe, kloekhartige gM "Ach! dat ik nog eens aan mijn boezem n drokk, "Nog eenmaal u knsse, eer mijn stervensuur sla! "En, als ik, naar ^s dwingelands bloedig gebod, "Zal sluimren in de aarde, beheersch dan uw leed; "Blik opwaarts; d^ troont een regtvaardige God, "Uie u en uw vaderloos kioost niet vergeet." "Zij weende aan zijn bowt, maar vermande rich koen; "Haar tranen bedwong ze en verkropte haar klagt; "Wie tijd heeft, die weeue; ik heb beter te doen; "Geen weekheid outsteel' mij de noodige krachtl "Keeds juichen de snoodaarts, als lekten ze nw bloed; "Toch, dierbarel sla on A de wanhoop niet neuer; Ein uitzigt nog rest er en stevigt mijn moed; Hoe magtig de Haat zij, de Liefde kan meerl" Ze omhelsden elkaftr met een teedere knel; Hi! kast haar, hij kost haar nog eens en nog eens: .Dank, braafste der vronweni geliefdste, vaarwel! Dank, minlijke ster in den nacht des geweens! Zij gaat en met haar gaat een deel van zijn hart; Jjang volgt nog zijn oor het geruisch van haar schreren: Ze is w^, die me 't wrange verzachtte der smart "En (zucht hij) ik zie ze neue. we^r hier bei ich bin!" Uit de eenzame eel steeg zijn bei tot den Heer; Hij dacht aan den morgen en 't naad rend gerigt; Toen boog hij het lijf op het strookussen ne^r Om (kon hij) te sluimren tot d^aanbraak van 't iicht. O Yrieudlijke slaap, die het lijden verdooft En zelfis in uw deemis geen kerkerhol vreest, Hoe koelden uw wieken hem H brandende hoofdl Wat riept gij een lieflijken droom voor zijn geesti Hij vond zich op eens in zijn jonkheid terug En plukte gebloemte in zijn vaders vallei; Hij sprong in den Nithstroom en kliefde dien vlug En rustte weer uit op de geurige hei: Daar schalde de horen; hij spoorde zijn ros, Een vere op de mats en het jagtmes op zij, En, vast in den zadel, door bergen en bosch, Yervolgde hij 't hert, de gezwindsten voorbij. Dit droombeeld verdange: — het is zomer en nacht; Zijn jeugdige Winifred hangt aan zijn arm: Hij leest in haar oog, als Het maanlicht zoo zacht, En flaistert ze woordjes, van minnegloed warm; In zuur en in zo, heel zijn levensduur lang, Haar  een gezigt, Yol dreigenden toestel en somber vertoon; Het graanwde, *t was ochtend, hem toefde H gerigt, Een priester las naast hem 't gebed voor de dodn; Dof klonk hem de langzame tromslag in 't oor, De doodsklok verhief haar wanhopig geluid, Het blok was geplaatst en de bijl lag er voor, Hij, 't offer, trad bloothoffds de kerkerdeor nit. Neen, waau was het slechts I 't is zijn ure niet — neen! Yerlost van dat spooksei, ontsloot hij het oog En zag bij de lamp, die het welfsd bescheen, Een ranke gestalte, die over hem boog: 'Eijs op en verzel me, geen oogwenk getoefd! Zal Inkken, het plan, dat mijn liefde bedacht; Rijs op en heb hoopl Kom, uw redding beproefd! BE DROOM YAK LOUD NITHSDALE. Hij rees en in stilte had ze alles gereed; Ze strikte om zijn slapen een vrouwelmif vast, Zijn leden verborg ze in een VTOuwelijk kleed En wees hem 't gebaar, bij dit momtuig gepast: J^n kns nu, mijn echtvriend! en gaan wij — bedaardi "Gij v66r mij — ik volg u — vooral niet gespoed! God, die in 't uoodtij de braven bewaart, Yerblind ze, die dorsten naar schuldeloos bloed! Geen knecht had er erg, geen cipier hield hen aan; Van hekken en deuren schoof grendel en stang; Het poortslot ging open; de wacht liet ze gaan: En naauw blonk de dag, of, met vli^ende vaart, Daar zeilden ze reeds naar de Gallische kust, Waar, veilig en vrij, aan een vriendliiken haard, Hen liefde vertrooste en verkwikkende rust. C. Mack AY. V / DE LORD VAN BURLEIGH. "Meisje! (zegt hij vrolijk fluistrend) "Zoo mijn hart me niet verblindt, "K Heb u daaglijks g&geslagen) "Meisjelief! ik word beraind." BLOZEND YAM BUBLUGU. 287 Blozend flnistert zij nog zachter: "Niets me op aard zoo lief als gij." — Hij is maar een landschapschilder En een boerenmeisje zij. Teeder kust hij 't staamlend mondje, 't Kust hem weder, te6r en kuisch; In de dorpskerk tronwt het paartje En zij trekt uit's vaders kluis. "Breng mijn wijfje geen gcschenken, "Klein en needrig is mijn deel; "Liefde zal wat faalt, yergoeden; "Dierste! n hoort mijn  toe bij 't gaan: En, als rees hij nit gepeinzen, 2iC^ hij, daar zijn hand ze toont: ^Letten we op die fraaije huizen, Waar de schatrijke adel woont." Op zijn arm vertrouwlijk leunend, Luistergraag naar 't geen hij zeit, Ziet zij al het rijke en grootsche, Waar hen 't pad langs henen leidt; Behold, met gebloemt bewassen, Perken, bruin van lomm'rig bout, Lustpaleizen, oude burgten, Yoor vermaak of pracht gebouwd. leder woordje maaikt hern liever En, met heimlijk ongeduld, Zoekt haar oog van verre 't stulpje, Dat haar zoetste hoop vervnlt. o! Ze zal hem troaw beminnen, t'Huis hem 't r^ geno En, zal hem troaw beminnen, t'Huis hem 't r^ geno Egleich zal 't net en kenrig vinden, Wie er op zijn vloer verschijn'. Zoo, terwijl haar lief gemijmer In de zoetste toekomst dwaalt, Is ze een trotsche poort genaderd, Wier arduin met wapens praalt; En daarachter rijst een burgtslot; Weidsch als dit is, zag ze er geen: Buigend komt bun tal van dienaars In 't gemoet bij 't binnentre.' Zacht, eerbiedig is bun antwoord Op zijn onbedwongen taal: Ondertusscben, 't hoofd geheven, Leidt bij haar van zaal tot zaal; DE LORD VAN BUBLEIGH. 289 En, terwijl zij spraakloos uitziet, Hoe dit wonder einden zal; Zegt hij haar met liefdes hoogmoed: "U en mij behoort dit all" Ja, hier woont hij, Heer van Burleigh; Is zijn slot en erflijk leen. Grooter Lord en milder landheer Toont het gansche Bijk er geen. Flotsling kleort haar wang en voorhoofd, Overstroomd van gloeijend rood, Of de schaamte haar deed blozen Bij dien Inister, haar te groot. Doodlijk bleek verving dat blozen, Als begaf haar jaar jevens gloed; Maar hij sloot haar in zijn armen En verwakkerde haar moed: Doodlijk bleek verving dat blozen, Als begaf haar jevens gloed; Maar hij sloot haar in zijn armen En verwakkerde haar moed: Doodlijk bleek verving dat blozen, Als begaf haar jevens gloed; Maar hij sloot haar in zijn armen En verwakkerde haar moed: Doodlijk bleek verving dat blozen, Als begaf haar jevens gloed; Maar hij sloot haar in zijn armen En verwakkerde haar moed: Doodlijk bleek verving dat blozen, Als begaf haar jevens gloed; Maar hij sloot haar in zijn armen En verwakkerde haar moed: Doodlijk bleek verving dat blozen, Als begaf haar jevens gloed; Maar hij sloot haar in zijn armen En verwakkerde haar moed: Doodlijk bleek verving dat blozen, En zij kampte met haar zwakheid En, viel 't haar bijwijlen bang, Met beminlijke gedweeheid Schikte zij zich in haar rang: En hij was een teedre gade En zij deed haar pligt zoo trouw, Dat al H volk haar liefde toedroeg En vereerde als edelvrouw. 19 290 DE LOBD VAN BITTLEIGH. Maar dat was niet, wat ze droomde; Al die grootheid, al die pracht, Wawr ze Biet voor was geboren, Woog haar als te zwaar een vracht. Zwakker werd ze, daaglijks zwakker, En ze zei soms met eeu zucht: "Waar' hij nog die landschapschilder, "Die mijn hart won in 't gehuchtr' Zoo yerkwijnde ze aan zijn zijde. Twee paar telgjes had haar schoot — Lieve telgjes hem geschon En toen stierf ze een vroegen dood. Tranen stortend, handenwringend, Diep ^bogen door den drängen, Was Lord Burleigh overtroostbaar Om zijn ras vernield gelnk: En hij kwam haar eens nog kussen: Maagden! geef de beste vrouw 't Boersche kleedje (sprak hij schreijend) Dat zij aanhad bij haar trouw.'^ Frachtloos droeg men haar ten grave; Aller oog vol droefheidsvocht: Tn haar needrig trouwkleed lag ze, Dat haar zieltje rusten mogt. A. Tennyson. DE BRON VAN SINTE KEYNE. In 't Westerland springt er een bron uit den grond, Als dauw van den hemel zoo rein: Traag vrouwen en vrijsters, vraag uren m 't rond, Elk weet Sinte Keynes fontein. Een eik overschaft haar, een olm en een esch, Ze weven een tent van geblalLrt; Omlaag spoelt Een trenwilg haar hangende tres In 't vocht, dat er opkwelt uit de aard. Daar boog zich een reiziger nefir bij de bron, Gelokt door het lavende nat; Heeds uren lang had hlj geget apt in de zon, Geen windje verkoelde zijn pad. Hij dronk van het water: het deed hem zoo'n goed, Kristalklaar en kil als het was; Hier merkte men naanwlijks den zomerschen gloed, Des wierp hij zich ne^r in het gras. Terwijl hij daar, duttend, zijn krachten herwon, Genaakte er een man van liet land; Hij zette de kruik, die hij droeg, bij de bron En groette op gemeenzamen trant: 19* DE BRON VAN SINTE KEYNS. "Nu, heerschap! das sprak hij, vrijmoedig en rond, "Zoo ge ook tot het trouwgilde hoort, "Dan liep u nooit beuglijker teug in den mond "Dan dien ge thans snoept in dit oord: "Of heeft, bij uw weten, vrouvrliefete voorheen "Hier ooit in den omtrek vertoefd? "Want dan — ja, dan heeft ze — "t is tien tegen " "Dit zddzame water geproefd." "Getronwd? (was het antwoord) dat ben ik! gewisi "En nooit kwam mijn vrouw in dit oord; "Doch, waarom die bron nn zoo goed voor mij is.. "Dat gaat mij te diep, op mijn woord!" Er ze zaKg naar 't hemebijk voer, "Dees bron een bijzondere deugd. "Verfrischt, na de trouw, zich de man hier het eerst, "(Gelukkig, wie 't doen mogt, voorwaar!) "Dan is hij de hfOLS in zijn huis en hij heerscht, "Al wierd hij ook tweehonderd jaar: "Doch was hem zijn bruidje te slim of te snel, "O Jerum! dan wacht hem het jok!" De vreemde sprong schidijk op nieuw naar de wel En nam nog een hartigen slok. DS BBON TAN SINTE KETME. 293 "En hoe giiig Jiet d toch? (zoo vroeg hij hem we^r) "Gij laafdet u, wed ik, met vrucht?" De boer sloeg zijn oogen, bedrukt, voor zich ne&r Eben bei het in 't oor met een zucht: "Ik liep Wat ik ik konde, zoodra de pastoor "Het Amefiy na 't zegenen, sprak; "Maar, fluiten! toch was mijn Margriet me nog voor; "Een fleschje-vol had ze in haar zak." Wat wild rumoerl Wat woelt er daar De straten iangs met drok gebaarl Staat Rhodus in den brand? Bij hoopen Komt regts en links het volk geloopen En uit den drom, die om hem sluit, Stedct, fier te paard, een ridder uit En, achter hem, aan koord en reepen Zie 'k een vervaarlijk monster sleepen, Het schijnt een draak... het heeft een kaak, Als die des krokodils, wanschapen. Staart alles beurtlings op den draak En op den ruiter, kloek in 't wapen. D£ KAMP MET BEN DRAAK. En luidkeels jubelt jong en oud: "Dat is het ondier (komtl aanschonwtl) "Wiens moordlust mensch en vee deed sneven! "Ziet A&61 den held, die 't bragt om 't leven! "Reeds v66r hem toog er menigeen "Ten hagchel Jeden kampstrijd heen; "Maar niemand zag men wederkeeren. "Wie zou dien dappren niet vereeren!" Zoo trekt de schare en jnicht en looft, Totat zij H ridderklooster nadert, Waar, opontboon door 't Opperhoofd, Zich de Orde van Sint Jan vergadert. Dddr treedt voor's Meesters hoogen stoel De jongling nit het volksgewoel, Dat, door portaal en poort en gangen Gredrongen, aan zijn zij bleef hangen. Hij buigt en vangt bescheiden aan: "Ik heb — zoo 'k meen — mijn pligt gedaan: Den draak, die lang dit oord deed beven, Hem mogt mijn zwaard den doodsteek geven: Nu jaagt geen schrik den landman meer, "Het vrije veld zal 't vee weer spijzen, "Het Totspad wacht den pelgrim weer. "Die Zeit Heilig Beld zijn lied doet rijzen." Maar streng blikt het de Meester aan; Gij (z^ hij) hebt iets kloeks bestaan; Het past een ridder niet te vreezen; Uw heldenmoed is klaar bewezen; u ii 4C D£ KAHP XXT DSN DRAAK. 295 "Doch, spreek, wat pligt bindt bovenal "Wie Christus ridder heten zal "En 't kruisbeeld draagt als eereteekenP" En alien in het rond verbleeken; Doch hij, een bios op 't schoon gezigt, Zegt, zedig voor den Yorst gebogen: "Gehoorzaamheid is de eerste pligt "Van wie dat sieraad dragen mogen." "Dien pügt, mijn zoon! (hervat de Vorst) "Gij schondt hem, toen ge strijden dorst; "Gij wist de wet, die 't a ontzeide; " Was strafbre moed, die u verleidete. "Heer! rigt me, (is 't antwoord) maar gedoog, "Dat ik u alles zeggen moog": "Het doel der wet, haar geest en leven, "Die meende ik uiet te wederstreven: "Ik ging niet loekeloos op w^, "Noch blindelings 't gedrocht bevechten; "Maar zocht door list en overleg "De kans voor mij te doen beslechten. "Reeds lag een vijftal, op wier moed "Onze Orde trotsch was, in hun bloed, "Slagtoilers van roemrachtig streven, "Toen 't kampverbod werd uitgeschreven. "Gevoel van wrevd en van smart "En strijdlost woelden in mijn hart: "Ja,'s nachts-zelfs, niet tot rust gekomen, "Bevocht ik 't monster in mijn droomen" 'En, daagde we4r de moi^ugloor "£n hoorde ik nieuwe ellenden klagen, "Dan, wUd van hartzeer, nam ik voor, "T Gevaar ten spijt, den kamp te wagen: "En tot mij zelven sprak ik dan, "Wat siert den knaap, wat eert den man? "Wat deden zij, die wakkre helden, "Wier lof de dichterzangen melden — "Die 't Heidendom, hun moed ten loon, "Verheerlijkt heeft als Halve Goon? Zij vaagden, op hun entschlagen "De wereld rein van wangedrochten; "Op leeuwen koelden zij hun moed, "Op Minotauren en Harpijn, "En willig stortten zij hun bloed "Om schuldlooze oilers te bevrijen. "Zijn Turk en Moor alleenig waard Het scherp te voelen van ons zwaard? "Zal 't valsche godn" Sieht nederhouwen? "Neen! wie er ramp en jammer brouwen, "En, waar ook hulplooze onschuld ween', Dhkf ijlt de Christenridder been; "Beleid op sterkte zegevieren: "Zoo dacht ik vaak en toog, all'n, "Om's monsters gangen te beloeren: "Daar was 't mij of me een licht bescheen... "Ik juichte... ik zag hoe strijd te voeren. "En 'k zocht u, Voretl en vroeg u toen "Yerlof, een reis naar huis te doen; "Goedgunstig hoordet gij mijn bede: "'K Oing scheep; wij vlogen van de reede. "Zoo zette ik niet den voet aan land, "Of 'k liet mij door een kunstnaarshand, "Naar 't bedd, dat me in 't gebeugen zweefde, "Of 'k liet mij door een kunstnaarshand, "Naar 't bedd, dat me in 't gebeugen zweefde, " "Een draak boetseren of bij leefde: "Het reuzenligehaam wordt getorscht "Door korte scherpgeklaauwde pooten; "Een scabbig vel dekt rag en borst, "Als hield een pantserkleed ze omiiloten. "Lang steekt de hals vooruit; de mail, Afgrijslijk, als des Afgronds kail, Spart, bloedig en met gif bedropen, "Tot gnjpen naar zijn prooi, zich open; "Dit zwarte bol ia digt bezet "Met rijen tanden, scherp gewet; "De tong is pantig als een degen; "Yunr bliksemt a nit de oogen tegen; "Het achterlijf, vervaarlijk lang, "Bolt, als een slang, in kronkelringen, "Gereed, met doodelijke prang "Om man en paard zich vast te wringen. "Het schnkbeeld, dus bijna volwrocht, "Yerkrijgt de klear van 't wangedrocht, "Dat aaklig graaaw der giftmoerassen, "Die in ban poelen 't zagen wassen: (4) 298 DE KAMF UXT BIN DIUAK. Half draakf half slang, — daar staat het klaar. "Nu" Kies ik mij een doggenpaar, "Vlug, onverschrokken, grof van spieren, "De jagt gewoon der wilde stieren; "De jagt gewoon der wilde stieren; "En tracht hun sluwen aard te scherpen "En leer ze trouw zijn aan 't bevel "En moedig zich op 't monster werpen: "En, waar het buikvlies, week en wit, "Min we'rstand biedt aan 't fel gebit, "Dé&r zet ik ze aan den draak te pakken "En diep de tanden in te hakken. "Toen, in een ligten wapendos, "Bestijg ik mijn Arabiesch ros, "Een hengst, nit edel ras geboren; "Ik vnur het aan, ik klem de sporen, "Oenaak het schrikdier in galop "En slinger, mikkend d'ann geheven, "Mijn spies 266 forsch het naar den "Als ging het reeds om lijf en leven. "En, of het ros al snuift en springt "En beeft en, steigrend, nigwaarts dringt, "En beide doggen, huilend, zwichten, "Ik hod steeds vol hen af te rigten. "Zij wennen; — ^t vreezen is gedaan. — "Driewerven wies en kromp de maan, "Toen wendde ik herwaart wefir den steven "Met paard en dog, thans wel bedreven. DE KAUF HET DEN DIIAAK. 299 Nu licht de derde zon dees kust, Sinds weft mijn voet haar bodem drokte. Mijn leden gunde ik schier geen rust, Totat de proef mij goed gelukte. Want heftig vloog mijn borst in gloed Om 't kortlings weer verzwolgen bloed. Bij 't gifmoeras was H rif gevonden Van afgedwaalden, pas verslonden. Na plek ik met mijn hari-slechts raf Ein besluit ik tot de daad. Zeg faeimlijk aan mijn wapenknechten, Dat ik het monster ga bevechten, Maar in 't gevaar geen deelnoots wil; En, wijl ik vreemde blikken mijde, Vertrek ik, ongemerkt en stil, Mijn forsche doggen troaw me op zijde. Qij kent het kerkjen. Edel Heeri Door stoute kunst gebonwd weleer Op 't steilste rotsgevaart, waar de oogen Heel 't eiland overschouwen mogen; Yan buiten schijnt het arm bedeld, Maar 't bergt een schat, een wonderbeeld, De Moedermaagd en 't Kind, te midden Der Drie Gekroonden, die 't aanbidden. Langs viennaal dertig trappen naakt De pelgrim 't wit van 't vroom begeeren; Dan — duizlend — op den top geraakt, Verkwikt hem 't heiUg bedd des Heeren. 300 DS KAMP MST DEN DRAAK. Van ondren gaapt aan ^s rotssteens voet 'en hoi, waar nimmer zoimegloed In straalt, maar altoos dampen kleven, 't Naburig giftmoer uitgedreven; In die spelonk lag dag en nacht 'Uet monster, gluipend, op de wacht, Als Of de Helledraak er waakte, "Dat niemand Godes huis genaakte, "En, zettede op 't noodlottig pad "De pelgrim zonder erg een schrede, "Met had zijn vijand hem gevat "En sleurde naar de krocht hem. mede. "Alvorens ik ter kampplaats toog, "Bezpcht ik ik heilig kerkje omhoog; "Ik heb mijn zonden daar beleden, "Voor 't wonderbeeld geknield, gebeden, "Met wapens, op 't altaar gewijd, "Me omgord en toerust ten strijd; "Toen ben ik, onder priesters zegen, "Van 't rotsgevaarte ne^rgestegen: "Ik spring te paard, geef d'afscheidsgroet "En trek (het hart van drift aan 't branden) "Alld^n, mijn vijand te gemoet "En stel mijn ziel in Godes handen. "Een eindweegs naanw op de effen baan, "Daar slaan mijn beide doggen aan; "Mijn strijdhengst snnift, begint te rillen "En staroogt zonder voort te willen. DS KAMP MCT DEN DBAAK. 301 Want digtebij lag *t monsterdier, "Zich baakrend in he "Zonnevier, "De kronkelstaart om 't lijf gewonden: "Zij jagen 't op, mijn wakkre hondeu; "Doch rugwaart vliegen ze terstond, "Bedreigd door de opgespalkte kaken, "Wier wild gehuil het oorvlies wondt, "Terwijl ze een dikken pestwalm braken. "Maar 'k moedig ze aan en dog bij dog "Hervat den aanval vuurger nog; "Wijl ik met kracht van vuier en vinger "Mijn spies naar's ondiers lende slinger; "Doch, magtloos als een wandelstaf, "Stuit ze op het schubbig pantser af "En 'k heb geen tweede nog genomen, "Yoor's monsters basiliscus blik en 't wolkend gif, zijn mail ontstegen: "Wee mijnerl 't ros is wild van schrik "Vlak bij mij giust de dood mij tegen. "Toen vli^ ik, met een sprong, van 't paard, "Ontbloot en rep mijn pnntig zwaard; "Maar kracht en moeite zijn verloren "Om ^t rotsig teimas door te boren: "Het woedend monster zijn staart "En smijt mij met een slag  en den buik verslinden, "Zoodat het krimpt, van pijn doorwroet, "Zijn noodkreet mengend met de winden. "En, eer 't zich loswringt uit den beet, "Spring ik we4r op, de kling gereed; "Snel zoek ik, waar het aan te granden "Bn stoot tot diep in de ingewanden "En boor en vlijm en draai het staal; "Het zwarte bloed schiet straal bij straal; "De draak zijgt ne^r; maar, nederzijgend, "Bestelpt hij mij, naar adem hijgend; "Ik zwijm van 't wigt der reuzenledn "En, als ik weder de oogen open, "Daar zie 'k mijn knapen om mij been "En 't schrikdier dood, met bloed bedropen." Hij zwijgt. — Te lang aireeds gestuit. Barst, daavrend, nu de geestdrift uit; De welven dreunen of ze spleten Van vreugdgedruisch en jubelkreten; De weirachal rolt van oord tot oord 't Gejuich, verhonderdvoudigd, voort; Zijn Ordebroedren-zelf verlangen Met lauwren 't heldenhoofd te omvangen; En 't volk — het wil, in feestgewaad, Hem, 't eiland door, doen zegepralen: Daar fronst de Meester 't streng gelaat En wenkt; — 't wordt stil we^r in de zalen. DX KAMP HST DEM DBAAK. 303 ^De draak, verwoester van dit Land, "Vid (spreekt hij) door uw dappre hand; "Qdijk een god moog 't volk u eeren, ^Als vijand ziet u de Orde keeren; "Een erger slang toch teelde uw borst, "Dan 't ondier, dat ge trots En dorat: "Die slang, die gift spuwt in de liarten, "Die tweedragt stookt, gezag leert tarten — "Ze is de euvle wederstrevenszucht: "Doof is zij voor de stem der wetten, "Zij schenrt den band van orde en tucht "En zou heel de aard in oproer zetten. "Ook de Islamiet toont koen beleid; "Den Christen siert gehoorzaamheid; "Want daar, waar eens de Heer der heeren "Het stoff betrad in dienaarskleren — "D&r stichtte — op dien gewijden grond! — "Het voorgeslacht ons Ordebond "Om 't zwaarste voorschrift na te komen, "D'oproergen eigenzin te toomen: "U heeft een ijdle roem verrukt; "Daarom ga henen uit mijne oogen: "Wie onder Christus jok niet bukt, "Zou dien zijn kruis versieren mogen I" Daar schokt het huis van luid misbaar. "Gen&!" roept heeft het de Broederschaar; "Maar de eedle jongling, zonder spreken, "Jegt mantel af en Ordeteeken, "Wijl hij den blik ter aarde slaat. "Hij kust des Meesters hand en gaat; Dees Yolgt een poos hem na met de oogen, Boept toen hem weer en zegty bewogen: Kom aan dees vaderborst, mijn zoon, Die thans een zwaarder strijdkans tartte! Hemem het Krais, it is demoeds loon: Hier overwont ge uw eigen harte." Schiller. DE VERLOREN KERK. Yaak hoort men door het zwaar geboomt' In 't hart des wonds een toonklank zweven; Maar niemand weet van waar die koomt; Naanw kan de Sage ons narigt geven: Het zou de Kerk zijn, die verdween, Wier klokgahn voortrolt op de winden. Eens stroomden er de pelgrims be, Thans weet er geen den w^ te vinden. Ik doolde laatst het bergwond in, Waar 't pad verschool in struikgewemel; Mijn boezem, los van Aardchen zin, Yerznchtte naar Gods zaalgen Hemd: DE YXRLOSXN KESK. 305 Waar, woest en eenzaam, alles zweeg, Daar drong de galm weSr door de blaadren; Hoe meer miju zielsverlangen steeg, Hoe meer ^t geluid mi) scheen te naadren. 