The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
En duort het warren en 't ramoer, En duizelt menig zwakke bro^r, 'k Doe nog wat voorraad op bij d' ouden, En, als een zorgzaam burgerman, HOOP. 121 Die lust heefib om zich kras te houden, Neem ik er dubble porties vau. En, zoo 'k dan eens aan 't venster slap, Zie 'k hddren geest en wetenschap Took stil Yooruitgaan, trots 't we^rstreven, En, spijt geveins en dweepgeschreeuw, De domheidsmist niet rugwaarts zweven, De domheidsmist niet rugwaarts zweven, Die henenwoei met vroeger eeuw. En 't schijnt me zelfs, also van veer Een dag genaakt, die meer en meer Wat wijs en waar is moet doen gelden, Een dag, die de aarde, ondanks haar slijk, lets geeft van de Elyzeesche velden Of van het Duizendjarig Rijk Of van het Duizendjarig Rijk Oedichien, nugel. 1859. AAN DE FRIEZEN. Wokt een teil — den boezem hoog — Andre Bijken toonen; Nehrland wijst, met moedig oog, Haar manhafte zonen. Allen, alien mint ze tejer; Noode zou ze kiezen; Seen uogtans bemint ze meer Dan hear wakkre Friezen. Yrijheids gloed doorblaakt bun borst Sinds de grize dagen; Gddt bet Yaderland en Vorst, Hen kan niets vertsagen: Als, van vreugd, in 't heetst van 't vier, De oorlogshengsten briescben; Dan, vooraan, om de eerbanier, Staau er altoos Friezen. Maar, zoo ze op bet vaste strand Geen 't gewonnen geven; Even stout is bart en band, Solt de vloed bun steven: Waar de winden Neirlands vlag Langs de golven bliezen. In den storm en in den slag Blonken steeds de Friezen. AAN D£ FBIEZEN. 123 Kennis, kunst en nijver vier Aadlen Frisos neven: Klinkt de lier, hunn' Onno Zwier Blijft de krans omzweven. Dweepgespuis doorgonz' het land Op zijn vle^rmtiisvliezen; Braafheid paart aan kloek verstand Bij de ware Friezen. Zijn de maunen flinke mans, "Vast, om op te bouwen; Moederdeugd en maagdenglans Siert de Friesche vrouwen. Knapen, die in 't ronde spiedt Om een bruid te kiezen, Schooner, liever vindt ge er niet Dan in 't land der Friezen! Kom, den beker tot den rand, Vrienden, volgeschonken! 'T vrije Friesche Vaderland Zegen toegedronken! Nimmer, nimmer moet zijn roem D' onden gloor verliezeni Leve Frieslands Schoonheidsbloem! Leven de echte Friezen! DE SCHAATSENRIJDER. Noem bet een weelde, bij 't soizen dear bldren, 'S Zomers de koelte te drinken in 't woud; 'S Avonds te mijmren aan d^ oever der baren Onder een bemel, besprenkeld met goud; H Luwtje nogtans der belommer de dreven, 'T Starrengeglim op bet golvend verschiet; Moest ik er 't ijs en de scbaatsen voor geven, (Lacb, wieu bet lust!) ik begeerde ze niet. Herfst is verreisd. Met zijn Noordsche trawanten Nadert de Winter, als Vorst van 't Getij: H Glanst om zijn schedel van ijsdiamanten, Sneuwbermebjn is zijn koningskleedij: Blanke festons en omperelde vanen Groeten zijn komst en bewijzen hem eer; Zelfs, om te gladder bet pad bem te banen, Scboof zicb een marmeren vloer op bet meer. DE SCHAATSSNUIJDEB. 125 Uit nu! heruit om zijn glorie te vieren! 't Joelt op de straat, als een bruisende zee. Na nog te neuzen in muffe papieren,... Ja, hij was knapper, dan ik, die hat de! Gaan me Og het blad niet de letterfiguren, Net of ze reden, wie 't hardst, om den prijs! 'K Ben als betooverd: 't is niet te verduren! "Breng me de schaatseni' ik moet naar het ijs. Lekkere frischte! hoe spannen de spieren! 'K Voel me zoo forsch en zoo vrolijk gemoed. Kan men nog wenschen om Juli-zefieren, Giet ons December die kracht in het bloed! Voort! in het blijde gewoel me verlorent Med naar het feest met verdubbelden pas! Zie, hoe de wimpels in 't zonnetje gloren! "Welkom!" we zijn er: we staan op de plas. 'Krielt er vooran van beginnende knapen. "Jongens! mij heugt, dat ik scharrelde als gij; "Vaak heeft de vreugd me belet om te slapen, "Dacht ik, 't is morgen geen school, en ik rij! "Goed zoo I gewaagd! om een bnil niet gegeven! "Durft maar het harte, dan volgt ook de voet. ''Sukkelaars zijn 't op het pad van het leven — 'Halzen op 't ijs, wien het mangelt aan moed." 'T Jasjen van 't lijf En het staat aan de beenen, Slingre ik me de drawers door den kijkenden drom: "Duivels! die kan het!" dua hoor 'k om mij henen, Dear ik me rep naar de ruimere kom. Heerelijk blinken er de ijzige wellen Onder bet weemlende schaatsgeroei, Als of er duizenden bonte kapellen Aasden op boekweit in zilveren bloei. 'Land en de stad — het is alles aan 't zwieren, Rijm om den hoed als een gümmende krans; Etlijken weven, bij 't hellen en gieren, (Hollandsche kunst) een bevalligen dans: Andren gekromd in het spannende pogen, Snelte bejagend voor konstigen zwier, IJlen, als pijlen, den bogen ontvlogen, Kegt naar het doel op de Priesche manier. Ginder laven er jeugdige rijen, Vrijster en vrijer bij benrte voorop; Pluksche matrozen, bij 't golven doorsnijen, Slaan niet gelijker de riemen in 't sop. Fartjes, ook z66 op de baan der Getrouwden (Yindt ge die zamen) eenstemmig gestreefd! "K Zag er, die faalden om slag er te houden; Nooit heb ik droeviger tuimlen beleefd. — Welk een genot, op die ijzers te drijvenl 't Buim te doorkruisen in gonzende vlngtl Bogen op 't galmend kristal te beschrijven, Zacht gedodeind, als gewiegd op de luchtl Reiger, hoe vaak, bij nw zwaai door de wolken, Wenschte ik, benijdend, uw wieken voor mij; Itiaar, nu ik zweef langs de blaauwende kolken, Houd uw gevlengelt, ik vli^ er als gij! Waar men zich wend', 't is een keur van taafreelen! Wintergezigtjes, met smaak gestoffeerd, ^^a ard, dat, herspielte op Schelf boats paneelen, 'Vorstenpaleis ze voor gond zich begeert! Dorpjes, gedekt met ban sneeuwige spreijen, Zwanen van 't Noord aan den wolkigen boog, 'Us met zijn tinten, de wisslende leijen, Pret oven! 't is een Inst voor bet oog. Kom, in die tent wil ik even bermen; 'Ziet er zoo moedig, zoo vrolijk, zoo vrij: Pels en piakker — ze scbertsen er zamen; Vriendlijke bnnrtjes zijn baai er en zij. De onde Gdijkbeid, van de aarde verdreven, Kreeg van den Winter een pas voor bet ijs. "Tapstertje! een scbuimenden kroes me gegeven, "Dat ik ze, klinkend, mijn bolde bewijzM" Maar in bet West is de zon aan bet dooven; 't Unrtje genaakt, dat De scbaatsjes ontbindt. Ylng dan naar bonk, eer bet dnistert, gescboven! Rep wefir bet staal — en nn hot in den wind. Ducbtige proef dat wefirstrevige  lastigen brommer te loor: 'Mistig verschiet wordt al nader gedragen; Duidlijker scheemren de torens er door. Eindelijk landen ween; een bios op de kaken: Los is de schaats en de dufl'el ween aan. 'Bookende maaltje zal kostelijk smaken. Plasjes gegroet — en voor heden gedaan! (Oedichten, nitgeg. 1859.) DE FEE DER ZELFSBEGOOCHELINGEN. Een kleine, schalke Tooverfe Hupt steeds (oozigtbaar) met ons med, Wat kant we 't levenspakje dragen; De zaken zijn, door een guichelschijn, De zaken zijn, niet als ze zijn, Maar als we liefst ze zagen. Heur staat ten dienste al wat bekoort; Het gond, dat de avondwolkjes boordt, 'AznuT, waarme, de Gelven prüken, Der vooglen bonte vederglans, De kleurenschat van Eloraas krans — 'T is alles haar geschonken. 2iOO wenkt ze niet, of 't geen misstond Verschnilt in 't graanw op d' achtergrond, Terwijl het schon schnift naar voren; Een luister daagt, waarbij het oog, Als glom de fraaiste regenboog, Een nieuw heelal ziet gloren; n. 9 130 DE FEE DEE ZELFSBEOOOCHELINOEN. En aardsch rumoer en klagt — Ze wijken voor muziek, zoo zacht, Of Zefirs 't windklavier bespelen. — Zoo weet die kleine Tooverfe Ons, waar we gaan, bij elke schred Te troetlen en te streelen. Ach, 't leven waar zoo dor en droog. Zoo zij door 't zand geen beekjes toog, Noch klip en kluft Melt veil omhulde. Wat stuitte ons al dat lood en hoat, Dat tbans zoo vrolijk blinkt als goud, Bewijl haar zorg 't verguldde! En ook wie weet, hoe vaak misschien We in friendscbap veinsknst zonden zien En baatzncht achter liefdelonken 1 En dan zoo menig Inchtpaleis, Dat ons van verre lacbt op reis, Wat waar' bet snel verblonkeni Maar uu die Fee zoo lief ons fopt, Daar ze nit een penlschel paarlen dopt, Nn mogen we ons gelnkkig kenren: En, is baar kanst maar scbijnbedrog; Om 't even! ons verbengt die tocb, "Vermits we 't niet bespenren. Kijk, boe die knaap te tnren staat Op's  wicht voor 't minst een cherub vindt, En ginds die dikkop! — 't Zotste plan (De heele benrs verbaasde er van!) Gelukt en propt zijn kist met voordeel: "Een gril van Lot!" zegt elk, — niet hij: Hem toont het Feetje een prachtschildrij Yan eigen kunde en oordeel. Zie ook dien Hans in plegtgewaad! — Naar 't roer gewurmd der Hulk van Staat, Acht hij rich de ergste taak gewasaen. Dat heeft het Peetje hem beduid: Geloof me: 't roer der Haagsche schuit Zou wel zoo goed hem passen. Ja, vreemd, potsierlijk is 't, voorwaar, Wat (trots den vlugsten goochelaar) Zij uitspeelt in haar snaaksche luimen: Zelfs Dichters (kan het sterker wel?) Ziin zalig met een waterbel, V 'j a. «p doe «kd^. Komt, brengen wij haar dank en eer! Ze is ^t waardig, zij, die knecht en heer Zoo vaak het hart van vreugd Ae& kloppen. Ja, geven wij liaar eer en dank En smeeken wij ze, leveuslangk Ons trouw te blijven foppen! Maar, vrienden, hoort! — Wei opgepast! Niet lomp naar 't geen ze schept, getast, Maar 't op een afstand blij bekeken! De tooververf zit dun er op; Ein veegje van den vingertop, En 't schoon is weggestreken. Ja, opgepast! bet wel beschut! En, kioop de Waarheid nit haar put Om 't spd te ontdoen, door nijd gedreven; Dan spedig die verwaande maagd Haar kille krocht we^r ingejaagd En put-arrest gegeven! Gedichien, nitgeg. 1859. HET HOLLANDSCH DUIN. De knst, de vaderlandsche kust, God lof! daar klimt ze uit zee! Mijn boezem zwelt van blijden lust Na jaren acheidenswee. Wat heb ik vaak bij 't palmgeboomt' In Java, wondertnin Verlangend van die knst gedroomd, Dat dierbaar Hollandsch duin! Die top, van de avendzon gebloosd, Daarachter schuilt, o vreugd! De beste g&, het liegtste kroost, De makker van mijn jeugd. Gezegend nu mijn lang gezwoeg, Tergolden door Fortuin! Ik heb voor meer dan genoeg: Oenaak, mijn Hollandsch duin! Terwijl hem 't heil vooraf verblijdt, Daar schiet een stormvlaag nit; Ze jaagt het schiff; het strandt en splijt; De zee verzwdgt haar buit. Nog groet hij uit het zinkend want De dierbre heuvelkroin: Zijn lijk dreef's andrendaags an land: Hij rust in 't Hollandsch duin. (Oedichien, uitgeg. 1859.) BENE JONGE MOED Er. Nets, waar mijn oog, wat kant het spied', Zoo gaarne bij verpoost, Als, wen 't een jonge moeder ziet Te midden van haar loroost. Het blosjen, op haar wang gespreid, (Dat was van vreugde en vreugde) Wat deelt het een bevalligheid Aan 't miBlijk wezen mefi! Die voUe borst, die, half bedekt, Het kleene mondje drenkt, Wie, dien ze in 't hart geen eerbied wekt, Met te^r gevoel vermengd! Wat staat die losse vlecht haar lief, Waarmee dat knapje speelt, Dat achter in haar stoel zich hief En telkens zoentjes steelt. BENE JOMGB MOEDEB. Hoe innig kliukt de toon van 't hart, Als zij vertdt en koost, Of, klaagt er een zijn kindersmart, Hem moedigt en vertroost! En, blikt ze soma met trots in H rond Op 't geen haar 't lot beschoor; Qeen engel, wien die trots misstond. Zoo Strärke de dank er door. O Waar' de kunstgaaf mij bedeld. Die 't schoon verdubblen mag, Ik maalde mij het lieve beeld, En zag het lieve beteilig. Oedichten, iitgeg. 1859). HET ZEEBAD TE SCHEVELINGEN. Is dat de menschen plagen, Verschrojend Jaargetij! Tred de avond al nabij^ Uw gloed is niet te dragen: We snakken naar wat togt, "We zwelgen koelend vocht, Met losse das en kragen: 'T Is vruchtloos, wat we klagen. — Kom, paarden voor den wagen, En Schevding gezocht! Ziel in het loof der boomen Aan's Haagjes hofirivicr Zit stad- en landzefier Te dutten en te droomen! Die van den zouten vloed Zijn beter opgevoed, Ze waaijeren de stroomen: Ddheen de wijk genomen! Ddheen de wijk genomen! Zijn beteilig. Yorty, voieran de toomen! "Tsa, maak en beetje spoed!" Weg, wä, bedompte muren, Die lust verstikt en kiachtl HIST ZESBAD TE SCUEYEUNGEN. Zdfs in uw schaadw van nacht Was 't niet om ait te doien! Hoezee voor 't Noorderstrand, Waar langs 't geribde zwalpjes schuren! DMi huizen lieflijke uren, — Dddr blnscht de zee de vuren, WaanneS de zomer brandt! We stuiven flink naar voren: "Houdt, blesjes, zoo maar vol!" 'T Gaat hoUend langs den tol; Ik zie het dorp! — den toren! — Z66 nog een poos gerend, Dan ZLJn wij nit de ellend, Het luije volk beschoren, Dat in den Haag zal smoren; En 't welkom streelt onze ooren Van 't bruisend element. Triumfl daar zijn de plassen! In H West we^rkaatst de kirn Het laatste vonkgeglim Yan Febus dalende assen, Terwijl in 't rond (haar top B Evagt en zeitjes op) Zich pinken en barkassen (Alb wuifden zeigwassen Gekleorde bloempanassen) Dodeinen in het sop. HET ZXEBAD TE SCHEVSUNGXK. 139 Hier, vrienden, afgestegen! Het schulpig strand betreeni Die zilte lucht der zufrieden — Hoe steikend geurt ze ons tegen! De Westerbries, haar vefir In 't vocht gestip van 't meer, Stuft, onder 't vlug bewegen, (Als won ze vriendschap plegen) Een koelen wasemregen Op onze lokken ne'r. Maar, kijkl met vonklende oogen Een dreigeud borstgebrom Komt (opgepast!) een drom Yan baien aangevlogen. Wij springen snel  "Weg, (ruischt het) weg die vrees! "Koomt onze vrengde deelenl "Stapt in, gerust! gerust! "Hier smaakt men zoeten Inst; "Wij het het streelen: "Doet med in onze spelenl" HET ZKEBAD TE SCHEVELIMGBN. "Het zal u niet venrden, "Als u een golfje kust!'' Wie kan, rooog^ tegenstreven ! Iet« trekt me er stil naar toe; Beeds is me, ik weet niet hoe, Het kleed van 't lijf geheven. Ik dompel in de kom, Daar zwaait me een mantel om, Uit vloeibre zij geweven: Nu de aard vaarwel gegeven Voor 't weeldrig waterleven, Dat me aanlacht van rondom! Met blij gehuppel spoeijen De golfjes me in 't gemoet; Ze wi^len me op den vloed, Daar ze als dolfijnen roeijen: Soma wippen zij me snel Omver, uit plagend spel; We worstlen en we stoeijen; Ze lagchen en ze loeijen, Terwijl ze me oversproeijen Met schuim en waterbd. Mijn loomte is w^gevaren En lustloos wangevoel: lets geestigs, vlug en koel, Doorzwiert , met kracH mijne &ren. 6een eik , in 't woest gebied , HET ZEEBAD TE SCHEVEUNGEN. 141 Dat bron noch beek begiet, (Wen 't zwerk, na lang vergaren, Zich le^g stort op zijn bl^en) Kan meer genot ontwaren, Dan mij de borst doorvliet. Zoo nog de dagen blonken Der oude dichtkronijk , Toen 't grensloos waterrijk Zich goden zag geschonken, En noodde een nimf der ze^n (Met marmerblanke le^n En 't oog vol teedre vonken) Mij in haar rotsspelonken — Ik vrees; ze aan 't hart gezonken, Zwom ik met haar er been. Maar, sch<ilke dichterdroomen, Wat wappert ge om mijn hoofdl De zon is lang gedoofd, Beeds doistren zee en zoomen: "Keerl (roept me de oever) keerl ^Zij naakt, die, 't schepslenheer ^In sussende' arm genomen, ^Gebiedt tot rost te komen." Go4 nacht, geliefde stroomeni We dartlen morgen we£r. (GedieUen, nitgeg. 1869.) R IJ K D 0 M. Zoo vaak mijn oude voogd me ziet, Is 't: "jongen, zorg om Ned te vrijen; "Is Neel ft mag zijn de mooiste niet, "De meid heeft mooije landerijen." Hoe stugger ik dan voor me kijk, Hoe meer hij doorslaat: "Neel is rijk/' Ze is rijk! Bij hem geldt niets zooveel; Doch mij — neen, mij zal 't niet belezen! Al kost ik dorpsheer zijn met Neel, 'k Won liever knecbt met Maartje wezen. Zij 't bruidje van een ander! — kijk, 'k Wierd dol, al ware ik nog zoo rijk. Draagt Neel een boot van diamant, Een zware snoer van bloedkoralen, En perlen aan haar mats met kant, Waar 't gouden ijzer door komt stralen; Dat's prachtig, ja, en 't wekt Wie 't koopen kan, dien noemt men rijk BIJKDOM. 143 Maar Upjes, waar koraal bij kwijnt, En tandjes, waar jemperlen gden, En gondblond, dat door 't mutsje schijnt. En oogjes, heller dan juweelen.... Vind me eens een tool, dien tool gelijk! 't Is Maartjes tooi! Zeg, is ze rijk? Waar Neel me trotst, hoe mooi het hiet', Het laat zich in den winkel koopen; Doch Maartjes pronk, dien koopt men niet, Al heeft men goud, getast op hoopen: Dat valsche schat voor echten wijk! Mijn Maartje is rijk, waarachtig rijk! Toch, rijk als ze is, bemint ze mij: Het plaagstertje had lang 't verzwegen, Maar laatst (o 't blijft mij eeuwig bij!) Daar klonk ha Ar teeder ja me tegen: Ze gaf me een kus ten liefdeblijk: Weg, arme rijkaards! ik was rijk! Waar, vrekke voogd! u dit bekend, Wat straffe boetpreek zoudt ge houén! Doch, zij uw magt maar eens ten end. Of ik mijn Maartje gaanw zal trouwen! Dan lach ik , wie er knorrig kijk' : Den rijkst^n vorst ben ik te rijk! {Oediehienj nitgvsg. 1859.) MALLEPBAAT. Wien ik 't ook verzwijgen mag, U zij 't, Oomliefl niet verzwegen: Sinds ik 't mooije Sientje zag, Heeft de Min me beet gekregen. 'k Heb geen rust meer, dag of nacht, Broddlen doe ik, wat ik tracht'; Altoos zweeft ze voor mijn zinnen: 'k Min ze hartlijk; maar — wat raad? Stamel ik het woordje: "minnen!" Zij, ze schatert: ^mallepraat !" 't Is zoo: wat ik fraais bedacht, Feinzend t'huis alleen gezeten, — Wen haar gitzwart oogje lacht, Ben ik 't in een wip vergeten: Als een buil bonst dan mijn hart En mijn tong raakt z66 verward, Dat ik schroom een woord te slaken. Help mij, Oomlief! geef me raad! Zij zal waarlijk-mal me maken, Boept ze mij steeds: ^mallepraat." ^ ^Jongen, hou maar ilinken moed! Luisterl in mijn prille jaren ('t Nog te erinn'ren doet me goed!) Heb ik net datzelfde ervaren. MALL2PEAAT. 145 Wierp de Tijd (hij maakt het bont!) Sinds uw Moei wat grijs in 't blond, Toen, zoo waar! was ze om te stelen; 'k Stond in vlam; maar, bestemaat! 'k Beefde, als ik ^t haar ine& zou deelen, En ook zij riep: "mallepraat !" ^k Bukte 't haar mij nit van spijt, Want er loerden looze snaken, ('k Heb die schelinen wat benijd!) Die zoo vlot en geestig spraken: MinnekneepjeS; vleljerij, Huichelklagtjes wisten zij; (^k Wed, dat ze uit romans ze haalden) Ik bad slechts mijn hart te baat; 't Was zoo vol: mijn zinnen dwaalden: H Geen ik z^, was mallepraat. Maar, wat toch, hoe trenrig vaak, Stilletjes me steunde in 't hopen, Al die vleijers, vlug ter spraak, Hoorde ze aan — en Uet ze loopen: Mij, (dra bleek het) die 't opregt Meende, al sprak ik nog zoo slecht, — Mij was ze in 't geheim gen'en Jongen, boor! ziedaar mijn raad: Z66 heb ik mijn bruid gekregen: Hon maar vol met mallepraat. 11 1* (OediMen, nitgeg. 1859). n. IC VLINDERWEELDE. Ue Dagkapel Haar donkre eel III feestlivrei, als goud zoo hel, (Nu ^t zomeruuT haar riep) ontvloden, Doordanst de lucht In fladdervlngt En poost en rust, waar bloem en vrncht Op honigsap en geuren nooden. Een, jong  Ze zweven, wappren, kussen, kozen: 'T is alles vreugd En mingeneugt', Als blochen (zoete droom der jeugd) AUen voor hen jasmijn en rozen. Maar 't gromt van veer, Het graauwt al meer, Het hangend zwerk dreigt donderwehr. VLINDE£WEELDE. 147 De veldling. staakt het sikkelzwaaijen. Hoe H wolkig zwart Zich zamenwart, Zij denken met een luchtig hart: Het buitje zal wel overwaaijen. Doch 't loeit en kraakt, De hemel blaakt; Och arm! zoo 't haaglend ijs ze raakt! Gelukkig biedt zich veilig loover: Daarschuilen zij Voor 't gram getij, En zwieren (de onwe^rvlaag voorbij) Nog eens zoo dartel d' omtrek over. "Komtl" ru Ischt het net, Waar 't beekje vliet; "Verpoost een wijl en hoort ons lied!" Ze sluiten 't wiekjen en ze toeven: Straks noodt ze op H glas Van d' open plas Een bloemenwuivend strooragewas, Zij gaan heur frisschen nektar proeven. Doch's hemels trans Verschiet zijn glans; De Nacht — om 't hoofd haar sterrenkrans — Geeft sein tot slnimren en ver&men: Nu, mo6 gestoeid, Met dauw besproeid, 10* 148 YLINDEEWESLDE. Zien zeu, waar stil een lelie bloeit. En rusten in haar klokje zamen. Droomt, lieve tweel Van vreugde en vreugde, Tot uit uit zachte legerste, U de ochtend wekt, een lachje in de oogen; Snoept dan weer zoet In overvloed, Mint, dartelt in den zonn^loed; Het schoonst getijde is ras vervlogen! (Qediohten, uitgeg. 1869.) SLAPELOOSHEID. Onder 't hoofdje d' arm gebogen, Overgolfd van lokkig blond, Lag het meisjen op haar spond\ Lag ze nog met open oogen, Schoon de nacht, bijna vervlogen, Heel den huiskring, lang alree, Slaimerzoet genieten de£. Wat mogt wel de schoonen deren? Drokte haar het beddekleed? Droeg de peul geen Zachte veren? Kwelde haar het moziceren Yan een boozen muggenstoet, Graag op lekker meisjesbloed? Neen, het was geen zomerhette, Peul noch deken, zwaar of stug; Nergens vloog een wreede mug, Die heur bloeforst uittrompette: Wat het schaap de rust belette: Daar was andre reden voor. Zal ik stil ze u zeggen? — hoorl In een plooi der bedgordijnen, Hoe geraagd en uitgeklopt, Zat een Minnewicht verstopt. (o Dat goedje kan zoo drijnen!) Telkens bij des Slaaps verschijnen Joeg hem de onverbidbre gait In een zwenk de kamer uit. (Gedichten, aitgeg. 1859.) FLORENCE NIGHTINGALE. I. Waar wilt ge been? wat noopt u voort, Gedost in reiskleedij? De zon, wier lach Gedost in reiskleedij? De zon, wier lach Gedost in reiskleedij? Tot reizen sport, Dreef, lieve! lang voorbij. Hoot buiten 't woeste herfetgegons! Zie 't grauwe wolkverschiet! Blijf, schoone dochter Albions! Trotseer de vlagen niet! Wij weten wel: geen waft vermaak Kan H wit zijn van uw togt: Gij koost n steeds een eedle taak, Wen ge andere oevers zocht. Ligt dat (als eer) de zucbt u gloeit, Om nog er rond te zien, Wat beul voor menschenleed er groaten En straks 't uw Volk te bi3n. FLOBENCE NIGHTINOALE. Maar wat u trekk' van ^t vreedzaam dak; Al meer (bedenk het well) Was's ligchaams kracht uw i?ril te zwak: Spaar, spaar een teer gestel! Toef, dierbre maagd! voor 't minst de stond, Dat Zefirs zoet geniisch Het naadrend lentgetij verkondt, En vier den winter t^huis. Daar schept n toch, hoe 't zwerk verschraal% De weelde zomerlucht; Al dort het loof, op gouden schaal Brengt zij u bloem en vrucht. Daar vindt gij in uw boekencel Wat zielen streelt en boeit; Gij merkt er niet bij 't snaren Spel, Hoe buiten 't Noorden loeit. Een oudrenpaar, wiens roem ge zijt, Komt stil nw wenschen voor: Eerst dan is maag en vriend verblijd, Mengt gij nw stem in 't koor. U vloeit er volop 't rein genot, Dat goed-te-doen verzelt; Green stulpjen, in wiens dank tot Ood Geen be^ voor n versmelt, Blijf, waar zoo kalm nw dag vervliet! Smaak "s levens lieflijkheSn! Vergeefel — ik zie 't; — gij wankelt niet: ITLORSNCS NIGHTINGALE. 153 Gij wUt Diet wanHen - neen! Die blik, van geestdrifts vlam doorgloord, Getoigt het — zegt het luid, 't Is heilig, 't opzet, dat u spoort;  had Rusland waar gedroomd) — De stander trot van Moskows legerscharen, Eeuw uit, eeuw in, verheerend voortgestrooind: Waar 't Britsch rapier (in Vrijheids smids' geslepen) Naast Frankrijks kling, het Noordsch gewdd bekampt, Dat, de eene klaauw in 't Pool-ijs vast gegrepen. Met de andre rekt, tot ze in Bjzants zich klampt; Dat sluw geweld, dat — kreeg 't het het verlangde, (Bij 't woest gejuich van horden, 't juk gewoon) Beschaafd Euroop met ijzren band omprangde, Op 't hoofd weldra een werelddwingerskroon. Yan daar, van daar, waar 't bloed van zooveel helden, In bond voor 't regt, ja, veld en stepp' doorweekt; Maar Ileerschzncht duur haar waan toch doet ontgdden. En eindtriumf aan 't biUijk zwaard verspreekt: Yan daar, van daar is noodgeschrei gestegen, Het overklonk het davrend strijdakkoord; Het heeft de vreugd, bij 't lied om Almaas zegen, De blijde stem in 't schrikkend hart  bij de smart: Neen, — als gebloemt, in milde zomemachten Uit de aard gött, wen hemeldauw ze drenkt, — Zoo, in uw ziel, yerrezen er gedachten, Gelijk ze deugd, die zelf zich offert, denkt. Gij peins det om (terwijl door andre handen) Wat baten mongt, te huis werd toereed) Yrij, als gij waart, van hulselijk banden, Zelf daar te gaan, waar 't onheil, hulploos, kreet. Wei schilderde u 't gevaar zijn schriktaafreelen; Den looden pligt; de zorg, die rusUoos grieft; Den ziektensleep, dien gifte walmen telen; Een vroege zerk, ver — ver van die ge liefk: Een, week dat beld; dan sprak weor 't maagdlijk schromen 1 Seadron, de Turkache naam van Scatari. FLOBIN NIGHTINGALE. 155 Gij, jonkvrouw, gaan bij mans, bij oorlogslidn, Steeds wild van long en warsch zich in te toomen; "Na kamp  leden wreed geknoti ^Niet deinzen, gij, bij stuip en stervenssnikken! ^Hoe H aangedurfdl is 't niet te veel, o God!^^ Maar luidst op 't lest klonk toch die stem van binnen, Die nooit vergeefs aan 't vrouwlijk harte klaagt: ^^Bampzaalgen zijn 't! geen bij hen, die ze minnen! "Ze lijden nood! kom, 't mooglijke gewaagdl" — Dan steeg uw be£, — en zorg en angst verstoven. Die Engel Gods, die Menschenliefde heet, Bemoedigde u, beloofde steun van boven: — Uw plan is rijp. Gij staat ten togt gereed. — Wei dan, kloekharte! ontvang van Yaders lippen. Die, beev' zijn stem, nw deugd niet wederspreekt, Bij tranen, die langs grize wangen glippen, Den a&cheidsgroet, die u Gods hoede smedcti Neem, neem dien vloed van teedre knssen mede, Waar Moeders hart (wie weet, welligt voor 't lest!) Haar liefde in stort, bij snik en zegenbede, Terwijl haar ann niet los wil, die a presti Vaarwel, vaarwell — Beeds diaagt bij Englands vrouwen Uw voorbeeld vrachtl Ga, teedre! ga verhengd! God is met a. Hij voere u eens, behonen, In 't Land terug, dat trotsch is op nw deugd! FLORENCE NIGHTIVGALS. m. Zijt gegroet, beschuimde baren van Europaas Middelheimer, Thans de rustelooze heirbaan naar het bloedig perk der eer! Daglijks spoeden forsche bodems FLORENCE Overspreid van wagen, "Naar de Krim!" staat in hun vlaggen, "Krim" staat in hun vlaggen, langs uw blaauwead (waterspoor. Krijgsniuziek en strijdgezangen, menglend met het klettrend (steal, Tuigen in het hart der dappren voorgevod van zegepraal: Doch, daar ginder, door uw golven, bmist een kid, wier (vreedzaam boord Yeldbaznin noch pauk laat hoore, noch van dreigend ijzer (gloort; En nogtans (wie zou het wanen?) in haar binnenst draagt (ze moed, Moed, die voor het stoutste durven van geen mannen onderdoeL Zie die rij van Britsche vrouwen, met een tengre maagd aau ('t hoofd! Dat  't hart ze steunen, trotsch ze om- (wappren met de vaan; Haar vertoont geen B>oem van verre (glansen huUend om 't (gevaar) 't Schoudergoud, de ridder-eerstar, 't bloemgestrooi der maag- (denschaar; 17X>B£NCE MIOHTINGALE. 157 Voor heur oog brageert de Dood niet, met die schoone mom (versierd, Die de Glorie hem ter leen geeft, ak hij 't slagveld overzwiert. Neeu, bet perk, waar zij gaan strijden, kweekt die gaicbel- (bloemen niet! Wat er blinkt zijn lijdenstranen; bloed, dat langs bet beelmes (vliet. 't Smartgekreun, bet booploos kermen, 't bol gezwoeg der (laatste zucbt, — Dat's bet maatgeluid, daar zwevend in een smetstofzwangre (lucbt. Mom nocb bulsel draagt de Dood er, 't aanscbijn bloot, (waar 't vleescb voor beeft, 't Zij bij d' afgesloofden 't bart drokt, dat de kracbt en de (a&m 't begeeft; 't Zij bij gifstof stort in de aders, dat er langzaam 't leven stuit, Of ze plotsling smijt op 't sterf bed, waar geen dierbre 't oog (ze sluit. Dat's de dood en dat de ellenden, die zij, kabn en (ze sluit. versagt, Tegentreden, de eedle vrouwen, wie dat vredig vraartuig draagt; Die zij willens gaan trotseren, door geen andere zucbt genoopt, Dan wier stean in 't lievend bart is, dat geen loon van menscben boopt. — Heil u, trouwen, in wier offer Christendeugd zoo treffend blinkt! Ziet verbeugd, boe snel nw sebeepsboj door de golvenvoor- (waarts dringt! Is bet niet, of bij zicb baastte (deebioot van uw ijvergloed) Naar de stranden u te voeren, die uw zid van verre groet? Naar de stranden van den Moslem, waar uw kunne, diep Lustslavin, in'smeesters harem vuigvergolde boeijen draagt; Doch waar gij, het hoofd geheven, en nw ware roeping trouw, Al de majesteit zult toonen van de vrije Christen vronv! — Ja, maak spoed, gelukkig vaartuigl dienhetedelstongednld! Rep den slag der ijzren vinnen, dat de zeebaar bruist en bruit! Vang de winden in uw wieken, tot verdubbeling Är ijl! Niets verzoimd om voort te spoeijen! wraakbaai washetminst Andren mogen 't anker werpen, waar Itaaljes oeverstrook Lokt met Kunst, Natuur en Oudheid (zij het eens met Yrij- (heid ook!) Andren van Yesnvoos bergkroin of Trinakriens volkaan Op landouwen, eeuwig bloeijend, de opgetogenblikkenslaan: Andren, Hellas' kust bestegen, bij het pnin van 't Parthenon, Droomen van de vest van Pallas en Ond-Griekens gloriezon: Gij — verpoos niet! pelgrims voert ge, wien het hart geen (rust gehengt, Tot ze knielen bij het outer, waar heur zielsgeloftewenkt,— Hoorl ze tellen blij de zonnen, reeds gezegen in het diep, Sinds Massielje van zijn strandrots haar zijn afscheidsgroeteriep. Zoeler luchten, geurenwasems van een milder hemelkreits Tuigen ieder ademhalen 't vlugge vordren van de reis. Negenmaal heeft nu reeds de avond op het meir zijn gaas (gespreid: Heeds is de engt doorgestevend, die twee werelddeelen scheidt: Aan den donkerblaauwen heme! prijkt, met morgenlandsche (pracht, Thans op nieuw het talloos leger, dat den troon omstn (der Nacht; 't Oversprengt als met juweelen 't zout der zee van Marmora; '^t Gloeit het schip in 't spieglend kidzog, als een vuursleep, (achtema Hier en daar b^lanst het zeilen, dobbrend langs de waterbaan Hier en daar een troep dolfijnen, opgejaagd door 't raderslaan Maar allengs verflaauwt de luister ran den donkren hemelboog In het Oosten (liefiijk blozend) njst de Dageraad omhoog. TJit de scheepsk ( Ou wijkt de slaimer: 't woelt dooreen op (dek en plecht. Ongednldigen, verheugt a! luistert wat de schipper zegt! Als de dag de verte ontnevelt, ziet ge ginder aan de kim "t Oord vernjzen van uw wenschen, blank van 't eerstelicht- (geglim. Lnttel tijds nog — en gij landt er en uw wenschen zijn verhoord! Ziet, hoe telkens meer en meerder de Oosterafstand gloeit en gloort! Heerlijk schonwspell daar verheft zich, met zijn vlammen- (kroon gehuld, De Ochtendzon van nit zijn rustkoets, rijk bepurperd en verguld! Anatolies berggevaarten (hun besneenwde' Olymp aan 't hoofd) Wederkaatsen 't vuurgeschitter, dat de laatste starren dooft. De eilandsruggen 9 groen bewassen en van 't flonkrend meir (complast, Blikkren, of 't smaragden waren, in het e^lst metaal gekast. Doch het oog gerigt naar voren! Ziet die naalden, zilverhel, Naast geronde tempeldaken, klimmen ait de waterwel! Dat is Stambul, met paleizen, minaretten en moskeen, Door den Bosfor (blaauw al) S'il lemmer van Scutari afgesne, Van Scutari! — lieve erbarmsters, o, hoe klopt uw hart bij (t woord! J 160 FLOENCE NIGHTINGALE. Ja, daar ligt het (uw bestemming) aan den overzijdscheu (booid Dat cypressenwoud, zoo donker, waar uw oog geen einde (aan ziet, Overschadawt er met zijn lommer 't doodenhof van d* Islamiet; En daarvoor — die bouwgestichten, aan wier voet de (stroom zich zwenkt, — Dat's de voile jammerwoning, wie gij heul en holpe brengt I — Doch — u gi^et alr^e de haven: 't meertouw slingert naar (den kaiit: Zegen zij a, Englands dochters! Liefdeboden, stapt aan land! IV. Waar ben ik? in wat rampspelonk, Yan dompig sche mergründen omgeven? Wat sombre wissling met zoo even, Toen alles, om mij, geurde en blonk; Daar, op Scutaries overborden, De Zomer, lang gevlugt van 't Norden, Nog poosde in 't groen, zoo kabn, zoo blij, Als heiß een zoete tooverij Hem vast in deze aanminnige oorden. Hoe heerlijk rolde voor mijn oog De Bosporus zijn breede baren, Waarlangs (of 't watervooglen waren) Een blanke zeilenstoet bewoog, En gondels en kaiken roeiden, Wier plechten van 't verguldsel gloeiden. Hoe hel we^rkaatsten, aan den rand, FLOBSNCB KIGHTIKOALB. 161 In 't blaaawe kiistallijii der plassen, Paleizen met bun bloemterrassen, Kiosken, digt met loof omplant, De woon van paauw en goudfezant; Of rotsen met bear scbadnwbolen, Beklaterd van een zilvren beek; Of dorpjes, aan een stille kreek, In 't bangend ber^roen balf verscbolenl Maar, bovenal, wat was bet scboon, Van Terre, in al benr praalvertoon De Stad te zien (vorstin der steden) Den Griek (toen kerktwist en gedweep llem Rijjten voor den drijverzweep) Door Islam's strafiend zwaard ontstredeni Also, ze uit zee zicb, langs den glooi Der beuvlen, statig bief naar boven; Zoo rees zij met baar rijken tool Tan Instserails, moskedn en boven, Wier koepelzwier en zuilenpronk (Een doolbof, waarin ^t oog verdwaalde) Bij ^t zongegloor niet minder straalde, Dan of^goud en zilver blonk. Flatanen, ceders en cypressen, Besproeid uit marmren springfontein, Doorslingerden geboaw en plein, Of 't waar, met firisscbe loovertressen; Terwijl in ^t bavenmim bene6n Een beir van trotscbgetnigde boegen Met duizend vlaggen, die ze dro^n, Het scboon Byzants te bulden scbe. n. 11 FLORENCE NIQHTINGA.LE. Ja, prachtig was ^t, En vol behagen! Maar — hier — wat vreeslijk onderscheid! Hier — tusschen al die lieflijkheid — 't Yerblijk der jammren en der plagen! Een nevel dwarrelt voor nujn blik; Een logge stikdamp wabnt me tegen. Is of ik spooksels zie bew^enl — Zal 'k verder treSn? — Met wederzin Ga 'k de onafzienbre gangen in. De klamme vloer, ter wederzijen, Is digt bezet met lange hjen Beplankte schoren, sebraal gedekt Met wat tot rust en koestring strekt D&r — van vereischte zorg yerstoken — (Terwijl bun overtal den moed Der dienst verlamt en onwil voedt) Dddr — in 't onreine kleed gedoken, En prooi van weeen, naamloos fd, — Dd^ liggen zij, de pligtgetrouwen, Die, 't Britsch blazoen omboog gebou^n, Zich storteden in de Oorlogshel! De Dood, die (spijt bun eerbre wonden) Niet ze overmogt bij 't strijdgegrom — Hier sluipt bij, roemloos, naar ban sponden En velt de ontkrachten, drom bij drom. Geen dag vergaat, of scbrikbre tallen Bampzaalgen, bem ten roof gevallen, Ontroimen krebbe en z Je keste Yoor andren — straks zijn prooi almefil Gelukkig nog, wien 't mag gebearen. FLORENCE NIGHTINGALE. 163 Bezwijkend bij zijn eersten greep, Zich aan nog 'wreeder jammersleep, Die langzaam moordt, te zien ontscheuren. Die niet, — vergeten, onverpleegd — (Terwijl hun klagt geen hart beweegt) Met le^n geknot en half verbonden, Het hoofd van 't kille zweet bedauwd, De borst door groeijende angst benaauwd, En, onder bopeloos gesteen En heimwees koortsig hersenkrenken, Aan verre lieveUngen denken, Nooit meer te omhelzen bier bene^n! — o Mengelklomp van ijsiijkheden! o Bamptooneel, dat, bleek van schrik, De menscblijkbeid terng doet treden En twijflen schier a An 't Godsbeschik! Zijn dat dan's Oorlogs bittre vnichten! Kost StaatzQcht ('t Christenkrois ten spijt, WaarmeS ze, hnichlend, toog ten strijd) Dan zooveel bloed! zoo bange znebten! Ik voel mij, of, met looden wigt, Een aaklige angstdroom op mij ligt. Maar boor! — wat onderbreekt op eenen Het smartgekerm en wanhoops klagt? Een woord — een woord, vol wondre kracht, Zweeft door de sombre zalen henen! Geen lijder, op zijn peul gestrekt, Wien 't uit zijn dof gepeins niet wekt. FLORENCE KIGHTINQALB. De krankste — 't doodsbleek op de wangen — Ze pogen nog, het op te vangen: 'Wat! — hier (kan 't zijn?) een vroawenschaar 'Uit England? — hier — om ons te plegen? — "Gewis! 't is waar! 't is heilig waarl 'Ze zijn den wal reeds opgestegen, '"Een wenk — ze staan voor uw gezigt. — "" "Is 't mooglijkl — God! wat zoet berigt!" — En, onder 't luistren en 't herhalen En Trengde, yreemd hier sedert lang, Daar opent zich de poort der gang, En — of, omgloord van hemelstralen, De Hoop — de Hoop-zdve in de zalen Zich toonde met hear Englenstoet; — Zoo stapt, aan 't hoofd van haar vriendinnen, Morentia het smarthuis binnen, — De liefde Aonkrend in haar groet. Ze gaan met schredn, die telkens toeven, De dabble rangen door der droeven. En nit haar voUen boezem klinkt. In toonen, van de ontroering trillend, Die taal, zoo hartlijk, zoo welwillend, Die alle wantronw verringt. "Manhaftcnl (raischt zij) eedle zonen "Van 't Britsche vaderlandl Het zendt "Zijn dierste groeten n! 't Erkent "Met hartedank nw moedbetoonen I "Gij hebt in 't heetst gevaar met kracht "Zijn leas gestaafd! Aw pligt volbragt! "'T is trotsch op al 't waardeert aw strijdenl — FLOBENCE NIGHTINGALE. 165 "Maar — 't voelt te dieper thans nw lijden. "Van 't Vorstenslot tot de armste stefi — "'T Is eene klaagstem om uw wee. "Wat baat mag schaffen in uw nooden wordt regts en links te geefs geboden; "Wij komen vast, met zusterhart, "Veiling zu ken voor nw smart, "U helpen, u verplegen, laven... "Wij zullen al ons best doen, braven! "Moed! moed! daar is een God omhoog, "Die bijstaat wie zijn pligt voltoog!" Zoo ruischt, bij "t langzaam voorwaarts treden, (Daar handk, teedre knik en traan De woorden zeeglen onder 't gaan) Heur nit de ziel gestroomde reden: En, even als, na 't bar getij, Dat de aard herschiep in woestenij, Wanneer de lentezoeltjes zweven, Het hardbevrozen veld ontdooit En de eerste vogel, aangeneld En dropplen aan de takken beven En de eerste vogel, aangeneld En de eerste vogel, aangeneld De komst van beter dagen meldt: — Niet auders — in dees rampverblijven, Waar hulpgebrek, kond onbescheid, Hard lijden en verlatenheid H Gevoel in onmoed deed verstijven, — Nu liefdes koestrende ademtogt De sponden overzweist der smarte, — Nu smelt er, nu herleeft er 't harte, Dat wanhoop met haar ijs omvlocht. Het starrend oog hervloeit in tranen; Het oor ontsluit voor 't zacht vermanen; Geduld, gedweeheid, levenatrek, — Ze strijken neSr op 't ziekendek. Waar wrevds gramme vloeken klonken, Daar bidt de hoop haar daiikbre befi. — Ddt, teedren, dien dees jammersted Verheldert door uw deemislonkenl Dkt is het welkom, a geschonken; En, ja! Zu zeigen Geestendom, Uit hooger kring, op de aardsche ellenden Een meiligen mag nederzenden, Dan juicht het bij dat wellekomme V. H is schoon, vol moed, een zwaren pligt te aanvaaiden; Met kracht de hand aan hachlijk werk te slaan; Gevaar en wee, die schrik en aarzling baarden, In 't oog te zien en stout te moet te gaan. Maar 't vlammend vnur van 't edel onderwinden — Hoe spedig vaak was 't onderde asch te zoek! Dat's hooge deugd (en zelden slechts te vinden!) Die kloek begint, en volhoudt, even kloek. Die schaarsche deugd, Florentia! is de uwe. Wat magt van leed, en onverhelpbaar leed, Dat velen, ja, ontmoedigt, — u omstuwe, Gij toont een hart, dat van geen flaauwen weet. Met al de zorg, die vroeger vlijt u leerde. VLOBSNCS NIOHTIN6ALK. 167 (Hoe zegent gij die nutte ervaringsvrucht) Herstelt ge aUengs, waar nog de ramp vermeerde Door ordloosheid,  hun streven; De zwaarste straf uw hun onthouden groet. Zij, aan wier rang het regt kleeft van bevelen, Zij hooren u, ze erkennen uw beleid; Uw zedigheid schijnt weg te streelen, En, wat ge doet, het wekt slechts dankbarheid. Zoo slaagt ge er in, veel euvlen ait te roeijen, En, blijft nogtans der weeen staapling groot, (Gesteund door haar, wier harten met u gloeijen) GestaAg al meer te winnen op den nood. O Roerend bei ein neues af te malen, U in dien drom van lijders gä te slaan, Die bij uw komst geruster adem halen, Wier zeegnend oog u nastaart bij het gaan! Wat deelt gij trouw (gij, met die liefde in de ader, Die in wie lijdt, wat leer zijn hart bezinn', Den mensch slechts ziet, — een kind van aller Vader) Alom uw hulp, waarachtige Christin! Hoe menig peul, waarachtige Christin! Hoe menig peul, waarachtige Christin! De matte hoop, in doodzwijm nedrgegleden, Heramt, herrijst, en's levens kracht er bij I Wat stillend heul laat gij voor velen vloeijen, Wier hart naar huis en dierbre pauden haakt, Als gij hun groet, dien tranen overspro eigen, 168 FLOBERNGIENNIQUE. In brieven sluit, wier zending gij bewaft! Met welk een dwang houdt gij uw schrik gebonden, Als's meesters hand, nit pligt en noodzaak wreed, Het bloedig staal doet kerven in de wonden, Terwijl ge uw hulp den martlaar biedt in 't leedl Maar — meer dan dat I — met boeved kalmte in de oogen Treedt gij bet bed, het smetlijk bed nabij, Waar, van het zweet der pestkoorts oyertogen, De vege u riep in 't laatste noodgetiji Hoe heft gij hem — zijn dorre lippen drenkend — Met zachten arm en spreekt hem vromen troost, Bij d' aardschen dronk dien hemeldronk hem schenkend. Die zielen sterkt, als 'a werelds hoop verbloost. Maar wie vermeld de — al uw tronwbewijzen, Grelijkbaar slechts aan 't noemloos tal gebe6n. Die, warm van dank, voor u ten Hemel rijzen Yan spond aan spond, door zucht en snikken been! Ja, dat is zoet! dat, teedrel steunt de krachteu. Of 't manna was, dat God n' reuen ded: Gij moogt niet slechts het ligchaamswee verzachten, Maar 't wee der ziel — uw liefde zalft het med. Aantreklijker kon niet de deugd zich toonen, Dan in uw kleed, dat zelfsverloochning weeft; Geen Godsvrucht ooit meer harten tot zich tronen, Dan met dien bios, dien menschenmin u geeft. Uw woord, uw doen stort, eer ge 't zelf zoudt wanen, Gezegend zaad, dat dorren grond bevmcht; 't Brengt inkeer voort, geeft aan 't berouw wefir tranen, 't Kweekt zielevreS, waarvoor de krankte vlugt. De rnwste tong wordt kiesch, koomt gij verplegen; Uw kleinste zorg wordt boven goud geschat; Wat te^r Onzag zweist, waar gij iiaakt, u tegenl Hoe dankt de hand, die gij meelijdend vat! Sen groet van n, bekomen bij uw ronde, Mengt dons in 't stroo, waar de arme lijder rust; Was een er, die nw blik niet vangen konde, Het is zijn troosti hij heeft uw scha&uw gekust. Zoo kruipen traag un week hn maanden voort; Oij, onverkodd in 't heilig pligtbetrachten, Schntsengelin van dit rampzalig oord! Zoo hebt ge uw taak (God lof!) Yoleinden mogen, Barmhartigel schoon zelf van 't wee bezocht, Daar (of ze wrokte om de offers hear onttogen) De krankte u greep, maar niet vermeestren mogt. Gij hebt op nieuw uw Vadergrond Betreden, Waar Yrijheids kracht met zuverlässige teeders paart; In 't hart bewusst, dat, sterk door Hooger zegen, Gij duizenden ten troost en redding waart. Lof, lof zij u! — en, wijst uw hand naar boven. En wilt gij niet, dat d de wereld prijz'; Laat af, laat af uw Yolk het zoet te ontrooven, 'T Vereedlend zoet van 't innig dankbewijs! Neen, Albion! uw krans niet weggehou€n! Gij kranst in haar de Liefde en ^t Medelij! Vereer ('t is r^!) de keurbloem uwer vrouweni Met juichend hart voegt Ne^rland zich er bij. Ja, waar boezems hulde brengen Aan de reinste, schoonste deugd; Waar zich zoete tranen mengen, Cm wat de aarde siert, verheogd; Daar, bij ^t geuiend outerbranden, Houdt zich Ne^iland niet ter zij; Neen, ze stort met voile handen In de vlam haar specehj. Zij gevodt, met blijd ontroeien, Waar dat beilig offer gloort, Dat op Liefdes Tempelvölkeen Wettig haar een plaats behoort. 'Müstert haar niet in 't geweten, Als ze etheemsche deugd waardeert: 'Waarom zelf den pligt vergeten, Dien ge op vreemden bodem eert' Neen, voorwaar! ainds de oudste dagen, Doof te zijn, waar rampen klagen — Nimmer trof haar zulk verwijt. Even stout ais zij de boeijen Van tirannen stukkend reet, Was ze mild met balsemsproeijen, Waar het lijdend menschdom kreet. Altoos zal die roem ze sieren: Dierbaar is hij aan haar kroost. Englands bioem! ze kan u vieren Zonder dat ze als moeder bloost. Op den groud der Beigersbergen, FLOBNCE NIGHTINGALE. 171 Der Suzanna van Ostdijk, Kwam een noodgil hulpe vergen, Dochters vond zij, u gelijk! Zegen dan, Gods roimste zegen, Hier, en tot in 't verste land, Zegen, alwie liefde plegen! Zegen op de vroawehand! Elke traan, dien ze af mag droogen, Zij vergolden met een vreugdl Meer dan menschenharten 't mogen, Loone God haar reine dengd! AAN DE LIEFDADIGE INRIGTING TE ROTTBRDAM: "VOOR VROUWEN DOOR VROUWEN," den I'ten Maart 1869. Wie vieht niet graag zijn takje groen. Hoe luttel geurs de blaadjes geven, Vereerde Vroawen! in 't festoen, Voor 't liefiste feest geweven? Wie hoort uw vreugdemdodij, En neurt er niet een toontje bij? Den boezem vol van 't reinst gevoel, Herdenkt Ge, bij uw hoogtijd houen, Wat, 66n in 't heilig liefdedoel, Hier Vrouwen de^n voor Vrouwen. Gij viert uw teeder deugdverbond, Nu H reeds een Eeow-helft zegen vond. Wat moet het zoet zijn, bij 't gezigt Tan 't afgeloopen veld der jaren, Op zooveel goeds, te zaam verrigt, Te zaam terug te staren! AAN DE LISFIDIGS INEIGTING, INZ. 178 Te erinn'ren, wat al ramp en smert In viengde en vre^ hersch. Apen werd! Mij dunkty ik hoor het dankgeruisch Yan honderden, die, zeegneld, midden, Hoe krankte en nood hear schaamle kluis Bij awe komst ontsnelden: Hoe moed en hoop, die afscheid nam, Er aan aw hand wedr binnen kwam. Ik zie een breed vronwenschaar, Die awe deemis steande en redde, Toen baar gebrek en doodsgevaar Omspookte in 't kinderbede: Wie, prooi van moederangst en leed, Oij moederweelde smaken deedt. 'k Zie tal van wichtjes, naakt, verbleekt. Reeds half in H graf, schoon pas in 't leven, Die 6ij gedekt hebt en gekweekt En aan het licht hergeven! 'k Zie orde ontkiemd en braven zin Bij 't koestren van aw menschenmin! Grewisl Gij waart aw roeping tronw, Die welden is En tranen stelpen! Dat is de ware Christen vroaw, Wier lust is heden, helpen — Wier liefde zielebalsems mengt In de olie, 't ligchaamswee geplengd. 174 AAN DE LIEFDADIGE INRIOTIKQ, XNSS. 