The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Wie erschossen, verdacht, sloeg de oogen neuer; Eoropa kon niet langer vragen... Het zag in 't kroost de vaadren weft. En toen 't yan ver dat dondervier, Waarin van Speyk de Leenwbanier Ten hend opdro, hoorde knallen — En toen het Ne£rlands glorievlag EST MBTALBN KBUI8. 9 Op Hassdts vdd — op Leavens wallen — Op Antwerps bmgpuiii schittren zag — Toen — maar genoegl geen toon, te fier, Ontstell' de Vrefi! — Bedaar, mijn lierl 't Verle^n — 't Geschiedboek zal 't bewaren. Genoeg! — Onze eer pnjkt onverdoofd: Waar's Werdds volken zamvergaren, Stapt Nedrland met geheven hoofd. Doch, zoo geen schaamf haar wang verkleort; Zoo, onvenninkt en onbesmeurd, Haar vlagdoek n Om de Aard mag zweyen; Wij danken 't n, die haar in nood (Elk and denkbeeld prijs gegeven) Uw goed, nw bleed, nw leven boodt. Dat, Braven, ja, dat's waard gevierd: Het doet bet brons, dat u yersiert, Meer, meer dan goud zijn in onze oogen. Wat kalmer tijd misprijze of doem, Uw doel was rein, mauhaft nw pogen; Oij deedt nw pligt. Aan a de roemi Ja, blikt temg met fieren geesti Yiert (gij hebt regt!) nw jnbelfeest! Wij willen 't alien met n vieren. Ons kroost — we leiden 't aan de hand En zegen 't, waar nw kransen zwieren:  ook uw Koning. Zijn hart erkent, bij ^t Bronzen Kruis, Meer dan gewone troubewooning, S Lands liefdenofiers voor zijn Huis. Heil, heil u, Vorst! — hij's achtenswaald, Die dank, die aan uw hulde paart, Den Vaderlandschen geest gescbonken. Uw stam (gij weet bet) is ons dier: Zal 't Eerefeest ten scboonste pronken, Oranje ota bij de Eerbanier. Yan longe ist ons in 't bart geprent, Hoe eens —'s Yolks regten bier miskend — De Yorst des Lands wierd a'ezworen, En 't Yoorgeslacbt, in stout verbond, (Uw Stamheer zicb tot Hoofd gekoren) De vrijheid inplantte in dees grond. Wij gloeiden reeds in onze jeugd, Als uwer Yaadren grootscbe deugd Ons blonk uit's Lands bistorieblaadren: Wij juicbten, dat, voor 't vrij gemoed, Li 't veld, bet bloed van onze vaadren Gemengd bad met bun beldenbloed. Nog zeegnen wij dien dag vol glans, Toen wij den scepter (d'uwen tbans) U£T HETALEN KEUI8. 11 Uit vrijen wil uw Grootva&r schonken, Maar hij ft was kloek) geen magt zich won, Dan die, aan Wetten vast U£T HETALEN KEUI8. 11 Uit vrijen wil uw Grootva&r schonken, Maar hij ft was kloek) geen magt zich won, Dan die, aan Wetten vast geklonken, De Yhjheid nimmer schaden zoa. Ontgaat ons nooit, hoe Neirlands heir Uw Vader volgde op 't pad der eer, Toen's Werelds Dwingland werd veralagen, En hoe hem, dappre Oranjeloot, Verwond van 't zegeveld gedragen, Het Vaderland in de annen sloot. Ja, roemvol, Koning, is de band, Die Nassau bindt aan Nederland; Nooit blonk er rijkre ennringaketen: Ze borgt ons heil tot in 't verschiet: Het tronwe Volk zal 't nooit vergeten, Maar gij ook, Yorst, vergeet het niet! Bedenk, wat valsche stem er lokk', Geen troonen trotsen 't aardgeschok, Dan die het Begt tot stennsel hoaen; Zoo 't Vaderland uw kleur beminn', Het is, het ziet er, met vertrouwen, 't Symbool van Or De en Vrijheid in. De brengen baat; — geen geestgewar. Mistrouw ze, die Verlichtings kar (Kon 't zijn) werden eeuwen rugwaarts trokken; Die, met het heilige in den mond. 12 HIT MXTALBN KBUIB. (Waar' han de magfe slechts) de oude wrokken Herteelden mit den Doidtschen grond. Dat iietl — Steun ware wetenschap. — Geen theologisch twistgeklap, Qeea zieklijk dweepen baart ons zijn, De Godsvucht bij 't gezond verstand, Het vrij gemoed bij 't Gk)dsdienstpl^n, Dat zekert heil aan 't Yaderland. OntwikkUng — voortgang — strem ze niet. Het water laaft, dat bornt en vliet; Het stilstaand moer hondt gif bedoten. Waar log de lucht in de engte kleeft, Daai zijn cretins en idioten, Maar mannen, waar de bergwind zweeft. En, spi^len yleijers 't bedd n voor Yan meer gezag, geef geen gehoor: Zij willen in uw naam regeren. Hoe grooter magt, hoe zwaarder pligt; Oeen wijze zal zijn last vermeeren, Maar draagt d^en w^, die op hem ligt. Zoo, Konii Stapt gi), vast Tan voet, Een schoone toekomst in 't gemoet, Den grond, waar Wijsheid heerscht, beschoren Zoo strekt, wat elders 't onwedr splijt, Hier 't Wetsverbond, door u bezworen, De stang, waarlangs de bliksem glijdt. EST ICSTALEM KKUIS. 18 En ZOO dage eens, bij 't vreagdgevlag, Nog schooner dag dan deze dag, AIs Jubelglans aw kroon omluistert. En, bij des Yolks erkentnistiaan, In 't hart een zoete stem u flnistert: "Yerdien zijn dank: 'k heb wel gedaanl" (1856, A&onderlqk nitgegeven.) T 0 L L E N S. De najaarsmist hangt trearig op de weide, Waar 't eenzaam nind de leste halmen graast; De genr vervloog, dien hof en akker spreidde, G En bloempere meer, waarop de vlinder aast; De dreef is doodsch, het woudkoor ijide henen, Zong d'afscheidsgroet en zocht een blijder sfeer; Langs tak en twijg, alsof ze tranen weenen, Glijdt, bigglend, drop op droppd ne'r. Wat sluit ge u wel, getij der sombre dagen, Den weemoed aan, dien bier mijn hart servanti Dat floers, natürlich voorwaar gij moogt bet dragen, Hij had u lief, wiena aach daar rust in de aard. Yalt, fletse bla&nl strooit n zijn lijkterp over I Schenk Tollens, graf, boschaadjel wat n rest; Oij hebt ssoo vaak nw prilst, uw weligst loover In kransen om zijn hoofd getresti Wien hoorde ook meer het pnik der eerdcrooneni Wat zangerkmin was zoo de hnlde waardi TOLINS. 15 Had niet om hem, bij H raischen van zijn toonen, Gansch Nederland zich, loistrend, zaamgeschaard Ja, andrer knnst mogt schatbren bait verovten En schittren in een kring, wd kiesch maar kleen: Doch z66, als Hier, het het het Volk betoovren — 'T was zijn geheim, en 't zijn alleen. Men zegt: nog jong, aan Eltens heuvel spelend, Yencheen den knap de Pee der Foezij; 'Zingl' sprak ze te^r, zijn zwarte lokken stredend, 'K Lees 't in uw oog, alre^ behoort ge mij!" 'Hoe (vro^ hij) ik, voor 't koopgezwoeg geboren, 'Wien 't Lot den w^ naar Hkunstenkoor versparti' 'Geen noodi (herving ze) u wachten gretige ooren; 'Zing slechts, zoo als ge H voelt in 't hart/' En, als een maagd het dierbre erinringsteekeu Bewaart en knst, bewaarde hij dit woord: Hij peinsde \ na. De kindsche dagen weken: Wat tegenhidd, hem trok zijn roeping voort! En, ich tegenhidd, ich trok zijn roeping voort! En zijn borst, te midden van het slingren, Werd de adem lied: hij tastte naar de luit, En zij, gedwee, (ze voelde dichtervingren) Goot bij zijn zang haar galmen nit. U, Liefdel 't eerst (hij dro^ uw zoete wonden) U bragt hij H eerst zijn zangrige, oifergroet: Zijn vorig hart — het had een hart gevonden, Het zijne waard en deelende in zijn gloed. 'Anvallig schoon, het hopen, H kuische blaken, Wehrstane dwang, vrengd, minnekozerij — Al 't wel en wee, dat teedie boezems smaken — Hij smolt bet om tot melodij. Maar rijker toon verving dat zachte kwelen. Hij had zijn wensch! De star, wier blijde glans In drooxnen vaak zijn zijn zid was komen atreden, Stond werklijk daar, hd vonklend aan zijn trans. Ze was zijn g&, bij knste de nitverkoren, Wier blanke hand, boogmoedig op zijn tronw, In de eerlaurier, aan's Dicbters luit bescboren, Oelnksgebloemte vlecbten zon. Wat breede viugt van schoongestemde noten Ontzwierde nu zijn zalig huwlijksdak, Waar ouderbeil nog 't ecbtbeil kwam vergrooten En vriend op vriend de Band hem tänständig zich uitte in nienwe akkoorden, Volbragte taak, al zingend, zich verried, En iedre gabn in hart van wie hem hoorden, Een zoeten nagabn acbterliet. Gansch Neyrland door, zoo wijd zijn stroomen vloeijen, Yerbreidde zich dier toonen lieflijkheid: Niet andera dan, wanneer de linden bloeijen, Haar balsemlucbt zich met de winden spreidt. Uit korf en tronk komt zwerm aan zwerm gevlogen, Doorgonst de bla&n en gaart er kostbren buit; Heel de omtrek aftmt welriekende ambertogen; De pelgrim toeft, en rust er ait. TOLLEK. 17 Geen stedewal — geen dorpskring, of er rezen Hem groeten nu, met loi^chal en eer: Het Vaderland, een fierheidsblos Op 't wezen, Riep: "heil mij! 'k heb een waren zanger meerl" En, of die kretem heben nog verholen krachten Te Yoorschijn daagde en 't vunr tot ylam ontglom, Al stouter sloeg zijn dichtgenie de schachten En Toeide in raimer kreitsen om. Het lied der trouw, door d' echtvriend aangeheven — Het dankgejuich, dat's vaders hart ontsprong — 't Hield beurt met zang, waarin al wat het leven Of kleort of zwart, nu bUj dan droef, we^rklong: Zijn dichtdomein geleek die weelge plekken, Vol wisslend groen, en licht, doormengd met scha&uw, Waar 't oog, omhoog, de sombre loof^erdekken DoorgUnstren ziet van 't heldre blaauw. Ja, 't hoorde hem, al wat er schoon mag heeten, Hetzij natuur het als haar siersel draagt, Hetzij het blinkt in 't onverwrikt geweten, Dat, dreig' de beul, alleen wat pligt is, vraagt: Niets groots en goeds, geen edel zelfverzaken, Geen regtsgevoel, tot stout wedrstaan gereed, Dat niet zijn bloed Van heilgen ijver blaken — Zijn snaar wegslepend trillen deed. Onreine slechts — dat mongt bij hem niet huizen: Geen toon, te wulpsch, bezoedelde ooit zijn bed: De smaad, de schemp, 't verdoemen en 't verguizen — 2 18 TOLLENS. Dat vuile tuig hing naast zijn citer niet. Droeg andrer hof, bij bloem en malsche zoden, Soms giftig kniid en scherpen distelknop; Slechts heilzaam oofb werd u door hem geboden, Met's hemels frisschen dauw er op. Vrome deugdl o waardig Grodvereeren, Dat, wars van twist en dweepzieke, eigenwaan, Door liefde u toont en beetrend zelf beheeren, Als hij u prees, wien trok uw schoon niet aani Waar jammer kreet met onverplee wonden, Schoot deemis toe bij 't klagen V van zijn Init: Leed de armoS nood; de beurs, hoe stijf gebonden — Hij zong er 't helpend muntstuk uit. En eedle zucht voor der Verfassungs-Grunde, Grewjden grond, waar, uit hnn heldenbloed (Als de eik, 't gehucht belöst met zijn blaadren) De Vrijheid wies, nog ons geheiligst goed! O Fiere zncht, hebt ge ooit met reiner vonken, Dan in zijn ziel, getinteld en gebrand! In bardenzang ooit schooner uitgeblonken, Dan in zijn zang voor 't Yaderlandl Het Vaderland! — liet zich die naam maar hooren, Zijn lier, van zelf, gaf klank van liefde en lof; (Dat beld gelijk, dat bij het morgengloren Welluidend klonk, wen 't licht der zon het trof). In 't uur des noods verres voor haar zijn bede,  den krijgstromp, 't hart in gloor. En kroonde haar het jjot met zegepahnen, Blonk de onde moed in Neurlands wakkre jeagd. Hoe huppelden en daverden zijn gahnen Yan prijs en dank en diep gevoelde vreugd! Het eereblijk, den dappren omgehangen, Schoot heller straal; hnn oog glom eens zoo blij: De munt des Roems had dnbble waarde ontvangen, Qestempeld door de Foezij. "Een lied voor ons!" riep 't volk; "een lied voor alien! Toen ging hij voor en zong van Land en Vorst, Den Yrk, wiens troon' het B^ steeds zoude omwallen, Het Yrije Land, dat d'Eendragtstander torscht: En, als wdeer 't "Wilhelmns van Nassouwe," Zoo schließ er wehr, in roerend maatverband, Een Yolksgezang, een psalm van liefen en tronwe, Zijn lied voor Yorst en Yaderland. Somwijl in ^t uar der stille mijmerijen Blies hem de Geest des grijzen Yoortijds aan; Zijn ziel werd vuur: hij schet-ste in melodijen Der Yaadren kracht en worstlend dwangwe^rstaan. Dan was het, of, bij 't bruisen van de snaren, Een tooveraar zijn mantel om u sloeg En, de enge kreits van 't heden snel ontvaren, In 't grootsch verle^n u binnendroeg. Ge zaagt (of ^t leefde) een tal van heldenwondren: Hier slingerde Jan Harink, spijt bet schroot. Van's vijands mast de Spaansche vlag naar ondren, Onsterflijke eer sich koopend met zijn dood: Oinds gruisde een vest, gebeukt van krijgskartouwen; Kastielje vloekte op haar ontembren moed; Den mans ter zij, atond, streed een heir van viouwen, Yrouw Kenans Amazonenstoet. Straks lei de zee, in vaur en smook bedolven, Zich voor n bloot, — deeszijds de Leenwevlag, Den Loipaard ginds. Het d onderde op de golven. Fel was de kamp. Beeds zonk de derde dag: De vierde klom. Hoe gloeiden Nevernlands dappren, Aan 't hoofd bun Tromp en Bniter, de eedle twee! Daar week de Brit I Gg zaagt de Z^ wappren En deelde in 't vaderlandscb boezee. Nn rees een sombrer beeld. Het barre Noorden Yertoonde een plek, met staaplend ijs omscborst; 'T Was Zemblaas rots. Niets leefde er aan baar boorden, Dan Hollands moed, die H nieuwe zeap vorscht. De poolnacbt daalde: een klnis, in sneenw begraven, Yerschool den troep, op God gesteund en pligt; 'T wrong ban nood; ge smolt bij 't lied der  Tijds: Lang bield zijn zang reeds op nw oor te streelen, TOLLENS. 21 Nog neordet gij de zoete tooverwijs; En bliktet ge in uw borst, ge zaagt van binnen 't Gevoel verhoogd van H vrijgeboren bloed, De zQcht hergloeid om 't Yaderland te minnen, Den zin gekuischt voor Schoon en Gk>ed. Bewondringt-tol — de stingste moest h^ geven Aan ^s Dichters kunst; maar, niet die tol alleen — Een teSrder cijns werd van uw hart geheven: Hem, wien ge preest, hem hadt ge lief met een: lets fluisterde u, dat, wie — door z66 te zingen — Yoor al wat dier en heilig is op aard H Gemoed ^n hulde ^n trouw wist af te dwingen, Zelf braaf moeat zijn en lievenswaard. Dat was hij ook! die stem had niet gelogen: Zijn poSzie — ze was geen schoawkleedij, In 't openbaar tot schittren aangetogen, En afgelegd, 't vertooningsuur voorbij: Neen, als het glas, dat, zorgzaam rein gewreven, Het beld we^rkaatst, naar welken kant men 't keer% Zoo kaatste zij een schoon. Beinig ich leven, Vol V van trouv vervnlden pligt, En voor zich uit, met zoete hoop in de dren, Het beetre land in 't vergezigt. Dat steunt de kracht, dat kan den Tijd beschamen: Ge servoert het best, mijn Vrind, mijn trouwe Vrind! (Dien dierbren naam — lang ruilden wij hem zamen: Ik schat hem meer dan 't schittrendst eerelint!) Hoe vulde uw stem, ondanks de zilvren lokken, Nog Bijswijks beemd met keurig maatgeschall De top des bergs was blank van wintervlokken, De beek bleef ruischen in het dal. O Schoon taafred, u zoo te zien vergrijzen, Den zielsblik hel, de citer in de hand, Yan liefde omringd en hartlijke eerbewijzen, Uw jaargen dag gevierd door hed het Land! Ja, scheen het niet, toen ^t uur van scheiden naakte. Of zelfs de Dood, u mild en teeder ook, Zacht toetredn, zijn wreede schicht verzaakte En met Geen klagten dan van 't eigenbatig harte, Dat noode 't mist, hoe lang zijn heil ook blonk! Neen, dank zij 't Lot (al wekt uw graf ons smarte) Voor d'eedlen wijn, dien 't in uw beker schonk! En, vloeit de traan, komt weer het denkbeeld boven, Dat ze admloos zwijgt, die stem, zoo schoon, zoo stout! Toch wat ze zong is (heil ons I) niet verstoven; Ons rest een schat, meer waard dan goud! Dat dichtrezoor, dat we als iets heiligs eeren — Dat er%eschenk, door weenend kroost gedeeld — (Terwijl uw geest reeds atot in hooger sferen) Hier blijft het ons uw trouwst, uw sprekend beld. Als mimmer stift uw trouwst, no ch penseelen, Leeft gij er in, van 't zuverst licht omstroomd, Gij, met uw roem, uw deugd, uw zielenstreelen, — Nog zegenend wie na u koomt. Geen brons of steen behoeft uw faam te veilgen : Gij stichtle u zelf, wat steen verwint en brons 1 Neen, zoo we u toch "t gedachtnisteeken heilgen, 't Is drang van 't hart — 't is zielsgenot voor ons. Al leefl uw naam, ook onze dank moet leven; Het Nageslacht moet zien, hoe dier ge ons waart; De Treemde erkenn', dat we eer en liefde geven, Als hooge Kunst aan Deugd zich paart! Noyember 1866. Aizonderl^'k nitgegeven, 1857. Ten voordeele van het TolleoBfonds.) AAN MEJUFPROUW LOUIZA PETRONELLA TOLLENS, bij de toeiending Tan bet dicbtstak, getiteld: TOLLENS. 't Gedachtnislied, aan 't vriendenhart Ontvloeid bij 't graf van d*eedlen Bard, Den Prins van NeSrlands harpenaren — Wie is er, dien ik 't liever bood, Dan u, zijne ondste hnwlijks-loot, Yriendin me sinds zoo vele jaren! Was H niet nw dochterlijke min, Die zoTgde voor zijn droef gezin , Toen hij nw lieve moeder miste? Bragt gij hem niet gednld en troost, Als (voorbeeld van het jonger kroost) Uw kns zijn wrange tranen wischte? 0 't Hengt me, toen van 't grafgesteent' Hij t'hnis keerde, op mijn arm geleend, Waar hem geen dierbre g& meer beidde, Hoe gij hem klemde in ^t smartgesnik, En 'k las het in uw liefdeblik, Wat balsems hem nw hart bereiddel AAM IOSJUTFBOUW LOUIZA PSTBOKBLLA T0LLBN8. 2& Gij deedt (ik zag ^t) den stillen eed, Dat, wat vei^oedbaar was in 't leed, Uw tedrhe^n 't hem vergoeden zouden; Dat, glansde 't min, toch uit den rouw Zijn huialijk heil herflikkren zou. Wat hebt ge w& dien eed gehouden! Allengs (o vreagdl) herglom zijn oogy Sen nienwe levensblos betoog Zijn wang, die 't lijdensnnr verbleekte; Zijn dorre gaard herkreeg haar groen, De naakte grond droeg versch plantsoen; Het waren bloemen, die gij kweekte. Bij "t rouwgoed lag zijn citer ne'er, Oij bragt ze stil; daar zong hij weSr, De borst verheffend uit de smarte; En, zweefde er door het zangrig schoon Een bitterzoete weemoedstoon, Het drong te dieper in ons harie. En hoop en moed en dankbre vreugd Om zijner kindren liefde en deugd Hersteef hem de ingebogen lenden: Zoo kwam die stonde, blij yerwacht, Dat, mod van pligten, stipt volbragt, Hij, kalm, in "t groen zijn dag zoa enden. In Bijswijks lieve looverhut Hebt gij de peal toen zacht geschud 26 AAN MEJUFFROUW LOUIZA PETRONELLA. TOLLEB. Voor 't roemrijk hoofd uws grijzen Vaders; Gij, tot het lest toe, in zijn nap Die zoete druif geperst, wier sap Het Dividend houdt in de aders. Bij 't vrij genieten der natunr Bescheen hem 't vallend avondnur, Nog glanzend, of zijn middag bla^te; Terwijl, Vriendin! uw teedre trouw, Opdat hij rastig zingen zou, De wacht hield, dat geen zorg genaakte. Heb dank, heb Ne^rlands dank er voor, Al flaauwt die bij den zegengloor, U toegestraald in 't zoet herdenkeni Heb dank! gij gaaft hear diersten bard, Wat elk hem toebad in zijn hart, Maar gij-alleen vermogt te schenken. Een waardig loon, voor al die deagd, Waarme^ ge uw Vader hebt verheugd — (o 't Kwam u toe!) 't is u g^ven: Gij hebt zijn laatsten druk gehad; Hij sliep, van uwen arm omvat, Blijmoed In voor beteuer leven. Beoember 1856. (Alz. gedrokt. — Aaron, 1868). AN DE VERDEDIGEES VAN ANTWERPENS KA8TEEL IN 1832. JUBELZANG. Wie het vreemd geword trotseerden, Vast om 't Leeuwblazoen geschaard; Wie onze' ouden roem verweerden, In de vuist het händenzwaard — Jaren mogen henenzwenken, 't Lot of zijn hartest of bitter schenken, H Vaderland vergeet ze niet : Om zijn hartest of bitter schenken, H Vaderland vergeet ze niet : Om zijn hartest of bitter schenken, Altoos galmen in zijn lied. Heil aan u, die 't moogt ervaren, Jubelvierend riddrental! 28 JUBELZANO. Als voor vijf en twintig jaren Groet u Nedrlands lofgeschal. Wat ons harte toen vervulde Met bewondring, dank en hulde, Filaast op nieuw de geestdrift aan: Wij verhalen 't onzen zonen En we zien, verblijd, hun konen Quistren met een fieren traan. Als geweken onweverlagen, Nagegromd in 't Berggevaart, Loeijen ers van de dagen, Door uw reazenkamp vermaard. "Zwicht voor sterker! Buimt uw wij tegen, Biepen "s Oaulers duizendtallen; "Twintig zijn wij tegen, Idel Toepen! — Gij, getrouwen! Staakt de vlam in uw kartouwen, En hun donder brulde: "neeni" Met den zegekrans te pralen, Wist ge best, ontzei u 't Lot: Niet de moed, de kracht zou falen, Overstelpt in 't gruizlend slot; Maar uw laatste man mogt sneven, Neerlands eer zou blijven leven, Schittren op d' ontvolkten wal: Die gedachte steef uw spieren; Overgolfd van de oorlogsvieren, Hieft ge 't staal en stondt ge pal. JUB1L2AKQ. 29 Ell, als de aadlaar, uit de kloven Yan zijn rots naar 'T zwerk geröd, Ste' aw standervlag naar boven, Yan het wolkend kruid omgloeid: Stont ontrolde sdj haar banen, Yid het schot der Fransche vanen, Digt als hagel, om haar ne6r: Jnichend om hear sarrend wappren, Zongen aw bassninen, dappreni H Oad Wilhehnus haar ter eer. En de vijand, onverdtddig, Bliksemde met dabble kracht; Maar geen antwoord bleefb ge schaldig Sta&g in 't hamas, dag en nacht. Of Yesavo vlammen braakte, Stroomend lava 't land doorblaakte, Braiste 't vaor van nit aw wal, Schans en loopgraaf binnenbrekend, 't Hollandsch bloed tienvondig wrekend Op de krijg^loem van den Gal. o Hoe klopten hier de harten In dien nooit vergeetbren tijdl Hope, vrengde, kommersmarten Bakten ons gemoed om strijd. Hoe werd elk berigt verslondenl Zaamgestemd in 't lof verkonden! Wat gebe^n omhoog gestierdi o Hoe dachten we met beven: "Zoo, te foTsch om 't op te geven, "'t Slot eens aller grafkuil wierd! Maar uws Konings woorden klonken: "Trouwenl legt het wapen nedrl "Uel heeft Hollands moed geblonken: "Geeft het slot! gered is de eerP' Toen, Vennast, bedekt met wonden, Liet ge de ijzren oorlogsmonden Zwijgen voor het troongebod, En (de spijt in 't hart omsloten) Gaaft ge 't slot, van bloed doorvloten, "t Slot — wat zeg ik! — 't puin van 't aloi! En, de burgpoort ingetogen, Schouwde Erankrijks breede drom, Met verbazings blik in de oogen, Op het schriktooneel rondom. Als door onderaardsche vuren, Zagen ze aardwal, pleinen, mnren Chngewroet, uiteengesloopt; Of een donderwolk, zich leSgend, IJzerbrokken had geregend, Lag er 't moordtaig opgehoopt. En wat '8 krijgsmans borst doet gloren, Waar hij heldenwaarde ontmoet, Toonden ze u (den wrok bezworen) In hun eerbiedvoUen groet. En, als zij, opregt in 't JUBELZAHO. 31 Zong de Faam op duizend wijzen Uw roemruchte tegenweer. Erankrijks duurbetaalde zegen Had haar 't vestingwrak verkregen, Maar, onwrikbren, u was de eer! U was de eer I Hoe ste^ ze in waarde, Toen ge zaagt — toen ge ondervondt, Welk een glans, voor 'i oog der aarde, Ze a£straalde op uw vadergrond. Klonk bij vijand, vriend en vreemden, Dat in Nedrlands lage beemden *t Hart zoo fier, als immer, sloeg; U doorglom de trots van zonen, Die deogden zien bekroonen Van de moeder, die ze droeg. Jnicht, herdenkt bet, roemgenooten! Drnkt op nieuw de hand elkaftr! Tiert bet broederbond, gesloten Bij bet vlammend krijgsaltaar! Bukt de zwaarden uit de scbede! Knst dat staal! wij kossen 't mede Om de trouw, die 't schittren deS; Laat uw stnjdlied eens nog booren: Straks vervangen 't bonderd korend Met uw lof en H lied der Vre^. Ja, der Vred! —  te staan voor wet en regten En Oranjes waar bdang, Vrijheids lichtoorts kloek te dragen — Dat is ^tgeen in deze dagen Eoem yeidient en bardenzang; Maar, wat de eisch ook zij yan 't heden, Zij, die de eer der Leeuwbanier Trouw verweerden en volstreden, Forsch, als gij, in H heetst van *t vier Jaren, met hnn wisselvormen — Eeuwen mogen henenstormen — 't Yaderland vergeet hen nooit! Lang reeds sinimren ze in bun graven, Ala de dank nog aller braven Bloemen op bun zerken strooit. (Abonderlyk nitgegeYen, 1857. Herrien, 1861.) AN DE POFIZU. Zou *t waar zijn wat aan aller oolren Die bende krijscht met woesten lach: Is, Pofizij I de stond geboren. Die ich zieht van uw gezag? Ontviel de dageem uw slapen En wordt nw hof, hoe rijk bepronkt, Thans tot eeu werkschuor omgeschapen, Waarin bet stoomtuig rookt en ronkt? Uw doel, (zoo schempen ze) al nw streven Was beuzelspely onnnt aan de aard, Eens goed voor ^s menschdoms kinderleven, Maar 't opg^oeid geslacht onwaard; En daarom werd uw doem gespioken, En fnuikte de Eeuw uw heerschappij, En viedt ge, in schaamte 't hoofd gedoken.... Is 't mooglijk, dat bet waarheid ziji Wee onzer, moesten wij 't gelooveni Met u ontvlood, indien ge weekt. I AAN DS POEZIJ. Al wat de zielen heft naar boven En zucht voor H Schoone en Orootsche kweekt. G Elijk de kale loovertoppen, Wanneer het wintert in het woud, Dus ook — omkorst met ijzeldroppen — Werd hier het leven dor en koud. Maar, neeni ^t is logen, al hun smalen: Nog staat uw troon, wat vallen mogt; Zijn gouden trans schiet eerestralen Op 't wondrental, door de Eeuw gewrocht; Terwijl in 't lied der Volkenkoren, U toegezwaaid, gelijk weleer, De schorre lasterkreten smoren, Als dropplen slijk in 't wereldmeer. Heil, heil raij! 'k zie, Volschoone! u naadren, De jeugd der heemlen op 't gelaat. Melodisch roert het woud zijn blaadren, De beek giet zilver, waar gij gaat: BevaDigheen en Deugden zweven, En strooijen bloem en geurig kruid; Gij, of ge een s Eggerecht hält, geheven, Zoo moedig treedt gij, met uw luit. Uw elpen luit, wier reine galmen, Aan st ruischen uwer stem gepaard, Der togten woesten storm bekalmen En vrede spreiden over de aard; Of, vergt uw geestdrift hooger wijzen, AAN BE FOEZU. 35 De vlam in 't heldenhart ontgloßen, En, als tot God ze in hymnen rijzen, 'T Heelal, aanbiddend, knielen doen. Hoe blijde stroomt de schare a tén, Yerkwikking scheppende nit nw blik! Het Oost, bet West komt dank u plegen; Maar, wie er dank, geen meer dan ik! Laat me, aan nw voeten neSrgebogen, De slippen knssen van nw kleed, En traneu ik zeggen in mijn oogen, Waar 't hart, te vol, geen woord voor weet! Ja, weiden moge ik in 't Verleden, Docb, waar ik staar', hoe ver het zij, Ik zie geen plek, door mij betreden, OfnTkenvannwliefdeerbij: Nog heugt me H, hoe, op moeders knieen Keeds hemelheil mijn ziel doordrong, Wanneer ze nw zoete melodidn, In H hart bewaard, mij oveizong. En toen ik, knaap, voor bosch en baren Graag h'et het Spel in spelensnnr; Goot gi mij niet die zncht in de &ren (Nog nn mijn wellnst!) voor Natnur? En, als ik ^t hart dan voelde gloren, Maar H lied me ontbrak, onmagtig nog, Hiept gij lAe niet: "geen moed verloren! Straks zijt gij een der mijnen tochl^ 3* 36 AAK DE POEZU. Dat woord — gij hebt het niet vergetenl Wie gij u koosty ik td er bij. Zijn andren hooger aasgezeten, Uw disch heeft ook een plaats Yoor mij; En, strekte 't spedtoig, mij beschoren, Getrouwheid, meer dan kunst, ten loon; Het is het blijk, me u behooren; Ik gaf het voor geen vorstenkroon. Wat zalighe, wat wonderkrachten Yerbond nicht gegen nicht aan die luit! Mij droegen (scheen het) arendschachten (Hief zij haar toon) den stofkring nicht: Het rijk, waar de Idealen leven, Ontgrenddde zijn gouden poort: Ik zag het Schoon er en 't Verheven, Yan meer dan aardsche zon begloord: En, zoo er zoi^n zwaar me wogen, Ik schudde ze af, als stuivend zand; Zoo smarten 't levenssap me ontzogen, Ze slopen weg met stompen tand, En, als de lichtboog aan de transen, Wen 't grommend onwedr henenspoedt, Herrezen, met haar hemelglansen, Lust, hoop en vreugde in mijn gemoed. Dan dorst ik, ja, me^ aan te hejSen, Yan stonte drift in 't hart gespoord, En 'k mogt (ik we et het boezems treffen, AAN BE POZU. 87 Die u herkenden in ^t akkoord; Ja, dan vergold, na teedre zangen, Mij soms een drnk der liefste hand. Of edel vocht op ruige wangen Bij ^t glorielied van 't Yaderland. Maar weg wat zweemt naar ijdd pralenl Niet mij — n hoort alleen de lof. Mogt ooit mijn zangtoon gunst behalen, Gij bliest het in, wat roerde en trofl Geen lof — mij slechts dat heil, die weelde, Die harten, u gewijd, doorblaakt, Daar, welk genot ook de aarde teelde, Alle aardsche wellust flaauw bij smaakt. Dat heil — het heeft mijn levensdagen, Gelijk een milde beek, doorvloeid, 't Bebloeeemde, in mijn lent', de hagen, Om de oudeilij Kinken gegründ; Hergaf mijn hof zijn lustpri Selen, Eens zomerstonn ten vroegen buit, En, nn de najaarsbla&n er gelen, Verguldt het nog het rijpe fruit. En mag het raw geti de al naadren, En doet me 't soms weemoedig zeer, Wanneer bij de afgevallen blaadren Ik bloemen zie, mijn pronk weleer; Blijft gij me bij, ik zal niet klagen; Ik weet, wat ne^rzijg, vaal en voos; 38 AAN DE POEZIJ. Uw plantsd bloeit, in spijt der ylagen, AIs, naast bet ijsmeer, de alpenroos. Blijft gij me bij — o, 'k voel *t van binnen, Dat znit gij I wee, zoo 'k twijflen kon! Wie ge eenmaal liefdet, blijft gij minnen, Tot aan hun laatste levenszon. Gij znlt me sterken, de uren zeegnen, Die nog mijn wijzer teeknen moet, Ein, bij 't verkleumend ijzekeegnen, Mij 't hart verwarmen met uw gloed. En wenkt dan de onverbidbre stonde, Die alles toeft wat leven zag; 'K Zal u nog danken op de sponde, Waarvan ik niet meer rijzen mag! Bij 't zoet geruisch van uwe akkoorden Ontzweev' mijn ziel, wat bier ze knelt, En stijg' ze naar die reiner oorden, Die ge in bet lied der hoop voorspelt. (Oedichten, uitgeg. 1859). AAN HET VADERLAND. *k Heb menigmaal in vro^er dagen. Vol wetenslust en dichtergloedf Den reizersmantel omgeslagen En eigen haard vaarwel gegroet. Langs iedre windstreek voortgedrongen, Werd vaaky bij gollen drnk der hand, Mij 't welkom in nitheemsche tongen En 't brood geboon van 't vreemde land. Ik beb gepeinsd aan barre kusten, Waar 't Noorderzont de Klip doorgraaft: Ik mogt in scba&nw van myrthen rosten, Wier wortel 't Zuidergolfje laaft. Mijn voet heeft de Alpenmg beklommen Langs pa&n met eenwig ijs omschorst. En, spijt Yesnvoos dreigend grommen, Gewandeld op zijn lavakorst. Mijn bark doorkruiste de Isterbaren, Waar, 't hoofd ontkroond, oud Buda rouwt: 'k Heb Hermans groote schim zien waren In 't harte van 't Hyrcijnsche woud. 40 AAN HBT YADSRLiLND. Het rotsgevaart der Fyreneen Yertoonde me in zijn topgraniet De kloof, die Rolands zwaard er liet. In Ennaas dal, op 't mos gegle, (De rookende Etna in 't verschiet) Heb ik gedroomd van Theokriet. — Ja, ^k zag Natunr, met bloemenkransen, Als blijde Nimf, langs oerers dansen, Bestrooid met eeuwig zomergond; En ^k heb haar, onder wolkgordijnen, Een kroon om 't hoofd van sneeawge pijnen, Waar ze op haar bergtroon zitting hondt. In godenmajesteit aanschonwd. Maar zilvren dnin, b^aasde beemden, Die (toen ik aan haar boezem hong) Mijn moeder reeds mij dierbaar zong^, Qelooft niet, dat het land des vreemden Ooit uit mijn ziel nw beeld verdrongi. Neen, waar de wissenschaftliche boen Of 't brieschend ros in stonten draf, Of 't müller, bergen op en af, Mijn blakend harte henendroegen, Wat loksel oor er vleide en oog, U bleef ik boveual beminnen, Gelnkkig met die zucht van binnen, Die straks me weder tot a toog. Zwom 't vreemde dal in amberlinchten, Doorstoofde milder zon zijn vmchten, Droeg 't hemelwelf er rijker tint; AN HXT TADBBLAND. 41 Hoe however fraal de verwen blonken, Wat weeldestroom de zinnen dronken, Voor 't zedig schoon, aan u geschonken, Mijn Nedrland, werd ik nooit verblindl Ik heb ze lief, die looffestoenen, Die, frisch en fleurig, of de Nacht Er ieder etmaal verschen bragt, Uw blaanwend wate Der erste ongroenen, Das alwat golven klief bevängt. To the zie ze graag die grastapeten, Doorstikt met bot erbloem en klee, Waar (lieflijk beld van kalmte en vrefi!) Het krachtig ros, den ploeg vergeten, Verademt bij 't herkaauwend vee; Terwijl nit each en benkenblftren, Gekroond van 't nest der ooijevaren, De nette bouwmanshoeve glunrt, Omglansd van koper, blank geschnurd, Dat vaardig staat den room te garen. O 't Is me een lust, dat zacht taafreel! Maar dan zelfs, als de gramme vlagen Het loover rijten van uw hagen, De bloemen krenken op haar steel, En sneeuw zich tast om schunr en schelveii En schotsen meir en moer bedelven, Ja, dan zelfs, hoe verarmd aan zwier, U ben ik trouwl gij blijft me dierl Wat vreugden. Vlugtend, henenspolden, Ik groet er, die haar vlugt vergessen Den kout van vrienden, lang me waard. 42 AAN UET VADSELAKI). Om 't yaurtje in bonten kring geschaard; De Kunsty herzandend in haar bogen, Wie bij Natuur ter be^vaart togen; Den langen avond, ijlings om Bij 't lampje in 't boekenheiligdom; Of buiten, onder 't ijzelkraken, Den wakken stoet der Tolksvermaken: Het sleedje, dat verliefde kracht Doet vliegen met zijn schoone vracht; De nar, door 't rinklend span getrokken 't Flaveisel langs der zilvervlokken; Of 't voetgeroei met d* ijzren spaan Op de overglaasde waterbaan: Genoegens alien, waard te ontvlammen, Wie nit Bataafschen wortel stammen! — Zij dan met ijzel ^t v At omkraald, AVaaruit (als bij hier feest komt vieren Met zijn gepluimde hofstaffieren) De forsche Winter ons onthaalt: 'T Verhemelt' kleume bij de togen, We weigren d' eeredronk hem niet, Bewust van 't wondervol vermogen, Dat d' ingeschonken nap doorvliet. Benij wie wil, die wedge perken, Waar 't harte, dat hij nooit komt sterken. Steed nektar proeft van H zomertij! Dddr, zat van 't zoet, en week van 't streden, Dddr slnimren ze in ban Instprieelen Voor niet, mijn Yaderland, uw zonen! AAN HET VADSELANJ). 43 Laat dders 't luwtje blijvend wonen, Terwijl de Poolwind herwaarts snelt; Al blaast zijn a&m den fleor van 't veld, Ons blaast hij blossen op de konen, Als mannenmoed en kracht ze toonen, Daarbij den oaden vrijheidsgloed Herwakkrend in het Uollandsch bloed; En, wendt de Buldraar we^r zijn vlerken, En daagt de stonde, die in stilt' Van de aard de witte wade tilt, En 't manner breekt der waterzerken, En, daalt (waar 't al met stijf gewricht Den sl Aap des doods te slapen ligt) De Jjente ne'er, zoo schoon van trekken Als de Engel, die het Graf zal wekken — D4n — als op haar: "Ontwaakt! staat op!" Zich alles rept, en halm en spruiten Ontsteigren aan de doire kluiten, En bladerbot en bloesemknop Yoor's hemels oog zich opensluiten, Daar beemd en bosch en vliet Wergalmen van 't verrijzingslied; — Wat, Nedrland, d^ uw telgen voelen, Wat weelden ddn hun borst doorwoelen — (Dat forsch verjengdigd hartgebonsl Dien hemeltraan bij 't meS-herlevenI) Neen, wie in eeuwig groene dreven Natanr den doodsnik nooit zag geven, Hij kent ze niet: misgann' hij ze ons! Ja, ikn is 't heerlijk a te aanschonwen, A AN HET VADEBLAND. In ieder viecht een bloesemtros! Dän wellt, in het kreppelbosch, Waar vooglen, zingend, nachtwaak honen, Uw lof te hooren in hun lied; Maar schoon vooral, uw fiere blikken Te zien, terwijl aan steng en spriet De zeilen wentlen nit hun strikken, En kiel aan kid met knal op knal U hulde bin en, dondrend, zweren, Dat tot aan 't verst der wareldmeren Uw oude naam niet sterven zal; Uw oude naam! — Mij triUen de aadren Van heilge ontroering! voor mijn geest Herrijzen dagen, lang geweesti Ik zie ze, die manhafte Yaadren, Die met hun bloed, in slag op slag Oestort, de schoonste flonkerbag, Waar volken ooit op bogen mogten, Het pronkjuweel der Vrijheid, kochten En 't Hechten aan uw zyvlag! Ik zie ze, met omkransten steven, (Als ware uw grens uwe eer te klein) Langs at onbeperkte waterplein Den ganschen aardbol overzweven En, waar een lustoord, uwer waard, Uit zee verrijst, hun Leeuwstandaard, Met heldenvuist, in 't strand er drukken En cijns er eischen voor uw magt Met er^bied, waar 't nageslacht Een gouden oogst zou blijven plukken. /Mi H^T VADEALiKD. 45 o Grootsch Yerle^n! Hoe bUnkt van ver Nog ^t nageglans dier gloriesterl Ik staar er op met zielsyenakken, En, daar een traan me in de oogen brandt, Gevoel ik, roemrijk Vaderlandl Dat, misten zelfs  Om 't bloed dier helden, dat ze dronken, En 't vendel, waar ze nog meS pronken, — Geen plek op aard, hoe rijk beschonken, Mij toch zoo dier zou zijn als ziji (Gediehten, nitgeg. 1859.) CHRISTENZIN. Wd dwaas — wat zeg ik? — neen! wd slecht Die, daar hij zich een Christen roemt, Yerroekeloost wat Christus zegt, En schendig plekt wat Christus doemtl Die zich voor 't oog bij 't Vendel schaart, Waar "Liefde en Vrede!" op prijkt in goud » Maar in zijn boezem wrok yergaart En haat verspreidt en twisten brouwt! — Wat gifdronk heeft u 't hoofd ontsteld, (Zeg, bitter ijvraarl) ^t hart en ^t hoofd, Dat gij uw naaste kwdt en Scheldt, Wijl hij niet stemt, wat gij gdooft — Wijl hem zijn moeder anders sprak, Dan a door de uwe is voorgezegd, En hem gdeerd is valsch en wrak, Wat u gdeerd is waar en hecht — Wijl in de nooit CHRI8TEKZIN. Doorzienbre mist, Die H Godsgeheim voor schennis hoedt, Zijn scheemrend oog iets anders gist, Dan wat uw scheemrend oog vermoedt! "Ik, ik zag juist! zijn blik — die faalt!" Dns schreenwt gij laid met driest gepoch: Wei, zij het zoo; hij hebb' gedwaald: Is hij t«r kwader trouw dan nog? Wie hield een floers (als 't waarheid geldt En waarheid, die hem heil moet bidn) Zich, willens, voor 't gezigt gekneld En koos met voordacht mis te zien? Gij vondt (niet waar?) een diamant? Een glazen scherf (dat's al) vond hij? Wei, eer uw schat, doch spaar de hand, Die 't min gelukkig trof dan gij. — Ze klemt zoo vast, ze blinkt zoo klaar, De reden, die ons noopt tot vred, En Toch, ik word geen Kruis gewaar. Of 't spoor der Tweedragt staat er me. Tweedragt staat er me. Tweedragt staat er me. Daar stroomt de dabble schare been, Maar wisselt liefdes handkrak niet. 48 CHISTENZIN. Wartoe die inkt, met gal doorbruisd? Die scherpe pen? Die zwarte kool? Een tolk der liefdeer vergoist Een broeder uit een andre school? Wat heeft die bleeke groep misdaan, Gedoemd tot wieede ballingstraf? Sen leer, die ze echt dacht, nam zij aan; Een, die haar valsch scheen, zwoer zij af. Wien zie ik, bij dat dompig licht, Door kerkerbout en tralieglas? Een moordnaar? — neen, een vrouw, betigt, Dat ze in 't geheim den Bijbel las. Waartoe dat graßen omgewroet? Men delft naar 't lijk eens ketters rond. De ketter, ja, was Toom en vroed, Maar 't rif ontwijdt gewijden grond. Waarom dien eerbren Israliet Zijn kind ontscheord? (de moeder gilt!) 't Behoort de Kerk -^ zijn Ouards niet: Een dienstmeid doopte 't in de stilt! Zoo gaat het nog, hoe 't licht ook klom: — Maar blikt terug langs 't eeawenveld, En (kont ge!) telt den gruwlendiom, Aan d' eigen zwarten poel ontweld! CHSI8TEN2IN. 49 Ziet, hoe, voor 't Waar Odoof, ssoo 't hiet, Ynig kerkgeboeft' den geest ontmant, Yerraadlijk in de harten spiedt Ein 't Kniis, met hulp van beolen, plant. Ziet, hoe, om de orthodoxe leer, Mä er duizend henensleept ter strafi Ze in vlammen smoort — tot Jezus eerl — Weel wenden wij er 't oog van af. — Maar, Christenbroedren, (spreekt opregt!) Is 't vreemd dan, als, aan verre kust, Waar, peinzend, wat zijn Koran zegt, De Moslem onder pabnen rust, — Is 't vreemd, als gij daar 't Blijd Berigt Hem brengen koomt en vred verkondt En liefde roemt als Christenpligt En voor nw Heer hem gaame wont — Is 't vreemd, dat hij u hooren doet: Hoe zacht uw liefdetaal mij lokk', Zie op nw koorhemd viekken bloed, Zie tranen op uw zwarten rok: Gij predikt eendragt, vrede en zoen, Maar Scheld "Veguist, verdoemt elkaiser: "Uw woord is anders dan nw doen: "Uw Christus is een hnichelaar. "Bragt hij u heelende artsenij, "Zoo heelt u-zelf, eer ge ons ze biedt: "Gij schijnt wel al zoo krank als wij; "Ik schet nog van mijn Koran met!" — "Neen, Christnen! dnldt dat scherp verwijt, Te lang verdiend, niet langer meet! Bdeeft de leer, die gij belijdt, Ell predikt z66 bet schoon dier leer!" "Bemint, vergeest, vertroost elkaftr, Om 't even in wat kerk gij knielt! De ware kerk is altoos daar, Waar liefde en deugd het hart bezielt; "En, biedt ge er een uw broedergroet, Die u terugwijst, stag van zin; "Doet toch hem, als een broeder doet." Dat kweekt het zekerst broedermin! — Hoort, wat het grijs geschiednisboek Uit d' eersten Christentijd verhaft! Wel was het waard opheilig doek Door Englenhand te zijn gemaald. De Leerling, van den Heer bemind, De keurbloem uit zijn longrental, De vrind, wien de ongelijkbre Vrind Zijn moeder, stervend, aanbeval; CHBI8TEKZIN. 51 De Apostel, die nit Jezns mond Zijn leer, nog onvennengd, ontving, En ze overpeinsd had en verkond, Yoor ban vertsaagd noch marteling; Nn was hij ond, het wagglend hoofd Van *t sneenw der jaren lang bedekt; Zijn moeilijk pad, zoo tronw doorsloofd. Had tot eenw zich nitgerekt; Tocli boog hij nog, hoe mat en stram, In 't bidunr, waar, het Kruis ter eer, Efezes kudde zamenkwam, Maar sprak er 't stichtend woord niet meer. Zoo werd hij, bleek en nitgeput, Nn we^r in 't bedehuis gezien, Tan vriendenarmen zacht gestut, Geln Keg hem een steun te bidn. Met innige eerbied hield de schaar Op 't mild gelaat den blik gevest En wierd in 't hart een stem gewaar, Die zei: ge ziet hem thans voor 't lest. De hymne rees van 't vroom koraal, Afvrisslend met gebed en leer; Met brood en wijn, aan 't heilig maal, H^rdacht men 't lijden van den Heer. Stil had de Grijzaard med gebe^n; Maar als hij bu — toen 't feest besloot - Met te^rheid rondzag om ssicli been. Of hij aan alien 't a&cheid bood; Toen werd ban hart zoo week te mod; De gansche schare riep, bescbreid: "Spreek, Vader, spreek ons ^dns-nog toe! "£^n woord nog, eer gij van ons scheidtt ^Nog.^dnmaal booie Ons oor die stem, "Die liefiijk klonk in Jezus oor! "Spreek ons een laatste maal van Hem, "Eer Hij n kust in 't zalig koor!" En, ziel op's Heilgen aangezigt Ontlook een schijn, een wondre glans. Of, heemling reeds, bet Eenwig Licht Hem kroonde met een stralenkrans: En, vol des Geestes, als weleer, (Terwijl hij de armen zeegnend bief) "Hoort (riep hij) Jezos gansche leer: "Hebt, kinderkens, elkander lief!" (Qediohten, nitgeg. 1806.) KINDERLIJKE LIEFDE. Eerbiedt uwe oudren, hebt ze lief, Yerheugt bet hart, waar ge onder rastte, Eer 't blijde huis n welkom kuste En dank om u ten heme! hief; Houdt teedre drokken voor die handen, Die, trillende van vadervreugd, U stredden in uw zwachtdbanden En welda&n plengden op uw jeugdl Wat waart ge, toen uw dag ontglom, Een schaamle worm, een nietig wezen, Onweerbaar, schoon Bedreigd rondom! Doch naast uw wieg zat moederliefde; Uit moeders boezem dronkt ge kracht; Zij weerde 't leed, al eer bet griefde; Sloot gij bet oog, zij bield de wacbt. Haar hand gidde uw eerste schrein; Haar kusje stelpte uw kindertranen; Om tot bet goede u zacht te manen, Wist zij in sprookjes 't in ie kleSn: Schonk vader, 't oog op later tijden, Soms 't bitter vocht, dat sterken moet: Zij iiet een droppel honing glijden Om H wrange glas, en 't scheen a zoet: En 't harte bleef u week en rein, Een grond, waar kostlijk zaad zou tieren; Terwijl er kracht vloot in uw spieren, Ontlook het oordeel in uw brein: Uw wil Beiwam, door 't wijze drukken, Die schoone plötze, die große tot dengd: Waar gij, als mensch, zoudt umten plokken, Uwe ouders plantten 't in uw jeugd. Hoe strekte uw bloei hun zielsgenucht! Wat teedre trots de 't hart hun zwellen, Verwont ge op school uw leergezellen, Yerried uw doen een eedle zucht! Wat nam de bede voor uw zegen Een mime plaats in hun gebedn! Hoe dankten ze, als hun knieen negen, Het eerst om 't heil, dat u bescheidenl Uw kindschheid week: gij Uet het dak, Waar 't onderdons zich spreidde om 't kieken; Gedragen op uw eigen wieken, Verhieft ge u, vrij, in 't nevelvak. Geluk! doorkruist de wijde perken; Doch, werwaarts been ge drijft of doolt. KINDEBUJKS LIEFDX. $5 Vergeet ze niet, die trouwe vlerken, Waar gij, nog pluimloos, onder schoolt! Than weet ook g I, wat zorgen zijn; Ge eryaart de hachliikhedu van 't leven, Benijders komen naaat u atreven; Verleiders fluistren hun venijn. Zijt kloekl maar, wat er moog gebeuren, U rest een wijk; steeds zijn er twee, Die uw geluk het bonne keuren, En het bewaren voor nw wee. Waardeert ban raad! bebt teer ze lief I Yult beil uw scbaal, bidt ben te proeveni Mogt ge, onbedacbt, bun zid bedroeveu, Toont gaauw berouw en beelt de grief t Bedenkt, bet uur kon plotsling komen, Dat ge uit bun strakverstijfden mond, Al Uet ge er al uw bloed voor stroomen, Uw vrijspraak niet meer booren kondt. Maar w^ dat beld, waar 't bart van riltl Gij eert ze en ziet ze vreugdig grijzen: Brengt Bun nu wer wiedr die troubewijzen, Aan u, als kind, door ben gespildl Volkwijt uw scbuld! — neen, brave telgen, Oeen scbat die ooit ze kwijten kan; Docb, is de boofdsom niet te delgen, Betaalt er booge renten van! En, zoo gij-zdven 't heil geniet, Dat kleenen ook dw hois doorwoelen. En thans in eigen borst moogt voelen, Wat liefde de ouderborst doorvliet; Dan (na ze u blijde in de armpjes knelden En H hart u smolt van zoeten lust) Zal teedrer nog nw dank zich midden, Als, ouder zelf, ge awe oudren kost. En, roept dat somber nur ze op 't lest, Dat zeker — mogt het mgwaart treden — Terogtrad voor de smeekgebeden, Met tranen, aan uw hart ontprest; Hoort, knielend naast hnn koets gdegen, Bij 't glimmre van de laatste vonk, Hen Gk)d nog loven voor den zegen, Dien Hij in lievend kroost hnn schonk! Dat sal u troosten; dat, nog lang Na 't stof aan 't stof is wefirgegeven. Met vrede en vrengd uw ziel doorzweven, Als nageroisch van Zeit gezang. — O Wei hem, die bij 't graf gebogen, Dat dierbare oudrenasch omvat, Mag zeggen: 'k heb mijn pligt voltogen; Ik heb ze hartlijk lief gehad! Oedichien, nitgeg. 1830. WOUDGEBLOEMTE. O Lief gebloemt, Waar 't woud op roemt, Al zoekt ge u zedig weg te sluiken; Wat doet het mij in H harte goed, Wanneer, bij 't waiidlen, uit de struiken Me uw lachje groetl Laat, norsch van zin, Geen hof n in, Als niet genoeg in rang verheven; Natunr is milder: uw kleedij Heeft ze u nit fijner stoff geweven Dan koningttzij. Een slot van glas Bi4 ^t vreemd gewaa Een kostbre woon om in te pralen; Al waar^ de kerker louter goud, 58 WOUDGEBLOEMTE. 