The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Den stadsmuur nit, en bosch of dninen in I Nu gleed zijn blik het groen der velden over, Dan 't golvend blaanw der groote waterkom, Siraks groette hij 't verwijderd beukenloover, Waaruit de rook van 't vredig stnlpje klom: Maar geurde een bloem hem tegen onder 't zwerven, Zij werd geplnkt, en, dierbrel u t'hnis gebragt: Gij preest die bloem, hoe needrig ook van verven; 'tWas n genoeg, ik had aan n gedacht! Dan gloeide nw oog van zegenende lonken, Gij gaaft me een kns en drutte me aan nw hart: Eom, znlk een kus mij nn nog eens geschonken... En de eerlaorier omkrans' begaafder bard! 1885. JOCHEBED. De dag van ramp en rouw, voorspeld door Josefs mond In 'T lied der profecij, toen van zijn stervensspond' Op 't neigeknielde kroost zijn laatste zegen daalde, En 't licht der eeuwigheid zijn zielsoog reeds bestraald, Die dag van ramp en rouw verscheen voor Isrels zaad. Het herderlijk gezin, verplant in Memfis Staat, Was tot een Yolk gegroeid en bloeide in dnizend loten. Jebovaas heilverbond, met Abraham gesloten, Vervnide zicb. Qeen zon verres er in het Oost, Of nieuwe hemelgonst bedauwde Jacobs kroost; Geen zegen van omhoog, die 't Grodsvolk niet verheugdel Egjpte zag 't met spijt en wrokte bij die vreogde; Te gronde moest dat heil, gesmoord de jubelgalm! De laster blies alom zijn giftige ademwalm: "Watl (kreesch hij) zal 'tgebroed, eens hongrend opgenomexi, "Ons vaderlijk gebied thans vol- en overstroomen, "Vertalrijkt dag aan dag, op kloekte en rijkdom trotsch, "Met d' eernaam i^ j^n mond van uitverkoornen Gods, "En tuk op ^cerscha.^!]! Ziet, mannen! hoe vermetd "Het d' ingeland |)w ^^t en loe»t op Ear6os zetd, JOCHiBX D. 35 Reikhalzend naar den stond, wanneer uitheemsclie xxmgt Osiris erf bespringt, om, met vereende kracht, Zich aan den vijand vast te sloiten en de toomen Te stelen van 't bewind 1 Die ramp moet voorgekomen: De steigerende zee in dam en dijk bekneld, Eer ze, als meestresse, heersch' op 't overgolfde veld!" Das hmchelde de Nijd, "wien hebzucht 't hart verschroeide, Terwijl de Staatslist glnipte. Een vreeslijk onwe^r broeide; Al lager dreigde 't zwerk, van solferdampen zwaar; YemieleDd barstte 't los: de tirannij was daarl Nq zonk een ijzren jok op Isrels schoudren neder. 'Was 't bang bezoekingsnur 1 De dwang neep wreed en wreeder. Wat ylijt had zaamgegaftrd en zuinig overly — Aan lasten ging het op, de schatkist roofde 't weg: De wdvaart lag vermoord: 't gebrek klopte aan de denren; De grijsaard zat in assche op 't ledig erf te treuren, Terlangend naar het graf. Wien jengd en mannenkracht Nog spier en zennw steef, dien doemde's dwingers magt Tot rostloos slavenwerk. — Hier schearen dnizend handen Het ijzerhard graniet nit's aardrijkfl ingewanden; Daar lekt de vmchtbre Nijl een nienwen oeverkant, Door dnizend spaden hem gedolven in het zand; Ginds plassen stroomen zweets bij tallooze oyenvnren, Waarin de tigchel hardt voor schans en vestingmuren, Die 't nitgemergeld volk, bij schimp en geeselprang, Doet rijzen uit den grond Zich zelängst den bedwang. Aan d' ingang der woestijn groeit Eaamses berggevaarte; Het strand der Schelfzee buigt van Pithoms torenzwaarte; 8* 86 JOCHIFF. Terwij voor Memfis oog, verbazend bij 't gezigt, Een onafzienbre drom die steenkolossen sticht, Paleizeii voor den Dood, de ontzagbre Pyramiden, Wier reuzenbouw 't geweld der eeuwen trots zal bieden. En mogelijk eerst dan uiteenschokt en vergaat, Wanneer bet sloopingsuur voor d' ouden aardbol slaat. Zoo zwoegt in 't smartgareel de keurbloem der Hebreen. Yan dat de dageraad, gestegen nit de zee^n, *t Gebergte kroont met licht, tot, van de nacht geleid, 't Gestemt', met tintelvnur, der donkren trans bespreidt. Hnn krachten slinken weg bij Vooveel leed en plagen: Alomme stijgt d'e klagt, maar ijdel blijft ban klagen: Op ieder smeekgebed, hnn foltraars toegeschreid, Is 't antwoord hoongelach en nienwe onmenschlijkheid. Waar zijn die dagen be, toen dank- en vreugdakkoorden Yan FUees stortvloed af tot Deltaas oeverboorden, De lucht doordaverden met Josefis lof, wiens band Het grijnzend bongerspook temgsmeet nit bet land I Toen schalde 't welkomlied voor'sfiedders stamgenooten; Elk zegende de beup, waar bij nit was gesproten, En Qozens grazig dal scbeen Isrel niet te goed... Waar zijn die dagen been! wat rest er van dat zoetl Een drietal eenwen was gevlogen over de aarde; In pinnen lag de znil, die Josefs naam bewaarde. 't Geslacbt, door bem gered, zonk lang bet graf ten bnit: De snerpende aftm d^ tijds blies 't beilig dankvunr nit. Een nienwe teelt ontstond, vergetel van 't verleden; Een helgeest bitste ze aan tot ongeregtig beden, JOOHiBXB. 37 En, waar 't behouden Yolk eens Josefs feestkar trok, Daar krimpt zijn nazaat thans in 't kneozend slavenjoL O Harde zwaai van 't lot! onpeilbre vrisselingen! Doch klemt de dwangbod fd, n6g feller zal ze wringen; N6g hooger stijgt de nood! — De hijgende ademtogt, Dien 't vuig vertrapte volk voor bloed en tranen kocht, la Yoor dien woekerprijs niet veil meer. — ""t Is besloten In d^ a^grond: de onde stam moet in geen frissche loten Herleyen! Spaart hem de akst, de schenten spaart ze niet! Als door zijn dorre kroin de jongste windbni schiet En hij ontwortelt zinkt. Dann zal geen jeugdig loover Zijn plaats in 't wond bekleiden, noch schaduw spreiden over Den uitgeleefden tronk, terwijl die molmt op de aard. — Zie aan het hemelwelf, met donkren damp bezwaard, Dat schrikgestamte staau, dat, als een vnurge roede, 't Benedenrond bedreigt! Het spelt vemielingswoede — Het spelt uw ondergang, verlaatnen! Hoort, ai, hoorti Daar stijgt de raauwe gil, die wanhoop tuigt en moord! Zoo zij 't! (grijnst Parao) Den Nijl ter prooi gegeven Al 't manlijk slavenkroost, zoodra 't ontspmit in 'tleven! "Rebellen wacht n! wie zijn oor sluit voor mijn stem, "Dien vdt het strafzwaard ne^r, en hed zijn huis met hem." Zoo drdgt het bloedbesluit. verschriklijk, als het loeijen Des woestenijwinds, die de zandzee zet aan 't gloeijen En dwarlend jaagt omhoog en met den dampkring mengt En karavanen overrompelt en verzengt. Zoo brolt het moordbevd, dat Isrd doemt te sneven; 38 JOCHEBXD. De helpod huilt het na, en de onschnldsenglen beven Yan afischaw. Abrams kroost — neen, menschelijke taal Deinst sidderend terag voor H zwarte schrikverhaal! — Als graangewas, gekneosd door felle hagelvlagen, Als wrakken, op de rots door storm oiteen geslagen, Tm& — neen, rampzaalger nog! — ligt Abrams kroost in 't siof, Zieltogend bij den slag, die tot in 't harte trof. Yemield is alle hoop, die nog ben bond aan 't leven; 't Zinkt weg, dat grootsch verschiet, in 't heilig lied beschreven; En 'n — 'n maatloos graf vertoont zich Oesterhemel Met d' opgesparden muil, die alles zwelgen zal. O Lieve Morgenstond, die, wen ge aan d' Oosterhemel Den dag verkondt, omvloeid van 't rijzend Lichten gewählt, En 't grauwe slaapkleed rolt, dat berg en dalen dekt, Een engel God gelijkt, die de aard tot bidden wekt! Hoe blijde welkomde u, in 't zegenrijk te-voren, De nijvrige Hebreeuw! Ontwaakt bij 't eerste gloren, Begon hij 't werk met moed, herkrachtigd door de rust: Zijn vrije boezem zwol van dank en levenslust. Wat is dat heil verkeerd ! Gij , bo van 't zoet genoegen , — Als wekker dient gij thans, die slaven prest tot zwoegen; Slechts lijden dekt ge bloot, waar gij uw stralen rigt; Neen — meer dan lijden — vloek ! Verschuil uw tergend licht , 't Ts beuien hulpzaam, *t schrijnt bekreten ouderoogen, 't Is rood van ^t kinderbloed , dat opwalmt naar den hoogeni En gij, verkwikster van 't gescbaapne, die den gloed Der vuurge heemlen dooft en de aard ver&men doet, Vorstin, wier wolkgewaad, van sterrengoud doorweven, JOCH^BED. 39 De Incht met gearen drenkt , wat kant uw schreden zweven , Alomme, o Duisternisl alom plengt ge artsenij; Slechts Jacobs droeve tent strijkt ge achteloos voorbij: Daar zendt ge nw vredgezant , den mUden slaap , niet binnen , Vaar stredt geen vreogdedroom de mo^gesloofde zinnen; Neen, bevend waakt de smart bij wieg en legerste^, Omspookt van zorg en angsL — Als voelde ook zij bet wee , Zoo trenrig ziet geheel de scbepping. Zwarte wolken Slaan rouwkledn cm de maan. (jeen star beschijnt de kolken. Het kodtje zwijgt van scbrik aan 's Nijls onzaalgen boord Yoor 't kinderlijk gescbrei, dat in de golven smoort. Zoo aaklig rees de nacht, toen Amrama echtvriendinne — (Jochdbed was de naam der schoone Hebreeuwinne , Wier kaische moederscboot thans voor den derden keer Van huwlijksz^en zwol, — helaas^ geen zegen meer!) Zoo aaklig rees de nacht, toen zij, na bange smarte, Yerdubbeld door de vrees van 't onheildacbtend harte. Be slaking voelde van de banden der natunr. Daar klonk de kinderkrecht! — zij staarde; — 't levensvuur Zag ze ijlings nitgedoofd op Amrams kaak, betogen Van doodlijk bleek; zij zag hem 't wichtjen aan haar oogen Onttrekken. 't Ze! genoeg 1 Ze zwijmde, de arme vrouw I En toch — 't was dit haar kind, dat Isrel wreken zoul Nq vloden kalmte en vre^, hnn lang nog bijgebleven, Ze ontvloden 't needrig dak, door kommer uitgedreven, Die post vatte aan de dear met nimmerlnikend oog. JOOHEBKD. Nu werd hun 't bronnat zuor, de broodkmim hard en droog. Bij liefde en echte trouw had Amram zich te voren Steeds kloek betoond in 't leed, aan Jacobs stam beschoren.  buiten had gekweld, werd t'huis bij haar Tergeten. Geen klagten vond hij meer, als zij, bij 't kroost gezeten, De hand hem dnikte, en troost en moed in 't harte goot. Dan klom zijn teedre telg, zijn Arou, op zijn schoot En strengelde om zijn hals de mollige armpjes henen En stamelde zijn taal (die lieve taal der kleenen!) En streelde hem het zweet van 't bruingeblaakt gezigt, Door vadervrengde we^r ontrimpdd en verlicht. En gij, die 't hemelheil, aan d' oudemaam v^bonden, Het eerst hem smaken deedt in min beklemde stonden, Liefwaarde Miriam, die nw moeders edel schoon In Yorm en wezenstrek, verjengdigd, spreidt ten toon! (Bein rozenknopje, nog van 't zilverwaas omblonken, Waar lentewolkjes 't vdd, in d' ochtend, meS bepronken, Terwijl de bladerpracht, die ge eens ontplooijen zult, Reeds door het mosgroen blinkt, dat n nog half omhultl) Hoe weken, miulijkste, voor uwe teederheden De zorgen vroeger been, die 't ouderhart bestreden! 'tGenoegen keerde in stilt', wanneer nw lachje 't riep: 'tWas of uw englenblik in vreugde 't leed verschiep. Soms greep uw hand de luit, en hemelreine akkoorden Ontvloeiden aan de Snaar en smolz zaam met woorden, Yan hoop en geestdrift vol, getuigen van den gloed Dier heilge poezij, reeds tintlend door uw bloed, JOCHfBlD. 41 Die in 't profetisch lied eens vlammen uit zon schieten! Uw zang was 't oudienhart, als 't frisch geruisch dier vjieten, Waarbij de reiziger, met stof bedekt en zweet, Het mwe van den togt en 't afjinswee vergeet. Ach, al die zoete troost, die, bij het smartverdenren Als zalvende olie, dmpte in de open borstkwetsaren, Ging kracht en geuren kwijt. £^ vrees, een snoode vrees, Yeipoozingloos aan 't werk, doorknaagt, yerteert hun 't vleesch; "sNacbts gesdt zij den slaap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze slui Nacbts gesdt zij den sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pligt hen roep', ze sluap van bonne legerstede; By dag, waar pt er. teistrend, ined. Slaaft Amram in bet veld, zij dubbelt hem zijn last; Zij fluistert aan zijn oor: "Uw dierbren zijn verrastl "Hoor 't gillen van ban angsti" Dan luistert hij, benepen; Maar 't klettren klinkt alleen der woeste drijverzweepen, En 't lijkent hem muziek. Roept eindlijk, mat en mo6, Hem 't kruipend avondnur 't verlof der ruste toe, Helaas! wat wacht hem t'haisp Wei smacht hij van verlangen Om ^t geen het lot hem liet, aan 't minnend hart te prangen, Maar, tot zijn denr gestapt, daar staat hij plotsling pal. Ontsluit hij haar; God weet, wat ramp zich toonen zall Hij aarzelt, draalt, schept moed en opent in het ende: Zijn g& verbergt een traan; haar kleur getuigt de  In doodsche treurigheid heur baan ten eind getogen, Sinds 't kommeiziek gezin het moordgebod verkracht; Nu rees ze op nieaw omhoog. Wie schetst dien jammemacht! Hij rostte op moeders schoot, de onschuldige, en hij lachte; Dat lachje onttrok haar geest de wreede schrikgedachte; Zij kuste 't rozenmondje, aan hare borst verzaad, En zag met stille weelde op 't kinderlijk gelaat (Een lotusbloem gelijk, nit zoiver blank geweven, Waar 't ochtendrood op speelt) het zachte zweemsel leven Der trekken heurs gemaals. '"Ach, (zegt ze) dierbaar uricht! 'Gij draagt uws vaders beeld op 't minlijk aangezigt: "'K Ontmoet zijn vriendlijk oog, wanneer me nw oog jes viele; Zijn zwarte lokken zie, uw slaapjes overspreijen... "Gelijk hem ook naar 't hart word edel, vroom, als hij, — "Maar wees gelukkiger!" voegt zij er znchtend bij. Nun zwijgt ze en buigt het hoofd, in te^r gepeins verloren, Als stappen, haar bekend, het zoet gemijmer storen. En hij, aan wien ze dacht, de woning binnentreedt. Zijn slavenpij is klam van avonddauw en zweet. Een welkom in het oog, right ze op en ijlt hem nader En reikt het blozend knapje aan zijn geUefden vader; Doch roerloos blijft hij staan, zijn blik op 't kind gerigt; Terwijl zijn wenkbraauw fronat, als bokte ze onder 't wigt Des kommers, zaamgetast op 't voorhoofd. — Z66 verslageu — Den rug, zoo krom gedrukt van d' ijzren last der plagen — JOCHEBED. 43 Zoo, H zijn moed gefhuikt, zag hij nog nooit, o neen! — Als onr^ en gewdd hem teisterden voorheen, Dan dreigde een wrevle klagt, ja, soms zijn borst te ontslippen; Maar, eer het zondig woord nog spatte van de lippen, Had leeds een teedre kus der deelnoot van zijn lot Het in zijn Vera gestoit en niedelged voor Grod. "Vergeving, (riep hij dan) o Heerel" en bei zijn armen Omsloten vronw en kind: "Vergeving en erbannen! "Wat morr — wat wensche ik nog, met zulk een schat aan 't hart! "Straf, God! d' ondankbre niet, wiens drift nw wrake tart; "Of, moet de schnld geboet, h^m treffe uw ongenade — "Hemelheerl — deze dierbren niet I Ai, spaar mijn kroost 1 mijn gade I "Slnit we^r den afgrond digtl Geef uitkomst, Hemelheerl "U heilig ik dit kind: het leve... en U ter eer I" Zoo bad, zoo smeekte hij, zijn telgje in d' arm geheven, Ala offerde hij 't Hem, die dood beheerscht en leven; Het moederlijke hart bad dan zoo innig med. En heil was nog hnn deel te midden van het wee. Maar nu — geen enkel woord I — Wat wordt er van den wingerd, Kmdct donderweiser den olm, waar zich de rank om slingert. "Spreek, Amram!" snikt ze; "spreek I dat aaklig zwijgen moordt." Ze grijpt, ze klemt zijn hand; "spreek, waardste T' gaat ze voort: "Waartoe uw smart verheld? Doe 't schrikgeheim mij hooren!" En stralen schiet haar oog, die in zijn binnenst boren. "Mint ge uw Joch bed nog, zoo stort uw ziel haar nit I "Maar... welk vermoeden! — Grod 1 hij staroogt op mijn spruit! "Die blik zegt alles I Wee, mijn zuigling! 't geldt uw leven! "Gij prangt vergeefe mijn borst!" — en al haar leden beven — "Wij moeten veilig zijn; uw vader eischt uw bloed!" En Zinneloos van schrik, "haal" gilt z, "'t moordgebroed! "Geef aan hun tijgermuil, lafharte! uw kind te knagen... "Maar vel de moeder eerst, wier schoot het heeft gedragen?" Dus ijlt ze in wilde smart, en klemt haar lieveling Krampachtig aan haar borst en deinst met siddering; Alsoen moordnaarsklaanw, wien bloed de nagels kleorde, Beeds naar het wormpje greep en 't| uit haar arm^ scheurde. Maar naauwlijks dreef die vlaag van zielsverbijstring be, In zuchten opgelost en vrouwelijk geween, Of Amram neemt het woord. Tot in het diepst van 't harte Dringt hij zijn wanhoop weg en onderdrukt zijn smarte; Het muitende gevod gaat hij met kracht te keer. En yeinst een kalme ziel, maar l "Beminde weder helft, en leven van mijn leven! Ik wraak den noodkreet niet, ter borst u niedreven. "Waar's heeling van uw wee te koopen met mijn bloed, De laatste droppel vloot en 't vlieten viel mij zoet; Doch waar die opgespoord! Geen uitkomst blijft er open. Het lot is wachtensmo, het rooft nu zelfs het hopen. Een, dierste! een onderzoek, verschriklijk, nietteontgaan, Is Earoos jongst bevel — en morgen vangt het aan! Ja, morgen staan ze hier, zijn snoode satelliteen, Wier vrengd in tranen groeit, wier lust is bloedvergieten, Die de onschuld rieken, als het roofgediert' hun buit. Wee onzer, zoo hun bKk... Gij kent het vloekbesluitl Niet mij, niet mij aUeen... maar jammer over alien I De vruchten onzer trouw, zien  gespeeldl — en, hemel met wat doel? Opdat een schamd wicht hier, in dees jammerpoel, "Van stftgen nood omgrijnsd, een wijl blijv met ons beven, "Om later, 't leed bewnst, in wranger pijn te sneven. "Wat, roch, het, graf, het, verzweidung nog, den deard? "Een boe, een bloedig juk, dat dag, dan dag verzweid. "No, los van, 't geen hier bindt, en zuver nog van harte, "Boigt hi, 't onschnldig hoofdje en slnimert zonder smarte, "In de armen van den dood, voor beter leven in. "Onthoud het graf hem niet; hem is het graf gewinT Hij zwijgt, zijn kracht bezwijkt: hij voelt zich innig vader. "Zijn e^ zwijgt en snikt; toch hoopt ze nog te gader. "Ach, wen reeds 't gol%ewdd haar tot de lippen plast, Hoadt moederliefde nog aan 't broze straikje vast, Dat langs den steilen boord van's levens stortvloed kronkelt. — Doch hechter greep hebt gij; de hoop die Doorvonkelt, Joch, bed, is van Ch)dl zoo tedt er de aarde geen. Ze leikteii tot Zijn troou, uw znchten en gebejen! JOCHIBO. "Neen, heiUoos liefdepand! (zoo peinst ze in stilt) uw moeder 'Zal niet met dolle vuist u, tot een gruwzaam voeder Yoor monsters van het diep, wegslingren in den vloed: Neen, zoo barbaarsche pligt, in weSrspraak met mijn bleed, 'Een scheiding van mij dwingt, diemeinhetgraf zalrokken; 'Zoo thans ik voor het laatst u mag aan 't harte drukken, 'En gij dat brekend hart, nog eer de nacht verzwindt, 'Yerwisselt met de kolk, die zooved liefs verslindt; 'U wil (wat rest me meer?) met vonden en met listen 'U aan nw wreeden doem (zoo lang ik kan) betwisten; 'U bijstaan in den nood en d'ijsbren jammerstond 'Yertragen tot op 't lest... of God nog redding zond I "Nog redding — redding! o Wat zalig voorgevoelen "Doorgloeit mijn borsti Is 't waar? zie ik de golven spoelen "Bondom n, zonder leed u aan te doen, mijn spmit! Terwijl ge rostig slaapt bij 't yriendHjk atroomgelnidP — Maak, maak het waar, o Gbd I Op U steunt mijn vertrouwenl "Ja, Gij verstoot mij nietl ik zal mijn kind behoueni" Yerrokking schittert op Joch beds rein gelaat. Een wondre troost verkwikt haar hart, dat kalmer slaat. Yan hope glanst haar blik, geheven naar den hoogen, En zie — op eens — alsoeen hand, met licht omtogen, De hand eens heemlings haar het aanwees aan den wand, — Daar trekt een korfjen al heur aandacht! De oeverrand Des Nijls verschafte 't riet, waaroit ze. In blider dagen, (Niet gissend, welk een schat dat koräen eens zou dragenl) Het kanstig zamenvlocht, haar Miriam ten geschenk. Zij ziet het en ze ontroert en raadt des Hemels wenk En grijpt het van den muor; maar hnivert bij 't bemerken, JOCHiBSD. 47 Hohe 't broze weeel buigt. Toch blijft de hoop haar sterken. Elk ded van 't vlechtwerk wordt doorkeken en betast; Een hechter bindsel snoert de zwakke naden vast; Geen zorg, of ze is bestead. Nu zet zij 't korfje neder; Maar de angst bekrupt ze op nieuw: met vlijt doorkoekt ze' t weder, En pat haar denkrecht nit op meerder veiliging. Opdat geen enkle drop dpor 't engste schenrtje dring', Yeigraist ze mastikharst, die, op het vnur gesmolten, Van binnen 't kistje omschorst en naden vnlt en holten. Ach, menig stiUe traan, die haar nit de oogen barst, ^oeit langs henr vingren ne^ en meugt zich met de harst! — '^Daar, lievling, is uw arkjel o Grod, wees Gij zijn hoeder! Bed mijn yerlaten wicht! herschenk het aan zijn moederl" £d, ween End, legt ze 't kind op 't wollig kleedje ne'r, Dat ze in het wi'e spreidt. Ontloisterd starrenheer Toog vlngtend henen voor de naadrende ochtendglansen. De Diorgenster-alleen hield stand nog aan de transen; Doch ook haar gloed verflaauwt: ze deinst, maar als een held, Die statig wijkt, gewis, dat hij herschijnt in 't veld. Het Oosten blinkt en blaakt van zege- en jubelvieren. De wolken tooijen zich met purper en saffieren. Verwonnen ligt de Nacht in haar spelonk geboeid. De Dageraad houdt feest, met geuren oversproeid. Al dartlend wiegt zich 't koeltje op 't breede blad der palmen, Of hnppelt door 't gebloemt' en 't goud der korenhahnen. Is vreagde alom. De Nijl stoit, met gespierde vuist, Zijn reuzenstroomvat uit, en yloeibre zegen broist: Maar weidscher pracht genaakt: de Dagvorst gaat verschijnen. Plötzlich, liestaferen, plötzlich de purpren tentgordijnen. Daar treedt hij voort, omhuld van hemebnajesteit: Een wrong van vlammen dekt zijn voorhoofd en verspreidt. Een glans, het stoffijk oog te hel. Zie alles knielen yoor hem, wiens godenblik komt komt en bezielen! Hoe statig waadt hij door die zee van golvend vuor! Het gouden schnim spat om zijn enkels door at azunr. Yerheven oogenblik en nienw ontloikend leven doorstroomt het schepslendom. De ontroerde boezems beven tan dank, en alles stemt in 't heilig morgenlied. Slechts Amram en zijn gd zien 't heerlijk wonder niet. Wat raakt hen H vlammend Oost? wat's hemels versche luister? 'T is nacht in hnn gemoed: geen zon verjaagt dat dmster. Enkel voorwerp slechts — van hoeved pracht omgloeid — Houdt beider blikken vast, hondt beider ziel geboeid. Ziet gij dat korQe ginds, waarme4 de golven spelen? Het koeltje stuwt het voort met donzig vleagelstreden. Dd&r trekt voor hen 't heelal tot ^^n punt zich bijeen; Hus dwaalt bun lieveling, A&6x drijfit hun wereld been! Ja, 't offer was gebragt, geschenrd van 't bloedend harte. Met tranen oversprengd van onutspreekbre smarte; De zwaarste pligt voltorscht, dien, in een heilloos unr Ooit onders torschten bij het krimpen der natunr. Om geen vierdubble prooi aan *t wraakzwaard bloot te geven, Vier levens, even dier, niet voor ^n eiikel leven JocniBSD. 49 Te wagen Aan de loim van at onbetrouwbaar lot, Had Amrams droeve gå (haar hoop alleen op God!) YooT *t lest haar kind gelaafd, gelaafd met voile togen, En toen H vaarwel gekust, herkast, bij vloeijende oogen, En toen H vaarwel gekust, alwaar het mstig sliep, Als tot den bittren togt haar vriend ze, zuchtend, riep. Omsländ van den nacht, heur schat in de armen kluistrend, Toog zij ter hnisdenre uit, met angstige ooren luistrend En glühend om zich been, 't Was doodstil; toch verried, Als lag er dons gestrooid, haar luchte tred zich niet. Ze scheen een ijle schim, die voortschoof langs 't gemnrrte. Zoo sloop zij Memfis uit, door de onbezochtste bunrte. Hear Miriam trad haar voor, en Amram volgde haar. Nu kromp ze eens bang tenig; zij werd een spie gewaar; Gen schadnw was 't, niets meer: dan schoot ze, ontsteld, naar voren; Ze dacht zich nagejaagd; de wind slechts deed zich hooren. Ja, zelfe de stap haars vriends, iets luider aangetre^n, Joeg, meermaal, ze op de vlugt, met angstzweet op de le4n. Zoo was zij Yoortgeijld, met fd geschokte zinnen, En menig droeven zucht had zij gesmoord Van binnen, Als soms een heldre star, die door den nevel brak. Den valen omtrek wees van een Egyptisch dak, Waaronder veilig kroost en moeders zonder zorgen Slechts droomden van geluk en sliepen tot den morgen: Zoo was zij voortgeijld, tot waar de Nijlrivier Heor rijke baren rolt met slingerenden zwier, Heur rijke baren, ja, maar thans gevloekte baren I — Nog wil ze wijder gaan, doch — vruchtloos! — in heur ftren Verstijft bet bloed; ze rilt en reiki bet veege pand Heur eg&, zwijmend, toe, en zijgt op 't biezig  De scbemer dekt baar nog, maar voor geen vaderoog! Zoo 't moorders zijn, wat raadi De graauwe bemelboog Ontnevelt zicb in 't Oost en dreigt met de ocbtendstralen... "Moet, moet, be dan, o Godl." En wanboop, niettemalen, Stoot dolken in zijn bart. Met waggelende scbreen Slupt — draagt bij 't kistje naar den boord des afgrands been; Driewerven strekt bij, op den oever ne^rgez^en, Zijn kind den golven toe... maar ^t lacbt bem vriendlijk t^en; Driewerven iaalt de kracbt der vaderlijke band. Daar klinkt op eens de taal van 't wreede Egyptenland! Hi] luistert, gluurt door 't riet; bet licbt vangt aantegloien; Nog 66nta wenk gedraald, en alles is verloren; De beulen zijn 'tl — Hij bnkt met ovmjlden spoed^ Wendt de oogen af van 't  englensnaren; Een bemelbalsemgenr omwasemde de kolk: Zij droeg een lievling Grods, de toekomst van Gods volkl Al booger klimt de zon en glanst bet Nijlveld over, Dat scbittert in bet licbt, als stoof er zilverloover; De reiger scbeert er langs, op strooptogt voor zijn broed. In 't mige biesgewas, geworteld aan den vloed, JOCH^BSD. 51 Terborg zich 't angstig paar en rilt bij H minste zuchtje, Ilet schuttend net ontlokt door 't speelziek ochtendluchtje. IML&r slaan zij in htin nood het dobbrend arkje g&; Tan d^ vliegt beider ziel d* onnoozlen zwerver na; IMidr znllen hoop en vrees, door tegenstrijdig woelen, Wat de aarde pijnlijkst Here, hun binnenst doen gevoelen, Tot tronwe Miriam keer, wier ligtgeschoeide yoet Het barkje op zijde streeft, in wedloop met den vloed, En, door verblijd gebaar, of handgewring en beven, Tan ver-reeds, d' nitslag meld', hnns lievlings dood of leven. Zijn dood of leven! — God, geef, dat haar flonkiend oogy Wie zij zoo innig lieft, tot heilbaak lichten moog! Aanvallige englenziel, de boodschap der verblijding Beloone nw teedre trouwl a komt ze toe, die tijdingl Hoe zoet voor ^t ouderhart, na zooveel folterpijn; Uit uwen mond gehoord, zal zij n6g zoeter zijn I Maar, bardbeproefde twee, in 't spichtig groen gedoken, Waartoe zoo bang het hoofd nw noodwijk nitgestoken? Wat wil die strakke hand, die starverstijfde blik, Als ware n 't lijf versteend in d' aangreep van den schrik? O 'k Zie 'tl Het hulkje is weg! Gtevoelloos voor uw bede, Voerde in gekromden arm de snelle stroom het mede. 6ij staart — Yergeefe gestaardl Geen blik Doordringt het loof, Waarachter fins de golf zich wegborg met den roof. Rnkt, rokt nw oog los van die waterwoestenijen, Wier lege u siddren doet! wendt, wendt het hoofd ter zijen I B&ar ijlt, in 'tkleed der Hoop, uw Miriam langs den boord! Houdt moed I Nog leeft uw wicht; ndg spoedt zijn wachtster voort I God lof! Van 'tbarre vlak, waarover de angsten spoken, Yerwijdert zich hnn blik, en nist op de oeverstrooken — Op Miriam, die er zweeft, een hemeliiig gelijk, Wiens voet, als dauw zoo ligt, geen afdruk laat in 't slijk. 't Gevoel herwannt hun borst. De laauwe weemoedsdroppen, Waarin bet leed vervloeit, bij 'thopend hartekloppen, Besproeijen hun de wenig. Yerbeldings vuur ontvlamt: 'Tis of ze in de ochtendmist, die langs dewäatren dampt En opwolkt in de zon, een digte schaar zien weemlen Van lichtgestalten, die ben wijzen naar de beemlen En moed gebieden met een wenk, die redding spelt. "Nakt (mijmren zij) bet nor, dat zooveel pijn yergeldt?" Dus opent zich hun hart voor ingeld verblijden: Bedriegelijk genot, gevolgd van dubbeld lijdeni Nog houdt de proeftijd aan. Een nieuwe schrik is daar! Ook Mirjams vorm verzwindt, en 't laatste beul met haar! Zij starren op bet groen, waaracbter ze is verdwenen... Niets zien ze meerl — 't Is doodscb en aaklig om ben benen. Geen flaauwe schaduw zelfs, die iets vertroostends zeit. Thans zijn ze alleen op de aard! De bange onzekerbeid, Die 't wint van slaanden ramp in 't foltrend zielsbenaauwen, Perst d'adem uit bun borst, of 't waar' met ijzren klaauwen; Geen kreet verlucbt den angst. Yertwijfling grijnst hen aan. God I zal bun vrome deugd dan nu op 't lest vergaan I Neen, neen, Uw liefde waakt! Nog bopen ze en gelooven. Weer rijst hun blik omboog, weer stijgt bun bed naarboven, De bede voor bun kroost. — Jocb^bed kan niet meer; Op Amrams schouder neigt baar boofd, bezwijmend, nedr: Een jongst vaarwel ontzweeft de bleekbestorven Uppen; Het leven gaat heur borst, die teedre borst, ontglippen... JOCHED. 53 "Keer, Miriam! (snikt ze) keer! Mijn kiacht, mijn adem zwicht I "o God, mijn Miriam keere en drokk mij de oogen digtl" En eensklaps (also God b^aan was met haar kermen) Daar ijlt haar Miriam aan, en wijst en wijst en wijst met de armen; Hear ravenzwarte vlecht zwiert gol vend op den wind: Geea reetjen, in het wond verrast, vlngt zoo gezwind Toor ^8 jagers scherpe flits, als zij zich rept. Yan verre Blinkt haar verblijd gelaat, gelijk een heldre sterre, Die in een onwe£rsnacht den zeeman redden komt. Daar naakt... daar stort zij aan het moederhart, verstomd Door oomat van vrengd; maar oog en handen spreken: Joch bedraadt hemr heil! de doodsklenr is geweken; Haar kracht herleeft; ze rijst, en, voordat Mirjams tong Nog klanken pntten kan nit de ademlooze long, Spoedt zij reeds, hoopvol, met de blijmaarbrengster mede, Die, hijgend, naast haar hupt, haar kast bij elke schrede. En, straks her&mend, jnicht: ^'Hij leefib! de dierbre leeftl Yreagde! u wacht zij ginds, die hem behonden heeft. "Zijn lipje zoekt uw borst. Niets heeft hij meer te dnchten! "Daar dwaalde ik" — gaat ze voort (terw I haar lokkeig hoofd Den zweetdrop van zich schudt, gelijk ombladerd ooft, Bij zoelen zomertogt, het paarlend vocht der wolken) — "Daar dwaalde ik langs den boord der dnchtbre waterkolken, "Mijn oog gerigt naar 't point, waar 't kostbaar hnlkje glee, "Nn blij van stille hoop, dan schreijende om nw wee; "Zoo zwierf ik met den stroom tot ginds, waar digt gebladert' "Een inham oTerwelft. Het barkje, daar genaderd, "Hidd stil, als in een net van kronklend lisch gevat; "Ik hukte, bevend, in de stniiken ne^r, en bad. "Hus zie ik onverwachts een jonkvrouw nader treden. "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar vloeijende om de leden, "Hoe schoon de dos ook blonk, haar "Nog schooner was gelaat en leest. In 't zwierig haar' Glom Yorstlijk kroongesteent'. Haar volgde een juffirenschaar. "Kherkende Paréos spruit. "Aanvallige vriendinnen, (Zoo klonk haar zoete stem) tredn wij dit loover binneu! Nog zijn de waatren frisch, door d^ adm des nachts bekoeld: "Komt, hier de zomerwannte ons van de ledn gespoeldl — "Hoe zalig is dit oord! Geen noodgil, geen verwijten.." Hier zwee^ zij, want op eens we^rsprak het droevig krijten Eens zuigelings hear taal. — Zij luistert^ zoekt en vraagt: "Wat hoor ik? welk geschrei? Waar schuilt het wicht, (dat klaagt?" "Weldra bemerkt zij 't korfje, omkranst van vlietgewassen: "Ze wenkt: een dienares plompt neder in de plassen "En vischt het kistjen op, en, stijgende uit den vloed, "Legt zij" de lieve vondst aan haar meestresses voet. "Thermuthis ziet het kind; het strekt haar de armpjes tegen; "'t Lacht door de traantjes been. Zij voelt zich 't hart bewegen, "En kust, weemoedig, 't vocht van 't mollig koontjen af. "Leef, argloos schaapjel leef, te schonen bnit voor 't graft Al sproot ge uit Jacobs bloed, hierstaatunietatevreezen! Hebt gij geen moeder meer, Ik wil uw moeder wezen! — "Komt^maagden, voor mijn kind een voedsteropgespoord!" "Dit was Thermuthis taal: (gaat blijde Mirjam voort) "Een voedsterl sprak ze, en ik — *t was of mij God bezielde — "Ik sprong mijn schuilhoek uit, destruikendoor,enknielde: "Uw wiUe (stamdde ik) drong mij in 't oor, vorstini JOCHED. Lachje in 't oog der koningsspruit: '*Ga, meisje!.." Ik wachtte niet, maar spaedde 't looveruit "En rende been. Mij docht van verre nw klagte te hooren: "Hoe dreef mij 't ongednldl ik zou die klagte smoreni "De blijdscbap, ouderslief, die 't bloed mij gloeijen deed, — "Ik gande mij ze niet, wiji gij zoo bang nog leedt!" Dus sprak bet maagdelijn, terwijl ze voorwaarts snelden. — "O God, wil zooveel liefde en zooveel deugd vergelden!" Boq)t Amram, diep gescbokt. Jocb^ed snikt en drukt Haar Mirjam aan bet bart, door ^t vrengdverbaal vermkt; Haar dank wil spreken, docb de lippen slecbts bewegen; Heur tranen vloeijen, en die tranen, vol van z^en, Bedauwen 'T jeagdig boofd, dien rijken zijn wäardl Nu naken zij 't geboomt'. Een kiUe buivring vaart Den oudren door 't gebeent'. Zij kunnen 't niet gelooven. Nog flu3 zoo diep in 't leed, nu 't leed in eens te boven? Is 't niet een droomgezigt? Toeft geen ontwaken nog, Dat al de weelde rooft van 't zoete zinbedrog? Neen, Miriam spreekt... zij is 't! weg bange twijfelingen! Ze zijn 't woestijnzand door... de waterwellen springeni... Beeds staan zij bopend stil bij 'i looerk. Hartvriendin, "(Zoo flnistert Amrams stem) tre^ gij met Miriam inl "Ik toef u bier... Maar, dierste, (in Gods naam!) dat de (ontroering" JOCHEBEB. "U met verradel Veins, bedwing uw geestvervoering I "Onze ongehoorzaamheid, bragt uwe vieugd ze aan "t licht, "Heropende (wie weet!) den grafkuil voor uw wichtl "Vrees door 66n enklen zucht 6n hem "n on" Sie meorden! Nog gonden haar in 't oor die scbrikkelijke woorden, Toen reeds Joch bed stond voor 't aanschijn der vorstin. Zij zag hered telg - hij haar! — toch hield zij kloek zich in; Ze perste 't vocht terog, dat naar heure oogen rloeide, En 't leekte haar op 't hart, waar 't als een vaordrup gloeide. In wilden twejird met haar blijdschap stond ze daar, En zegevierde alleen door 't angstbeld, welk gevaar Op nieaw haar teleg besprong, zoo haar 't geheim ontglipte. Nu sprak de rijksprinses van 't weelderig Egipte: (Joch bed loisterde met knielend eerbetoon) "Zie, Hebreeuwinl dit jongske is me een geschenk der Ooon. "Uw boezem zij de bron, waaniit zijn jeugd he "Moog" dranken. Vorstengunst zal om uw woning zweven. "Zijn naam zij Mozes, als getogen nit den vloed. "Heb, voedster! 't wormpje lief; doe 'tminlijk weesje goed. "Zeg, kan aan vrouweborst wel schooner zuigling spelen?" Joch bed bloost — en buigt bij 'tnoodloos aanbevelen. Zij neemt het wichten aan uit de armen der vorstin, En drukt, ter slnik, 't aan 't hart, doorblaakt van moedermin. Haar vreugde laat niet meer zich kroppen noch bedwingen: Ze rijst en spoedt zich been. De wellusttrauen springen Haar d' oogen uit; — en pas is zij Hgezigt ontvlodn Des hofstoets, of ze slnipt met haar herkregen zoon In 't veilig oeverriet. D^ lucht zij 't hart, daar baden JOCHEBED. 57 Hear zinnen in 't genot. Zij kan zich niet verzaden In 't kussen, troetlen van haar lieveling. HGeluk / Giet rozen op haar wang. De doorgestane druk Yerhoogt de weelde, die haar bloed doorgolft. Hoe teeder Lonkt ze op haar znigeling en dan op Miriam wederl Ze omkn JOCHEBED. Et ze beidea is verrädning. Aan haar rij Smaakt AniTaTn 't zaligst aur zijns levens. — ^t Is voorbij 't Terdelgend noodgegier! De wolken dauwen zegenf 't Terschiet is opgeklaard en lacht den blijden tegen! Hnn zielsdank stort zich nit in 't heilig vreagddied; Een engel voert het op, en Qod versmaadt het niet. M 0 Z E S. (liebzang.) Jehova leeftl Wat, aardsche goden! Dnrft ge in uw slijk ontwerpen sme^nP Het lot beschimpt nw waangeboden: Zijn wil geschiedt, Zijn wil-alleenl De hd moog' d' oproerstander planten; Hij wenkt slechts van Zijn hemelstoel, En's afgronds  bewaakt! Glee, brug muur, uit graniet gehouwen, Biedt zalk een schuts, wen ramp genaakt. Kom, 't oog ten hemel uit uw smarte! Op Grod gesteund , o Jacobs bloed ! Zie, 't speelt op nieuw aan 't moederharte, Het kind, dat u behoaden moet! Wei schoot de dolk, ten moord geheven, fiondom zijn wieg een dreigend licht; Wei spleet — de kolk te pand gegeven — De kolk haar roofmuil op voor 't wicht: Maar "Red hem!" klonk door 's hemels bogen. En, stemde Memfis hof zijn dood, Dat hof-zelf, hem ter hulp gevlogen. Let 't wichtje we6r op moeders schoot. Nu streelen hem haar teSrste lonken: In vreugdvervoering roept zij nit: •'Thans zijt ge mij voor goed geschonken, "Mijn uit het graf herboren spruit!" En, bij haar dankbre melodien, Vlijt hij het sluimrig hoofdje ne^r. En slaapt, gewi^eld op haar knien, Gelijk hij sliep op 't wieglend meer. Aanschouw, hoe hel die koontjes blozen, Waar straks de zorg haar bleek op giet! Dat zijn alleen tiw blijde rozen — * Mozss. 59 Uw lachjes, jengd en onschuldl niet: 't Is meerl 't is gloed van hooger leven, Door 't kinderlijke schoon verspreid; Als stond aan 't wicht voor 't hoofd geschreven, Wat grootsche roeping hem verbeidtl Ja, Memfisy beef! Beef, trotscbe koningi Hij leeft, uw vloekgebod ten spijt; Hij leeft, gevoedsterd in uw woning, Wiens vuist nwe euvlen eens kastijdtl En, Abrams kroost, zing vreugdepsalmen 1 Hij leeft, hij groeit in deugd, in moed, Die straks, voor vunze kerkerwalmen, U Kan&ns geuren aSmen doet. Sep, kindschheid, rep de azare vlerkenl Yertraag bet uur des feestes nietl Doorren, o zon, uw hemelperken, Terwijl de ceder opwaarts schietl En, tijd van beldenkracht, ruk nader, Wanneer bij 't luid triumfgeschal, Jehovaas tolk en Isrels vader De heilbanier ontrollen zal! Yergeefs den zwerver in uw beemden, O Midian, een tent gespreidi Yergeefs het fiere hart des vreemden Met liefde en herdervreugd gevleidi Niet om in veldrust weg te kwijnen Heeft de Almagt zulk een ziel gevormd; In 't uur des miodkreets moet ze schijnen; Grelijk het strandvuur, wen het stormt. Van daar dat duister voorgevoelen, Dat, als een wolk, zijn ziel doorzweeft; Die geestdrift, die, door Niete te költen, Zijn hymnen vuurge vlenglen geeft: Yan daar dat bovenaardsch gefloister, Hem hnivring jagend door 't gebeeut', Wanneer hij, bij der starren luister, Op 't eenzaam veld om Isrel weent: Dan gingen magtige gedachten Zijn geest van alle kanten aan; Dan smeekt hij meer dan menschlijk te onderstaan; En, 't hart gesterkt door 't vast gelooven, Staart hij de stille heemlen rond, Of niet een wonderstraal van boven Hem Nijlwaarts seint en hulp verkondt. God lof! daar vlamt het heilig teeken, De b6 van 't plegtig roepingsuurl Zie 't vuur uit Horebs braambosch leken, En 't braambosch groenen in het vuurl Kniel, Jethroos her Der neig uwe oorenl Jehovaas Engel is nabijl Hoor 1 Jacobs redder is verkoren... Die redder, Amrams zoon, zijt gij MOZBS. 61 Gti, leer, zijt verwaten Memfis beveu! Pers d^ aftogtswensch den beulen afl Gods oppermagt zal u omzweven, Natuur zich krommen voor uw staf. Ue dwinger zal zijn bruin veme, voor 't woord, dat op uw lippen gloeit: 6a, breek het juk! lei 't yolk des Heeren Naar 't land, waar melk en honig vloeitl Wat aardsche schroom hem rill' door de &ren, Hij gaat. Goda adem vnart hem aan. Grünst in 't verschiet een drom gevaren, Hij voelt zich kracht om ze af te slaan; En, weenen Jethroos herdersknapen, En blaat zijn kudde een treurgen groet; Hij wankelt niet, hij, die Gods schapen Uit Memfis roofklaauw wringen moet. Daar naakt hij, waar de kreten steigren. En legt zijn eisch voor Earoos troon: Tienvormig wreekt de straf dien boon. De maat is vol; de doem gesprokeni Gods Engel slaat: de bloedstroom vliet: Egypte krimpt, in rouw gedoken, En Isrel jnicht het reddingslied. Trekt been, ze^haftig be, Hebren! Torscht Memfis buitl God licht nw schredn. Watl stuit de zee a? Trotst de zeeen! KOZES. Uw gids gaat voor; de golf wordt steen. Laat af, geweldnaarl wee, die volgen Keer, Parol Dolle bende keerl Daar zwaait de staf... Ze zijn verzwolgeni De ontboeide waatren zwalpen wefir. Zoo ver de ontzette blikken zwerven, Is 't vnur omhoog, omlaag woestijnl Doch 't blaakrend zand moog' bloesems derven, Te rijker zal 't in wondren zijn. Zie, waar geen zwangre halmen zwellen, Dauwt hemelspijs op Mozes pad; En, droogt het zongegloei de  water spat! Maar, meer dan milde mannaregen — Dan baren, zaamgehoopt ten muur. En beken, uit de klip gezegen. En nachten, licht van wondervaur.... De bliksem scheurt de wolkgewelven, Gods heerlijkheid kroont Sinaas top, En van Jehovaas lippen-zelven Vangt Mozes 't hoog Gtebodswoord op. 