None
De secretaris leest een schrän van den Minister van binnenlandsche zaken, indem het bericht dat Z. M. de Koning de benoemingen van de beeren C. W. Opzoomer tot voorzitter, A. W. P. Verkerk Pistorius en W. P. Groeueveldt tot correspondenten der afdeeling heeft bekrachtig. Hij deelt verder mede dat de heer J. Kappeyne Tmn de Goppello eeœ veiluidelii; Cfwer de Condiia heeft ingezonden, Zg wordt in handen gesteld wan de heeren Boot en Francken om daarorer in de volgende reigadeiing Teralag te doen. De heer ran Herwerden leest eene bgdrage OTer Archelaos Tan Macedonië en de Archelaos van Eoripides. Elg heldert rele duistere ponten op nit het leren grondlegg, der Macedonische heerachappg, zooals b. v. de inge-wikkelde rraag naar den daar zgner r^eering, en toont an dat hg door het lokken ran kunstenaars en dichters nit Grieksche staten, rooral nit Athene, aan zgn hof de bescharing zgner onderdanen heeft bevorderd. De spreker handelt nitvoerig over de fragmenten ran het trearspel Archelaos en zoekt daarait den loop van het stukrast te stellen. Hg yerwerpt de meening, dat het stuk na 407, toen het opgevoerd is, eene omwerking zou hebbenondergaan en maakt het waarschgnigk dat Koning Archelaos zelf aan de keus van het onderwerp en de bewerking Tan het stuk niet vreemd is geweest. De bgdn^e wordt afgestaan voor de Verslagen, en levert an de heeren Six, Brill, Naber en Francken aanleiding Ein erschienen opmerkingen ernen, die door den spreker in dank aangenomen en beantwoord worden. Door den heer Matthes wordt eene aankondigung van zgne hand van drie te Macassar door inboorlingen uitgegeven geschriften, overgedrukt uit de Indische Gids, voor de boekerg aangeboden. Daar niemand verder het woord verlangt, wordt de vergadering gesloten. GEWONE VERGADERING DER AFDEELING TAAL-, LETTER., GESCHIEDKUNDIGE EN WIISGEERIGE WETENSCHAPPEN, GEHOUDEN DEN 9den JDNI 1881. Tegenwoordig de hoeren: opzookeb, voorzitter, dirks, HES, B. FRUIN, LINTfiLO DE 6£ËE, KUEKEK, SIX, NABEE, BOBUET, HOEKSTRA, VAN HERWERDEN, VOSMAER, LAND, DE HOOP SCHEFFER, CAMPBELL, DE JONG, ASSER, PLEIJTE, BELLAEB SPBUIJT, TIELB, wijNNE, VERDAM, DE LOUTER en BOOT, secretarfs. De heer Leemans heeft bericht gezonden dat hij vergadering is ter vergadering te verschenen. Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt gelezen en met eene b^vo Het Egingly op verzeich van den heer van Herwerden vastgesteld. De secretaris deelt mede dat de voorzitter de Akademie op 10 Juli bij de herdenking van den dood van Prins Wilhelm van Oranje-Nassau, op dien dag driehonderd jaren geleiden, te Delft zal vertegenwoordigen. Hg leest vervolgens en brief van het lid Veth in dato 14 Mei IL, waarbij deze en opstel van Dr. H. F. C. ten Kate Jr. Sur la Synonymie et la toponymie chez les Indiens de VÁmérique du Nord inzendt met verzeichneten dat het in de Verslagen en Meedelingen der afdeeling moge geplaatst worden. De voorzitter vraagt daarvoor de goedkeuring der vergadering volgens art. 5 van het Reglement van orde. Door de heeren de Geer en Naber worden daarvoor de bezwaren aange Voerd, die door den voorzitter en secretaris bestreden worden. De vergadering verleent die goedkeuring en het opstel zal aan de commissie van redactie verzonden worden. Door het buitenlandsch lid de Rossi zu v^f stukken bereffende Romeinsche topographie en oudheden ten geschenke geschienen. Zu zullen in de bibliotheek geplaatst worden. De voorzitter doch een mededeiung over een Engelsch treurspel, getiteld Sir John of Oldenbarnecht, dat door den heer A. H. Bullen in het tweede deel zgiier Collection of old plays, London 1883, voor het eerst is uitgegeven. Het stuk moet kort na den dood van O., ufterlyk in 1622 ge-schreven en te Londen opgevoerd zgn, maar is door Eoniug Jacobus I onderdrukt en sedert in vergetelheid geraakt. Door Engelsche geleerden wordt het aan Massinger en Fletcher toegeschreven en hoogelgk geroemd. Op dien lof is wel wat af te dingen, maar de spreker kan zich niet vereenigen met Boyle's afkuring van het laatste bedrijf, volgens hem het werk van Fletcher. Om de vergadering in staat te stellen hierover te oordeelen, draagt de spreker eene getrouwe me-trische Vertaling van dat bedryf voor. Ode vraag van den secretaris of hij deze mededeeling voor de Verslagen wil afstaan antwoordt de heer Opzoomer dat hij eene vertaling van het geheele stuk afzonderlek wenscht uit te geven, waartoe de heer R. Fruin hem aan-spoort zoowel om de kunstwaarde van het treurspel, als om dat het eene bgdrage is tot de kennis van het oordeel door Engelsche tgdgenoten over Barnevelt geuit. De heer Asser levert als bijdrage Rech tsbeschou wingen over arbitrage tusschen staten. Hij behandelt daarin het compromis, het pactum de compromittendo, de bevoegdheid van arbiters, het toe te passsea recht en de tenuitvoerlegging van arbitrale beslissingen. Na eene gedachten wisseling tusschen den voorzitter en den spreker over (351) de stelling, dat vorsten of presidenten van republikanen niet zelässen, maar zich door anderen laten voorlichten, verlangt geen der leden het woord over deze bogrängig. De spreker heeft haar later voor de Verslagen en Mededeelingen afgestaan. De secretaris leest het door den heer Francken en heer Francken en heer Francken over de Beschouwingen over comitia, door het lid Kappegne van de Coppello voor de Verhandelingen aangeboden. Daarin wordt een overzicht gegeven van de voornaamste punten, die door den schrever behandelte zijn, en al zijn de verslaggevers niet overal bereid de stellingen van den auteur voor waar te houden, zoo vonden zijn toch in zgn werk zoovele nieuwe denkbeelden, dat zijn niet aarzelen de opneming in  overreenkomst der terpen met de terramaren volkomen bevestig, daar in dien terp groote lagen van meststoffen met schalien en paaten gevonden zgn. Ook te Wirdum vond men onlangs regelmatig in 't vierkant geplaatste palen. — Tot aanvulling van het vroeger door hem medegedelde en in het twaafde deel der tweede reeks van de Verslagen en Mededeelingen blz. 273 vermelde geeft hg op dat in het oude blokhuis van Staveren een gouden munt van slecht gehalte, ook tot. Verg. Är. nn Med. 2^e Reeks, D. Xf, blz. 262 vg. Bekke werronA, ioA wmaau ie sdfi gondi es door L^ Friesen ça»ïscriap aazkgdEOtt:!. Xadas d(Mr deo beer Dirks Tier st:: Udea tib an Pek- mn^nniig lepertoimn ca d{>9r den beer tib Hervaden xgja/e «rkiidia eritieai et ep:eritâca in Kadamai, TnL ad Bk. 1884 TOOT de lâbliotheek x^n maagdxMieiL, ca ds f<wT.ttmr daarror/r dank beeft gmgd, wordt de Teigaderiag SUR LA SYNONYMIE ETHNIQUE ET LA TOPONYMIE CHEZ LESINDIENSDE L'AMÉRIQUE DU NORD. Le Dr. H. F. C. TSN KATE Jne. La nomenclature de plusieurs tribus indiennes de l'Amérique du Nord se trouve dans un état de confusion assez grande et ce n'est que dans les derniers temps que nous avons réussi à nous éclaircir sur ce sujet. Cette confusion résultait surtout de la dénomination erronée de différentes tribus. Souvent les voyageurs et les colons désignaient la même tribu sous plusieurs noms; quelques-fois aussi on confondait les noms des régions avec les noms des tribus, et ainsi de suite. Une foule de noms ethniques et leurs synonymes est dispersée dans plusieurs ouvrages, soit dans des relations de voyage, soit dans des traités ethnologiques et linguistiques d'époques différentes, dont je ne citerai que les ouvrages de Wied-Neuwied, Catlin, Gallatin, Schoolcraft. Hayden et Orozco y Berra. Albert S. Gatschet est, à ma connaissance, le premier qu'il ait commencé à réunir une partie des matériaux contenus dans la littérature. C'est dans son travail sur les langues yumas d'un qu'il donne un exposé d'un certain nombre de synonymes ethniques, se rattachant surtout aux Yumas. C'est dans le but de contribuer, si peu que ce soit, être sujet, que j'ai réuni dans une note spéciale tout ce que j'ai pu rassembler sur la synonymie des peuples Américains primitifs pendant mon voyage récent au Far West, en y joignant quelques notes sur la toponymie indigène de ces parages. Je me bâté à donner ici les renseignements recueillis par moi-même de la bouche des Indiens, en négligéant à dessein les compilations des autres ouvrages. Heaucoup de ce que je donne est nouveau du reste, beaucoup aussi corrigé les données de mes prédécesseurs, et c'est à ce sujet seule-ment que je ferai, le cas échéant, quelques réflexions currente calamo. La connaissance de la synonymie ethnique des peuples à rétût plus ou moins primitif a une valeur pour l'ethnologie qui n'est pas minime. En première ligne, elle nous apprend à la signification souvent caractéristique des noms certains traits particuliers de physionomie, de moeurs et de coutumes d'un peuple. En seconde ligne, la synonymie ethnique met en évidence les relations, historiques ou actuelles, des diverses tribus entre elles. es, et donne par cela une idée du dégé de leurs connaissances géographiques. La toponymie indigène enfin peut nous éclaircir sur le sujet de la distribution géographique des tribus différentes. Nos connaissances de la synonymie et de la toponymie des peuples vivant encore actuellement à l'état sauvage sont d'autant plus intéressantes que ces peuples deviennent de plus en plus altérés par le contact incessant de la civilisation et finiront, non pas par s'éteindre, mais par être absorbés par elle. Nulle part au monde peut être ce phénomène se présente d'une manière plus frappante qu' aux États unis, où, d'après ce que j'ai vu sur place, chaque La Société d'anthropologie de Paris, 1883. (855) tribu indienne est en voie de transformation ethnographique. Les renseignements qui suivent étaient d'autant plus difficiles à rassembler que la jute conception phonétique des langues Américains est extrêmement difficile. Laissant de côté la difficulté de rendre par écrit les sons d'une langue qu'on ne connaît pas, le phénomène se présente que le même Indien prononce presque chaque parole de sa langue d'une manière un peu d'étranger. Ces variations multiples de la prononciation du même mot expliquent suffisamment la différence qui existe dans l'orthographie des noms ethniques et géographiques dispersés dans un nombre d'ouvrages. Pour éviter les malentendus en ce qui concerne la prononciation, j'ai eu recours à l'alphabet linguistique de Powell, à présent généralement usité par les linguistes Américains. Dans les cas où cet alphabet ne suffirait pas pour rendre certains sons j'ai employé l'alphabet linguistique de Lepius. J'ai emprunté au dernier les caractères, g, n, r, ouvent il m'a été impossible de savoir la signification des noms, tantôt parce que la signification ne fut plus connue aux Indiens eux-mêmes, tantôt par suite de difficultés de s'entendre avec eux. J'enumerai les noms des diverses tribus dans l'ordre chronologique de mon itinéraire. Les Indiens mohaves (Mojaves, Jamajabs) s'appellent éléments ce qui veut dire à trois montagnes, probablement. Introduction to the study of Indian languages. 2d. edit. Washington 1880. Dass allgemeine linguistische Alphabet, Berlin 1855. Et est la voyelle muette du Latin. Se prononce comme la voyelle composée en dans le mot français peur, sert à indiquer que cette consonne est vocalisée, renfermant un son vague. Et est le cérébral du Sanscrit X est le X espagnolé la double consonno ch dans le mot allemand ach, z se prononce comme le j français. ( 356 ) ment d'après les »Needles", nn groupe de montagnes sor le fleare Colorado, dont il est soaTent question dans leur mythologie. Les MoIia?es, comme lenrs congénères les Tomas, donnent an Colorado le nom de j^a-wit-y^^ j^a-wit = flenye. Les derniers s'appellent Ku-tcârî on Kvrièàn. Les HUALAPAis s'appellent TFiî^^a-pat' = » peuple des bois'% poi Tonlant dire gens, peuple. Les CHEMEHUEVJBS (Chem^uebas) donnent anx MohaTes le nom de A-yâU ce qui signifie >joli", > gentil". Les Che- mehueves s'appellent Ton^te-'WaitSj c'est à dire > méridional" ou »les méridionaux", parcequ'ils sont la tribu la plus mé- ridionale des Pah-Utes. Les PotAs et les Pa'pagos sont au fond le même peuple, O-^-'-tâm -= »hommes", »peuple"; mais les premiers se distin- guent par A^he^mùrl = »fleuve, ritière", parcequ'ils vivent snr les bords du Bio Gila; lea derniers par lö'-nö = »désert", à cause de l'aridité de la Papaguerîa. Ils appellent les: Apaches 0+p Maricopas 0+-pa(p' Tumas ïum Mohaves Nâks^-àt Chemehueves Ah! aUa hat z=i »arcs petits" Onävas Tcuf'kwJ'tâm = »mangeurs de lièvres" Pah-Utes Au-ol-â-sUs ^) = » bottes de mezcal". L' Arizona et la Sonora contiennent plusieurs noms em- pruntés à la langue pima. Le premier nom veut dire »petite source" de a' -ri = petit et son = source. Ce der- nier mot se trouve aussi dans /Sonora et dans Tac^Jn, dont le vrai nom est Styuk'^stfn = »source noire". Le mot aW se retrouve dans Arivaypa = » petites sources", petites »fon- taines", daus Arivaca =: »petit pré", Arituava = »petite 0 Les trois derniers noms m'ont été communiqués par écrit après mon séjour chez les Pirnas. Je reproduis donc Torthügrapliie de M. J. D. Walker qui a bien voulu me donner ces noms. (357) Mondagne" ou bien "petit gland", tuava venant probablement de l'âk" = »montagne"; »gland". Le nom de l'ancienne mission de Tumacâcori est également d'origine pima, tcu'-màk voulant dire »pic", à-kork »incurvé, irrégulier". Le mot wäké wa!'ki se trouve dans San-Xavier-del-^oc et dans Tumbac, deux anciennes missions pimas. La signification de wäk ou de wa'-ki est »ruïne", et les Pimas désignent sous ce nom plus spécialement la célèbre Casa Grande dite de Montezuma {Chichilticale). Les Makioopas s'appellent Pièpâtég. Ils donnent aux Pimas le nom de Téjé-pâs', aux Pâpagos celui de Têx-pâmau, Ils désignent les Tumas sous le même nom que les Pimas, savoir Yum. Le Bio Gila est connu par mi eux sous le nom de; les Apaches, qui, entre parenthèses, n'ont rien de commun avec les Apaches, se nomment Ya-gi-papetu-kut-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t-t Par les Apaches. A-^ha! est le nom du Rio Gila chez les Yavipai; A-göti-tyg-U chez les Apaches. Le nom apache (A^pal-tcë^ est d'origine Yuma, et composé des mots A'^pa^àg^wa^'-tcë, A'^pa^ comme pa, pal-a^ pai, o'^puy etc. significifie gens, peuple; äg-wa'^ '^tra, guerre; tcë^ un suf-fixe ayant une signification substantive. Les Apaches s'appellent Nde* = »hommes", mais se distinguent plus souvent par des noms spéciaux, comme Tzëj^gla\ les Coyoteros, 7V-se-pàv!^ les Pinalenos, r«^;-îfnW, les Arivaypa- Apaches, S^n-de^do'tàn^ les San-Carlos-Apaches, Be-gJ^kôl-kizjn^ les Mo-goUones, Ai-hd ou Ai^â-hcL^ les Gbiricahuas, etc. Tous ces noms ne sont que des noms collectifs pour un certain nombre d'Apaches vivant dans telle ou telle région. Us donnent le nom de Yu-ta-ha aux Navajos, leurs congénères, et aux Pirnas et Pàpagos celui de Saïkin-ne  sur la terre navajo, savoir En-nal-sâ-ze. Les Nâvajos appellent les Indiens Pueblos en général Ki-zaW-ng = »beaucoup de maisons. Pueblos de Laguna To^zâri-ne^ = »beaucoup d'eau". Pueblos de Zuni Nai- ou Nàz-të'-zi. Moquis Ya^kin-^ = »peuple des maisons. Pueblo de Jemes (femes) est connu des Nâvajos sous le nom de Maf-dec-klz-ne = >col du loup. Il donnent aux Coy otero-Apaches le nom de Sil-ka'; aux Apaches-Jicarillas (non pas Tîcorilla) de Bè^-^^^ai ou de P^+;f-^^; aux Utes de A'bto-a'; aux Comanches de AV zari-ne = les riches". Les Moquis (Moki) ne connaissent pas le nom de Tusayan (Tuçayan) que les auteurs espagnols ont donné à leur pays. Tusayan serait d'origine zuni, de tu = »verge", et de sa'-i/an = «corne"; mais comment on est venu à appliquer ces mots au pays moqui est fort incertain. Les Indiens Moquis appellent leur pays Mas-tatc-kwe = le pays de Ma'-sa-wë^ le dieu terrestre. Wäl'-pi^ un des villages moquis, veut dire »roche bursée"; o U bien est une corruption de u-wâche = »mason du rocher". Se-tco^-mo^we^ un autre village, veut dire »maison blanche" et Cé-pa'-lg'-ve^ »maison des pêches". Les Moquis appellent les Montagnes San Francisco Ne-wa'^tik-ya^ > montagnes de neige"; les Moquis, quelques piques isolés dans la plaine à quelque distance des villages moquis, Tct'-f-kwi. Les Moquis s'appellent Ho-pi^te. Ils appellent: les Tehuas Ha'-no-me^. Zunis Si'd^me^ sing. Si-o'-täk. Pueblo de Zuni,5i-o'-ii-6t, Indiens Pueblos en général Ho-pt-ci-nu-me^. Hualapaîs Se-ta'-koj^-ni-^e^. Apaches To-tce'-C'Tne et Nâvajos Ta'êa. Les habitants du pueblo de la montagne dans le Nouveau Mexique s'appellent Ka'waik'-ka-me et leur village Äa-u^afA' ou Ka'Wcdk'ä. Il donnent le nom de Jin-yë' aux Nâvajos, et de Td^aux Apaches. Les zuihs s'appellent écrit-m = «chair, ou la chair"; sing. Cém. Le mot Zuni est une corruption du nom que leur donnent les Indiens de Cochiti'. Le nom de Cibola par lequel les premiers explorateurs espagnols désignaient le pays des Zuûis n'est qu'une corruption de d'éwo-na, »pays des -4'-d-w'. Un autre nom est Cém-w-na-Äwtn, signifiant à peu près la même chose. Les Zunis appellent: les Moquis A'tnu-kwi-kwe =z :^fQUfle de la petite vérolo", » Havésupaîs ift;jf-wt-na'-iwe ou Kujj^'-m^ktoe^ » Hualapaîs Wal da'pai'kwe^ » Pueblos en général 2^/tt-^Z-ia'-Ä:t£?^, »peuple des villes", » Nâvajos A^pa-tcu plur, Pa'-<CM sing. =z »les portraits, un portrait", » Apache-Coyoteros TVi-ia-teu'-to«, Tonto-Apaches 7bî-c^= » maraudeurs", Utes iVa'-«u-i-a-itü« = » chasseurs au cerf', Pawnees Pat.-na'-na^kwe* Le fait que les Zunis ont connu les Pawnees, tribu vivant dans les plaines le long du Missouri, est une preuve pour les vœux. EN  linguistique des Tx-wa et ne se content pas des Tanos, comme Loew Ta dit sans aucune raison. Les TÉS (Utahs, Yutas) dont je n'ai yisité que les Utes méridionaux, composes de trois petites tribus, s'appellent Nulj ou bien Yu-ta. Ils appelle: les Pah-Utes Pé-go-nôic, Nàvajos Pé-go-wiiè, Pa-go-wiiè, Ba-gch-witê, Apaches -4-wâ -<cf, A-wäts'^ Indiens Pueblos Pé-g-räts, Comanches Ko-matê\ Arapahoes Sa-rttc^ka-e^ Cheyennes Pa-ka'na Wa. Les Chetennes (Chayennes, Shyennes) ont réçu ce nom probablement des premiers explorations français, qui n'est que la corruption de "Chiens", parce qu'ils mangent ces animaux. Us s'appellent: les Arapahoes Hi'tâfi'iig'woi-i'e = »peuple aux tétons", Comanches Ci'HA'ni'WO'Uf^tän = »peuple aux serpents", Utes Mux-ta-wJ-tâné Muj^-ta-wai-tan = »peuple noir", Souzes Sioux O-ho^'ho-mo = »ceux qui sont à l'extérieur", Pawnees Ho-di^d-daTJ-ne = »les loups", Apaches orientaux Mu;(^tzi'ëv^f^n^ Autres Apaches Ho^ta-^mof^ç-hè^ = »les cheveux 1) Fetermann Geograph. Mitth. 1876, p. 2X3. (361) Les Oaddos ü-tai-^i-ta = »les nez percés", > Wishitas ngj^-su'-wi-tan = »le peuple ta-toué". D'après la tradition les Cheyennes se sont séparés autrefois d'un peuple vivant dans quelque lointain parage du nord. Il s'appellent Su'^tai, ce qui veut dire » les orientaux', et un des huit clans des Cheyennes porte le même nom. Les CoHANCHES (Camanches, Cumanches) qui s'appellent NinJ^Ç'^nlm = »peuple des peuples", sont divisés en sept petites tribus que voici: Yam^pa-te'-ka = »mangeurs de yampa^^ {Anethum sp.) Pe^g'te^'ka = »mangeurs de miel", Tg-^e'^wa = »peuple au foie", No-ko'-ni = «les vagabonds", Kioa'^da -ft^tcas^ko = »les couturiers de peaux d'antilope", Ko-{'S^'tcO'te''ka = »mangeurs de bison", Pof'ho^nïm = »peuple des collines". Le mot tó'-Aa, du verbe ma-ré^«-Aa = »mangeur", quelqu'un qui mange; Kvsd'da = »antilope" {Anülocapra americana Ow.) Ko-^'s'-'tco = »bison". Les Comanches appellent: les Cheyennes Si^a^na-^vo (plumes peintes) ou Pa'''ka'na''VO (flèches peintes). » Arâpahoes Sa^-irte^-ka (mangeurs decbien). Utes Yu''ta. » Sioux Tu^-yg-tcis^kg (coupeurs de gorge). » Ea«vs ou Kansas Apaches de l'Arizona Temul-ita (les ortes retroussés). Lipans Hwta'-ci (Apaches des bois). Mezcaleros Éség-ktoU'-ta (les fesses grises). Indiens Pueblos Tai'-wa (hommes petits). Wichitas Taj-kân-ne (les maisons obscurés), So'^rd'kaF'nik (les huttes en 24* » ( 362 ) herbe) ou Pi-tci-na'-oo (les poi-trines peintes). les Gaddos At^^ta-wits, » Eickapoos Sik^-a-pu, » Tonkaways Nfm-g-te'-ka (anthropophages). La Rivière Kouge (Red River) est nommée Pi-ya-hJ-pe par les Comanches ; le Llano Estacado (Staked Plain) Pi-ya-no-ioit = grande chaîne. Les KiowAS (Kioways, Kayoways, Kayowë) s'appellent Kum''pi'o'''vin = »Big door flaps'. Il appellent : les Cheyennes iSa+*-o + ^ 9 Arapahoes A'^ya-to, » Sioux K^ul'pa-ki'-'a'ko = » le peuple aux perles", » Apaches To^ku'-wCj A~to~ » Kur-we, Caddos Mo-' si = »nez percés". Les Caddos s'appellent Ha-sS-naL us appellent: les Comanches Sau'-tuj^ » Apaches Käfi'-dzi, » Wichitas ra-i<?a£-Ät-cw. Pour les Cheyennes et les Arapahoes ils ont les noms comanches plus ou moins changés. Les WiCHiTAS (Wishitas) s'appellent Aïdf-rfj-j-diWg. Le nom Wishita leur est donné par les Osages, et jadis ils étaient connus sous les noms de Pawnee Picts, de Tow-ce-ahge. Une partie des Wishitas est conlétable sous le nom de Towaconies, ce qui veut dire » courbe d'aune rivière entre des collines de grès rouge", parceque cette partie des Wishitas allait cultiver la  peuples eux mêmes. Les Creeks se nomment ilà-Aôo-M/-Ärt=: »peuple de la ville de MaS'-ko'-ki^ (Muskogee). Les seminoles, qui ne sont qu'une division des Creeks, s'appellent sémv'nol'^ki^ de së-mi-no^le = » devenant sauvage". Les cowETAS {Kau-unJ'tà) et les abacos (A^be'^ka) n'était que des Creeks nommés d'après des villes ou villages de ce nom. Les YAMASSEES {Yä'mä8*8ä) et les uiTCHmEES {A^hlt'-tcf-tai A-tcik-häd-da') qui détruiront les premiers, étaient des tribus parentées aux Creeks. Ils distinguent les tribus environnantes par des noms assez semblables à ceux que se donnent ces tribus elles-mêmes. Les CHEROKEES s'appellent la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la-la (sing, et plur.) dont la signification est inconnue. Le mot pour feu, avec l'étymologie, et non pas cheera (tci^a) n'a rien de commun avec ce nom ethnique, l'étymologie d'Adair étant absolument fausse. Il faut distinguer deux divisions parmi les Cherokees, les Éléments ou peuple d'en bas" et les O-^a-& ou peuple d'en haut", qui parlent des dialectes très peu différents de la même langue. Les premiers appellent: les Creeks étant-^a, d'après la rivière Coosa en Georgia. Senecas Närftg-ioe'ki Delawares A-kwân-ke' Shawees Sa^wa-nvl-ka. Pour les autres tribus avoisinantes les Cherokees n'ont pas des noms spéciaux. Abril 1884. VERSLAG OVER DE BESCHOUWINGEN OVER COMITIA AASGEBODZX DOOR Mr. J. KAFFETIS YAM BE COPFILLO. De Terhandeling getteld Beschouwingen over Comitia' waarvan wg de eer hebben verslag te geven, omTat meer en minder dan de titel zegt: minder, in zooverre als veel wat tot de bevo^dheid en den gang der comitia behoort, hier niet gevonden wordt, meer, omdat w^ ouder anderen den oorsprong van het Bomeinsche volk en den aard van de ge-netische tribus, waarin het verdeeld was, behandel vinden. De auteur vangt aan met de comitia centuriata en gaat daarbg van de bekende plaats van Cicero de Bep. Il, 22 uit. Uit de berekening van het aantal in de comitia centuriata uitgebrachte stemmen leidt de schrever af, dat de door Cicero te dier plaatse genoemde prima classis" volgens hem zeventig centuriae had. Het is dit getal, waarvan moet uitgegaan worden: heeft de prima classis", meent de auteur, zeventig centuriae gehad, dan moeten klassen 2, 3 en 4 insgeligks te zamen dat getal hebben bevat; wantdän bereikt de prima classis" met toevoeging van de stemmen der équités en acht of negen andere, naar het beweren van Cicero, de meerheid. Stem- en legerindeeling staan in verband; evenwel niet zoo nauw, als gewooulk aaageuomen wordt; het leger be-stond uit honderd compagniën »piekeniers" en tn}/ honderd- ( 365 ) tallen werklieden en verder dienstdoend personeel behalte de raiterg, die er de oorspronkelgke kern van uitmaakte. De ygfde klasse wordt gevormd door dertig lichtgewapende compagniën van de genoemde 100, de overige 70, saamgesteld uit burgers vau de 1 — 4 klasse, maken de pbalanx uit. Bij de stemming gaan de sex suffragia equitum, die vroeger door ipiXoC, later door twaalf centuriae »uit den rgkdom der plebs" omstuwd worden, voorop; achteraan komen de accensi, die de centaria ni quis scivit vormen. De zeventig compagniën van de phalanx brengen nu, als stemcorps gebruikt, niet een getal stemmen uit gelgkstaande met het xiantal compagniën, maar 2 X 70; »hare zeventig » stemmen werden namelgk tweemaal uitgebracht, eerst door de keur van het corps, de manschap der eerste klasse, en daarna nog eens door hunne kameraden der drie volgende Klassen. Die zeventig compagniën als stemlichamen dubbel tellende, komt de autenr tot een aantal van 193 stemmen en niettemin tot slechts 123 compagniën. Waarop die veronderstelde sterkte van het leger berust, blgkt niet. De 70 centuriae van klasse 2 — 4 stemden »te zamen en dooreen", waardoor zou verklaard worden, hoe Cicero zonderte groote overdriving heeft kunnen zeggen, dat in ééne enkele centuria zelfs dezer drie vereenigde dassen allicht bet getal kiezers nagenoeg gel^k zou zgn aan dal van allekiezers der eerste classe te zamen". De bedoeling schgnt, dat eene van die uit klasse 2, 3 en 4 gecombineerde centuriae, talrgker was dan b. v. eene alleen uit klasse 2 geno-mene, en zoo sterk kan geweest zgn, als alle centuriae van de eerste klasse gezamenläk. Natuurlgk is een zoo gemengde centuria sterker dan een gewone; maar de overdrgving wordt niet geheel weggenomen, gelflk trouwens erkend wordt; en de zoogenaamde oplossing past, zoo immer, alleen op een lateren tgd, toen het centuriën-leger niet meer in den krgg dienst deed. In de optelling van de centuriae heeft Cicero, volgens den schröder, geen fout gemacht. Het kan echter beweerd worden, dat de wgze, waarop dat betoogd wordt, iets heeft van »vulnus vulnere sanare". Immers om dit te bewegzen (366) wordt aangenomen, dat prima classis' bg Cicero t. a. p. beteckent: de helft van de gecombineerde centuriae van de er hoogste klassen, makende rolgens den schröder met in-begrip van iabri tignarii en aerarii 142 centuriae; de helft daanran is dan 71, gevende met 18 centuriae ridders en nog 8 andere, die Scipio er bg denkt : 97. Deze becgfering zonde uitnemend geschikt zgn om de traditionelle getallen (80 + 20 + 20 te yerdedigen r = 70), maar he Schgnt 2 bedenkelgk en zelfs in het systeem van den schrgver onnocinom dig om Scipio prima classis in den bedelden zin te laten zeggen. De pogingen die aangewend worden ommetLirius en Dionysius klaar te komen, kunnen op exegetische gronnden worden. De eerste zeventig centurièn stemden tweemalen [bl. 3] en 7]. Deze bevoorrechting moest met der tgd vervallen, toen het domicilie den weerplicht befanden. Dit geschiedde nadat het getal plaat-selgke tribus gesloten was. In iedere tribus waren twee stembureauz, terwgl elk van deze in vigf centuriae naar bet getal der classes was verdeeld. Met Madvig en Lange (progr. 1878) wordt verder aangenomen, dat elke van de 70 halftribus ééae stem uitbracht, gevormd door de meerderheid van de vgf klasse-centuriën, waarin zg gesplitst was. Hoe nu toch bg de eindstemming in de comitia de eerste klasse de stemming kou ten einde brengen vór de tweede, zooals in Cicero's Philippica II te lezen staat, wordt n et duidelgk ge-maakt. De sex suffragia van de équités d. i. de aloude kern van adel aanspraak konden maken dan de afstammelingen van de oude senatoren, schgnt ons die term bureau voor de juiste voorstelling der stemming min bevorderlijk. Merkwaardig is het onderzoek of de équités ook centuriae seniorum hadden. Natuurlgk moet men twee dingen onderscheiden, namelgk of de oudere équités uitgesloten zgn geweest van de stemming, en of er onder de équités centuriae seniorum geweest zgn. De seuiores kunnen mede stemmen zonder dat zg afzouderlgke centuriae uitmaken- Het stemrecht over oorlog of vrede en in het kiesrecht, reeds bei het begin der republik verkregen, bei alles was begrepen. Gevaar dat die vergaderer lastig of gevaarigk voor de patricische regeering zoude worden, bestond niet, omdat haar voorzitter zonder de patrum aauctoritas niet handelen mocht. [bl. 9]. Ongetwgfeld had de consul den senaat te zeer noodig om hem tegen te werken; maar een betwist punt is het, of een voorafgaand S C. volgens het staatsrecht onmisbaar was bewirkende, en van patrum ixuetoritas kan in den technischen zin althans geen sprake zgn. Van de comitia centuriata tot de curiata worden een over-gang gemaakt door eene ethnographische beschouwing van het aloude Rome. De drie stammen worden zooveel mogelg aan hunne Indischen oorsprong vastgeknoopt. De Tities zgn op grond van hunne sodales Titii de Arische priesterkaste. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de volkverhuizing behoorden, patres en plebs ängst. »Reeds » voor en tgdens de (niet: manu) capiens; zgn land res mancipi. Ook de patrières konden res mancipi verkragen, maar door de overheid werden alleen aan hen, die als eigengeärfde bevolking het land zouden kunnen verdedigen, landergen als eigendom door den staat gewaarborgd. Tegenover deze gronden, de agri assignati, staan de agri »vectigales’\ hoofdzakelgk bg de patriciërs, later ook bg de rgke plebejers in bezit. — Het komt ook, dat de plicht der landsverdediging, al werd die dan ok niet uitdrukkelgk opgelegd, voor de patriciërs even-zeer bestond als voor de plebejers, en dat dus de patriciërs, op wier land daarenboven een vectigal lag, op een meer onereuzen titel bezitters waren. Dann de plebejers, eigens die slechts aan eenige lastige formaliten bezahlen, während erkennen evenwel, dat hier slechts. Otter doD ooi^ronkelgken toestand gehäuddd wordt, en ont-bonden ona Tan ver.1ère gOYolgtrekkingen en toepassingen op den historischen tgd, waardoor wg aan deze opmerkingen al licht een wgdere strekking zouden geven, dan in de bedeckling van den auteur lag. Wg merken hier nog alleen op dat, terwgl de gewone meening is, dat de plebejers aanvankelgk niet of slechts in geringe mate bezitters zgn geweest van den ager publicus, in dit stelsel de mindere man bg voorkeur grondbezitter is: hg is schot- en weerplichtig; uit hem is het voetvolk, de Quirites. de lans voerders, de pie-keniers. De betrekkiog van Quiris op Cures, Juno Curitis en ook op Titus Tatius moet aldus op den achtergrond gerende; immers de Quirites maken dan oorspronkelgk niet zoo zer een stand in den Bomeiuschen staat uit, geringer dan de Bamnes, de adel en ridderstand. Voorvallen, die de traditie scheidt, vallen ineen. Het ko- ningspaar Tullus Hostiiius en Adcus Marcius is slechts een herhaliug van Bomulus en Numa. Trouwens van een herhaliug van Bomulus en Numa. Trouwens van een betoog, dat als bebouwde kom »binnen en poorten besloten, Bome nooit is ge- sticht". Behoeft het geen betoog, dan althans toelichting. Tot de burgerg, bedoelt de schrgver, behoorden evenzeer de buiten den muur van Boma Quadrata en de agger en muur van Servius Tullius komen ons ons onwillekeurig als tastbare overblgfsels van een roemrgk feit * In de gedachte. Waar is het intüsschen, dat er lang een staatsrechtelgke (36Ô ) gemeenshap kan hebben bestan, voordat de met os en koe bespanen ploeg het pomoerium afbakende en een burcht begrensde, die èn stedeling èn plattelandbewoner in dagen van nood veiligheid verleende. Uit de oudste overlevering, hoezeer dan ook opgesmukt, blgkt het dat Rome voor de Etruriërs heeft moeten bukken, niet alleen tgdens Porsena, maar ook vroeger. Deze vroege overwinnaars zgn niet anders dan de Luceres, de derde tri- bus. Niet alleen was Coelius Vibenna, die de overlevering nu eens onder den eersten, dan weder onder den vgfden koning plaatst, een der Luceres, identisch met Tarquinius Prisons, zoo- als Niebnhr zag, maar o Ou Servius Tullius, een der mindere Kräfte, dien de inlandsche kronieken Mastarna noemden, en Tarquinius Superbus, de erfprins uit den stam der Luceres, waren Etrurische geweldenaars. De verdrückt der koningen is tevens de bevrigding van hun juk. Het duurde zestig jaar, eer de te Rome achtergebene Luceres tot de eer van het consulaat kwamen; zij zgn de  toelating van de plebejers tot het consulaat wel die tot den senaat tengevolge moet hebben gehad; de plebejer, die krachtens de lex Liciuia waardig was gerekend om voorzitter van den senaat te zijn, kon wel niet later uit die vergadering gewerde worden. Evenwel hoofdzaak is de o. a. door Willems behandelde. Quaestie, of de Tooratelling Tan den siréd tnaschen pairicii en plebeii in de 5^ en 4^ eenw y. C, waarbg de seoaat steeds het orgaan is van de patriciif bestaanbaar is met de anwezigheid yan plebejers in dat lichaam. Voor de out-kning is Teel te zeggen. In de lateste jaren is eene plaats yan Augustinus (ad Psalm. 121. 7), die bericht dat er 35 curiae geweest zgn, weder opgewarmd (E. Hoffmann, patricische und plebeische curiae, Wien 1879, ygl. ook Willems, p. 161) om yerbaud te brengen tusschen curiae en tribus. Op hetzelfde denkbeld is de schrgyer gekommen: hg heeft de getuigenis yan A. yoor goede mant aangenomen en tot grondslag gelegd yoor zgnonderzoek, zoodat de behandeling yan de oomitia cuuata gedeeltelgk met die?an de tributa ineenyalt. Voordat de ezereitus centuriatus was ingeyoerd, waren de curiae (de gouwen) bg de lichting der maischappen de militie-districten. En eyenals de centuriae tot grondslag yan de yolksyergadering dienden, yerzamelden zich ook de gentiles Nach curiae ter beraadigung, waarbg ook de mindere man werd toegelaten. Men moet zich echter wel wachten om de doctrinaire staatsrechtelgke denkbelden van later tgdop deze yergadering oyer te brengen, zooals dat yan yolkssou-yereiniteit; dat de koningen niet wettig kondon heerschen zonder de lex curiata is eene fictie yan later tgd. De politieke zaken in de curiata behandeld waren weinig en eenyoudig, hat ondernemen yan een krggstocht en dergelgke, waarbg de onaanzienlgken (de plebejers) slechts toehoorders waren. Het karakter yan deze comitia was bg yoorkeur sacraal : "het bezoeken dezer yergaderiugen was al zoozeer kerkgang al staatkundige yergadering. Na de inyoering der comitia centuriata bleven de curiata wegens hun kerkelgk kakkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerkerker Goode licht geworden, het heilige karakter van hnn ambt in 't oog te houden. Maar eene gezonde interpretatie van Cicero's getügenis in eene der Comelianae laat niet toe, alleen de instelling, en niet tevens de keuze der tribuni onder zgne woorden te verstaan. De curiata waren volgens den auteur geen stern-vergadering. Het is evenwel duidelijk genoeg, dat Cicero, aan het volk eene reprehendendi potestas si iudicii suipoeniteret in de curiata toeschrgvende, wel deegelg aan stemming denkt. Doch de geheele quaestie over de keuze der tribuni van de instelling af tot Yolero wordt als door een deus ex machina opgelost. Niet alleen bg Augustinus maar ook bg Paulus Festi vindt men dat de tribus ook curiae genoemd zgn. Aldus verschg ut het möglichste problem, dat er wel-licht in de Romeinsche undheidkunde bestätigt, de plaats van Livius over de lex Publilia, in een geheel ander licht. Of das helder is, zal het philologisch publiek moeten beoor-deelen. Want naast zoovele andere hypothesen heeft ook deze recht van bestaan. De tribuni zgn dan steeds in huishoudelgke vergaderingen van de plebs gekozen en die zgn naar tribiM geordend ge- weest ; de verandering, die de lex Publilia, toen zg de tributa als stem vergadering aanwees, tot stand bracht, is deze ge- weest dat zg vier stedelgke tribus te gelgk met de lande- Igke tot stemming riep. Men handelt lichtvaardig, zegt de auteur, door het woord curiae uitsluitend op de Romeinsche curiae toepasselgk te maken; »in gronddenkbeelden zgn comitia curiata en tributa synoniem". Maar er moest tevens aangetoond kunnen worden dat het gebruik die woorden ver- wisseld heeft, zoodat men kon zeggen, dat de tribuni door de curiae gekozen zgn, lerwgl men daarmede de tribus bedoelde. Daartoe kan de bekende plaats van Ovidius over de Por- nacalia o. i. niet dienen en levert Plutarchus een zeer onze- keren grondslag (vgl. Marquardt IV, 190), De verandering, die Yolero tot stand bracht, had volgens den auteur tenge- volge dat niet alleen de landelgke tribusbewoners, waarou« ( 372 ) der dienten, die als pachters yan de patriciërs afhingen, maar ook de stedelgke deel aan de kenze der tribani had- den; teyens werden volgens hem de clientes voortaan nit- gcbloten. Eene hypothese, die slechts op weinig gegeyens steunt, kan alleen weerlegd worden door er eene andere meer plausible tegenover te stellen. Daarvoor is het hier allerminst de plaats. Ons medelid erkent oprecht: »met zekerheid weet men omtrent dit punt (den staat van zaken voor Volero) hoegenaamd niets." Niet minder is het punt van de patrum auctoritas betwist. Het is de goedkeuring door het patricische gedeelte van den senaat vooral gegeven aan handelingen van plebejische consuls, waardoor voorkomen werd dat dezen in de uitvoering van op hun voorstel gemaakte wetten door de patriciërs werden gedwarsboomd. Zoolang als de senaat alleen uit patriciërs bestond, vallen senatus consultum en patrum aucatoritas ineen : eene algemeene wet kon toen tot stand komen, zoo z^ na eerst de goedkeuring van den senaat te hebben verkregen aangenomen werd door de plebs ; het weigeren of uitstellen van die goedkeuring was de aanleiding tot den, hier zeer levendig beschrevenen, strgd tusschen plebs en patricii. De in den drang der omstandigheden gemaakte gemaakte valeria Horatia, ut quod plebs iussisset populum teneret, bedoelde in de eerste plaats w Etiging van de onregelmatige keuze der consuls, en was ook daarom van minder gewicht, omdat het plebisciet eerst aangenomen kon worden, nadat de auctoritas om het in stemming te brengen was verleend. Ofschoon dat in de wet niet te lezen staat, blgkt het toch naar de meening van den auteur uit de wgze, waarop de plébiscita daarna tot stand komen. De wet van Publilius Philo zou niet beteekenen, dat de auctoritas ali^d vooraf moest gaan, maar dat zg de wetgevende werkzaamheid der tribuni niet meer zoude kunnen belemmeren. De lex Publilia ut plébiscita omnes Quirites tenerent »vestigde het beginsel, »dat een plebisciet mocht worden aangenomen zonder vooraf »verkregen auctoritas, behoudens dat het in afwachting daar- »van enkel gelden zou als Huishoudelgke verordning der "plebs" (?). De bekrachtigung volgende echter gewonlgk, al was het soms schoorvoetend en is Yortueigk door de lex Hortensia opgeheven. Maar wg moeten ons beperken uit vrees van aan de stellingen van ons medelid, nut haar verband gerukt, te kortte doeu, waarvoor bg dit onderdeel inzonderheid gevaar is. Wg kunnen echter van dit hoofdstuk niet afstappen zonder te w^zen op de scherpzinnige wigze, waarmede de schrgver eeue fout in Cicero's Brutus § 55 heeft aangewezen. Naar het ons voorkomt verdient zijne verbetering, om in plaats van Appium Claudium te lezen Appium Caecum en in plaats van tnterrege Appio Caeco te stellen interrege Appio Claudio goedgekeurd en in den tekst opgenomen te worden. In het laatste hoofdstuk handelt de scbrgver over de lex censoria^ die eerst door Studemund bij Gains lY. 28 uit het handschrift hersteld is^ en wgst aan, wat haar inhoud moet geweest zijn en hoe zg van de leges censoriae ver- schilde. Daarbg wordt over eene bekende plaats van Mes- salla bij Gellius eene gissing gewaagd, die wel stout is maar de daarin gelegen knoop boter dan door anderen geschied is losmaakt. Uit het medegedeelde zal u voldoende gebleken zgn, dat de schrgver eene schets heeft geleverd van de Romeinsche staatsregeling zooals die naar zgne meening oorspronkelgk geweest is en zich verder ontwikkeld heeft. De verhande- ling opent vele nieuwe gezichtspunten, en zal aanleiding geven tot vernieuwd onderzoek en, hetzij dit ten gunste van des schrijvers denkbeelden uitvalt of tot verwerping leidt, zekerlgk aan de kennis der Romeinscbc instellingen bevor- derlgk zgn. Wg stellen dus voor deze verhandeling op te nemen in de werken der afdeeling, en zgn overtuigd dat zg door velen met belangstelling zal gelezen woideii. C. M. FRANCKEN. J. C. G. BOOT. VEBSLAGEN EN MEDEDEELINGEN DBB KONINKLIJKE AKADEMIE TAB WETENSCHAPPEN. Afdeeling LETTEBKUNDE. DERDE REEKS. Tweede Deel. '0>>>» ><-^H AMSTERDAM, JOHlIflIES MULLER. 1885. VERSLAGEN EN MEDEDEELINGEN DBB KONINKLIJKE AKADEMIE TAV WETENSCHAPPEN. Afdeeling LETTERKUNDE. DERDE REEKS. Tweede Deel. -o>a>>« ><-<H AMSTERDAM, J0H4NNËS MULLER. 1885. OBDRUKB BIJ DB ROBTKB KBÖBBR- BAIBIiS, INHOUD VAM HBT TWEEDE DEEL DEBDE BEEK PROCESSIVE VERB A A L GEWONE VEAGADEEEN, Veigadering gehouden 8 September 1884 blz. 1.  813. MEüEDEELINGEN. C. Bellaar Spruyt, Over de beteekenis der woorden airccoov en irsoatc in Plato's Philebus g 8. G. de Vries Az., Bedijking van den Diepsmeer en den Tjaar-lingermeer in Geestmerambacht door Johan van Olden-bameveld c. s, 89. J. P. N. Land, Over papieren van Constantign Uuygens en zijnne zonen, thans berustende in het Britsch Museum te Londen g 62. J. Uabets, Over Bom einsehe voorwerpen in eene begraafplaatste Gronsveld gevonden en over eene romeinsche Ara te Odiliënberg bij Boer mond. (Met 3 platen) g 73. J. C. G. Boot, Hugeniana. 103. W. Pleyte, Mars Thincsus. (Met 6 platen) „ 109. B. F. Matthes, Over de Ada's of gewöonten der Makassaren en Boegineen; 187. INHOUD. In M. S. Pols, De middeleeuvrsche rechtspleging in zake van doodslag blz. 208. J. A. Wijnne, Tot dusver onbekende bijzonderheden betreffende de tweeledige forsche daad van prins Willem II in 1650. 250. C. Vosmaer, Ad Vergilium „ 279. J. Verdam, Eenige bedorven plaatsen in Middelnederlandsche kenige „ 283. Mr. L. A. J. W. Baron Sloet, Vondst van hoefijzers te Nieuwersluis (Met 5 platen) // 315. C. M. Francken, Over de assimilatie der praeposiiiones in de latijnsche verba composita n 344. GEWONE YERGADERING DER AFDEELING TAAL-, LETTER-, GESCHIEDKUNDIGE EN WU8GEEI0E WETENSCHAPPEN, GEHOUDEN DEN 8°^° SEPTEMBER 188» Tegenwoordig de heerea: nabbr, ondervoorzitter, m. de VIES, BRILL, G. DE VRIES AZN., SIX, BORRET, KERN, DE GOEJE, VOSMAER, LAND, DE HOOP SCHBFFER, CAMPBELL, COSUN, SPRUYT, TIELB, VAN DE SANDE BAKHUIJZEN, DE LOUTER en BOOT, Secre-taris. Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt Het proces-verbaal der vorige vergadering wordt Gelegen En gedeldet. De secretaris leest een brief gedatteerd Buitenzorg op Jbva 3 Juli IL, waarbg de heer A. W. F. Verkerk Pistorius dank zegt voor z^ne benoeming tot correspondent der afdeeling. Hg bericht verder het overladen van het buitenlandsch lid C. R. Lepsias te Berlyn op 10 Juli IL Hg biedt namens de auteurs voor de boekerg aan den afdruk van een franschen brief van Jacob Grimm van 30 October 1817 aan het Ko- ninklijk Nederlandsch Instituut, getrokken uit het zevende deel der Kleinere schriften van Grimm, geschenk van den heer E. Ippel te Berlgn, en De patriot J. H. Swildens ge- handhaafd — door Mr. W. B. S. Boeles, Leuwarden 1884. ▼1B0L. EN lOCOED. AID. LRTIU. 8<1« IBBU« SUL II. (2) (2) Nadat de heer Spruyt aan de leden een blad heeft doen anbieden, waarop de plaatsen der grieksche schrevers, waarvan hg in zgn betoog gebruik zal maken, staan afgedrukt, leest bg de eue bgdrage tot onze kennis van de leer der Py-thagoreërs. Hg merkt op, dat men wel aan de hoofdstelling der Pythagoreërs een verständigen zin kan hechten — gelgk hg nader aantoont — maar dat de schets der bgzonderheden van hunne leer bij Aristoteles hier en daar geheel onbegrpelg pelg is. Waarom bgv, het evene bg de Pythagoreërs ansiQov, het onevene ^Bütscaa^iévov genoemd werd, en waarom dat »onbegrensde" en dat »onbegrensde" en dat »on begrensde" de elementen van de eenheid en derhalve ook van de getallen heetten, blgkt niet — noch uit den tekst van Aristoteles noch uit de oude commentators, noch uit de toelichting van nieuwere auteurs, bgv. Zeiler, Boeckh en Schaarschmidt. Spreker meent eenige opheldering over dit puut gevonden te hebben door zekere beschouwingen uit den Fhilebus in verband. Te brengen met eene gewichtige ondekking der Pythagoreërs op wiskundig gebied. Het bestaan van onderling onmeetbare grootheden, zooals de diagonaal en dezgde van het vierkant, leid hen tot de onderscheiding van het rationeele en het irrationeele, waaruit de tegenstelling voort-vloeide van de discontinue grootheid, bgv. het getal, en de continue grootheid, zooals de lengte. Vervolgens wgst hg an dat de beschrijving van het ajtêiQov in Plato's Philebus volkomen past op de continue grootheid, die van het ütécaq op het getal of de discontinue grootheid. De eeuheden, die ook in den Philebus als uit a^tsiçov en :n^éQaq samengesteld geschetst worden, blgken daar de volkomen bepalde individueele toestanden voor te stellen, waarin zich de naturlikke groot. Heden in onze waarneming vertoonen. Een bepaalde lengte is bijv. a:néiQov, als lengte, JteJtSQaaiiivov als bepaalde lengte. 