None
Grisea; thorace vittis tribus, abdomine maculis variantibus, scutello pedibusque nigris; antennis palpisque flavis; alarum costa dilute brunnea; nervo discoidali arcuatim flexo. Long. 5,5 mm. Deze kleine, doch fraaie Dexine is, wegens het langwerpige, kegelvormige achterlijf en verdere kenmerken, het best te rangschik- ken in het genus Leptoda, door mij voor de Amerikaansche Dexia gracilis Wied. gevormd. Zij verschilt evenwel van deze, behalve door de veel mindere grootte, door de niet hoekige, maar afge- ronde ombuiging der discoidaal-ader. Grondkleur van thorax en achterlijf lichtgrijs, die van den kop wit; het voorhoofd is boogvormig gewelfd, naar achteren sterk versmald; voorhoofdsband zwart, aan het verbreede voorste ge- deelte met rooden gloed; onmiddellijk boven de sprieten een wit weerschijnend dwarsbandje; het onderste gedeelte der wangen zoo lang als de halve lengte-doorsnede der oogen; ter wederzijde van den mondrand eene plek met roodachtigen weerschijn. Sprieten ongeveer half zoo lang als het aangezicht; de beide wortelleden 208 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. roodachtig, het derde lid okergeel, driemaal zoo lang als het tweede ; sprietborstel zwart, weinig langer dan het derde sprietlid, dicht gevederd. Zuiger bruin, aan den wortel en de eindlippen rood- geel; palpen roodgeel, draadvormig. — Thorax met drie zwarte banden, van den voorrand uitgaande, de middenste hand breeder en tot een eind voorbij den dwarsnaad voortgezet, de buiten- waartsche banden aan den naad afgebroken; ter wederzijde , onder de schouders, een zwarte band, die breed begint en, zich ver- smallende, tot den vleugelwortel doorloopt. Schildje zwart met eenigen glans. — Achterlijf, van boven gezien, kegelvormig, van ter zijde gezien, cylindrisch, aan het einde afgeknot; naarmate het licht daarop valt, vertoont zich eene meer of minder uitgebreide zwarte teekening, hetzij als een vrij breede achterzoom der ringen, of wel als afzonderlijke rug- en zijvlekken; de eerste ring blijft altijd schier geheel donker en de bolvormige anus is onveranderlijk glanzig zwart; de genitalien zijn roodachtig en steken van onderen een weinig uit; stevige macrocheten bevinden zich aan den ach- terrand der drie laatste ringen. — Pooten zwart, de heupen van dezelfde grijze kleur als de borstzijden; tarsen langer dan de schenen; aan de voorpooten de dijen en schenen even lang, aan de achterste pooten de dijen langer. — Vleugelschubben groot , geelachtig wit. Kolfjes geel. Vleugels iets grauwachtig, tegen het eind van den voorrand wegsmeltend lichtbruin; de spitscel reikt met hare nauwe opening tot even boven de vleugelspits; middel- dwarsader bijna onder het eind der subcostaal-ader en juist op het midden der discoïdaal-cel ; ombuiging der discoidaal-ader boogvormig ; achterdwarsader recht. Een mannetje, Java (Piepers) en een tweede mannetje van Kemanglen, Java (Lucassen). Coenosia submaculata, n. sp., 2. Cinereo-fusca; abdomine linea dorsali interrupta maculisque quatuor nigricantibus; antennis, palpis pedibusque nigris; seta antennarum subpubescente. Long. 2,5 mm. BENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 209 Voorhoofd slechts half zoo breed als de doorsnede der oogen. zwart, aan de oogkanten met een smallen witten zoom; voor- hoofdsborstels zwak; aangezicht lichtgrijs met witten weerschijn ; mondborstels stevig, van onderen nog door eenige kleinere borstels gevolgd: oogen groot; kinbakken zeer smal. Sprieten en palpen zwart; de sprieten tot over de helft van het aangezicht afdalende ; sprietborstel microscopisch behaard; palpen klein, cylindrisch. — Thorax, schildje en achterlijf grauwbruin; op den thorax eene flauwe aanduiding van donkere. langsstrepen; schildje met vier borstels; achterlijf gewelfd, naar het einde spits toeloopend, met zwartachtige, afgebroken rugstreep en op den tweeden en derden ring een paar eveneens gekleurde, rondachtige zijvlekken. Pooten zwart; schenen met een paar eindsporen; achterschenen aan de achterzijde met twee of drie lange borstels. Vleugelschubben klein , doch de onderste duidelijk buiten de bovenste uitstekend; kolf jes vuilgeel. Vleugels met flauwe grijze tint; voorrand naakt en zonder randdoorn; uitmonding der subcostaal-ader op een derde van de vleug: Ilengte; middeldwarsader voorbij die uitmonding en op het ‘midden of nog even voorbij het midden der schijfcel; schijfdwars- ader recht; laatste gedeelte der discoïdaal-ader bijna dubbel zoo lang als het voorlaatste; anaal-ader kort, den vleugelrand niet bereikende. Een 9, Java (Piepers). Naar de kenmerken, door Rondani (Dipt. Ital. Prodromus, Vol. VI) aangegeven, zou deze soort in zijn genus Orchisia moeten worden geplaatst. De eenige daartoe behoorende Europeesche soort (Sapromyza costata Meig. = Coenosia pictipennis Löw) onderscheidt zich echter door een donkerbruinen zoom aan den voorrand en een witten zoom aan den achterrand der vleugels, terwijl bij de hierboven beschreven soort de vleugels geheel eenkleurig zijn. Coenosia ferruginea, n. sp., g. Rufa; antennis, palpis pedibusque flavis; tarsis fuscis; seta antennarum pubescente; palporum apice dilatato. Long. 3,5 mm. Tijdschr. v. Entom. XXXIV (1891). 14 210 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. Roestkleurig. Voorhoofd breeder dan de doorsnede der oogen: voorhoofdsborstels zwak; aangezicht rechtstandig; mondrand niet vooruitstekend; mondborstels vrij kort, van onderen gevolgd door eenige nog kortere borstels; in de zijden van het voorhoofd en van het aangezicht, tegen de oogkanten, een smalle zoom van zilverwitten weerschijn. Sprieten roodgeel, tot bijna aan den mond- rand reikende; het derde lid vrij breed, elliptisch; sprietborstel fijn behaard. Palpen roodgeel, aan den wortel dun, doch naar het einde verbreed. — Achterlijf langwerpig eirond, spits toeloopend en in eene lange eierbuis geëindigd; de insnijdingen bruinachtig. Pooten roodgeel, met verspreide, zwakke borstels, die aan de voordijen zoowel van achteren als van onderen regelmatig op rijen geplaatst zijn. Vleugelschubben rudimentair , de bovenste de onderste bedekkende. Vleugels glasachtig met iets grauwe tint; uitmonding der subcostaal-ader ongeveer tegen het midden van den voorrand; middeldwarsader. even voorbij die uitmonding en merkelijk voorbij het midden der schijfcel; schijfdwarsader recht; laatste gedeelte der discoidaal-ader 24 tot 3 maal zoo lang als het voorlaatste; anaal-ader tot aan den vleugelrand voortgezet.. Een 9, Java (Piepers). LAGAROSIA, nov. gen. Ortalinarum. dayagds (smal). Gen. Mischogastro affinis. Statura gracilis; frons lata; ocelli approximati; antennarum articulus tertius subelongatus, arista plumata; palpi subincrassati; macrochaetae mesothoracis desunt ; scutellum quadrisetosum; abdomen subcoarctatum; pedes graciles, nudi; femora mutica, interrnedia versus apicem attenuata; tibiae sine seta apicali, intermediae calcaratae; alae latae, hyalinae, nigro-fasciatae; vena auxiliaris valde proxima venae subcostali, venae cubitalis et discoidalis parallelae; angulus posterior cellulae basalis inferioris acutus. Ik zie mij genoodzaakt, dit nieuwe geslacht te vormen voor een tweetal Javaansche Ortalinen. Door het slanke lichaam en het aan de basis verdunde achterlijf, de gedaante van kop, sprieten en pooten en de teekening der vleugels heeft het, op het eerste ge- KENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 211 zicht, vene groote overeenkomst met het Zuid-Amerikaansche genus Mischogaster Macq. (= Conopsida Macq.). Het aderbeloop der vleugels vertoont echter afwijkingen, die eene generieke samen- voeging verbieden: de hulpader, die bij Mischogaster !) in 't ge- heel niet te zien is, wijl zij met de subcostaal-ader is vergroeid, loopt bij Zagarosia wel zeer dicht langs de subcostaal-ader, maar is toch duidelijk te herkennen, vooral aan hare uitmonding; de schijfdwarsader loopt steiler en de discoidaal-ader is ter plaatse van hare verbinding met die dwarsader niet hoekig naar boven gericht, maar loopt bijna recht door; en wat vooral opmerking verdient, de onderste wortelcel loopt van onderen spits toe, terwijl zij bij Mischoguster door eene buikige dwarsader als afgeknot is. Overigens zijn de vleugels wortelwaarts minder versmald; het achterlijf is aan de basis minder sterk verdund en mist de borstelige beharing , die in Mischogaster zijwaarts aan den achterrand der ringen aan- wezig is. | Als verdere kenmerken van dit nieuwe geslacht kunnen de volgende dienen: Kop rond; voorhoofd met evenwijdige zijden ; voorhoofdsborstels weinig in getal, maar tol dicht bij de sprieten voortgezet; het aangezicht in ’t midden een weinig uitgehold, maar zonder sprietgroeven ; sprieten korter dan het gezicht ; spriet- borstel matig lang gevederd. Thorax langwerpig ; achterlijf 6-ringig. Vleugels aan ’t eind stomp en afgerond; uitmonding der subcostaal- ader vóór de halve vleugellengte ; middeldwarsader ver voorbij die uitmonding en even als de schijfdwarsader recht en steil. Lagarosia lacteata, nov. sp. 4. Nigra, subnitida; thorace griseo-pollinario, vittis duabus nigris; alis hyalinis, liinbo costali fasciisque duabus inaequalibus nigro- fuscis, apice lacteo. 1) Ik heb hier meer bepaald het oog op eene nieuwe soort, stellig tot het genus Mischogaster behoorende, zeer nabijkomende aan M. niger Schin. (Dipt. Nov. Reise, p. 256) en die ik in de Biologia Centrali Americana denk te be- schrijven. Of de andere soorten van Mischogaster in het aderbeloop ten volle daarmede overeenstemmen, is mij onbekend maar toch zeer waarschijnlijk. 212 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. Long. 8 mm. Voorhoofd zoo breed als de dwarsdoorsnede der oogen en even als het aangezicht zwart, alleen van voren boven den spriet wortel met een smallen lichten zoom. Sprieten zwartbruin; het derde lid ruim dubbel zoo lang als het voorgaande, aan het einde eenigszins spits toeloopende ; zuiger en palpen zwart. Thorax van boven met donkergrijze bestuiving, waarin de baide zwarte langsstrepen slechts weinig uitkomen; ter wederzijde zijn vier vrij stevige borstels ; borst witachtig bestoven en behaard. De zwarte kleur van het achterlijf heeft iets blauwachtigs; de kleine zwarte behaarde tang- armen steken van onderen tepelachtig uit. Pooten zoo goed als naakt, zwart, de dijen met blauwachtige tint; middelschenen met een lange en stevige eindspoor; eerste lid der achtertarsen aan de binnenzijde met vuilwitten haarglans. Kolfjes geelachtig wit. Vleugels (fig. 13) glasachtig, met zwarte aderen; de randader heeft een smallen donkerbruinen zoom; een smalle zwartbruine band gaat van de mediastinaal-cel uit en loopt schuin naar be- neden, doch reikt niet verder dan tot in den bovenhoek der onderste wortelcel; een tweede, breedere band van dezelfde kleur begint aan den voorrand even vóór de uitmonding der radiaal- ader, neemt de beide dwarsaderen in zich op en eindigt in den achterrand, waar hij het breedste is; het einde der vleugels, buiten dezen laatsten dwarsband, is melkwit, hetgeen vooral uitkomt als men de vleugels tegen eene donkere oppervlakte houdt; de radiaal-ader loopt gebogen naar den voorrand; de cubitaal-ader en de discoïdaal-ader gaan ongeveer evenwijdig naar de vleugelspits; de beide dwarsaderen zijn steil en liggen dicht bij elkander, de middeldwarsader op drie vierden der schijfcel, de schijfdwarsader op een vierde der eerste achtercel; de wortelcellen zijn vrij groot, de middelste door eene rechte dwarsader gesloten; de dwarsader daarentegen, welke de onderste wortelcel sluit, is sterk ingebogen , waardoor laatstgenoemde cel zoowel van boven als van onderen in een scherpen hoek eindigt. Een enkel mannelijk exemplaar, Java (Piepers). EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 213 Lagarosia striatella, n. sp., 9. Nigra, subnitida; thorace griseo-pollinario, vittis duabus nigris; alis hyalinis, limbo costali fasciisque tribus nigro-fuscis, media lata, costam non attingente, ultima tenui prope alarum apicem. Long. 8 mm. Gelijkt op de voorgaande soort, doch verschilt in de teekening der vleugels (fig. 14): de breede tweede band sluit niet tegen den voorrand aan; daarentegen is er kort vöor de vleugelspits nog een derde, zeer smalle band aanwezig, die aan den voorrand, bij de uitmonding der radiaal-ader, begint, in schuine richting en eenigszins gebogen voortloopt en, jets verbreed, onder de uitmon- ding der discoïdaal-ader eindigt. Het laatste gedeelte der discoïdaal- ader is ongeveer dubbel zoo lang als het voorlaatste (in lacteata ten minste driemaal zoo lang). Overigens zijn de pooten niet zwart, maar pekkleurig, de achterste heupen zelfs iets roodachtig; de haarglans aan de binnenzijde der achtertarsen is lichtbruin. Een 2, Java (Piepers). De vele punten van overeenkomst tusschen de beide soorten kunnen aanleiding geven tot de meening, dat wij hier zouden te doen hebben met de beide sexen van ééne soort; het in ’t oog vallend verschil in de teekening der vleugels schijnt evenwel daartegen te pleiten. HOMONEURA, n. gen. Sapromyzarum. ouòw (zich vereenigen); veügor (ader). Corpus oblongo-ovatum, convexum. Caput latitudine thoracis; frons plana, lata; setae frontales utrinque duae; epistoma perpen- diculare, nudum; oculi oblongi, nudi; genae malaeque angustae. Antennae breves, deflexae; articulus tertius ovatus; seta anten- narum plumosa. Rostrum validum; palpi cylindrici. Scutellum quadrisetosum. Abdomen thorace brevius, 5 annulatum, utrinque setulis brevibus instructum. Tibiae omnes setula praeapicali. Alae abdomine longiores; vena auxiliaris venae subcostali proxima , ambae in triente primo costae excurrentes; cellulae basales duae in- feriores par vae. 214 EBNIGE UITLANDSCHE DIPTERA. Het insect, waarvoor dit nieuwe geslacht wordt opgericht, gelijkt veel op onze Sapromyza-soorten met gevederden spriet- borstel (gen. Minettia Rob. D.), doch onderscheidt zich door de tot aan het eind zeer dicht naast elkander loopende hulpader en subcostaal-ader, een kenmerk, dat eenige verwantschap aanduidt met het geslacht Zonchaea. Homoneura picea, n. sp., d, 2. Nigro-fusca, subnitida; halteribus pedibusque nigris, tarsis fuscis. Long. 3,5 mm. Zwartbruin, flauwglanzig; het voorhoofd dicht vóór de sprieten met roodachtigen zoom; het aangezicht en het achterhoofd tegen den achtersten oogrand lichtgrijs. Sprieten bruin, kort; het tweede lid met een omhoog gericht borsteltje; het derde aan den wortel van ouderen eenigszins roodachtig ; sprietborstel zoowel aan de onder- als aan de bovenzijde lang gevederd (fig 15). — Thorax van boven door eene bruinachtige bestuiving mat schijnende, geheel van voren lichtgrijs; ook het achterlijf met eenige grauwe bestuiving, die echter de grondkleur weinig verandert. — Pooten zwart, doch aan de voorpooten de knieën en soms ook de basis der schenen eenigszins geelachtig; de tarsen bruingeel; de voorste dijen heb- ben van onderen eene rij van kamachtig gestelde borstels, die der iniddeldijen korter; daarentegen hebben de middeldijen aan de voorzijde op de tweede helft ongeveer 6 korte maar stevige bor- stels; de middelschenen hebben stevige eindsporen. Kolfjes zwart. Vleugels (fig. 16) braingrauw; tegen eene donkere oppervlakte gezien, krijgen zij eene geelachtige tint en worden de aderen bruingeel ; middeldwarsader iets voorbij de uitmonding der sub- costaal-ader en op het midden der schijfcel geplaatst ; schij fdwarsader recht; de cubitaal- en discoidaal-ader zijn recht en loopen naar het einde nauwelijks iels uit elkander; het laatste gedeelte der discoïdaal-ader is anderhalf maal zoo lang als het voorlaatste, Ken d en een 2%, Java (Piepers), EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 215 Notiphila dorsopunctata Wied. Ephydra dorsopunctata Wiedemann , .Inalecta ent. p. 58, n°. 134; Aussereur. Zweifl. Il. p. 591, n°. 5. Een 2, Java (Piepers). Wiedemann’s beschrijving past in alle opzichten op dit exem- plaar; het is 4 mm. lang en heeft aan den voorrand der vleugels eenige borsteltjes, even als Mot. ciliata v.d. Wulp (Dipt. Sumatra- erped. p. 55), die ook donkere borstelwratjes op den thorax ver- toont; dorsopunctata onderscheidt zich echter van deze door de gele sprieten en het gevlekte achterlijf. Paralimna javana, n. sp., d. (Pl. 12, fig. 17). Cinerea; fronte, thoracis dorso scutelloque ex rubro fuscis; abdomine linea dorsali et segmentorum limbo antico fuscis; an- tennis pedibusque nigris, tarsis testaceis. Long. 3,5 mm. Aschgrauw. Kop (fig. 18) groot, breeder dan de thorax; voor- hoofd met eenige zwarte vlekjes en eene glanzig zwarte dwars- streep dicht boven de sprieten; voorhoofdsborstels (cen aan elke zijde) en de verticaal-borstels stevig, de ocellaar-borstels daaren- tegen zeer kort. Sprieten (fig. 19) zwart, kort; het tweede lid van boven met eene stip van witten weerschijn; het derde lang- werpig, met korte uitstaande beharing, vooral van boven en aan de spits; sprietborstel van boven kamachtig behaard, gelijkmatig verdikt, behalve tegen het eind, waar hij dunner wordt. — Thorax gewelfd, op den rug roodachtig bruin, in de zijden met eenige stevige borstels; schildje roodachtig bruin, halfrond, vrij plat, met vier borstels. Achterlijf plat eivormig; de bruine rugstreep smal; de bruine voorzoom der ringen is op den derden en vierden ring het breedste en neemt ongeveer de halve lengte dezer ringen in; op den buik is alleen aan de kanten iets van de bruine zoomen zichtbaar. Pooten vrij kort, zwart; de dijen, vooral de voordijen , met grijzen weerschijn; de middelschenen met krachtige eind- sporen en buitenwaarts met eenige stevige borstels; tarsen bruin- geel, de laatste leden donkerder; voethaken en voetballen klein, 216 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. de haken gebogen. Vleugels (fig. 20) bruingrauw, langer dan het achterlijf; voorrand aan den wortel borstelig; randader tot de uitmonding der discoïdaal-ader voortgezet; subcostaal-ader met de hulpader vergroeid, op een derde der vleugellengte in den voor- rand uitmondende en aldaar een randdoorntje uitstootende ; radiaal- ader recht en tot drie vierden van den vleugel reikende; cubitaal- en discoïdaal-ader evenwijdig met elkander loopende ; middeld warsader iets vóór de uitmonding der subcostaal-ader en merkelijk vóór het midden der schijfcel; schijfdwarsader recht, een weinig scheef en van onderen tot dicht bij den achterrand reikende; laatste ge- deelte der discoïdaal-ader een vijfde korter dan het voorlaatste. Een d, Java (Piepers). Dat het Amerikaansche genus Paralimna ook in de oude wereld voorkomt, blijkt uit eene aanteekening van den Baron Osten Sacken in het Berl. ent. Zeitschr. XXVI, p. 238, waarbij deze in eene soort van de Philippijnen Schiner’s Nofiphila sinensis (Dipt. Nov. Reise, p. 241) meende te herkennen, daarbij op- merkende dat laatstgemelde eene Paralimna is. Drosophila nigropunctata, n. sp, 4. Obscure cinerea, nigro-multipunctata; abdomine nigro, incisuris pallidis; antennis dilute fuscis; palpis nigris; pedibus testaceis. Long. 1,75 mm. | De grondkleur van kop, thorax en schildje is bruinachtig grauw , dat een donker aanzien verkrijgt door tallooze zwarte stippen, waaruit de haren en borstels ontspruiten; die waarop de borstels staan, zijn duidelijk als wratjes verheven en geven op den rug van den thorax, waar de borstels in langsrijen zijn geplaatst, eenigszins den schijn van donkere strepen. De sprieten zijn iets lichter van kleur; de sprietborstel heeft van boven 5 of 6, van onderen 2 of 3 haren; de kleine palpen zijn zwart. Het achterlijf is kort en breed, zwart met lichtere insnijdingen. Ook de pooten zijn zwart; aan de middelschenen zie ik een uiterst kleinen praea- picalen borstel; aan de voor- en achterschenen kan ik er geen ontdekken. Kolfjes vuilgeel, Vleugels veel langer dan het achterlijf, BENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 217 glasachtig met bruingrauwe tint; uitmonding der subcostaal-ader op ruim een vierde der vleugellengte; middeldwarsader merkelijk voorbij die uitmonding; de cubitaal-ader is voorbij deze dwarsader opwaarts gebogen, waardoor de eerste achtercel het breedst wordt boven de schijfdwarsader; de cubitaal- en discoïdaal-ader loopen vervolgens evenwijdig; het laatste gedeelte der discoïdaal-ader is ongeveer dubbel zoo lang als het voorlaatste. Een d, Java (Piepers). 218 BENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. VERKLARING DER AFBEELDINGEN. PI. 12, fig. Vv wwe Vv vv vv we vw w u Vv Vy w 1. Tipula ornaticornis (kop). 2. > » (eind van het achterlijf 8). 3. Mochtherus striatus (eind van het achterlijf à, van ter zijde gezien). 4. >» » (als voren , van boven gezien). 5. >» » (vleugel). 6. Psilopus fenestratus (mannelijke genitalien). 7. » » (vleugel). 8. » lifilum (mannelijke genitalien). 9. >» » (vleugel). 10. >» setosus _ (vleugel). 11. Leptoda eleguns (van boven gezien). 12. » » (van ter zijde gezien) 13. Luyarosia lucteatu (vleugel). 14. » striatella (vleugel). 15. ZMomoneura picta (kop). 16. » » (vleugel). 17. Paralimna javana. | 18 >» » (kop). 19. » » (spriet). 20. » » (vleugel). ON NEW OR LITTLE KNOWN AUSTRALIAN LONGICORNIA. I. BY J. R. HM. NEERVOORT VAN DE POLL. AMETROCEPHALINAE. CYCLOCRANIUM v. d. Poll, gen. nov. ' . | (xtxlos, circulus; xgavsor, cranium). | I am obliged to propose this new genus for the reception of a new insect, which, although closely allied to Amefrocephala , differs in so many important characters, that it is impossible to place it in that genus. The head is still much more circular, the front as well as the vertex being shorter, the former strongly swollen; eyes not quite entire, the inner margin opposite the insertion of the antennae having a very slight emargination. Antennae more robust (more like those of Zorio), the scape strongly curved, the 3rd—6th joints faintly incurvate. Prothorax not so strongly narrowed an- teriorly, but as broad at the tip as at the base, the sides pro- duced in the middle into an obtuse tubercle, the disk highly elevated and convex, strongly depressed anteriorly and still more so posteriorly. Scutellum short, broadly rounded. Elytra much like those of Ochyra courctata Pasc., strongly rounded at the shoul- ders, the sides rather deeply emarginate in the middle, then swelling out before the tip, where they are conjointly rounded; the upper surface is depressed in the middle and abruptly bent laterally (forming a rather sharp border, which extends almost to the shoulder), whilst the enlarged apical portion is moderately 220 ON NEW OR LITTLE KNOWN convex. The legs are shorter and more robust; thighs large; forder tibiae rather broad, curved outwards at the tip, intermediate and hinder tibiae almost straight; first tarsal joint as long as the two following taken together. Cyclocranium Swierstrae v. d. Poll, n. sp. (Pl. 13, fig. 1). Head black, shining, with a faintly impressed line along the middle; exceedingly minutely punctured, except a smooth space just beliind the eyes. Antennae black, wilh a small basal portion of the scape and the 3rd—9th joints as well as the entire second joint fulvous. Prothorax nitid reddish-brown in the lower parts; the elevated parts blackish ; the inflated disk is divided by a deep longitudinal impression; finely and sparingly punctured. Elytra nitid, the basal portion reddish-brown, the remainder black, the convex apical portion velvety shining according to a thin silvery pile and a very dense punctuation; each elytron ornated in the middle with a swollen ivory stripe directed somewhat obliquely towards the suture and above this an other less distinct one, oblique in the opposite direction, these markings forming together a somewhat x-shaped figure; the basal half is very finely indis- tinctly punctured. Underneath reddish-brown with the abdomen and the prosternum in front black, the breast ornated on each side with a stripe of white hairs, directed obliquely towards the middle; the legs blackish-brown with the base of the thighs rufous. Length 4—7 mm. ---- Habitat: Victoria. { dedicate this interesting species to the memory of my late friend Mr. K. N. Swierstra, the zealous and obliging entomologist of the Royal Zoological Society «Natura Artis Magistra» at Am- sterdam, who died on 18 April 1894. APHNEOPINAE. Aphneope quadrimaculata v. d. Poll, n. sp. (Pl. 13, fig. 2). Dull pale brown, head and thorax blackish; antennae rufous, AUSTRALIAN LONGICORNIA. 221 the joints becoming darker towards the tip; each elytron ornated with two large flavous spots, one before the middle and the other somewhat larger below the middle, both touching neither the outer margin nor the suture, the apical spot extending however very close to the outer margin; around these spots the brown colour is somewhat darker; underneath uniformly clothed with a silvery pile; legs rufous, the thighs gradually darker towards te knees. Head long and rather narrow in front, vertex large, not gra- dually rounded but obliquely narrowed behind and then cut off in a straight line; shallowly hollowed between the antennae, with a faintly impressed median line in front, all over densely rugosely punctured. Antennae almost reaching the tip of the elytra , scape long, strongly thickened at the tip. Prothorax about as long as the head, narrower in front than at the base, the sides swelling out into an obtuse knob before the middle, the disk moderately convex, with a faint median impression; closely confluently punctured but rather more finely than the head. Scutellum broad, strongly rounded. Elytra not quite twice as broad as the thorax at the base, slightly emargi- nate laterally below the shoulders, separately rounded at the apex ; each elytron is provided with four ridges, which are all confluent before reaching the tip, the innermost being shortest; the inter- stices are very finely and thickly punctured, on the flavous spots the punctures are much larger and more distant. Thighs slender at the base, somewhat suddenly thickened near the tip The upper surface, the antennae and the legs are clothed with extremely minute silvery hairs, only visible with the aid of a strong lense. Length 12 mm. — Habitat: Queensland. The coloration of this insect is very unlike that of ApAxeope sericala Pasc. and there are also several differences in the structure of the head, thorax and thighs, which perhaps will render a generic separation desirable; for the present, however, I prefer to let it in A phneope. Zoédia V-album Boisd. (PI. 13, fig. 3). Clytus v-album Boisd. Voy. Astrol. II (1835), p. 485, t. 9, f. 23. 222 ON NEW Olt LITTLE KNOWN It is still with considerable doubt that I have referred the Tas- manian Zoëdia here figured to the Clytus v-album Boisd. The figure in the «Astrolabe» is so very bad, that it is hardly possible to say what it is, and unfortunately Boisduval’s description too is not of sufficient aid. However, I think the authors of the Munich Catalogue correctly referred Ciytus v-album to the genus Zoédia, and then my Zoedia agrees with it in coloration and habitat, moreover some ex- pressions of Boisduval’s description strengthen me in regarding my specimen as really belonging to it, The most striking character of this species are the four small pointed tubercles on the disk of the thorax, Z. divisa Pasc. and Z. triangularis Pasc. having only two very small tubercles in front. This particularity I consider fairly in accordance with Boisduval's expression «corselet petit, garni de petits tubercules pointus ». Zoëdia elegans Waterh. Trans. Ent. Soc. of Lond. 1818, p. 236. I do not consider this species specifically distinct from Z. divisa Pasc. The small differences, which might have been observed when comparing a single specimen of each, lose their value when having a good series for examination. A few years ago, I compared at the British Museum my series of divisa with Waterhouse’s type-specimen of elegans and then Mr. Waterhouse himself was convinced of the exactness of this synonymical remark. Z. divisa Pasc. seems to be rather common, whilst all the other species of the genus are exceedingly scarce in collections. Zoëdia longipes v. d. Poll, n. sp. (Pl. 13, fig. 4). Dull rufous; head slightly darker, pale reddish-brown ; antennae with the tip of the scape and the greater apical part of the last joint blackish; thorax with the lateral tubercles black ; the smaller apical half of the elytra black and covered, with the exception of a broad transverse stripe, with a short silvery pile, the basal half AUSTRALIAN LONGICORNIA. 223 ornated with a large oval black spot, common to both the elytra, originating at the base and extending down the suture for almost a third of the total length, this spot, as well as the black apical portion, bordered with a narrow stripe of silvery shining white hairs; the tips of the thighs, the upper part of the anterior and intermediate tibiae and by far the greater part of the hinder shins black; abdomen black with a dense greyish pile, the sides of the breast with an oblique chalky white stripe of long soft hairs. Head thick, regularly rounded posteriorly, moderately hollowed between the antennae, with an impressed median line; antennae long, scape slender, thickened at the tip. Prothorax much longer than the head and considerably narrower at the tip, the disk strongly convex, much depressed at the base, the sides with a large obtuse tubercle somewhat below the middle. Scutellum elongate, rounded at the tip. Elytra twice as broad as the thorax at the base, slightly incurved at the sides, conjointly rounded at the apex. Thighs robust; hinder legs very slender, the tibiae almost straight , covered with a few long soft black hairs. The entire insect is very closely and exceedingly finely punctured, and clothed witha scarcely perceptible silvery pubescence. Length 8 mm. — Habitat: New South Wales. The pattern of the elytra and the long thorax without any impressions or nodosities on its disk, render this fine species very distinct from all its congeners. Zo&dia gracilipes v. d. Poll, n. sp. (PL 13, fig. 5). Dull; head and thorax brown, the latter blackish on the disk ; antennae rufous with the scape blackish. The basal half of the elytra pale rufous brown, the apical half smoky black (according to the light more or less velvety shining); the black portion extends in an oblique line from the outer margin towards the suture, the line of demarcation between the two portions indicated by a stripe of silvery hairs, extending along the suture upwards to the scutellum and being on its turn bordered above by a diffuse stripe of black hairs, 224 ON NEW OR LITTLE KNOWN Underneath rufous with the abdomen blackish; legs brown with the base of the femora, the apex of the tibiae and the tarsi pale rufous. Head thick, regularly rounded posteriorly , rather strongly hollowed beween the antennae, wilh a well marked median line; antennae long, by far overreaching the tip of the elytra, scape slender, regularly but not very much thickened towards the end. Prothorax hardly longer than the head and much narrower in front; mode- rately convex on the disk, with a small shallow impression in front; the sides swelling out about the middle into a strong blunt knob, rather deeply emarginate before the front margin. Scutellum elongate, rounded at the tip. Elytra twice as broad as the thorax at the base, almost parallel at the sides, conjointly broadly rounded at the tip. Legs very long and slender, hinder shins slightly curved , thighs not quite as strong as in the preceding species. The whole insect is very finely and thickly punctured and pubescent, when seen under a strong lens. Length 84 mm. — Habitat: Queensland. Z. gracilipes is more like the formerly described species, though very distinct by its coloration and long legs. Zoédia tenuis v. d. Poll, n. sp. (Pl. 13, fig. 6). - Head and thorax rufous; antennae testaceous with the scape rufous; elytra pale rufous with a slight bronze hue, tempered by a delicate silvery pubescence, which, according to the light, effects some movable indistincl transverse bands below the middle; more- over there is on each wingcase a broad highly polished and shining stripe, extending from some distance below the base to the middle. Underneath and legs rufous, the shins near the tip and the tarsi testaceous. Head rather small, the vertex longer than usual and consequently not so abruptly rounded but gradually narrowed behind; between the antennae rather deeply hollowed, with an impressed median line. Antennae of about the length of the body, the scape regularly thickened towards the tip. Prothorax slightly longer and only a AUSTRALIAN LONGICORNIA. 225 little narrower than the head, strongly convex on the disk, with a shallow impression along the middle, anteriorly and posteriorly deeply depressed, the sides produced about the middle into an obtuse tubercle. Head and thorax densely punctured and clothed with exceedingly minute hairs. Scutellum broad, strongly rounded. Elytra very large, one third broader than the thorax at the base, the sides decidedly emarginate towards the middle, then gradually swelling out and broadiy rounded at the apex. Legs not very long, hinder thighs short, not reaching the tip of the elytra, posterior tibiae strongly curved, first tarsal joint hardly as long as the two following together. Length 64 mm. — Habitat: West Australia. In a good many respects this species is very aberrant from all the other known species; its most striking characters are the narrow head, the long wingcases and the relative shortness of the legs, chiefly of the hinder pair. However, I do not think it advisable to remove it as yet from the genus Zoedia. OCHYRINAE, Ochyra nana v. d. Poll, n. sp. (Pl. 13, fig. 7). Subnitid; head and thorax black, parts of the mouth and antennae rufous; scutellum brown, basal portion of the elytra vivid reddish- brown, the remainder brownish-black with a swollen ivory trans- verse band in the middle, neither touching the outer margin nor the suture; underneath brown, with the abdomen black ; legs brown with the tarsi pale rufous. Head behind the lobes of the eyes completely hidden in the thorax, strongly and thickly punctured, very faintly depressed along the middle; antennae rather short, not reaching the apex of the elytra, scape short and much swollen. Prothorax very globose; strongly depressed posteriorly, the sides with a small pointed tubercle in the middle; entirely covered with a strong confluent foveolate punctuation, in the longitudinal direction. Scutellum small, broadly Tüjdschr. v. Entom. XXXIV. 15 226 ON NEW OR LITTLE KNOWN rounded. Elytra rather deeply incurved at the sides in the middle, then swelling out before the tip, where they are conjointly rounded ; there is just before the ivory spots a smooth very shining space, all the remainder covered with closely set minute punctures, this sculpture interrupted here and there by a large puncture, bearing a long soft erect hair. Legs robust, clothed with a few long hairs; thighs short and very thick, tibiae rather broad. Length 4—5 mm. — Habitat: New South Wales. The smallest of my two specimens has the head and thorax ot a light reddish-brown colour, but I think this must be ascribed to its being somewhat immature. Its small size, the want of knotty elevations near the base of the elytra and the relative shorter and more robust legs, at once separate this species from 0. coarclata Pasc., as yet the only known species of this curious genus. DORCADIONINAE. Mesolita inermis v. d. Poll, n. sp. (Pl. 13, fig. 8). Head, thorax and scutellum black, covered with a delicate silvery pubescence; antennae rufous. Dérm of the elytra brown with a bronze hue, greatly hidden by a dense silvery pile, which is interrupted by the following markings of black hairs, viz: a broad transverse band near the middle, strongly widening towards the outer margins and emitting a broad stripe upwards along the suture (where it stops at some distance from the scutellum), anda rather indefinite angular marking along the basal margin. Underneath black with the breast brown, clothed with silvery pubescence, which becomes very scanty on the rather strongly shining abdomen. Legs rufous, darkest in the central part of the thighs. Head with a deeply impressed median line; closely and finely punctured; antennae about as long as the body, scape moderately swollen. Prothorax large, the sides rounded, but slightly narrowed in front, much more strongly so towards the base, convex on the AUSTRALIAN LONGICORNIA. 227 disk, with a strong transverse depression before the hasal margin; thickly covered with minute punctures, which become somewhat larger at the margins. Scutellum broad, semicircular. Elytra not larger than the thorax at the base, enlarged in the shoulder region , slightly emarginate before the middle, froin there gradually swelling out, attaining their greatest width at about two thirds the length, thence narrowed towards the apex, where they are conjointly rounded; closely and very minutely punctured. Legs robust , thighs rather short and very strongly enlarged in the middle, tibiae short and stout Length 6 mm. — Habitat: Queensland. In this species the shoulders are better indicated than in the two already described species, and the apex of the elytra is absolutely destitute of $pines; moreover the pattern of the elytra is very different. Mesolita Pascoei v. d. Poll, n. sp. (PI. 13, fig. 6). Head and thorax brownish-black, clothed with a thin silvery pile; antennae rufous, the joints becoming darker at the tip; elytra brown, darkest at the base, the apical spines black, also covered with a delicate sifvery pubescence, which is denser here and there, effecting some indistinct longitudinal lines, however the diskal one only being really conspicuous. Underneath black. Legs brown. Head slightly hollowed between the antennae, with an impressed central line; closely and finely punctured. Antennae long, overreaching the tip of the elytra; scape large and much swollen. Prothorax very long and narrow, hardly as broad as the head, the sides almost parallel, only a trifle enlarged in the middle, very little narrowed at the tip and the hase, the disk but slightly convex, somewhat depressed in the middle; thickly and minutely punctured. Scutellum rather large, obtusely pointed. Elytra very narrow, hardly as broad as the thorax at the base, the sides gradually but very slightly 228 ON AUSTRALIAN LONGICORNIA. swelling out, attaining their greatest width at about three fifth of the length, thence narrowed towards the ‘tip, the apex of each wingease produced into a very long and valid spine, which is directed somewhat: outwards; all over densely and finely punctured, moreover the basal portion with some distant large punctures. Legs robust, thighs strong, shins rather broad. Length 6 mm. — Habitat: Queensland, A very slender species and very distinct too by the enormous spiniform enlargement of the elytra. I have pleasure in naming this elegant little species in honour of Francis P. Pascoe Esq., who has advanced so much our know- ledge of the Australian Longicorns. en ie N. B. There is made use of this opportunity for publishing on Plate 13 a figure of Zyphocesis floccosa v. d. Poll, described in the Notes from the Leyden Museum, YX (1887), p. 116. -_———— = EXPLANATION OF PLATE 13. Fig. 1. Cyclocranium Swierstrae v. d. Poll. 1) 2. Aphneope quadrimaculata v. d. Poll. 3. Zoëdia v-allum Boisd. 4. » _ longipes v. d. Poll.. 5. » gracilipes v. d. Poll. 6. » tenuis v. d. Poll. 7. Ochyra nana v. d. Poll. 8. Mesolita inermis v. d. Poll. 9. » Pascoci v. d. Poll. 10. Typhocesis floccosa v. d. Poll. 1) The hinder tibiae are represented iucurvate, in reality they are almost straight. AANTEEKENINGEN over eene verzameling LEPIDOPTERA, in October 1889 van het eiland Flores ontvangen, DOOR P. C. T. SNELLEN. Hierbij geef ik eenige aanteekeningen over eene verzameling Lepidoptera van het eiland Flores, die in het jaar 1889 door Mr. Piepers voor onze collectie van daar is ontvangen. Ik heb over die vlinders reeds in het verslag van de 23ste Winterverga- dering der Nederlandsche Entomologische Vereeniging (Tijdschr. v. Ent. XXXII p cvir) het een en ander gezegd, maar wil toch nog eens herhalen, dat wij voor deze verzameling weder groote ver- plichtingen hebben aan Mr. D. H. van Gelder, die de belangen van het onderzoek der Lepidopterologische fauna van Nederl. Oost- Indie voortdurend met warmte ter harte neemt, en door wiens zorgen wij reeds tal van belangrijke, uitmuntend behandelde vlin- ders van allerlei verwijderde lokaliteiten ontvingen. Als een klein bewijs van erkentelijkheid is dan ook eene fraaie nieuwe Kuploea van Flores naar hem benoemd. Het eiland Flores, een der zoogenaamde kleine Sunda-eilanden , maar toch nog vrij groot, ligt oostwaarts van Java, waarvan het door de etlanden Bali, Lombok en Soembawa is gescheiden. Voor nadere beschrijving van bodern, klimaat en plantengroei moet ik naar andere werken verwijzen. Entomologisch is het nog zeer weinig bekend, Wallace of zijn adsistent hebben er verzameld, doch sedert, voor zoo ver mij bekend, niemand. 230 LEPIDOPTERA VAN FLORES. De ontvangen Lepidoptera, die intusschen volstrekt geen beeld der vlinder-fauna van het eiland geven, vertoonen trekken van overeenkomst met Java, maar ook met Sumatra en Nieuw-Holland , in geringe mate met Celebes en de Molukken. Als nieuw heb ik, behalve Zuploea Gelderi, nog eene YpAthima ') en eene Neptis beschreven en verder, zooals gewoonlijk, alle aanteekeningen van systematischen en synonymischen aard, die ik bij het bestemmen der vlinders maakte, medegedeeld. Ik stel mij voor, dat zoodoende het meeste nut van het verzamelde wordt getrokken. Rotterdam, October 1890. 1) Hübner schrijft Yplhima, Hewitson en Herrich-Schäffer echter Yphthima Ik volg beide laatstgenoemde wetenschappelijke schrijvers. LEPIDOPTERA VAN FLORES. 231 RHOPALOCERA. Euploea sepulchralis Butler, Proc. Zool. Soc. of London, 1866, p. 282, fig. 2 (d). Eupl. Zinckenii Felder, Novara II, p. 335 (1867). Drie mannen. Zij verschillen eenigszins van Javaansche exemplaren — waarmede zij overigens in grootte overeen- komen — doordat de punt en de achterrand der voor- vleugels donkerder zijn. Hierdoor wordt een smalle, ge- bogen, wortelwaarts flauw getande lichte dwarsband langs het donkere wortelgedeelte van den vleugel,*dat tot vif zesden reikt, en die bij de Javanen ook wel aanwezig maar minder duidelijk is, vrij goed zichthaar. Bij één exemplaar is die lichte band in de cellen 4—7 zelfs met witte schubben bestrooid. Iets dergelijks heb ik nog bij geen enkel der vele Javaansche exemplaren van sepulchralis, die door mijne handen gingen, opgemerkt, en onmisken- baar wordt hierdoor eene, zij het dan ook geringe, toena- dering gevormd tot #uploca Eurypon Hewitson van de Key-eilanden, waar de vermelde lichte dwarsband geheel helderwit is en ook de buitenhelft der achtervleugels in- neemt. Van een helderwitten buitenrand der achtervleugels is bij één der exemplaren van Flores en bi) vele Javaansche voorwerpen reeds een duidelijk begin tegen den staarthoek te zien. Waarschijnlijk zijn beiden, sepulchralis en Eurypon, evenals Æuploca Macleari Butler (Proc. Zool. Soc. 1887, p- 522) van het Kerstmis-eiland varieteiten van /uploca Climena Cramer IV, p 207, pl. 389 E F, welke, evenals met vele andere vlindersoorten het geval is, op Amboina in de grootste exemplaren voorkomt. Alle structureele kenmerken zijn volkomen dezelfde. 232 LEPIDOPTERA VAN FLORES. Euploea Gelderi Snellen, Tijdschr. n. Ent. XXXIII p. 98 (1890). — PI. 14, fig. 1 (4). Drie mannen. De blauwe gloed der voorvleugels is ge- lijkmatig langs den achterrand verbreid, niet over de punt- helft, zooals bij Midamus Linn. (Zinnaei Moore) en al hare varieteiten. Verder staat de rij suhmarginale vlekken nader bij den achterrand en loopt daarmede evenwijdig, terwijl zij bij Midamus sterk geslingerd is en zich van af ader 4 binnenwaarts wendt. Ik blijf Gelder: voor eene goede soort houden. | Euploea Mazares Moore, Cat. Lep. East-India Comp. I, p. 128 (1857). Eenige exemplaren. Zij zijn iets donkerder van tint en hebben sterker blauwen gloed dan de Javaansche exem- plaren. Verder zijn de lichte vlekken tegen den achterrand der voorvleugels grooter, vooral in de cellen 2—4. Overigens zijn die vlekken op dezelfde wijze paarsblauw bestoven als bij den type. De witte randstippen der achtervleugels zijn gelijk aan die der Javanen en bij één d vertoonen zich sporen van witte bestuiving langs den achterrand, tegen den staarthoek. Sporen van lichtblauwe middenstippen der voorvleugels, welke de varieteit Lederer: Felder van Malakka kenmerken, zijn zoo min bij de voorwerpen van Flores als bij de talrijke, voor mij staande Javanen te zien. Alles bijeengenomen is echter het verschil met den type zóó gering, dat de Flores-exemplaren geene merkbare lokale varie- teit vormen en dus zeker niet door eenen naam behoeven te worden aangeduid. Euploea spec. Een afgevlogen wijfje eener soort, die tot de groep van Eupl. Phaenareta Schaller (Alea Hübner) behoort. Waar- schijnlijk eene lokale varieteit van Phaenareta, maar waar- van ik, bij onbekendheid met den d en uithoofde van den LEPIDOPTERA VAN FLORES. 233 slechten toestand van het exemplaar, niet waag den naam te preciseeren. Acraea Andromacha Fabr., Syst. Ent. p. 466 (1775). — Röber, Iris II p. 22 (1885). — PI. 14, fig. 2. Acraea Entoria Godart, Enc. Meth. IX p. 231 (1819) » Aenone Kirby, Ann. and Mag. of Nat. Hist. 1889, p. 163. Een exemplaar dezer, behalve op het eiland Kabia bij Celebes (var. Indica Röber, |. c.), tot dusverre alleen van Australie (Nieuw-Holland) en den Louisiade-Archipel (Aenone) bekende soort. De beschrijving van Godart, die verkeerdelijk West-Afrika als vaderland opgeeft, past daarop volkomen. De varieteit /ndica onderscheidt zich, volgens Röber, van de Australische exemplaren door mindere grootte en klei- nere zwarte vlekken. Daar van deze soort, voor zoo ver mij bekend, nog geene afbeelding bestaat, geef ik er hierbij eene naar het gave en frissche exemplaar van Flores. De onderzijde is gelijk aan de bovenzijde; alleen zijn de leemgele vlekken in den zwarten rand der achtervleugels duidelijker. Danais Melissa Cram., IV, p. 172, pl. 377 C, D. Eenige exemplaren. Zij komen overeen met Javaansche exemplaren en met Cramer’s afbeelding. Alleen is de groen- witte teekening der achtervleugels beperkter en in het hijzonder de groenwit gekleurde middencel der achtervleugels door eene dikke, gevorkte donkere langsstreep gedeeld. Deze langsstreep duidt echter volstrekt geen specifiek verschil van Melissa aan. Bij eene reeks van 18 exemplaren van verschillende lokaliteiten zie ik haar langzamerhand optreden , eerst als een fijn lijntje. Melissa verschilt zeer waarschijnlijk niet specifiek van Limniace Cramer, die dan de oudste naam voor de soort is. 234 LEPIDOPTERA VAN FLORES.. Danais Ismare Cram., III, p. 156, pl. 279 E, F. Twee mannen en een wijfje. Zij zijn kleiner dan de type en alleen de randstippen, waarvan echter velen ontbreken, — bij een d zelfs al die der voorvleugels — wit, terwijl de lichte langsstrepen der cellen niet meer dan vuil bruinachtig grauw zijn. Vooral op de voorvleugels zijn zi) weinig lichter dan de grond; die der achtervleugels zijn helderder. Ismare wordt door Moore, in zijne Monographie der Limnaina (Danaina Herr. Sch.), Proc. Zool. Soc. 1883 p. 201 enz., alleen van de Molukken vermeld. Het Leidsch Museum bezit haar echter ook van Noord-Celebes en ik heb een exemplaar uit die streek voor mij. Het verschilt niet merkbaar van Cramer’s afbeelding. Danais Genutia Cram., III, p. 23, pl. 206 C, D. Eenige exemplaren. Zij behooren tot de varieteit intensa Moore (Proc. Zool. So: 1883, p. 240), die ook wel met eene, zij het dan ook onvolledige tweede rij witte rand- stippen voorkomt. De kaneelbruine stip van cel 3 is mede somtijds bij Javaansche voorwerpen aanwezig. Wat de Flores- exemplaren echter onderscheidt, is dat de kaneelbruine strepen in de cellen donkerder zijn dan in het alge- meen bij de Javanen, en de op eene schuine rij staande witte vlekken der voorvleugelpunt merkbaar kleiner zijn, even klein als zij ook wel bij de varieteit Zencoglene Felder van Celebes en Saleyer voorkomen. Bij Zeucoglene is het kaneelbruin echter nog donkerder en buitendien heeft deze eene meestal zuiver witte, maar ook dik wijls in verschillende mate bruin bestoven middencel der achtervleugels. Een exemplaar van Saleyer is echter even licht als de Javanen en heeft daarbij eene buitengewoon sterk bruin bestoven witte middencel der achtervleugels, hetgeen dus duidelijk bewijst dat Leucoglene geene afzonderlijke soort is. LEPIDOPTERA VAN FLORES. 235 9. Danais Chrysippus L., Syst. Nat. Ed. X, n°. 81. — 10. 11. Cram., II, p. 32, pl. 118 B, C. Verscheidene exemplaren. Zij varieeren. Sommigen zijn even donker en onzuiver van grondkleur als de Javaansche en Celebaansche exemplaren , anderen lichter , enkelen komen bijna geheel overeen met de varieteit Cratippus Felder (Sitz. Ber. der Wiener Akademie, XL, p. 449) van Amboina en Ceram. Ik merk hier op, dat de donkere, onzuivere grondkleur wel het eenige is wat de Javaansche exemplaren in den regel van de Afrikaansche en Indische onderscheidt. Al de andere door Moore in zijne beschrijving van Zimnas Bata- viana (Proc. Zool. Soc. 1883, p. 238) vermelde kenmer- ken zijn in hooge mate onstandvastig, en dit bewijst duidelijk dat Bataviana nauwelijks als lokale varieteit be- hoeft te worden aangemerkt. Cyllo Leda L., Syst. Nat. Ed. XII, p. 773, n°. 151. Eenige exemplaren zonder opmerkelijke varieteiten. Yphthima Florensis nov. spec. — PI. 14, fig. 3 (d). Een man en twee wijfjes van 26—30 mm. vlucht. Naast verwant aan Mübneri Kirby (PAilomela Hübn., Zutr. fig. 83, 84) van Java, de vleugelvorm dezelfde, ook de donkere, iets olijf kleurig grauwbruine grondkleur der bovenzijde, zoomede de dubbel blauw gekernde oogvlek; maar de achtervleugels slechts bij één wijfje met een klein oogje in cel 2, bij de twee andere exemplaren onge- teekend. © Op de onderzijde der voorvleugels heeft het binnenrands- hoek-zesde geene grijswitte dwarsschrapjes en ziet men aan beide zijden van de oogvlek cene, bij Mäbuers nauwelijks aangeduide, duidelijke bruingrijze streep. De achtervleugels, die vrij dicht en gelijkmatig met grijswitte dwarsschrapjes 236 12. LEPIDOPTERA VAN FLORES. zijn bedekt, hebben bij alle drie de exemplaren twee enkel- voudig blauw gekernde, bijna even groote oogvlekken , eene in cel 6, welker helder licht okergele buitenrand een ge- deelte der cellen 5 en 7 beslaat, en eene iets kleinere in cel 2, waarvan de gele rand nog iets boven ader 3 komt. Bij de twee wijfjes bevindt zich ook nog een klein oogje in cel 1a. 