None
Macquart beschrijft alleen het 9; het is dus nog onbekend. Hij noemt het achterlijf, assez étroit: dit moge waar zijn bij verge- AMERIKAANSCHE DIPTERA. 5 lijkking met de meeste Syrphus-soorten, maar voor eene Mesograpta is het er vrij breed te noemen; in zijn afbeelding is aan het zwart te veel uhrheilig gegeven (zie mijne teekening van het achterlijf Pl. 1 fig, 4.) 37. Mesograpta linearis n. sp. Flava; vertice, thoracis dorso, pleuris in parte posteriori, abdominisque segmento secundo limbo antico et postico nigris, segmentissequentibus tribus linea transversa in medio interrupta. — ¢ long. 5 mm. Aangezigt under de sprieten duidelijk en knobbelachtig vooruitste-kend, even als de sprieten geel, in ’t midden iets krachtiger gekleurd en daarbij glanziger; de zeer langwerpige, van voren spits toeloopende schedeldriehoek zwart met flaauwen glans. even als het geheele achterhoofd. Oogen met zeer fijn netwerk. Thorax van boven glanzig zwart, met witachtige langsstreep in ’ T midden en aan weerszijden met een gelen zoom; borstzijden zwart, aan de voorste helft met groote zwavelgele viekken, die bijna alleen door de zwarte naden gescheiden zijn; schildje geel. Achterlijf (Pl. 1 fig. 5) saffraangeel; de zeer korte eerste ring in ’t midden zwart; tweede ring met zwarten voor- en achterzoom, waarvan de laatste den zijrand volkomen bereikt; derde en volgende ringen met iets verdonkerden, glanzigen achterzoom en een weinig védr de helft met eene fijne donkere, in ’t midden even afgebroken dwarslijn. Pooten geel. Vleugels glasachtig; de cubitaal-ader in ’t midden ingebogen. Ken ¢ uit Mexico (KE. Dugés) in het museum te Brussel. 38. Mesograpta arcifera Low. Mesogramma arcifera, Léw, Dipl. Amer. sept. Cent. VI n°. 52. Elf mannetjes en drie wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het Brusselsche museum. Deze soort onderscheidt zich vooral door de fluweelzwarte zijvlekken aan de derde en vierde achterlijssringen; dergelijke bevinden zijn door gele maanvormige vlekken (zie mijne afbeelding Pl. 1 fig. 6). Het schildje is in 't midden zwart, doch aan den achterrand met breeden gelen zoom. Aan de achterpooten heeft de zwarte kleur eene groote uit- breiding, zoodat alleen de basis der dijen en de knieen geel zijn. 6 AMERIKANSCHE DIPTERA. 39. Mesograpta multipunectata n. sp. Nigra; capite antennisque flavescentibus; thorace vittis tribus albes- centibus, limboque laterali flavo; pleuris nigro-aeneis, macula flava ; scutello nigro, flavo-marginato; abdomine rufo-flavo, segmento secundo nigro, fascia media flava integra; segmentis 3 et 4 maculis duabus lateralibus nigro-velutinus, punctisque quatuor mediis nigris; segmento quinto maculis tribus nigris; pedibus flavis, femoribus posticis nigro- annulatis. — ¢ long. 5,5 mm. Zeer verwant aan de voorgaande, doch gem akkelijk te onderscheiden an de teekening van den tweeden lijfsring, die in plaats van de beide maanviekken, uit een regten en onafgebroken gelen dwarsband bestaat; de beide volgende ringen hebben dezelfde fluweelzwarte zij- viekken als bij arcifera, doch zij missen de beide langslijnen in ’t midden, die hier door vier zwarte stippen vervangen worden (zie mijne afbeelding Pl. 1 fig. 7). Aan de achterdijen is alleen even voor de spits een duidelijke zwarte ring; de achterscheenen en tarsen zijn wel iets verdonkerd, maar niet zwart. In de cubitaal-cel der vleugels is een grijsachtige veeg, die ook bij arcifera voorkomt. Ken ¢ van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 40. Mesograpta basilaris Wied. Syrphus basilaris, Wied. Auss. Zweifl. I. 143. 48. Een ¢ van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. De korte beschriving van Wiedemann is op dit voorwerp geheel van toepassing; alleen zie ik op den tweeden ring een paar geelroode stippen (zie mijne afbeelding Pl. 1 fig. 8), waarvan in die beschriving gezwegen wordt. Het aangezigt steekt matig vooruit en vertoont den paarlemoerglans, die aan de soorten van dit geslacht eigen is. De achterscheenen zijn in ’t midden breed zwart en ook het iets verdikte eerste lid der achtertarsen is donker. Het lijf is zeer glanzig, al verlakt. Mesograpta variabilis n. sp. Nigra nitidissima; epistomate flavo margaritaceo; antennis flavis, articulo tertio supra plerumque infuscato; pleuris aeneis flavo maculatis; scutello interdum anguste flavo-marginato; abdominis segmento secundo interdum punetis duobus rufis; segmentis tertio et quarto maculis lateralibus rufis; reliquis rufis nigro-maculatis; pedibus flavis, posticis nigro-variegatis. — 5,5 mm. Aangezigt duidelijk vooruitspringend, glanzig paarlemoerachtig bleek-geel; voorhoofd eveneens gekleurd; schedeldriehoek en achterhoofd zwartachtig. Sprieten geel, het derde id van boven gebruind. Thorax, sie en achterlijf zeer glanzig zwart, als verlakt; op den thorax drie witachtige langsstrepen; borstzijden metaalachtig blaauwzwart, met bleekgelen paarlemoerglanzigen middenband; schildje met zeer smallen, soms naauwelijks merkbaren, geelachtigen achterrand. T’weede ring des achterlijfs (zie Pl. 1 fig. 9) met een paar roodgele stippen, die een dikwijls ontbreken; de beide volgende ringen met groote roodgele zijvlekken, die tegen den voorrand liggen en gewoonlijk buitenwaarts van achteren uitgesneden zijn; de beide laatste ringen roodgeel, met zwarte middenvlek tegen den voorrand en nog een paar min of meer duideliyke zijvlekken; de roodgele kleur is naar de verschillende individuen van grooter of minder uitbreiding; de buik is roodgeel. Pooten geel; aan de achterpooten de dijen, behalve aan wortel en spits, zwart; de scheenen met twee zwarte ringen en het eenigszins verdikte eerste tarsenlid (met uitzondering der spits) als- mede de drie laatste tarsenleden, zwart; somtijds zijn ook de voorste dijen iets of wat gebruind of zelfs aan den wortel zwart; onder aan de achterdijen eene witachtige, vrij digte beharing. Kolfjes geel. Vleugels met grijsachtige tint; cubitaal-ader naauwelijks een weinig een weinig een weinig. Verscheidene exemplaren, doch alleen mannetjes, van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. Melanostoma mellina Linn. Musca mellina, Linn. Faun. suec. 1821; — Syrphus mellinus, Fabr. Spec. insect. Il, 433. 61; id. Ent. Syst. IV. 308. 110; Meig. Syst. Beschr. III. 331. 85; Macq. Suit. a Bujf. Dipt. I. 544. 35; — Scaeva mellina, Fabr. Syst. Antl. 251,12; Fall. Syrph. 46. 20; Zett. Ins. lapp. 608. 40; id. Dipt. Scand. I. 759. 62; — Melanostoma mellina, Schin. Faun. aust. r. I. 292; — Syrphus Iris, Meig. Syst. Beschr. III. 380. 67; — S. mellarius, Meig. 1. ¢. 328. 81; Macq. |. c. 544. 36; — S. melliturgus, Meig. 1. c. 329. 82; Macq. 1. ¢. 545. 37; -— S. scalaris , Fabr. Ent. Syst. IV. 308. 112; Meig. 1. ¢. 330. 83; — Scaeva scalaris , 5 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Fabr. Syst. Antl. 252. 14; Zett. Ins. lapp. 608. 41; id. Dipl. Scand. II. 760. 63. Een 9 uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 43. Melithreptus seriptus Linn. Musca scripta, Linn. Faun suec. 1820; — Syrphus scriplus, Fabr. Spec. ins. II. 434. 62; id. Ent. Syst. IV. 308. 1135; Meig. Syst. Beschr. III. 324. 75; — Scaeva scripta, Fabr. Syst. Antl. 252. 17; — Sphae- rophoria scripta, Macq. Suit. a Buff. Dipt. I. 551. 1; Zett. Ins. lapp. 605. 28; id. Dipt. Scand. II. 766. 1; — Melithreptus scriptus, Schin. Faun. austr. 1. 326; — Conops gemmatus, Scop. Ent. carn. 965. Ken paartje uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 44, Xylota pigra Fabr. Syrphus piger, Fabr. Ent. Syst. IV. 295. 63; — Milesia pigra, Fabr. Syst. Antl. 192. 16; Latr. Gen. Crust. IV. 331; — Nylota pigra, Meig. Syst. Beschr. III. 221. 11; Maeq. Swit. a Buff. Dipt. I. 521.5; Lett. Dipt. Scand. I. 878. 12; Schin. Faun. austr. I. 355; — Xylota crassipes, Wahlb. Ocvf. vet. ak. forh. 1838. 15.7; — Milesia haematodes , Fabr. Syst Antl. 193. 21; — Xylota haematodes, Say, Amer. entom. I. pl. viz; Wied. Auss. Zweifl. Il. 99. 3. Een paartje uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 45. Xylota nemorum Fabr. Milesia nemorum Fabr. Syst. Antl. 192. 17; — NXylota nemorum, Meig. Syst. Beschr. III. 219. 11; Macq. Suit. a Buff. Dipt. I. 521.3; Zett. Ins. lapp. 585.3; id. Dipt. Scand. I. 871.383; Schin. Faun. austr. T. 356; — Milesia ignava, Fall. Syrph. 11. 6. (excl. syn. Panz.); — Xyl. bifasciata, Meig. Syst. Beschr., I. 219. 10; Zett. Dipt. Scand. IL. 872. 4; — Nyl. nigripes, Zett. Ins. lapp. 585. 4; id. Dipt. Scand. IL. 880. 14. Een uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Syritta pipiens Linn. Musca pipiens, Linn. Faun. suec. 1822; — Syrphus pipiens, Fabr. Spec. ins. II. 434, 65; id. Ent. syst. IV. 310, 119; Panz. Maun. germ, AMERIKAANSCHE DIPTERA. 9 32. 20; — Milesia pipiens, Fabr. Syst. Antl. 194. 27; Fall. Syrph. 12. 9; — NXylota pipiens, Meig. Syst. Beschr, III. 213. 1; — Coprina pipiens, Zett. Ins. lapp. 584. 45; — Syrilta pipiens, Macq. Swit. a Buff. Dipt. I. 525. 13; Zett. Dipt. Scand. I. 881.13; Schin. Faun. ausir. I. 358; — Xylota proxima, Say, Amer. entom. I. pl. vi1r; Wied. Auss. Zweifl. II. 102. 9. Exemplaren van beide sexen uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 47. RKhingia nasica Say. Say, Journ. ac. Phil. TI. 94; Wied. Auss. Zweifl. UW. 115. 1. Drie wijfjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Bij een der exemplaren vind ik eene merkelijke afwijking in de teekening des achterlijfs; is dit eenig bekende soort uit Noord- Amerika. 48. Sphegina rufiventris Low. Low, Dipt. Amer. Sept. Cent. III, 22. Drie mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 49. Ocyptamus fascipennis Macq. Macqu. Suit. Buff. I. 554. 2. pl. 12. f. 13. Drie wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. Zij beantwoorden geheel aan de beschrijving en afbeelding van Macquart. Liw (Diptern Siid-Afrika’s p. 293) en Osten Sacken (Catal. of the Dipt. of N. Amer. p. 127): houden deze soort voor dezelfde als Bacha fuseipennis Say, hetgeen door Schiner (Dipl. Nov. Reise, 346. 14) bepaald wordt tegengesproken na vergelijking van typische exemplaren in Wiedemann’s collectie. 5D. Ocyptamus funebris Macq. Macq. Suit. ad Buff. 554. 1; id. Dipt. ex, Il. 2. 105. 1 pl. 19 f. 25 Bigot in R. de la Sagra, Hist. phys. pol. et nat. de Cuba, p. 807. Een ¢ van Bahia (de Lacerda) in het Brusselsche museum. De soort is iets grooter dan de vorige en onderscheidt zich bij den eersten 10 AMERIKANSCHE DIPTERA. oogopslag door de gelijkmatig donkerbruine vleugels, die alleen aan de spits en in de kernen van sommige cellen lichter zijn. 51. Ocvptamus dimidiatus Fabr. Syrphus dimidiatus, Fabr. Spec. ins. Ul. 4384. 64; id. Ent. Syst. IV. 310. 118; Wied. Auss. Zweifl. I. 140. 42; — Scaeva dimidiata, Fabr. Syst. Antl. 254, 25. Ken aantal exemplaren van Guadeloupe (Delaunay) in het Brusselsche museum. Deze soort is kleiner dan de beide vorigen en het achterlijf naar evenredigheid korter, zoodat zij veel plomper gebouwd is; in habitus gelijkt zij op eene Pipiza, terwijl de anderen meer het aanzien van de Bacha-soorten het achterlijf het achterlijf het geval is. Bij het is de spitshelft der vleugels een weinig verduisterd, zoodat de zwarte wortelhelft daar minder sterk uitkomt. De pekbruine pooten zijn niet altijd even donker, maar somtijds de voorste scheenen an de basis en de tarsen geelachtig. 52. Bacha fascipennis Wied. Bacha fascipennis Wied. Auss. Zweifl. I. 96. 6; — B. aurinota, Walk. List Dipt. Brit. mus. UI. 548. Ken â uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 53. Bacha elavata Fabr. Syrphus clavatus, Fabr. Ent. Syst. 1V. 298. 73; — Bacha clavata, Fabr. Syst. Antl. 200. 3; Wied. Auss. Zweifl. I. 94. 4. Twee mannetjes en een wijfje van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. CONOPSIDAE. 1. Conops tibialis Say. Conops tibialis, Say, Journ. ac Phil. VI. 171; Williston, Trans. Connect. academy, IV. 333; — C. nigricornis, Wied. Auss. Zweifl. I. 236. 4; Liw, Neue Beitr. I. 31. AMBERIKANSCHE DIPTERA. Ken â uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Mijne determinatie berust op de beschrijvingen van Wiedemann en Liw. Door Dr. S. W. Williston, die eene bijzondere studie heeft gemacht van de Noord-Amerikaansche Conops-soorten, wordt C. nigricornis. ‘Wied. beschouwd als synoniem met C. tibialis Say en niet met €. sagittarius Say, zooals door Wiedemann zelf en later door Léw en Osten Sacken was aangenomen. Deze soort, zoowel als de drie volgende, zou behooren te worden gerangschikt in het geslacht Physocephala, door Schiner van Conops afgescheiden. Daar echter geen der latere schrijvers over Amerikaansche Diptera die generieke verdeeling heeft overgenomen, acht ik het beter ze ook maar in het oorspronkelijke genus te laten. 2. Conops costatus Fabr. Conops costatus, Fabr. Syst. Anil. 175. 4; Wied. Auss. Zweifl. I. 238. 6; — Physocephala costata, Schiner, Dipt. Nov. Reise, 371. 2. Een ¢ van Argentina (Weyenbergh), dat wel beantwoordt aan de kenmerken, door Fabricius en Wiedemann opgegeven en volkomen oovereenkomt met de uitvoerige beschrijving, door Schiner geleverd. De Noord-Amerikaansche soort, door Macquart als Conops costatus F. vermeld (Dipl. ev. II. 3. 19. 11) moet ik voor eene andere houden, want hij voegt bij de diagnose, door hem van Wiedemann overgeno-men, nog de woorden, nog de woorden, nog de  sp. Fuscus; capite flavido; fronte lineaque epistomatis brunneis; abdo-mine obscure rufo; callis humeralibus, punctis in thoracis dorso, abdominis segmentorum primis limbo postico, segmentisque posticis fere totis aureis; his nigro-setulosis; pleuris argenteis; antennis fuscis; articulo primo et articuli tertii parte inferiori rufis; pedibus rufis albomicantibus; alarum basi et dimidio costali fuscis. --- 9 long. 15,5 mm. Van stevige gestalte. Kop duister roodel; voorhoofd védér de schedelblaas, alsmede de kielvormig verhoogde middenstreep op het aangezigt koffijbruin; de rand van onderen langs de oogen met zilveren weerschijn. Sprieten zwartbruin; het eerste lid en de onderzijde van het derde roodel; het tweede lid tweede en een-halfmaal zoo lang als het eerste; het derde naauwelijks zoo lang als het eerste, met spits toeloopende eindgriffel, aan welker einde zich een duideiijk af-staand zijstuk bevindt. Zuiger zoo lang als de sprieten, roodel met donkere spits. Thorax koffijbruin; de sterk uitpuilende schouderknubbels met goudgelen rand, die zich streepvormig verlengt zowel langs den voorkant als in de zijden van den thorax; naarmate het licht valt, komt nog op den rug een teekening van goudgele voor den dag; de borstzijden en de kanten van den achterrug hebben een zilvergrijzen weerschijn, die in nog sterkere mate an de voorheupen aanwezig is. Ach terlijf roodbruin; de beide eerste ringen zwart, met goudgelen achterzoom, die zich aan den tweeden ring ook in de zijden uitbreidt; de kolfachtig verdikte laatste ringen bijna geheel met gondgelen weerschijn en tevens met korte, stijve, zwaxrte haartjes bezet; het uitstekende deel onder aan het achterlijf roodgeel en niet tepelachtig maar meer schildvormig. Pooten roodel, naar gelang van het invallende licht donkerder of met zilverachtigen weerschijn; achterdijen aan den wortel plotseling verdikt; scheenen aan den wortel zeer dun, doch op ’t midden verdikt en eenigszins onregelmatig gebogen. Kolfjes geel. Vleugels (PI. 10 fig. 11) aan den wortel en langs de voorhelft zwartbruin, welke kleur zich tot de discoidaal-ader uitstrekt, een een eenigszins onregelmatig gebogen. Kolfjes geel. Vleugels (PI. 10 fig. 11) aan den wortel en langs de voorhelft zwartbruin, welke kleur zich tot de discoidaal-ader uitstrekt, een een eenigszins onregelmatig gebogen. Kolfjes geel. Vleugels (PI. 10 fig. 11) aan den wortel en langs de voorhelft zwartbruin, welke kleur zich tot de discoidaal-ader uitstrekt, een een eenigszins onregelmatig gebogen. Kolfjes geel. Vleugels (PI. 10 fig. 11) aan den wortel en langs de voorhelft zwartbruin, welke kleur zich tot de discoidaal-ader uitstrekt, een een eenigszins onregelmatig gebogen. de posticaal-ader bruin gezoomd; uit- AMBERIKAANSCHE DIPTERA. 13 monding der radiaal-ader voorbij de schijfdwarsader; schijfdwarsader vrij schuin; eerste achtercel tamelijk lang gesteeld. Ken uit Argentina (Weyenbergh). A. Conops testaceus n. sp. Testaceus; callis humeralibus pleurisque argenteo-micantibus; epistolate in medio fusco-lineato; antennis nigris, articulo primo rufo; pedibus rufis, femorum basi tibiarumque dimidio apicali infuscatis; alarum dimidio costali dilute fusco. — ¢ long. 14 mm. Bijna eenkleurig vuil kaneelbruin. Voorhoofd véer de schedelblaas iet donkerder; de kielvormig verheven langsstreep op het aangezigt donkerbruin. Eerste sprietenlid roodgeel; de beide volgende zwartbruin, het tweede meer dan dubbel zoo lang als het eerste; het derde overer van gelijke lengte als het eerste. Schouderknubbels en borst-zijden met zilverachtigen weerschijn. Achterlijf gesteeld, vooral aan het eind van den tweeden en het begin van den derden ring zeer dun; de beide voorste ringen zwartachtig, aan den achterzoom en lang de kanten met zilverachtigen haarglans; de kolfachtige laatste ringen kaneelkleurig, zonder glans of weerschijn (misschien is de beste). uiving afgewischt. Pooten rooden; wortel der dijen en spitshelft der scheenen donkerder; aan de achterpooten de dijen vrij dik, in 't midden iets ingebogen, en de scheenen aan den wortel dun, van bet midden af onregelmatig verdikt en gebogen: achtertarsen bijzonder breed. Kolfjes geel. Vleugels aan de voorhelft licht koffijbruin, welke kleur de discoidaal-ader even overschrijdt en de geheele eerste achtercel, alsmede de vileugelspits inneemt, ofschoon daar naar onderen een weinig verflaanwende; uitmonding der radiaal-ader voorbij de schijf-dwarsader; eerste achtercel lang gesteeld; schijfdwarsader eenigszins schuin. Ken 3 uit Argentina (Weyenbergh). Gastrophilus Equi Fabr. Oestrus Equi, Fabr. Syst. Anil, 228. 4; Fall. Haemat. 13. 8; Macq. Suit. ad Buff. Dipt. Il. 52. 1; — Gastrus Equi, Meig. Syst. Beschr. IV. 175. 1; Zett. Ins. lapp, 623. 1; id. Dipl. Scand. II. 976, 15 — 14 AMBERIKANSCHE DIP TERA. Gastrophilus Kqui, Schin. Faun. ausir. 1. 8913 — Oestrus Bovis, Linn. Faun. suec. 1730; Ostrus intestinalis, de Geer, Ins. VI. 291. 1. Plvib is 16. Twee mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel; een wijfje van Arizona (Neumégen) in dat te Leiden. MUSCIDAE. PHASINAE. 1. Allophora micans n. sp. Nigra, griseo-micans; abdomine fascia media subrufescente; episomate pallide rufo sericeo; alis dilute brunnescentibus, nervi discoidalis curvatura subrotundata; nervo apicali obliquo. — ¢ long. 9 mm. Zwart; de kop groot en breed; het aangezigt zijdeachtig licht roodeel, op de weinig verheven gezigtslijsten met korte borsteltjes: mondrand glanzig roestbruin; oogen van boven zamenstootend; het driehoekige voorhoofd zwart, eenigszins fluweelig, aan de kanten zijdeachtig bleekgeel, in ’t midden met fijne en digte zwarte beharing. Sprieten zwart, nog niet de helft van het aangezigt bereikende; derde lid elliptisch: sprietborstel regt, aan den wortel iets verdunden verdunden. Thorax védr den deresmaad met witachtige bestuiving, welke drie langsstrepen vrijlaat; dergelijke bestuiving vormt een paar witte viejes vdédér den vleugelwortel en bevindt zich ook aan de borstzijden, op het schildje en den achterrug; boven op den thorax en op het schildje is eenige digte, korte, zwart- achtige beharing; voorts aan den achterrand van den thorax eenige borstels; vier vrij lange borstels aan dien van het schildje. Achterlijt plat, eirond, vijfringig, glanzig zwart, met een een eigen blaauw- grijzen, iets metaalachtigen gloed en eene grootendeels lichtgrijze bestuiving, die naarmate het licht valt, al of niet zigtbaar is; op de voorste helft van den derden ring is deze bestuiving roestbruin, waar- door in sommige rigten een dwarsband van die kleur te voorschijn komt. Pooten zwart. Melt vrij digte behängen en enkele verspreide borstels aan de scheenen; voethaken en voetballen zeer lang, de laatsten bleekgeel en van lange fijne borstelharen omgeven. Vleugel- schubben en vleugels lichtbruin; aan de schouder-dwarsader eene donkere schaduw; aderbeloop ongeveer gelijk aan dat der Europesche A. subcoleoptrata; aan het allereerste begin van den voorrand eene kam van stevige zwarte borstels; ter plaatse waar de cubitaal-ader uit de radiaal-ader ontspruit, een eeltachtig knobbeltje. Zie eene afbeelding van den vieugel op Pl. 1 fig. 12 (de buiging der discoidaal- ader is daar echter te rond en de spitsdwarsader niet schuin genoeg voorgesteld). Een â uit Argentina (Weyenbergh). 2. Trichopoda pennipes Fabr. Musca pennipes, Fabr. Ent. Syst. IV. 348. 149; — Dictya pennipes, Fabr. Syst. Anil. 327. 5; — Trichopoda pennipes, Wied. Auss. Zweifl. II. 274. 9; Rob. D. Myod. 288. 1; — Phasia jugatoria, Say, Journ. Ac. Phil. VI. 172. 2 (sec. Ost. Sacken). Een g van Argentina (Weyenbergh). 3. Trichopoda pyrrhogaster Wied. Wied. Auss. Zweifl. I. 272. 6. Kenige wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. OCYPTERINAE. 1. Ocyptera Dosiades Walk. Walk. List. Dipi. Brit. mus. IV. 695. Een üit de omstreken van Quebee (Provancher) in het museum te Brussel. 2. Ocyptera nigrina n. sp. Nigra, albo-micans; antennis rufescentibus; alarum dimidio costali fusco; calyptris albis. — 9 long. 7,5 mm. Kop merkelijk breeder dan de thorax, zijdeachtig wit, aan de wangen met bruinen weerschijn; voorhoofd bijna de halve kopbreedte innemende, met breeden zwartbruinen middenband, aan de kanten met witten zoom; schedel glanzig. Sprieten donker roestkleurig; het erste lid kort; het tweede ongeveer dubbel zoo lang als het tweede, naar het einde iets verbreed en af- gerond; sprietborstel zwart, aan de wortelhelft een weinig verdik 16 AMERICANSCHE DIPTERA. Thorax zwart, met eenige lichtgrijze bestuiving, die van boven on- duidelijke zwarte strepen vrijlaat; borstzijden met witte weerschijn viekken, die een paar banden boven de voorste heupen vormen; schildje glanzig zwart, plat, fijn bestippeld; op den thorax vrij stevige borstels, in vier langsrijen geplaatst; op het schildje verscheidene borstels, waarvan een paar aan den achterrand steviger dan de overige. Achterlijk glanzig zwart; aan den voorrand van den derden en vier-den ring een witgrijze vlekkige weerschijn; aan het eind van den tweeden en derden ring van boven een paar macrocheten; voorts enkele in de zijden, alsmede verscheidene aan het eind van den vierden en op den eenigszins kolfachtig verdikten laatsten ring. Pooten zwart, vrij dik; op elk der heupen een zilverachtig witte vlek; behalve de eindsporen, die aan al de scheenen voorhanden zijn, aan de achterste scheenen nog verspreide borstels. Vleugelschubben wit; de kleine kolfjes zwart. Vleugels grauwachtig; de voorrandshelft doukerbruin; deze donkere kleur strekt zich uit tot aan de discoidail-ader en de spitsdwarsader, die zij als eene schaduw begeleidt; spitsdwarsader dubbel gebogen; de steel der spitscel schuin naar boven gerigt; schijfdwarsader bijna regt, op ten minste twee derden der spitscel ingewricht. Ken @ uit Argentina (Weyenbergh). TACHINAE. 1. Dejednia corpulenta Wied. Tachinad corpulenta, Wied. Auss. Zweifl. I. 280. 13 — Dejeania rufa, Macq. Dipt. ex. Il. 3. 35. 5. pl. 3 f. 13 — D. venatria, O. Sack. West. Dipl. 348. Ken van Bogota (van Lansberge) in het museum te Leiden. Op het gezag van Osten Sacken (Cat. Dipl. N. Am. 147) citeer ik de bovengenoemde synoniemen en daarentegen niet D). corpulenta Macq. (Suit. @ Buff. Dipt. IL. 77. 22, Dipt. ev. IL. 3. 35. 4 en supp. 1. 143). 2. Dejeania pallipes Macq. Macq. Dipt. ex. I. 3. 34. 2. pl. 2 f. 9. Two mannetjes van Bogota (van Lansberge) in het museum te Leiden. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 17 3. Dejeania armata Wied. Tachina armata, Wied. Auss. Zweifl. Tl. 287. 11; — Dejeania armata, Macq. Dipt. ex. supp. 4. 168. Vier exemplaren van Montevideo in het museum te Leiden. A. Dejeania rutilioides Jaenn. Jaenn. Neue ex. Dipl. 137. Een @ van Arizona in het museum te Leiden. 5. Hystricia vivida Harr. Tachina vivida, Harr. Ins. New Engl. ed. I. 612. pl. 8. f. 1; — Hystricia testacea, Macq. Dipt. ex. Ul. 3. 44; — Tachina finitima, Walk. List Dipt. Brit. mus. IV. 70. Two mannjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. De citatie uit Harris heb ik overgenomen uit den Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera van Osten-Sacken. Deze acht het wer- schijnlijk, dat Tachina abrupla Wied. dezelfde soort is; is dit wer- kelijk zoo, dan zou laatstgemelde naam de prioriteit hebben. 6. Jurinia nigriventris v. d. Wulp. V. d. Wulp, Noles from the Leyd. mus. IV. 81. 13. Cinerea; capite pallido; antennis sordide rufis, articulo tertio nigri- cante; palpis rufis, in apice subdilatatis; abdomine nigro nitido; pedibus nigris; calyptris alisque dilute brunneis. — ¢ long. 13 mm. Aangezigt regtstandig, aan den mondrand sterk, bijna kegelvormig vooruitstekend,  aanziellijke lengte. Achtelige gewelfd, glanzig zwart, alleen in de zijden van den laatsten ring met een zilverachtige, tot het gele neigende weerschijvlek; tweede ring zonder macrocheten; aan den rand van den derden verscheidene, die zeer stevig zijn; de laatste ring met digte zwarte beharing en een aantal stekels; buik op het midden der ringen met een aantal dikke, vrij stompe, doornige borstels. Pooten zwart; dijen en vooral de scheenen met vele lange en krachtige borstels. Vleugeladeren bruinzwart; ombui-ging der discoidaal-ader met scherpen hoek; schijfdwarsader zacht geslingerd. Een vrouwelijk exemplar uit Chile, in het Leidsch museum; een endere, volkomen daarop gelijkend, uit Argentina (Weyenbergh) in mijne collectie. De soort is naauw verwant met J. bicolor Wied. (Auss, Zweifl. I. 282. 3) en ik zou haar zelfs als zoodanig hebben bestemd, ware het niet dat Wiedemann eene teekening V. van den thorax aangeeft, waarvan bij mijne overigens vrij gave voorwerpen naauwelijks iets te zien is, en den anus een weinig doorschijnend rood noemt, wat evenmin op mijne exemplaren past. 7 Jurinia nitida v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus, IV. 82. 14. Nigra nitida; capite pallescente, sericeo; fronte, antennis pedibusque nigris; palpis rufis, subdilatatis, curvatis; alis dilute brunnescentibus, ad basin rufis. — ¢ long. 15,5 mm. Glanzig zwärt. Kop zijdeachtig bleekgeel, aangezigt regtstandig; de mondrand een weinig vooruitstekend; boven den mondrand ter wederzijde een grootere en verscheidene kleinere borstels; voorhoofd glanzig zwart, met dofzwarten, van achteren gespleten langsband; voorhoofsborstels stevig; achterhoofd met digte geelgrijze beharing en een krans van zwarte borstels. Sprieten zwart; het tweede id dun; het derde verbreed, half zoo lang als het tweede, aan het einde afeeknot; sprietborstel tot digt aan het einde verdikt. Palpen roest- kleurig, gebogen, naar het einde iets verdikt. Achterlijf gewelfd, zonder lichte bestuiving; aan den rand van den tweeden ring cenige plat- stekelachtige macrocheten; buik op het midden der ringen met stevige borstels. Pooten zwart, onder aan de voordijen en aan de buitenzijde der scheenen met vele borstels. Vleugelschubben en wortel der vleu- AMPRIKAANSCHE DIPTERA. 19 stekelachtige macrocheten; buik op het midden der ringen met stevige borstels. Pooten zwart, onder aan de voordijen en aan de buitenzijde der scheenen met vele borstels. Vleugelschubben en wortel der vleu- AMPRIKAANSCHE DIPTERA. 19 stekelachtige macrocheten; buik op het midden der ringen met stevige borstels. Pooten zwart, onder aan de voordijen en aan de buitenzijde der scheenen met vele borstels. Vleugelschubben en wortel der vleu- AMPRIKAANSCHE DIPTERA. 19 stekelachtige macrocheten; buik op het midden der ringen met stevige borstels. Pooten Gels rooden, welke kleur aan den voorrand tot halverwege de vleugels overigens met licht bruingrauwe tint; aderen donkerbruin, in het wortelgedeelte bruingeel; ombuiging der discoidal-ader met bijna regten hoek; de spitsdwarsader gebogen; schijfdwarsader bijna regt. Een van Arizona (Neumégen) in het museum te Leiden. 8 Echinomyia robusta Wied. Tachina robusta, Wied. Auss. Zweifl. II. 290. 15; — Kchinomyia analis, Macq. Dipt. ex. supp. 1. 144. 4. pl. 12 f. 3. Een uit Argentine (Weyenbergh). Aan de wangen zijn omlaag, digt tegen den oogrand, een paar borstels; aan den buik zijn alleen in ’t midden borstels. Het komt mij niet twijfelachtig voor, dat EK. analis Macq. (wel te orderscheiden van EF. analis Fabr.) dezelfde soort moet zijn als Tachina robusta Wied. In de beschrijving kan ik geen wezenlijke punten van verschil vinden; alleen noemt Wiedemann de vleugelschubben, elfen beinweiss. Terwijl Macquart ze beschrijft als, un peu roussatres. Mijn exemplar komt in dat opzigt met Wiedemann’s opgave overreen; daarentegen beantwoordt het, wat den vorm der sprieten betreft, ten volle aan de beschrijving, daarvan door Macquart gegeven; diens afbeelding overigens is, als gewoonlijk, te ruw om daarop eenige conclusie te gronden. EKehinomyia immaculata Macq. Macq. Dipl. ex. supp. 4. 169. 6. pl. 15 f. 8; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 83. 15. Ken ¢ van Arizona (Neumégen) in het Leidsch museum reken ik, voorloopig althans, tot deze soort, omdat Macquart’s beschrijving daarop geheel kan worden toegepast. Het verschil in vaderland (Macquart geeft Brazilie aan) zou echter wel eene aanleiding zijn tot twijfel. Het aangezigt heeft een sterken geelrooden weerschijn, vooral aan den mondrand; de wangen zijn zonder borstels; de palpen zijn zeer dun; het derde sprietenlid is ongeveer even lang als het tweede. 10. Eehinomyia picea Rob. D. Rob. D. Myod 44. 2; Macq. Dipt. ex. II. 3. 37. 2. pl. 3. f. 4. Beide sexen van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. De aangehaalde beschrijvingen passen op deze voorwerpen beter dan op de volgende, overigens zeer verwante soort. De vleugels zijn bruin-achtig grauw, aan de basis en het begin van den voorrand roestkleurig; de vleugelschubben helder roodgeel; het aangezigt en de wangen mede roostkleurig; de top der knieen roestkleurig. 11. Echinomyia lugubris n. sp. Nigro-picea; capite albescente; antennarum articulis basalibus duobus palpisque rufis; calyptris albis; alis cinereo-hyalinis, basi pallide rufo. — 2 long. 13 mm. Gelijkt op de vorige, doch onderscheiden door een meer witten kop, door niet rooden maar witte vleugelschubben, en bijna glasachtige, aan den wortel slechts een weinig rooden vleugelschubben, en bijna glasachtige, aan den wortel slechts een weinig rooden vleugelschubben; aangezigt, wangen en kinbakken zijdeachtig geelwit; de mondrand roodachtig; voorhoofsborstels een weinig beneden den sprietwortel afdalende; wangen zonder borstels, doch met eenige fijne haren digt bij de oogen; kinbaard en beharing van het achterhoofd vuilwit, digt en vrij ruw. De beide eerste sprie-tenleden roestkleurig; het tweede lid van boven zwartborstelig; het derde zwart, van onderen afgerond. Palpen roestkleurig, naar het einde iets verdikt. Thorax glanzig zwart, naauwelijks een weinig grauw bestoven; schildje roodbruin; achterlijf glanzig zwart, met roodbruimen gloed, die zich het meest aan de zijden en soms ook aan den anus vertoont; bij een der exemplaren bevindt zich aan den voorkant der ringen Vooral aan de kanten, eene grijze vlekkige bestuiving, die bij al de anderen ontbreekt (waarschijnlijk omdat zij meer afgevlogen zijn). Pooten zwart, de scheenen pekbruin; aan de knieen eene roodachtige stip. Vleugelschubben wit. Vieugels met flaauwe grauwachtige tint, aan den wortel bleeck roodgeel; ook de aderen aldaar van die kleur; bij het is de basis der vleugels iets donkerder, terwijl de middeldwarsader en de ombuiging der discoidual-ader door en donker schaduwvlekje zijn geteekend, waarvan bij het naauwe lijks eenig spoor gevonden wordt. AMBERIKANSCHE DIPTERA. 21 Verscheidene exemplaren van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 12. Kehinomyia vittata n. sp. Testacea; thorace cinereo; abdomine vitta dorsali nigra; ano utrinque argenteo-micante; capite pallide rufescente; antennis palustrisque ferruginis; antennarum articulo tertio nigricante; pedibus piceis; calyptris albescentibus; alis cinereis, basi costaque ferrugineis. — Long. 10, 5 mm. 9 mm. (9). Kop zijdeachtig bleek roodgeel; voorhoofd van boven bijna (¢) of ruim (?) de halve kopbreedte innemende, in 't midden met een niet sterk sprekenden roestkleurigen langsband en aan weerskanten met een dubbele rij borstels, die ter halverwege het tweede sprietenlid afdalen; aangezigt zacht ingebogen, aan den mondrand een weinig vooruitstekend; wangen en kinbakken met beharing, de wangen zonder borstels; mondrand ter wederzijde en kinbakken van onderen met eenige zwakke borstels; achterhoofd met geelachtig aschgrauwe beharing en een’ krans van zwarte borsteljes. Sprieten roestkleurig; bet derde id zwartachtig, althans aan den voorkant, die een weinig uitgebogen is; sprietborstel zwart, vrij dik, eerst aan de spits verdund. Palpen roodgeel, cylindrisch (¢) of aan ’t einde iets verdikt (9). Thorax aschgrauw, op den rug met onduidelijke zwartachtige langs-strepen, in de zijden eenigszins geelachtig; behalve de korte donkere beharing, zwarte borstelt. jes, die aan de zijden en den achterrand langer worden; schildje roodel, met witte bestuiving en zwarte behandling, aan den achterrand met lange en stevige borstels. Achterlijf elanzig roodel, eenigszins doorschijnend, met zwarten rugband, die op den cersten ring breeder wordt en op den vierden bijna verdünft; deze laatste ring ter wederzijde met zilverwitten weerschijn; buik doorschijnend roodel, aan het einde zwartachtig, alleen op de mid-dellijn met borstels. Pooten pekzwart, de knieen en voorste scheenen naar het roestkleurige overhellende; dijen en scheenen met vele borstels. Vleugelschubben vuilwit. Vleugels aschgrauw, aan den worten en voorste scheenen aarzel de overleigens. Argentina (Weyenbergh), een paartje. Ofschoon het â kleiner is en zich door aan ’t eind verdikte palpen enderscheidt, is de overleigens overigens zoo groot, dat ik niet aarzel de beide voorwerpen als dezelfde soort te beschouwen. 13. Heinomyia piliventris n. sp. Nigricans; capite pallid rufescente; antennarum articulis basalibus palpisque ferrugineis; thorace albido-pollinoso; scutello testaceo; abdo-mine nigro submetallico, albido-tessellato; ventre pilosulo; pedibus nigris; calyptris albescentibus; alarum basi rufescente. — long. 10, 5 mm. Kop zijdeachtig bleek roodgeel; voorhoofd van boven ongeveer een derde der kopbreedte innemende, roestkleurig, ter wederzijde met glanzig bleekgelen zoom, die naar gelang het licht er op valt, breeder wordt, zoodat er soms slechts een roestkleurige middenband overblijft; voorhoofdsborstels als bij de vorige soort. Aangezigt regtstandig, aan den mondrand vooruitstekend, wangen naakt; beharing en beborsteling van den mondrand, de kinbakken en het achterhoofd als bij KE. vittata. Sprieten roestkleurig; het derde id zwartachtig, van voren een weinig uitgebogen; palpen roestkleurig, gebogen, naar het einde naauwelijks iets verdikt. Thorax glanzig zwart, met witachtige bestuiving, die vooral Von voren en de zijden duidelijk is en van voren min of meer zwarte langsstrepen vertoont; schildje glanzig rooden. Achter lijf glanzig zwart met metaalachtigen gloed en zilvergrijze weerschijn viekken, die in de zijden tegen den voorrand der ringen het meest in 't oog vallen; de tweeden en derde ring aan de kanten een weinig roodbruin; van de macrocheten op het achterlijf zijn slechts enkele an den rand van den tweeden en derden ring overgebleven. Pooten zwart, met de gewone borstels; die aan de middenscheenen lang en stevig; achterscheenen van onderen met roodgelen haarglans. Vleugel schubben witachtig. Vleugels met grauwbruine tint, aan den wortel roodgelen; behalve de randader, die zwart is, zijn de overige aderen roestkleurig; schijfdwarsader een weinig gebogen. Een uit Argentina (Weyenbergh). 14. Cyphocera macrocera, Wied. Auss. Zweifl. I. 290. 16; — Cuphocera macrocera, Schin. Dipl. Nov. Reise, 350. 114. Ken & van Bahia (de Lacerda) in he The museum of Brussel. De soort is verwant aan die, welke ik naar een Noord-Amerikaansch exemplaar als Schineria ruficauda heb beschreven (Tijdschr. v. Ent. X. 146, 18). Liw heeft daaromtrent opgemerkt, dat deze beter in het geslacht Cyphocera past; ik moet hem daarin gelijk geven, wanneer men «lthans niet al te veel waarde hecht aan de lengteverhouding der sprietleden. Als kenmerk van het genus wordt namelijk aangegeven, dat het derde lid korter zou zijn dan het tweede, terwijl in de beide mij bekende soorten (ruficauda en macrocera) het derde sprietenlid er iets langer is, ofschoon het door zijnen vorm overigens aan de geslachten Echinomyia en Micropalpus herinnert. Cyphocera maakt den overgang uit tusschen die beide genera; met het eerste komt het in de naakte oogen, met het tweede in de kleine, bijna rudimentaire palpen overreen. 15. Gonia pallens Wied. Gonia pallens, Wied. Auss. Zuweifl. Il. 346. 6; Macq. Dipl. ex. I. 3. 50. 4; Hynch Arribalzaga, Anal. Soc. cient. Argent. X. 1880. vitr; — G. chilensis, Macq. le. 5, pl. 5 f. 4; Blanch. bij Gay, Mist. fis. pol. y nat. de Chile VII. 422. 1; — G. angusta, Macq. 1. c. 56. 7. pl. 5. f. 5; — G. lineata, Macq. 1. c. supp. 4. 178. 14. Een ¢ uit Argentina (Weyenbergh). Het der depte spritzen is bis dit exemplar niet rooden, maar zwartachtig met lichtgrijzen weerschijn; het laatste id van den sprietborstel is ten minste anderhalfmaal zoo lang als het voorlaatste; op de ge-zigtslijst staan in het midden drie of vier borstels. De borstels achter op den thorax en die van het schildje zijn zeer lang en stevig; de laatsten reiken wel tot halverwege het achterlijf. De middenscheenen hebben vooral aan de buitenzijde verscheidene lange en stevige bortels; de achterscheenen zijn buitenwaarts zeer regelmatig met korte bortels gewinperd, waartusschen een weinig onder het midden een kele, langere borstel uitsteekt. Belvosia bifasciata Fabr. Musca bifasciata, Fabr. Syst. Ent. 777. 193; id. Ent. Syst. IV. 325. 33; id. Syst. Antl. 299. 78; — Ocyplera bifasciata, Latr. Dict. @hist. nat. XXIV. 195. 873; —. Tachina bifasciata, Wied. Auss. Zweifl. I. 305. 44; — Latreillia bifasciata, Rob. D., My od. 104. 1; — Nemoraea bifasciata, Macq. Suit. @ Buff. Dipt. I. 104. 19; Bigot, in R. de la Sagra, Hist. phys. pol. et nat. de Vile de Cuba, anim. artic. 8138; — Belvosia bicincta, Macq. Dipl. ev, Ul. 3. 57. 1, pl. 6. f. 23 — 24 AMERIKANSCHE DIPTERA. Belvosia bicincta, Rob. D. Myod. 103, 1; — Senometopia bicincta, Macq. Suit. a Buff. Dipt. If. 112. 28. Een uit Brazilie in ’s Rijks museum te Leiden; verscheidene exemplaren van beide sexen uit Columbie in het museum te Brussel. Deze soort is als type te beschouwen van het geslacht Belvosia, door Robineau Desvoidy dus genoemd ter eere van den bekenden Franschen reiziger en naturonderzoeker Palisot de Beauvois. Aan de hierboven aangehaalf beschrijvingen voeg ik nog het volgende toe. De kop is breeder dan de thorax; het voorhoofd in beide sehen zeer breed en van boven minstens een derde gedeelte van den kop innemende; de gezigtslijsten treden sterk vooruit en zijn van boven boven vooruowig over den sprietwortel omgetrokken (zie Pl. 1 fig. 15)- Palpen roestkleurig. Aan den derden achterlijfsring een witte of geelwitte, soms iets goudachtige voorzoom; de vierde ring geheel van die kleur; de borstels van thorax, schildje en achterlijf stevig en allen platliggend; onder aan de dijen en aan de buitenzijde der achterste scheenenen (fig. 14) vele borstels; voethaken rooddeel met zwarte spits. Het geslacht Belvosia gelijkt door het breede, eivormige ligchaam veel op onze Nemoraea’s of op de grootere soorten van Masicera (major, sculellata enz.), met welke laatsten het de naakte oogen, de vrij lange sprieten en de digt beborstelde achterscheenen gemeen heeft. Het enderscheidt zich echter aanstonds door de pla. Sing van den grooten mondborstel niet aan-, maar een eind boven den mondrand, en door de lange en stevige, platliggende borstels, die in grooten getale aan den achterrand van het schildje voorhanden zijn en veelal wel tot halverwege het achterlijf reiken; ook de macrocheten van het achterlijf zijn zeer stevig en doen aan die van het geslacht Jurinia denken. De voethaken zijn gewoonlijk roodachtig met zwarte spits of althans aan den wortel roodachtig. Behalve Belvosia bifasciata, reken ik tot dit geslacht ook Blephariplera rufipalpis Macq. en zijn mij bovendien nog twee soorten bekend, die zooveel ik kan nagaan, onbeschreven zijn en hieronder vermeld worden. Analytisch kunnen deze vier soorten op de volgende wijze worden onderscheiden : 1. Kop duidelijk breeder dan de thorax; de gezigtslijsten sterk uitpuilend.... bifasciata F. Kop ongeveer zoo breed als de thorax; de gezigislijsten matig vooruitspringend,. 2. AMBRIKAANSCHE DIPTERA. 25 2. Achterlijfeenkleurig zwart; vleugels grauw ; achterscheenen buitenwaarts franjeachtig digt met borstels bezet..... rufipalpis Macq. Achterlijfeenkleurig zwart, met den vierden ring wit of geelachtig; vleugels donkerbruin ; achterscheenen niet franjeachtig gewim- perd, ofschoon met vele borstels bezet. 3. 3. Derde sprietenlid dubbel zoo lang als het tweede; voorhoofdsborstels ter wederzijde in eene dubbele rij beneden den spriet- wortel afdalende; macrocheten op het achterlijf overeindstaande..... Weyenberghianan. sp. Derde sprietenlid driemaal zoo lang als het tweede; voorhoofdsborstels ter wederzijde in eene enkele rij beneden den sprietwortel afdalende ; macrocheten op het achterlijf  id. supp. 1. 158; Bigot, in R. de la Sagra, Hist. phys. et nat. de Ville de Cuba, 815. Van deze soort bezit ik een wijfje, mij door Prof. Weyenbergh uit de Argentijnsche republik overgezonden, en zag ik twee mannetjes in de collectie van het Brusselsche museum, het een van Columbie, het andere door wijlen C. van Volxem in Brazilie gevangen. Het geslacht Blephariptera Macq. onderscheidt zich voornamelijk, zoo niet alleen, van Belvosia door de buitenwaarts franjeachtig beborstelde achterscheenen, een kenmerk naar mijn inzien niet voldoende om daarop eene generieke afzondering te gronden, te minder omdat ook in de mij bekende Belvosia-soorten de achterscheenen vrij digt met horstels bezet zijn. In de overige en meer wezenlijke kenmerken besaat inderdaad eene in 't oog vallende overreenkomst. Aan de beschrijvingen van Macquart en Bigot is nog het volgende toe voegen. Kop ter breedte van den thorax; het voorhoofd in beide sexen bijna even breed, naar boven een weinig smaller en op de kruin ongeveer bet vierde gedeelte van den kop innemende; de gezigtslijsten minder uitpuilend dan in B. bifasciata; voorhoofsband zwart, smal, onmid-dellijkk boven de sprieten iets verbreed en daar in eene roestkleurige glanzige plek eindigende; voorhoofsborstels ter wederzijde in eene enkele rij beneden den sprietwortel afdalende. Achterlijf eenkleurig zwart, met flaauwen glans. Pooten met vele borstels, die onder aan de voordijen kamachtig op eene rij zijn geplaatst; aan de buitenzijde der middenscheenen en onder aan de achterdijen eenige borstels van anzijnlijke lengte; die aan de buitenzijde der achterscheenen in beide sexen eenige brücken eenige brücken eenige brücken. Vleugels grauw, an den wortel een weinig roodachtig. Vleugels grauw, an den wortel even als de vleugelschubben donkerbruin. Belvosia Weyenberghiana, sp. (Pl. 1 fig. 16). Atra; thoracalbifolius, substriato; abdominis segmento ultimo pallide ochraceo, nudo; epistomate albescente; antennis pedibusque nigris; palpis obscure rufis; alis fuscis, basi nigra. — ¢ long. 11 mm. Kop ter breedte van den thorax; aangezigt en wangen wit, eenigszins zilverglanzig, met roodbruinen weerschijn; voorhoofd zwartachtig grauw, naar achteren iets versmald en op de kruin een derde der kopbreedte innemende; de voorhoofsband breed, weinig duidelijk, tot het roodachtige neigende; onmiddellijk boven de sprieten eene roestkleurige vlek; voorhoofdsborstels vrij stevig, ter wederzijde in eene dubbele rij beneden den sprietwortel afdalende; de gezigtslijsten niet zoo sterk uitpuilende als bij B. bifascia; boven den grooten mond-borstel nog 4 of 5 zwakkere borstels, waarvan de bovenste ongeveer ter halver hoogte van het gezigt is geplaatst (fig. 17); achterhoofd met digte grijsachtig witte beharing. Sprieten zwart; het tweede id verlengd; bet derde ten minste dubbel zoo lang als het tweede en daarbij smal; sprietborstel tet over het midden verdikt. Palpen donker roodbruin. Thorax zwart, ten gevolge eener witachtige bestuiving eenigszins tot het grize neigende; van Zwarte langsstrepen is slechts eenige aan- duiding; schildje en achterlijf zwart, bijna fluweelig; vierde ring bleek okergeel en behalve in de zijden en aan den achterrand, waar de kleur weder zwart wordt, zonder beharing ef borstels; anus zwart. De borstels van het ligkeam aan het achterste gedeelte van den thorax en den achterrand van het schildje vele stevige, lange, platliggende borstels; de macrocheten aan het eind der lijfringen regtop staande en daardoor zeer in 't oog vallend. Pooten AMERIKANSCHE DIPTERA, 27 zwart, rijk beborsteld; aan de voorpooten onder tegen de dijen en an de buitenzijde der scheenen de borstels kamachtig op eene rij; aan de buitenzijde der middenscheenen en onder aan de achterdijen enkele bijzonder lange borstels; achterscheenen buitenwaarts met vele borstels, die evenwel niet als eene franje zijn geplaatst (fig. 18). Voethaken roodgeel met zwarte spits en even als de okergele voetballen (bij het ¢) großen en met borstels omgeven. Vleugelschubben en vleugels zwartbruin, de wortel der vleugels zwart; aderbeloop geheel gelijk aan dat van B. bifasciata. Een uit Argentina, dat ik aan de goedheid van Prof. Weyenbergh het te danken. 19. Bel vosia leucopyga v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd mus. IV. 84. 17. Nigra; capite griseo-albo; fronte nigricante, in postice attenuato; vitta frontali rufescente; thorace antice albido pollinoso, substriato; scutello piceo (9); abdominis segmento ultimo albescente; antennis pedibusque nigris; palpis ex rufo fuscis; alis infuscatis. — 9 long. 12 mm. Kop ten minste zoo breed als de thorax; aangezigt en wangen grijsachtig wit; voorhoofd zwartachtig, bij het naar achteren sterk versmald, zoodat het op de kruin minder dan het vierde gedeelte der kopbreedte inneemt; bij het voorhoofd breed, op de kruin een derde van den kop innemende; voorhoofdsband roodbruin, vrij smal; voorhoofdsbruin stevig, ter wederzijde in eenkele rij beneden den sprietwortel afdalende; de gezigtslijsten niet zoo sterk uitpuilende als bij B. bifasciala en met eenige berstels bezet, die ten minste tot halverwege het gezigt opklimmen; achterhoofd met digte lichtgrijze beharing. Sprieten zwart; het tweede id vrij kort; bet derde ten minste driemaal zoo lang als het tweede; sprietborstel tot het midden verdikt. Palpen zwartbruin, naar het eenige witte bestuiving, waarin zwarte langsstrepen zijn aangeduid; schildje bij het pekzwart, bij het 9 don Ker bruinrood. Achterlijf zwart; de vierde ring witachtig, de anus weder zwart; de macrocheten allen platliggend, sommigen an het eind van den derden ring dik en doornachtig. Pooten zwart, de boisielles alsmede de voethaken en de voetballen als bij B. Weyenberghiana; bij het de voethaken en voetballen korter. Vleugels en vleugel-schubben donkerbruin. Een paartje van Brazilie (Beseke) in het Leidsch museum. Deze en de vorige soort schijnen naauw verwant aan B. analis Macq. (Dipl. ex. supp. 1. 460. 2. pl. 14. f. 4), die echter kleiner is en bij welke de worteleden der sprieten bruingeel zijn. 20. Nemoraea erythropyga v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 83. 16. Nigra; facie, antennis pro parte majore, abdominisque segmento quarto rufis; thorace striis quatuor griseis; pedibus piceis; alarum nervo transversali medio infuscato. — ¢ long. 11 mm. 