None
En daar slechts weinig van de grondkleur overlaat; de tweede ring het langste, de derde en volgenden merkelijk korte; de beharing van het achterlijf kort en vrij digt, grootendeels zwart. Heupen en dijen lichtgrijs, scheenen roodgeel, tarsen donkerbruin, de heupen met witte beharing, op de voorsten van voren een paar zwarte borstels, op de achterheupen een enkele zijwaarts uitstekend; dijen en scheenen met korte zwarte borsteltjes, op de scheenen in grooter aantal. Kolfjes roodgeel, met zwartachtigen steel. Vleugels met eenige geelbruine tint, ter plaatse der grandvlek krachtiger; aderbe- loop gelijk aan dat van onze inlandsche Ps. ardea; de vierde achter- cel niet gesteeld, maar juist tegen den achterrand gesloten. Ken ¢, Java (Piepers). Zooveel ik kan nagaan is nog geen enkele soort van dit geslacht, uit den Oost-Indischen archipel beschreven. 24. Parnopus virtatTus Wied. Wied. Zool. Mag. Ul. 4. 45 id. Auss. Zweifl. I. 217. 8; Macq. Suit. @ Buff. I. 450 8; id. Dipt. ex. II. 2. 116. 5; Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. X. pl. 1x. f. 4. Two menaces, Java (Piepers). 25. MEGASPIS ERRANS Fabr. Syrphus errans, Fabry. Ent. Syst. 1V. 294. 58; — Enistalis errans, Fabr. Syst. Antl 242. 44; Wied. Auss. Zweifl. Il. 155. 4; — Eristalis varipes, Macq. Dipt. ex. II, 2. 46. 24, — Erist. Macquarti, Dol. Nat.. Tijdschr. Ned. Ind, X. 410. 27. Pl. vi. f. 1. Ken ¢, Java (Albarda). Wegens den bolvormigen kop en het duidelijk gerande schildje, behoort deze soort in het geslacht Megaspis te worden opgenomen; de gegroefde plek op het voorhoofd, die mede een der kenmerken is van dit genus, valt hier evenwel weinig in ’t oog en is bovendien gewonlijk door de beharing bedekt; bij het ¢, dat mij ook bekend is, zijn de oogen, even als bij de andere soorten, over eene groote uitgestrekteid vereenigd. Wiedemann noemt de borstzijden grootendeels witachtig; dit geldt alleen van de beharing daar ter plaatse; de voorste dijen hebben van onderen mede eene witachtige of bleekgele beharing; aan de achter- dijen volgt de kleur der beharing de grondkleur; de voortarsen zijn in beide sexen kort en breed. De sprietborstel is bij deze soort ge- heel naakt. De beschrijving, door Macquart van Eristalis varipes gegeven, schijnt geen twijfel over te laten dat deze soort synoniem is. Even- zeer komt het mij voor, dat Er. Macquarti Dol Geene andere dan deze soort kan zijn; het eenige dat tegen dit laatste een bezwaar zou kunnen zijn, is de meerdere grootte, die Doleschall op zijnne plaat aangeeft. SyRPHUS AEGROTUS Fabr. Eristalis aegrotus, Fabr. Syst. Antl. 243. 48; — Syrphus aegrotus, Wied. Auss. Zweifl. II. 118. 3; Macq. Dipt. ex. II. 2. 88. 4; — Syrphus fascipennis, Macq. Suit. a Buff. I. 537. 9; — Didea Ellenriederi, Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. XIV. 407. pl. x. f. 2. Een paar wijfjes van Java (Piepers en Albarda). 27. EcCHINOMYIA JAVANA Wied. Tachina javana, Wied. Zool. Mag. III. 24. 35 en Auss. Zweifl. II. 288. 12. Ken ¢, Java (Piepers). Het tweede sprietenid is cylindrisch, naar het einde iets verbreed, van boven met langere, van onderen met kortere borstels; het derde lid is een weinig korter dan het tweede, aan het einde schum afgeknot, van boven rondachtig, van onderen een weinig uitstekend; bet voorlaatste lid van den sprietborstel is duidelijk afgescheiden en oeneveer half zoo lang als het laatste lid, dat voorlaatste lid van den sprietborstel is duidelijk afgescheiden en oeneveer half zoo lang als het laatste lid, dat voorlaatste id van den verdikt is. Bij deze soort staan op de wangen een paar stevige borstels, even als bij onze inlandsche Ech. tessellata. 28. IpIA MANDARINA Wied. Wied. Auss. Zweifl. II. 350. 4. Ken?, Java (van Weelderen). 20 EENIGR DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 29. Ip1a piscontor Fabr. Musca discolor, Fabr. Ent Syst. IV. 320. 343 id. Syst. Antl. 295. 55; — Idia discolor, Wied. Auss. Zweifl. Il. 352. 8. Een koploos exemplar, Java (van Weelderen). 30. Lucretia Dux Eschh. Musca Dux Eschh. Entomogr. I. 114. 85; Wied. Auss. Zweifl. 399. 25; — Lucilia flaviceps, Macq. Dipt. ex. Il. 3. 145. 23. pl. 18. f. 1; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 305. 37; — Chrysomyia Duvaucelii, Rob. D. Myod. 451. 19. Deze soort schijnt in den Oost-Indischen archipel zeer gewon te zijn; ik bezit verscheidene exemplaren van Java, door de heeren Piepers en van Weelderen overgezonden, en van Celebes, door wijlen mijn’ broeder J. W. van der Wulp medegebragt. Dat Musca Dux Eschh., gelijk Schiner reeds vermoedde, dezelfde soort is als Lucilia flaviceps Macq., kan, dunkt mij, aan geen twijfelonderhevig zijn; ook Chrysomyia Duvaucelii Rob. D. moet, volgens de beschrijving, dezelfde soort zijn. 31. Lucina vIRIDAUREA Wied. Musca viridaurea, Wied. Zool. Mag. III. 22. 32 en. Auss. Zweifl. IT, 397. 22. Een ¢, Java (Piepers). Wiedemann’s vrij korte beschrijvingen schijnen op dit voorwerp wel te passen en bevatten althans niets wat daartegen zou pleiten. Van alle mij bekende Lucilia-soorten is dez door de donkere vleu-gelspits dadelijk te onderscheiden. De palpen zijn roodgeel, aan 'teinde iets verdikt, de tamelijk breede kinbakken hebben eene geel-achtige tint even als het midden van het aangezigt; de wangen daarentegen zijn meer wit; het breede (vrouwelijke) voorhoofd heeft een wärgen middelband. De thorax heeft geheel van voren een witachtigen weerschijn; het metaalgroene achterlijf verkrijgt door de korte goudgele beharing een in dit geslacht vreemd aanzien; de laatste ring is meer koperkleurig en met eenige macrocheten bezet: zilvergrijze weerschijnvlekken vertoonen zich aan de zijden der lijfs-ringen. De vieugels zijn aan de spits voor ongeveer een derde bruinachtig, dat aan den voorrand donkerder wordt; de uitmonding der spitscel nadert de vleugelspits meer dan bij andere soorten; de spitsdwarsader is zacht gebogen, ook de cubitaal- ader bij haar einde en de schijfdwarsader, die even voorbij het midden der spitscel is ingewricht. 32. OCHROMYIA gesUNA Fabr. Musca jejuna, Fabr. Ent. Syst. IV. 312. 1; id. Syst. Antl. 283. 1; Wied. Auss. Zweifl. II. 386. 4; — Ochromyia jejuna, Macq. Suit. If. 249. 1; — Musca torosa, Wied. Zool. Mag. III. 21. 29; — Bengalia testacea, Rob. D. Myod. 426. 1. Een van Java (Piepers). Het komt volkomen overreen met een exemplar van Ceylon, dat ik bezit, met dit onderscheid dat de silverwitte weerschijvlekken op het achterlijf bijna geheel zijn weg-gewischt en alleen op den laatsten ring nog zigtbaar zijn. Aan het eind van den derden lijfsring staan een paar, aan den anus verscheidene macrocheten; de pooten hebben een paar en digte beharing; de dijen bovendien borstels, die aan de voordijen steviger zijn en waarvan die aan de onderzijde kamachtig op een rij zijn geplaatst; van deze laatsten zijn een paar in het midden dikker dan de overi-gen; de iets gebogen voorscheenen hebben aan de binnenzijde voor bet midden een drietal korte borstels. Bengalia testacea Rob. D. heb ik als synoniem aangehaald op gezag van Macquart, die waarschijnlijk typische exemplaren heeft vergele-ken; de beschrijving schijnt het ook te bevestigen. Als alle opgaven van het vaderland juist zijn, dan zou de soort zeer verspreid zijn; volgens W. Ein komt zij voor te Tranquebar en in Bengal, volgens Robineau Desvoid in Nieuwholland en te Cayenne, terwijl mijne exemplaren van Ceylon en van Java herkomstig zijn. Het zou mij niet verwonderen dat O. javana Macq. (Dipt. ex. supp. 1. 196. 6) als dezelfde soort moet worden beschouwd; alleen de bruinachtige banden op den thorax schijnen een verschil aan te duiden, doch ook aan mijne voorwerpen is eenig spoor van deze banden aanwezig. De heer Piepers zond mede van Java nog een ander vrouwelijk exemplar, dat geheel op dat van O. jejuna gelijkt, behalve dat het wat kleiner is en niet den bijzonderen vorm en beborsteling aan de voorpooten vertoont; er moet dus aan eene verwante soort worden gedacht, die ik echter, wegens den minder gaven toestand van het voorwerp, hier niet nader kan kenbaar maken. OCHROMYIA ABDOMINALIS Fabr. Phumosia abdominalis, Rob. D. Myod. 427. 1; — Ochromyia abdominalis, Macq. Suit. a Buff. If. 249. 2; — Ochr. ferruginea, Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. XIV. 414. pl. x. fig. 3. Een ¢, mij indertijd door wijlen mijn’ broeder J. W. van der Wulp van Amboina overgezonden, meen ik tot deze soort te moeten rekenen, ofschoon de vleugels in de aangehaalde beschrijvingen als geheel donker (fuligineuses) worden aangeduid, terwijl zij bij mijn exemplaar slechts eene vrij flaauwe bruingele tint hebben, die alleen an ’t eind van den voorrand tot tabaksbruin wordt verduisterd. De opgaven van Doleschall omtrent 0. ferruginea, mede van Amboina, schijnen geheel op 0. abdominalis van toepassing. METALLEA, nov. genus Muscinarum. Oculi nudi facies nuda, leviter excavata; peristomium subprominens; setae orales duae distincte supra peristomium sitae; genae laetusculae; antennae longitudine dimidio epistomatis, articulus tertius articulis basalibus duplo longior; seta antennarum nuda. Thorax quadratus; scutellum semi-ovatum, postice quadrisetosum; abdomen subovatum, subdepressum; macrochetae nullae. Pedes simplices. Squamae sat magnae. Alae abdomine longiores; spinula costae nulla; curvatura nervi discoidalis subrotundata; cellula apicalis aperta paulo ante alarum apicem. De kopiets breeder dan de thorax; het voorhoofd (?) breed, naarachteren iets versmald; voorhoofdsborstels kort, niet beneden den sprietwortel afdalende; op den schedel eenige langere borstels; oogen naakt; aangezigt naakt, onder de sprieten zacht uitgehold; de mondrand (in profiel) een weinig puntig vooruitstekend; de beide mond-grand (in profiel) een weinig puntig vooruitstekend; de beide mond-grand, aan het ondereinde der sprietgroe-ven geplaatst; daarboven nog een paar kleinere borsteltjes; wangen en kinbakken breed, de laatsten behaard. Zuiger van gewone lengte, met rondachtige eindlippen; palpen cylindrisch, aan ’t eind met korte borsteltjes. Sprieten ter halve lengte van het aangezigt reikende; EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 255— | het derde lid dubbel zoo lang als de beide eersten, met naakten of naauwelijk microscopisch behaarden rugborstel. Thorax van boven zoo lang als breed; schildje half eirond, aan den achterrand met vier tamelijk lange borstels. Achterlijf vierringig, breed eivormig, weinig gewelf, zonder macrocheten, maar met korte beharing, alleen in de zijden en aan den anus met borstels. Pooten vrij kort; de voordijen zowel van boven als van onderen met kamachtig geplaatste stevige borstels, overigens de pooten spaarzaam met borstels bezet. Vleugel schubben groot. Vleugels een weinig langer dan het achterlijf, zonder granddoorn; uitmonding der spitscel even vddér de vleugelspits; de spitsdwarsader bijna regt; de schijfdwarsader een weinig gebogen, voorbij het midden der spitscel; middeldwarsader onder de uitmonding der subcostaal-cel, midden boven de schijfeel; buiging der discoidaal-ader met iets afgeronden hoek. MpTaLLEA NOTATA Nov. sp. Capite ochraceo; antennis palpisque flavis; thorace scutelloque aeneo-viridis, cinereo-flavo-pollinosis; abdomine flavo pellucido, fusco notato, apud apicem virido-aeneo, flavido-pollinoso; femoribus nigriantibus; tibiis testaceis, apice tarsisque fuscis; alis hyalinis. — 9 long 7 mm. Pl. 10, fig. 10 —12. Kop okergeel bestoven; voorhoofdsband roodgeel, zeer smal, boven de sprieten in eene glanzige plek geéindigd; het midden van het aangezigt en de mondrand zeer glanzig; sprieten en palpen roodgeel, de laatsten bleeker doch aan de uiterste spits bruin; beharing der kinbakken witachtig geel. Thorax en schildje fraai metaalgroen , van boven met grauwgele, in de zijden met aschgrauwe bestuiving , die echter de grondkleur niet geheel bedekt; de borstelige beharing op den rug uit zwarte haarwratjes ontspruitende. Achterlijf op de drie eerste ringen doorschijnend geel; de derde ring met een breeden , bijna de halve lengte innemenden, metaalgroenen achterzoom ; voorts op den tweeden en derden en min of meer ook op den laatsten ring zwartbruine rugvlekjes, in den vorm eener afgebroken rugstreep, en bovendien op den tweeden ring een paar dergelijke bloksgewijze ge- - plaatste zijvlekjes, alles ook min of meer aan de buikzijde zigtbaar ; de vierde ring is geheel ondoorschijnend, eenigszins metaalgroen , 24 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIB. met geelachtige bestuiving en zwarte haarwratjes. Dijen zwartachtig, de voordijen met metaalgroenen weerschijn; scheenen bruingeel met zwarie spits; tarsen zwartbruin, aan den wortel lichter. Vleugels bijna glasachtig, aan den wortel met iets gele tint. i Een ? van Java (Piepers). De geheele habitus en het ontbreken der macrocheten aan het ongewelfde achterlijf geven bij den eersten aan blik aan dit voorwerp eene plaats onder de Muscinen; alleen de niet gevederde, zoo goed al naakte sprietborstel kan daarover twijfel doen ontstaan. In de beide Muscinen-geslachten, die zich door een naakten sprietborstel onder schon, ondat zij niet het kegelvormig vooruitstekende aangezigt van Rhynchomyia heeft, en zich  plaatsing der mondborstels. Ook Rh. bicolor Macq. (Dipt. ex. II. 3. 125. pl. 15. f. 4) schijnt zeer verwantte zijn, doch de sprietborstel is bij die soort behaard, volgens de af- beelding (als zij juist is) zelfs gevederd. 35, CYRTONEURA PRUINOSA NOV. Sp. Nigra; thorace cinereo, nigro-bilineato; abdomine pruinoso; capite infra brunnescente; antennis elongatis, nigris, articulis basalibus rufis; nervo transverso discoidali in cellulae apicalis medio sito. — 2 long. 8 mm. In habitus op onze C. stabulans gelijkende, doch in vele opzigten onderscheiden. Aangezigt onder de sprieten en in de zijden witachtig met donkeren weerschijn; mondrand en kinbakken roodbruin; de De naam Gymnostylina, door Macquart in de Annales de la Soc. entom. de France van 1855 gebruikt, zal wel dienen veranderd te worden, omdat hij reeds 20 jaren vroeger (Suit. 2 Buffon) een Dexinen-geslacht Gymnostylia heeft genoemd. EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIR. 25 mondrand met two groote en een aantal kleinere borstels, de ge- zigtslijsten met korte borstels bezet; voorhoofd ongeveer een derde der kopbreedte innemende, in het midden met een breeden, zwarten, soms tot het roodbruine neigenden langsband; voorhoofds- borstels in grooten getale, maar niet zeer lang en weinig stevig. Sprieten lang, tot digt bij den mondrand afdalende, de worteleden roodachtig; het derde lid zwartbruin, vrij smal. Palpen zwart. Thorax en schildje met licht aschgrauwe bestuiving; de thorax van boven met twee zwarte langslijnen, die echter alleen van voren dui- delijk zijn; borstzijden glanzig zwart; de geheele thoraxrug, alsmede het schildje met een aantal borstels. Achterlijf breed eivormig, ge- welfd, over de geheele oppervlakte gelijkmatig met een aantal borstels. Pooten zwart, de voor- en achterdijen van onder kamachtig met borstels bezet. Vleugelschubbenen en wortel der vleugels bruingeel; de vleugels overigens met naauwelijks iets grauwe tint; aan het eerste begin van den voorrand een kleine borstelkam; ombuiging der discoidual-ader afgerond; spitscel even voor de vleugelspits breed geopend; middel-dwarsader op het midden der schijfcel geplaatst; schijfdwarsader nog entschied voor het midden der spitscel en van onderen flaauw gebogen. Drie gelijke vrouwelijke exemplaren van Java (Piepers). Tot het geslacht Cyrtonewra behoore zonder twijfel Musca hortensia Wied. en planiceps Wied., beiden mede van Java, die echter hier niet in aanmerking kunnen komen, zoals de vergelijking der beschrijvingen dadelijk aantoont. Overigens zijn, zooveel ik kan na-gaan, geene Oost-Indische soorten van het geslacht Cyrtoneura beschreven. C. longicornis Macq. (Dipt. ex. supp. 4. 255. 7) van Nieuw holland schijnt met C. prunnosa verwant te zijn, doch de oogen zijn bij deze een weinig behaard en het achterlijf wordt genoemd, a leger duvet blane sur les cotés. OpHyra NIGRA Wied. Anthomyia nigra, Wied. Auss. Zweifl. Il. 432. 22; — Ophyra riparia Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. XVII. 115. 70; Walk. Proc. Linn. Soc. V. 160. 55; — Anthomyia gracilis, Wied. Auss. Lweifl. II. 482. 23. Ken, Java (van Weelderen). 26 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. Deze soort gelijkt zeer op onze 0. lewcostoma, doch ond erscheidt zich dadelijk door de gele kleur van den vleugelwortel en de vleugelschubben, alsmede door de ongebogen, eenvoudige achterscheenen. Doleschall heeft klaarblijkelijk dezelfde soort beschreven, terwijl ook het specifieke verschil van Anth. gracilis niet kan worden volge houden, hetgeen ik daaruit afleid dat mij exemplaren zijn voorgeko- men, wier vleugels over ’t geheel eene geelachtige tint vertoonden. 37. SEPEDON JAVANENSIS Rob. D. Sepedon javanensis, Rob. D. Myod. 677. 2; Macq. Suit. a Buff. Dipt. II. 363. 2; — S. javana, Macq. Dipt. ex. II. 3. 177. 2; id, supp. 5. 59. Een ¢, Java (van Weelderen). 38. LoxonevrRA DECORA Fabr. Dictya decora, Fabr. Syst. Antl. 327. 6; — Platystoma decora, Wied. Auss. Zweifl. Il. 568. 1;— Loxoneura decora, Macq. Suit. a& Buffon Dipt. Wl. 446. 1; id. Dipt. ex. I. 3. 199. pl. 26. f. 7. Van deze fraaije en merkwaardige soort zijn op ’s Rijks Museum te Leiden verscheidene exemplaren aanwezig en bezit ik er zelf eenigen van Sumatra. De pooten, die door de aangehaalde schrijvers als zwartbruin of pekkleurig worden beschreven, zijn bij vele voorwerpen lichter of zelfs roodgeel. In de generieke kenmerken, door Macquart opgesomd, is geen melding gemaakt van de sterk verlengde voorheupen, ofschoon deze bijna zoo lang zijn als de dijen; de beide onderste wortelcellen zijn bijzonder lang. Loxoneura decora is tot dusver eenig in haar geslacht. Toch mag ik niet verzwijgen dat zoowel in de Leidsche collectie als in de mijne zich voorwerpen bevinden, die vooral in de vleugelteekening aanmer-, kelijk van den type afwijken. Het komt mij echter voor, dat hier meer aan eene verscheidenheid dan wel aan eene tweede soort kan | worden gedacht. Om eene meer uitvoerige beschrijving te vermijden, heb ik op Plaat 11, fig. 1 een’ vleugel afgeteekend, zooals hij zich bij den type voordoet, en in fig 2 zooals de bedelde varieteit dien vertoont. Bij de laatste zijn de donkere vlekken nog onregelmatiger — ENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 2i—| en nemen o.a. een veel grooter deel in van de discoidual-cel en van de tweede en derde achtercellen; de bruine vlek in de lichte plek an 't begin van den voorrand is niet, zooals bij den type, dubbel, maar slechts enkelvoudig en vormt een langwerpig ovaal; die aan het eind der onderste wortelcel is minder uitgebreid, maar daarente-gen scherper begrensd en meer afgerond. Bij de varieteit is de kleur der pooten lichter en meer bepaald roodgeel, terwijl bovendien bij baar de inkeeping aun het eind der voorscheenen sterker is uitgedrukt. 39. SENOPTERINA EQUES Schin. Senopterina eques, Schin. Dipt. Nov. Reise 288. 170; — S. aenea Macq. Dipt. ex. suppl. 3. 61. pl. 7. f. 5 (niet f.3, gelijk in den kost wordt vermeld); S. abrupta Thoms. Dipt. Eugen. Resa 578. 250; — Michogaster Bambusarum, Dol. Nat. Tijds. Ned. Ind. X. 413. 42. pl. vii. f. 3. Ken paar mannelijke exemplaren van Java (Piepers en van Weel-deren). Vroeger hie deze soort, even als Macquart deed, voor S. aenea Wied., van welke zij zich echter onderscheidt door de donkere kleur oan het begin van den voorrand der vleugels en door de geheel zwartachtige pooten, zonder bruine knieen. Dat S. abrupta Thoms. hier als synoniem moet worden aangehaald, schiint bij de vergelijking der uitvoerige beschrijving niet twijfelachtig; van Doleschall’s Michogaster Bambusarum is dit wegens diens onvolledige opgaven minder zeker; zijne afbeelding intusschen geeft regt om het aan te nemen. SENOPTERINA MARGINATA Nov. Sp. “Aeneo-nigra; epistomate, proboscide” Papisque testaceis; antennis fuscis; articulis basalibus rufescentibus; alis hyalinis, costa fusca. — 2? long. 6 mm. Metaalachtig zwartgroen met eenige vaalgele beharing. Aangezigt glanzig bruingeel; voorhoofd zwart met eenigen glans; de oogkanten overal met witten zoom; achterhoofd grijs met eenigen groenen me-taalglans. Sprieten zwartbruin, aan den wortel een weinig roodgeel; zuiger en palpen vuil roodgeel. Pooten zwart, vrij kort en dik; de voorordijen van onderen met kamachtig geplaatste borstels; de mid-ay i i 28 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. dendijen van onderen met witachtige beharing. Kolfjes geelbruin. Vieugels (Pl. 10, fig. 13) bijna glasachtig, langs den geheelen voor- granden om de spits met zwartbruinen zoom, die aan den wortel iets verbreedt is en de radiaal-ader aan haar begin bereikt, vervolgens iets smaller wordt en ook de mediastinaal-cel bedekt, en eindelijk aan de vleugelspits zich op nieuw verbreedt en daar aan de uitmon- ding der discoidaal-ader eindigt; de cubitaal- en de discoidaal-ader zijn aan hare uitmonding merkbaar tot elkander gebogen. Een ¢ van Java (Piepers). De soort is zeer verwant aan de vorige, doch aan het ontbreken van den donkeren zoom langs het eerste gedeelte der cubitaal-ader dadelijk te onderscheiden; de pooten zijn korter en dikker; de cubitaal- en de discoidaal-ader dadelijk te onderscheiden. In de vleugelteekening komt S. marginala overreen met S. zonalis Rond. (Ann. mus. Gen. VII. 430), doch bij deze is de thorax geel- achtig met twee zwarte langslijnen, voorts de wortel der dijen geel en de voorrand der middelste lijfsringen witachtig. 41. Curnia ciausa Macq. Ulidia clausa, Macq. Dipt. ex. HU. 3. 251. 1. Een 2 van Java (van Weelderen). Deze soort gelijkt zeer op de Europesche Chloria demandata Fabr., doch onderscheidt zich aanstonds door het aderbeloop; de discoidual-ader is namelijk zoo sterk opwaarts gebogen, dat zij zich aan haar einde met de cubitaal-ader vereenigt en zoo eene volkomen, kort ge-steelde spitscel vormt; het steeltje is naar boven gerigt (zie Pl. 11, fig. 3). Ten onregte veronderstelt Schiner (Dipt. Nov. Reise p. 281), dat Ulidia clausa Macq. verwant zou zijn aan Lauxania imbula Wied. (genus Griphonewra Schin.), die tot de Sapromyzinen behoort; de overgreenkomst is alleen in de geslotten spitscel te vinden. Ulidia clausa daarentegen is eene ware Ulidine en kan niet uit het geslacht Chloria worden verwijderd, tenzij men om het bijzonder aderbeloop voor haar een nieuw genus wilde vormen. Tot het geslacht Chloria, dat in Europa alleen door de bovenge- noemde Chl. demandata is vertegenwoordigd, behoort hoogstwaarschijn- lijk ook Ulidia aenea Fabr. uit Ost-Indie. ENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 295, 42. Dacus FASCIPENNIS Wied. Zool. Mag. III. 28. 42; id. Auss. Zweifl. II. 519. 9. Ken van Padang, door tusschenkomst van Dr. Piaget ontvangen; een 9 van Java, onbekend door wien het is overgezonden. Aan sari aletianinis beschrijving, die de soort overigens zer herken-baar maakt, voeg ik nog het volgende toe. Het aangezigt is zeer glanzig; de sprietborstel aan den wortel van het derde sprietenlid ingewricht en zeer dun, alleen aan het allereerste begin een weinig verdikt. Op den zwartbruinen rug van den thorax vertoonen zich sporen van drie roestkleurige langsstrepen; de borstels van den thorax zijn zwak en bepalen zich tot slechts enkelen  ter wederzijde van den derden ring staat aan den rand eene korte rij van wimperhaartjes: deze zijn bij het vrouwelijk exemplaar niet aanwezig, terwijl daar het achterlijf eenkleurig donkerbruin is; alleen het einde van de stylet-vormige eenkleurig donkerbruin is; alleen het einde van de stylet-vormige eenkleurig is roestkleurig. Het verdient opmerking, dat bij deze soort de hulpader weinig duidelijk is en hare uitmonding niet, als gewoonlijk, in den voorrand het einde van sommige Mycetophiliden aan het einde naar de subcostaal-ader is gebogen. Het is mij onbekend of dezelfde bijzonderheid zich ook bij andere Dacus-soorten voordoet (zie eene afbeelding van den vieugel Pl. 11, fig. 4). 43. DacuUs CYLINDRICUS Nov. sp. Elongatus; capite, antennis palisque flavis; macula nigro in fronte et occipite; peristomio nigro nitido; thorace nigro; humeris, vitta dorsali, lunula laterali et scutello flavis; abdomine flavo, segmento primo nigro; pedibus flavis, coxis posticis, tibiis tarsisque anticis totis, tibiis posticis praeter apicem fuscis; alis hyalinis, vitta angusta pone medium et apice late fuscis. — 9 long. 10 mm. Van zeer slanke gestalte. Kop rondachtig, roodgeel; voorhoofd een derde der kopbreedte innemende, met een ronde zwarte viek; aangezigt regtstandig, mondrand een weinig vooruitstekend, glanzig zwarte viek; ook op het achterhoofd een glanzig zwarte viek; wangen en kinbakken vrij smal; behalve enkele borstels op de kruin en eenige fijne lange haren aan de kinbakken, de kop zoo goed als naakt. Sprieten en palpen helder roodgeel; de sprieten bijna tot aan den mondrand reikende; de beide eerste leden kort; het derde lang en smal, met aan de basis ingewrichten. fijn behaarden of lever kort gevederden rugborstel; de palpen breed, aan 'teinde afgerond. Thorax naar voren versmald, glanzig zwart; de schouderknubbels, en breede, halvemaanvormige band boven de middelheupen, eene langstreep op den rug en twee voor den dwarsnaad rood-geel; schildje rood-geel, aan den wortel zwartbruin; in de zijden van den thorax enkele zwarte borstels; schildje met vier zulke borstels. Achterlijf naakt, langwerpig, smaller dan de thorax, van boven gewelfd, vijfringig; de eerste ring zwart, de overigen glanzig rood-geel. Pooten naakt, rood-geel; de achterheupen, de voortarsenen en tarsen, alsmede de achterscheenen, met uitzondering der spits, zwartbruin; aan de onderzijde der achterste dijen eenige zwarte doorntjes; de voortarsen langer dan de scheenen; het eerste lid zoo lang als de volgenden te zamen Kolfjes rood-geel. Vleugels (PI. 11, fig. 5) glasachtig; de vleugelspits bruin, van boven aan de uitmon ding der radiaal-ader beginnen Ge en omlaag door de schijfdwarsader begrensd; voorts tusschen de geel gekleurde mediastinaal-cel en de Dokkere vleugelspits een smalle, bogtige, bruine dwarsband, die over de middeldwarsader loopt, maar in de schijfcel verflaust en den achterrand niet bereikt; middeldwarsader ongeveer op het midden der schijfeel; schijfdwarsader steil, iets naar buiten gebogen; laatste deel der discoidal-ader zoo lang als het voorlaatste, een weinig opgebo-gen; middelste wortelcel lang, maar niet zoo breed als bij de vorige soort; onderste wortelcel aan haar begin merkelijk korter dan de middelste, aan haar einde puntig uitgereikt. Een & van Java (Albarda). HENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 31-| PTILONA, nov. gen. Trypetinarum. Corpus elongatum. Caput subrotundatum; epistoma nudum, pendiculare; frons lata, setulosa; antennae mediocrae seu breviusculae; arista plumata, raro superne pectinata. Thorax opacus, utrinque et ad partem posteriorem setulosas; scutellum ad marginem posticum quadrisetosum. Abdomen ellipticum; oviductus coniformis, superne applanatus. Pedes mediocres, simplices; femora antici subtus setulosum; tibiae intermediae unicalcaratae. Alae majusculae, fuscae, albido-variegatae seu maculatae; costa et venae inermes; cellula basalis inferiore apice acuto. Voor een viertal, naar ik meen nog onbeschreven Trypetinen uit den Indischen archipel, die zich door den gevederden of althans van boven gekamden sprietborstel onderscheiden, heb ik dit genus gevormd. Van drie dezer soorten ken ik alleen het 9, van de vierde zijn mij beide sexen bekend. Behalve het genoemde, in ’t oog vallende en bij de Trypetinen weinig voorkomende kenmerk, aan den sprietborstel entleend, stemmen allen in de volgende bijzonderheden overreen. Zijn zijn van slanke, sommigen zelfs zeer slanke.gestalte. De kop is rondachtig, slechts bij eene soort meer hoog dan breed; het aangezigt regtstandig en naakt; het voorhoofd neemt ongeveer een derde der kopbreedte in en is met eenige vrij stevige borstels bezet. Thorax en schildje zijn glansloos, plat gewelfd; aan de kanten en van achterrand van het schildje. Het achterlijf is langwerpig elliptisch; de eijerbuis van het 2 plat kegelvormig, vrij lang, soms zelfs bijna zoo lang als het geheele achterlijf. De pooten zijn nagenoeg naakt; onder aan de voordijen vertoonen zich eenige kamachtig op eene r I gepflaatste borstels; de middenscheenen heben eindspoor. De tamelijk groote vleugels zijn bont van teekening, donkerbruin met witte of glasachtize vlekken tegen den rand en somtijds ook in ’t midden; de voorrand en de langsaderen het overigens verwante ge-slacht Acanthonewra Macq.; slechts bij éne soort is aan de uitmon ding der hulpader een klein randdoorntje; in het aderbeloop doen zich eenige verschillen voor, die hieronder worden aangegeven. Het zou kunnen zijn, dat het hier behandelde nieuwe genus geheel of ten deele zamenvalt met de geslachten Themara en Rioxa van Walker, die ook een gevederden of gekamden sprietborstel bezitten. Aanvankelijk heb ik er zelfs ernstig aan gedacht om mijne soorten onder een dezer beide geslachten te brengen; maar ik heb mij naar Walker’s beschrijvingen geen zuver begrip van die geslachten kunnen vormen en bleef daar onzekere in welk van beiden mijne soorten gerangschikt worden, ja of zij wel inderdaad in een van beiden te huis behoorden. Van daar dat ik ten slotte mij ge- noodzaakt heb gezien voor haar een nieuw genus op te rigten. Indien het mij, gelijk ik hoop, gelukt moge zijn mijne soorten zoowel in hare generieke als specifieke kenmerken duidelijk te maken, zal het later aan anderen, die meer dan ik over een ruim materiaal kunnen beschikken, niet moeijelijk vallen tot een juister oordeel omtrent de synonymie en rangschikking te geraken. De vier soorten, die ik hier op het oog het oog het, zijn, niettegenstaande hare onderlinge verwantschap, zeer gemakkelijk te onderlinge verwantschap, zeer gemakkelijk onderlinge- ning ontleend. 1. Vleugels met grotere witte of glasachtige vlekken an voor- en achterrand; geen zoodanige vlekken in het midden; derde sprietenlid hoogstens dubbel zoo lang als het tweede.... 2. Vleugels met kleinere witte of glasachtige vlekken an voor- en achterrand en bovendien eene aan de spits; het midden daarentegen ongevlekt; derde sprietenlid ten minste driemaal zoo lang als het tweede. 3. 2. De bovenste wortelcel zonder witte vlek; kop meer hoog dan breed; derde sprietenlid weinig langer dan het tweede; grootere soort (9 mm.).... « « brevicornis. In de bovenste wortelcel eene ronde witte vlek; kop meer breed dan hoog; derde sprietenlid dubbel zoo lang als het tweede; kleinere soort (6 mm.).. Dunlopi. 3. Het wortel-derdedeel der vleugels glasachtig; uitmon- ding der subcostaal-ader védr de halve vleugellengte en veel digter bij de uitmonding der hulpader dan bij die der radiaal-ader; sprietborstel van boven en van onderen gevederd... - © «. notabilis. Het wortel-derdedeel der vleugels door a6 jG bruine kleur ingenomen; uitmonding der subcostaal-ader voorbij de halve vleugellengte en voorbij de halve vleugellengte en op ongeveer gelijken afstand van de uitmonding der hulpader als van die der radiaal-ader; sprietborstel alleen van bovenreevederd:.4¥s, wugitese fas ® Reatvelddel © oes sexmecnilata. De drie eerste soorten, waarvan mij slechts het 2 bekend is, wor- den hieronder uitvoerig beschreven; van de laatste heb ik eenige exemplaren van beide sexen in de collectie der Sumatra-expeditie angetroffen; ik heb haar daarom hier slechts aangeduid; eene meer volledige beschriving zal in mijnen arbeid over die collectie worden gegeven. 44 PILTONA BREVICORNIS NOV. sp. Kufescens; abdomine fusco, incisuris flavis; epistomate utrinque limbo argenteo; antennarum articulo tertio articulo secundo vix longiori; alis fuscis; basi, maculisque sex (duae ad costam, duae ad marginem interiorem, una in cellula discoidali et una in cellula posteriori prima) albis seu hyalinis. — ¢ long. 9 mm. Roodachtig aschgrauw; het voorhoofd, de sprieten en palpen okergeel; de wangen aan de oogkanten met zilverachtigen zoom; kop (Pl. 11, fig. 6) meer hoog dan breed; aangezigt regtstandig, ter wederzijde met een langsgroeve; mondrand niet vooruitstekend; kangen zeer ontwikkeld, digt achter de oogen met een stevigen borstel; voorhoofd in ’tmidden een weinig ingezonken, boven de sprieten met eenige weinige maar vrij stevige borstels bezet; op het achterhoofd ter wederzijde digt achter de oogen een rij wimperachtig geplaatste borstelstes. Sprieten kort, het tweede id naar boven opgezwollen, fijn behaard; het derde id ovaal, weinig langer dan het tweede; de sprietborstel lang gewederd. Zuiger groot en dik; palpen aan ’t eind beborsteld. Thorax en schildje plat. Achterlijf vrij plat, zwartbruin met smallen gelen achterzoom der eerste ringen; eijerbuis breed, spits toeloopende, iets langer dan de beide laatste ringen. Pooten en kolfjes vuil rood- geel. Vleugels (Pl. 11, fig. 7) groot en breed, met afgeronde spits, donkerbruin met de volgende witte of glasheldere teekening: twee viekken in ’t midden tegen den voorrand, de eene onmiddellijk voorbij de uitmonding der hulpader, de andere grooter, achter de uitmonding der subcostaal-ader, beiden tot aan de cubitaal-ader reikende; een langwerpig vlekje in de eerste achtercel, onder de tweede voorrandsvlek en met de EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. dwarsader; eene dergelijke, iets grootere vlek in de schijfcel, onder de tweede voorrandsvlek en met de EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. dwarsader; eene dergelijke, iets grootere vlek in de schijfcel, onder de tweede voorrandsvlek en met de EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. dwarsader; eene dergelijke, iets grootere vlek in de schijfcel, onder de tweede voorrandsvlek en met de EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. dwarsader; eene dergelijke, iets grootere vlek in de schijfcel, onder de tweede voorrandsvle Zu door eene schünklinge lichte, maar niet glasachtige plek min of meer verbonden; voorts een paar vlekken tegen den achterrand, eene ovale onder de schijfcel en eene driehoekige in de tweede achtercel; de vleugelwortel is nagenoeg geheel glasachtig, en alleen met eene bruine schaduw aan de wortel-dwarsader en den oorsprong der radiaal-ader. Aan de uitmonding der hulpader bevindt zich een kleine randdoorn; de mediastinaal-cel is lang, de uitmonding der subcostaal-ader nog voorbij de halve vieugellengte; radiaal-ader, cubitaal-ader en discoidaal-ader een weinig golvende; middeldwarsader voorbij het midden der schijfe; schijf-dwarsader regt, doch in iets scheve rigtige der discoidaal-ader dubbel zoo lang als het voorlaatste; onderste wortelcel an haar einde ingebogen en naar onderen puntig uitgerekt. Een ¢, Java (Piepers). A5. Prinona DvNLoPI nov. sp. Rufescens; abdomine fusco, incisuris flavis; antennarum articulo tertio secundo duplo longiori; alis fuscis; basi, maculis tribus ad costam, tribus ad marginem interiorem guttulisque duabus in alarum disco (una in cellula radicali superiori, altera in cellula posteriori prima) albo-hyalinis. — ¢ long. 6 mm. Vuil roestkleurig; kop (Pl. 11, fig. 8) rondachtig, meer breed dan hoog; aangezigt kort; mondrand een weinig opgewipt; voorhoofd met vrij stevige borstels bezet; op het achterhoofd ter wederzijde, digt achter de oogen eene rij wimperachtige borstelharen. Sprieten merkelijk korter dan het aangezigt; het tweede id gezwollen; het derde eigentisch, ongeveer dubbel zoo lang als het tweede; sprietborstel minder lang gevederd dan bij de vorige soort. Palpen aan het eind behaard. Thorax en schildje vrij plat. Achterlijf zwartbruin, met gelen rand aan de ringen; eijerbuis breed en plat, spits toeloopende, half zoo lang als het achterlijf, roodgeel, in het midden en naar het einde zwartbruin. Pooten en kolfjes vuil roodgeel (de voorpooten afgebroken); voorheupen met bruine spits; achterste tarsen zwartbruin; middenscheenen met een stevige eindspoor. Vleugels (Pl. 11, fig. 9) in vorm nagenoeg gelijk aan die der vorige soort, doch zonder granddoorn, de Vleugelwortel tot aan de worteldwarsader en tot in de of ENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 35-1 © | helft der beide onderste wortelcellen, alsmede het gedeelte onderde anal-ader, glasachtig; verder de vleugels donkerbruin met witte of glasachtige vlekken, waarvan er drie tegen den voorrand en drie tegen den achterrand zijn geplaatst, en voorts twee ronde vlekken in het midden des vleugels tusschen de cubitaal- en de discoidaal- ader; de voorrandsvlekken zijn eenigszins driehoekig, de eerste ligt tusschen de worteldwarsader en de uitmonding der hulpader, doch geen dier beide aderen bereikende, van onderen wordt zij door de discoidaal-ader; de tweede ligt onmiddellijk voorbij de uitmonding der hulpader en reikt van onderen tot aan de cubitaal- ader; de derde ligt voorbij en tegen de uitmonding der subcostaal- ader en dringt van onderen nog even in de cubitaal-cel; de drie viekken tegen den achterrand zijn van boven rondachtig en van onderen niet scherp begrensd; de eer END Steigte scheef achter over en stuit van boven tegen de posticaal-ader; de beide anderen liggen digt bijeen ter wederzijde van de schijfdwarsader en zijn slechts van elkander gescheiden door den smallen bruinen zoom langs die dwarsader; van de ronde vlekken midden in den vleugel ligt de een weinig voorbijde de middeldwarsader en de andere, die iets grotter is, een eind voorbijde die dwarsader, even voorbijde de eerste achtercel. Een van Padang, door den heer Dunlop overgezonden en mij door tusschenkomst van Dr. Piaget geworden; ik heb de vrijheid genomen den naam van eerstgemelden aan deze soort te verbinden. 46. PTILONA NOTABILIS NOV. Sp. Elongata, testacea; thorace fusco striato; abdomine maculis latera libus et apice fuscis; oviducto nigro nitido; antennarum articulo tertio secundo triplo longiori; alis ad basin pro parte tertia hyalinis, caeteris fuscis maculis quatuor albo-hyalinis, duae ad costam, una ad mar- 36 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. Van slankeren vor den de beide vorige soorten. Bruingeel. Kop (Pl. 11, fig. 10) rondachtig, roestkleurig; voorhoofd met donkerbruinen, niet scherp begrensden langsband en met verscheidene vrij stevige borstels bezet; aangezigt kort, onder de sprieten ingedrukt; mondrand vooruitstekend; wangen en kinbakken smal. Sprieten weinig korter dan het gezigt; het tweede id naauwelijks iets gezwollen: het derde lid elliptisch, driemaal zoo lang als het tweede; sprietborstel zeer fijn gevederd. Zuiger en palpen klein. Thorax en schildje vlak ge- welfd; thorax van boven glansloos, met tweede ver uiteenstaande, donkerbruine, niet scherp begrensde langsbanden, die flaauwelijk nog op het schildje zijn voortgezet; bovendien ter wederzijde eenigung werpige donkerbruine vlek aan de schouders; bovendien ter wederzijde eenigung wie kleur; de platte, spits toel Opende eijerbuis glanzig zwart, zoo lang als het achterlijf. Pooten en kolfjes vuil roodgeel. Vleugels (Pl. 11, fig. 11) smaller en spitser dan bij de vorige soorten, zonder randdoorn; het wortel-derdedeel glasachtig, alleen afgebroken door een bruinen zoom langs de aderen, die de beide onderste wortelcellen sluiten; het overige gedeelte van den vleugel donkerbruin, met vier witte of glasachtige vlekken tegen den voorrand; de donkere kleur treedt bij den voorrand iets meer wortelwaarts vooruit en neemt daar de mediastinaal-cel en de basis der cubitaal-cel in; van de glasachtige vlekken liggen er twee tegen den voorrand, een aan de vleugelspits en een aan den achterrand; de voorrandsvlekken zijn langwerpig vierkant en reiken beiden tot de cubitaal-ader; de eerste bevindt zich onmiddellijk voorbij de uitmonding der subcostaal-ader, de tweede een weinig voor de uitmonding der radiaal-ader; de viek aan de vleugelspits is puntig ovaal en reikt van boven even over de cubitaal-ader en V van onderen even over de discoidual-ader; de vlektegen den achterrand ligt onmiddellijk véer het eind der posticaal-ader en overschrijdt in schuine rigt en met afgeronden vorm den ersten eindhoek der schijfeel; in het midden der vleugels zijn hier geene lichte vlekken aanwezig. In het aderbeloop verschilt deze soort van de beide vorigen; de mediastinaal-cel is veel korter, omdat de uit-monding der hulpader en die der subcostaal-ader veel digter bijeen zijn; de laatste bevindt zich nog vddr de halve vleugellengte; de middel- Een ¢ van Padang, mede door den heer Dunlop gezonden en door tusschenkomst van Dr. Piaget in mijne handen gekomen. 47. CAMPYLOCERA MYOPINA Nov. sp. Ferruginea; thoracis disco, abdomine pedibusque fuscis; alis nebu- losis, macula subcostali, apice late et nervorum transversorum limbo fuscescentibus; nervis transversis rectis subperpendicularibus ; segmento ultimo nervi discoidalis penultimo vix longiore. — ¢ long. 6 mm. Kop en thorax roodgeel met flaauwen glans; aangezigt een weinig terugwijkend, glanzig; sprieten en palpen roodgeel; de sprieten schuin vooruitstekend, het derde lid anderhalfmaal zoo lang als het tweede; de borstel zoo goed als naakt, vrij ver van de basis ontspruitende ; voorhoofd een derde der kopbreedte innemende, naar achteren niet versmald; voorhoofdsborstels zwart, kort maar talrijk; alleen die op de kruin langer. Thorax met vaalgele beharing, van boven, alsmede eene vlek in de borstzijden donkerbruin, in de zijden en van achteren met borstels; schildje met vier borstels. Achterlijf zwartbruin , tame- lijk glanzig, gewelfd en naar onderen omgebogen (waardoor het dier min of meer op eene Myopa gelijkt). Pooten vrij dik, donkerbruin, de voordijen meer roodgeel. Kolfjes roodgeel. Vieugels (Pl. 11, fig. 12) grauwachtig, sterk iriserend, aan den wortel en langs den voorrand bruinachtig gewolkt, onder de uitmonding der subcostaal-ader don- kerder , wat zich vlekachtig tot op de middeldwarsader uitbreidt; de geheele vleugelspits, ongeveer voor een derde der vieugellengte, mede vrij donker bruin, alleen in de tweede achtercel iets lichter ; uitmon- ding der hulpader en der subcostaal-ader ver van elkander verwijderd ; de tusschen deze aderen liggende mediastinaal-cel zeer smal; middel- dwarsader regtstandig, iets voorbij het midden der schijfcel, dik en zwart, even als de oorsprong der cubitaal-ader; discoidaal-ader voorbij de schijfdwarsader sterk opwaarts gebogen en vervolgens weder naar 38 KENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. onderen gericht, zoodat de eerste achterkel in het midden vernaauwd en aan haar uiteinde zeer verbreed is; schijfdwarsader steil en regt; tegen de puntig uitgerekte onderste wortelcel is in de vleugelvlakte eene eeltachtige, lichte plek. Een ¢, Java (Piepers). De kenmerken, door Macquart voor het geslacht Campylocera aan- gegeven (Dipt. cv. I. 2. p. 220), passen in de hoofdzaak op deze soort. Tot dit geslacht behoorde tot dusver slechts ééne soort, C. ferruginea van Senegal, die niet meer dan 2! 1. lang is en wier vleugels geheel ongevlekt zijn. Of bij haar, even als bij de nieuwe Javaansche soort, het achterlijf naar onderen is omgebogen, blijkt niet uit Mac- quart’s zeer korte beschrijving; dat de discoidaal-ader bij haar niet zoo sterk opgebogen en de eerste achtercel aan ’t einde niet zoo ver- breed is, kan uit zijne afbeelding (pl. 30, f. 1) wel worden afgeleid. Mij is nog eene tweede Javaansche soort bekend, met ongevlekte Vleugels, maar die nog grooter is, te weten: 48, CAMPYLOCERA ROBUSTA Nov. Sp. Ferruginea, nitida; abdomine in medio convexo, ano inflexo; pedibus subvalidis; tibiis posticis arcuatis; alis cinerascentibus unicciariis; nervis transversis rectis, approximatis, obliquis; segmento ultimo nervi discoidalis penultimo duplo longiore. — ¢ long. 8 mm. Geheel glanzig roestkleurig, met fijne zwarte behärdigenden. In het omgebogen achterlijf met C. myopina overreenkomende. Voorhoofd een derde der kopfälle innemende, in 't midden iets ingedrukt, met korte zwarte behärdigenden zartgeben; aangezigt naakt, zeer glanzig. Sprieten schum vooruitstekend; de beide erste leden behaard, het derde elliptisch, dubbel zoo lang als het voorgaande; sprietborstel naakt, ver van de basis van het derde lid ingewricht. Palpen cylindrisch, aan het einde zwarte borstelig. Borst zijden bleeker van kleur dan de rug van den thorax, met enkele zwarte borstels; schildje kort, zeer gewelfd, met vier zwarte borstels. Achterlijf aan den wortel versmald, in 't midden hoog gewelfd; de behärdig zeer digt. Pooten vrij stevig; de scheenen en tarsen donkerder dan de dijen, de achterscheenen gebogen; onder aan de dijen een borstelige behärtig; aan de middenheupen van onderen een bosje zwarte haren. Vleugels breed, met iets gra Uwe tien; de langsaderen EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE, 39-14 op de voorste helft bruingeel, de overigen alsmede de dwarsaderen donkerder; de middeldwarsader en ook eenigszins de schijfdwarsader scheef achterover, beiden digt bijeen, zoodat het laatste deel der dis- coidaal-ader naauwelijks even opgewipt, aan het einde zeer dun en flaauw, naar beneden gerigt, zoodat de eerste aan hare uitmonding sterk is verbreed; de mediastinaal-cel is nog smaller dan bij C. myopina, doordien de hulpader en de subcostaal-ader aan het uiteinde digt tegen den voorrand zijn gedrukt. Een 3, Java (Piepers). 