None
Het geslacht Plerolacnia, door Rondani voor deze soort opgerigt, wordt door hem 1. c. gekenmerkt als volgt: , Frons non distincte producta ultra oculos. Facies subperpendicularis. Antennae articulo tertio elongato, apice extrinsecus acutiusculo; secundo latitudine non distinete longiore; arista nuda. Scutellum quatuor-setosum. Alarum vena prima integra; secunda distincte producta ultra transversam anteriorem; quarta et quinta non neque parum convergentes extrinsecus; transversa anterior magis proxima exteriori quam interiori antica. Areola basalis postica angulo infero valde elongato. Gen. inter Herinam et Myennem Desy. locandem. Daar de boven aangehaalde afbeeldingen van Macquart en Blanchard veel te wenschen overlaten, acht ik het niet ondienstig eene schetsteekening van den kop en cene afbeelding van den vieugel te geven (Pl. 2--fig. 10-en 11). AMERIKAANSCHE DIPTERA. cavinate, rather perpendicular and straight in profile; the vertical diameter of the eyes very much larger than the horizontal one. Third antennal joint, on its upper side, gently but distinctly excised, very pointed at the end; arista very bare. Thorax along the middle with bristles on the hind part only. First longitudinal vein with bristles towards its end only; the end of the fourth longitudinal vein not curved forward; the posterior angle of the anal cell drawn in a narrow, exceedingly long lobe. Seoptera vibrans, Linn. Faun. suec. 1867; Fabr. Spec. ins. II. 450. Tephritis vibrans, Linn. Faun. suec. 1867; Fabr. Spec. ins. II. 450. Tephritis vibrans, Fall. Ortal. 20. 6; Meig. Syst. Beschr. V. 284. 21; Macq. Suit. a Buff. Dipt. Il. 437. 11; Zett. Ins. lapp. 747. 3; id. Dipt. Scand. V. 2159. 7; — Myodina vibrans, Schin. Faun. ausir. I]. 85. Een ¢ van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel; het komt volkomen overneen met onze Europesche voorwerpen. 6. Euxesta eluta Low. Low, Berl. Ent. Zeit. XI. 312. pl. 2. f. 19; id. Monogr. Dipt. N. Am: Til.-168. 13 pl.’ 9: f. 18. Een ¢ uit Argentina (Weyenbergh). Tot dusver was de soort enkel van het eiland Cuba bekend; het blijkt dus dat zij ook op het waste land van Zuid-Amerika voorkomt. 7 Chaetopsis aenea Wied. Ortalis aenea, Wied. Auss. Zweifl. I. 462; — Chaciopsis aenea, Low, Berl. entom. Zeiischr. XI. 315. pl. 2. f. 215 id. Monogr. Dipt. N. Am, I. 170. 1 pl. 9. f. 193; — Urophora fulvifrous, Macq. Dipt. ex. supp. 5. 125. 19. pl. 7. f. 8; — Trypeia Narytia, Walk. List Dipt. Brit. mus. IV. 992; — Trypella (Aciura) aenea, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Ent. X 157. 26. pl. 5. f. 12—14. Een 2 van Wisconsin (Thure Kumlien) in het Leidsch museum. 54 AMERIKANSCHE DIPTERA. TRYPETINAE. 1. Plagiostoma obliqua Say. Trypeta obliqua, Say, Journ. ac. Philadelph. VI. 186. 3; Low, Monogr. Dipt. N. Amer. I. 99. Ken â uit Mexico (Dugés) in het museum te Brussel. 2. Eutreta sparsa Wied. Trypeta sparsa, Wied. Auss. Zweifl. II. 492. 24; Low, Mon. Dipt. Ne Amer. 1. 78) pl. 2. £133 1d. TIE! 2745 29," pl. 10. tis Platystoma latipennis, Macq. Dipt. cw. II. 3. 200, 3. pl. 26. f. 8. Two mannêmes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 3. Urophora diaphana v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 90. 25. Aeneo-nigra ; capite, antennis, coxis anticis, genubus, tarsorumque articulis duobus basalibus rufis; abdominis basi flava diaphana; alis fasciis quatuor fuscis, prima basali, secunda nervum transversalem medium attingente; tertia et quarta ad costam conjunctis. — ¢ (?) long. 2 mm. Glanzig metaalachtig groenzwart. Kop breeder dan de thorax, bruinrood even als de sprieten en monddeelen; aangezigt kort, naar onderen verbreed, in ’t midden ingedrukt, aan den mondrand opge- wipt; het derde sprietenlid eivormig, met langen, regten, fijnen rug- borstel. Achterlijf aan den wortel breed, naar het einde spits toeloopend ; de beide eerste ringen doorschijnend roodgeel. Pooten pekbruin; de voor- heupen, de knieén en de beide eerste tarsenleden bruinrood. Vleugels (Pl. 2 fig. 12) glasachtig met vier donkerbruine banden; de eerste digt bij den wortel; de tweede van de mediastinaal-cel (ongeveer op de halve vieugellengte) uitgaande, de middeldwarsader aan de binnenzijde be- strijkende en naar onderen breeder wordende; de derde schuin over de schijfdwarsader loopende en aan den voorrand verbonden met den vierden, die een breeden zoom aan de vleugelspits vormt. Ken enkel exemplaar, dat ik wegens het ontbreken eener eijerbuis voor een d houd, van het eiland St. Martin (Reigersma) in ’s Rijks museum te Leiden. AMERIKAANSCHE DIPTERA. 55 4 Tephritis bullans Wied. Trypeta bullans, Wied. Auss. Zweifl. Tl. 506. 46. Beide sexen van Buenos Aires (Weyenbergh). Daar Wiedemann’s beschrijving vrij kort is en vervaardigd naar een voorwerp zonder achterlijf, zal het niet overbodig zijn de soort andermaal en wat uitvoeriger te beschrijven. Mijne voorwerpen zijn kleiner dan hij aangeeft en slechts 2,5 mm. lang. Kop okergeel; aangezigi en een voorzoom aan het voorhoofd met witachtigen weerschijn; mondrand niet vooruitstekend; zuiger kort; voorhoofd met gele borstels, waarvan er twee op den schedel merkelijk langer zijn dan de anderen; ook het achterhoofd met een krans van evenzoo gekleurde borstels. Sprieten vrij lang, aan het een krans van ovenzoo gekleurde borstels. Sprieten vrij lang, aan het 9? roodgeel. Thorax bleek okergeel (niet zwavelgeel zooals Wiedemann opgeeft), in de zijden grauw met witachtige bestuiving; schildje roodgeel; aachterrug donkergrijs; de borstels op den thorax allen geel, ook de vier borstels op het schildje, waarvan de beide buitenwaartsche zeer lang. Achterlijf roodgeel, met geelachtige beharing; eijerbuis van het 2 zwartachtig, zoo lang als de beide laatste ringen, aan het eind regt afgeknot. Pooten roodgeel. Vleugels met een duidelijk granddoorntje en een zeer grof netwerk, waarin twee grootere donker. bruine viekken, de eene tegen de uitmonding der subcostal-ader, de andere tegen die der radiaal-ader; mijne afbeelding Pl. 2 fig. 13 moge overigens een denkbeeld van de vieugelteekening geven; het laatste gedeelte der discoidaal-ader is sterk gebogen. Digt verwant is ongetwijfeld T. meleagris Schin. (Dipt. Nov. Reise, 272. 122); volgens Schiner’s beschrijving zou ik deze zelfs als synoniem rekenen, ware het niet dat hij beide soorten kende en stellig als verschillend beschouwde. De heer Mik is zoo goed geweest mijne exemplaren met Wiedemann’s typen in het Weener museum te vergelijken; zij stemmen daarmede volkomen overreen. SAPROMYZINAE. 1, Lonchoea chalybea Wied. Wied. Auss. Zweifl. Il. 476. 2; Schin. Dipt. Nov. Reise, 282. 151. Beide sexen van Argentina (Weyenbergh). 56 AMERIKANSCHE DIPTERA. De determinatic is zeker, wijl de exemplaren door den heer Mik met de typen in het Weener museum zijn vergeleken. 2. Sapromyza philadelphica Macq. Macq. Dipt. ex. II. 3. 191. 18. Ken paartje uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. GEOMYZINAE. 1. Heterochroa picta Schin. Schiner, Dipt. Nov. Reise, 236. 16; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. WV. 90. 26. Ken â uit Chile in ’s Rijks museum te Leiden. Het exemplaar komt met Schiner’s beschrijving van het genoeg- zaam overreen, om de bovenstaande determinatie te kunnen aannemen. Ik acht het evenwel niet overbodig eene afbeelding van het insect en van den vleugel te geven, ook ter wille van het verschil met de volgende, door mij te beschrijven, nieuwe soort. Aan Schiner’s beschrijving voeg ik nog toe, dat het schildje ter wederzijde zwart gevlekt is, als een vervolg van de beide zijstrepen op den rug van den thorax. Onder de kenmerken van het genus geeft Schiner aan:,, der Abstand der beiden Queradern von einander so gross als der der Hintern vom Fliigelrande”. Het is mij niet volkomen duidelijk wat hij daarmede bedoelt : de aangehaalde zinsned e kan namelijk slaan op de discoidual-ader en dan zou het laatste gedeelte dier ader even lang moeten zijn als het voorlaatste; of wel het kan betrekking hebben op de posticaal-ader, en dan zou het laatste gedeelte van deze even lang moeten zijn als het voorlaatste gedeelte der discoidual-ader. Noch het een noch het ander past geheel op het exemplar, dat ik voor mij heb; mijne afbeeldingen pl. 2 fig. 14 en 15 toonen dit aan. Aan een sexueel verschil valt niet te denken. Bij dit geslacht eindigt de randader niet plotseling aan de uitmon- ding van eene der langsaderen aan de vleugelspits, maar zij is, ofschoon voorbij de cubitaal-ader dunner, om den geheelen vieugelrand doorgetrokken, iets wat bij de Musciden, zooveel ik weet, nergens elders wordt aangetroffen. AMERIKANSCHE DIPTERA. 57 2. Heterochroa pictipennis v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 91. 27. Ochracea; vitta frontali unica, vittis thoracis sex cum fasciis abdominis nigro-fuscis; femoribus annulo subapicali fusco; alis fusco et albo-variegatis, basi flavescente, nervis transversalibus colore fuseo non obtectis; nervorum partibus in colore fusco situatis nigris et incrassatis. — ¢ long. 5 mm. Okergeel. Voorhoofd met eene smalle, donkerbruine, naar voren spits toeloopende ex de sprieten niet bereikende langsstreep; aangezigt met witten weerschijn; ter wederzijde de gezigtslijsten met een zeer smallen zwarten zoom; het tweede sprietenlid van boven met een vrij langen zwarten borstel; de sprietborstel zelf mede zwart en met microscopische beharing (bij H. picla zeer kort- maar duidelijk gevederd). Thorax van boven met twee ver uiteenstaande zwarte langsstrepen, die den voorrand niet geheel bereiken, en zich van achteren als een zijrand van het schildje voortzetten; in de borstzijden V van de schouders tot onder den vleugelwortel een dergelijke sireep, en daaronder nog eene kortere boven de middelheupen. Achterlijf aan den voorrand der ringen zwart of zwartbruin. Pooten bleek en vuil okergeel; védér de spits der dijen een donkerbruine ring. Vleugels (PI. 2 fig. 16) merkelijk langer dan het achterlijf, aan de basis tot aan het eind der subcos- taal-ader (op ongeveer een derde der vleugellengte) geelachtig, verder donkerbruin en witachiig gevlekt; lichte viekken bevinden zich om de beide dwarsaderen en zijn van zoodanige uitbreiding, dat zij ook in de daaronder en daarboven gelegen cellen indringen; voorts twee ronde en aan elkander verbonden lichte viekken in ’t midden der cubitaal-cel en der eerste achtercel, een eenigszins drichoekige in de tweede achtercel, alsmede een paar halfronde aan de vleugelspits; de vleugeladeren zijn, overal waar zij de donkere teekening doorsnijden, verdikt en zwart; de posticaal-ader loopt geheel tot den vleugel- Grand door. Een 2 uit Chile in het museum te Leiden. Er zijn nu van het genus Heterochroa, dat door Schiner tot de groep der Geomyzinae wordt gerekend, drie soorten bekend: H. picta Schin., H. bicolor Schin. en de hierboven beschreven H. pictipennis. Herstgenoemde vertoont op den thorax-rug drie zwarte langsstrepen; bij de beide anderen zijn daar slechts twee strepen aanwezig, door-dien de middenste is verdwenen. H. bicolor heeft ongevlekte, bijna 58 AMERIKANSCHE DIPTERA. glasachtige vleugels; bij picla en piclipennis daarentegen zijn de vleugels donkerbruin en witachtig gevlekt; bij picla is de posticaal-ader niett tot den vleugelrand voortgezet en de schijfdwarsader is door de donkere teekening bedekt; bij pictipennis daarentegen loopt de posticaal-ader tot den vleugelrand door en laat de donkere teekening de schijf-dwarsader vrij. EPHYDRINAE. Ephydra caesia n. sp. Nigra submetallica; antennarum seta nuda; epistomate cinereo; geni-bus tibiis tarsisque ex rufo-fuscis; alis cinereo -hyalinis. — ¢ long. 3,5 mm. Zwart, bijna zonder glans, maar op het voorhoofd, den thorax en het achterlijf met flaauwen staalblaauwen gloed. Het vooruitstekende aangezigt geelachtig aschgrauw, digt behaard; de kinbakken grijs; de sprieten zwart met naakten rugborstel. Borstzijden en heupen aschgrauw; de dijen zwart met grize bestuiving; de knieen, scheenen en tarsen eenigszins tot het roestkleurige neigende. Kolfjes bruingeel. Vleugels grauwachtig, aan den voorrand zeer fijn en kort gewimperd; schijfdwarsader een weinig voor het midden der eerste achtercel. Ken ¢ uit Argentina (Weyenbergh). Ken tweede exemplar (een ¢), van dezelfde herkomst, onderscheidt zich door geringer grootte (2,75 mm.), meer groenachtigen metaalglans en geheel bruingele pooten; het is, dunkt mij, slechts als eene lichtere varieteit te beschouwen. BORBORINAE. Borborus hirtipes Macq. Macq. Dipt. ex. II. 3. 297. 2. pl. 35. f. 5; Blanch by Gay, Hist. fis. y pol. de Chile, VII. 467. 1. Ken partje van Argentina (Weyenbergh). Aan deze exemplaren zijn niet alleen de beide eerste leden der sprieten, maar ook het derde roestkleurig; de vlekken op de vleugels, die in Macquart’s afbeelding allen te rondachtig zijn voorgesteld, zijn eigenlijk eene donkere bezooming der aderen, welke op de langs-aderen herhaaldelijk is afgebroken en zich daardoor als kleine streepjes vertoont; in de tusschenruimten zijn die aderen wit gekleurd, wat echter alleen voor den dag komt, als men den vleugel tegen eene donkere oppervlakte beschouwt; een dergelijk wit plekje vertoont zich ook even vodr de uitmonding der subcostaal-ader. HIPPOBOSCIDAE. Ornithomyia erythrocephala Leach. Leach, Eprob. ins. 13. 3. pl. 27. f. 4—6; Wied. Auss. Zweifl. II. 610. 5. Twee exemplaren van Guadeloupe (Delaunay), in het museum te Brussel. Verklaring der afbeeldingen. Pl. 1. Fig. 1. Allograpta obliqua Say� (achterlijf). 7 exotica Wied. 9 (idem). . Mesograpta duplicata Wied..¢ (idem). . Mesograpta duplicata Wied..¢ (idem). 7 pulchella Macq. ¢ (idem). linearis n. sp. ¢ (idem). a arcifera Liw ¢ (idem). 5 multipunctata n. sp. ¢ (idem). basilaris Wied. ¢ (idem). variabilis n. sp. ¢ (idem). 3 Seely Se OM ree ES 3 — S Conops costatus F. (vleugel). piciventris n. sp. (vleugel). 3 — e , 12. Allophora micans n. sp. (vleugel). , 13. Belvosia bifasciata F. (kop). , 14. - " (achterpoot). EDs 5; rufipalpis Macq. (idem). 16. : Weyenberghiana n. sp. ete. 5 a4 (kop). pater ; fy (achterpoot). 60 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Pl. 2, Fig. 1. Prosena longipalpis n. sp. 9 (kop). 2. po Oe) Slaten hh op PCy ae eS ee y 4 (vleugel). f sarcophagina n. sp. (kop). ” > (vleugel). Dexia tenuicornis n. sp. (kop). 7 7 (vleugel). 7 7 (vleugel). Kctinocera? occidentalis n. sp. ¢ Pterotaenia fasciata Wied. (kop). e bs (vleugel). Urophora diaphana n. sp. (idem). Tephritis bullans Wied. (idem). Heterochroa picta Schin. 9. 7 (vleugel). 6 pictipennis n. sp. (idem). ELT rd. W. del. Amerikaansche Diptera. AJ.W. sculps v. LW. del. Amerikaansche Diptera. Fy Pinqia sg ‘ Vai a d ee. Peyay, Tet ce Vi, En 4. $3 oe (4 I~3, ee Tt ey bowser Nha merdhe IA: , Noteg Bi pa pune Maer Ve. Gh AIA Overgedrukt uit deel XXVIT van het Tijdschr. yoor Entomologie. NALEZING OVER AMERIKANSCHE DIPTERA ’), DOOR F. M. VAN DER WULP. Onder een aantal Noord-Amerikaansche vliegen, mij welwillend toegezonden door Dr. S. W. Williston te New-Haven, zijn er enkelen, die mij aanleiding geven tot de volgende opmerkingen. 1. Leptogaster flavipes Low. Liw, Cent. II. 15. Ken ¢ van Massachusetts. Lew’s beschriving, die alleen het? betreft, past in de voor- naamste bijzonderheden. Ik teeken hier echter eenige afwijkingen aan: 4°. niet alleen de eindgriffel der sprieten, maar bijna het geheele derde id is zwart; 2°. behalve de gele achterhoeken van den thorax, zijn ook de schouderknubbels en een smalle band van daar naar den vieugelwortel roodgeel en glanzig; 3°. aan de achterste pooten vertoonen de knieen eene zwarte stip en zijn de laatste tarsenleden bruingeel; 4°. de vleugels zijn geheel glasachtig, zonder den bruingelen voorrand, waarvan Loéw spreekt; en de vorkcel is niet dubbel zoo lang, maar slechts een weinig langer dan haar steel. Zie Tijdschr, v. Entom. XXIV blz, 141, XXV blz. 77 en XXVI blz. 1, 2 NALEZING OVER AMERIKANSCHE DIPTERA. Waarschijnlijk hebben wij hier te doen met eene soort, die nog al varieert; en zoo zal mijn L. flavicornis (Tijdschr. v. Ent. X. 136. 9) ook wel als synoniem hierbij behoore, gelijk trouwens reeds door Low en Osten Sacken vermoed werd. Het gold daar ook een über die onderscheidende zich door een bruinen ring op de achterdijen, waarvan in het bovenbedoelde exemplar geen spoor te vinden is. 2. Deromyia Winthemi Wied. Een 9 van Connecticut. Het beantwoordt geheel aan Wiedemann’s beschrijving (duwss. Zweifl. 1. 387. 32), uitgenomen dat het achterlijf aan het einde niet zwart is; het exemplar komt volkomen overeen met eenander in mijne collectie (zie 77jdschr. v. Ent. XXV. 93. 4), dat door Mik met het typische voorwerp in het Weener museum is vergeleken. De soort is niet vermeld in Osten Sacken’s Catalogus der Noord- Amerikaansche Diptera. 3. Deromyia basals Walk. Dasypogon basalis, Walk. Dipt. Saund. 95; — Diogmites bili neatus, Low, Cent. VII. 40. Beide sexen van Connecticut. Walker beschrijft het ¢, Low het 9; beide beschrijvingen passen volkomen op mijne exemplaren, die zonder den minsten twijfel bijeenhooren. Het hypopygium van het is klein, roestkleurig, met korte beharing van dezelfde kleur en van achteren met vier zwarte doornige borstels. De soort gelijkt zeer op D. rufescens Macq., doch verschilt door de meer kastanjebruine kleur van lijf en pooten, door de zwarte beharing der palpen en door eene uitgebreide bruinachtig asch-grauwe tint aan de spits en den achterrand der vleugels. 4. Somula decora Macq. Macq. Dip. ex. ‘supp: 2ivo1. 14. pl. 2a tae Een ¢ van Connecticut. Macquart hield het door hem beschreven en afgebeelde exemplaar NALEZING OVER AMERIKAANSCHE DIPTERA. 3 voor een 2, waarschijnlijk omdat de oogen van boven gescheiden zijn; bij mijn voorwerp is dit ook het geval; toch moet het een 3 zijn, want onder de anale opening, die tegen den buik is om- gebogen, vertoonen zich vrij gecompliceerde genitalien, met een paar cylindrische of draadvormige organen. Tot aanvulling van Macquart’s beschrijving diene nog het volgende. De uitstekende knop aan het voorhoofd, waarop de sprieten zijn ingeplant , is van voren afgeknot, van boven zwartbruin en met eene langsgroef; gele vlekken bevinden zich op den tweeden en derden lijfsring; die van den tweeden ring staan schuin en zijn smaller en meer van elkander gescheiden; die van den derden ring zijn grooter en laten slechts eene smalle ruimte van de grond- kleur over; de vierde ring is geheel geel en de rondachtig opge- zwollen anus glanzig en meer roodgeel; de heupen en de wortel der dijen zijn zwart, aan den binnenkant der achterdijen tot bijna ter halver lengte. anf sai au ie; ee Overgedrukt uit deel XXVIII van het Tijdschr. voor Entomologie. EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA, DOOR F. M. VAN DER WULP. (Hierbij Pl. 4). In de Notes from the Leyden Museum, dl. V1, blz. 248 en dl. VII, blz. 1, gaf ik eenige beschrijvingen van nieuwe exotische Diptera uit de afdeeling der Nemocera, tegelijk met opmerkingen omntrent enkele reeds beschreven soorten, alles naar aanleiding van voorwerpen, in ’s Riks Museum van natuurlijke historie berustende en meerendeels uit onze Oost-Indische bezittingen afkomstig. Met betrekking tot dezen arbeid had ik tevens eenige weinige teekeningen vervaardigd, doch in de Notes, die destijds nog zonder platen werden uitgegeven, vond ik geen gelegenheid die afbeeldingen er bij te voegen. Daar het evenwel zijn nut kan hebben, ook deze het licht te doen zien, meen ik niet beter te kunnen doen dan daarvoor een plaat in het Zyjdschrift voor Entomologie te baat te nemen. Voor zoover de daarop afgebeelde soorten betreft, zal ik hieronder mijne beschrijvingen en opmerkingen herhalen, terwijl ik op een paar plaatsen daaraan nog iets wensch toe te voegen. 4. Anopheles barbirostris v. Notes from the Leyd. Mus, V1. 248. Fuscus; thorax sublineato; haustello palpen hirsutis; pedibus testaceis; halteribus fuscis; alarum costa fusca, punctis duobus niveis. — Long. 5 mm. Donkerbruin. Zuigsnuit en palpen langer dan kop en thorax te zamen, zoowel de een als de anderen dicht met donkerbruine schubachtige haren bekleed; de geledingen der palpen daardoor moeilijk te onderscheiden. Thorax lang en smal, iets lichter van kleur dan kop en achterlif, van voren vierkant afgeknot, van boven met onduidelijke langsstrepen. Achterlijf met lichtere insnijingen. Pooten zeer lang en dun, bruingeel; dijen aan het einde iets verdikt, aan de uiterste spits in sommige richtingen witachtig. Kolfjes pekkruin, Vleugels op de aderen met donkerbruine beschubbing, die tegen den voorrand meer opeengehoopt is; op tweeden van den voorrand een stip van sneeuwwitte schubjes en even vddr de vleugelspits een tweede dergelijke stip; de beide vorkcellen van gelijke lengte. Een ¢ van Ardjoeno: Oost Java (Hekmeijer). Door de recht vooruitstekende, dicht behaarde palpen en zuig snuit (Pl. 4, fig. 4), heeft deze soort een eigenaardig voorkomen, afwijkende van onze inlandsche Azopheles-soorten. 2. Anopheles annularis v. d. W. Notes fr. the Leyd. Mus. V1. 249. Fuscus; thorace lineato; haustello nudo, nigro; palpen brunneis, albo-annulatis; pedibus testaceis, tarsis albo-annulatis; alarum costa niveo-maculata. — ¢. Long. 4,5 mm. Zwartachtig; thorax met donker blauwgrijze bestuiving en vijf zwartbruine langslijnen; borstzijden lichtgrijs, met zwarte, op langsrijen geplaatste viekken. Sprieten met blonde beharing; zuigsnuit zwart; palpen zwartbruin. Zu lang als de snuit; eerste en tweede lid aan de basis, eindlid geheel wit; de beide eerste leden met dichte, korte, donkere beharing. Pooten lang en dun, bruin-geel; voorste tarsen met witte ringen aan de geledingen; de lange achtertarsen in 't midden donkerbruin met een witten ring, aan 't einde geheel wit. Vleugels op de aderen met donkerbruin en witte schubben; de voorrand afwisselend donkerbruin en wit geviekt. Ken 2? Ardjoeno, Oost Java (Hekmeijer). EENIGE UITLANDSCHE NEMOOCERA. 81 Wellicht is deze soort dezelfde als A. simensis Wied. (Aussereur. Zweifl. 1 547). (Zie kop met sprieten, snuit en palpen fig. 2). 3. Genus Ctenophora. In de Notes dl. VI bliz. 252 gaf ik een tabellarisch overzicht van de 46 soorten van dit geslacht, die uit zuidelijk Azie be-schreven zijn. Daaronder bevinden er zich vijf, welke enkel naar de beschrijvingen van F. Walker daarin zijn opgenomen, en onder deze ook Ct. melanura Walk. (List Dipt. Brit. Mus. I. 78). Ten opzichte van deze laatste meldt mijn hooggeachte vriend, Baron Osten Sacken, — die de typische exemplaren in het Britsch museum heeft nagezien en daarbij ook bijzonder zijn aandacht an het genus Ctenophora heeft gewijd, — dat van C?. melanura twee typische exemplaren voorhanden zijn, beiden zonder kop en beiden volstrekt geen Ctenophora, maar een groote Sargus-soort, die in kleur en teekening (roodgeel met een zwart uiteinde des achterlijfs) eenige gelijkenis met sommige Oost-Indische Ctenophora-soorten vertoont! Uit dit voorbeeld blijkt opnieuw, hoe weinig Walker’s beschrijvingen te vertrouwen zijn, 266 weinig dat men bijna genoodzaakt wordt ze geheel ter zijde te stellen. Men Nemme dus mijne analytische tabel der Zuid-Aziatische soorten voor hetgegen zij is. Cé, melanura ‘Nalk. moet er stellig uit wegvallen, en wat de vier overige soorten van Walker betreft, zij de meeste behoedzaamheid anbevolen. 4, Genus Prionota. V. d. Wulp, Notes fr. the Leyd. Mus. VII. 1. Dit geslacht is verwant aan Ctenophora, waarmede het overreenkomt in den krachtigen bouw, den vorm van den kop, het slanke slappe eindlid der palpen en het aderbeloop der vleugels; het is echter onderscheiden door de sprieten, die in beide sexen nagenog gelijk zijn (bij het 2 echter korter), en welker geledingen aan. eene zijde sterk verbreed zijn, Aangezicht naar onderen kegelvormig verlengd, van voren tot een punt uitgerekt; oogen rond, een weinig uitpuilend. Sprieten (fig. 4) stevig, 43-ledig, met uitstaande borstelharen; de beide wortelbaren als bij Ctenophora; de schaftleden aan de basis dun, doch vervolgens naar onderen tot een breeden knop uitgebreid, waardoor de sprieten een zaagvormig voorkomen krijgen; het eindlid priemvormig. Palpen vierledig; het vierde id zoo lang als de voorgaande leden te zamen. Thorax gewelfd; pronotum duidelijk afgescheiden. Achterljflangwerpig, achtringig; mannelijke genitalien slechts weinig gezwollen. Pooten stevig; schenen, althans de achterschenen, met korte eindsporen. Vleugels zoo lang als het achterlijf; aderbeloop als bij Ctenophora; de tweede achtercel (vorkcel) longest. Prionota nigriceps v. d. W. — Fig. 3. Notes from the Leyd. Mus. VI. 2. 12. Ferruginea opaca; capite, antennarum nodulis, palpis, abdominis segmentis ultimis (in ¢ Siemorum tibiarumque apice nigris; tarsis fuscis; alis infuscatis. — Long. 16 mm.; mare major. Kop met de palpen zwartbruin. Sprieten in ten minste zoo lang als de kop en thorax te zamen, in nauwelijks half zoo lang; de beide wortleden en de korte steel der schaft-leden roodgeel; de breede knop der laatsten zwart; de uitstaande haren geel. Thorax en schildje helder roestkleurig, glansloos, met korte beharing van dezelfde kleur; de borstzijden donkerder, vooral bij het. Achterlijf van het aan de drie eerste ringen roodgeel; de volgende ringen met inbegrip der genitalien zwart; de eerste ring kort; de tweede zeer lang, met fijne zwarte zijstreep; de volgende ringen langzamerhand in lengte afnemende; (achterlijf? ontbroche). Pooten roodgeel; dijen met zwarte spits; schenen naar het eind verdonkerd; tarsen zwartbruin. Kolfjes roodgeel met bruinen knop. Vleugels met bruine tint en nog donkerder randvlek; de kernen der meeste cellen lichter. Een â van Java (Kuhl). EENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA. 83 5. Megistocera fuscana Wied. Nematocera fuscana, Wied. Dipt. ex. 1. 29; — Megistocera fuscana, Wied. Auss. Zweifl. 1. 55. 1; Macq. Suit. & Buffon, Dipt. Ele, 2. pias fda id. Wp. efnSupps Lado. ple aks 4; v. d, Wulp, Notes fr. the Leyd, Mus, VII. 3. 12. In het Leidsch Museum bevinden zich twee voorwerpen, een van Java (Macklot) en een van Halmaheira (Bernstein), die ik meen tot deze soort te kunnen rekenen, ofschoon Wiedemann’s beschrijving niet in alle opzichten past. De kleur, door hem « gems-leder-braiunlich » genoemd, is bij deze exemplaren meer een bleekrofende, en van de bruine langsstrepen op den thorax, die hi vermeldt, is nauwelijks eenige aanduiding. Macquart heeft reeds opgemerkt, dat Wiedemann ten onrechte zijn exemplar, dat buitengewoon lange sprieten had, voor een? Held; want dit is in het geslacht Megistocera uitsluitend een ken-merk van het. Ook de bovenbedelde voorwerpen zijn beiden mannetjes; aan het Javaansche zijn de sprieten nog volkomen aanwezig, doch het achterlijf is afgebroken; in dat van Halmaheira is dit juist omgekeerd het geval. Het kan niet-bevreemden, dat insecten van zoo teedere structuur niet anders dan met afgebroken lichaamsdeelen tot ons overkomen. Het eerste sprietenlid is cylindrisch, zeer dik en zoo lang als het aangezicht; het tweede lid is kort en knobbelachtig; dan volet eene uitermate lange, haarvormige schaft, waarvan alleen de drie of vier eerste leden te herkennen zijn aan eene iets of wat knootvormige verdikking bij de geleding. Kop en thorax hebben eene dichte en vrij lange beharing. Het achterlijf is naar evenredigheid bijzonder kort. De vleugels (zie fig. 5) zijn zuverglasachtig, zelf S langs den voorrand, en meer dan dubbel zoo lang als het achterlijf; de aderen en de duidelijk begrensde randvlek zijn bruingeel. Het aderbeloop komt in de_ hoofdzaak overeen met dat van Zipula en Ctenophora; de bovenste wortelcel is langer dan de beide volgende; de middelste bereikt namelijk niet volkomen de schijfcel, maar is door een klein steeltje daarvan gescheiden; de beide subcostaal-cellen zijn groot, de binnenste eenigszins driehoekig; de cubitaal-cel is mede breed, vooral aan hare basis; de schijfeel daarentegen is zeer klein, trapezium- vormig; de eerste achtercel is door den bochtigen loop der haar begrenzende langsaderen, in ’t midden zeer vernauwd; de axillaar- ader is bijzonder kort 1). Nadatik het bovenstaande in de Notes had vermeld, ontving ik van den heer Piepers te Batavia een aldaar gevangen, volkomen gaaf, mannelijk exemplar. Het ontneemt mij allen verderen twijfel omtrent de juistheid mijner determinatie. De bruine strepen op den thorax, waarvan Wiedemann spreekt, zijn aan dit voorwerp duidelijk te zien; ook de lengteverhouding der sprieten, zooals 2ij door hem wordt opgegeven, vindt zich daaraan bevestigd. By eene lengte van 14 mm., van den kop tot het eind des achterlijfs gemeten, zijn de sprieten bijna 8 centimeters lang en daarbiy, met uitzondering der beide wortelen, haarfijn; ook de pooten zijn zeer dun, aan de middel- en achterpooten de tarsen vooral zeer verlengd en ten minste driemaal zoo lang als de schenen. 6. Tipula leucopyga v. d. W. Notes from the Leyd. Mus, VU. 6. Dilute testacea; thorace dorso vittis latis subcohaerentibus fuscis; abdomine vitta laterali segmentisque 5, 6 et 7 supra nigricantibus; segmento ultimo pallido; antennis subsimplicibus, articulis duobus primis subrufis. Reliquis cinereis basi nigra; alis laete cinereis, cellula costali et stigmate testaceis. — Long. 11,5 mm. (9). Deze soort gelikt op onze 7. oleracea L., maar is veel kleiner; de voorrand der vleugels is minder donker en daaronder is geen ichte zoom. Kop bruingeel; op den schedel eene donkere plek; aangezicht 1) Zie voor de nomenclatur van het aderbeloop Tijdschr. v. Entomol. XIV, blz. 97, KENIGE UITLANDSCHE NEMOCBRA. 85 slechts weinig verlengd. Sprieten iets langer dan de kop; de beide wortelijk; de schaftleden aschgrauw, langwerpig, aan *t begin en 't eind nauwelijk iets verdikt, aan de basis zwart, met een paar lange uitstaande borstelharen. Palpen bruingeel, aan het einde donkerbruin. Thorax bleek geelbruin, op den rug met drie breede, bijna geheel aaneengesloten, donkere langsbanden ; de beide uitersten van voren afgeknot; de middelste door eene nog donkerder langslijn gedeeld. Achterlijf van het â bleek geelbruin; een bandje ter wederzijde, alsmede de 5e, 6e en Je ringen van boven zwartachtig; de laatste ring bijzonder bleek, van boven met een paar zwarte haakjes geeindigd; bij het â het achterlif over *t geheel iets donkerder geelbruin; de Laste ring bleek rodeel; de eierbuis glanzig roestkleurig. Pooten lichtbruin; spits der diejen en schenen, benvens de tarsen, zwartbruin. Kolfjes donkerbruin; wortel van den steel bleekgeel. Vleugels (fig. 6) langer dan het achterlijf, aschgrauw; de voorrandcel alsmede de randvlek geelbruin; schijfcel vijfhoekig; vorkcel ongeveer driemaal zoo lang als haar steel; de derde achtercel aan de uitmonding ver- nauwd, de vierde daarentegen verbreed. Ken enkel gaaf paartje van Ambarawa op Java (Ludeking). 7. Tipula tenuis v. d. W. Notes from the Leyd. Mus. VU. 7. Cinerea; abdomine utrinque vitta laterali interrupta nigra; pleuris et ventre pallidis; antennis gracilibus, articulis duobus primis luteis, reliquis nigris; palis fuscis; pedibus tenuibus testaceis; alis sub- hyalinis, stigmate testaceo. — ¢ Long. 13,5 mm. Sprieten dun; de beide eerste leden bleekgeel, het derde en de volgenden zwart, cylindrisch, naakt (de laatste leden ontbreken in beide exemplaren). Kop bruingeel; oogkanten met witten zoom; palpen zwartbruin. Thorax van boven aschgrauw, met nauwelijks enige aanduiding van langsstrepen; borstzijden lichtgrijs. Achterlijf bruingeel, met zwarte, afgebroken, bleekgeel gezoomde zijstreep; buik en eierbuis geelachtig, uiterste spits der laatste glanzig kastanje-bruin. Pooten zeer lang en dun, eenkleurig bruingeel, alleen de tarsen donkerder. Kolfjes zwartbruin. Vleugels (fig. 7) langer dan het achterlijf, glasachtig met nauwelijks iets grauwe tint en vrij scherp begrensde, bruingele randvlek, die echter den voorrand niet volkomen bereikt; het aderbeloop herinnert eenigszins dat van het genus Megistocera; de beide submarginal-cellen zijn groot en breed, de binnenste driehoekig; schijfcel vierhoekig '); vorkcel kort gest Eld; axillaar-ader buitengewoon kort. Two vrouwelijke exemplaren van Suriname (Dr. Horst). 8. Poecilostola pallens v.d. W. Notes from the Leyd. Mus. VII. 13. Pallide ochracea; capite cinereo; thorace rufescente, vittis tribus fusco-punctulatis. — Long. 42 mm. Kop aschgrauw; over het voorhoofd eene donkere langslijn; sprieten dubbel zoo lang als de kop; de beide worteleden rood-geel, de schaft zwartachtig, uit bolvormige, gelijkkmatig in grootte aufnemende leden samengesteld. Thorax, schildje en achterrug bleek roestrood; op den thorax drie wijd uiteenstaande, zwartbruine langsbanden; de middelste smal, wat het gedeelte védr den dears-naad betreft; de buitenste breeder en vlekkig afgebroken. Achterlijf platgedrukt, bleek okergeel; de zijnaad donkerbruin; genitalien klein. Pooten (zooveel uit de overblijfsels te zien is), alsmede de kolfjes okergeel. Vleugels (fig. 8) geelachtig aschgrauw, aan wortel en voorrand roodgeel; in al de cellen met tallooze donkergrauwe stippen, die in de cubitaal-cel, de beide bovenste wortelcellen en in de eerste achtercel tot grauwe strepen samenvloeien; in de voorrandcel zijn de stippen donkerder en scherper begrensd. Ken ¢ van Java (Kuhl), In de Notes merkte ik op, dat Limnobia substituta Walk. (List Dipt. Brit. Mus. v. 39) zeer verwant zou zijn met bovenstaande In de Notes wordt deze cel ten onrechtée, pentagonal genoemd. BENIGE UITLANDSCHE NEMOCERA. 87 nieuwe soort en ook tot het geslacht Poecilostola zou behooren. Volgens bekomen inlichtingen evenwel van Baron Osten Sacken, die de typische exemplaren in het Britsche museum heeft verge- leken, zou L. substituta synoniem zijn met Conosia irrorata Wied. 9. Rhyphus maculipennis v.d. W. Notes from the Leyd. Mus, VII. 14. Thorace flavo, vittis tribus nigris; antennis flavis, fusco-annu- latis; pedibus flavis, tibiarum apice et tarsis, praeter basin, nigro- fuscis; femoribus posterioribus annulo medio et apice nigris; alis nebulosis, fusco-maculatis. — Long. 8 mm. Oogen van boven dicht aanengeslösen, met fijne facetten; het kleine driehoekige voorhoofd en het aangezicht aschgrauw. Sprieten geel, het derde, vierde en vijfde id met zwarte langsbanden. Palpen zwartachtig. Thorax geel, van boven met drie breede zwarte langsbanden, de beide buitenste van voren afgeknot en iets versmald; borstzijden met twee schuine zwarte langsbanden; schildje bruinrood; achterrug glanzig grauw-geel; Achterlijf te gebrekkig om beschreven te worden. Pooten roodgeel: de spits der schenen en der heide eerste tarsenleden, alsmede de drie laatste tarsenleden geheel bruinzwart; achterpooten langer en steviger dan de overige, de zwarte teekening meer wissgebreid en krachtiger; de dijen bovendien in 't midden met een breeden zwarte langsbanden en ook aan het einde zwarte; de schenen en het eerste tarsenlid aan de buitenzijde fijn gewimperd. Vleugels (fig. 9) korter en breeder dan bij onze Europeesche soorten, aan den wortel, den voor= en Achterrand, alsmede langs de posticaal-ader bruinachtig gewolkt, voorts met vier donkerbruinage viekken: een kleine vierkante aan den oorsprong der radiaal-ader en drie prooteré tegen den voorrand; de eerste aan de uitmonding der hulpader, eene tweede tusschen de uitmonding der stubcostaal-ader en die der radiaal-ader; de derde, die het grootsle is, aan de vleugelspits. Een ¢ van Ardjoeno op Java (Hekmeijer): 88 RENIGE UITLANDSCHE NEMOOCERA. Ofschoon dit eenige exemplar gebrekkig en daardoor de beschriving vrij onvolledig is, het ik toch geen bezwaar gemaakt die het licht te doen zien, omdat tot dusver, zooveel ik kan nagaan, geen Lthyphus uit de Sunda-eilanden bekend is en overigens de soort vooral aan de vleugelteekenlIng gemakkelijk zal worden herkend. Pl. 4. v. dW. del. Exotische Diptera. Pay. a on on Vin. ter Lrofe, ie gt ee ye etre th J ‘ ¢ a D, ghotarcera Chida. of pect ae (a / a 2 Overgedrukt uit deel XXXVIII van het Tijdschr. voor Entomologie. OE Eene merkwaardige Javaansche Tachinine, DOOR F. M. VAN DER WULP. Sinds men in de laatste jaren is begonnen meer aandacht te schenken aan de groote familie der Musciden en bijzonder aan de exotische Tachininen, komt het al meer en meer aan het licht, welk een ontzaglijke rijkdom aan vormen, bi al de schijnbare gelijkenis, daarin gevonden wordt, en doen zich somwijlen afwij- kingen voor, waarvan men vroeger zich zelfs geen flauw denkbeeld heft kunnen maken, In de Entomologia Americana, vol. Il p. 151, heeft Prof. 8. W. Williston eene Braziliaansche Tachinine beschreven onder den naam van Talafocera Smithii, waarbi de vreemde vorm der sprieten in het ¢ geheel eenig is in de groep der Tachin Innen niet alleen, maar zelfs in de geheele orde der Diptera. Het derde sprietenlid is sammelijk in twee takken gesplitst, waarvan de bovenste en kortste rechtstandig vooruitsteekt, en de onderste op de gewone wijze naar beneden is gericht en tot aan den mondrand afdaalt; beide takken hebben ter wederzijde kleine gekromde uitsteeksels, de bovenste vier paar, de onderste acht paar; de sprietborstel is drie-ledig en ingewricht ter plaatse, waarrede konigens Williston, het ufterlyk van het genus /wrinea, waarmede ook de (eenvoudige) sprieten van het å en het aderbeloop der vleugels zouden overeenstemmen. Het is jammer, dat Williston zijn uitvoerige beschrijving niet door een paar afbeeldingen heeft toegelicht. Die beschrijving zal wel voldoende zijn om de soort, als men haar voor zich kreeg, te herkennen, maar zij is ongenoegzaam, om aan het nieuwe genus de juiste plaats in het systeem aan te wijzen. Brauer en von Bergenstamm zijn niettemin dadelijk gereed geweest, het g. Zaja- focera (door hen ten onrechte Talacrocera genoemd) in hunne groeper der Musciden op te nemen. Zij brengen het (Denkschr. kad. Wiss. Wien, UNUL p. 383), ofschoon met twijfel, tot hunne groep der Tachinidae, waartoe zij hun geslacht Zachinodes (= Nemochaeta v. d. W.), benevens [Hystriomyia Portsch. en Mika Kow. rekenen; terwijl zij het (1. c. p. 409) weder tot de groep der Tachinidae (Lehznomyia auct.) stellen. Eene andere, wegens de buitengewoon gevormde sprieten in i, niet minder merkwaardige Tachinine, mede uit Zuid Amerika, werd zeer onlangs door Williston bekend gemacht in de Hutomological News van Januari 1895, p 29—32, order den naam van Dichocera lyrata. Hier is evenzeer het derde sprietenlid aan den wortel in twee takken gesplitst, welke echler beiden naar beneden hangen en die geene uitsteeksels hebben zooals in Ta/acocera; de binnenste tak reikt tot den mondrand en is aan het eind iets naar buiten gebogen; de buitenste tak is slechts weinig korter; de duidelijk drieledige sprietborstel ontspruit aan de basis van den binnensten tak. Eene bij de beschriving gevoegde, vergroote afbeelding van den kop in profiel en eene van de sprieten, zooals zij zich van voren gezien vertoonen, kan eenig denkbeeld geven van dezen hoogst bijzonderen vorm. Williston rekent Dichocera tot de verwantschap van Nemoraea, waarschijnlijk wegens het breede, gewelfde achterlijf en de be- haarde oogen. Nog védér het laatstgenoemde opstel van Williston mi in handen was gekommen, had ik van Mr. M. C. Piepers eine Javaansche Tachine ontvangen, welke door hem bij het kweeken van Lepidoptera was verkregen, en die wegens den zonderlingen vorm der sprieten in hooge mate mijne aandacht trok. Aanvankelijk meende ik aan eene monstruositeit te moeten denken, maar na kennis-neming van de beide bovengemelde geslachten en vooral van Dichocera, kom ik tot de overtuiging, dat wij hier met een derde voorbeeld van een zoo geheel afwijkenden sprietenvorm te doen hebben. In de Javaansche soort komen de sprieten grootendeels met die van Dichocera overeen; maar overigens behoort zij, door haar geheele uiterlijk en hare verdere kenmerken, — 0. a. door het underbeloop der vleugels, — in eene gansch andere verwantschap dan een der beide hierboven besproken Zuid-Amerikaansche geslachten. Ofschoon mij slechts een enkel mannelijkk exemplar ten dienste staat, aarzel ik niet daarop een nieuw genus te Gronden, daar het wellicht nog lang kan duren, alvorens meer exemplaren, en daar- onder ook het 2, worden ondekt. DIGLOSSOCERA. nov. gen. (Jiylwooos, tweetongig; *éees, spriet). (Pl. 4, A, fig. 1—3). Corpus oblongo-ovatum. Frons modice lata; epistoma rectum, subdeclive; genae nudae, angustae. Vibrissae duae ad ipsam oris aperturam. Oculi nudi, altitudinis capitis trientes duos occupantes. Antennae incumbentes, elongatae; articulis basalibus parvulis; articulo tertio multo longiori, in brachiis duobus fisso, fere ad oram descendente, basi seta dorsali nuda, indistincte articulata. Abdomen ovatum subconvexum, segmentis secundo et tertio macrochaetis apicalibus. Pedes mediocres; tarsi tibiis breviores; tibiae setis dispersae. Squamae magnae. Alae lanceolatae; spinula costalis nulla; nervus discoidalis arcuatim flexus; cellula apicalis angustae aperta, fere in alarum apicem excurrens; nervus transversus apicalis alarum margine parallelis et propinquus. Voorhofd breeder dan de oogen, weinig gewöhnen en niet voorhofsborstels ter wederzijde in eene gebogen rijt. Tats benedecen het tweeden sprietenlid afdalende; geen orbitaal-borstels (¢). Aangezicht recht, naar onderen iets teruggetrokken; gezichtslijsten  boven de middelijn der oogen ingewricht; de beide worteleden kort; het derde id daarentegen zuverlässig, aan de basis in tweeen gespleten, de beide armen nagenen. EENE MERKWAARDIGE JAVAANSCHE TACHININE. wricht, aan de basis onduidelik geleed, gebogen en tot dicht bij het einde verdikt. Zuiger met groote eindlippen; palpen klein. Thorax vierkant; schildje half. rond. Achterling eivormig; macrochasten alleen aan den achterrand der ringen. Pooten kort en vrij stevig; achterschenen behaard en: aet verspreide borstels; voethaken en voetballen (in) kort. Vleugels langer dan het achterling; subcostaal-ader voorbij de halve vleugellengte in den voorrand uitmondende; ombuig der discoidaal-ader afgerond; spitscel bijna in de vleugelspits smal geopend; spitsdwarsader dicht bij den achterrand en daarmede evenwijdig; middeldwarsader even voorbij de uitmonding der hulpader en nagen og het midden der schijfeel; achterdwarsader recht. Diglossocera bifida nov. sp. &. (Pl. 4, A fig. 4.) Nigricans; antennis, vostro, palpis, scutello pedibusque rufis; thorace lineis duabus nigris; squamis et alarum basi ochraceis. Long. 6 mm. Voorhofd grauwachtig; voorhofsband zwart, iets smaller dan de zijden; aangezicht en wangen wit; achterhoofd grauw. Sprieten, zuiger en palpen geelrood, ook de sprietborstel, althans aan het verdikte gedeelte, van die kleur. Thorax grauw, aan den voorrand en in de zijden witachtig; vddr den dwarsnaad een paar zwarte langslijnen; daarnevens en ook achter den naad onduidelijk zwart gevlekt. Schildje roodachtig. Achterlijf grauwzwart, met fijne lichte insnijdingen; aan den achterrand van den tweeden ring een paar zwakke macrochaeten, aan dien van den derden ring een rij van ongeveer 8 macrochaeten. Pooten geelrood; achterschenen flauw gebogen; dijen van onderen met borstelige beharing; schenen met verspreide borstels, de achterschenen bovendien met eenige beharing; klauwen en voetballen kort. Vleugelschubben okergeel. Vleugels srauwachtig, aan den wortel en ook eenigszins langs den voorrandsader echter zwart. Eenarily Zu, van Java, door Mr. Piepers gekweekt uit eene pop van Athyma Pravara Moore. Overgedraukt uit deel XXXVIII van het Tijdschr. voor Entomologie. € ( 163 NAS CH hii TOT HET STUK «KEENE MERKWAARDIGE JAVAANSCHE TACHININE » (Hervoren blz. 49). Biet schrijven van bovengemeld stuk, heb ik een paar onvergeeflijke fouten begaan, die ik hier wensch te herstellen. Vooreerst heb ik mi daarbij, zelfs meer dan eens, bezondigd door het genus Za/arocera Will. ten onrechte Zalaeocera te noe-men, hetgeen te minder verschoonljk was, omdat ik ook anderen er op wees, dat zij dien naam onjuist hadden gespeld. In de tweede plaats hebik de ondekking van Tachininen met een in tweeden gespleten derde sprietenlid als iets geheel nieuws voorgesteld, ofschoon het mij niet onbekend was, — maar op dat oogenblik aan mijne aandacht ontsnapte, — dat reeds vddr vele jaren (in 1830) door Wiedemann (Aussereur. Zweifligler, I, p. 286, n°. 9) eene Juchima nigripennis was beschreven, met sprieten, welker derde lid «an der Spitze in einen vorderen kirzeren und hinten lingeren Theil gespalten oder ausgeschnitten ist ». Bljkens de aanteekening, door Wiedemann onder zijne beschriving gesteld, meende ook hij aan vankelijk aan eene toevallige afwijking (of monstruositeit) te moeten denken, en eerst toen hijzag dat beide sprieten volkomen gelijk waren, kwam hij tot de overtuiging, dat de geheel abnormale vorm werkelyjk als een kenmerk der soort moest gelden. Als men de beschrijvingen van Vachina uigripennis Wied. en Talarocera Smithi Will. vergelikt, dan komt het mij voor, dat beiden wel dezelfde so ort zullen zijn, gelijk trouwens reeds door Brauer en von Bergenstamm werd vermoed (zie Denkschr. K Academie der Wissensch. in Wien, UX, p. 193, noot 75). Ook de herkomst - (Brazilié)  komen eenige voor, die, althans in de mannelijke sexe, door het bijzonder verlengde achterlyf in 't oogvallend afwijken van hetgeen wi bij de Europensche geslachten van deze Musciden-groep gewoon zijn. Somtijds is het geheele achterlijf slank en alleen naar het uiteinde iets smaller (Dexia dives Wied. en gracilis Wied. en gracilis Wied. en gracilis Wied.); somtijds ook is de laatste ring plotseling sterk verdund en tot een staart uitgerekt, waardoor men zou wanen eene vrouwelijke vlieg met lange eier- buis voor zich te hebben (D. anceps Fabr.). In Wiedemann’s beschrijvingen is die buitengewone gedaante van het achterlijf meestal omstandig vermeld. Bij de beschrijving zijner D. petiolata was hij er zelfs zoo door getroffen, dat hij er an dacht, of daarin niet een aanleiding gelegen kon zijn, om deze soort tot een afzonderlijk geslacht te brengen; doch hij kwam to En tot het besluit, dat zulks niet noodig was, omdat ook in andere vliegengeslachten zeer uiteenloopende vormen waren opgegenomen. Bij den voortgang der wetenschap, — die het aantal bekende soorten sterk deed toenemen en de vroegere geslachten tot groepen en familien verhief, — kon evenwel eene genericke af- 190 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. scheiding niet lang uitblijven. Terecht heeft daarom Macquart begrepen, voor D. petiolata een nieuw genus te moeten oprichten, dat hij Cordyligaster noemde (Dipt. ex. Il. 3. p. 90). Evenzoo maakte hij voor Dewia anceps F. een afzonderlijk geslacht onder den naam van Zrichodura (1. c. p. 91). Een derde geslacht, mede met zeer langwerpig achterlyf, werd zeer onlangs door den heer Bigot onder den naam van Owydevia beschreven (Bull. Soe. ent. de France, 1885 p. xxx), met een nieuwe soort, O. continata 1). Dexia dives Wied., zowel als D. gracilis Wied, waaraan D. diadema Wied. zeer verwant is, — al is van deze soorten het achterlijf niet z66 sterk verlengd als bij de drie genoemde genera, — verdienen evenzeer tot afzonderlijke geslachten te worden gebracht. Voor eerstgenoemde stel ik den naam van Luantha, voor de beide laatsten dien van Leptoda voor. Al deze Dexinen zijn afkomstig uit Amerika. Cordyligaster petiolata, Trichodura anceps en Ovydexia acuminata hehooren tot de fauna van Brazilie; de beide eersten komen ook in Suriname voor. Van Dewvia dives, gracilis en diadema (de eerste uit Noord-Amerika, de tweede zonder vaderland, de laatste uit Brazilie vermeld) heb ik exemplaren uit Mexico gezien. Er zijn intusschen nog eenige andere, daaraan min of meer verwante soorten in de tropische gewesten der oude wereld, die echter weder zoodanige afwijkingen vertoonen, dat zij niet welonder een der bovengenoemde geslachten kunnen worden. En gerang- schikt. Een van deze is de merkwaardige Uvrodexia penicillum, door den heer Osten Sacken zer kenbaar beschreven en afgebeeld in deel XVII p. 44---15 der Annali del mus. cw. di stor. nat. di Genova. Van een paar anderen wensch ik hieronder de beschrijving en tevens eene afbeelding te geven. Een beknopt overzicht van de kenmerken, waardoor al deze langwerpige Dexinen-vormen zich van elkander onderscheiden, moge voorafgaan. Daar de heer Bigot mij sedert heeft geschreven, genoodzaakt te zijn dit geslacht weder in te trekken, zal ik het hier verder met stilawijgen voorbijgaan.. LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 191 a. Achterlijfaan den wortel versmald; (spriet- borstel kort gevederd; wangen smal). Cordyligaster Macq. 