None
43. Alciphron Cram., II, p. 58, pl. 133, f. E. — Moore, Cat. Lep. E. I. Comp., II, p. 292, pl. 13, f. 6, 6a; id., Zep. of Ceylon, afl. VI (1882), p. 52, pl. 102, f. 4, 1a, 6. Caricae Fabr., Ent. Syst., III, 2, p. 27. — Don., Jac. of New Holland, pl. 39, f. 2. — Hübn., Exot. Schmett. — Boisd., Voy. de l'Astrol., Lép., p. 248. — Piepers, Tijdschr. v. Ent., XX (1877), p. 6. — Snell., id., XX (4879), p. 79 (varieteit). Alciphron is inderdaad de oudste naam voor deze soort. Ook op Java komen exemplaren voor, bij welke de zwarte randviekken der achtervleugels ontbreken. De voor mij staande, ten deele gekweekte exemplaren hebben van 50—60 mm. vlucht. Zij is wel eene der meest voorkomende soorten van de subfamilie en over geheel Indie en de eilanden van Zuid-Oost-Azie verbreid. 14. Strigivenata Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 324. — Pl. 2, fig. 4. Deze nog niet afgebeelde soort Is door den heer Butler, 1. c., duldijk beschreven. Zij is grooter dan Alciphron (3 68,? 74 mm.); in het gele wortelveld der voorvleugels staan zeven zwarte stippen. AGANAIDEA HERRICH-BOHÄFFER. 131 Dus twee meer; ader 1 en 12 zijn breed geelwit, de voorvleugelfranje is grootendeels wit,. de witte vlek op den wortel der aderen 3 en 4 dier vleugels is op drie plaatsen eenigszins puntig verlengd. Verder is de punt der achtervleugels geheel zwartgrijs, de onderzijde der voorvleugels wit gemengd en de mannelijke sprieten zijn veel langer gewimperd dan bij Alciphron. Palpen bij beide soorten gelijk, lid 1 en 2 okergeel met een zwart vlekje bovenaan, 3 geheel zwart. Butler geeft als vaderland op: Sikkim ‚ Silhet en Penang. In de collectie van den heer W. Albarda te Ginneken bevinden zich exemplaren van Sumatra (Atchin) en Mr. Piepers zond een gekweekt exemplar van Java, dat iets kleiner is dan de Sumatraen (62 mm.), zich onderscheidt door bleeker geel lijf, voorvleugelwortel en achtervleugels en dat de witte middenvlek der achtervleugels mist, terwijl verder op deze alleen ader 1 en 12 geelwit zijn. Ik houd dit voorwerp voor eene varieteit. Strigivenata kan geene varieteit van A/cipAron zijn, daar zij athans op Java beiden voorkomen en ik nooit overgangen zag. 45. Plaginota Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 320. Mij onbekend. Volgens den auteur na verwant aan Alciphron Cram. Indie (Butler). 16. Producta Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875. p. 320. — Moore, Lep. of Ceylon, afl. VI (1882), p. 52, pl. 104, f£ 1, 1a, 15. Mij mede onbekend. Het onderscheid tusschen strigivenata en producta is mij niet duidelijk. Geylon (Butler). 47. Concana Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond., 1878, p. 4. — Waterh., Aid to identification of Insects, XVII (1883), pl. 132, fig. 7. Ken ik niet in natura. Zuidelijk Azie (Moore). 1) Ik ontving door Dr. H. J. Veth ook van den heer Schagen van Leuwen en paartje van Deli (Sumatra). De afbeelding is naar den J gemaakt. 182 ° BIUDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE 48, lodamia Herr.-Schaff., Samml. aussereur. Schmett., f. 119. Sphaerifera Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 329. Is klaarblijkelijk eene goed onderscheiden soort dezer groep, welke mij echter alleen uit de afbeelding bekend is. Zooals ik hierboven bij n°. 6, Borbonica Boisd., opmerkte, is het niet noodig om deze soort van Herrich-Schäffer te verdoopen. Australie (Herrich-Schäffer). 2. 49. Insularis Boisd., Jaune entomologique de Madagascar, Bourbon et Maurice, Lép., p. 97, pl. 15, f. 2. Borbonica 2, Herr.-Schäff., Samml. aussereur. Schmett., f. 118. Waarschijnlijk stellen de beide aangehailde afbeeldingen ééne en dezelfde soort voor, maar ik wil toch niet onvermeld laten dat de drie zwarte stippen aan den wortel der voorvleugels bij Boisduval op eenen langsrij in cel 12 afgebeeld worden (...), terwijl zij bij Herrich-Schäffer in eenen driehoek zijn geplaatst (.°.). Verder zijn de sprieten bij Boisduval duidelijk bewimperd afgebeeld, wat een’ d zou aanduiden, hoewel de auteur in den tekst zegt, dat het voorwerp vrouwelijk was. Bij Herrich-Schäffer zijn zijn naakt. Aan het ontbreken van de blaasvormige verhevenheid in cel 1a der voorvleugels op de afbeelding die Boisduval geeft, hecht ik  Misschien was das afgebroken of de geheele kop (de sprieten zijn ook zeer kort) van Herrich-Schäffer’s exemplar valsch. 20. Egens Butl. Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 323; id, Zilustr. of typ. specimens, NV, p. 43, pl. 87, f. 8. — Snell., Züjdechr. v. Ent., XXII (1879), p. 80, pl. 7, f. 4 — Walk., Cat., II, p. 453. Andamana Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond., 1877, p. 598, pl. 59, f. 5. Fyene is stellig na aan Zasu/aris verwant, maar met meer (4—5) AGANAIDEA HERRICH-SOHUFFER. 133 zwarte stippen aan den wortel der voorvleugels en iets witachtig überschlagende voorvleugels. Andamana Moore is eene varieteit met bruine langsstrepen in de cellen der voorvleugels; zij nadert tot Orbona. Men vergelijke ook de opmerking bij n°. 11, Strigosa Boisd. Ik heb deze soort van Java en Celebes voor mij. Butler vermeldt hab bovendien van Noord-Indie, Silhet en Moulmein. 21. Orbona Snell. v. Voll., Tijdschr. v. Ent., VI (1863), p. 137, pl. mx, f. 4. Orbona is door Butler in zijn optelling der soorten van Hypea vergeten, evenals Celebensis Hopff. Zij schijnt wel op het eerste gezicht zer af te wijken van Agens, maar beide vormen verschillen toch waarschijnlijk niet specifiek, want ik zag op het Leidsch Museum voorwerpen, waar de okerbruine langsstrepen en de eveneens gekleurde kringen om witte middenvlekken der voorvleugels van Orbona, wier aanwezigheid de voornaamste punten van onderscheid met Ægens uitmaken, slechts zeer flauw uitgedrukt zijn. Een paar aanwezige voorvprepen, overigens niet van de andere ver-schillende, hebben een ruim 2 inm. breeden zwartbruinen achterrand aan de achtervleugels. De wortelstippen der voorvleugels zijn geplaatst als bij Agens, maar bij alle exemplaren van Orbona zeer Gross. Significants Walk., Cat., suppl. I, p. 215 (1864), met verschillende varieteiten van de Aroe-eilanden, Nieuw-Guinea, Morotai, Batjan en Mysoel, is waarschijnlijk dezelfde als Orbona. De exemplaren, waarnaar de soort in het Tijdschrift is beschreven, zijn van Morotai en Halmaheira. Andere, op het Leidsch Museuïn, zijn van de Obi-eilanden (overgang op Ægens) of van Salawatti en Waigioe (met den donkeren achterrand der achtervleugels). Wellicht zijn zoowel Ordona als Egens varieteiten van Sfrigosa Boisd., in welk geval de soort aldus zou moeten heeten. 22. Nebulosa Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1815, p. 322. Damalis onusta Weym., Stett. Ent. Zeit., 1885, p. 276, pl. n, f 6 9, f. 7 d. Volgens den heer Butler oder ersterkunden Nedulosa zu den door langere en dunnere sprieten en langere voorvleugels, die ook minder levendig gekleur zijn, meer bruinachtig okergeel met bleek okergeel aderbeloop, doch een’ levendig okergelen wortel hebben. Hij is geneigt haar voor eene lokale varieteit van Zgens te houden. Ik ook, maar ik ken Neblosa alleen uit de aangehaalde beschrijving. Daar Oxusta, wat het 2 aangaat, alleen van Zgens verschilt door minder levendig geel gekleuridge bovenzijde, iets donkerder voorvleugels met bleeker geel aderbelonp en grijs, zwart en bleekgeel gemengde onderzijde, zoo kan ik, hoewel de & buitendien nog een’ bruingrijzen achterrand aan de achtervleugels heeft, ook hier weder niet aan specifiek verschil gelooven, althans niet van Nebulosa. Men vergelijke bij Nebulosa Butl. de beschrijving, die Boisduval van Strigosa geeft. Borneo, Sarawak (Butler); Nias (Weymer). G. Deze groep is de rijkste aan soorten. Eenigen daarvan zijn reeds door de oudere schrijvers bekend gemaakt (Heliconta Linn., Monycha Cram., Silvandra Cram., Dama Fabr.). De heer Aurivillius heeft on in zijn Recensio critica Lepidopterorum Musei Ludovicae Ulricae, quae descripsit Carolus à Linné, Stockholm, 1882, ingelicht omtrent de eerstgenoemde soort. Dama Fabr. is onduidelijk beschreven. In de Entomologia Systematica, II, 2, p. 29, n°. 69 (de Species Insectorum kan ik niet nazien) wordt o. a. van een gelen, zwart gestippelden wortel der voorvleugels geen gewag gemaakt. De heer Butler zegt in de Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 315, dat de type van Dama Fabr. nog in de Banks-collectie aanwezig is. Eene nauwkeurige afbeelding en vergelijkende beschrijving van dien type ware zeer nuttig. Wat Monycha Cram. en Silvandra Cram. betreff, zoo zijn de afbeeldingen blijkbaar verre van zorgvuldig en de tekst beduidt zeer weinig, eigenlijk niets. De schrijver had beter gedaan van wat minder moeite te besteden aan de opgesmukte opdracht van zijn werk en wat meer aan de beschrijvingen der afgebeelde vlinders, doch zoo iets was in dien tijd de mode, Daar het nu niet bekend is, waar de origineelen der afbeeldingen zijn gebleven, geloof ik dat eene poging om tot de volledig juiste herkenning dezer beide soorten te geraken, en vooral van Monycha, eene moeielijke, zoo niet hopelooze onderneming mag heeten. De groep G kan overigens nog als volgt worden verdeeld: 4. Geen witte voorrandsvlek bij de punt der voorvleugels; | waar eene witte langsstreep uit den voorvleugel- wortel aanwezig is, valt deze smal, beslaat niet meer dan het middenderde van den vleugel en is tegen den wortel verdund. | a. Binnenrand der voorvieugels wit, de zwart e achterrand der achtervleugels met een wit vlekje achter den tand bij den staarthoek. Worten en middenlid der palpen buiten- waarts bleekgeel, beiden bovenan met eenen zwarte stip..... 1. db. Binnenrand der voorvleugels eenkleurig met het overige; de zwarte achterrand der achter- vleugels zonder witte vlek achter eenen tand of verbreeding bij den staarthoek. Middenlid der palpen buitenwaarts zwart, met gelen 2. Onder den voorrand der voorvleugels, bij twee derden hunner lengte eene witte vlek, hunne midden- gedeelten, met uitzondering der randen, geheel wit, de worte okergeel en zwartgrijs geteekend. Lid 4 en 2 der palpen buitenwaarts geel, beiden aan de 23. Leuconota nov. spec. — Pl. 2, fig. 2 en 2. Twee paren. 54—59 mm. vlucht. Sprieten bruingrijs, bewimperd, bij den dlanger, de wortel zwart. Palpen tweemaal zoo lang als de kop, het middenlid tot boven aan den kop reikende, bleekgeel evenals het wortellid en, gelijk dit, bovenaan met een zwart vlekje; eindlid zwart met wit bestoven wortel. Aangezicht en schedel bleekgeel. Halskraag en thorax grauwgeel, op iederen schouderdeksel eene zwarte stip. Wortel der voorvleugels okergeel, lichter of donkerder, steeds iets bruinachtig, aan den voorrand met drie, slechts door fijne witte lijntjes gescheiden vlekjes geteekend, aan den wortel der middencel met een onregelmatig zwart dwarsstreepje en dan buitenwaarts met een fijn wit gerand zwart driehoekje. Cel 1a, wier geheele binnenrandshelft (aan den staarthoek wat minder) wit is, heeft tegen den wortel, aan den boven-rand van het wit, een zwart langsstreepje. Het overige van den vleugel, ook de franje, is don Ker bruinachtig muisgrauw, met een gedeelte, doch steeds weinig verder dan de wortelhelft, van het aderbeloop haarfijn wit. Achtervleugels helderwit; de achterrand is van de punt tot bi den staarthoek zwart. Die rand is bovenaan het breedst, versmalt langzamerhand tot ader 3, om dan weder op ader 2 eene stompere of spitsere verbreeding te maken en eindelijk, sterk versmald, bij ader 10 te eindigen. De uiteinden van de aderen 4, 3 en een breeder vlekje op het eind van ader 2 in den rand zijn wit. Geheele binnenrandsfranje der vleugels wit, evenzoo een grooter of kleiner gedeelte der achterrandsfranje van af den staarthoek , het overige tot aan de vleugelpunt zwartgrijs. Op de onderzijde der voorvleugels is de grond vaalzwart, gewoonlijk met twee witte langslijnen aan den wortel, een rond wit vlekje in de middencel en eene afgebroken witte dwarsstreep op de helft, die even onder den voorrand smal begint, dan, verbreedend , in het midden eene sterke bocht makende, in den tot twee derden van cel 15 geheel witten binnenrand uit- loopt. Bij één exemplaar is echter de vleugel tot over de helft wit, buitenwaarts bochtig begrensd, met twee groote vaalzwarte vlekken op de helft der middencel en op de dwarsader, en ten deele zwart aderbeloop. De achtervleugels zijn onder ongeveer als boven, maar behalve de achterrand is ook de voorrand boven ader 8 zwart met eene uitspringende verbreeding in cel 7; bovendien ziet men sporen AGANAIDEA HERRIOH-SCHÄFFER. 137 eener bochtige zwarte lijn voor den zwarten rand en 1—4 zwarte vlekjes in de middencel. De witte teekening in den zwarten rand is onduidelijker dan boven of ontbreekt geheel. Achterlijärück bleekgeel, de achterranden der ringen, althans die der tweede helft, zwarte. Borst en buik geelwit, de laatste mettwee rijen zwarte stippen. Pooten grijswit, buitenwaarts een weinig zwarte bestoven. De vleugelvorm verschilt bij beide sexen niet en de voorrand der achtervleugels is niet volkomen gelijkmatig gebogen, maar eerst geheel vlak, dan op het midden in eens sterker gebogen. Ik brengt tot deze afdeeling slechts ééne soort, die zich door het in het overzicht der groep genoemde, scherp van de andere verwandten onderscheidt. Ik geloof dat zij tot dusverre vrij algemeen voor Heliconia Linn. werd gehouden. Op het Leidsch Museum staat zij onder dien naam en zij is de varieteit a van Walker’s Heliconia. Intusschen moet ik zeggen, dat de beschrijving, welke Linnaeus van die soort in het Systema Naturae, Ed. XII, geeft, niet veel anleiding verschaft om mijne Leuconota voor Heliconia te houden. De lezer oordele zelf: «Nocula Heliconia, 112, N. spirilinguis la evis, alis deflexis fuscis concoloribus: superioribus linea, inferioribus basi albis. M. L. U. 385. — Abdomen flavum, trifariam fusco-maculatum. Alae superiores linea alba a basi ad medium. De heer Aurivillius heeft ons dan ook in zijn kritisch overzicht der door Linnaeus in het Mus. Ludov. Ulric. beschreven Lepidoptera eene afbeelding der ware Meliconta gegeven, die veel beter op de beschrijving van Linnaeus past dan bij Leuconota het geval is. Leuconota ken ik van Java (Batavia), Piepers, en van Sumatra, Ludeking; Leidsch Museum. Deze afbeelding stelt eene Hypsa voor met ten deele witte palpen, donkergrijzen kop en halskraag, bleekgelen rug, donkergrijze voor- vieugels, met geelwit, zwartgestippeld middenderde van den wortel en daaruit voortkomende, geelwitte, naar achteren verbreede, op de helft van den vleugel stomp eindigende geelwitte langsstreep en geelwitte achtervleugels met grauwbruinen rand, die in cel 2 eene 138 BIJDRAGE TOT DE KENNIS VAN DE verbreeding heeft. Hunne inplanting is bruingrijs. Het achterlijf is mede geelwit met bruingrijze dwarsstrepen. Ik dacht vroeger eene Hypsa van Celebes, tot deze afdeeling behoorende, voor Cramer’s Monycha te mogen houden, doch vind het thans eigenlijk te gewaagd, om op eene kennelijk zoo weinig zorgvuldige afbeelding als de aangehaalde af te gaan. Het is mogelijk, dat er eene soort bestaat, die de kenmerken van Cramer's Monycha bezit, maar ik zou het betwijfelen, ook omdat de heer Butler zich niet over Monycha uitlaat en haar dus niet in natura schijnt te kennen. Coromandel (Cramer). 25. Intacta Walk., Caf. II, p. 451. — PI. 2, fig. 3 en fig. 4 en 4a (var.). Bij deze soort heeft de zwarte achterrand der iets geelachtig witte achtervleugels eene verbreeding in cel 2, evenals bij Mouycha Cram., maar de thorax is geheel geelachtig grauw met twee zwarte stippen op de schouderdeksels. De wortel der voorvleugels is oker- geel, niet zeer helder, met zwarte, slechts door fijne witte lijntjes gescheiden viekken aan den voorrand, eene zwarte stip aan den wortel van cel 15 en een zwart driehoekje iets verder in die cel; cel 4a is meest ongeteekend, aan den wortel geel, soms met een zwart veegje boven aan de gele beschubbing. Aangezicht geel, schedel ook, overgaande in het grauwgeel van halskraag en thorax. Palpen even lang als bij Leuconota, gekleurd en geteekend als bij Leuconota, gekleurd en geteekend als bij die soort. Achterlijf bleekgeel, met zwarte, soms zeer flauwe dwarsstrepen over den rug en twee rijen zwarte stippen over den buik. De bruinachtig muisgrauwe voorvleugels zijn, behalve aan den wortel, ongeteekend (type), of versierd met eene iets geelachtig witte langsstreep, die onder de middencel smal begint en op drie vijfden der vleugellengte verbreed eindigt, schuin afgesneden, in de richtig van den staarthoek (varieteit a). Bovendien zijn de voorrand der middencel en ader 1 bij de voorwerpen met eene witte langsstreep in meerdere of mindere mate haarfijn bleekgeel. De achterrand der achtervleugels is bovenaan vrij breed zwart, binnenwaarts bochtig, maar minder sterk dan bij Zewconota; hij houdt, zoowel bij den type als bij de varieteit, v Oer of aan den Staarthoek op. De binnenrand is wit. Op de onderzijde zijn de voorvleugels donkergrijs, met witte, doch aan den voorrand grijze wortelhelft; op de achtervleugels is ook de voorrand tot over dien der middencel (type) of tot halfweg cel 7 (varieteit) zwartgrijs en de middencel met 4—3 zwartgrijze vlekjes geteekend. De binnenrand is bij den type grijs met eene witte langsstreep, bij de varieteit min of meer zuver wit. Bij een onlangs ontvangen d van den type is de onderzijde der voorvleugels geheel grijs en heeft de bovenzijde der achtervleugels eene flauwe grijze middenvlek. Ik ken deze soort alleen van Java en ook de heer Butler geeft geen ander vaderland op. Misschien is de varieteit Cramer’s Monycha, of wel Intacta ten sletan dan het Javaansche ras van Dama Fabr., doch ik vind bezwaar om een dezer namen hier toe passen en geef dus aan Walker’s naam de voorkeur. 26 Dama Fabr., Spec. Ins., II, p. 216; Ent. Syst., III, 2, “p. 29, n°, 69. — Don., Ins of New Holland, pl. 39, f. 1. — Boisd., Voy. de Vastrol., 1, Lépid., p. 250, n°. 3. — Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 315. Perimele Weym. Stett. Ent. Zeit., 1885, p. 275, pl. 11, f. 3. Boisduval, die een beschrijving geeft naar het origineele exemplar van Fabricius, noemt de voorvleugels « d’un brun-noiratre (?) avec la base jaune, ponctuée de noir et une bandelette longitudinale dilatée au milieu, blanche; les inférieures blanches, avec une bordure noire; corselet jaune, ponctué de noir. Hij zegt nog, dat Boisduval ook Intacta Walk. onder Dama begreep, maar de exemplaren, die ik voor laatstgenoemde houd, onderzicheiden zich door minder plotseling verbreede, aan het eind meer afgeronde witte langsstreep der voorvleugels, helder geel gekleurden thorax en achterlijf (het laatste op den rug met zwarte stippen) en doordat de wortelhelft der voorvleugels op de onderzijde geteekend is met eene witte langs-streep, gelijk aan die der bovenzijde, terwijl de binnenrand breed grijswit is. Het overige verschilt niet van Zrtacta Bij éen wijfje is het aderbeloop van de wortelhelft der voorvleugels grootendeels fijn wit (? Clavata Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 317); bij een exemplar van Nias ontbreekt de witte langsstreep der voorvleugels geheel en is de donkere rand der achtervleugels wortel-waarts over de aderen vervloeid (varieteit Perimele). Mijne exemplaren (van de Philippijnen en van Sumatra) zijn niet gaaf genoeg ter afbeelding, wat ik betreur, omdat Butler de door Donovan geleverde zeer onnauwkeurig noemt en er dus eigenlijk nog geene voldoende van deze reeds zoo lang geleden beschreven soort bestaat. Misschien maken Dama en Intacta (? Monycha) slechts ééne soort uit; dit kan door kweeking uit de rups worden beslist. De verschilpunten tusschen de vlinders zijn niet belangrijk. 27. Vitessoïdes Snell., Tijdschr. v. Ent., XXII (1879), p. 78, pl. 7, f. 4. Ik vergeleek, 1. c., deze soort met Heliconia Linn. Hiermede bedelde ik de op het Leidsch Museum als zoodanig gedetermineerde Hypsa, mijne nieuwe Leuconota. Aan de beschrijving het ik niets toe voegen. Vitessotdes wijkt, zooals men bij vergelijking der afbeelding zal zien, van Zutacta en Dama af door de verschillende kleur van thorax en achterlijf, de sterk wit geaderde voorvleugels, den breeden zwarten achterrand der achtérvleugels, hunne duidelijke middenvlek en de verschillende onderzijde der voorvleugels. Ook van Vitessoides ware de kennis der eerste toestanden even gewenscht als die van Dama en Intacta, daar het mij niet onwaarschijnlijk voorkomt, dat zoowel zij, als de drie volgenden, slechts varieteiten van eene en dezelfde soort konden zijn. Palpen als bij Irtacta. Celebes. Collectie Piepers en Leidsch Museum. 28. Zebrina Butl., Proc. Zool. Soc. of Lond., 1877, p. 815 Alfred to H. Dama, but the thorax brownish above, the black transverse bands on the abdomen narrower, fore wings more glossy. RA HERRICH-SOHÄFFER. 141 and without the white veins, black spots at the base larger, longitudinal claviform white streak more regular. Ik ken Zebrina alleen uit deze beschrijving. Formosa. 29. Venalba Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond., 1877, p. 598. Mede verwant aan Dama. Mij onbekend. Nicobarische eilanden. 30. Sericea Moore, Proc. Zool. Soc. of Lond., 1878, p. 3. Als de voorgaande. Indie (Canara), 31. Silvandra Cram., IV, p. 155, pl. 369 D. Nach Cramer's affelding verschilt deze soort van de voorändigen af deeling 2 voorändigen door den regelmatigen, op ader 2 of in cel 2 niet verbreeden zwarten rand der achtervleugels, die ook onversmald tot den staarthoek doorloopt en, minder breed, langs den binnenrand opwaarts gaat. Die band is verder wortelwaarts eenigszins getand. Van de volgende soort zou Silwandra verschillen, doordat de grize voorvleugels aan den wortel slechts een spits zwart langslijntje, uit een zwarte stip komende, vertoonen en op de dwarsader niet meer dan een flauw wit vlekje. Kop en bovenzijde van het lif zijn verder levendig donker okergeel, met drie zwarte stippen op den halskraag, twee op den wortel der schouderdeksels en eene rij van zes zwarte vlekken op den achterlijfsrug, waarvan de eerste en laatste langwerpig, de vier middenste driekant zijn. De beharing der zwartgekleurde mannelijke sprieten is in ieder geval blijkbaar te grof voorgesteld. Ik ken Ssiwandra niet in natura. Cramer had haar van Coromandel; Butler (Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 312) vermeldt haar van Java. 32. Lanceolata Walk., Cat. Lep. Brit. Mus., VII, p. 1675. — Pl. 2, fig. 5. Ik heb deze soort voor Monycha Cram. gehouden, maar vind thans tegen deze determinatie te veel bezwaren en gelof in haar eer Walker's Zanceolata te herkennen, doch ik merk op dat in zijne beschrijving de uitdrukking: « Fore wings with a brown stripe», wel verkeerd is en zal moeten heeten «with a white stripe». De vlinder heeft een vaalzwarten rand om de achtervleugels, die bovenaan vrij breed begint, dan een weinig versmalt, van er 4—2 weder een zeer flauwe verbreeding heeft, om den starthoek doorloopt en bij een derde van den binnenrand eindigt. De verwandtschap met Silvandra is dus duidelijk, maar de voorvleugelwortel heeft bij Zanceolata aan de inplanting een geel haakje, an den voorrand drie soms onduidelijk witte stippen en aan den wortel van cel 15 eerst eene ronde witte stip en daarachter eene pijlspitsvormige witte teekening. Juist boven deze laatste begint eene witte langestreep, die snel verbreedt en even voorbij de helft van den vleugel plotseling eindigt. Palpen als bij infacta. Kop en lyf zijn bleek okergeel, maar de halskraag, de schouderdeksels en de rug, met uitzondering van smalle gele granden, grauwbruin. Evenzoo zijn op den achterlijfsrug breede, naar onderen snel ver- smallende,. op het midden van den buik bijna afgebroken dwars- banden bruingrijs. Op de onderzijde is het midden der voor- en achtervleugels wit en de randen zijn zwartgrijs, terwijl de wortel der eersten eenige gele schubben vertoont. De voorvleugels zijn vooral bij den 4 merkbaar spitser en langer dan bij Intacta en Dama. Ook is de vlinder grooter En heeft van 61—68 mm. vlucht. Celebes (Piepers). Mijne voorwerpen variegeren niet. NASCHRIFT. Eenige exemplaren van het Leidsch Museum, die ik later zag, meen ik ook tot Zanceolata te moeten brengen, hoewel zij in het volgende afwijken. Drie mannen, 2 van Waigeoe (Bernstein) en een van de Aroe-eilanden (Ludeking) zijn kleiner (55—58 mm. vlucht), de thorax is donker, iets vuil, het achterlijf levendig okergeel, de halskraag met twee, de voorhelft der schouderdeksels ieder met een zwarte stip, het achterlijf op den rug met donkere dwarsbanden, die smaller, scherper en zwarter zijn dan bij de Lanceolata van Celebes en den hoogokergelen grond meer vrijlaten. De iets donker voorvleugelwortel is aan den voorrand met vier fijne witte dwarslÿntjes geteekend, aan den wortel van cel 46 met een witte van cel 46 met een witte langsstreep, die smal langs den binnenrand der middencel loopt en dan op eens tot eene witte vlek verbreedt, welke het wortelderde der aderen 2 en 3 benevens de onderhelft der dwarsader en evenzoo ver den binnenrandshoek der middencel beslaat. De achterrand der achtervleugels is als bij den type, doch de binnenrand breeder zwart, tot ader 15. — Ik noem deze exemplaren varieteit A. — Vier andere exemplaren (varieteit B), 2 mannen (Morotai, Gebeh), 2 wijfjes (Noord-Halmaheira, Gebeh), allen door Bernstein verzameld, zijn nog kleiner (50—53 mm.); de thorax is even levendig geel als het achterlijf en beiden zijn eveneens geteekend als bij varieteit A. De zwarte rand der achtervleugel. els is zooals bij Lanceolata van Celebes, maar nog gelijkmatiger. De voorvleugelwortel is ook aan de inplanting okergeel, overigens ongeteekend; over ader 1 loopt bij 2 stuks tot twee derden eene fijne, puntig eindigende witte langslijn; de witte middenlangstreep begint iets voorbij den vleugelwortel, is een weinig breeder dan bj A, doch merkbaar smaller dan bij den type en gaat door eene geleidelijke verbreeding over in eene witte vlek, die wat grooter, namelijk wat langwerpiger is dan bij A. Men ziet dat deze beide varieteiten meer toenadering tot Si/vandra vormen dan Lanceolata, zoodat het niet onwaarschijnlijk wordt, dat deze eene varieteit van de eerste is. 33. Dicta Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 316. Very like H. Lanceolata, with which it was in part associated, but differing in the spotted yellow base of primaries, the narrower white streak and the narrower brown border of secondaries (Butler). Borneo, Philippi, Mij onbekend. Leuconeura Butl., Proc. Zool. of Lond., 1879, p. 160. Mede eene, m. i. aan Silvandra verwante soort, die ik alleen uit de beschrijving ken. Nieuw-lerland. Heliconia Linn., Syst. Nat., Ed. X, p.511, n°. 82; Mus. Lud. Ulr., p. 385. — Auriv., Recensio critica Lepid. Mus. Ind. Ulr., p. 158, Tab. I, t. 6 (figura speciminis typici). Doryca (Aganais), Boisd., Voy. de l’Astrol. Entom, 1, p. 251, n°. 4. Deze citaten zijn naar Aurivillius I c., die ons tevens eene afbeelding der ware Heliconia geeft. Volgens deze verschilt zij van alle voorgaande soorten der afdeeling door den buitengewoon breed an de vleugelpunt beginnenden, binnenwaarts recht afgesneden, regelmatig versmalden, dan langs den binnenrand oploopenden zwarten rand der achtervleug els, waarvan het middengedeelte dus een vrij regelmatig driekant wit veld vormt. De voorvleugels zijn grijs, aan den wortel slechts iets donkerder, doch overigens onge- teekend, met eene smalle witte langsstreep, die weinig verbreed, even voorbij de wortels van cel 2 en 3 ophoudt. Het (bij het afgebeelde, vrij oude voorwerp wel verbleekte) gele lijf is met twee zwarte viej aan den wortel der schouderdeksels en met vier, niet grootere, op den rug der eerste achterlijfsringen geteekend. Ik ken Heliconia niet in natura. De Doryca van Boisduval was volgens hem van Nieuw-Guinea. 3. Albifera Feld., Novara, II, 2, pl. 106, f.3. — Piepers, Tijdschr. v. Ent., XX (1876—77), p. 5. Plana Moore, Cat. Lep. E. I. Comp., I, pl. 14, f. 2. — Semper, Verk. zool. bot. Ges. zu Wien, 1867, p. 699. — Walk., Cat., II, p. 450. Complana Walk., Cat., suppl. I, p. 213. Lacteata Butl., Illustr., V, p. 43, pl. 87. f. 9. Albifera wordt door het in de beschrijving der groep vermelde zeer duidelijk van de soorten der beide andere atdeelingen onder- scheiden. Verder zijn de achtervleugels wit met zwartgrijze midden- vlek, soms met eenige zwartgrijze vlek, soms met eenige zwarte vlekken geteekend, over de schouderdeksels en het midden van den thorax loopen drie zwarte langsstrepen, het achterlijf is met mørde of meer duidelijk zwarte darsstrepen over den rug en met zwarte viekken op den buik geteekend. Volgens Moore is deze soort de Plana van Walker; doch ik geef liever aan den, op eene Gede afbeelding steunenden naam van Felder de voorkeur. Complana Walk. is overigens ook stellig dezelfde soort. Ik heb deze soort van Java en Celebes voor mij. De voorwerpen van Java zijn kleiner, de witte voorrandsvlek der voorvleugels vloeit met het witte middenvlak ineen, de donkere achterrand der achtervleugels is smaller, de zwartgrijze middenvlek en de vlekjes bij den staarthoek ontbreken, cok de zwarte dwarsstrepen over den achterlijfsrug, die daarentegen op den laatsten ring een zwarte vlekje heeft. Men zal opmerken dat Felder’s afbeelding dus het midden houdt tusschen de voorwerpen van Java en Celebes, die buitendien toch stellig niet specifiek verschillen. Allsfera is eene in Indie en op de eilanden ver verbreide soort. 37. Clara Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 318. Van deze soort zond de heer Piepers eerst onlangs een ietwat afgevlogen wijfje van Java, op den berg Gedeh (4000 voet hoog) gevangen. Het heeft de grootte der Javaansche wijfjes van A/%ifera (62 mm. vlucht) en onderschen zich door ongerande, witte, slechts bij den staarthoek met twee zwarte vlekjes geteekende achtervleugels, bleekgelen kop en thorax, de laatste met vijf zwarte vlekjes geteekende achtervleugels, bleekgelen kop en thorax, de laatste met zeven goed onder-scheiden zwarte stippen. Dan zijn de voorvleugels verder naarachteren wit gekleurd en het witte veld is franjewaarts recht afgesneden en getand. Aan den wortel van cel 15 staan twee bruin-grijze langsstreepjes, terwijl ook de voorrandshelft der middencel en een langsstreepje aan haren wortel bruingrijs zijn. De onderzijde is wit met enkele zwartgrijze vlekjes en donkergijze voorvleugelpunt. Clara is stellig eene goede soort. Persect A. Zrans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 317. — Moore, Lep. of Ceylon, Afl. VI (1882), p. 51, pl. 100, f. 4, 4a. Mij onbekend, verschilt waarschijnlijk niet specifiek van A/bifera. Ceylon, Silhet. Speciosa Drury, Zilustr. of Exot. Entom., II, p. 10, pl. 5, f. 2. Volgens Butler aan Albifera (Plana) verwant. Ik ken haar mede alleen uit de aangehaalde afbeelding. Afrika (Sierra-Leone), Drury. Misschien behoort Neochera tortuosa Moore (zie boven n°. 6) ook wel tot de Albifera-groep. Behalve de bovengemelde, min of meer goede, soorten blijven nu nog de volgende over, die mij alleen uit de beschrüving van Walker bekend zijn. Eene nadere inlichting over deze en goede afbeeldingen zouden zijn. plagiata Walk., Cat. Lep. Het. of the Brit. Mus., Nieuw-Holland. II, p. 457 (1854). Isthmia Walk., L c., VII, p. 1674 (1856). Manilla. subsimilis Walk., 1. c., suppl. 1, p. 212 (1864). Singapore. albivena Walk., 1. c., p. 243 1), Celebes. aequalis Walk., 1. c., p. 214. Aroe-eilanden. discreta Walk., 1. c., p. 216. Noord-Australie, correcta Walk., 1. c., p. 217 5). Ceylon. saturata Walk., 1. c., p. 217 5). privata Walk., Journ. Linn. Soc. of Lond., VI, Borneo. p. 100 (1862). 1) „I strongly suspect that this is identical with the Aru-form of N. Eugenia." (Butler, Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 328). 2) „This species may eventually prove to be the male of A. signifliceans” (= Orbona Snell. v. Voll.). (Butl., Trans. Ent. Soc. of Lond., 1875, p. 822). Zou, volgens Moore, Zep. of Ceylon, Afl. VI, p. 54, dezelfde zijn als Migoplastes Ceylonica Feld., Verh. zool. bot. Ges. Wien, 1868, p. 285, die hij op pl. 100, f. 5, naar de mannelijke sexe afbeeldt. Daarnaar oordeelende zou ik betwijfelen of deze soort wel tot de Aganaidea behoort. Misschien niet tot de Aganaidea behoorende volgens Butler, Trans. Eat. Soc. of Lond., 1875, p. 824. QUELQUES NOUVELLES PEDICULINES, PAR E. PIAGET. (PL 3 et 4). 1. Docophorus acuminatus n. sp. PI. 3, fig. 1. La téte subconique, à peine plus longue que large, acuminée en avant de la trabécule, rétrécie et échancrée en avant, avec quelques fins poils; les trabécules pendantes et allongées; les témoins courtes; le cinquiéme article aussi long que le deuxième; les yeux peu saillants; les tempes arrondies, avec une soie; l’occiput à peu près droit; les bandes occipitales s’enfoncent à moitié de leur longueur et vont rejoindre les antennales et la racine postérieure des mandibules; une signature triangulaire à l’occiput. Le thorax plus court que la téte; le prothorax à angles postérieurs aigus, avec une courte soie; le mésothorax s’avançant en pointe un peu arrondie sur l’abdomen; les angles postérieurs arrondis, avec 2 ou 3 soies. Les pattes assez robustes; les fémurs et les tibias de même longueur. L’abdomen soyeux, elliptique, le plus large aux quatrième et cinquième segments, à angles saillants avec 1 ou 2 soies à partir du troisième; les bandes latérales rentrent dans le segment antérieur; les segments d’égale longueur, avec une série de soies interrompue au milieu et des taches latérales languetées sur les premiers, sub-quadrangulaires sur les septième et huitième; la tache est transverse sur le huitième; le neuvième segment bilobé, avec deux petites taches. A la face ventrée. Au les derniers segments sont colorés, la vulve convex, bordée de courtes soies; en avant une tache génitale triangulaire, flanquée de deux petits arcs. La teinte est châtain plus ou moins foncé sur un fond blanché; les pattes jaune-clair. Dimensions: longueur totale 1.9 mm. (9). longueur. largeur. tête....... 0.61..... 0.59 thorax...... 0.41..... 0.51 abdomen.... 0.70 3me fémur... 0.20 3me tibia.... 0.20 antenne..... 0.20 Sur un Zwracus purpwreus. Je ne connais pas le mâle. 2. Docophorus sulcatus n. sp. Pl. 3, fig. 2. La téte très-allongée, rétrécie et arrondie en avant, avec quelques fins poils, la trabécule dépasse le premier article de l’antenne qui est relativement courte; le cinquième article le moins développé, les troisième et quatrième de longueur égale; l’oeil un peu pendant avec un poil; la tempe arrondie, avec deux soies; l’occiput rentrant et droit; les bandes occipitales peu distinctes et divergentes; les anemèles interrompues à la suture du clypeus, recourées en arrière, à la hauteur des mandibules, et remontant avec une interruption jusqu’au sillon. En avant la cavité bucale est comme par tagée par un sillon incolore, qui se bifurque pour entourer la signature. Le thorax plus court que la tête, plus de la moitié, le prothorax subquadrangulaire, insensiblement rétréci sous l’occiput; le métâtâtre en cloche; le bord postérieur garni de soies rentre quelque peu vers langle latéral qui est arrondi, et forme au milieu une petite pointé sur l’abdomen. Les pattes peu colorées et presque nues; les fémurs postérieurs robustes, un peu plus courts que les tibias L’abdomen ovale-allongé, scalariforme, soyeux, le plus large au quatrième segment, 4 angles saillants mais arrondis, avec une deux soies 4 partir du troisième; les bandes latérales trés-étroites s'arrêtent à la suture qui est bilinéaire ; les segments de longueur inégale, les moyens et le dernier les plus longs, les six premiers avec une tache latérale subtriangulaire et une rangée de soies ; les deux derniers entièrement colorés, le dernier très-rétréci, bilobé, à lobes arrondis, avec quelques soies. A la face ventrale la vulve rejetée en arrière est droite et bordée de poils. Les stigmates sont peu distincts. La tête, le thorax, les taches de l'abdomen sont jaunâtres sur un fond blanc; les bandes de la tête plus foncées. Dimensions : longueur totale 2.4 à 2.5 mm. (2). longueur. largeur. tête..... 0.81...... 0.61 thorax..... 0.30. 0.50 abdomen... 132...... 0.77 3me fémur.. 0.24...... 0.13 3me tibia... 0.26...... 0.08 antenne.... 0.25 Sur une Ardea minuta (blongios). Cette espéce me semble, pour autant que j’en puis juger par la description, conforme au Docophorus assez improprement nommé ovatus de Giebel (Epizoén p. 38); du reste elle rentre dans le type des latitemporales. 3. Docophorus truncatus n. sp. PI. 3, fig. 3. La tête est plus longue que large, conique, tronquée et émarginée en avant, presque nue; les trabécules pendantes atteignent la moitié du deuxième article de l'antenne; celle-ci courte, le troisième article le plus court, les deuxième, quatrième et cinquième à peu près égaux; l'oeil peu saillant, avec un piquant; la tempe arrondie, avec deux soies ; l’occipit convex sur le thorax ; les bandes occipitales visibles en dessous rejoignent les antennales qui sont Inter-rompues à la suture du clypeus ; la signature subtriangulaire s’arrête avec l’autre de l’occiput. "150 QUELQUES NOUVELLES PEDIOULINS. Le thorax plus court que la téte; le métathorax de méme longueur que le prothorax, saillant en pointe arrondie sur l’abdomen et bordé de soies très-espacées. Les pattes peu colorées ; le fémur avec deux piquants ; le tibia un peu plus long avec un poil externe et deux épines au côté interne; les onglets forts et longs. — L’abdomen ovale, le plus large au cinquième segment, à angles saillants avec une ou deux soies à partir du quatrième ; les bandes latérales rentrent dans le segment antérieur; les huit premiers segments à peu prés égaux en longueur, avec une tache languetée latérale aux six premiers, et cinq ou six soies sur la partie médiane; les trois derniers entièrement colorés ; le neuvième le plus long, bilobé, à lobes arrondis, avec deux pustules incolores. A la face ventrale, la vulve petite, arquée et bordée de piquants ; en avant une large tache génitale subtriangulaire, flanquée de deux virgules, et sur les cing premiers segments une ligne médiane longeant la suture. La tête, le thorax et les taches abdominales jaunätres, la tache génitale subtriangulaire, la tache génitale subtriangulaire, flanquée de deux virgules, et sur les cing premiers segments une ligne médiane longeant la suture. La tête, le thorax et les taches abdominales jaunätres, la tache génitale subtriangulaire, flanquée de deux virgules, et sur les cing premiers segments une ligne médiane longeant la suture. Éni- tale et les trois derniers segments plus foncés, les bandes châtain-foncé. Dimensions: longueur totale 2.4 à 2.2 mm. ().. longueur. largeur. tête...... 0.68...... 0.61 thorax..... 0.45...... 0.52 abdomen. 440. + 0.83 3me fémur.. 0.19...... 0.12 3me tibia... 0.24...... 0.08 antenne.... 0.24 Sur un Aulacorkynchus rubrogularis. La forme de la tête rapprocherait cette espèce des variétés du D. communis; mais les pattes postérieures ne sont pas assez déve- loppées pour les classer parmi les femorati. Peut-être que le mâle, qui n’a pas encore été découvert, présentera cette particularité. 4. Nirmus grandiceps n. sp. Pl. 3, fig. 4. La tête relativement très-développée, un peu conique, arrondie en avant, avec 4 à 5 poils aux deux bords du clypeus; la trabécule longue et recourbe à attéraîne le deuxième article de l’antenne; celle-ci longue et légèrement renflée aux troisième et quatrième articles; les deuxième et cinquième les plus longs; les tempes arrondies, avec une bande marginale et deux soies; l’occipitalent rentrant et droit; les bandes occipitales indistinctes, les antennales renflées à la courbure s'arrêtent au clypeus; en dessous la cavité bucale est limitée en avant par un épaississement appendiculé du clypeus. Le thorax de moitié plus court que la tête; le métathorax à peine plus long que le prothorax, angulaire sur l'abdomen, à côtés d'abord parallèles puis divergents, bordé en arrière de soies espacées. Les pattes nues et incolores; la troisième paire insérée au bord du métathorax, comme chez les Lipeurs; les fémurs à peine plus courts que les tibias. L’ab. domen oblong-allongé, le plus large au cinquième segment, à angles de plus en plus saillants, avec une ou deux soies à partir du troisième ; les bandes latérales doublement appendiculées rentrent à peine dans le segment antérieur, les stigmates trés-distincts ; les seg- ments inégaux de longueur, les moyens les plus développés, tous avec une série de soies espacées ; le dernier segment bilobé chez la femelle, étroit et arrondi chez le mâle, avec une bande terminale en ménisque et quelques soies ; les appendices extérieurs du pénis courts et arqués. Les bandes sont noirâtres ou brun-marron, sur un fond blanc-sale. Les dimensions sont à peu près les mêmes dans les deux sexes : longueur totale 1.9 à 2 mm. longueur. largeur. tête... 0.65...... 0.46 thorax..... 0.25 à 0.30.. 0.30 abdomen... 1....... 0.56 3me femur.. 0.20...... 0.08 3me tibia... 0.22...... 0.06 antenne.... 0.30 Sur une Penelopides Manillae. Cette espèce doit être rangée parmi les interrupto-fasciati; la longueur des trabécules rappelle les Docophori, comme l’insertion des pattes les Zipeuri. 152 QUELQUES NOUVELLES PEDICULINES. 5. Nirmus laticeps n. sp. PL 3, fig. 5; fig. 5 a (extrémité de l’abdomen du mâle, vu en dessous). La tête massive, plus large que longue, légèrement échancrée en avant, presque nue; les trabécules pendantes, plus longues que le | premier article de l’antenne ; celle-ci courte, à articles à peu près égaux, sauf le troisième, le plus court; la tempe angulairement arrondie ; l’occiput à peine rentrant, avec une bande marginale qui se prolonge autour de la tempe; les bandes antennales élargies et fortement colorées en arrière contournent la tête en avant et se bifurquent de façon à rejoindre la racine. Antérieure des mandibules par la branche interne. Le thorax plus court et moins large que la tête; le métathorax assez subitement élargi s’avance en pointe sur l'abdomen, avec trois courtes soles aux angles arrondis. Les pattes courtes et épaisses ; les fémurs plus courts que les tibias. L’abdomen subelliptique rappelle celui de quelques Gontocotes; le plus large au quatrième segment, à angles un peu saillants, avec une ou deux courtes soies à partir du troisième; les bandes latérales très-élargies de façon à présenter l’apparence d'une tache latérale rentrent par une fine pointe dans le segment antérieur; les stigmates indistincts; les sept premiers segments d’égale longueur, nus, avec une légère tache transverse (é) ou entièrement colorés au milieu (d); le dernier segment le plus long, arrondi en arrière; à la face ventrale la vulve nue et convex. L’appareil génital du mâle court (fig. 5 a). Les bandes chàtain plus ou moins foncé, les taches jaunées sur un fond blanc-sale. Dimensions : longueur totale 4.9 mm. (g), 1.5 mm. (4). longueur 9 d largeur 2 4 tête...... 0.49... 0.57... 0.52 thorax..... 0.31... 0.31...... 0.46... 0.46 abdomen.... 14.20... 0.90...... 0.80... 0.71 3me fémur,. 0.13... 0.11...... 0.40. QU ELQUES NOUVELLES PEDICULINES. 153 longueur 2 d 3me tibia... 0.17... 0.14 antenne.... 0.21... 0.21 Sur un Aulacorkynchus rubrogularis. Cette espèce se rattache au type des bifasciati; la tête aplatie et échancrée en avant et la disposition des bandes antennales la caractérisent suffisamment. 6. Oncophorus major n. sp. PI. 3, fig. 6; fig. 6a (antenne du mâle); fig. 6 4 (extrémité de l’abdomen du mâle, vu en dessous). Cette espèce, la plus développée du genre, se distingue par une tête plus large que l’abdomen, coniqué, largement arrondie en avant, avec 4 à 5 fins poils de chaque côté; les antennes plus fortes chez le mâle et légèrement renflées au milieu; le premier article le plus développé (fig. 6a); les trabécles trés-aigués; le sinus antennale à peine distinct; les tempes arrondies, avec une longue soie et quelques poils; l’occiput rentrant et saillant; les bandes antennales et oculaires seules bien visibles; une courte signature au clypeus. Le thorax plus court que la tête; le prothorax un peu arrondi en arrière, subitement rétréci pour la partie qui rentre dans la tête; le métathorax saillant à angle obtus loin sur l'abdomen, avec une ou deux soies aux angles latéraux. Les pattes maigres et peu colorées, à onglets longs et recourbés; les tibias plus longs que les fémurs. L'abdomen subelliptique, le plus large au cinquième segment, à angles saillants avec une à deux soies à partir du troisième; les bandes latérales avec un long appendice; les segments à peu près d’é. gale longueur, plus foncés au milieu, avec une tache transverse plus intense vers les bords, et quelques soies très-espacées ; le neuvième segment bilobé: les lobes tantôt arrondis, tantôt angulaires ; à la face ventrale la vulve arquée et garnie de poils. Chez le male le dernier segment (7e et 8e) fort arrondi en arrière; les appendices extérieurs très-aigus et à peine colorés de l’appareil genital sont articulés à deux bandes chitineuses convergentes vers l’extrémité (fig. 6 6). QUELQUES NOUVELLES PEDICULINES. Dimensions : longueur totale 242.4 mm. (2), 1.942 mm. (8). Longueur à la largeur, 2 dès tête... 0.65... 0.53... 0.54... 0.50 thorax... 0.37... 0.45... 0.45 abdomen... 1.10... 0.95... 0.60... 0.52 3me fémur... 0.24... 0.21 3me tibia... 0.26... 0.26 antenne... 0.25... 0.33 Sur un Ocydromus La Fresnayanus. 17. Goniocotes crassipes n. sp. PI. 3, fig. 7. La tête plus large que longue, avec quelques poils, largement arrondie en avant; le sinus antennal assez profond; la tempe angulaire, avec une bande marginale et deux soies; l’occiput très-rentrant, flanqué de deux saillies obtuses; les bandes oculaires à demi visibles, l’antennale faisant le tour de la tête en avant, renflée au milieu: la cavité bucale petite, semicirculairement limitée; les antennes courtes, le deuxième et le cinquième article les plus longs. Le thorax aussi long que la tête; le thorax rentrant loin sous occiput, avec de fortes bandes marginales; le métathorax à peine plus court, subitement élargi, saill Ant en pointe arrondie sur l'abdomen, avec une soie à l'abdomen. Les pattes courtes et massives, peu colorées et avec quelques piquants ; les tibias à peu près aussi longs que les fémurs ; les hanches écartées. 