None
(O nu iets verderfelijks en vreeselijks! Een leven ver van peuteren en pais! Geef mij het onbewezenel Geei mij visioenen van zielsverrukking ! Laat mi] alle banden verbreken, laat mijn ziel wegdrijven in de eeuwigheid !) O te werken in mijnen, ijzer te smeden. Het ijzer gieten, het vloeiende, gloeiende metaal zelf, het ruwe hooge dak, de breede schaduwdansende gieterij-zelf. De oven, de heete vloeistof die uitgestort wordt en wegloopt. O in één woord de vreugden van den soldaat te omvatten! Het oog van een dapperen bevelhebber op zich gericht te voelen — zijn sympathie te genieten! Zijn kalmte te zien in gevaar — verwarmd te worden door de uit- straling van zijn glimlach! Naar het slagveld te trekken — het geschetter der klaroenen en de roffels der trommen te hooren T Het brijzelknarsen van de artillerie te vernemen — het geflikker der bayonetten van geweerloopen in het zonnelicht te zien! Te zien noe daar mannen vallen, sterven en niet klagen! Den smaak des bloeds met woest genot te proeven — een duivel te zijn ! De wonden en den dood des vijands met genotvochtige oogen te aanschouwen. O des walvischvaarders vreugd! Ik kruis opnieuw met mijn ouden kruiser ! Ik voel de deining van het schip onder mijne voeten, ik voel het briesje der Atlantiek mij verkoelen, Ik hoor opnieuw den roep naar omlaag gestoten , Uaar — ^ij blaast f Opnieuw klim ik met de anderen in het want om uit te zien — wij klimmen naar beneden in wilde opgewondenheid. Ik spring in de gestreken boot, wij roeien naar den plek waar onze prooi ligt, 140 Natuurleven. ^^>^^^<^ Wij naderea steelzaatn en stil, ik zie het bergengevaarte , slaapziek zich warmea in de zon. Ik zie den harpoenier rechtop staan, ik zie den harpoen uitschieten van zijn gespierden arm; O nu, uitsnellende in d'Oceaan, sleept de getroffen walvisch, zich wegspoedende in de richting des winds, stervende ons mede , Opnieuw zie ik haar opkomen om te ademen, opnieuw roeien wij dichter bij, Ik zie een speer opsteken uit haar flank, diep ingehaakt, omge wen- teld in de wonde, Opnieuw stooten wij af. opnieuw stuiptrekken, het leven ontsnapt snel, Opreizende spuit zij bloed op, ik zie haar rondzwemmen in steeds nauwer en nauwer kringen, zwiepende het water — ik zie haar dood, Een stuiptrekkende sprong in het midden van een cirkel, dan valt zi] plat en roerloos neer in het bloedige schuim. O mijn grijsheid, edelste van al mijne vreugden! Mijne kinderen en kleinkinderen, mijn zilver-haar en baard, Mijn grootschheid, rust, majesteit als overwinningsprijs uit den lan- gen levensstrijd. O wel gerijpte vreugd dpr vrouwengrijsheid! Eindelijk dan geluk! Ik ben ouder dan tachtig jaar, ik ben ae eerbiedwaardigste moeder, Hoe klaar is mijn denken nog — hoe gretig zoekt ieder mijn gezelschao! Welke aantrekkingskrachten bezit ik nu sterker dan voorheen ? Wel- ken bloesem draag ik schooner dan jeugd-bloesem ? Welk een schoonheid is 't wier licht mij bestraalt en van mij afstraalt ? O des redenaars vreugden! Zich de borst te vullen met kracht en daaruit de donderstem te laten oprollen door het gewelf der keel, De toehoorders in weerslag met U-zelf te doen woeden en weenen , haten en liefhebben, Amerika den weg te wijzen — Amerika te temmen door den gloed der bezieling. O de vreugd mijner zelfgenoegzame evenwichtige ziel, die identiteit ontvangt van de materie en haar liefheett, die de Heelalge- tuigenissen hoort, verstaat en verklaart, Die van hen de levenstrillingen ontvangt door gezicht, gehoor, ge- voel, rede, spraak, vergelijking, geheugen en zoo voort, En het werkelijke leven van mijne zinnen en mijn lijf, dsx zinnen en lijf overtreft, Mijn lijf verheven boven materie, mijn zien verheven boven de oogen van materie. Een Vreugdenlied. 141 Bewijs, trots alle haarkloverij , dat ten slotte niet de oogen der ma- terie zien En niet dit stoffelijke liefheeft, zich beweegt , lacht , juicht , omhelst en voortplant. O des landmans vreugden! Des landbouwers vreugden van Ohio, Illinois, Wisconsin, Kanada, lowa. Kansas, Missouri, Oregon, Op te staan met het krieken van den dag en vaardig ten arbeid te schreiden , Het land in den herfst te beploegen voor den oogst wintergraan, Het land in de lente te beploegen voor den maïsoogst, Boomgaarden te kweeken , boomen te enten , in den herfst vruchten te plukken. O te baden in een zwemkom of in een uitgezochte plek aan het strand, In het water te plassen! enkeldiep in het zeewater te gaan of naakt om 't hardst te loopen op het strand. O te begrijpen wat Tijd en Ruimte zeggen wil! Te weten dat de eeuwigheid door niets begrensd wordt. Omhoog te stijgen en een deel te zijn van lucht, zon en maan en oe ongeoonden wolken als dier volkomen gelijke. O de vreugde van het mannelijke zich-zelf-zijn! Voor niemand het hoofd te buigen, onderworpen te zijn aan niemand, niet te bukken voor eenigen dwingeland in ons of buiten ons. Voort te schrijden met opgericht noofd en veerkrachtigen , vasten tred. Te zien met rustigen blik of met een oog waarin de vlammen der ziel opflikkeren. Te spreken met luide welklinkende stem, waarin de echo's vaneen hoog borstgewelf leven. U-zelf te stellen als gelijke en evenbeeld van alle andere menschen op aarde. Kent gij de kostelijke vreugden der jonkheid? Vreugden die lieve vrienden geven , de vreugd van een vroolijk woord en een lachend gezicht? Vreugd van den blijden lichtstralenden dag, vreugd van het spel dat longen verruimt? Vreugd van lieflijke muziek, vreugd van de lichtende balzaal en de dansende pasen. Vreugd van den overvloedigen maaltijd , het vroolijk-ruchtende drink- gelag? En dan, o mijn goddelijke ziel! Kent gij de vreugd wel van peinzende gedachten? 142 Natüürleven. <^^^#l^^ De vreugden van het vrije, alleenige hart, het teederlievende , be- schaduwde hart? Vreugden van d' eenzame wandeling, de ziel neerslachtig en toch fier, droevig lijden en stalenden strijd? Stervensnaderende benauwdheid, extazes, vreugden van heilig ge- peins bij dag en bij nacht? Vreugden van de gedachte aan den Dood , aan de groote sferen Tijd en Ruimte? Profetische vreugden van schooner, verhevener liefde-idealen: de godde- lijke metgezellin, den liefelijken, trouwen, volmaakten metgezel? Vreugden die immer en eeuwig uwer waard zijn en uw deel zijn, O zieL O in mijn leven de koning van dit leven te zijn en niet zijn slaaf, Als een machtig overwinnaar het leven in de oojgen te zien, Weg met ijdelheid, verveling, klachten en verachtend oordeelen, De onwrikbare vastheid der ziel van mijn lichaam te bewijzen tegen- over de trotsche wetten van lucht, water en aarde, En dat niets van wat daar buiten mij zij sterker dan ik-zelf kan wezen. Maar niet enkel de vreugden des levens bezing ik, met nadruk be- zing ik — de vreugd van den dood! De heerlijke aanraking des Doods die maar voor enkele oogenblik- ken stilt en verstijft. Ik vermaak mijn droesemig lijf aan de vlammen, of wenschdathet tot poeder zal worden herleid of begraven. Wat in waarheid mijn lichaam is blijft mij toebehooren in de sferen der zaligheid, Wat is mij het ledige huis mijner ziel? Niets. Het zal gereinigd worden , het zal in de verre toekomst zijn dienst doen in het altijdige gebruik der aarde. O aan te trekken door meer dan aantrekkingskracht! Wat het is weet ik niet — en toch, zie! het moet iets zijn dat alles te boven gaat, Het is de krachtige aanval, nooit verdedigt het — maar hoe mag- netisch trekt het aan. O te strijden tegen groote overmacht, vijanden onverschrokken te gemoet te treden! Geheel onbeschermd tegenover hen te staan , te leeren hoeveel men kan uithouden! Strijd, pijniging, gevangenis, volksblaam in de oogen te zien! Het schavot te beklimmen, de op U gerichte geweermondingen te gemoet te treden met volkomen kalmte, In waarheid een God te zijn! O de zee te doorklieven in een schip! Achter zich te laten dit vaste onveraragelijke land. Lied van de breede bijl. 143 Achter zich te laten de vermoeiende eentonigheid der straten, der trottoirs en der huizen, Achter zich te laten U , o bondige onbewegelijke grond, en een schip te enteren, En op dit schip de oceaan te meten! O voortaan het leven op te vatten als een zang van ongekende vreugden. Dansen, in de handpalmen den maat slaan, juichen, jubelen, nup- pelen, springen, voortsnellen, voortdooberen ! Een wereld-zeevaarder te zijn met bestemming naar alle havens. Een schip zelf te wezen (en in waarheid zie deze bladen als zeilen in de zon en in allen wind,) Een vaardig, deinend schip beladen met zinrijke woorden, zwanger van vreugden. LIED VAN DE BREEDE BIJL. I. Mooi, blank, glimmend wapen. Uit de ingewanden der Moeder is uw hoofd, Hout is uw vleesch en metaal uw gebeente, gij zijt maar een lid, maar een lip Grijsblauw blad in roode hitte gekweekt, steel opgekomen uit wat zaad gekweekt. Daar ligt ge en rust ge op en tusschen het gras, Gij leunt gaarne en doet gaarne leunen. Grootsche scheppingen en wat grootsche scheppingen eigen is , daden van mannekracht, visioenen en geluiden. Lange en rijke stoet die daar als een zinnebeeld door de eeuwen trekt, muziekklanken , Vingers van den orgelspeler die huppelend over de toetsen van het wereldorgel oe staccati slaat. 2. Welkom zijn mij alk landen der aarde, elk om zichzelf, Welkom zip mi] de landen waar eik en pijn groeien, Welkom zijn me de landen waar citroen en vijg groeien. Welkom zip mij de landen der goudmijnen. Welkom zijn mij de landen van tarwe en maïs , welkom ook die van de druif, Welkom zijn mij de landen van suiker en rijst. 144 Natuurleven. %^^^^^>^^^^ Welkom de katoenlanden, welkom die van den blanken aardappel en den zoeten aardappel, Welkom zijn mij bergen, vlakten, woestijnen, wouden , weiden, Welkom de vruchtbare uiterwaarden, de noogvlakten, de holen. Welkom zijn mij de onmeetbare prairiên, welkom de zwangere grond, de fruitgaarden, het land van vlas, honig, hennep, En welkom niet minder zijn mij de landen ruw en oonkig voor het oog. Weeldevolle landen, 't zij goudlanden of koren- en vruchtenlanden, Mijnlanden, landen van net mannelijke en ruwe erts, Landen van steenkool, koper, lood, tin, zink. Landen van ijzer, lanaen , dezen, waar, als een plant, de bijl uit bodem en vuur opbloeit. 3- Het blok bij den houtstapel, de bijl die er op rust. De boschhut, het neerhangend wijnloof boven den ingang, het ge- ruimde plekje van den tuin. Het regengekletter op de bladeren, als de storm is gaan liggen. Het wmdeweeklagen en houtkrakend gekerm plots in de stme, het denken aan de verre, stormende zee, Het denken aan de schepen die door den storm zijn getroffen en reeds hellen ten ondergang, het weghakken der masten, De poëzie dier zware dakgetimmerten van oude huizen en schuren. De nerinnering van avonden der jeugd, de roode lichtgloed op de balken, de plaat, de vertelling, de avontuurlijke reis, het verleden huisgezin, het geërfde bezit. De ontscheping, de grondvesting eener nieuwe stad. De reis dier lieden die een nieuw vaderland zochten en vonden, de nederzetting in het vreemde land. De nederzetting in den Arkansas, in Colorado, Ottowa, Willamette, De langzame ontwikkeling, de schrale kost, de bijl, het geweer, de zadelzakken; De schoonheid van allen die het gevaar zoeken en liefhebben. De schoonheid van jonge en oude houthakkers, met hunne eerlijke ruwe gezichten, De schoonheid van niet te temmen kracht, van de afreis in het on- bekende, van daden die op zelfvertrouwen staan, De Amerikaansche geringschatting van keuren en plichtplegingen, het onzegbare ongeduld van den dwang, De vrije ontwikkeling van het karakter en de zin voor vrijheid ontstaan door het zwervend leven der vaders, de moed om zichzelf te zijn ; De slachter in het slachthuis, de sjouwers aan boord van schoeners en kotters, de houtvlotter en pionier. De houthakkers in hun winterkamp, dageraad in het woud, de sneeuw- strepen op de boomtakken, nu en dan een stuk wild. Lied van de breede bijl. 145 »wOM»^<» De blijde, luide klank van onze eigen stem te hooren , het vroolijke lied, het natuurlijke leven in de bosschen , het zware dagwerk , De krullende vuurtongen in den nacht, het welsmakende avondmaal, het vroolijke gesprek, het bed van doUen-kerveltakken en de beerenhuid ; De huizenbouwer in de stad of elders, Het voorbereidend voegen, meten, zagen, stellen. De balken worden opgeheschen, op haar plaats gelegd, evenwijdig van elkander. Dan met de vooraf pas-gemaakte zwaluwstaarten in elkaar jgevoegd , Dan de slagen van namers en mokers, zie daarbij het lichaam der werkueden, hunne houdingen, hunne glooiende leden, Schrijlings op de balken staan zij en bukken en drijven de pinnen in het hout, terwijl zij zich vasthouden aan posten enhoek- balken Zwaaien zij de bijl, een arm om de balk geslagen. De vloerleggers die de planken aan elkaar dringen om genageld te worden , Hun stand als zij hunne hamers doen neerdalen op de stutten, De echo's die in het ledige gebouw weergalmen, Het half-voltooide groote pakhuis in de stad. De zes spantleggers , die, twee in het midden en twee aan elk eind, op de schouders een zwaren boom dragen, die de dwarsbalk zal zijn. De lange rij metselaars met den troffel in de rechterhand die vaar- dig den grooten zijmuur optrekken, twee honderd voet lang van pui tot pui; Het op- en neergaan hunner buigzame ruggen, het aanhoudend getik van de troffels op de baksteenen, Die steenen, de een na den ander, zoo knap naast en op elkaar gelegd en gesteld door een druk van het troffelhanavat. De hoopen bouwmateriaal, de kalk in de kalkbakken en het onop- houdelijk vullen dier bakken door de opperlui; De scheepstimmerlui op de werf , de krielende bent flinke leerjongens, Het bijlzwaaien boven den vierkant gehouwen boom die langzaam den vorm van een mast krijgt. Het korte, harde geknars als het staal schuin in den pijnboom wordt gedreven , De boterkleurige spaanders die als groote schilvers en schubben in 't rond vliegen , De veerkrachtige beweging van jonge gespierde armen en lendenen in ruime luchtige kleeren. De bouwer van werven, bruggen, pieren , duc-d'al ven , vlotten, zee- weringen ; De stads-brandwacht, het vuur dat plotseling uitbreekt in de vol- geladen pakhuizen, 10 I4é Natüurleven. ^^y^^^^m De spoedige komst der spuiten, het schorre geroep, het vaardige en moedige toeschieten der blusschers. Het vèrklinkende signaal der trompetten, het op- en neergaan van de armen der spuitgasten die het water oppompen in de slan- Jen, het richten van den waterstraal, e, sidderende, blauw-witte waterstralen , het aanbrengen van ladders en haken en het reddingswerk waarvoor zij dienen, Het verbrijzelen en wegslaan van de belendende deuren en luUien of van de vloer als het vuur daaronder smeult, De kijkende menigte met de vele gezichten waarop de vlammen een rooden gloed leggen , de flikkerende schijn, de dansende slag- schaduwen ; De smeden bij de smidse en hij die het ijzer na hem gebruikt, Hij die de bijlen maakt, de valbijlen, de houwbijlen en hij die het staal welt. Hij die de bijlen keurt en ademt op het koude staal en het scherp aanvoelt met den duim, En die andere die den greep en het handvat snijdt en dat stevig in de bijlholte voegt; De lange stoet van nen die de bijl zwaaiden in het schemerig verleden , De geduldige zwoegers van den voortijd, de bouwmeesters, de werk- tuigkundigen , De reuzenbouwen van Assyriè en Mizra, verweg. De Romeinsche lictoren die den consuls voorafgmgen. De antieke krijgsvoerder van Europa en de bijl die hij zwaait in de man-tegen-manstrijd , De opgeheven arm, het gekletter der bijlslagen op het gehelmde hoofd , Het doodsgehuil, het krachtelooze tuimelende lichaam, de stuivende aanval van vriend en vijand, De belegering van opstandige vazallen, door de zucht naar vrijheid bezield. De opeisching, het gevecht aan rondeelpoorten, het bestand en het parlementeeren , De plundering eener oude stad in lang verleden tijd. De geweldige en vernielende inval van huurlingen en dwepers. Gebrul, vlammen, bloed, dronkenschap, dolheid, Kerken geschonden, huizen geplunderd, vrouwen geschoffeerd en haar gegil in den greep der roovers, List, verraad en diefstal van legerschuimers, het rennen der vrees- bezetenen door de straten, de wanhoop der grijsaards, De hel van den oorlog, de wreedheid ter eere van wat men God noemt , En de geschiedenis die boekstaaft daad en woord , 't zij dan recht- vaardig of onrechtvaardig, Lied van de breede bijl. 147 En de bezielende macht van een eigen levend mensch, 't zij dan rechtvaardig of onrechtvaardig. Kracht, beleid en moed, dat is het hoogste! Wat het leven sterkt, sterkt tevens den dood, £n de dooden zijn in de processie des levens even goed als de leven- den zelf, En de zekerheid der toekomst staat even rotsvast als die van het heden, Want de teelkracht der aarde en der menschheid is hetzelfde als de ziel der aarde en der menschheid En niets is blijvender dan de kracht die een man stempelt tot man. Wat, denkt gij, is blijvend? Denkt gij , dat een groote stad blijvend is ? Of een staat waarin de nijverheid bloeit? Of een weldoorwrochte constitutie? of de best-gebouwde stoomschepen? Of huizen van graniet en ijzer? Of chef-d'oeuvres van werktuig- kunde, vestingbouw, verdediging? Weg er mede! Dit alles heeft geen eigen leven, dat tot liefhebben bezielt. O zeker, zij vervullen hun uur, alzoo ook dansen de dansers en pijpen de pijpers voor hen, Hun schoonheid gaat voorbij, zij doen wat zij moeten doen. Dit alles doet wat het moet doen tot het door een enkel woord der Godheid in het namelooze wordt weggeslingerd. Ddt is de groote stad die de verhevenste mannen en vrouwen bezit, Misschien bestaat zij uit wat vervallen hutten , toch is zij de grootste stad van heel de wereld. Eea groote stad is niet allereerst de plaats van groote werven, dokken, fabrieken, opslagen, Noch de plaats van den altijd-vernieuwden groet van baren of van hen die het anker lichten voor het vertrek, Noch de plaats van de hoogste en kostbaarste gebouwen of winkels waarin goederen van heel de aarde worden verkocht. Noch de plaats waar de beste bibliotheken en scholen te vinden zijn, noch de plaats waar geld 't overvloedigst is. Noch de plaats met de talrijkste bevolking. De stad van redenaars en barden, die in natuur en arbeid ziel en lichaam gestaald hebben, 148 Natuurleven. De stad die dezen liefheeft en verstaat en door dezen wederkeerig wordt geliefd, Waar de nagedachtenis der helden wordt gehuldigd door het gewone woord en de gewone daad en niet door monumenten op de pleinen , Waar geestdrift en beleid ieder zijn tijd en gelegenheid vindt, Waar de mannen en vrouwen lichtelijk denken over geschreven wetten, Waar niemand een slaaf is en niemand een meester van slaven, Waar de bevolking als een man op staat tegen de onbeperkte ver- metelheid van lieden die enkel kracht vinden in den volkswil. Waar mannen en vrouwen wild van verontwaardiging opstorten, zooals , op 't gefluit van den dood , de zee zwiepende en rijtende baren opstort. Waar de achtbaarheid van het kl«ed altijd achterstaat bij de acht- baarheid van het hart. Waar de burger steeds hoofd en ideaal is , en de President, Mayor, gouverneur, en wie meer, betaalde dienaren. Waar den kinderen wordt onderwezen, dat zij de hoogste wetten in de ziel vinden en naar dezen behooren te leven. Waar in handel en wandel een volkomen eerlijkheid wordt toegepast, Waar de bespiegeling van het ongeziene wordt aangemoedigd, Waar vrouwen m optochten door de straten trekken naast de mannen. Waar zij in openbare bijeenkomsten plaats nemen naast de mannen ; De stad van de trouwste vrienden, De Stad! De stad van het reine omgaan der seksen. De Stad! De stad van de gezondste vaders. De Stad! De stad van de best-belichaamde moeders, De Stad, Dit is de groote stad, dit is De Stad! 6. Als armzalige bedelaars staan woorden naast den fleren koning Daad ! En de nieuwglans van het graniet waarvan men steden bouwt wordt dof bij den levensgtoed van het oog eens mans of eener vrouw. Alles blijft steken of loopt verkeerd tot op het oogenblik dat een sterk karakter ontwaakt. Een sterk karakter, man of vrouw, is de proef van dit menschen- geslacht en van het scheppingsvermogen des Heelals. Wanneer hij of zij verschijiit verschrompelt de materie. Dispuut over ziel of niet-ziel verstomt. Oude gewoonten, gemeenplaatsen worden onderzocht, nietig ver- klaard of in de stofiige bergplaats der geschiedenis weggelegd. Wat nu is uw geldjacht? Wat nu bereikt gij er mede? Lied vAif de breeds bijl. 149 Wat nu is uw achtbaarheid waard? Wat nu zijn uw godgeleerdheid, wetenschap, maatschappij, over- leveringen, keuren? Wat nu is uw gestreef ? Wat nu zijn uwe haarkloverijen over de ziel? Een onvruchtbaar landschap bedekt het erts , zoo goed als het beste is daar te vinden, ondanks den afschrikkenden schijn, Daar is de mijn, daar zijn de mijnwerkers, De smidse is daar, het erts is gesmolten, de mokerslagers staan met tangen en mokers gereld, ^ Wat altijd diende en immer zal dienen is gereed. Beter dan dit diende niets, het diende allen, Diende den welbespraakten en subtiel-gevoelenden Griek, diende ook lang reeds te voren. Diende bij den bouw der gebouwen die duizenden jaren langer duren dan anderen. Diende den Hebreeêr, den Pers , den Hindoe , in het vergeten verleden , Diende den dijksteller aan de Mississippi , diende hun wier relieken toeven m Centraal-Amerika, Diende Albischen tempels in wouden en vlakten met hunne onge- houwen zuilen, diende den Druïden, Diende den kunstmatig;en kloven, diep, zwijgend, grootsch, op de sneeuwtoppige oergen van Skandinavie , Diende hun die in ongeheugen tijden op steenen muren de kinder- lijke beelden teekenden van zon, maan en sterren, schepen en de baren van d'Oceaan, Diende den Gothen op den weg naar het prooiland, diende den herdersvolken en dwaalstammen, Diende den Kelt in nachtduisteren tijd, diende den koenen piraten van de Oostzee, Diende lang voor deze allen het eerwaardige, vredelievende volk van Ethiopië , Diende het maken der roeren van de speelgalleien en het maken van die voor den oorlog. Diende al wat daar grootsch gewrocht is te land zoo goed als ter zee , In de middeleeuwen en vóór de middeleeuwen , Diende toen, evenab nu, niet enkel het leven, nuar diende ook den dood. 8. Ik zie den scherprechter van Europa, Daar staat hij, g;emaskerd, roodgekleed, zwaar op de zware beenen, gespierd in de naakte armen. 150 Natüürleven. Leunend op een breede bijl. (Wien hebt gij 't laatst geslacht, scherprechter van Europa? Wiens bloed is 't dat uw kleed doorweekt en beklijft?) Ik zie den onbewolkten zonsondergang der martelaren, Ik zie schimmen de treden der schavotten afdalen, Schimmen van doode lords , kroonberoofde vorstinnen, beschuldigde ministers, gevallen koningen. Pretendenten, verraders, giftmengers, stamhoofden in ongenade, en de anderen. Ik zie allen die ooit het leven gaven voor de zaak der vrijheid. Schraal was het zaad, toch zal de oogst gemaaid worden, (Prent dit in uw ziel, o koningen, o priesters, toch zal de oogst gemaaid worden.) Ik zie de bijl schoongewasschen van het bloed, Bijl en handvat beiden zijn rein geworden. Niet lanjgrer doet in Europa de bi]l het bloed der edelen opspuiten , niet langer doet zi] het hoofd der koningen vallen. Ik zie den scherprechter, nutteloos geworden, terugtreden. Ik zie het schavot onbetreden en beschimmeld, met langer zie ik er de bijl op, Ik zie het machtig en liefelijk zinnebeeld van den invloed van mijn eigen volk, het jongste en krachtigste volk. (Amerika! Ik snoef niet op mijn liefde voor U, Ik bezit wat mij-zelf is.) De bijl valt! In de dichte wouden breekt het licht door, Zij vallen neer, zij rijzen op in andere gedaanten^ Zi] rijzen op in stad en in land, zij worden huizen en wat in huizen en in het veld den mensch aient. Zij worden staats-capitolen en het capitool der natie van vele staten, Lange prachtwegen en avenues, hospitiên voor weezen, voor armen, voor zieken, Stoomschepen van Manhattan, en snelzeilers die alle zeeën meten. Wat werkelijkheid geworden is verrijst. Werkelijkheid der bijlen in welk bedrijf ook, en van hen die de bijl hanteeren en zij die dezen met hun leven omringen, Lied van de breede bijl. 151 s^^^^^^^ Houthakkers en houtvlotters op de Penobscot of Kennebec, Hutbewoners aan de flanken der Californische bergen, of aan de kleine meren, of aan de Columbia, Hutbewoners in het Zuiden aan de oevers van de Gila of Rio Grande , 's avonds als vrienden bijeen en hun mannelijke boert, Hutbewoners aan de Sint Lawrence of benoorden van Kanada, of verder bij den Yellowstone, kustbewoners of zij die ver het land in wonen, Robbevangers , walvischvaarders , poolvaarders die hun weg breken door het ijs! Wat werkelijkheid geworden is verrijst! Factorijen, arsenalen, smelterijen, markten, De gepaarde lijnen der spoorwegen. De steunbalken der bruggen, reusachtige spantwerken, dwarsbal- balken, gewelven. De vlooten beurtschepen, slepen, meer- en kanaalschuiten, rivier- vaartuigen. Werven en droogdokken langs de Ooster- en Westerzeeên en in vele baaijen en bijgelegen plaatsen, Het zaadhout van den duizendjaars-eik , dennenplanken, de sparren en kromhouten van den hackmatack wortel. En de schepen zelf ter werf, de steigerbinders , de timmerlieden aan het werk aan de kiel of binnen in, De gereedschappen die om hen heen liggen, de groote en kleine avegaar, de dissel , bout , lijn , winkelhaak , guts en kraalschaaf. 10. Wat werkelijkheid geworden is verrijst! Gemeten , gezaagd , geschaafd , gevoegd , geverfd , Daar is de kist waarin het lijk in & doods wade tot nieuw leven zal worden, Daar zijn de posten, de posten der bedstee, de posten van het het bruiasbed. Daar is het wiegje met de wippers omlaag, de schelp van den zuigeling. Daar zijn de vloerplanken waarop de voeten der danser zullen huppelen , Daar zijn de vloerplanken van het onderhuis , het huis van welge- zinde ouders en kinderen, Daar is het dak dat de woning dekt van den gelukkigen jongen man en vrouw, het dak boven de welgenuwde twee, Het dak boven het avondmaal, blijde toebereid door de kuische huisvrouw en blijde genuttigd door den kuischen echtman , tevreden over zijn volbracht dagwerk. 152 Natüürleven. Wat werkelijkheid geworden is verrijst! Daar is de oank van den beschuldigde in het gerechtshof, daar is hij -zelf of zij -zelve die op deze bank moet zitten, Daar is de gelagbank van de kroeg waartegen jonge drinkers en en ou(^ dnnkers leunen, Daar zijn de treden der trappen van schaamte en boosheid besleurd aaar sluipende voetstappen, Daar is het rustbed der verheimelijking en de overspelige twee in hun ziekelijken lust, Daar is de speeltafel met de hellewinsten en verliezen, Daar is de ladder voor den schuldigen en gevonnisden moordenaar , de moordenaar met verwilderd gelaat en g;eboeide handen. De sheriff en zijne dienaren staan in 't rond, de menigte omlaag wacht zwijgend en met bleeke, samengeperste lippen, de slin- gerende strop houdt den mond reeds open. Wat werkelijkheid geworden is verrijst! De deuren aie velen en veel zien uitgaan en binnentreden, De deur waardoor de afgesneden vriendschap heet en haastig heengaat, De deur die goed nieuws en slecht nieuws doorlaat. De deur waardoor de zoon hoogmoedig en zorgeloos het vaderhuis verlaat , De deur waardoor hij weer binnentreed, na langen smaadtijd, ver- vallen , gebroken , zonder de onschuld en zonder den levens- lust die hij er voorheen uit mededroeg. II. Zij is werkelijkheid en verrijst! Mmder dan ooit beschermd, wordt zij beter dan ooit bewaakt, Wat ruw en bezoedeld is om haar heen verruwt noch bezoedelt haar, Zij kent de gedachten die haar voorbijgaan , niets blijft haar verborgen, Niettemin is haar werk verontschuldiging en haar kenmerk liefde. En iedereen heeft haar lief, iedereen zonder uitzondering, zij heeft geen reden tot vreezen en zij vreest niet, Vloeken, twisten, dronkaardsgezang, vuil gepraat zijn als wolken die haar voorbijtrekken maar haar licht niet kunnen deren, Zij is zwijgzaam , zij is zich-zelve genoeg, haar kan niemand schaden. Zij neemt alles in zich op gelijk de natuurwetten alles opnemen » zij is kracht, Zij ook is een natuurwet — geen wet is gebiedender dan zij. En nu verrijst de schoonste werkelijkheid van allen! Daar verrijst de Wereld-Democratie , de som der eeuwen , Daar verrijst het altijd-gedijende leven. Daar verrijzen de ongestuime mannelijke steden, Het tentoonstellingslied. 153 Daar verrijzen de vrienden en huisvesters van heel de aarde, Daar vemjst de liefde die heel de aarde verbindt en verbonden is met heel de aarde. HET TENTOONSTELLINGSLIED. I. (Ach, weinig bevroedt de arbeider, Hoe na zijn arbeid hem brengt tot God, Den liefdevollen arbeider van het Al en het Eeuwig). Niet enkel om uit het niet op te roepen, noch enkel om te stichten, Maar wellicht om aan het verre te ontleenen wat reeds goed ge- sticht is. En om er dan uw eigen karakter aan te geven, bezield en vrij, Om van de ruwe en trage oerkrachten der natuur brandstoffen te maken voor het levensvuur der religie. Om minder af te wijzen en te vernietigen dan te aanvaarden, te vereenigen, te verheffen, Om te gehoorzamen zoo goed als te bevelen, meer te volgen dan voor te gaan, Ook dit alles leert ten slotte onze nieuwe wereld ons. De nieuwe wereld, maar hoe weinig nieuw inderdaad, hoezeer de oude, oude wereld! Lang, zeer lang groeide het gras. Lang, zeer lang daalde de regen neder. Lang, zeer lang rolde de aardbloot om zijn as. 2. Kom, Muze, keer Griekenland en loniê den rug toe, Sla het boek dier onmetelijk overschatte gloriên dicht, Dat verhaal van Trove en van Achilles' toom en van iEneas', Odys- seus* zwerftochten, Schrijf »Verhuisd« en »Te huura op de rotsen van uw sneeuwbe- kruinden Parnassus, Doe alzoo te Jeruzalem, stel die kennisgeving hoog op de poorten van Jaffa, en op den Moriah-berg, En hoog op de muren van uwe Duitsche, Fransche en Spaansche burgten, uwe Italiaansche paleizen, 1 54 Natuürleven. ^^h^^^^^^l# Want een beter, vruchtbaarder, wijder levenskring, een ona&ien- baar, ongeploegd arbeidsveld wacht en roept U. Zij hoort en geeft aan onze roepstem gehoor, Ot liever, zij volgt haar langgekoesterd begeeren , Zij komt door onweerstaanbare natuurlijke neiging gedreven! Ik hoor het ruischen van haar gewaad, Ik neem de ziel in mij op van naars adems lieflijken geur. Ik zie haar godinne-tred , haar wonderbaar oogenoeweeg, Als zij ommegaat en dit heerlijke schouwspel in 't rond ziet. Zij, de edelvrouw der edelvrouwen! Kan ik dan gelooven wat ik zie ? Kon geen dier antieke tempels, geen dier klassieke beeldgehonwen haar langer bekoren? Konden de schimmen van Virgilius en Dante, noch de myriaden heldenfamen, heldendichten, heldendaden haar langer bezielen en boeien? Heeft zij allen verlaten om tot ons te komen? Ja, indien het niet te stout een beweren is, vrienden. Ik, zoo gij haar nog in het verleden waant, ik zie haar in het heden en in ons midden; Vindt zij in ons heden niet alles wat haar het verleden schonk en beter nog? Vindt zij ook niet hier de onsterfelijke ziel der aarde en de bezie- lende kracht van de daad, van de schoonheid, van den hel- denmoed ? Wat haar vroeger bekoorde leeft niet meer, wat haar vroeger be- zielde bezielt haar niet meer, De heldendaden van het heden en de scheppingen van het heden doen die van 't verleden vergeten. Niet meer klinkt haar stem , verstorven in de tijden , aan de bronnen van Castaliê, Zwijgend zijn de gebroken lippen der-Egyptische sphinxen , zwijgend al die pyramiden-graven die den ti)d trotseerden. Voor altijd uit : het epos van Aziê's en Europa's gehelmde krijgers, de wilde roep der muzen zwijgt. Zwijgt! Voor altijd de roepstem van Calliope! Dood! Clio, Melpo- mene, Thalia! Stil nu, de plechtige rhytmen van Una en Oriana, niemand nu zoekt meer den Heiligen Graal, Jeruzalem, een handvol koude asch in de winden geworpen, Dfi middernacht-duistere heiren der kruisvaarders verdwenen voor het licht van den morgenstond, Het tentoonstellingslied. 155 rf^>/S^^kA Amadis, Tancred namen slechts, Charlemagne, Roelant, Olivier namen slechts, Palmerijn en de bietebouw vergeten, verdwenen het torengespiegel in de wateren der Usk, Dood koning Arthur en zijne ridders. Merlijn en Lancelot en Galahad heengegaan, weggetrokken allen als de ademwaas op glim- mend staal, Dood! Dood! Voor ons en voor alle tijden dood, die eenmaal zoo machtige wereld, die nu ledige , onbezielde schimmen-wereld. Die gulden, verblindende wonderwereld met al hare heerlijke legen- den en mythen, Hare koningen en fiere kasteelen, hare priesters en strijdvaardige ridders en schoone riddervrouwen , Dood, de lijken in de wade, in de rusting, gedekt door de kroon, bijgezet in het knekelgewelf. Toen, in zijn koninklijke dient, schalde Shakespeare hun dood uit met de klaroen der eeuwen. En heeft Tennyson's liefelijk, droevig rijm den lijkzang gezongen. Ik zeg, vrienden, ik, zooal gij niet, zie de verheven zoekster, f't is waar, hoewel altijd dezelfde, sinds dien veel veranderd op haar reis door eeuwen en landen,) En, bezield als ooit, streeft zij er naar ons te vinden, met kracht haar weg banende dwars door de warreling heen. Niet afgeschrikt door het gegons der machines en de schrille stoona- fluit, Vindt zij draineer-pijpen, gazometers en fertilisators niet beneden haar aandacht, Glimlachend, bekoord, blijkbaar besloten bij ons te blijven. Daar is zij! onze moeder, onze vrouw, onze zuster, en bereidt ons middagmaal! Maar hoe? Weet ik niet langer hoe 't behoort? Ik leid de gast, O Columbia, uw huis binnen; (en wat anders zou dan mijn levensdoel en dezer zangen doel zijn?) In naam der Vrijheid een onsterfelijk Welkom ! Laat ons juichen dat Europa tot ons komt! En in het altijd en eeuwig der toekomst zijt beiden mijne lieve zusters, oude en nieuwe wereld. Vrees niet, Muze! Een echt nieuw leven en een echte nieuwe tijd ontvangen U en zullen U bezielen. Ik beken u oprecht, mijn volk is een vreemd, een wonderlijk volk, het doet zijn eigen nieuwe doen. Toch vindt gij er dezelfde oude menschheid in, dezelfde van binnen en van buiten. 1 56 Natuurleven. >^0^^^^^^ Dezelfde gezichten en harten, hetzelfde gevoel, hetzelfde smachten naar het onbereikte, Dezelfde oude liefde, oude schoonheid, hetzelfde oude leven. 5. Wij laken U niet, gij oudere wereld, noch scheiden wij ons in waarheid van ü af, (Zou de dochter zich ooit scheiden van de moeder?) Wij zien op U terug, zien hoe gij in de weggetrokken tijden uw plicht hebt volbracht, uw grootheid hebt gebouwd. En wij bouwen het Heden. Grootscher dan de Egyptische pyramiden-graven , Heerlijker dan Griekemands en Rome's tempelen, Fierder dan de beeldenrijke, veelbespitste munster van Milaan, Schilderachtiger dan de burgt-rondeelen aan den Rijn, Wij, op dit oogenblik, maken ons op om, hooger dan deze allen, te bouwen Den grootschen, wijdings vollen munster der heilige nijverheid, geen tombe , Den hoektoren waarop het leven zal uitzien naar de voortschrij- dende armeeën van het licht. Als in een visioen der wake. Zelfs terwijl ik het bezing volgroeit het, ik onderzoek het en schal zijn grootheid uit naar buiten en naar binnen , Zijn grootheid en zijn veelvuldige eenheid. Een paleis, verhevener, schooner, grootscher dan ooit eenijg ander, Het nieuwe wonder der wereld , de zeven wonderen der geschiedenis overtreffend, Spant rijst op boven spant, glas en ijzer de gevels, Zon en hemel spiegelen zich in zijn glans en doen zijne vroolijke kleuren lachen, Brons, paars, rose, blauw en karmozijn, En hoog boven zijn dak, maar toch beneden uw vlag, o vrijheid, Zwieren de vlaggen der Staten en de vlaggen der landen, En rondom dit paleis zijn vele verheven en schoone , minder groot*- sche paleizen gegroepeerd. Van deze paleizen uit zal de kracht gaan die het volkomen mensch- ziJD bevordert, Toetst, onderwijst, aanmoedigt en openlegt. Niet enkel de arbeid, het bedrijf, de voortbrengselen der geheele wereld. Het tentoonstellingslied. 157 Maar ook allen die arbeiden over de geheele wereld zullen hier ver- tegenwoordigd zijn. Hier zult gij in eiken staat van practisch en bezig beweeg de beekjes kunnen volgen, die den stroom der beschaving maken, Hier zullen voor uwe oogen de grondstoffen als door tooverij worden herschapen , De katoen zal geplukt worden als in het veld-zelf , Zal gedroogd, gereinigd, gezuiverd, in balen verpakt, in draden ge- spannen, in doek geweven worden. Gij zult de mannen zien arbeiden , zooals de vaders hebben gearbeid en zooals de zonen het thans doen. Gij zult de graansoorten zien en hoe de bloem gemaakt wordt en het brood er van gebakken door de bakkers. Gij zult de ruwe ertsen van Californiê en Nevada zien en gij zult uit hen het ongedegen goud zien komen. Gij zult gadeslaan hoe de letterzetter de lettervormen zet, en leeren wat een zethaak is, Gij zult in verbazing de Hoe-drukpers en hare wentelende cylinders opmerken , en hoe zij de gedrukte bladen snel en voortdurend afstaat, De photographic, het uurwerk, de speld, de spijker zal voor uwe oogen worden geschapen. In hooge stille zalen zal een grootsch museum U de eeuwige lessen van het leven der mineralen onderwijzen, In anderen zal U het leven van boomen, planten en vegetatie worden toegelicht, in anderen zult eij het leven der dieren , het dierlijk leven en zijn ontwikkeling leeren kennen. Een heerlijk paleis zal gewijd zijn aan de muziek, Anderen aan andere kunsten — het onderwijs en de wetenschappen zullen er vertegenwoordigd zijn, Geen zal worden gering gescnat, allen zullen geëerd, toegepast en toegelicht worden. 6. Dit, dit en dezen, Amerika, zullen uwe pyramiden en obelisken zijn, Uwe Alexandrijnsche lichttorens, uwe Babyloonsche tuinen, Uwe Olympiscne tempelen. De vele arbeiders en arbeidsters in hun rusttijd, Zullen hier ontmoeten de vele arbeiders en arbeidsters in hun bedrijf, En beiden zullen er kostelijke voordeelen van gewinnen en 't zal zijn tot aller roem. Vooral tot uw roem Amerika en den uwe. Muze der Eeuwen. En hier voortaan zult gij uw huis vinden, machtige bezieling! 158 Natüürleven. <^»»^^^»^^ In uw grootschen luister die uw vroegeren luister overtreft, Weergalmd door de gewelven van vele, vele komende eeuwen. Zullen uwe nieuwe zangen, fierder zangen dan ooit gehoord, weer- klinken door kracntige muziek gedragen: Gij zult het arbeidzame, vredelijke leven des volks bezingen, gij zult het volk zelf bezingen. Het last-ontheven, wei-onderwezen volk, dat zich met vrede drenkt, van vrede vervuld is en de veiligheid des vredes geniet. Zwijge dan de verheerlijking van den oorlog, zwijge dan oorlog zelf^ Weg van mijn huiverend zien, en dat het nimmer terugkome, dat veld vol zwart gebrande, verminkte lijken! Die onbeschrijfelijke hel met stroomen bloeds , waar ontketende tijgers en wolven, wier tong uit den muil hangt, geen denkende menschen zich in verlustigen. En daarvoor : verheft U, strijd van denkende hoofden en nijvere handen, Komt met onversaagde legerscharen, machinenbouwers. Kom met uwe vaandels, arbeid, laat hen dartelen op den wind. Laat luide en klaar uwe trompetten schallen. Zwijge dan de oude roman! Zwijge novelle, spijt en spel van hovelingen, Zwijge het minnelied van suikerzoete njmen, het lied dat lusten en liefden van lediggangers bezingt. Enkel geschikt om gezongen te worden bij het banketecren in den nacht , als de late dansers huppelen op den maat van vroolijke klanken , De ongezonde genoegens en buitensporige vermaken der enkelen, In geuren, gloed en wijn, onder het schitterlicht der kaarsen. Voor U eerbiedwekkende, krachtige zusteren. Verhef ik mijn stem om kunst en dichter te bezielen voor onder- werpen die hunner waardiger zijn dan dezen. Dat kunst en dichter het heden en de realiteit verheffen. Dat de dichter niet voor enkelen zinge, maar voor den middel- maat-mensch en diens roem van dagelijkschen wandel en handel, Dat hij in liederen roeme arbeid en het gistend leven^ en hoe dezen grootscher zijn dan alles, Dat hij bezinge den handenarbeid van ieder en allen, het ploegen, wieden en graven. Het planten en kweeken van den boom, van den boomstruik, het moesbed en de bloemen, De dichter zegge, dat iedere man zijn grootsche taak in het leven heeft en vervult en iedere vrouw tevens; Het tentoonstellingslied. 159 De dichter zegge: neem hamer en zaag ter hand en gevoel U-zelf hoog, Hij zinge het lied van den timmerman, den stuc-werker, den schilder, Het lied van den kleermaker en kleermaakster, van de dienstmaagd, van den stalknecht en den portier, En vooral prijze hij het vernuft, dat het wasschen, koken en reinigen helpt door kleine uitvinding, En vooral achte hij 't niet beneden zich-zelf de hand aan den arbeid te leggen, welke ook. Ik zeg: ik breng U, Muze, heden en hier, Allen arbeid en allen plicht, verheven of gewoon. Ik breng U het zwoegen, het gezonde zwoegen in het zweet, het emdeloos zwoegen zonder rust. Ik breng U de oude lasten van het werkzame leven en zijne belangen en zijne vreugden. Het huisgezin, de bloedverwantschap, kinderen, man en vrouw. De welvaart van het huis , het huis zelf en wat het huis toebehoort, Levensmiddelen en het conserveeren van levensmiddelen, door de BLir^^f^H scheikunde geholpen. En al wat den mensch sterk maakt, den gezonden man, de gezonde vrouw, den volkomen lang levenden mensch. Wat dien mensch in dit leven gezondheid en geluk schenkt en zijn ziel loutert, Voor het eeuwige toekomstige leven. Ddn de jongste paringen der volken, hun arbeid, het onderling ver- keer der werelddeelen , De stoomkracht, de sneltreinspoorwegen, gas en petroleum. Al deze triomfen van onzen tiid : de kaoels van de Atlantische Oceaan, De Pacifiek-spoorwegen , het Suez- kanaal, de Mont-Cenis, Gothard en Hoosac tunnels, de Brooklyn-brug, Deze geheele aarde door ijzeren banden omspannen , met de stoom- vaartlijnen die als araden over de zeeën zijn s^etrokken. Dezen wereldkloot in zijn tuimeling door het heelal hreng ik U. 8. En gij, Amerika, Wat ooit een schepping van U moge wezen zij dan torenhoog, maar hooger noch dan alles zijt gij zelf. Met aan uw linkerzij victorie en ter reenterzij de wet; Uw Unie alomvattend, alverklarend , albeschermend , U, altijd U wil ik bezingen. Ook gij zijt een wereld. i6o Natuürleven. ^^M^>MA/ Metal uwe verspreide landen, veelvoudig, verscheiden, vér- verwijderd, En deze allen gevangen in eene — een algemeen verbindende taal. Vereend in onverdeelbaar, onafwijsbaar een bestemming. En naast de zangen die gij wijdt aan deze uwe ware leiders. Sta ik als de verpersoonlijking van mijne zangen om hnn geest door U te doen aanvaarden. Zie dan, Amerika! (en ook gij, onvergelijkelijke gast en zuster!) Uwe wateren en uwe landen rijzen voor Ü op en trekken in groepen U voorbij; Zie dan! Uwe velden en hofsteden, uwe verre wouden en bergen, Al dezen komen en trekken in optocht U voorbij. Zie, daar is zelfs de Zee, En aan haar ongesnoerde, zwellende borst draagt zij hare schepen; Zie, hoe dier zeilen, gebold door den wind, witspikkelen op het groen en blauw. Zie, daar komen en trekken de stoomers voorbij, zij vallen de haven binnen of gaan uit, Zie hunne lange , donkere , golvende rookvlaggen , Zie dan, in Oregon, ver ten Noorden of ten Westen, Of in Maine, ver ten Noorden of ten Oosten, de blijmoedige bijl- zwaaiers En hoe zij den geheelen dag de bijl laten dansen. Zie, op de meren, uwe lootsen bij hun stuurrad, uwe roeiers. En zie de teekenen door die gespierde armen met het esschenhout op de wateren geschreven! Daar aan den vuurhaard en ginds bij het aanbeeld. Zie uwe wakkere srofsmeden, en hoe zij den moker zwaaien. En hoor den blijden slag van den moker vaardig-slingerende uit de vuist. En neervallende op het ijzer met een rumoer van geschater. Zie hoe overal de geest zoekt naar verbetering , tel uwe octrooien , Zie den groei uwer fabrieken en gieterijen, Zie hoe de hoog-opvlammende vuren uit de schoorsteenen den hemel s'avonds in gloed zetten. Zie het eindeloos getal hofsteden, Noord en Zuid, Uwe rijke zoomlanden, Oost en West, De vele voortbrengselen van Ohio, Pennsylvania, Missouri, Georgia^ Texas en de andere staten, Uwe weelde-oogsten van gras, rijst, hennep, hop, olie, tarwe, graan, suiter. Het tentoonstellingslied. i6i ^b^^tOi's/^. Al uwe gevulde voorraadschuren , uwe lange goederentreinen en de volgepropte magazijnen, De druiventrossen aan uwe wingerden gerijpt, de appelen in uwe boomgaarden gewonnen, De onberekenbare schatten hout, vleesch, aardappelen, uw steen- kool, uw goud en zilver, De onuitsprekelijke ijzerschatten uwer mijnen. Dat alles is het uwe, o heilige Unie! Schepen , boerderijen , winkeK , voorraadschuren , fabrieken , mijnen, Stad en staat. Noord en Zuid, dit alles vereenigd, Wij dragen het U op, o ontzaglijke moeder! Gij die alles en allen beschermt! Gij, Bolwerk van alles en allen! Wij weten 't goed , terwijl gij ieder en allen beschenkt, (edelmoedig als God,) Zonder U niets en niemand, land noch huis, Schip noch mijn, noch iets van dit heden veilig, Noch wat ook, noch welke dag ook veilig. En gij , zinnebeeld dat boven alles golft op den hemelwind ! LiefSjte schoonheid , tot U een woord , f en dat dit woord heil brenge !) Herinner U, dat gij niet altijd, gelijk dezen dag, met zooveel blij- moedige macht zilt bekleed geweest. Op andere plaatsen als deze heb ik U gadegeslagen, vlag. Gij waart toen niet zoo proper, niet zoo ongeschonden, niet zoo bloeiend in uwe vouwen van vlekkelooze zijde. Ik heb U , tot flarden gereten , aan uw versplinterden standaard gezien , Of in een wanhoopsgreep aan de borst geklemd van een jongen vaandeldrager, U gold een afgrijselijke strijd, op leven en dood, een lang on- menschelijk gevecht, Midden onder het donderdreunen van kanonnen en het scheurend kraken der geweervuren, en gekreun, gegil, gezucht, Als losgelaten demonen drongen de menigten in wude golven op en het menschelijk leven had geen waarde langer. Om wat er van U nog restte en dit oezoedeld door slijk en smook en gedrenkt in bloed, O uwentwil, o lieflijke schoonheid, en opdat gij wederom mocht dartelen in den wind, hoog boven alles en veilig als nu, Moest ik vele en vele goede menschen zien sterven. Nu zijt gij hier en zijn wij allen hier, nu en voortaan in vrede, en zi]n wij allen ae uwen, o vlag! 11 i62 Natuurleven. ^^^^r^^^^^ En ook de uwen, nu en voortaan, o aller volkeren muze! en gij zijt de hunne! En ook de uwen, nu en voortaan, O Unie, alle arbeid en alle ar- beiders zijn de uwen , Wij niet los van U — in alle tijden zijn wij een en ondeelbaar, wij en gij , (Want wat is het bloed van de kinderen anders dan het bloed van de moeder ?) Wat gelden leven en arbeid, wat is dit alles zoo het niet leidt ten geloove en ten doode?) Als wij dan onze onmetelijke schatten natellen, weten wij dat dit alles voor U is, dierbare moeder. Dat wij heden dit alles bezitten in uwen naam en onafscheidelijk aan U verbonden; Denk niet, dat onze roemzang, onze roemtooi alleen de behaalde vergankelijke winsten geldt — het geldt U, het geldt uw levende en eeuwige ziel! Onze hofsteden, uitvindingen, oogsten bezitten wij in uw naam! steden en staten zijn ons in uw naam, In uw naam genieten wij de vrijheid ! ons leven is U gewijd ! LIED VAN DEN ROODSTAM-BOOM. I. Een lied voor Californiê, Voorspelling en heenwijzing naar de toekomst, een gedachte als de aoemlucht ijl. Een wegstervend koor van trekkende dryaden, een verkwijnend lied van boomgeesten, Uit aarde of hemel cfe fluisterstem van een reus door het Noodlot aangeraakt, De stem van een stervenden reuzenboom in het dichte woud van roodstammea Vaartwel^ broederen^ Faartwel, aarde en lucht y vaartwei, nabij-murmelende wateren^ Mijn tijd heeft uit^ mijn einde is gekomen. Laujgs de Noordkust, Vlak achter het rotsbeschermde strand en de holen, In den zouten zee-dampkring van het Mendocino land, Met het diepe en heesche zee-ruischen tot grondtoon en begeleiding, Lied van den roodstam-boom. 163 Met de welklinkende knetterslagen der bijlen, door krachtige armen in de boomflanken gedreven, De zijden diep-opengereten door de scherpe bijhangen, daar in dat dicht roodstammen-woud , Hoorde ik den reuzenboom zijn lijklied zingen. De houthakkers hoorden het niet, de boschstulpen weergalmden het niet, De goedhorige sleepers vernamen het niet, de ketting- endomme- krachtmannen vernamen het niet. Toen de boschgeesten uit hunne duizendjarige schuilplaatsen kwamen om in te stemmen met het refrein, Maar ik hoorde het duidelijk weerklinken in de ziel. Het murmelde uit zijne myriaden bladeren. Omlaag van zijn verheven kroon tweehonderd voeten hoog in zijn top. Uit zijn geduchten stam, uit zijn voetdikken bast. Dat lied van jaargetijden en tijd, een lied niet enkel voor het ver- leden maar ook voor de toekomst. O tniin stille leven ^ gij\ En allen gij mijne vroede en vrome vreugden^ Mijn leven van vele jaren vreugdevol y gehard in regen en vele gloeiende %pmerxpnnenj En de blanke sneeuwen en de nacht en de wilde winden; O de groote geduldige ruwe vreugden, de stoere vreugden mijner %iel door de menschen niet verstoord {Want weet: ook ik heb de %iel als leven van mijn leven y ook ik heb weteny identiteit y En al de rotsen en bergen bezitten liel en wet en identiteit , en ook de aarde ,) Vreugden des levens mijny vreugde des levens broederen mijn, On%e tijdy ons einde is gekomen. 