None
SU gevormd door twee iets gebogene, glanzig poUoodkleurige zQlJjnen en eene leem* of licht roestbruine, bg 4 der 5 exemplaren swart gestippelde middenstreep. Verder ziet men aan den voornmd vgf paar korte witte voorrandshaakjes , waarvan de vier eersten digt op een staan. Tusschen hen is de voorrand donkerbruin en uit hen komen eenige schuine , potloodkleurig grijze lintjes, en een regt, die « allen in de rigting van het schild loopen , waarboven men nog eene slecht begrensde, ongeveer ronde roest* of leembruine vlek ziet, die « zwart gestippeld is en door eenen zijtak met den achterrand verbonden, even als bg 8ericori*. Achterrand smal roestbruin , boven het midden met twee onzuiver witte stippen. Achtervleugels eenkleurig donkergrijs, over den wortel hunner grijswitte franje eene donkergrijze lijn. Onderzijde mede donkergrijs, de voorvleugels aan voor- en achterrand grijswit geteekend, de achtervleugels sterk met die kleur gemengd en (tegen de punt) eenigszins aldus gesprenkeld. Achterlijf donkergrijs, de buik en staartpluim lichtgrijs. Pooten grqs met grijsgeel geringde tarsen. Bij drie der exemplaren is de grijswitte grond van de binnen- « randsvlek der voorvleugels duidelijk (type), maar bij de twee anderen geheel door potloodklcurige en bruine dwarslijntjes bedekt (variëteit I). Bij een dezer exemplaren is ook de anders potloodkleurig grqze, donkerder gevlekte franje der voorvleugels roestgeel, aan de vleugel- punt en boven den staarthoek donkergrijs. Een exemplaar van den type is op 12 Junij bij Irkutsk gevangen, de anderen op het eiland Askold. Van deze stukken is de vangtijd niet opgegeven. * 18. Grapholitha (Paedisca) aeeeptana nov. sp. — PL 12 fig. 9 en 9a. feen zeer gave en frissche <? van 16 mm. vlugt. Vleugel vorm en aderbeloop zijn als bij de voorgaande, Iets grooterd Soort; de voorvleugelpunt is nog iets meer afgerond en de achter- land iets schuiner en meer gelijkmatig gebogen. In den vleugelvorm is er dus veel overeenkomst tusschen Aeeeptana en Bolundana met 212 MICBOLEPJDOPTXRA Y AH’ R OO BD - AZI R. Aduatana ( Corticand ), Pinicolana en RcUzeburgiana , doch deze drie laatstgenoemde Paedisken verschillen door een geheel anders gevormd wortelveld der voorvleugels , waardoor de binnenrandsvlek ook eene andere , meer vier- dan driekante gedaante verklagt. Van Rotondano verschilt Accepiana y behalve door den afwijkenden vleugel vorm, door de scherpe teekening en den aan beide zijden overal duidelÿk be- grensden middenband der vobrvleugels. Palpen als bij Rotondano, , iets langer, vuil leemkleurig licht bruingrijs; buitenwaarts zi efr men eene bijkans zwarte vlek tegen hunnen wortel , terwijl zÿ tegen de punt donkergrijs zqn. Voorhoofd en schedel met licht roestkleurige, het achterhoofd meer met bruin- grijze haren bezet. Sprieten bruingrijs, met digt op een gedrongen, bijna driekante leden, uiterst kort behaard. Thorax in kleur over- eenkomende met de voorvleugels. Deze zijn naar achteren weinig verbreed; de achterrand , die flaauw maar zeer regelmatig is gebogen , is zoo lang als de helft van den binnenrand, iets korter dan de helft van den mede zeer flaauw gebogen voorrand. Deze heeft een kleinen omslag aan den wortel. Hunne grondkleur is grijswit, de teekening schorsbruin, de lichte binnenrandsvlek (onderhelft der eerste lichte streep) helderder wit. Wortelveld iets langer dan een viérde van den vleugel, met gegolfden buitenrand, die boven het midden wortelwaarts terugwijkt en minder scherp is; het is tegen den wortel met de grondkleur gemengd en met zwartbruine golf- lijntjes geteekend. Eerste lichte streep met grijswitte bovenhelft , en deze meer met donkergrijze golflijnen geteekend dan de helderder, ook iets breedere benedenhelft , verder met een bruin vlekje aan den voorrand. Middenband van drie zevenden des voorrands naar den staarthoek loopende, dus iets schuin; hij is bijna ongebogen, aan den voorrand ruim 1, onderaan bijna Ij mm. breed, heeft wortelwaarts in de vouw eene kleine, spitse insnijding, franje- waarts even onder het midden een' stompen, flaauwen tand, en is schorsbruin met zwartbruine sprenkels, overal scherp begrensd. Het overblijvende gedeelte van den vleugel heeft in het midden eene liggend-ovale schorsbruine vlek, die vrÿ duidelijk begrensd en door een bruin streepje met den achterrand is verbonden. Onder MICBOLÏPIDOPTKBA TAK KOOBD-AZIE. 213 haar ziet men het kleine, vierkante, leemkleurige, met drie fijne zwarte langslijntjes geleekende schild, dat door twee bijna regt-* ständige loodkleurige lijntjes wordt ingevat. De loodkleurige lijn aan de wortelzijde loopt verder in schuine rigting door tot den voorrand , naar het eerste der vier paren zeer scherpe witte haakjes , tus8chen welke de voorrand donkerbruin is. Overigens is de vleu- gelpunt licht roestbruin, met een paar loodkleurige lijntjes, van welke een, dat duidelijker is, ongeveer den bovenrand volgt der liggend ovale, donkerbruine vlek, waarvan ik boven sprak. Franje om de vleugelpunt donkergrijs, van het overige ook het midden- derde aldus, de rest grijswit met eene donkergrijze stip achter twee witte stippen , die op den vleugel , vóór de franjeljjn , iets boven de helft worden gevonden. Achtervleugels donkergrijs, eenkleurig ; over den wortel hunner lichtgrijze franje eene donkere lijn. Achterlijf mede donkergrijs , de lichtere staartpluim iets geelachtig. Onderzijde der voorvleugels donkergrijs, met vuilwitte sprenkels langs den achterrand en zulke haakjes aan den voorrand. Achtervleugels vuilwit, donkergrijs ge- sprenkeld. Pooten vuilwit, de buitenzijde der voor- en midden* pooten zwartbruin gevlekt, alle tarsen aldus geringd. Amoer, 20 Junjj 1877. 19. Grapholitha (Paedisca) expressana Christ. , Bull, ie Moscou 1881 (sep. p. 172) n”. 116. — PI. 13 fig. 1 en la. — (Het $ Graph, conirasignaia id. 1. c. p. 174). Twee gave en frissche mannen en een bruikbaar % van 21 — 22 mm. vlugt. Mede eene Paedisca , tot de verwantschap der beide voorgaanden behoorende. De vleugel vorm is ongeveer dezelfde, maar deze soort is grooter. Zij onderscheidt zich van Accepiana verder door de niet scherp begrensde teekening (het wortelveld vloeit met de bovenhelft van den middenband in een) en het ontbreken der zwarte langs- lijntjes van het schild; van Rotundana , met welke zjj in de beide laatstyermelde opzigten oyereenkomt, door de kleinere, helderwitte, 214 MICBÛL*ra>OPT*BA VAJT KOO&D-ASnU scherp begrensde, ongeteekende binnenrandsvlék, en van beide soorten door de wit- en donker grijsbonte franje der voorvleugels en de eenkleurig witte franje der achtervleugels. Het aderbeloop is het- zelfde. Palpen ongeveer tweemaal zoo lang als de kop, breed, plat, het middenlid op de helft verbreed, verder stomp gepunt, aan de voor- zijde lang en grot behaard. Zij zijn vuil geelwit, buitenwaarts tegen den wortel met eene zwartgrijze vlek , tegen het uiteinde met zwartgrijze haren. Sprieten bruingrijs, bij den met digt opeenge- drongen driekante leden , bijna naakt , bij het $ geheel draadvormig. Thorax licht bruingeel, met zwartgrijze vlekjes. Voorvleugels gevormd als bij Botundana, bij den <? met een’ omslag aan den voorrand. Hun wortelveld reikt aan den binnenrand tot twee vijfden; boven de helft van den vleugel is de begrenzing niet te onderscheiden. Het is geelbruin, met zwartbruine, gegolfde dwarsljjntjes, en is iets vóór de helft gedeeld door eene zeer slecht begrensde, geelwitte dwarsstreep, die eerst een weinig onder den voorrand zigtbaar wordt. Bovenhelft der eerste lichte streep bij de mannen niet te onderscheiden; zij vloeit ineen met het wortelveld en de bovenhelft van den middenband en is, even als deze beiden, geelbruin met zwarte lijntjes. Bij het $ ziet men aan den voorrand, op de plaats der bedoelde streep, een vierkant, scherp, roomwit vlekje met eene bruine stip bovenaan. De onderhelft der eerste lichte streep vormt de gewone lichte binnenrandsvlek van Paedisca. Zij beslaat juist het midden van den binnenrand, komt tot de helft van den vleugel, staat iets schuin, met flaauw gebogen zij- randen, is onderaan ongeveer lj mm. breed, een derde langer en eindigt met eene stompe spits, terwijl zij aan de franjezjjde bovenaan nog eene stompe punt heeft, vooral duidelijk bjj de mannen. Verder is zij scherp begrensd, roomwit gekleurd. Van den middenband is wortelwaarts alleen de benedenhelft duidelijk begrensd , die onderaan, waar hij het overige van den binnenrand inneemt, vrij sterk afgerond is verbreed. Buitenwaarts is de begrenzing niet scherp, maar toch zigtbaar, en loopt de rand schuin, bijna ongebogen, terw\jl hij onregelmatig gegolfd is. Pe kleur is geelbruin, met bij MICBOUEPI DOPT EBA TAB BOOBD-AZIE. 215 het $ vervloeide, afgebrokene, gegolfde dwarslqntjes. Eene ongeveer 1 mm. hreede, niet scherpe maar toch duidelijke, tweede lichte streep begrenst den middenband buitenwaarts, en loopt van drie vijfden des voorrands naar den staarthoek. Deze streep is bq de mannen vuil grijswit, met geelbruine vlekjes en afgebrokene, pot- loodkleurig glanzige grqze dwarslijntjes. Bjj het 2 is zq aan den voorrand en staarthoek geelwit , in het midden bqna geheel potlood- kleurig, bovenaan overigens bij beide sexen met zwarte streepjes geteekend. Puntvierde van den vleugel geelbruin , bq het $ donker- der , met zwartbruine stippen ; het vertoont sporen van lood- kleurige dwarslqntjes en heeft aan den voorrand, waar het iets donkerder is, drie paren scherpe, geelwitte haakjes. Van het schild ziet men slechts eene flaauwe aanduiding onder aan de tweede lichte streep. Franje aan den staarthoek geheel roomwit, verder met bruine wortelhelft, terwql de buitenhelft aan de vleugelpunt en van ader 3 — 5 donkergrijs is, daartusschen roomwit met twee zulke vlekjes op de bruine wortelhelft. Achtervleugels bq de mannen donkergrqs, bij het $ bqna zwart. Over den wortel hunner grqsachtig witte franje loopt eene donker- grijze lijn. De onderzqde is bij het $ zwartgrijs, bq den <? op de voorvleugels donkergrqs, op de achtervleugels vuil grqswit met grqs gewolkte voorrandshelft. Bq beide sexen is de voorrand der voor- vleugels geelwit gevlekt, de franje als boven. Achterlqf donkergrqs, de staartpluim bruingeel, de buik grqswit gemengd. Pooten don- kergrqs, buitenwaarts grqswit gemengd, de tarsen geelwit geringd. Christoph's beschrijving is niet zeer uitvoerig. Hij merkt op dat Expresscma aanPflugiana ( Scutulana ) verwant is. Dit is juist, maar beide soorten worden wel het eerst door den vleugelvorm onderscheiden. Eiland Askold. 20. Grapholitha (Paedisca) subcorticana nov. sp. — PI. 13 fig. 2 en 2 a. Vier vrq goede exemplaren (3 mannen ep 1 wqfje) van 13 — 15 mjn f vlugt, 216 MICEOLÏFIBOPTXBA TAK K00BD-A8IB. Sene aan de welbekende Graph , . (Paed.) corticana Hübn. na verwante soort, die daarmede in het aderstelsel , den bouw der palpen en het ontbreken van den voorrandsomslag bij den , geheel overeenkomt. De vorm der voorvleugels is echter eenigszins anders, want de achterrand is steiler en vlakker, en daardoor ook destaart- hoek, hoewel zeer stomp, veel duidelijker. Verder is de lichte binnenrandsvlek der voorvleugels meer driekant dan schuin-ruit- vormig, zooals bij Corticana , en niet scherp begrensd, terwijl eindelek schedel en thorax-rug eenkleurig met de schouderdeksels zijn en niet iets lichter , zooals bij de genoemde soort , waar zij gewoonlijk eene lichtgrijze kleur hebben , terwijl de schouderdeksels steeds eene olijfgroene bezitten. Palpen anderhalfmaal zoo lang als de kop, iets hangend; lid 2 naar voren verbreed, 3 klein maar duidelijk. De beschubbing van lid 2 is grof, maar niet ruig, en het is buitenwaarts olijfgroen met zwart; lid 3 donkergrijs. Aangezigt lichtgrijs. Schedel en thorax olijfgroen. De draadvormige, bij den <? dikkere, bijna naakte sprie- ten donker bruingrijs, fijn donker geringd. Voorvleugels naar achteren eenigszins verbreed, de voorrand gelijkmatig gebogen, de punt storap-regthoekig , de achterrand tot ader 3 vlak en regtstandig , tegen den staarthoek afgerond, overi- gens zoo lang als de halve binnenrand, iets korter dan de helft van den voorrand. Bij alle exemplaren is de grondkleur niet even- eens, zij is bij drie eer iets olijfkleurig mosgroen, langs den voorrand witachtig en verder met eenig grijs gemengd, bij het vierde een vrij zuiver wit, terwijl de teekening, die bij allen overigens juist eveneens is aangelegd, eene zwarte kleur heeft, maar bij het witte voorwerp meer uitkomt dan bij de anderen. Wortelveld in het midden scherp franjewaarts gebroken, met de • spits tot twee vijfden der vleugellengte komende , de bovenrand iets langer en schuiner dan de onderrand; het is met zwarte dwars- schrapjes bedekt , die den grond laten doorschijnen , in cel ia geheel zwart, terwijl de mede zwarte achterrand van den voorrand tot een derde streepvormig dik is en dan min of meer afgebroken, meer vervloeid, Middenband, van twee vijfden des voorrands naar MICBOLBPIDOPTEBA VAN NOOBD-AZIB. 217 den staarthoek loopende , ongebogen, aan den voorrand mim $ mm. breed, naar onderen gelijkmatig tot 1£ mm. breedte aanwassende. Hij is in cel li naauwelijks ingesneden en springt op ader 1 niet merkbaar hoekig uit, wat beiden bij Corüeana zeer duidelijk is; de dus door de onderzijde van het wortelveld en den middenband (die op de helft de spits van het wortelveld bijna raakt) begrensde mimte is derhalve vrjj regelmatig driekant, overigens bjj twee der groene exemplaren wit met zwarte schrapjes, bjj het derde, waar ook de voorrand groener is dan bjj de anderen , weinig lichter dan de grond. Middenband donker olijfgroen , fijn en afgebroken zwart gerand, verder aan den voorrand, in het midden en op ader 1 overlangs vervloeiend zwart. Puntderde aan den voorrand lichter, wit of bleek olijfgroen, met vijf paren fijne witte haakjes door fijne zwarte streepjes en naar de vleugelpunt grooter wordende vlekjes gescheiden, in het midden verduisterd, met twee zwarte streepjes, boven den staarthoek zonder schild, slechts met twee onregelmatige, ineenloopende zwarte fijntjes. Franjelqn zwart, onregelmatig. Franje als de vleugel, onder de punt tweemaal wit doorsneden. Bij het vierde voorwerp is de teekening eveneens , maar de witte vleugelgrond daartusschen zwart gesprenkeld en ook alle fijnen scherper zwart, de middenband echter smaller, onder de helft geheel afgebroken, zoodat het onderstuk zich als eene driekante zwarte vlek vertoont en de anders driekante lichte binnenrandsvlek geen duidelijken buitenrand heeft. De franje is zeer donker grijs. Dit exemplaar vormt eene variëteit a. Achtervleugels donker bruingrijs met lichte franje, op de onderzijde lichter. Onderzijde der voorvleugels donker bruin- grijs, met flaauwe witte voorrandsstreepjes , de franje als de vleugels. Borst, buik en pooten grjjs, de pooten buitenwaarts zwart gevlekt. , Chabaroffska , 12Aug. (1 <?); Suifun (<?$ type en var.); Amoer, (1 <?, het afgebeelde exemplaar). De drie laatsten zonder aandui- ding van vangtijd. 2X8 MIC&OUPTDOPTKBA Til KOOBB-Ì2H. 21. 6rapholitha (Paedisca) contrariana Christ, Bull de Moscou 1881 (sep. p. 187), n°. 126. — PI. 13 fig. 3 en 3«. Vier exemplaren , waarvan een paar geheel gaaf van 12 — 13 nun. vlugt. Bq deze Grapholitha is ader 5 der achtervleugels aan den wortel gebogen, 3 en 4 zqn gesteeld, evenals 6 en 7 (bq bride sexen), ader 3 der voorvleugels is tegen den achterrand opwaarts gebogen, 7 en 8 zqn ongesteeld, de mannelijke voorvleugels hebben een omslag aan den voorrandswortel en de palpen zqn naar voren ver- breed. Het is dus duidelqk dat zq tot de afdeeling Paedisca behoort , wat de breede, bont geteekende voorvleugels buitendien reeds op het eerste gezigt aanduiden, lntusschen ken ik in de genoemde afdeeling geene na aan haar verwante soort; het meest doet zq nog denken aan typische voorwerpen van Trimaeulaua Donovan. Palpen een derde langer dan de kop, stomp, grof behaard, wit, buitenwaarts met donkergrqze wortelhelft. Aangezigt roomwit Schedel donkergrqs , even als de bq den & fijn bewinperde sprieten. Hals- kraag roomwit, in het midden donkergrqs. Thorax zwartbruin, eene stip op het schildje en de schouderdeksels, behalve aan het wortd- vierde, roomwit. Voorvleugels naar achteren iets verbreed; de voorrand gelqkmatig gebogen, tegen het eind, juist bq de punt, vlak; deze stomp- regthoekig; de achterrand tot ader 3 regtstandig en vlak (een 9 zweem ingebogen), verder (ook de staarthoek) afgerond, overigens iets langer dan de halve voorrand, drie vqfden zoo lang als de binnenrand. De grondkleur is een zeer donker maar zuiver, dof zwartbruin. Op een vierde ziet men eene iets gebogene, smalle, naar onderen verbreede lichte dwarsstreep, die echter slechts bq één stuk tot aan den voorrand, zq het dan ook onzuiver, wit kan wordeq genoemd, maar bq allen vertoont zich de onderhelft als eene helder roomwitte vrq regtstandige vlek, die 1 mm. lang is en \ mm. breed, terwql de bovenhelft bq drie voorwerpen lood- kleurig grqs is. Achter deze streep ziet men enkele okergele schubben in cel 1 b. Vervolgens komt op een derde van den voorrand een HIOBOIiEPIDOPTBBA TAB KOOBD-AZIE. 219 iets schuin roomwit streepje, dat wat verder dan een derde der vleugelbreedte komt, 1 mm. lang is en £ tot | mm. breed» Aan den bovenrand heeft het eene zwarte stip. Dan ziet men op de helft van den binnenrand bq drie der exemplaren eene onregelmatig driekante roomwitte vlek die, met het grondvlak naar den wortel gekeerd, geknot op den rand staat, terwijl de spits zich in cel 1 b bevindt; zq is weinig langer dan de voorrandsvlek , doch de helft breeder, en met die vlek door eenige loodkleurig grqze schubben verbonden. Bq het vierde exemplaar is deze vlek meer vierkant. Achter deze vlek ontwaart men eenige okergele schubben. Op drie vqfden van den voorrand beginnen de haakjes, twee paren iets schuine, een ongepaard en een paar steile voor de punt; onder hen ziet men eenige okergele schubbén. Uit het eerste en tweede paar komen twee schuine, uit het laatste eene regtstandige blaauw- zilveren lqn. Deze lijnen houden allen reeds op bq een derde der vleugelbreedte en reiken niet tot het okergele, zwart gestreepte, wortelwaarts door eene regte blaauwzilveren , franjewaarts door eene gebogene, in het midden afgebroken witte, overigens blaauwzilveren lqn afgezette schild, dat bq één <?, waar het bovenaan gesloten is, vrij wel op eene D gelqkt; bq twee andere voorwerpen heeft het meer van eene grieksche k Franjelqn zwart, franje glanzig donker- grijs, aan den wortel bruinachtig, beiden onder de vleugelpunt wit doorsneden, bq den gaven <? zeer scherp. Achtervleugels onder en boven bq beide sexen eenkleurig zwart- grijs, de franje donkergrijs, boven ader 3 lichter wordende en met eene zwartgrijze lqn over den wortel. Achterlijf zwartgrijs, de mannelijke staartpluim bruinachtig. Onderzijde der voorvleugels zwartgrijs, vqf voorrandsvlekjes (allen, behalve het eerste, met eene zwarte stip) en een langsstreepje onder de vleugelpunt als boven, wit. Borst, buik en de buitenwaarts zwartgrqs gevlekte pooten grqswit. Christoph zegt dat Conirariana bq Coronillana kon worden ge- plaatst; zq heeft daarmede niets gemeens. Amoer, 21 Julq; Irkutsk, 30 Junq en 7 en 30 Julq. De eerst gevangene voorwerpen zqn gaaf» 990 MICKOLBFIDOPTZBA TAK VOOBD-AflB. 99. Grapkolitka (Paedisea) perangustana hot. sp. — PI. 13 fig. 4 en 4a. Een paar. De iets afgevlogen <? 10|, het gave $ ruim 11 mm. vingt. Schijnbaar eene Pkthoroblastis , tot de verwantschap van Tomiana Zeli., Vernano, Knagge en Ravulana H. S. behoorende , doch met in beide «exen regelmatig geaderde achtervleugels, onderscheidt deze nieuwe soort, die het naast verwant is aan Graph. ( V aeduca ) nemo- rivoga Tengstr., zich van laatstgenoemde door de zeer smalle vleu- gels, de grijswitte franje van het achterpaar en door eene vrij duidelÿke zwarte stip op het achterrandsderde der voorvleugels , juist op de helft der buitenzijde van den middenband. Dit laatste komt ook voor bÿ Plnmbatana Zeller, doch deze soort — mede eene Phthoroblastis — heeft veel minder maai* regelmatiger geteekende voorvleugels (die ook eene regthoekige punt hebben), terwijl de achtervleugels , welke bjj Perangustana bqna eenkleurig donkergrijs (in de punt iets donkerder) zqn, bij Plnmbatana wortelwaarts min of meer, eoms bijna tot wit toe, ophelderen. Onder de soorten van de afdeeling P ardisca ken ik er geene andere dan Nemorwaga , waarmede men Perangustana zou kunnen vergelijken. Palpen een derde langer dan de kop, regtuitstekende , iets op- gerigt; lid 2 naar voren iets verbreed, doch smaller dan de oogen, plat, ongebogen, iets ruw beschubd, donkergrijs; het duidelijke kleine eindlid is zwart Kop en thorax donker jjzergrauw, met enkele witgrijze schubben. Sprieten bijna draadvormig, grauwbruin. Voorvleugels naar achteren zeer weinig verbreed, met iets schui- nen , zeer gelijkmatig flaauw gebogen achterrand, die naauwelgks halt zoo lang is als de nog flaauwer gebogen voorrand. De vleugelvorm is dus geheel anders dan bij al de bovengenoemde soorten, waar de voorvleugelpunt stomp-iegthoekig is en de achterrand eene neiging tot intrekking, juist onder de punt, vertoont World veld groot , tot ruim een derde der vleugdl engte rakende, donker grauw- bruin (aardbruin). aan den wortel zoor stark, overigens in mindere mate glanzig potloodkleurig grgs gewaterd. De achterrand van dit veld is vrg in bet midden steekt hjj met eene korte, vqj MICBOLBPIDOPTEBA VAK KOOBD-AZIE. 221 stompe punt uit en is over *t geheel iets onregelmatig. Eerste lichte streep half zoo breed als het wortelveld , bovenaan niet smaller dan aan den binnenrand, een klein weinig schuin, donker zilver- grijs, iets glanzig, door eene bovenaan kort gevorkte donkere lijn gedeeld. Middenband even breed als de lichte streep, bovenaan onbeduidend smaller, in dezelfde rigting loopende, slecht begrensd, vooral wortel waarts , donker qzergrauw gekleurd, met een paar gegolfde, donker aardbruine deelingslqnen. Aan de buitenzijde van dezen band, juist op de helft en aan de wortel zijde er niet van gescheiden, ziet men de bovenvermelde zwarte stip. Puntderde van den vleugel donker potloodkleurig grijs, iets blaauwachtig en glanzig, op de snede van den voorrand , tusschen de vier ongepaarde bruine haakjes (het vierde zeer fijn) wit. Het tweede en derde haakje zÿn iets verlengd tot twee lijntjes , die echter spoedig vervangen worden door eene , welke den staarthoek niet bereikt. Geen schild. » Achterrand smal en op vier plaatsen grjjswit afgebroken, aardbruin gezoomd. Franje grijs, met donkerder deelingslijn. Achtervleugels met vrÿ duidelijke, stompe punt, donkergrijs , de punt iets donkerder. Over den wortel hunner grijsachtig witte franje loopt eene donkergrijze lijn. Achterlij fsrug donkergrijs, evenzoo de onderzijde der voorvleugels, die aan den voorrand, vooral van af de helft, met grijswitte haakjes zijn geteekend. Buik witgrijs, ook de onderzijde der achtervleugels en de aan de buitenzijde aardbruin gevlekte pooten. Ader 5 der achtervleugels is aan den wortel gebogen, uit één punt met den steel van 3 — 4 ontspringende. Pokrow8k (Amoer), 29 Mei («?); Albasin (Amoer), 3 Junij (?}. 23. Grapholltha (sensu restricto) lepidulana nov. sp. — PL 13 fig. 5 en 5 a. Een paar van 17 mm. vlugt; de 3 zonder achterlijf, doch overi- gens beide exemplaren gaaf en frisch. De smalle, sterk gebogen palpen en de aan den wortel onge- bogene, verwijderd van de gesteelde aderen 3 en 4 ontspringende 222 mCJtOLBPEDOPTS&A. VII lOOKMm. ader 5 der achtervleugel« , gevoegd bij den behaarden binnenrand van de middencel , duiden aan, nog zekerder dan de twkwiing der voorvleugels, dat deze nieuwe soort tot de afdeeling Grapkoliika van het eveneens genaamde, omvangrijke genus behoort. In die afdeeling doet zq zich, door de lange lichte binnenrandsvlek der voorvleugels en de donkere plek in hunnen staarthoek, kennen als eene verwante van Perlepidana Haw. en Umana Snell. , waar- van zij zich echter door veel aanzienlijker grootte, het ongekromde bovengedeelte der lichte binnenrandsvlek en de bq beide seien, donker gekleurde, alleen aan den wortel vuilwitte achtervleugels duidelqk onderscheidt. Sc'mtillana Christ. Bull, de Mote. 1881 p. 184 is blqkbaar mede na verwant, doch de afzetting van het schild is bq Lepidulana niet rood goud en de franjelqn bij Scintillaiia , naar de beschrqving oordeelende, niet driemaal wit doorsneden. Palpen smal, gebogen, glad beschubd, met duidelqk eindlid, grqsachtig wit, buitenwaarts over het midden met eene grijze streep. Sprieten geheel draadvormig, naakt, bq den 3 dikker, donkergrqs, met fijn licht gerande ringen. Kop op het aangezigt lichtgrijs , naar achteren opdonkerend. Thorax donkergrqs , vrq zuiver. Voorvleugels naar achteren eenigszins verbreed, de voorrand vrq duidelqk gebogen, de achterrand half zoo lang als de voorrand, zeer weinig schuin, onder de vleugelpunt ingetrokken, vervolgens gebogen, met afgeronden staarthoek. Zij zijn glad beschubd. Hunne Jtleur is aan den wortel, tot een vierde der vleugellengte, langs den geheelen voorrand tot een vierde der breedte (tegen de vleugelpunt smaller) en op eene smalle streep langs den achterrand, middelmatig donker, vrq zuiver grqs. Het overige is zeer donker grauwbruin, bq zwart af, doch niet scherp van het grqs gescheiden. Geen wor- telveld. De op de snede onzuiver witte voorrand is van den 'Wortel af bezet met bijna zwarte streepjes, doch deze zijn tot een vierde niet meer dan stippen; dan komen 4 paren zeer schuine, afwisse- lend korte en lange, eindelqk 5 — 6 regtstandige , korte en dikke, scherp geelwit gescheidene, waarvan donkerbruine en donker grqs- blaauwe lijntjes in schuine rigting naar het bovenste derde der franjelqn loopen, doch deze niet bereiken. In het bruine gedeelte MIOBOLKPlDOrcSBA VA If KOOÄD-AÜIB. 223 ziet men de lichte binnenrandsvlek. Zq is juist op de helft van den rand geplaatst, onderaan 4^ mm. breed en daar zeer kort gebogen (wat het duidelijkst aan de franjezijde te zien is), versmalt dan een weinig en loopt verder zeer schuin maar geheel ongebogen, tot halfweegs den voorrand, waar zjj , op twee derden der vleugel- lengte, stomp en niet scherp eindigt. Hare kleur is grauwachtig geelwit en zq wordt gedeeld door eene donkerbruine lijn , die onderaan verdikt is en daar nog twee smalle , ras ophoudende donkere lijntjes naast zich heeft. Schild harpvormig , wortelwaarts regt , buitenwaarts gebogen, bovenaan vlak. Het is vrijj donker grijs, zeer flaauw glanzig gerand, inwendig lichter grqs, met drie zwarte langslqntjes , die een weinig voorbij den wortelrand beginnen. De plek tusschen de binnenrandsstreep , den vleugelrand en het schild is de donkerste van den vleugel. Achterrand smal grijs, zooals het binnenste van het schild. Deze grqze achterrand is, evenals de fijn en scherp zwarte franjelqn en de bruingrijze franje, op drie plaatsen, aan den staarthoek, op een vierde en nog eens, op drie vierden, daar waar de achterrand is ingetrokken, geelwit doorsneden. Achtervleugels bij beide sexen tot een derde geelachtig vuilwit, het overige donkergrijs, wortelwaarts vervloeiend ; franje grijsachtig wit. Op de onderzijde zijn de voorvleugels lichtgrijs , de achtervleugels geelachtig grijswit, beiden op het puntvierde donker gesprenkeld, de achterrand van laatstgenoemde donker bestoven. Borst, buik en pooten grqswit, de buitenzijde der voor- en middenscheenen grijs, de tarsen nog donkerder, met licht gerande leden. Irkutsk. « 24. Grapholitha (sensu restricto) nigrostriana nov. sp. — Pl. 13 fig. 6 en 6 a. Een gave en frissche 3 van 13 mm. vlugt. Door het aderbeloop, den vorm der palpen en de teekening duidelijk tot dezelfde afdeeling van Grapholitka behoorende als de voorgaande soort ( Lepidulana ), onderscheidt Nigrostriana zich op het eerste gezigt van al de verwanten door de zwarte langslijntjes 224 MICBOISPIDOPTIBA TAIT HOOBD-AZIK. I der voorvleugels, die bÿ geene bekende soort derzelide afdeeling voorkomen. Palpen geelwit , evenzoo het onderste gedeelte van het aangezigt ; voorhoofd en schedel licht okergeel. Sprieten bruingrijs ; evenzoo, maar lichter, is ook de kleur van den thorax en der glad beschubde voorvleugels. Deza zÿn aan den wortel iets lichter, naar achteren fijn bleekgeel bestoven, niet merkbaar verbreed; hun vorm is dus zooals bij Dorsana F., die ook in kleur eene groote overeenkomst met onze kleinere Nigrostriana heeft. Achterrand iets korter dan de halve voorrand. Lichte binnenrandsvlek iets voorbij de helft van den binnenrand geplaatst , onderaan | mm. breed , niet tot de helft van den vleugel komende, vrij scheef staande, ongebogen, naar boven niet veismald, aan het topeinde niet scherp begrensd, geel- wit gekleurd (evenals de smallere van Coronillana Zeiler), over hare geheele lengte gedeeld door een leembruin lijntje, dat iets bogtig is en boven de vlek doorloopt tot het uiteinde van een fijn, scherp, horizontaal, koolzwart langslijntje, dat zich op het middenste vijfde van den vleugel, juist op twee derden der vleugelbreedte (van den binnenrand af) , bevindt. Achter de binnenrandsvlek ziet men een tweede , korter zwart lijntje, weinig boven den binnenrand en schuin naar den staarthoek gerigt. Na het eerste vierde is de voorrand smal geelwit en beginnen de donkere voorrandsstreepjes, die niet duidelijk paarsgewijs bijeenstaan, maar elkander ongeveer regelmatig opvolgen. De vijf eersten staan scheef en daarvan z$n 3 en 4 iets verder gescheiden dan de anderen; 3 en 5 zqn de langste. De overige zes streepjes staan regtstandig en zqn iets ge- bogen. Tusschen de streepjes 3 — 4 en 6 — 7 ontspringen twee flaauwe, schuine, loodkleurige lijntjes, die reeds op het bovenste vierde van den vleugel te niet gaan en dus niet doorloopen tot eene regt- ständige, meer roodachtig-paars zilveren lijn, die iets boven den staarthoek eindigt en de wortelzÿde van het schild aanduidt Overi- gens is van het laatstgenoemde, evenmin als bÿ Internami en Compoëitella , iets te zien. Franjelijn scherp zwart , onder de vleu- gelpunt iets ingetrokken, doch, evenmin als de donkergrijze, iets glanzige franje , ergens licht doorsneden. Achtervleugels donkergrijs, MICBOLEPIDOPTBBA TAK KOOBB-AZIE. 225 tegen den wortel iets lichter , de franje grijswit. Achterlij feru g donkergrijs. Onderzijde der voorvleugels donkergrijs , de tweede helft van den voorrand geelwit, met donkere streepjes. Achtervleugels lichter dan boven, vuil witgrijs. Pooten grijsgeel, met donker geringde tarsen. Albasin (Amoer), 5 Junij 1877. 25. Grapholftha (sensu restricto) fi mana nov. spec. — PI. 13 fig. 7 en la. Twee vrÿ gave en frissche wijfjes van 40 j en 12 mm. vlugt. Hoewel oogenschjjnlijk na verwant aan Graph, perlepidana Haworth en met eveneens gevormde palpen, wjjkt Fimana toch eenigszins af van de soorten dezer afdeeling , door de aan den wortel gebogene en met de gesteelde aderen 3 en 4 der achtervleugels uit één punt ontspringende ader 5. Dit komt meer met de afdee- m ling Paediêca overeen, doch vooreerst loopt ook b\j Perlepidana ader 5 der achtervleugels niet zoo horizontaal als b. v. bij Compo- nitella , en dan komt Fimana overigens zoo zeer met de soorten van Grapholitha overeen , dat zij duidelijk in Paedisca misplaatst zoude zjjn. Men kan haar als een overgang van de laatstgenoemde afdee- ling op Grapholitha beschouwen en ook als een nieuw bewjjs , dat men het groote genus Grapholitha niet wel in scherp begrensde kleinere kan splitsen. De <? is nuj overigens onbekend. Palpen wit, aan de buitenzijde een weinig grqs bestoven. Kop en thorax donkergrijs, de sprieten bruingrijs. Voorvleugels naar achteren weinig verbreed, de voorrand vlak, de achterrand zoo lang als de halve voorrand, steil (b\j Perlepidana schuin), onder de vleugelpunt ingetrokken, doch franjelqn en franje aldaar niet wit doorsneden. De grond is op eene streep langs den voorrand helder lichtgrijs , maar deze kleur., die aan den vleugelwortel ruim- schoots de halve vleugelbreedte inneemt, versmalt naar achteren eerst regelmatig , dan vrij snel en wordt eindelijk haarfijn, doch bereikt de vleugelpunt niet* Van het overige is eene tegen den 15 226 MICROLEPIDOPTERA TAN NOORDAZIE. voorrand afgeronde plek, die den ge heelen binnenrand beslaat, don- ker roetbruin en wordt op de helft geheel gedeeld door de schuine, ongebogene, aan den binnenrand 1 millimeter breede, doch reeds in cel 4 1 tot de helft versmalde lichtgrijze binnenrandsstreep , die fijn don- ker gedeeld is. De overige twee vijfden van den vleugel zijn grauwbruin, lichter dan de binnenrandsvlek , maar toch vrij donker. Deze drie, den vleugel verdeelende kleuren zijn wel niet scherp maar toch vrij duidelijk begrensd. Het grauwbruine gedeelte bevat het V- vormige, tegen den voorrand opene, roodachtig zilver afgezette, met eenige koolzwarte stippen geteekende schild boven den staarthoek. Donkere voorrandshaakjes spoedig voorbij den wortel beginnende. Aanvan- kelijk zijn zij stipvormig; dan, na de helft, komen, aan den nu zeer smal lieh tgrij zen vleugelrand, vier schuine, grauwbruine streepjes en vóór de vleugelpunt twee regtstandige witte die, even- als een paar der bruine, binnenwaarts door blaauwgrqze, glanzige streepjes opgevolgd worden , welke echter spoedig, nog vóór het eind van het bovenste derde, verdwijnen. Franjelijn fijn en scherp zwart, « onder de vleugelpunt ingetrokken en afgebroken, doch aldaar, als boven gezegd, zoo min als de donker grauwbruine franje, wit doorsneden. Achtervleugels sneeuwwit met roetzwart puntzesde ; zoover is ook de wortelhelft der overigens witte franje zwart en wordt de tweede helft door eene grijze hgn verdonkerd. Achterlijf grijswit , op den buik de ringen wit gerand. Op de onderzode zijn de voorvleugels grijs, eene plek tegen den binnen- rand en voorrandsstreepjes wit. Achtervleugels wit, aan de punt slechts een weinig donkergrijs gevlekt, doch de franje geheel als boven. Pooten grijswit, de voor- en middenscheenen buitenwaarts grijjs bestoven, de tarsen tegen het eind zwartgrijs, wit geringd. Bq Perlepidana & is de lichte binnenrandsstreep der voorvleu- gels witter, duidelijk gebogen, haar uiteinde scherp begrensd. Verder zijn bij den de achtel vleugels geheel wit, bÿ het % ge- heel grijs. Eiland Askold. MICBOLEPIDOPTEBÀ TAX NOORD-AZIB. 227 26. Grapholitha (Tmetocera) prognathana nov. sp. — PI. 13 fig. 8. Twee middelmatig goed geconserveerde paren van 14 — 15 mm. viugt. Hoewel de voorwerpen dezer soort eenigszins afgevlogen z\jn , aarzel ik niet, haar te beschreven, daar zij in het genus Grapho - lltha , — waartoe zij , door de op de bovenzode behaarde onderste middenader der achtervleugels en de gebogene, met de gesteelde aderen 3 en 4 uit één punt ontspringende ader 5 derzelfde vleu- gels , behoort , — zeer kenbaar is door de bijzonder lange palpen en de boven den wortel uitgesneden mannelijke sprietschaft. Het laatste kenmerk heeft zij gemeen met Grapholitha ( Tmetocera ) ocellana W. V., die ook ongeveer eveneens gekleurde en geteekende voor- vleugels, maar de helft kortere palpen bezit, terwijl verder bq Prognathana het wortelveld der voorvleugels geene donkerder kleur heeft dan het middenveld, wat bij Ocellana in hooge mate het geval is. Voorhoofd met eene lange, spitse kuif. Palpen ruim tweemaal zoo lang als de kop (de kuif inbegrepen), regt uitstekende , snuit- vormig, spits. Lid 2 is in het midden zoo breed als de oogen, 3 duidelijk, iets geneigd. Het is lichtgrijs , het overige der palpen vuilwit als kop en thorax. Sprieten bleekbruin , üjn donker geringd , bq het ç geheel draad vormig , bij den $ iets dikker , fijn bewim- perd, boven het grondstuk met eene kleine uitsnijding. Vleugels ongeveer gevormd als bij Ocellana , doch de punt meer regthoekig, daar de achterrand tot ader 3 steil en dan iets gebroken is. Bij Ocellana is die rand iets schuiner en zeer flaauw, maar gelijkmatig gebogen. Grondkleur der voorvleugels hetzelfde onzuivere , grijsachtig getinte wit, dat ook den thorax verwt. Tof twee derden zijn zij geteekend met ongeveer zes flaauwe, bleek leemkleurige dwarslÿntjes. Daarvan z\jn 1 , 2 , 4 en 5 gegolfd en afgebroken , 3 en 6 niet alleen duidelijker maar ook ongegolfd, de eerste op, de tweede boven de helft gebroken. Laatstgenoemde lqn begint aan den voorrand merkbaar donkerder, doch verdwijnt onder de helft geheel. Bq den & is het midden van den voorrand buitendien met een grjjs wolkje geteekend. Evenals bij Ocellana , is de staarthoek 228 MICBOLEPIDOPTEBA VAK XOOBD-AZIE. geteekend met een bleekbruin, zwart bestoven, gelijkzijdig driekant vlekje , dat ook niet grooter is en slechts tot een derde der vleugel- » breedte komt. Daar achter bevindt zich een regtstandig, glanzig, loodkleurig grijs streepje, dat iets hooger komt dan het bruine driehoekje, en dan ziet men voor den smal bruingrjj zen achterrand 9 eene tweede loodkleurige lÿn , die van den voorrand tot den staart- hoek loopt, op een derde en twee derden flaauw buitenwaarts gebroken en daartusschen vlak is. De ruimte tusschen de eerste en tweede loodlqn is weder, evenals bij Ocellana en ook niet tot den voorrand, bleekbruin, naar boven iets verbreed en aldaar met drie zwarte langslijntjes geteekend. Voorrand tot de helft met • donkergrijze stippen, verder met zulke schuine streepjes. Franje donkergrijs, aan den wortel, tot eene fijne donkere deelingslijn op een derde, bruinachtig. Bovenzijde der achtervleugels en onderzijde der voorvleugels grigs , middelmatig donker. De onderzijde der achtervleugels is vuilwit, bij het $> tegen den voorrand iels grqsachtig. Borst, buik en pooten vuilwit , de tweede tegen het eind , ook de voor- en midden- scheenen buitenwaarts, grijs bestoven. Tarsen donkergrijs geringd. Evenals bij Ocellana zijn ader 3 en 4 der voorvleugels aan het eind omhoog gerigt , vooral ader 3 , die eene sterke bogt maakt en de volgende tegen den achterrand zeer nadert. Chingan-gebergte, 20 en 22 Julq 1877. KLEINE ENTOMOLOGISCHE MEDEDEELINGEN DOOR Dr. A. W. KL VAN HASSELT, N°, VIII »). BIJDRAGE OVER DE NESTEN DER ZOOGENAAMDE METSELSPINNEN. Het is van algemeene bekendheid, dat sommige Theraphosoidae, uit de spinnen-onderorde der Territelariae of Mygalidae, hoogst eigenaardige onderaardsche verblijven vervaardigen. .Zonder hierover groot « nieuws » te kunnen mededeelen , ben ik toch in de gelegen- heid, op enkele merkwaardigheden daaromtrent de aandacht te vestigen. De eenige vertegenwoordiger der genoemde familie in ons vader- land is eene Ati/pus-soori , de A. a finis Eichw. , volgens de diagnose van Bertkau. Hare beursvormige, meer dan 2 decimeters lange spinselbuizen , — van welke o. a. door Simon in zijne Etudes arachnologiques , Décembre 1872, eene zeer nauwkeurige en fraaie afbeelding werd gegeven, — zijn overigens uiterst eenvoudig van samenstelling. Zij worden, aan den beganen grond, alleen afgesloten door eene horizontale omknikking der daar aanwezige opening, die door zand of aarde en aangehecht mos min of meer voor het oog verborgen wordt gehouden. In zuidelijk Europa echter en vooral in de meeste heete gewesten , worden verscheidene andere, in doel analoge, dóch in bewerking t 1) Vervolg van deel XI bl*. 177, 230 KLEIXE ENTOMOLOGISCHE veel meer gecompliceerde vormen dezer Terri telariën- woningen aan- getroffen. Naar men weet, zgn deze vermaard door de even kunst- als doelmatig aangehechte kleppen of deuren aan hare toegangen. Hare maaksters, — het zijn alleen de feminae die ze daarstellen, — wórden «metsel- of valdeur-spinnen > genaamd, de araignées maçonnes der Fransche , de trapdoor-spiders der Engelsche schrijvers. Reeds voor meer dan eene eeuw door Sauvages beschreven, hebben sedert Audouin, Brown, Saunders, Simon en vele anderen zich met de studie dezer nesten en spinnen bezig gehouden. Hunne kennis schijnt in het laatste tiental jaren schier tot volkomenheid te zijn gebracht, door de uitvoerige beschrijvingen en duidelijke teekeningen in de beroemde speciaal-werken van Moggridge en Cambridge 1 ). Moggridge heeft deze grond-woningen in twee hoofdsoorten onder- scheiden , als « wafer-nests * en « cork-nests » , naar den aard van hunne klepdeuren, voor de eersten met een wafel- of ouwelvormig plaatje, voor de laatsten met een min of meer conischen kurken- stop te vergeleken. Zjjn deze uit verscheidene, in om vang ver- schillende, afwisselende spinsel- en aard-lagen samengesteld, zoo bestaan gene slechts uit eene enkelvoudige, dunnere of dikkere laag daarvan. De kurk-nesten bezitten slechts ééne klep of deur, waarvan er aan sommige soorten van ouwel-nesten twee voorkomen, ter- wijl de huisgangen der laatsten, bij enkele species, bovendien nog op onderscheidene wijzen van eene vertakking zjjn voorzien. Beider werksters, de dusgenaamde metsel- of bouw-spinnen , waarvan de bijnamen cementarla , aedificatoria , enz., zijn in den regel niet bijzonder groot, doch van een krachtigen, ineengedrongen lichaamsbouw, weinig behaard en met stevige, maar korte pooten. Ofschoon in de zoodanige genera Cyrtocwrenum , Idioctis , Pachy - foments y Sphodros , enz. metselspinnen voorkomen, vindt men die vooral 1) Moggridge J. Traherne , Harvesting Ants and Trapdoorspiders , London 1873 , en het Supplement daarop, with descriptions of the Spiders , by O. P. Cambridge, London 1874. USD EDH ELINGEN« 231 in de geslachten Cteniza en Nemesia. Uit liet laatstgenoemde bezit ik slechts , vermoedelijk van N. elaeanora Cambr. , een volwassen exemplaar, met een ouwel nest van deze soort, ut Mentóne, vroeger van Mevr. J. Bosch te Utrecht ten geschenke gekregen. Het nest echter bevond zich in een minder goed geconserveerden toestand en gaf mg overigens geen aanleiding tot nadere bespreking. Daarentegen ontving ik van de kurk-nesten onlangs een even zeldzaam als bijzonder fraai en ongeschonden overgekomen specimen. Ik ben dit, erkentelijk, verschuldigd aan de goedheid van ons geacht medelid, Mr. W. Albarda, wien het uit Los Angeles in Californie was toegezonden. Van dit nest, met eene groote stevige valdeur voorzien, vond ik, na eenig zoeken, in het Supplement van Moggridge, eene voir maakt met het mgne overeenkomstige beschrijving en afbeelding van een insgelgks uit Californie verkregen exemplaar 1 ). Als eene buitengewone zeldzaamheid verdient daarbij vermelding dat in het nest van Moggridge , de vervaardigster er van , bg aan- komst in Europa, nog in leven, voorhanden was gebleven. Met eene in deze gevallen ongewone zekerheid was hij dus overtuigd, dat beiden bij elkaér behoorden. Zijne spin, door Cambridge als Cteniza Calif arnica benoemd, vertoont duidelijk den boven in het kort omschreven, typischen of althans meest voorkomenden vorm der metselspinnen , in lichaamsbouw, pootlengte en beharing. Juist hierdoor stuitte ik op een groot bezwaar in het aannemen der overigens blikbare identiteit van het kurknest van Moggridge met het onze. Te gelijk daarmede namelijk mocht ik van den heer Albarda eene, naar hem gedane opgave, tot dit nest behoorende spin, onder den volksnaam van « Tarantula» , mede uit Los Angeles ontvangen. Deze nu verschilt hemelsbreed van Moggridge’s en Cambridge’s Cteniza! « Zij moet, zonder den minsten twijfel, tot de veel grootere, lang- pootige, sterk behaarde , eigenlijke Mygale- vormen , van den type der « bosch- of vogelspin » , worden gebracht. 1) Lib. cit. PI. XV ad p. 198, flg. À, terwijl in lig. B uit munten do teeke- ningen der spin, die het bewoont, worden aangetroffen, 232 KLBIKJS ENTOMOLOGISCHE Voor de zoodanigen intusschen weet men wel , dat zy , als < grond- of aard-spinnen » , even als sommige Lycosiden , holen of of zelfs tunnelvormige holten in den bodem weten te graven en die met spinsel bekleeden , maar was mg tot hiertoe volstrekt niet bekend , dat er ook onder hen zouden worden gevonden , die hunne woningen met deksels als de bovenbedoelde , vermogen af te sluiten. Alsnu echter de klassieke Beiträge zur Kenntnis* der Arackniden - Familie der Territelariae , van Äusserer *), — die zich overigens in hoofdzaak tot de systematiek dezer spinnen heeft bepaald en bÿ zonder weinig handelt over hare biologie , — ad hoe raadplegende, vond ik, voor de zoo even vermelde Mygale-\ovmen , eene mg hoogst bevreemdende uitzondering opgeteekend. Onder deze namelijk zou één subgenus bestaan, waarvan, door ééne species, gelgkvormige kurkdeksel-nesten zouden worden vervaardigd als door Cteniza Calif ornica Cambr. ! Ik bedoel de Eurypelma Steindachneri Ause. Van deze soort had Dr. Steindachner voor hem uit S. Diego, mede in Californie, een exemplaar met haar dekselnest medegebracht. De beschrijving zijner spin komt in de hoofdzaken vrij wel over- een met de kenmerken van onze Mygale uit Los Angeles, en ook het nest brengt hg, in dezelfde bijdrage p. 128, naast dat der evengenoemde Cteniza , even als het onze, tot Moggridge’s «kurk- nesten». Ibidem S. 200, schrijft hij daarover nog het volgende: «Das Thier lebt auf lehmigen, ganz vegetationslosen Boden, in der Ebene. Das Nest, an dessen Grunde das Thier in der Regel sitzt, ist circa 1 Schuh tief, hat kaum 1 Zoll im Durchmesser, und der Deckel passt so genau, dass er nur mit grösster Muhe vom Boden unterschieden werden kann». Hiermede kon het eene uitgemaakte zaak schijnen, dat ook door de groote Mygalës (resp. van het geslacht Eurypelma) valdeur- woningen, van den type « kurk-nest » , kunnen worden bewoond. Eenigen twgfel hieromtrent kan ik nochtans niet onderdrukken. Evenzeer toch als al de mij de visu en uit afbeeldingen bekend geworden, middelmatig groote vormen van metselspinnen , uit de 1 ) Zweite}' Beitray. MKDXDSELIXGXN. 233 kortbeenige geslachten Cteniza , Nemena enz., zich door bouw en omvang uitmuntend goed leenen tot een verbluf in deze onder* aardsche deurwoningen , even weinig schijnen mij de meer kolos- sale, langpootige, ware Mygale'* daarvoor geschikt. Is hier geene vergissing mogelqk, of liever misleiding door de verhalen der in- landers, die in de tropische gewesten dikwerf zoo weinig te ver- trouwen zjjn ? Even als Albarda , kreeg Äusserer een overeenkomstig kurknest en eene, € volgens opgave», daarbij behoorende, overeen- komstige 8pinsoort, beiden uit eene overeenkomstige landstreek. 