None
• Zie zoover gij kunt, verder nog is onbegrensde ril "-^/te', Reken zooveel gij kunt, daar is oneindige tijd omheen. Mijn samentreffen is bepaald, is zeker. De Heer zal mij wachten tot ik in volmaaktheid kom, De verheven Camerado, de ware liefdegever naar wien ik smacht, zal ik ontmoeten. 46. Ik weet mij behoort het beste van tijd en ruimte, en nooit werd ik gemeten en nimmer zal ik gemeten worden. Ik voeteer een altijddurende reis Tkomt, luistert allen!) Mijne kenteekenen zijn een wateraichte mantel , sterke schoenen en een boomtak tot staf, Geen mijner vrienden kan zijn rust in mijn stoel nemen. Ik heb geen stoel, geen kerk, geen filosofie. Ik leid niemand ten maaltijd, of naar de bibliotheek of naar de Beurs, Maar ieder uwer, man of vrouw, leid ik op een bergtop, 68 Natuürleven. Mijn linkerhand kromt zich rond uw middel, £n mijn rechterhand wijst op de landschappen der werelddeelen en op den open heirweg. Noch ik, noch iemand anders kan dien weg voor ü opgaan, Gij-zelf moet dien weg opgaan. Die weg is niet ver, die weg is licht te bereiken, Misschien bewandelt gij dien weg reeds van het oogenblik uwer geboorte af, zonder het te weten. Misschien is die weg overal, te water en te land. Schouder uw ransel, lieve zoon, en ook ik zal mijn ransel schou- deren en laten wij haast maken om voort te komen, Wondervolle steden en vrije volken zullen wij op onze reis bezoeken. Indien gij vermoeid zijt, geef mij dan beide lasten te dragen en laat uw hand op mijn heup rusten, ^ Ter zijner tijd zult gij mij denzelfden dienst bewijzen. Want als wi) eenmaal dien weg zijn opgegaan zullen wij niet weder rusten. Voor 't hedenmorgen daagde ben ik een heuvel opgegaan en keek op naai- den sterrenhemel. En ik zei tot mijn geest : Wanneer wij een :^ullen geworden %ijn met gindsche werelden en één met het genot en de kennis van alle dingen die ^(if'JieT^/ftm y gullen wij dan \alig %ijn en voldaan? En mijn geest zeide: hJeeny wij dringen enkel tot hunne hoogste hoogten door om, daar voorbij, verder te streven. Ook gij stelt mij vragen en ik hoor U aan. Ik antwoord dat ik niet kan antwoorden, gij moet U-zelf de ver- klaring geven. Zet U neer een poos lieve zoon. Hier is brood om te eten en hier is melk om te drinken. Maar zoodra gij slaapt en U-zelf dus vernieuwt in een zoet kleed , kus ik U met een vaarwel-kus en open de deur voor uw later vertrek. Lang genoeg hebt gij verachteUjke droomen gedroomd. Nu wasch ik U den slaap uit de oogen. En moet gij U gewennen aan den glans van het daglicht en van elk uwer levensoogenblikken. Gij hebt lang genoeg schroomvallig gewaad en de plank vastge- houden, die U met het land verbond, Het Lied van mijn Eigen Ik. 69 Nu begeer ik dat gij een kloek zwemmer zijt, Dat gi) U midden in de golvende baren werpt, dan weer opkomt, mij toeknikt, schatert en lachend het water uit uwe haren doet spatten. 47- Ik ben de leeraar van athleten, Hij die de borstkas wijder door zijn adem weet te vullen dan ik, de mijne bewijst de wijdte van mijn eigen borstkas, Hij brengt mijn stijl 't meest tot eer, die bij mijn onderwijs leert zijn leeraar voorbij te streven. De knaap dien ik liefheb wordt een man niet door ontleende kracht, maar door aangeboren gezondheid. Ondeugend eerder dan braaf door gebrek aan temperament of uit vrees , Vol vuur voor zijn lief, vol eetlust voor zijn maal, Onbeantwoorde liefde of versmading snijdt hem feller dan het scherpst geslepen staal snijdt. Onovertroffen te paard, in het gevecht, in het treflfen van den stier tusschen de oogen, in het skiflf-roeien, in het zingen van een lied of het spelen op de banjo. Hij stelt Jitteekenen en een Kloeken baard en de gezichten die ge- teekend zijn door de pokken hooger dan alle zeepsop. En die gebruina zijn door de zon hooger dan hen die de zon mi]den. Ik leer hoe men van mij afdwaalt en toch wie kan van mij af- dwalen ? Ik volg U wie gij ook zijt van dit uur af. Mijne woorden zullen U m de ooren jeuken tot gij ze zult begrijpen. Ik zeg die dingen niet om er een dollar mee te verdienen of om den tijd te passeeren terwijl ik op een boot wacht, [jij spreekt gelijkelijk als ik, ik spreek met uw tong, lie in uw mond ligt en in den mijne begint los te worden.) Ik zweer dat ik nimmermeer van liefde of dood onder eenig dak wil spreken, En ik zweer dat ik mij in 't geheel niet meer zal openbaren, tenzij aan hem of haar die alleen met mij rust onder den sterren- hemel. Wilt gij mij begrijpen? ga dan de heuvelen op of langs het zee- strana. 70 Natüürleven. ^■^^k^^^ De eerste mug die gij ziet is een verklaring en een druppel of een beweging der golven is een sleutel, De moker, de roeiriem, de handzaag leggen mijne woorden uit. Geen geblind vertrek, geen school kan iets met mij gemeen hebben, Maar grobbers en kindertjes zooveel te meer. De jonge smid is mij 't liefst, hij kent me zeer goed. De houthakker die zijn bijl en zijn waterkruik meeneemt neemt mij met zich mee, den geheelen dag, De boerenknecht die in het veld ploegt voelt zich wel te moe bij het hooren mijner stem, In zeilende schepen zeilen mijne woorden, ik ga om met visschers en matrozen en heb hen lief. De soldaat die kampeert of op marsch is, is mijn, In den nacht vóór den veldslag zoeken velen mij en ik vind hen, In dien plechtigen nacht (misschien hun laatste) zoeken zij mij die mij kennen. Mijn gezicht beroert het gezicht des jagers, terwijl hij in zijn deken gewikkeld slaapt, De karvoerder die aan mij denkt voelt de horten niet van zijn wagen, De jonge moeder en de oude moeder verstaan mij. Het meisje en de vrouw laten een oogenblik den naald rusten en vergeten plaats en tijd, Zij en allen zullen verklaren wat ik hun gezegd heb. 48. Ik heb gezegd, dat de ziel niet meer is dan het lijf. En ik heb gezegd, dat het lijf niet meer is dan de ziel. En niets. God niet, is gewichtiger voor iemand dan zijn eigen ik voor hem is, En wie ook een honderd meter vér gaat zonder sympathie, loopt in een doodskleed in zijn eigen begrafenisstoet. En ik en gij, zonder een penning op zak, wij mogen het beste der aarde koopen, En die zijne oogen op U richt, of een boon in haar schel laat zien maakt het onderwijs van alle tijden beschaamd. En daar is noch handel noch ambt of de jongeling die er zich in begeeft kan er een held in worden. En daar is geen ding zoo klein of 't is een naaf. voor de wielen des Heelals, En ik zeg tot lederen man of vrouw: richt uw ziel onverschillig en rustig op tegenover een millioen Heelallen. Het Lied van mijn Eigen Ik. 71 ^ftf^f^t^vs^ En ik zeg tot de Menschheid: stel geen vragen ten opzichte van God, Want ik die vragen stel ten opzichte van alles, stel geen vragen ten opzichte van God, (Niet een enkele woordschikking kan zeggen hoe gerust ik ben ten opzichte van God en van den Dood). Ik hoor en zie God in ieder ding, toch begrijp ik God in 't ge- heel niet. Noch begrijp ik hoe <laar een grooter wonder kan zijn dan ik- zelf ben. Waarom zou ik wenschen God beter te zien dan ik Hem dezen dag zie? Ik zie iets van God elk uur van een etmaal en elk oogenblik van een uur, In de gezichten van mannen en vrouwen zie ik God en in mijn eigen gezicht in den spiegel, Ik vind brieven van God in de straten en elke brief is geteekend met Gods naam, En ik laat hen waar zij zijn, want ik weet dat waar ik ook ga, Ik anderen zal vinden eeuwiglijk en eeuwiglijk, 49. En wat U betreft. Dood, en U bittere kus der sterflijkheid, ver- geefs tracht gij mij ongerust te maken. Zonder zich op zijn weg op te houden snelt de accoucheur naar zijn werk. Ik zie hoe de ervaren hand drukt, ontvangt, ondersteunt. Ik zie aandachtig toe op de drempels dier uitnemend gewillige deuren , En zie het uitlaten en merk op hoe verlichting wordt gegeven en hoe het leven uitbreekt. En wat U betreft, Lijk, ik denk gij zijt een voortreffelijke mest, maar hinderen doet dat mij niet. Ik ruik den zoeten geur der bloeiende witte rozen. Ik strek mij uit naar de gebladerde lippen , ik strek mij uit naar de gladae borsten der meloenen. En wat U betreft. Leven, ik denk gij zijt de erfenis van ve- lerlei dood, (En zonder twijfel ben ik-zelf vroeger reeds tienduizenden malen gestorven.) 72 Natüürleven. /\/\^/SAM*> Ik hoor uw gefluister o hemelsche sterren, O zon — o gras van graven — o eindeloos overbrengen en be- vorderen , Indien gij niets zegt, hoe kan ik dan iets zeggen? Van de troebele poel in het herfstbosch, Van de maan die steile schachten in de suizende schemering doet glansen , Valt vonkels van dag en duister — valt op de zwarte stammen die in den drab vergaan, Verlicht het klagelijk gefluister der verdorde rompen. Ik stijg hooger dan de maan, hoogeer dan de nacht. Ik ontdek dat de doodsbleeke schemer een weerschijn is van de middagzonnestralen , En goed doet aan het hechtste en middenste van alle leven, groot of klein. 50. Er is iets in mij — ik ken het niet — maar weet dat 't in mij is. Als ik afgemat en bezweet ben maakt het mij kalm en koel. Ik slaap — ik slaap langen tijd. Ik ken het niet -^ het heeft geen naam — het is een onuitge- sproken woord, Gij vindt het noch in eenig woordenboek, noch in eenige uiting, noch in eenig symbool. Het wentelt zich rond wijder dan de aarde waarmede ik rond- wentel , De Schepping wier omhelzing mij doet ontwaken is er de vrien- din van. Misschien zou ik er meer van kunnen zeggen. Iets oppervlakkigs toch! Ik pleit voor mijne broeders en zusters. Ziet gij o broeders en zusters ? 't Is chaos noch dood — 't is vorm , eenheid , plan — 't is eeuwig leven — 't is zaligheid. 51. Verleden en heden wijken naar achteren — ik heb er aangegeven, ik heb er aan ontleend, Het LffiD van mijn Eigen Ik. 73 Nu arbeid ik door en vervul den arbeid van de toekomst. Gij daar die naar mij luistert ! Wat hebt gij mij toe te vertrouwen ? Zie mij in het gezicht, terwijl ik de avondlucht inadem, (Spreek eerlijk, niemand anders luistert, en ik wil een minuut langer toeven.) Spreek ik mij-zelf tegen ? Zeer goed, dan spreek ik mij- zelf tegen. Ik ben breed, ik omvat veelheden. Ik richt mij tot hen die mij na zijn, ik wacht op den dorpel. Wie heeft zijn dagtaak verricht? Wie zal 't eerste klaar zijn met zijn avondmaal? Wie wenscht met mij te gaan? Wilt gij spreken voor ik zal vertrokken zijn? Wilt gij zeggen dat t reeds te laat is? 52. De gevlekte valk strijkt neer en beschuldigt mij, hij beklaagt zich over mijn gesnap en getalm. Ook ik ben niet in 't minste getemd, ook ik ben onverklaarbaar, Ik doe mijne wilde kreten galmen over de daken der wereld. De laatste wolkenvlucht van den dag houdt zich voor mij op. Zij is een beeld van mij zoo gelijkend als eenig beeld kan zijn, Het vleit mij dat ik damp ben en stof. Ik ga heen als lucht, ik schud mijne witte lokken bij het wegsnellen van de zon, Mijn vleesch wordt damp en drijft weg in sierlijk-gewaaide vlokken. Ik vermaak mij-zelf aan het slijk om er het gras uit te laten groeien dat ik liefheb. Indien gij mij opnieuw mocht wenschen te zien, zie dan naar mij uit onder uwe voeten. Gij zult nauwelijks kunnen weten wie ik ben of wat ik bedoel, Maar niettemin zal ik U welzijn schenken. En uw bloed zuiveren en krachtig maken. 74 Natüürleven. En indien gij mij aanvankelijk niet mocht kunnen vinden, verlies den moed niet, Onderzoek dan, na de eene, de andere plaats, Ergens toef ik en ergens wacht ik op U. ADAMSKINDEREN. IN DEN WERELDTUIN. In den Wereldtuin een nieuwe bloei, Krachtvolle paren, dochters, zonen in het preludium des levens. De liefde, hun lijfelijk leven, doel en wezen; Sla oplettend mijn herrijzen na den sluimer gade. De eeuwige kringloopen in hun wijden wentel hebben mij terug- febracht, , volwassen, alles mij schoon, alles mij wonderbaar, Mijne leden en het huiverend vuur dat er immer doorheen vloeit ter wille van een doel , dat het wonderbaarlijkst is van alles , Mijn is het leven der eeuwen, nu opnieuw zich openbarende, en steeds voortgaande, Tevreê met wat is , tevreê met wat was , Naast mij of achter mij volgt Eva, Of zij gaat mij vooruit en ik volg haar gelijkelijk. VAN BEDWONGEN STROOMEN DIE KNAGEN. Van bedwongen stroomen die knagen. Van wat mijn eigen is en zonder twelk ik niets zou zijn. Van wat ik vast besloten ben verheven te maken, zelfs indien ik daardoor alleen onder de menschen moest staan. Van mijn eigen luidklinkende stem die den phallus bezingt. Die het lied van de Voortbrenging zingt, Die zingt van de noodzaak van prachtige kinderen en in die kin- deren prachtig volgroeide menschen. Die den spier-drang bezingt en de zaligheid. Die het lied van den bedkameraad zingt (O , onbedwingelijk hun- keren ! Adamskinderen. 75 O, voor allen en ieder het lichaam wederkeerig aantrekkelijk! O voor U, wie gij ook zijt, voor uw aantrekkelijk lichaam! Dat lichaam dat meer dan al het andere U verrukt!) Van het hongerig knagen dat mij nacht en dag dooreet, Van de oer-momenten, van de smarten der schaamte, die ik allen bezing, Nog altijd zoek ik het ongevondene, hoewel ik ijverig gezocht heb vele lange jaren, Ik zing het echte lied van de jonge, onrustige, wilde ziel. Herboren te midden van de wude natuur en te midden van de dieren , Daarmee en door dezen en wat met dezen leeft mijne gedichten bezielende , Door den geur van appelen en citroenen, door de paring van vogelen. Door den dauw der wouden, door de overvloeiing der golven, Door de dolle aanvallen der golven op het land, die ik bezing, De ouverture die zachtekens klinkt en den climax reeds vooraf doet genieten, Het welkome dichtbij- zijn , het zien van het schoone lichaam. De zwemmer die naakt in het bad zwemt, of bewegingloos ligt en voortdrijft op den rug, Het vrouwelichaam dat nadert, ik die stil word, liefdevleesch sid- derend stekende. De lijst van goddelijke heerlijkheden die ik voor mij, voor U en voor ieder maak, Het gezicht, de leden, al wat zij tusschen hoofd en voeten bezit en wat in beroering brengt, De mystieke deliria, de verliefde dolheid, het uiterste zichzelf geven, (Luister goed en aandachtig naar wat ik U thans influister : Ik heb ü lief en gij bezit mij geheel, O dat gij en ik al net andere ontvlieden naar het verste heenzijn, vnj en wetteloos, Twee valken in de lucht, twee visschen in de zee niet vrijer en wetteloozer dan wij;) De woedende storm die door mij heengiert , ik sidderend van harts- tocht , De eed van onafscheidbaarheid van twee die te zamen zijn, door de vrouw die mij liefheeft en die ik meer dan mijn leven liefheb wordt die eed gezworen, (O voor U laat ik gaarne alles varen, O laat mij ondergaan indien dat zoo zijn moet ! O gij en ik! Wat let ons wat andere menschen doen of denken? Wat is ons al het andere? Wij wenschen slechts elkander te ge- nieten en in elkander te sterven indien dat zoo zijn moet;) Van den meester, den loods aan wien ik het schip overlaat, Den generaal die mij en allen beveelt en aan wien ik verlof vraag , 76 Natüürleven. Den tijd voortjagende op zijn weg (ik heb reeds te lang getalmd,) Van de sekse, van de schering en van den inslag. Van verlatenheid, van vake alleenzame knaging, Van vele lieden nabij en toch de rechte niet nabij , Van de zachte handstreeling over mij heen en van vingers die mij door baard en haren strijken , Van de langgehouden kus op mond of boezem. Van de krachtige omhelzing die mij en lederen man dronken maakt of in het uiterste zens doet zwijmen, Van wat den goddelijken echtman bekend is, van den arbeid van het vaderschap, Van het gejuich der liefde, van haar overwinning, van haar ver- frissching, van des bedmakkers omhelzing in den nacht, Van de paringsdichten der oogen, handen, heupen en boezems. Van de omklemming der sidderende armen. Van de glooiende kromming en klink. Van zijde aan zijde het zoete dek afschuddende, Van haar die zoo noode mij ziet gaan en van mij die even noode ga, (Een oogenblik maar o zoete wachtster, dan kom ik terug,) Van het uur der schijnende sterren en druppelende dauw, Van het oogenblik in den nacht dat ik oprijs en uitvlieg. Ik verhef Ü o goddelijke paring U en de kinderen die gij voor- bereidt, En ik verhef U geduchte lendenen. IK BEZING DE ELECTRICITEIT DES LICHAAMS. I. Ik bezing de electriciteit des lichaams. De legerscharen van hen die ik liefheb omgorden mij en ik om- gord hen. Zij willen mij niet vrij geven tenzij ik met hen ga, tenzij ik hen beantwoord , Tenzij ik het bederf in hen keere, tenzij ik hen zaligmaak door de volle zielezaligheid. Heeft iemand gemeend ooit, dat zij die hun eigen lichaam bederven onkenbaar zijn? En indien zij die het leven bevlekken even slecht zijn als zij die den dood bevlekken? En indien het lichaam niet evenveel en gelijke waarde heeft als de ziel? En indien het lichaam niet de ziel is, wat is de ziel dan? Adamskinderen. 77 2. De liefde des lichaams van man of vrouw is onbeschrijflijk, het lichaam zelf is onbeschrijflijk, Het mannelijk lichaam is volmaakt en het vrouwelijk lichaam is volmaakt. De uitdrukking des gelaats is onbeschrijflijk. Maar de uitdrukking van een welgemaakt man schijnt niet slechts in zijn gelaat, Zij Hgt ook in zijne leden en gewrichten, ligt vooral in heup- en handgewricnten, Zij ligt in zijn gang, de houding van zijn hoofd, de buiging van zijn middel en knieën , zijn kleed maakt hem niet onzichtbaar, Wat hij aan kracht en schoonheid heeft schijnt door linnen en laken heen. Hem te zien voorbijgaan vervoert evenzeer als het schoonste ge- dicht en meer misschien. Gij blijft staan om hem van achteren te zien, en zijn nek en zijn schouderbladen. Het spartelen en het verzadigd zijn van zuigelingen , de boezems en hoofden van vrouwen, de plooien van haar gewaad, haar manier van loopen als wij ze op straat zien voorbijgaan, haar vormenomtrekken naar beneden. De naakte zwemmer in het bassijn, gezien terwijl hij door den transparanten groenschijn zwemt, of met zijn gezicht naar boven stil ligt en stille door de zwelling van het water heen en weer wordt bewogen. Het naar voren en achteren buigen van de roeiers in hun roeiboot, de paardrijder in het zadel, Meisjes, moeders, huishoudsters in haar gedoe. De groep arbeiders, rustende in den schafttijd met hun open maal- ketels, en hunne vrouwen, De vrouw die haar kind zoogt, de boerendeern in den tuin of in de koestal, De jonge kerel die maïs wiedt, de sleêvoerder die zijne zes paarden door de menigte ment. Het geworstel van worstelaars , twee leerjongens , goed opgeschoten, wakker, goedhartig, echte Amerikanen, op het open veld tegen zonsondergang als het werk is afeeloopen. De kleeren en mutsen weggeworpen, de omhelzing van liefde en weerstand , De bovenliggende en de onderliggende, het naar voren gevallen haar dat de oogen verblindt; Het optrekken der brandwachten in uniform, het spel der manne- 78 Natüürleven. lijke spieren door de heldere gespannen broeken en buizen zichtbaar, Het lanezaam terugkomen van den brand , het stilstaan als de alarm- klok plotsehng weer luidt, het luisteren op wacht, Hun natuurlijke, schoone, vele houdingen, het gebogen hoofd, de gekromde nek en de berekening; Zulken heb ik lief — ik maak mij los van mij- zelf, ga vrijelijk door, ben met de zuigeling aan de borst der moeder. Zwem met de zwemmers , worstel met de worstelaars , loop in gelid met de brandwachten, sta stil, luister en bereken. Ik kende een man, een gewoon landbouwer, vader van vijf zonen, £n in hen de vaders van zonen en in dezen de vaders van zonen. Deze man bezat wonderbare kracht, rust, lichaamsschoonheid, De vorm van zijn hoofd, het bleeke geel en wit van zijn haar en baard, de oneindige diepte van zijne zwarte oogen, de rijk- dom en breedheid zijner bewegingen, Tot hem ging ik gewoonlijk en bezocht hem, want hij was wijs tevens, Hij was zes voet groot, hij was ouder dan tachtig jaren, zijne zonen breedgeschouderd, zuiver, gebaard, gebruina, schoon. Zij en zijne dochters hadden hem lief, allen die hem kenden hadden hem lief. Zij hadden hem niet lief uit plichtbesef, zij hadden hem lief in de vrij geboren liefde des narten, Hij dronk enkel water, het bloed vloeide als levend scharlaken door de lichtbruine huid van zijn gezicht. Hij was een geducht jager en visscher, hij stuurde zijn boot zelf, hij had een heel mooie boot, geschenk van een scheeps- bouwer, ook had hij jachtgeweren, geschenken van Ueaen die hem liefhadden, Wanneer hij met zijne vijf zonen en vele kleinzonen uitging om te jagen of te visschen, dan zoudt gij hem verkozen nebben als de schoonste en de krachtigste der bent, Gij zoudt lang en lang en lang wenschen bij hem te zijn, gij zoudt begeeren naast hem te zitten in zijn boot, opdat gij en hij elkander soms mochten beroeren. Ik heb gevoeld dat reeds het samenzijn met iemand van wien ik houd voldoende is, Dat 's avonds met de anderen in gezelschap te zijn voldoende is. Dat omringd te zijn door heerlijk, aantrekkelijk, ademend, lachend vleesch voldoende is. Adamskinderen. 79 «AA^rf^^^ Onder de menschen te gaan en dezen en genen te beroeren of mijn arm even o zoo zacht om zijn of haar nek te leggen , wat is daar in? Toch vraag ik niet om meer wellust, ik zwem er in als in een zee. In het dicht op de menschen staan, mannen of vrouwen, en in het hen gadeslaan en in hun aanraking en in hun lichaams- geur is iets der ziele zeer goed, Alle dingen zijn der ziele goed, maar dezen zijn der ziele zeer goed. 5. Dit is het vrouwelijk lichaam, Van hoofd tot voeten straalt het een goddelijken lichtglans uit, Het trekt met hevige en onafwijsbare kracht, Ik word door zijn ademen aangetrokken als ware ik niets meer dan een hulpeloos dampje, alles in 't rond valt weg, ik en dit lichaam olifven staan. Boeken, kunsten, religie, tijd, de zichtbare en vaste aarde en wat van den hemel verwacht en wat van de hel gevreesd wordt , alles is nu in Niet opgegaan, Herfstdraad-fijne wellust, onbeheerschelijke lichtschokken spelen er zich uit, de weerschokken gelijkerwijs onbeheerscheujk. Haar, boezem , heupen , beenronding, lenig afhangende handen, alles vervaagt zich, al wat mijn is vervaagt zich tevens. De ebbe geprikkeld door den vloed , de vloed geprikkeld door de ebbe, het liefdevleesch zwelt en geeft liefnjke pijn. Ongemeten, klare springvloeden der Heme, heet en verschrikkelijk, lillende liefdegelei, witte uitspatting, sap der zich-zelf-verliezing. De Bruidegom, liefdenacht die zien zeker en zachtekens inwerkt m den ootmoedigen dageraad. Die zich op en neer golft m den bereidzamen vergunnenden dag. Verliest in de klove van den omhelzenden zoet-vleezigen dag. Dit is de kern. — Wanneer het kind uit de vrouw geboren is, wordt de man uit de vrouw geboren, Dit is het bad der geboorte, dit de indompeling van klein en groot en het weder-opkomen tevens. Zijt niet beschaamd vrouwen, uw privilegie omvat alle anderen en is het begin van al het andere, Uit U wordt het lichaam geboren en uit U wordt de ziel geboren. De vrouw omvat alle hoedanigheden en vermengt dezen, Zij is altijd op haar plaats en oeweegt zich in volkomen evenwicht, Zi] is, behoorlijk omsluierd, alle dingen, zij is tegelijk passief en actief. 8o Natüürleven. ^fW^^^*^^^^ Zij is ter ontvangenis van dochters zoowel als zoons en zoons zoo- wel als dochters. Wanneer ik in de Natuur mijn ziel weerspiegeld zie, Wanneer ik door een nevel Een ontwaar bekleed met onzegbare Volkomenheid. Heil en Schoonheid, Wanneer ik het hoofd gebogen en de armen over de borst gekruist zie, dan zie ik de Vrouw. 6. De man is niet minder de ziel ook niet meer, hij ook is altijd t^r zijner plaats, Ook de man omvat alle hoedanigheden, hij is daad en vermogen, Hij bezit den gloed van wat er in het Heelal bekend is, Smaad past hem en lust en uitdaging passen hem, Hem passen de wildste en hevigste hartstochten, de hoogste zalig- heid, de diepste ellende past hem, fierheid is zijn deel, De breedborstige fierheid van den man geeft der ziel rust en wel- behagen , Het voegt den man te weten , hij stelt kennis hoog , hij toetst allen ding aan zich-zelt, Hoe de meting ook zij, hoe de zee zij, hoe het schip zij, ten slotte laat de man het dieplood altijd hier vallen, (Waar elders laat hij het dieplood vallen dan hier?) Het mannelijk lichaam is heilig en het vrouwelijk lichaam is heilig, 't Hindert niet wiens lichaam , net lichaam is heilig — is hij de ge- ringste in den ploeg arbeiders? Is hij een dier ongunstig-uitziende landverhuizers, juist aan den steiger geland? Ieder hunner oehoort hier of waar ook te zijn zoo goed als de achtbaarste, zoo goed als gij, Ieder heeft zijn of haar plaats in net opgaan der ziel. Eens mans lichaam op de auctie, (Voor het uitbreken van den oorlog ging ik vaak naar de slaven- markt en woonde den verkoop bin Ik help den afslager, de vuilik kent niet half zijn werk. Heeren beziet dit wonder eens, Hoe hoog het bod van den bieder ook zij, het kan er niet hoog genoeg voor zijn. Adamskinderen. 8 1 De aardkloot h^ er quinlillioenen jaren voor in wording zonder plan- ten- of dierenleven, De wentelende kringloopen rolden er getrouwelijk en rusteloos voor rond. In dit hoofd is het alles overstijgende brein, Daar in en daar onder de heldenmakers. Onderzoek deze leden, rood, zwart of blank, zij zijn lenig in pees en zenuw. Zij zullen ontbloot worden opdat gij ze goed kunt zien. Verfijnde zintuigen, leven-lichtende oogen, vermogen, willen. Bundels borstspieren, buigzame ruggegraat en hals, vleescb dat niet week is, krachtig gespierde armen en beenen, En de wonderen die in dit alles verborgen zijn. In dit alles vloeit het bloed. Hetzelfde oude bloed! Hetzelfde roodvloeiende bloed! Daarin zwelt en spuit een hart, daarin alle passiên, alle begeerten , alle vermogens, alle verlangens, (Denkt gij dat dit alles er niet is omdat gij er nooit in uw salons en studeerkamers van hebt gehoord?) Dit is niet slechts een man, dit is de vader van hen die vaders zullen worden in de rijpheid van den tijd, In hem is de kiem van volkrijke staten en rijke gemeenebesten , Uit hem groeien ontelbare onsterflijke levens en ontelbare belicha- mingen en vreugden. Weet gij misschien wat door de eeuwen uit het zaad zal groeien , dat uit zijn zaad gegroeid is? (Wien zoudt gij vinden uit wiens lendenen gij-zelf zijt, indien gij uw spoor door de eeuwen kondt terug loopen?) 8. Het lichaam eener vrouw op de auctie, Ook zij is zich-zelve niet enkel, zij is de barende moeder van moeders , Zij draagt hen die zullen opgroeien en de gezellen zullen zijn van die moeders. Hebt gij ooit het Hchaam van een vrouw liefgehad? Hebt gij ooit het lichaam van een man liefgehad? Ziet gij niet dat dezen gelijkelijk dezelfden zijn als allen van alle volken en tijden over de geheele aarde? 6 82 Natuurleven. Indien iets heilig is dan is het menschelijk lichaam heilig, En de roem en het genot van een man is het bewijs van onbesmette mannelijkheid , En in een man of. vrouw is een zuiver, krachtig, sterk-gespierd lichaam schooner dan het schoonste gelaat. Hebt gij den dwaas gezien die zijn eigen levend lichaam bedierf? - Of de dwaas die haar eigen levend lichaam bedierf? Want zij verheimelijken zich niet en kunnen zich niet verheimelijken. O mijn lichaam! Ik durf het welbehagen, dat gij in andere mannen en vrouwen hebt niet opgeven, noch net welbehagen dat uwe deelen hebben, Ik geloof dat dit welbehagen staat of valt met het welbehagen der ziel (en dat dit de ziel is), Ik geloof uw welbehagen zal staan of vallen met mijne gedichten en dat dit welbehagen mijn schoonste gedicht is. Het gedicht van man, vrouw, kmd, jongeling, echtelieden, moeder, vader, jongen man, jonge vrouw. Het gedicht van hoofd , hals , haar , ooren , lel en tympaan der ooren , Oogen, oogharen, oog-iris, wenkbrauwen, en het waken en slapen der oogleden, Mond, tong, lippen, tanden, verhemelte, kaak en kaakgeleden. Neus, neusgaten en de neusscheiding. Wangen, slapen, voorhoofd, kin, strot, nek en het nekgelid. Sterke schouders, mannelijke baard, schouderbladen en de wijde ronding der borstkas. Bovenarm, oksel, elbooggewricht , onderarm, armspieren, armbeen- deren , Vuist en vuistgelid, hand, palm, knokkels, duim, wijsvinger, vin- ferleden, vingernagels, orstfront, krullend borsthaar, borstbeen, borstzijde, Ribben, buik, ruggegraat, ruggewervels , Heupen, heupgewrichten, kracht der heupen, rond naar buiten en rond naar binnen, manhallen, manroede. Het krachtig gestel der dijen, die zoo prachtig den romp daarboven dragen , Beenspieren, knie, knieschijf, bovenbeen, onderbeen. Enkels, wreef, voetballen, teenen, teengelediujgen , den hiel; Al de houdingen van het lichaam in zijn welgemaaktheid , al wat tot mijn of uw of iemands lichaam, mannelijk of vrouwelijk, behoort , De longkwabben, de maagzaak, de darmen goed en zuiver. De hersenen en hunne kronkels onder den schedel, Adamskinderen. 83 Magnetisme des lichaams, hartkleppen, verhemeltevleugels , sekse, moederschap , Vrouwelijkheid en alles wat een vrouw maakt en den man die uit de vrouw geboren wordt, De schoot, de borsten, de tepels, de moedermelk, tranen, glim- lachjes, weeklachten, liefdeblik, liefdesmart, liefdevreuga, De stem, uitspraak, taal, fluisteren, het luide roepen, Voedsel, drank, de polsslag, de spijsvertering, het zweet, de slaap, het loopen, het zwemmen. Het evenwicht op de heupen, het springen, het buigen, het om- helzen, armdraai, armdruk, De voortdurende wijzigingen der uitdrukking van den mond en van wat de oogen omgeeft. De huid, de zonnebruinde tint, de zonnevlekken, het haar, De vreemde symphatie die men voelt als men met de hand het ontbloote vleesch van een lichaam beroert. De kringelende uitvloeiing van den adem en het in- en uitademen, De schoonheid van het middel, en van daaruit naar de heupen, en van daaruit omlaag naar de knieën, De dunne roode gelei bmnen in mij of binnen in U, de pijpen en het merg in de pijpen, De heerlijke verwezelijking der gezondheid; O ik zeg dit alles is niet slechts de deelen en de poêmen van het lichaam, maar ook van de ziel, O, ik zeg dat het de ziel zelf is! ERGENS WACHT EEN VROUW OP MIJ. Ergens wacht een vrouw op mij , zij bezit alles , niets ontbreekt haar, Toch zou alles haar ontbreken mdien haar het seksueele leven ont- brak , of indien haar de bevochting van den waren man ontbrak. Sekse omvat alles, lichaam en ziel, De bedoeling, het bewijs , reinheid, kieschheid , uitkomst, openbaring, Zangen, gebeden, gezondheid, fierheid, het moedermysterie en de vaoermelk. Alle hoop, weldaden, beschikkingen, alle hartstocht, liefde, schoon- heid en aardsche zaligheid. Alle regeerders, rechters, goden, profeten der aarde. Dit alles omvat de sekse als een deel van zich-zelf en als recht- vaardiging van zich-zelf. De man die mijn achting heeft kent en bekent zonder schaamte het genot zijner sekse, De vrouw die mijn achting heeft kent en bekent zonder schaamte hetzelfde. 84 Natüürleven. Thans "wil ik mij verwijderen van gevoellooze vrouwen, Ik wil de vrouw gaan bekennen die op mij wacht en haar wier bloed heet is en die mij voldoen zal, Ik zie dat dezen mij begrijpen en mij niet verloochenen, Ik zie dat dezen mi] waardig zijn, ik wil dan de krachtige echtge- noot dier vrouwen zijn. Zij zijn geen zier minder dan ik ben. Zij zijn gebruind van gezicht door den gloed van zonnen en door de gierende stormen. Haar vleesch heeft de oude goddelijke lenigheid en veerkracht, Zij kunnen zwemmen, roeien, paardrijden , worstelen , schieten , ren- nen, vechten, terugtrekken en aanvallen, weerstand bieden en zich-zelven verdedigden, Zij zijn onwrikbaar in haar eigen recht — zij zijn kalm, klaar, en zich-zelven meester. Ik druk U vast tegen mij aan, gij vrouwen. Ik kan U niet laten gaan, ik zou U goed willen doen; Ik ben de uwe, gij zijt de mijne, niet enkel om ons-zelfs wil , maar om der wille van anderen, In U verborgen slapen grooter helden en barden. Zij weigeren te ontwaken bij de aanraking van iederen anderen man dan ik. Ik ben de man, gij vrouwen, ik baan mijn weg tot U, Ik ben gestreng, scherp, groot, onafwijsbaar, maar ik heb U lief, Ik zal u niet meer pijn doen dan noodzakelijk voor U is , Ik stort mijn zaad uit waarvan de eigen zonen en dochteren dezer Staten zullen groeien, ik dring het op met langzaamwerken- den kern-spier, Ik koppel mij krachtig, naar smeken luister ik niet. Ik durt niet terugtrekken voordat ik heb neergelegd wat zoolang in mij -zelf heeft gegist. Door U laat ik de bedwangen stroomen van mijn eigen Ik afvjpeien , In U verwikkel ik een duizendtal toekomstjaren, Op U ent ik de enten van wat ik en Amerika het liefste heb, De bevochting die ik in U laat afdruipen zal worden tot vurige en kloeke jonge mannen , jonge kunstenaars , musici en zangers , De kinderen aie ik in U gewin zullen kinderen gewinnen in hun tijd , Ik zal volkomen mannen en vrouwen eischen voor mijne liefdegaven , Ik zal van hen verwachten, dat zij in anderen zullen doordringen, gelijkerwijze ik en gij nu in elkaar doordringen, Ik zal mijn verwachting bouwen op de vruchten nunner gietende stortregens, gelijkerwijze ik nu mijn verwachting bouw op de vruchten der |;ietende stortregen die ik nu geef, Adamskinderen. 8^ Ik zal uitzien naar de oogsten van liefde, geboorte, leven, dood, onsterflijkheid, die ik nu zoo vol liefde zaai. IK ONGEDWONGEN. Ik ongedwongen, Natuur, De liefdevolle dag, de rijzende zon, de vriend met wien ik mij ge- lukkig gevoel, De arm van mijn vriend zachtekens over mijn schouder gelegd, De heuvelrug bedekt met den witten bloesem van den bergesch. De heuvel m den laten herfst, de schelle kleuren van rood, geel, lichtbruin, purper en licht- en donkergroen. Het rijke-dekkleed van gras , de dieren en de vogels , de verscholen ruwe bank, wilde appelen, het grint. De mooie neervallende bladeren, het willig komen van het een na het ander, als ik hen toevallig tot mij roep of aan hen denk , De poêmen der Daad , (wat wij poêmen noemen eenvoudig beelte- nissen) De poêmen der nachtelijke afzondering, en van mannen gelijk ik, Dat hangende, schuwe en onzichtbare poêm dat ik altijd bij mij draag en dat alle mannen bij zich dragen, (Weet dit eens voor altijd, het worde openlijk bekend, waar ooit mannen gevonden worden als ik , daar worden onze begeerige , verscholen, mannelijke poêmen gevonden) Liefde-gedachten, liefdesap, liefdegeur, liefdetoestemming, liefdestij- ging en het opstijgende vocht. Armen en handen der liefde , lippen der liefde , phallische duim der liefde, borsten der liefde, buiken aan elkaar gedrukt en aan elkaar gelijmd met liefde. Aarde der kuische liefde, leven dat enkel leven is na liefde. Het lichaam mijn liefde, het lichaam van de vrouw mijner liefde, het lichaam van den man, het lichaam van de aarde, Zachte morgenluchtjes die uit het Zuid- Westen blazen, De harige wilde bij, op en neer, murmelend en verlangend, gei- lend op de volgroeide vrouwtjesbloem , die zich met liefde- gloeienae krachtige pooten over haar heen buigt, aan haar doet wat hij begeert en zich sidderend en vast op haar klemt tot hij bevredigd is; De dauw der wouden in de vroege uren. Twee slapers in den nacht , dicht bij elkaar liggende als zij slapen , de een met den arm dwarsschuin over de lendenen van den ander , De geur der appelen, de aroma's van geperste salie, kruizemunt, berkenschors , De begeerten van den jongen man, het vuur en de kracht als hij mij zijne droomen toevertrouwt, 86 Natuurleven, S^b^^S^^^S^ Het doode blad dat zijn spiraal afwirrelt, zwevend en dalend tot het stil en tevreden den grond bereikt, De ongevormde prikkels waarmee het zien, het begeeren van men- schen en dingen mij steekt, De genaafde prikkel van mijn eigen Ik , die mij zoo geweldig steekt als iemand ooit. De teedere, bolronde, onderborgen broeders waaraan slechts be- voorkeurden, daar waar zi) zijn, mogen raken, De vreemde zwerfster, de hand, die over het geheele lichaam dwaalt, het schaamtevolle terugtrekken van het vleesch , waar de vin- gers zich vleiend neerleggen en inschuiven, De doorschijnende vloeistof binnen in den jongen man. Het plagend invreten, dat zooveel zwaarmoedigheid en smart geeft , De foltering, de prikkelbare vloed die niet tot rust k^n komen, De weerga van hetzelfde dat ik voel, de weerga van hetzelfde in anderen , De jonge man die gloeit en bloost en de jonge vrouw die gloeit en bloost, De jonge man die in den nanacht ontwaakt en met de heete hand zoekt te beteugelen wat hem woü overweldigen. De mystiek- verliefde nacht, de zonderlinge bijna-behagelijke folte- ring, visioenen, zweeten. De polsslag die in de palmen en sidderejnd zich-rondende vingers beukt, de jonge man geheel blozend, rood, beschaamd , ver- drietig; De zoute begieting over mij van mijn liefste de zee als ikbegeerig en naakt in haar schoot lig, Het gedartel der jonge tweelingen die over het gras rollen in het zon- licht, de moeder die hare waakzame oogen niet van hen afwendt, De walnootstam, de walnootschil en de bloeiende of rijpe langwer- pige nooten. De kuischheid der planten, vogelen, dieren. Mijn verachtelijkheid indien ik mij zou verschuilen ot mij zelf on- eerbaar vinden , terwijl vogelen en dieren zich nooit verschui- len en zich nimmer oneerbaar vinden, De grootsche kuischeid van het moederschap zich parende aan de grootsche kuischheid van het vaderschap, De eed van voortbrenging dien ik heb gezworen , mijn Adamische, frissche dochteren. De trek die mij hongerend knagend dag en nacht dooreet , tenzij ik verzadig wat knapen zal planten die mijn plaats zullen inne- men als ik ben heengegaan. De heilzame bevrediging, rust, voldoening, En deze tros vrijelijk geplukt van mij-zelf. Heeft gedaan wat moest gedaan worden — slinger ik zorgeloos weg en mag neervallen naar lust. Adamskinderen. 87 EEN UUR VAN WOEST GENOT. Een uur van woest genot, O geweldig! O laat mij bandeloos wezen ! (Hoe komt 't toch dat ik mij m stormen 200 vrij gevoel? Wat beteekent toch mijn gejuich onder het lichten des bliksems en het woeden der winden?) O laat mij meer van de mystieke deliria drinken dan eenig ander man ! O wilde en teedere pijnen! (Ik vermaak ze U mijn kinderen, Ik deel ze gaarne aan U mede o bruidegom en bruid.) O laat me mij aan U overgeven wie gij ook zijt en gij geef U over aan mij ten trots van de wereld! O laat ik teruggaan naar het Paradijs! O schaamte en Vrouw! O laat ik U tegen mij aandrukken om op uwe lippen voor 't eerst de kussen te planten van een zelf oewusten man. O, het raadsel, de drievoudig-gelegde knoop, de diepe, duistere afgrond, alles ontbonden en verlicht! O ik wil heensnellen waar ik eindelijk ruimte en lucht genoeg vind ! Ik wil vrijgemaakt zijn van vroegere banden en vooroordeelen , ik van de mijnen zoo goed als gij van de uwen! Ik begeer een nieuw en ongekend vrijmoedig omgaan met het beste van natuur! Ik wil de beklemming van onzen mond losgemaakt hebben! Heden of morgen het gevoel bezitten: ik ben genoegzaam zooals ik ben. O geef mij iets nog onbewezens ! iets in een verrukking des geestes ! Laat mij geheel ontsnappen aan de ankers en de grepen van anderen ! Vrij te dnjven! vrij te heven! zorgeloos gevaarvol door te slaan! Verdelging aan te zien met hoon en haar te lokken! Op te stijgen tegen de hemelen der liefde waarvan ik droom, er tegen op te tuimelen! En steeds hooger te klimmen met mijn liefdedronken ziel! Verloren te gaan indien dat zijn moet! Het geheele verdere leven te voeden met een uur van volkomen zaligheid en vrijheid! Met een kort uur van woest genot. UIT DE AANVLOEIENDE DROMMEN VAN DEN OCEAAN. Uit de aanvloeiende drommen van den Oceaan kwam een druppel zachtekens op mij af, Fluisterend Ik heb U lief, spoedig \al ik sterven, Ik héb een langen weg afgelegd enkel om U te %ien, U te beroeren ^ 88 Natüürleven. IVant ik kon niet sterven tenzij ik U eens gezien had. Want ik vreesde dat ik ü later ipu kunnen verliepen. Nu hebben wij elkaar ontmoet, wij hebben elkaar gezien, wij zijn voldaan , Ga vreedzaam nu ten Oceaan terug , mijn liefste , Ook ik ben een deel van den Oceaan, mijn liefste, de scheiding is minder groot dan gij denkt. Zie den wijden verschiet-cirkel , zie het verband van alles en de volmaaktheid van alles! En wat mij, wat U betreft, indien zelfs de groote onweerstaanbare zee ons scheidt, Al drijft zij ons voor een uur al ver van elkander, niet voor eeuwig kan zij ons scheiden, Zij niet ongeduldig — een korte wijl — weet gij , ik groet de lucht , den Oceaan, het land, Eiken opkomenden dag en eiken zonsondergang als herinnering en wensch uwer lieve liefde, liefste. DE TIJDEN KOMEN MET TUSSCHENTIJDEN TERUG. De tijden komen met tusschentijden terug, Onverdelgd, voortgaande in onsterfelijkheid, Overvloedig, phalhsch, met de machtige oer-lendenen, zoo volko- men en lieflijk. Ik zanger van Adamische Zangen, In den Westertuin wandelende, roep ik de steden op. Ik preludeer vol geestdrift op wat geêntwordt en bied mijne zangen, bied mij-zelf aan, Ik baad mij-zelf, baad mijne zangen in de Sekse. Zij zijn het kroost mijner lendenen. WAT ZIJN WIJ TWEEËN LANGEN TIJD MISLEID. Wat zijn wij tweeën langen tijd misleid; Nu , herschapen , ontvlucnten wij zoo snel als de Natuur ontvlucht , Wij zijn de Natuur, langen tijd zijn wij weg geweest maar nu ko- men wij terug. Wij worden planten, stammen, gebladerte, takken, bast. Onze bedding ligt in den grond, wij zijn rotsen. Wij zijn eiken, wij groeien naast elkander in de kloven, Wi] schieten jonge takken, wij zijn twee van de wilde kudde vrij als wat ook, Wij zijn twee visschen die naast elkander in de zee zwemmen, Adamskinderën. 89 Wij zijn wat bloesems zijn, wij verspreiden geuren, over de paden 's morgens en 's avonds , Wij zijn ook twee plompe beest- werpsels , planten, delfstoflFen, Wi] zijn twee roofzuchtige havikken, wij nemen hooge vlucht en zien naar omlaag, Wij zijn twee luistervolle zonnen, wij houden ons als bollige ster- ren in evenwicht, wij zijn als twee kometen, Wij zijn viervoeters zwervende door de wouden, wij bespringen onzen prooi. Wij zijn twee wolken in den morgen en den nanoen wegdrijvende m de lucht, Wij zijn twee stortvloeden die zich vermengelen, wij zijn twee vroo- lijke golven die over elkaar heen rollen en elkaar bespatten, Wij zijn wat de atmosfeer is, ijl, ontvankelijk, doordringbaar en ondoordringbaar , Wij zijn sneeuw, regen, koude, duisternis, wij zijn elk voortbreng- sel en elke invloed der aardbol, Wij zijn gewenteld en gewenteld tot wij tehuis zijn teruggekomen, wij tweeen. Wij hebben ons losgemaakt van alles behalve van onze vrijheid en van ons genot. O HYMEN! O HYMENEA. O Hymen! O Hymeneal Waarom toch tergt gij mij aldus? Waarom dat lange knagen en dat korte genieten! Waarom kunt gij niet duren? Waarom emdigt gij nu? Is 't omdat indien gij langer dan een snel vervlogen oogenblik zoudt duren, uw genot mij zou dooden? MIJ DOET DE LIEFDE ZEER. Mij doet de zinnelijke liefde zeer; Heeft de aarde aantrekkings vermogen ? Heeft niet alles dat lijden kan aantrekkingsvermogen op aües? Aldus mijn lichaam op allen die ik ontmoet of ken. OER-MOMENTEN. Oermomenten — wanneer gij over mij heen gaat — o reeds komt gij weer, Geeft mij nu enkel het genot van wellust, Geeft mij den drank mijner hartstochten , geeft mij welig , wild leven , Heden ben ik de metgezel van de lievelingen der natuur, heden nacht tevens, 90 Natüurleven. Ik behoor tot hen die gelooven in den vrijen wellust, ik neem deel aan de nachtelijke orgiën van jonge mannen, Ik dans met die dansen en drink met die drinken, De echo's weergalmen ons ontuchtig gezang, ik neem een diepge- vallene tot mijn liefste vriend, Hij moet een wetschender zijn, ruw, ongeletterd, hij moet iemand zijn door anderen veroordeeld om bedreven daden. Ik wil niet langer veinzen, waarom zou ik vér blijven van hen die mijn ware makkers zijn ? O gij geschuwden, ik ten minste houd mij niet verre van U, Ik Degeef mij oogenblikkelijk in uw midden, ik zal uw dich- ter zijn, Voor U zal ik meer zijn dan voor een der anderen. EENS TROK IK DOOR EEN VOLKRIJKE STAD. Eens trok ik door een volkrijke stad en ter wille mijner toekom- stige meditaties prentte ik in mijn brein wat ik daar zag aan leven, bouwkunst, gebruiken, overleveringen, En nu, van die geheele stad, herinner ik mij enkel een vrouw die ik er toevallig ontmoette en die er mij ophield door haar liefde, Dag aan dag en nacht aan nacht waren wij tezamen — al het andere heb ik reeds lang vergeten, Ik herinner mij, zeg ik, enkel die vrouw die mij hartstochtelijk liefhad. Opnieuw wandelen wij, hebben wij lief, opnieuw scheiden wij, Opnieuw houdt zij mij bij de hana: ik moet niet heengaan, Ik zie haar tegen mij aan geleund met stomme lippen, droevig en sidderend. IK HOORDE DE PLECHTIG-LIEFLIJKE ORGELTONEN. Ik hoorde de plechtig-lieflijke orgeltoonen toen ik Zondagmorgen de kerk voorbij ging, Toen ik in avondduisiernis wandelde hoorde ik boven mijn hoofd uw langgerekte, klagelijke zuchten, herfstwinden. Ik hoorde den voortreffenjken Italiaanschen tenor, ik hoorde de sopraan die in het quartet zong; Hart mijner liefde! U ook hoorde ik zachtkens murmelen in een der armen om mijn hals, Ik hoorde toen alles stil was uw polsslag als klokjes luiden aan mijn oor. Adamskinderen. 91 VAN CALIFORNIË'S KUSTEN UITZIEND TEN WESTEN. Van Californiê's kusten zie ik uit ten Westen, Ik vorsch uit, onvermoeid, en zoek het ongevondene, Ik, een kind nog, en niettemin reeds oud, richt mijn blik over de baren naar het huis der moeder, het land der verhuizers, mijn oog dringt de verte door. Van de kusten mijner Westerzee zie ik uit in den gecirkelden ho- rizont ; Westwaarts van Hindoestan, van de valleien van Cashmir ben ik uitgegaan , Van Aziè, van het Noorden, van God, van den Ziener, van den Held ben ik uitgegaan. Van het Zuiden, van de bloemrijke schiereilanden, en de specerij- eilanden ben ik uitgegaan. Sinds heb ik een lange reize gemaakt, een reize gemaakt de wereld rond. Nu zie ik mijn Huis terug, nu ben ik te vree en vroolijk, Maar waar toch is wat ik zoo langen, landen tijd heb gezocht? En hoe komt 't dat ik het nog niet gevonden heb ? ALS ADAM IN DEN VROEGEN MORGEN. Als Adam in den vroegen morgen. Ga ik uit van mijn lommertent, verfrischt door den slaap, Zie mij aan als ik U voorbij ga , luister naar mijn stem , nader mij , Beroer mij, laat uwe vingertoppen mijn lichaam streelen als ik Ü voorbij ga, Wees niet bevreesd voor mijn lichaam. CALAMUS. OP ONBETREDEN PADEN. Op onbetreden paden, In het gewas der poelzoomen, Ontsnapt aan het leven dat zich bloot geeft, Aan alle standaardmaten, die tot nu algemeen golden, aan de ge- noegens, voordeelen, gelijkvormigheid. 92 Natüürleven. Waarmee ik te lang mijn ziel heb trachten te voeden, Duidelijk nu voor mij dat er een eerlijke maat is nog niet algemeen aanvaard, duidelijk mij nu dat mijn ziel, Dat de ziel van den man voor wien ik spreek welbehagen vindt in zijne gezellen. 