None
Kolfjes geel. Vleugels (fig. 8) glasachtig, aan den worten en het begin van den voorrand roodbruin, de voorrand verder levendig geel tot aan de radiaal-ader; middeldwarsader bruin gezoomd, voorbij het midden der schijfcel geplaatst; laatste gedeelte der discoidaal-ader opwaarts gericht en boogvormig, naar het einde weder evenwijdig met de radiaal-ader; schijfdwarsader een weinig schuin achterover geplaatst. Ken enkel van Waigeoe (Bernstein) in het Leidsche museum. Lamprogaster quadrilinea Walk. Proc. Iinn. Soe. Vit. 144. 124. Two mannelijke exemplaren van Waigeoe (Bernstein) in het Leidsche museum geloof ik als deze soort te kunnen beschouwen. De oogkanten aan het voorhoofd en het aangezicht, alsmede de vrij breede kinbakken hebben denzelfden witten haarglans als de beide zijstrepen van den thorax. Het schildje heeft aan den achter- rand slechts eenige korte en zwakke borsteltjes. De pooten zijn niet zwart, maar pekbruin en neigen zelfs tot het roodbruine; de Achterschenen zijn gebogen. Voor de teekening der vleugels zie men Pid, tig. 9, Lamprogaster taeniata nov. sp. Testacea; thorace vitta lata scutelloque coeruleo-nigris; abdomine, praeter basin, chalybeo; alis flavescentibus, maculis subquatuor fuscis. — Long. 9. 9. 5 mm. — Pl. 7. fig. 10. Kop met sprieten en mondelen steenrood; voorhoofd  oogen grijsachtig rood. Sprieten en palpen bruinrood; de sprieten slank, nauwelijks tot halverwege het aangezicht reikende; het derde id smal; sprietorstel an de wortelhelft iets verdikt, naar het einde haarfijn; onder eenige erachtige vergrooting vertoont zich eenige beharing. Thorax blauw-zwart, met aschgrauwe bestuiving en van boven eenig spoor van zwarte langsbanden, Schildje en achterlijf staalblauw; het schildje met 6 borstels; achterlijf korter dan de thorax; eerste ring met vaalgele beharing; anus met zwarte borsteltjes; hypopygium zwart, “met. geelachtige beharing, aan het een paar kleine uit-steeksels. Pooten roodgeel; de laatste tarsenleden gebruind. Vleugels (fig. 12) veel langer dan het achterlijf, vrij spits toeloopend, grauw, an den wortel en het begin van den voorrand bruinachtig; voorts met vier zwartbruine viekken; de eerste op ongeveer een vierde van de vleugellengte, een bandje vormende van de subcostaal- ader tot over het eind van de middelste wortelcel; de tweede en grootste tegen den voorrand, aan de uitmonding der hulpader en van onderen de middeldwarsader bedekkende; de derde, kleinere, mede aan den voorrand, tusschen de uitmonding der subcostaal-ader en die der radiaal-ader; de vierde zeer klein, aan het eind der cubitaal-ader en in eene bruine schaduw aan de vleugelspits uitloopende; middel-dwarsader op het midden der schijfcel; schijfdwarsader steil, op twee vijfden der spitscel. Ken van Nieuw-Caledonie (Hanckar) in het museum te Brussel. Lamprogaster trisignata nov. sp. Nigra; abdomine submetallico; capite, antennis, palpitis pedibusque testaceis; alis flavescentibus, lineolis tribus fuscis. — Long. 7 mm, Van kort ineengedrongen gestalte. Kop met sprieten en mondelen bruingeel; sprieten vrij lang; de sprietborstel naakt. Thorax en schildje zwart, met eenigen glans; thorax met twee bestippelde langsgroeven, aan den achterkant, ter wederzijde védér het schildje in een paar riggeltjes eindigende; achterrand van het schildje in een paar riggeltjes eindigende; achterrand van het schildje lange borstels. Achterlijf korter dan de thorax, glanzig metaalachtig groenzwart; de buik bruin. Pooten eenkleurig bruin. Vleugelschubben donkerbruin. Vleugelschubben donkerbruin. Vleugelschubben (fig. 13) met grauwgele tint en bruingele aderen; een donkerbruin streepje ter plaatse waar de cubitaal-ader uit de radiaal-ader ontspruit; een tweede dergelijk streepje, loopende van de mediastinaal-cel over de middeldwarsader; en een derde dicht bij het eind der radiaal-ader; midd Een een van Andai (von Rosenberg) in het Leidsche museum, IV. SCHOLASTES Léw. Dit geslacht werd door Low (Mon. Dipt. N. Am. Il. p. 38) Opfericht voor Platystoma cincta Guér. Het staat in nauwe verwandt in Lamprogaster, waarmede het in vele opzichten ovreenstemt, o. a. in de sprieten, die aan de inplanting ver uiteen staan. De sprietgroeven op het aangezicht zijn echter veel minder diep en aan de binnenzijde zonder de scherpe kielvormige lijst, die zich bij de soorten van Lamprogaster vertoont. De sprietborstel is lang en aan de wortelhelft of zelfs nog verder fijn en lang gewerd. Behalve de post-verticaal-borstels, staan ook nog een paar fronto-orbitaal-borstels ter wederzijde hoog op het voorhoofd. Ocellaar-borstels ontbreken, wat ook bij Lamprogaster en in ’t algemeen bij alle Platystominen het geval is. — Op den thorax zijn de beide buitenste rijen van dorso-centraal-borstels volledig aanwezig. Onder an de voordijen bevindt zich eene rij van kamachtig geplaatste bortels. Scholaster cinctus Guér. Platystoma cineta, Guér. Voyage de la Coquille, Zool. p. 299. Pl. 21. fig. 9; — Scholastes cinctus, Ost. Sack. Annali museo Genova, XVI. 479; — dicinus faciestriata, Dol. Nat. Tijdschr. v. Ned. Ind. X1V. 416. 40. pl. 10. f. 7; — Lamprogaster faciestriata, Schin. Dipt. Nov. Reise, 284. 160; — Lamprogaster transversa, Walk. Proc. Linn. Soc. 1. 30. 103; — L. margimifera, Wk. 1. c. V. 264. 415. Van deze soort werden mij meer dan eens exemplaren van Java door Mr. Piepers overgezonden; in het museum te Leiden bevinden zich voorwerpen van Batjan, Gebeh en Morotai (Bernstein) en van Aroe (von Rosenberg). De soort schijnt niet zeldzaam en bovendien ver verspreid te zijn. Zij is uit de hierboven aangehaalde beschrijvingen wel te her- kennen, terwijl ik ten overvloede nog op pl. 7. fig. 14 eene af- beelding van haar geef. Wat door geen der vroegere schrijvers schijnt opgemerkt te zijn, is dat het ¢ aan het einde van den OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 233 aldaar haarfijnen sprietborstel eene zeer kleine, eenigszins drie- hoekige verbreeding heeft (zie fig. 15); bij het ¢ is de sprietborstel eenvoudig. V. ANGITULA Walk. Dit geslacht bevat slechts eene enkele soort: Angitula cyanea Guér. Nerius cyaneus, Guér. Voyage de la Coquille, Zool. 301. pl. 21. f. 41; — <Anguitula cyanea, Ost. Sacken Ann. mus. Gen. XVI. 481; — Hlaphomyia polita, Saund. Trans. Entom. Soc. Lond. new ser. V. 416. pl. 12. f. 6 en pl. 13. f. 1; — Angitula longicollis , Walk. Proc. Innn. Soe. Wil. 123. 154. *s Rijks museum te Leiden bezit eene geheele reeks van exem- plaren, afkomstig van Noord-Halmaheira, Gebeh, Obi en Morotai (Bernstein), en van Aroe (von Rosenberg). De kenmerken zijn in de aangehaalde beschrijvingen en vooral in die van Osten Sacken duidelijk aangegeven. Ik voeg er alleen aan toe, dat de beide doornen van het schildje aan de spits een fijn borstelhaartje dragen, dat echter zeer licht schijnt af te breken , aangezien het niet bi al de voorhanden exemplaren aanwezig is. eta on. op. Cr rrgrm ola an of, a | | — Aehalaley Unelnds Poor, a i Exotische Ortalinen. By VAS, sine Overgedrukt uit deel XXVIII van het Tijdschr. voor Entomologie. OOST-INDISCHE PSILOPUS-SOORTEN, DOOR F. M. VAN DER WULBP. Van de Dolichopoden, welke uit den vreemde, met name ook uit onze Oost-Indische bezittingen, tot ons komen, behooreverweg de meesten tot het geslacht Psc/opus. Dat tropisch Azie ogenneen yijk is aan soorten van dit genus, kunnen wi veilig aannemen, want zooveel ik heb kunnen nagaan, zijn er op dit oogenblik reeds meer dan viftig van daar beschreven, en niettemin worden er telkens weder anderen gevonden, die niet tot de bestande beschrijvingen zijn terug te brengen. Fabricius beschrecf er twee: Ps. aeneus (Syst. Antl. 268. 9), van Java; zi} komt ook op het eiland Aroe voor (zie Osten Sacken, Anu. mus. Gen. XVI. 435). » nitens (Syst. Anti. 270.17), uit Oost-Indie, zonder nadere aanduiding. Wiedemann voegde er zeven aan toe: Ps. vittatus (Zool. Mag. WI. 4. 4), van Java; zij is ook op de Philippiynsche eilanden gevonden, volgens Osten Sacken (Berl. Ent. Zeitschr. XXV1, 143). » leucopogon (Anal. Kut. 40. 60), uit Oost-Indie, volgens Schiner (Dipt. Novara Reise 245. 17) ook van Ceylon. » globifer (Auss. Zweifl. UW. 221. 16), uit China. » erinicornis (Aual. Eutom. 39. 68), van Java, Sumatra en Amboina. (Syn. Ps. longicornis Dol.) » rectus (duss. Zweifl. UW. 255. 25), van Sumatra. » flavicornis (I. c. 227. 31), van Sumatra. » flavicornis (I. c. 227. 21), van Sumatra. » flavicornis (Dipt. ex. suppl. 1. 420. 20), van Pondichery. Doleschall beschreef in het Natuurk. Tijdschr. voor Ned. Indie drie soorten, te weten: Ps. pusillus (X. 409, 24), van Java, waarvan de naam moet worden veranderd, als reeds door Macquart gebezigd. » leiopus (X. 410. 25), mede van Java. » palmetorum (XVI. 94. 35), van Amboina. Kene enkele soort, Ps. vi/ipes, van Borneo werd door Rondani (din. mus. Gen. Vil. 445) beschreven, hoewel zoo on- volledig, dat zij wel niet zal worden herkend. Het getal der Zuid-Aziatische soorten werd inzonderheid vermeerderd door Fr. Walker. Hi beschreef: Ps. coelestis (List Dipt. Brit Mus. Wl. 642). Capido (ib. 643). Elegans (Dipt. Saund. Wl. 240), allen uit Ost-Indie, en later nog de volgende soorten in verschillende deelen der Transactions of the Linnean Society of London: * clarus (I. 15. 49) | van berg Ophir subnotatus (1. 16. 52) * posticus (1. 16. 52) * posticus (1. 16. 53) * allectans (1. 16. 52) * allectans (1. 119. 81) * alliceens (1. 119. 82) * illiciens (1. 120. 83) * delectans (1. 120. 84) * prolectauns (1. 120. 86) * colucens  jfilifer (IV. 444. 71) » astimatus (IV. 114. 72) » abruptus (IV. 4115. 73) » margmalis (V. 283.54), van Batjan. » seticornis (VII. 234. 22), van Ceram. » subrectus (VII. 209. 40) » moderatus (V. 149. 26) » persuadens (V. 149. 26) » variuipennis (V. 238. 26) » variuipennis (V. 238. 26) » variuipennis (V. 238. 26) » van Amboina (superans ook op » superans (V. 150. 28) rise » variuipennis (V. 238. 26) » van Amboina (superans ook op » superans (V. 150. 28) » van Amboina. » oretfer (III. 92. 58) » egens (III. 92. 60), van Aroe en Geram. Hierbij komen nog twee door mij beschreven soorten, nameliyk Ps. splendidus van New Guinea (Tijdschr. v. Ent. X¥. 111. 14), en Ps. patellatus van Sumatra (Diptera Sumatra-ewpeditie 27, 2). Mocht het mij slechts zelden gelukken, de soorten uit de bestaande beschrijvingen te herkennen, dan is dit voor een goed deel daaraan te wijten, dat de beschrijvingen onvolledig zijn. Vooral is dit het geval met die van Macquart en Doleschall, die althans zonder de daaraan toegevoegde afbeeldingen zeker weinig bruikbaar zouden zijn. Aan Rondani’s zeer korte beschrijving van Ps. villipes ontbreekt alle aanduiding van den vorm der sprieten en van het aderbeloop der vieugels, juist de kenmerken, welke hier het meest in aanmerking komen. Ook Walker's beschrijvingen liden, als gewoonlyjk, aan vele gebreken, zoodat het niet te ver- wonderen is, dat ik in geen enkele der mij bekende soorten eene der zijnen heb kunnen herkennen. Op dit oogenblik ken ik nog slechts een el Staat soforten, waarvan 220 OOST INDISCHE PSILOPUS-SORTEN. ik er vyf kan terugbrengen tot de door Fabricius en Wiedemann beschreven soorten; twee anderen werden vroeger reeds door mij het de beschriving hieronder volgen. Allen komen daarin overeen, dat de spriethorstel eindstandig is en veel langer dan de altijd rugstandige bij onze Europeesche soorten. Slechts bij een enkel voorwerp van Java, uit het Leidsch museum, vond ik een rugstandigen sprietborstel; ik kan dit exemplar echter niet bestemmen en nog minder beschriven, omdat het opgeplakt en zeer gebrekkig is. Ein rugstandige sprietborstel heeft ook Ps. pusidlus Macq., te oordeelen althans naar de afbeelding, door hem |. c. pl. 24 fig. 7 gegeven. In verreweg de meeste der hiervoren aangehaalde beschrijvingen is omtrent de inplanting van den sprietwortel het stilzwygen bewaard; de veronderstelling ligt echter voor de hand, dat die inplanting aan het eind van het spits toeloopende derde sprietenlid plaats heeft, omdat wij dit bij verreweg de meeste tropische soorten zoo aantreffen. Als kenmerken ter onderscheiding der soorten kunnen, behalve de wijze van inplanting van den sprietborstel, nog in aanmerking komen de aanwezigheid van purperen langstrepen op den thorax en van zwarte ringen op het achterlijf; de kleur der sprieten; de meerdere of mindere lengte van het derde sprietenlid in verhouding tot de voorafgaande leden: de lengte en somtijds de geknopte vorm van den sprietborstel; de buiging der vleugels, die by vele exotische soorten voorkomt; de buiging der dwarsaderen; de plaatsing der macrocheten op het achter lyf; de kleur, de borstels en de beharing der pooten; eindelijk de vorm der mannelijke vorat. De weinige mi bekende soorten laten zich onderscheiden als volet: a. Schijfdwarsader duidelijk, soms zeer sterk gebogen <6d) Liadiok. ten taab: Schijfdwarsader recht of bijna recht. /. 4. Derde sprietenlid kegelvormig, merke-lijk langer dan de bheide vooraf- gaande leden (vleugels gevlekt). 4. acaeus Vabr. h. OOST-INDISCHE PSTLOPUS-SOORTEN. 221 Derde sprietenlid hoogstens zoo lang als de beide voorafgaanden. Vieugels gevlekt, d. i. met donker-bruine en glasachtige gedeelten Vieugels gelykmatig bruinachtig of ge heel glasachtig, althans zonder duidelijke vlekken. Vieugels met eene groote vierkante viekten tegen den vooranden. Vieugels gelijkmatig gebruind. Vieugels geheel glasachtig, hoogstens met een klein schaduwvlekje aan den voorrand Sprietborstel veel langer dan het lichaam. Sprietborstel aan het eind met een . 6. patellatus v. d. W. . 7. leucopogon Wied, klein knopje.. Sprietborstel zonder knopje Vleugels met donkere teekening. Vleugels glasachtig Bovenarm der discoidaal-ader bijna recht, veel langer dan het laatste gedeelte der discoidaal-ader. Bovenarm der discoidaal-ader duidelijk gebocen, nauwelijks iets langer dan het laatste gedeelte der discoidaal-ader. Beharing en borstels van lichaam en pooten buitengewoon dicht en in 't oom wallend 5) “Pe SR Be Beharing en borstels niet meer dan ge- oo 5 ~ 2. quadratus n. sp splendidus v. a. W. 4. flavicorms Wied. . D. erinicornis Wied. .  een paar lange, behaarde draden). 14. fi/atus n. sp. 1. Psilopus aeneus Fabr. Dolichopus aeneus, Fabr. Syst Antl, 268. 9; — Psilopus aeneus, Wied. Auss. Zweifl. I. 214. 2; Macq. Dipt. ex. Il. 2. 146. 6. pe tO 3: Fabricius beschreef deze soort naar een exemplaar uit de collectie van Bose te Parijs en geeft als vaderland Java aan. Wie-demann neemt alleen die beschryving over en schijnt dus de soort niet gezien te hebben. Macquart geeft eene meer uitvoerige beschrijving en tevens eene tamelyk kenbare afbeelding naar een exemplaar, mede van Java, uit het museum te Parijs, wellicht het zelfde als dat van Fabricius. Deze laatste noemt de pooten «nigri, femoribus pallidis, Macquart daarentegen »pieds dun jaune pale» zonder meer. Ken exemplar, op het eiland Waige, door Bernstein gevangen en in het Leidsch museum berustende, is, voor als ook wegens de teekening der vleugels, als aeneus F. te bestemmen; het mist de voorpooten, waarvan alleen de heupen zijn overgebleven; deze zijn veel, in tegenstelling met de achterste heupen, die zwart zijn met witte bestuiving; de middelpooten zijn geel, met zwartbruine tarsen, en aan de achterpooten zijn de dijen geel, de schenen entarsen zwart. Kenmerkend voor deze soort zijn overigens, behalve de vleugelteekening (Pl. 12 fig. 4), de gele sprieten, waarvan het derde langer en meer kegelvormig is dan bij andere soorten. Het hypopygium van het (fig. 2) is zoo lang als de beide laatste lifsringen; de bovenste aanhangsels hebben den. vorm van een paar haken; de onderste zijn schubvormig en ook van onderen vrij dicht behaard, aan het een en paar doornen. 2. Psilopus quadratus nov. sp. (iyaneo-viridis; capite. thor ace antice, pleuris et maculis lale- COST-INDISCHE PESTILOPUS-SORTEN, 223 ralibus in abdomine argenteo-albis; thorace cupreo-vittato; antennis testaceis, seta apicali longitudine thoracis; pedibus anterioribus flavis, tarsis nigris; posticis nigris, femorum dimidio basali flavo; alis hyalinis, macula magna subquadrata fusca; nervo transverso discolali undulato. — Long. ¢ 40 mm. Metaalachtig blauwgroen. Voorhoofd en aangezicht met zilverwitte bestuiving; zuiger geelachtig, aan de spits glanzig zwart; palpen geel. Sprieten bruingeel, kort; het derde lid niet langer dan het eerste, met haarvormigen, zwarten eindborstel, die ongeveer zoo lang als de thorax is. Thorax met koperkleurige langsstrepen, van voren en in de zijden met zilverwitte bestuiving, op den rug met op langsryen geplaatste macrocheten; twee dergelijke aan den achterrand van het schildje. Achterlyf met zwarte beharing en zilverwitte zijviekken. Voorheupen geel, achterste heupen zwarte behängen. Voorheupen geel, achterste heupen zwarte aderen; voorheupen geel, achterpooten zwart, met gele wortelbelft der dijen; aan de voorste heupen, onder an den wortel der voordyen en aan de achterste schenen eenige zwarte borstels. Kolfjes geel. Vleugels (fig. 3) glas-achtig met zwarte aderen; voorbij ‘het midden eene groote, eenigszins vierkante, zwartbruine vlek, die tegen Den voorrand ligt maar den achterrand niet bereikt; bovendien een klein donker viekje aan de basis der cubitaal-en discoidual-aderen; de voorrandel (tusschen de randader en de subcostaal-ader) geelachtig; uitmonding der subcostaal-ader nog védr de halve vleugellengte; bovenarm der discoidual-ader rechthoekig uit den hoofdtak ontsprui-tende en verder boogvormig; schijfdwarsader dubbel gebogen. Verscheidene vrouwelike exemplaren van Morotai en Halmaheira Bernstein in het Leidsch museum. 3. Psilopus splendidus v. d. Wulp. Tijdschr. voor Ent. X. AA4. 14 pl. 4 f. 4. In het Leidsch museum trof ik onder de ongedetermineerde Dipleca deze soort op nieww ‘aan, en wel een Mannelijk exemplar van Waigeoe (Bernstein). 294 OOST-INDISCHE PSTLOPUS-SOORTEN, Zeer verwant schijnt te zijn Ps. /ucigena Walk. (Proc. Linn. Soc. II. 91. 56), mede van Niew-Guinea (eiland Aroe); dezeonderscheidt zich echter door zwarte sprieten en doordat de voor-dijen aan den wortel geel zijn. Wellicht is mijn Ps. splendidus slechts als eene varieteit van deze soort aan te merken; om hiervan zekerheid te verkrijgen, zou men echter het typische exemplar in der Britsch museum dienen te vergelijken. 4. Psilopus flavicornis Wied. Wied. Auss Zweifl. I. 227. 34, v. d. Wulp, Dipt. Sumatra-exped.. 27.4. Aan mijne aangehaalde beschrijving heb ik niets toe voegen. 5. Psilopus crinicornis Wied. Ps. crinicornis, Wied. Anal. Lut. 39, 68; id. Auss. Zweift. Il. 999. 20; Ost. Sack. dun. Mus. Gen. XVI. 436; — Ps. longi-cornis, Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. XVM. 94 34. In het Museum te Leiden bevinden zich 5 manneljke exemplaren van Java (Miller). De sprietborstel is wel 25 maal zoo lang als het licham; aan den voorrand der vieugels is een klein wegsmeltend schaduwvlekje, waarvan in Wiedemann’s beschriving even melding wordt gemacht, maar dat ook door Osten Sacken is opgemerkt. Ik twijfel niet, of Doleschall’s Ps. dongicornis is dezelfde soort; wel geeft eene onuitgegeven afbeelding van Doleschall den spriet- borstel slechts als een weinig langer aan dan het licham; maar die afbeelding vertoont duidelyk een ¢, en daaruit is dus af te | leiden, dat in deze sexe de sprietborstel minder lang is. Hoe het zij, de naam Jlongicornis Dol. zou toch vervangen moeten worden. omdat er reeds een Psi/opus.longicornis Wied. van Brazilie bestond. 6. Psilopus patellatus v. d. Wulp. V. d. Wulp, Dipt. Sumatra-exped. 27. 2, Ook ten aanzien van deze soort kan ik volstaan met naar mijne vroegere beschrijving te verwijzen. OOST-INDISCHE PSILOPUS-SOORTEN. 22%) 7 Ps ilopus leucopogon Wied. Wied. dual. Entom. 40. 69; id. Auss. Zweifl. Il. 220. 15; Schiner, Dipt. Nov. Reise, 215. 17. Deze sort wordt door Wiedemann uit Oost-Indie, door Schiner van Ceylon vermeld. Ik bezit exemplaren van Java, die ik in der tijd zonder eenigen twijfel als eucopogon heb gedetermineerd. Zij zijn echter niet gaaf genoeg meer, om daaromtrent hier verdere aanekeningen of afbeeldingen te maken. 8. Psilopus vittatus Wied. Wied. Zool. Mag. Vil. 4. 4; id. Auss. Zweifl. Il. 2417.8; Macq. Suit. a Buf. Dipt. I. 450. 8; id. Dipt. ex. II. 2 116. 5. pl. 20 f. 6; Dol. Nat. Tijdschr. v. Ned. Ind. X. pl. 9 f. 4; Ost. Sack. Berl. Ent. Zeitschr. XXVI. 113. Van deze soort, die op Java gemeen schijnt te zijn, bevinden zich verscheidene exemplaren in ’s Ryks museum te Leiden en in mijne collectie. Wat Osten Sacken zegt van de zwarte dwarshanden op het achterlyf, die bij het über breeder zouden zijn dan bij het 2, vindik aan mijne v Oörwerpen niet bevestigt; die banden vertoenen zich daar in beide sexen zu smal, dat ik eer van zwarte insnijdingen zou spreken. Zouden wellicht de Philippijnsche exemplaren in dat opzicht van de Javaansche afwijken? Op het achterlyf ligt, vooral aan de eerste ringen, een zilverwit waas; de macrocheten zijn ep den rug van elken ring duidelyk in twee dwarsrijen gerangschikt, terwijl zij bij andere soorten minder regelmatig zijn geplaatst of slechts eene enkele ry dicht bij den achterrand vormen. Het hypopygium van het @ (fig. 4) is slechts weinig langer dan de laatste ljfsring, van boven met een paar korte, van onderen met een paar langere draadvormige aanhangsels. De eigenaardige vleugelteekening is te zien uit mijne atbeelding (fig. 5), die ook den bijzonder langen, zeer weinig gebogen bovenarm der discoidaal-ader vertoont. Behalve de Javaansche exemplaren bevindt zich in het Leidsch museum ook een 2 van Sumatra (v. Lansberge), dat als eene 229 OOST-INDISCHE PSILOPUS-SORTEN. varieteit moet worden aangemerkt. Het heeft niet de normale metaalgroene kleur, maar is prachtig staalblaaw; daarentegen zijn de banden op den thorax, die bij de typische voorwerpen purper- kleurig zijn, hier smaragdgroen; dezelfde kleur vertoont zich ook in de zijden des achterlijfs; daarbij is de teekening der vleugels niet zwartbruin, maar zeer licht bruin, en hierdoor minder duidelijk, terwijl de kernen van sommige cellen zelfs nog lichter zijn. 9 Psilopus obscuratus n. sp. Virido-aeneus; abdomine maris cupreo; antennis nigris, seta apicali dimidio corporis sublongiori; pedibus halteribusque nigris vel fuscis; alis fuscis, apice, margine inferiori incisurisque duabus subhyalinis; nervo transverso  geelbruin. Sprieten zwart, kort; het derde id spits toeloopend; de haarvormige eindborstel ruim ter halve lengte des lichams. Thorax en schildje metaalgroen; borstzijden met witte bestuiving. Achterljf in koperkleurig, in meer zuver metaalgroen, met zwarte insnijdingen; hypopygium van het (fig. 6) zwart, niet langer dan de laatste lifsring, met korte draadvormige aanhangsels. Pooten zwart; de voorste pooten soms meer pekkleurig, de schenen zelfs tot het geelachtige neigende; onder aan de voorste dijen en aan de buitenzijde der schenen vrij lange zwarte borstels. Kolfjes zwart. Vieugels (fig. 7) donkerbruin, aan de spits en den achterrandlichter en grijsachtig, welke laatste kleur op twee plaatsen een derde der de grondkleur maakt, eens op een derde der vleugellengte en nog een derde der vleugellengte en nog een derde der schijfdwarsader; de bovenarm der discoidual-ader ontspringt met rechten hoofdtak en is z acht gebogen; spitscel vrij breed geopend; schijfdwarsader bijna recht. Beide sexen van Padang in mine collectie. 10. Psilopus pilosulus n. sp. Obscure aeneo-viridis, villosus; antennis pedibusque nigris; pedorum anteriorum tibiis et saepius articulo primo tarsorum tesaceis; antennarum seta apicali longitudine fere corporis; alis immaculatis, nervo transverso discoidali subrecto. — Long. 4,5 mm. (Pl. 44, fig. 8). Voorhoofen en aangezicht breeder dan de doorsnede der oogen, zwart, met witte bestuiving; achterhoofen van achteren met verschiedene witte borstels; zuiger en palpen geel of geelbruin. Sprieten zwart; het tweede id van boven en van onderen met een borstel (de onderste bij het @ langer); derde id spits toeloopend, met een haarvormigen eindborstel, die slechts weinig korter dan het licham is. Thorax, schildje en achterlijf donker metaalgroen, dicht met lange zwarte borstels bezet; borstzyden wit bestoven; hypopygium van het  witte bestuiving; an de beide voorste paren de knieen, de schenen, met uitzondering der spits, en somtijds het eerste tarsenlid bruingeel; onder aan de dijen een aantal borstels, op twee rijen geplaatst; aan de buiten- zijde der schenen 4 of 5 borstels; de schenen en tarsen bovendien met eene korte dichte, uitstaande donkere beharing, die vooral bij het ¢ in ’toog valt. Al de borstels van lijf en pooten zijn srof en stomp. Kolfjes zwart, met geelachtigen steel. Vleugels (fig. 40) grauwachtig; bovenarm der discoidaal-ader gebogen; schijfdwarsader bijna recht. Beide sexen van Ambarawa op Java (Ludeking) in ’sRijks museum te Leiden. 11. Psilopus filatus n. sp. Lacte-viridis; abdominis segmentis ultimis cupreis; antennis pedibusque nigris; antennarum seta apicali longitudine thoracis; alis subhyalinis; ramo superiori nervi discoidalis cum ramo principali angulum acutum formante et in medio profunde incurvato; nervo transverso discoidali subrecto; hypopygio maris filis duabus longis munito. — Long. 4 mm. Glanzig metaalgroen, ook het voorhoofd en het aangezicht; de horstzijden doffer en van onderen met witten weerschijn, die zich ook op de heupen voortzet; de drie laatste achterlijfsringen koperkleurig. Boven de sprieten een band van zilverwitte bestuiving. Zuiger, palpen en sprieten zwart; de sprieten kort; het derde lid toegespitst; de haarvormige eindborstel zoo lang als de thorax. Op het voorhoofd en achter de oogen eene borstelige beharing; thorax en achterlijf matig met borstels bezet; hypopygium van het (fig. 41) niet zeer lang; de beide bovenste aanhangsels draadvormig, an ’t einde iets verdikt; de beide onderste aanhangsels Lang en Ein langen, fijnen, met uitstaande haartjes bezetten draad. Pooten zwart; onder aan de dijen eenige beharing, doch overigens de pooten zoo goed als naakt en slechts met enkele onbeduidende borsteltjes. Kolfjes zwart. Vleugels (fig. 12) met flauwe grijsachtige tint; bovenarm der discoidual-ader met den hoofd-tak een scherpen hoek vormende en verder diep ingebogen; de hoofdtak tot aan den vleugelrand voortgezet; spitscel vrij breed geopend; schijfdwarsader recht. Ein enkel van Java (Piepers) in mijne collectie. Ik zou geneigd zijn deze soort als Pl. egens Walk. (Proc. Linn. Soc. IL. 92) te bestenmmen, indien de sprietborstel langer ware; Walker toch noemt dien «much more than half the length of the body»; daar mijn exemplar zeer gaaf is en aan beide sprieten de horstel even lang is, kan ik niet veronderstellen, dat deze gedeeltelijk is afyebroken. Pl. 12. v.d.W. del. A.J.W. sculps. 0. Indische Psilopus -soorten. ee Van der Wulp, Tijdsch.v. | XIN, qQy— le, ac nt. oy Untick, Oookiuk, Qi fixe 7 /) 7 i ADA b/s ¥ Een : V —— = +a. ees ss alaic 4 Re) gore . } 4 fj \a Ree 95 Overgedrukt uit deel XXXIX. van het Tijdschr. voor Entomologie. AANTEHEHMKENINGEN BETREFFENDE Oost-Indische Diptera, DOOR F. M. VAN DER WULP. Zooals ik reeds in de jongste winterverg dering der Entomolo- gische Vereeniging (zie Verslag blz. Lxviii) mededeelde , was ik door de goedheid van den heer R. Oberthiir in het bezit gekomen van eene collectie Diptera van Darjeeling in het Himalaya-gebergte ; -en had ons geacht medelid Neervoort van de Poll cene collectie Diptera, door den heer H. Fruhstorfer op Java verzameld, aan mij ten onderzoek toevertrouwd. Staande die vergadering stelde de heer van de Poll mi nog een aantal Diptera ter hand, die door zijn ijverigen medehelper J. Z. Kannevieter zeer onlangs waren overgezonden , diens vangsten bevattende gedurende een verbliyf van eenige weken op Java, alvorens hy naar. het eigenlijke doel zijner reis, het eiland Nias, is vertrokken. De toestand der Britisch-Indische collectie liet veelte wenschen over, maar daar zijn hoofdzakelyk uit grootere soorten bestond en sommigen in een aantal exemplaren voorhanden waren, kan ij nog met vrucht worden gebruikt. De Javaansche collectie van Frühstorfer, ofschoon van veel jonger dagteekening, is niet zorg-uldig genoeg behanden, om. althans de kleinere soorten, die zich daarin bevinden, tot haar recht te laten komen. De voorwerpen daarentegen, door Kannegieter overgezonden, zijn met de uiterste zorg geprepareerd. Deze had in opdracht, om bij zijn verblijf in onze Oost-Indische bezittingen ook meer bepaaldelik zijnne aanstonden. AANTEEKENINGEN BETREFFEN DE dacht aan de Tweevleugeligen te wijden; uit hetgeen hi thans reeds heeft geleverd blijkt al aanstonds, dat hij die taak op uitnemende wijze weet te volbrengen. Het aanvankelyk onderzoek der drie collectién, en vooral van de laatstvermelde, heeft mij aanleiding gegeven tot het maken van eeenige aanteekeningen, die ik hier wil lat En volgen. Het zijn slechts enkele grepen uit den aanwezigen voorraad, maar waaruit op nieuw is gebleken, dat in Oost-Indié, vooral wat Diptera aangaat, nog vele tot dusver verborgen gebleven natuurschatten te vinden zijn. I. Tipula pedata Wied. Van deze zeer fraaie soort heb ik een volkomen gaaf mannelijk exemplaar voor mij, van Buitenzorg op Java (Kannegieter). Het komt geheel overeen met Wiedemann’s beschriving (duss. Zwerfl. I. 45. 7), die echter alleen het 2 betreft. Of de Philippijnsche exemplaren, door Osten Sacken vermeld (Berl. Entom. Zeitschr. XXVI 92) wel tot deze soort behoore, schijnt voor 't minst onzeker. Verscheidene bijzonderheden toch worden door hem aangegeven, waarin zij van Wiedemann’s beschrijving afwijken, en waarvan ik ook bij het Javaansche exemplar geen het minste spoor kan zien, Dit laatste heeft de sprieten een- kleurig bruin, behalve de beide worteleden, welke geel zijn, juist zooals Wiedemann ze beschrijft; terwiyl Osten Sacken de sprieten van zijnne exemplaren aanduidt als «reddish-brown, the joints of the flagellum dark brown or black at base». Verder is bij mijn voorwerp de thorax okerbruin met eenkelen zwartbruinen langs- band over den rug en met tot het gele neigende borstzijden, alles overeenkomstig Wiedemann’s opgaven, Van de Philippijnsche exemplaren daarentegen het: «thorax with three brown stripes, the middle one with a longitudinal brown line». Aan het voor mij staande mannelik exemplar is het achterlif zeer dun, vooral de tweede ring, die ook langer is dan de Overigen; de breedere eerste Ring heeft zuwel van achteren een donkerbruinen Oost-Indischke DIPTERA. 97 zoom en daartusschen een paar schuine banden van dezelfde kleur, welke teekening door Wiedemann bij een Andreas-kruis vergeleken wordt; de laatste ringen zijn van boven bruin, aan de kanten en aan de insnijdingen geel; de bruine kleur is niet scherp begrensd en vormt althans geen driehoekige vlekken, zooals Wiedemann ze beschrift; ook aan de vrouwelijke exemplaren van Sumatra waren die driehoekige vlekken niet duidelijk (zie Diptera Sumatra-expeditie p- 10). Van de mannelijke genitalién, zooals zij zich aan het ge- droogde voorwerp voordoen, heb ik een schets gemaakt (Pl. 2 fig. 1 en 2); zi) onderscheiden zich door een paar lange, slanke, naar achteren gerichte en aan ’t eind iets gebogen tangarmen. Osten Sacken kon de teekening van het achterlyf, door Wiedemann aangegeven, aan zijne Philippijnsche exemplaren niet herkennen. Deze hadden bovendien aan de voordijen, dicht bi de spits, een geelachtig witten ring, die bij het Javaansche voorwerp niet aan-wezig is en waarvan door Wiedemann ook geen melding is gemaakt. Het donkere vlekje midden op de vleugels, door Wiedemann aan-geduid, is op het Javaansche exemplar vrij duidelyk, maar ontbrak op de Philippijnsche. Alles te zamen genomen, ben ik zeer geneigd, de Philippijnsche exemplaren als eene andere, hoewel zeer verwante soort te beschouwen. Trouwens Osten Sacken vermoedde reeds, dat zi) speciifiek van 7. pedata konden verschillen. Tot dezelfde groep schijnt ook Zipula inordinans Walk. (Proc. Innn. Soc. Lond. \V. 93. 8) van Celebes, eveneens met wit ge-teekende pooten, te behoore. II. Een nieuwe Javaansche Mydas. Tot dusver zijn er van het geslacht J/ydas slechts twee Aziatische sooiten bekend: MW. ruficornis Wied. van Tranquebar en basifascia Walk. van Sumatra en Celebes. Het trok dus mijne bijzondere aandacht, toen ik in de betrekkelijk niet groote collectie, door Fruhstorfer op Java bijeengebracht, een exemplaar zag van eene reusachtige Mydas-soort, die bij nader onderzoek bleek tot geen der beide genoemden te behoore. Hare beschrijving moge hier volgen. Mydas Fruhstorferi n. sp. 2. Totus nigerrimus, cum antennis, pedibus et halteribus; alis obscure fuscis, violaceo-micantibus, apice dilutiore. Long. 30 mm. Geheel donkerzwart; de beide eerste en de drie laatste ringen des achterlijfs eenigszins glanzig en met blauwen gloed; de derde en vierde ring fluweelzwart. Op den iets ingedrukten schedel eenige korte zwarte haartjes. Sprieten zwart, merkelijk langer dan de kop (fig. 3); het eerste lid ongeveer even lang als breed; de beide volgenden zeer kort; het vierde lang en zeer slank; het laatste weinig korter, onduidelijk in tweeen gedeeld en een langwerpigen knop vormende. Aangezicht kussenachtig gewelfd, aan den mondrand met korte knevelhaartjes. Zuiger half zoo lang als de kop, schum naar beneden gericht; palpen klein. Het einde des achterlijfs (fig. 4) uit drie, in omvang afnemende ringen bestaande, waarvan de laatste en voorlaatste ter wederzijde een bosje zwarte haartjes vertoonen. Pooten eenkleurig zwart; achterdijen niet dikker dan de schenen, van onderen met zeer korte zwarte beharing, waartusschen eenige nietige borstelljes uitsteken; achterschenen zonder einddoorn. An de binnenzijde en aan het einde met korte zwarte beharing, Kolfjes zwart. Vleugels bruinzwart met paarsen gloed en zwarte aderen; sommige cellen hebben een iets lichter kern; meer in 't oog vallend is een langwerpig-driehoekig lichter vlekje in de basis der bovenste wortelcel, en ook de vleugelspits heeft een merkelijk lichtere tint; voor het aderbeloop verwijs ik naar de afbeelding (fig. 5), Een â, Sukabumi in West Java (H. Fruhstorfer). Zooals boven reeds is gezegd, kunnen geen der beide beschreven Aziatische soorten hier in aanmerking komen. J. ruficornis heeft een geelbruinen thorax en roodachtige sprieten; en dasifascia een gelen band aan het begin des achterlijfs, roodachtige achterpooten en grauwe vleugels met gele aderen. Ost-Indischke DIPTERA. 99 Er is door Wiedemann (Ausserreur. Zweifl. 1, p. 240) nog een M. politus deschreven, uit het Leidsche Museum, doch zonder begab er aan gedacht, of soms die soort van Javaanschen oorsprong en identisch met het bovenbedoelde exemplar zou kunnen zijn, daar ook de vleugels als zwart met violetten weerschijn worden aangegeven. Er bestond wel is waar reden tot twyfel, omdat Wiedemann het achterlijf koperkleurig en de pooten roestbruin noemt; doch de mogelijkheid was niet uilgesloten, dat hij een niet ten volle uitgekleurd voorwerp ter zijne beschikking kon gehad hebben. In het Leidsche Museum is nog een oud exemplar van JZ. po- fitus voorhanden, waarschijnlijk zelfs hetzelfde, dat Wiedemann onder de oogen heeft gehad, Het onderzcek van dal voorwerp heeft mi geleerd, dat, daargelaten nog het kleurverschil, ook de achter- dyen anders zijn gevormd; deze zijn namelyk bi politus gezwollen, merkelyk dikker dan de schenen, en zij hebben van onderen eene dubbele rij van zeer korte maar sterke doornen, wat trouwens ook door Wiedemann wordt vermeld. By /ruhstorferc daarentegen zijn de achterdijken even slank als de schenen en zij vertoonen van onderen, behalve de beharing, slechts eenige onbeduidende borsteltjes. Er kan dus van identiteit der beide soorten geen sprake zijn. III. Over eenige Psilopus-soorten. Onder de Javaansche Diptera door Kannegieter verzameld, be- vinden zich verscheidene soorten van het genus Psz/opus, waarbi sommigen die mij voor *t eerst onder de oogen kwamen. 4. Psilopus albopilosus v.d. Wulp (7jdschr. v. Ent. XX XVIII p. 12), Eenige mannelijke exemplaren van Goenoeng Tji Salimar, West Preanger, 3000 voet, Java (Kannegieter). Zi zijn donkerder dan het vroeger door mij beschreven exemplar; hunne kleur neigt meer naar het staalblauwe; van de purperen rugstreep op den thorax is nagenoeg niets te zien; in alle plastische kenmerken leveren zij echter geen verschil op 100 ANTEREKENINGEN BETREFFENDE 2. Psilopus aetereus Bigot (dunal. Soc. Entom. de France, 1890, p. 283). Bigot’s beschrijving past volkomen op twee mannelijke exem- plaren, door Kannegieter op Java verzameld, het eene te Buitenzorg, 2000 voet, het andere Goenoeng Tji Salimar, Preanger, 3000 voet. De soort heeft veel overeenkomst met Ps. albopilosus, onder anderen in de donkere vlek aan den voorrand der vleugels, doch zi] laat zich gemakkelijk onderscheiden door anders gevormde sprieten, Bij albopilosus (zie fig. 6) zijn de beide worteleden klein, het tweede iets korter dan het eerste; het derde langwerpig peervormig, on- geveer zoo lang als de beide worteleden te zamen, terwiyl aan de spits van dat id de inplanting van den sprietborstel duidelijk is. Waar te nemen: de sprieten met den eindborstel half zoo lang als het licham. Bij aetereus daarentegen (zie fig. 7) is het eerste lid bijzonder groot en dik en het tweede lid veel kleiner; het derde is lang uitgerekt en gaat ongemerkt over in den zeer langen, haarvormigen sprietborstel; zelfs met eene vrij sterke loupe gelukte het mi niet de plaats te bepalen waar het sprietenlid eindigt en de borstel een begin neemt. Bigot heeft zich hierdoor laten ver- leiden, het tweede lid als het derde te beschouwen, toen hy schreef : « troisiéme segment fort court, chéte noir, épaissi vers sa base »; hij hield dus het zeer langwerpige derde lid voor de verdikte basis van den sprietborstel. De spriet met eindborstel bereikt wel ander- halfmaal de lengte van het lichaam. De beharing onder aan de dijen en aan het begin van den buik is ook bij aetereus witachtig. 3. Psilopus patellifer Thoms. (Diptera Eugenies Resa, p. 507 n°. 106), Een  toepasselijk, Het knopje van den sprietborstel is ufterst kleim en alleen in sommige richtigen witachtig. Het ¢, aan Thomson onbekend gebleven is wat meer metaalgroen, doch gelijkt, buiten de gewone sexueele verschillen, in alle opzichten zoo zeer op het ¢, dat geen twijfel overblijft, of het wel tot dezelfde soort moet worden gerekend. eee Pin ts ce OOST-INDISCHE DIPTERA. 101 4. 2 Psilopus coilucens Walk. (Proc. Linn. Soc. Lond. 1, p. 120, ~ noe 87): Walker beschrijft alleen het 2, van Borneo. Een vrouwelijk exemplaar van Buitenzorg, op Java (Kannegieter) reken ik, hoewel met eenigen twijfel, tot deze soort. Afwijkingen zie ik in het voorhoofd en den schedel, die zeer glanzig metaalgroen zijn (Walker zeat: «vertex purple»); voorts in den bruingelen zuigsnuit, dien hij zwart noemt, en in de kleur der pooten, die hij aangeeft als zwart met de schenen bruingeel (« testaceous »). In het Javaansche exemplaar zijn al de heupen zwart, aan het eerste en tweede paar de dijen metaalgroen, de knieen, schenen en tarsen bruingeel, de tarsen echter iets donkerder; de achterpooten zijn bijna geheel zwart, alleen de basis der schenen een weinig geelachtig. 5. Psilopus spinifer n. sp. &. Cyaneo-viridis; pleuris argenteis; abdomine nigro-annulato; an- tennis nigris; antennarum set zwart, alleen de basis der schenen een weinig geelachtig. A spicali corpore breviore, in albo subpatellata; pedibus halteribusque flavis, femoribus tibiisque setis longis; alis dilute fuscatis. Long. 5,5 mm. Voorhofd staalblauw; aangezicht met zilverwitte bestuiving; kanbald wie zer kort; het eerste id cylindrisch; het tweede zer kort; het derde korter dan de voor-gaanden te zamen genomen, kegelvormig, spits toeloopend, aan het een haarvormigen borstel, die korter is dan het  ook de tarsen, vooral die van het laatste paar pooten, verdonkerd; aan de vier voorste pooten hebben de dijen van onderen en de schenen aan de buitenzijde enkele lange borstelharen (fig. 8 en 9). Kolfjes geel, de steel bleeker; de uitstaande haarbundeltjes ter wederzijde van den achterrug wit. Vleugels met bruingrauwe tint, naar het eind van den voorrand iets donkerder; spitsdwarsader boogvormig; achter-dwarsader zeer scheef liggend en sterk gebogen. Verscheidene exemplaren (2 mannetjes en 7 wijfjes) van Java, deels Goenoeng Tji Salimar (3000 voet), deels te Tyji Bodas. Goenoeng Gede (4000 voet) gevangen (Kannegieter). Psilopus anthracoides n. sp. ¢ 9. Purpurascente-niger; capite cyaneo-viridi; antennis pedibusque nigris; alis nigris, limbo postico sinuato-subhyalinis. Long. 3—3,5 mm. Deze kleine Psi/opus is zeer kenbaar aan de zwarte kleur van het licham, waaraan slechts weinig metaalgloed te zien is en an de grootendeels zwart geteekende vleugels. Alleen het voorhoofd en het aangezicht het aangezicht het een meer levendig blauwgroenen metaal-eloed. De kinbaard is wit. De zwarte sprieten eindigen in een kegelvormig derde lid, waaraan een haarvormige eindborstel is gehecht, die bij het ongeveer zoo lang als het lichaam, doch hi het @ beduidend korter is; de aanhechting van dien borstel is duidelik te zien en bevindt zich boven aan het eenigszins stompe einde van het derde sprietlid (fig. 14). De monddeelen, pooten en kolfjes zijn zwart. Het achterlyf is matig met zwarte uitstaande haren bezet; van de mannelijke genitalién heb ik getracht eene schets te geven (fig. 12). De pooten zijn bij deze soort vrij forsch en niet lang; aan de midden- en achterschenen zijn eenige zwakke bortels. De vleugels (fig. 43) zijn zoo donker zwart, dat het eenige moeite kost het aderbeloop te onderscheiden; de zwarte kleur laat de uiterste spils en den geheelen achterrand vrij, met verscheidene inkepingen, waarvan een zelfs tot even in de discoidaal-cel is ugebreid; doch ook daar, waar het zwart niet is doorgedrongen, is nog eene vrij intensieve grize tint; de spitsdwarsader is boog-vormig, de achterdwarsader zacht golvend. Een enkel paartje van Goenoeng Tji Salimar, West Preanger (3000 voet) op Java (Kannegieter). 7. Psilopus tenebrosus Walk. (Proc. Linn. Soc. Lond. 1, p. 16, n®, 53). Een vrouwelijk exemplar van Tji Bodas, Goenoeng Gede (4000 voet), Java (Kannegieter) beantwoordt vrij wel aan Walker’s beschrijving. Ik vind echter de kleur van het licham niet » purplish black », maar donker metaalgroen, alleen de beide laatste lijfsringen zijn metaalachtig zwart. In de zwarte teekening en het aderbeloop der vleugels komt het overeen met Ps. bifilum (Tijdschr. v. Entom. ROMAIN 2p. 201. pli 42 fig. 9) en evenzeer in den dorsalen sprietborstel (Walker vermeldt in 2ijne beschrijving niets van dit laatste kenmerk), Het verschill evenwel van Jdifidwm (even als van den daaraan verwanten Ps. fenestratus) door de roodgele kleur van de voorheupen en al de dijen en schenen; alleen de vier achterste heupen en de tarsen zijn zwart; ook de spits der dijen en schenen is verdonkerd. Niettegenslaande dit verschil in de kleur der pooten, word ik toch, nu ik dit vrouwelijk exemplar heb gezien, versterkt in mijn vermoeden, dat Ps. bifidum en tenebrosus de beide sexen van En dezelfde soort kunnen zijn. Het zou niet het eerste voorbeeld zijn van dergelijk sexueel verschil in de kleur der pooten. 8. Psilopus sp. 