None
Kene kleine, donker metatelösen sprietborstel (lengte 4.5 mm.), waarvan alleen drie wijfjes aanwezig zijn, en die ik, bij gemis van het ¢, niet benoemen, maar alleen in korte trekken aanduiden zal. Sprieten en pooten zijn zwart, slechts de voorschenen en soms ook de middenschenen geel; tegen de heupen en onder aan de dijen zijn witachtige haren. Het derde sprietenlid is elliptisch; de haarvormige sprietborstel is half zoo lang als het lichaam en kort vodr het einde op den rug van het derde sprietenlid ingewricht. De vleugels hebben eene grauwe tint, die aan het einde van den voorrand iets donkerder en bruinachtig wordt; de spits- dwarsader is gebogen, de achterdwarsader schuin, doch rechtlyjnig. Twee der exemplaren zijn van Tji Salimar (3000 voet) West Preanger; het derde van Buitenzorg (1000 voet); allen op Java (Kannegieter). IV. Over Tachininen. In de  hand gekomen Ostersche collectién zag ik daarom al spoedig uit naar voorwerpen, tot die groepen behoorende, en vond er ook eenigen, die mi tot dusver onbekend waren gebleven. 1. Echinomyia tepens Walk. (List Diptera Brit. Museum IV, p. 723). Van deze soort bevinden zich een aantal exemplaren in de collectie uit Darjeeling. Zij komen met Walker’s vrij uitvoerige beschryj ving volkomen overeen en behoorenden allen tot de door hem vermelde var. 6, in zoover namelijk dat de sprieten geheel roodgeel zijn en dus het derde lid van boven niet zwart is; slechts bij enkele exemplaren is eene flauwe aanduiding van die verdonkering. Wat de grootte betreft, naderen zij meer den type, daar de meesten, en vooral de wijfjes (die de meerderheid uitmaken) bijna 20 mm. lang zijn. Aan Walker’s beschrijving kan nog het volgende worden te- gevoegd: De palpen zijn rocdgeel; de wangen zijn slechts spaar- zaam met eenige onbeduidende haartjes bezet; de kinbakken zijn bijna zoo breed als de lengte-doorsnede der oogen; het voorhoofd is bij het ¢ slechts weinig smaller dan bij het 2, en in beide sexen zijn buitenwaarts van de gewone voorhoofdsborstels nog een paar naar voren gebogen orbitaal-borstels. Walker nvemt de borstzijden en het schildje kortaf «ferrugmous » en het achterlif « blackish-red » : eer zou men dit een en ander kastanjebruin kunnen noemen. Over ’t algemeen is de laatste lifsring meer bepaaldelijk roodbruin, en bij het ¢ vertoonen zich daarop een paar zijvlekken van witachtige bestuiving. De eerste lifsring is bijzonder kort, en bovendien onduidelijk van den tweeden afgescheiden ; de macro- chaeten zijn zeer krachtig, op den tweeden en derden ring marginaal, op den anaal Be - OOST-INDISCHE DIPTERA. 105 van witachtige bestuiving. De eerste lifsring is bijzonder kort, en bovendien onduidelijk van den tweeden afgescheiden ; de macro- chaeten zijn zeer krachtig, op den tweeden en derden ring marginaal, op den anaal Be - OOST-INDISCHE DIPTERA. 105 van witachtige bestuiving. De eerste lifsring is bijzonder kort, en bovendien onduidelijk van den tweeden afgescheiden ; de macro- chaeten zijn zeer krachtig, op den tweeden en derden ring marginaal, op den anaal Be - OOST-INDISCHE DIPTERA. 105 van witachtige bestuiving. De eerste lifsring is Bring meer engelmatig. De pooten zijn forsch gebouwd, de haken en voetballen bij het een weinig meer verlengd dan bij het 2. Het verdient opmerking, dat in deze soort de orbitaal-borstels zowel bij het 2 voorkomen. Door Brauer en v. Bergenstamm wordt de aanwezigheid van orbitaal-borstels, ook by het 2, als een kenmerk aangegeven, dat in de Echinomyien-groep suitsluitend aan het geslacht Pedeleria eigen zou zijn (zie Denkschr. K. Acad. der Wiss. Wien, LVI, p. 132); en toch is & tepens geenszins eene Pelleteria, maar ontegenzegzelijk eene echte Hehlinomyia (= Tachina Br. B.). 2. Echinomyia lampros n. sp. 2. Nigra nitida; capite aureo-flavo; antennis palpisque rufis; pedibus nigris; tegulis albidis; alis fuscatis, basi flava. Long. 13,5—16,5 mm. Kop goudgeel, het voorhoofd iets verdonkkerd, ruim zoo breed als de oogen; voorhoofdsband roestkleurig, langwerpig driehoekig, edgedrukt; voorhoofdsborstels tot aan het eind van het tweede sprietenlid afdalende; ter wederzijde twee orbitaal-borstels; wangen met zeer fijne beharing; boven de beide knevelborstels en aan den rond nog enkele zwakkere borsteltjes; de kinbakken weinig minder hoog dan de lengte-doorsnede der oogen; kinbaard veel. Sprieten roestkleurig, boven de middenlijn der oogen ingewricht; bet tweede lid verlengd, van boven met eenige zwarte borstel-haartjes; het derde lid eirond, weinig korter dan het tweede; sprietborstel aan den wortel vrij duidelijk geleed. Zuiger zwart, met roodgele eindlippen; de palpen dik, roodel. Thorax, schildje en achterlyf glanzig zwartet iets blauwachtige tint; vddr aan den thorax eene weinig in 't oog vallende grijze bes{uiying, waarin fine zwarte langslijnen; in de zijden en aan den achterrand van den thor. Aan, alsmede aan den achterrand van het schildje stevige macrochaeten. Achterlijf iets breeder dan de thorax; de achterzoom van den anal-ring een weinig roodachtig; de anus roestkleurig; van den achterrand van den tweeden ring een paar macrochaeten, van dien van de beide volgende ringen een geheele rij van macrochaeten. Pooten zwart, stevig gebouwd; midden- en achterschenen een lange krachtige borstels; haken en voetballen kort. Vleugels aan den wortel gel, welke kleur zich uitstrekt tot in het begin der mediastinaal-cel en ook de wortelcellen inneemt, met uitzondering van het einde der bovenste wortelcel; de verdere oppervlakte der vleugels bruin, vooral donker om de middeldwarsader; de aderen in het lichte gedeelte roest-kleurig, overigens zwart; de middeldwarsader iets voorby het midden der schijfeel; ombuiging der discoidaal-ader (4de langsader) met scherpen hoek; de spitsdwarsader in haar eerste derdede El diep ingebogen; achterdwarsader zer schün, flauw gebogen. Sukabumi, in West Java (H. Fruhstorfer). Tweed wijfjes. Door den goudgelen kop en de bruine, aan de basis gele vleugels gelijkt deze soort op het eerste gezicht zeer op Ff. tepens, dat ik aanvankelyk meende haar voor eene lokale varieteit van deze laatste te kunnen houden. Zij onderscheidt zich evenwel door de glanzig zwarte kleur van het geheele licham, ook op het schildje en aan de borstzijden (die bij pepens steeds roestkleurig zijn); door de witte vleugelschubben (deze zijn bij pepens levendig geel) ; en vooral door het derde sprietenlid, dat bijna even lang is als het tweede. 3. Paratachina vulpecula n. sp. (pl. 2 fig. 14). Capite, thorace, scutello et abdomine (praeter partem posteriorem) ochraceo-hirsutis; antennis, palpis pedibusque rufis, alarum costa flava. Long 14 mm. Kop (fig. 15) okergeel, alleen de vrij smalle voorhoofsband bruinrood en de gezichtslijsten kastanjebruin; voorhoofd ruim zoo breed als de betrekkelijk kleine oogen; aangezicht rechtstandig, aan den mondrand een weinig vooruittredend; wangen breed; konnen ongeveer even hoog als de lengte-doorsnede der oogen; de geheele kop, met uitzondering van den voorhoofdsband en het ingedruckte middengedeelte van het aangezicht, door eene dichte okergele beharing bedekt, waartusschen zelfs de zwakke voorhoofdsborstels geheel verborgen zijn, indien zijn zich niet aan hunne zwarte kleur lieten herkennen; ook de mondborstels zijn weinig ontwikkeld. Sprieten (fig. 16) boven de middelijk der oogen ingeplant, roodel, slank, bijna tot aan den mondrand reikende; eerste lid kort, drie- hoekig; het tweede buitengewoon lang, aan den wortel-dun, naar het einde iets breeder; het derde nauweliks half zoo lang als het tweede, ook niet breeder, aan het einde afgerond; sprietborstel zwak, zonder zichtbare geledingen, van dezelfde gele kleur als de sprieten. Zuiger glanzig bruin, met roodel eindlippen; palpen mede roodel, uiterst dun en nietig, met enkele haren bezet. De grondkleur van den thorax schynt zwartbruin en die van _ het schildje geelbruin te zijn, doch beiden zijn door eene dichte oker- gele beharing bedekt, waartusschen zich hier en daar enkele zwarte borstels vertoonen, het duidelijkst die aan den achterrand van het schildje. Achterlijf eivormig, niet breeder dan de thorax, eveneens met dichte gele beharing, die den eersten ring en den voorrand van den tweeden bedekt; ook aan den yoorrand van den derden ring, vooral in de zijden, is n og een spoor van dergelijke beharing; het overige gedeelte van het achterlijf is glanzig zwart, met korte zwarte beharing; van macrochaeten is weinig te zien; zelfs die aan den anaal-ring zijn zwak en niet veel meer dan haren, die iets buiten de omringende kortere beharing uitsteken; de buik is zwartbruin met geelachtige insnijdingen. Dijen geelrood, met be- haring van dezelfde kleur; de schenen en tarsen meer bruin; de midden- en achterschenen met zwarte borstels, de achterschenen flauw gebogen; voethaken en voetballen verlengd, geel, de haken met zwarte spits. Vleugelschubben geel; ook de vleugels aan den wortel en langs den voorrand, over twee derden der lengte, van die kleur, aan de spits bruinachtig en overigens geelachtig grauw; de aderen roestkleurig, alleen die aan de voorrandsader bruin; middeldwarsader voorbij het midden der schijfcel; ombuiging der discoidaal-ader  en, verder recht; achterdwarsader met nauweliyks merkbare -buiging. Een enkel mannelijk exemplar, Sukabumi, in West Java (Fruhstorfer). Door het stank, sterk verlengde sprietenid, de bijna rudimentaire palpen, de dicht behaute wangen en de uiterst zwakke macrochéen behoort deze soort eene plaats in te nemen in het geschacht Paratachina Br. B., waarvan tot hiertoe slechts eene enkele soort, en wel van Zuid-Afrika, bekend is geworden (zie Denkschr. K. Acad, Wiss. Wiss. Wien, LVI, p. 382). 4, Chaetomyia javana Br. B. (Denkschr. K. Acad. Wiss. Wiss. Wien, LXI, 617). Van deze soort vind ik in de collectie van den heer Neervoort van de Poll een drietal exemplaren van dezelfde herkomst als die, welke door Brauer en v. Bergenstamm beschreven zijn (Sukabumi, West Java, Frulistorfer). Het zijn een mannetje en twee wijfjes. Uit de beschrijving, door genoemde auteurs gegeven, meen ik te moeten afleiden, dat zij alleen het @ voor zich hadden en dit voor het é heben  tarsen van gelijke lengte; aan de voor-en achterpooten zijn de tarsen langer. Bij het zijn de haken en voetballen van het eerste paar verlengd en is de sexe, ook in verband met de teekening des achterlijfs, daaraan duidelyk te herkennen. 5. Siphona gedeana n. sp. 2. Cinerea; thorace substriato; abdomine infuscato, incisuris griseis; antennis nigris; pedibus rufis, femorum apice fusco, tarsis nigris. Long. 4,5 mm, Voorhoofd breeder dan de oogen, donker aschgrauw; voorhoofds-borstels ter wederziyde in eene ry dicht bij de oogen en buiten-waarts nog met twee naar voren gebogen orbitaal-borstels; ocellaar-borstels kort, doch door een paar langere verticaal-borstels gevoled. Aangezicht en wangen wählt, aan den mondrand roodachtig; de beide mondrand en weinig boven den mondrand en van bovensten ogran van enkele kortere borstelljes vergezeld. Sprieten zwart, slechts weinig onder den bovensten oogrand ingewricht; eerste lid zeer kort: het tweede merkelyk langer; het derde driemaal zoo lang als het tweede en vrij slank; sprietborstel geknakt, het voorlaatste lid ongeveer een derde ter lengte van eben. Zuiger zwart, aan den uitersten wortel geelachtig; palpen draadvormig, geel, naar het einde gebruind. Thorax asch-grauw, van boven met onduideljke langsstrepen; schildje bruin, met grijzen achterrand, Achterlijf eirond, grauwbruin, de tweede en volgende ringen met grijzen voorzoom; behalve de laterale macrochaeten, die aan elken lijfsring voorkomen, zijn er op den tweeden en derden ring nog twee in ’t midden van den achterrand; de anale ring, die korter is dan de voorgaanden, heeft eenige meer onregelmatig geplaat. Ste zwakkere borstels, Pooten roestkleurig; het eind der diejen bruinachtig; de tarsen zwart, allen iets langer den schenen; voordijen van boven met een rij borstels; de schenen met enkele verspreide borstels; haken en voetballen zeer kort. Vleugelschubben en kolfjes vuilgeel. Vleugelsbrüinachtig  de tropen en met name op Java vertegenwoordig is. Aan eene cosmopolitisches soort valt niet te denken, daar het hierboven beschreven voorwerp althans met geen der my bekende inlandsche soorten overreenstemt. Paralophosia imbuta Wied. (Zool. Mag. IIL. 36. 53, URN Auss. Zweifl. UW. 302. 39, Tachina). Vier exemplaren (2 ¢ en 2 2) van Sukabumi, West Java (Fruhstorfer). Zijn beantwoorden in voldoende mate aan Wiedemann’s beschrijving en de mannelijke exemplaren volkomen aan de kenmerken van het geslacht Paralophosia, door Brauer en y. Bergenstamm voor deze soort opgericht (Denkschr. K. Acad. Wiss. Wien, UNI, p. 164). Volgens Wiedemann zouden alleen aan de voorpooten de knieen crostbraun » zijn; ik vind aan al de pooten niet alleen de knieen, maar ook de schenen, met uitzondering van het wortelgedeelte, van die kleur. Ook de palpen (waarvan Wiedemann zwijgt) zijn roodbruin, althans aan de spits, en zelfs de sprieten (door hem braunlichschwarz) genoemd neigen ‘slerk tot het roode, even als de sprietborstel. Verder sprockt hy uitdrukkelyk van twee witte banden op het achterlijf; bij een der mannetjes en een der wijfjes vind ik die banden duidelijk aanwezig, doch in de beide andere exemplaren ontbreken zij en is het achterlijf eenkleurig zwart; waarschijnlijk is de witte bestuiving, waaruit de banden ontstaan, daar afgzewischt. Wiedemann vermeldt ‘bij zijn beschrijving de sexe niet, maar dat hij alleen het ¢ voor zich had, blijkt daaruit, dat door Brauer en von Bergenstamm, die in de gelegenheid waren om de typische exemplaren in het Weener museum te vergelijken, enkel van het ¢ spreken en er bijvoegen, dat het ¢ nog onbekend is. De beide wijfjes, die ik thans voor mij heb, komen in alle opzichten, o. a. in kleur en teekening der vleugels, zoo geheel met de mannetjes overreen, dat niemand haar voor eene andere soort zal aanzien. Het voorhoofd is alleen iets breeder, en behalve de gewone voorhoofdsborstels, heeft het, even als het d, ter wederzijde, een enkelen orbitaal-borstel. De voetballen zijn kort. Bovendien is de spitscel, die bij de mannetjes smal geopend is, in de beide wijfjes gesloten en kort gesteeld. Het blijft de vraag, of dit laatste een sexueel kenmerk is dan wel of de individuen in dit opzicht varieeren. V. Eenige Calobatinen. Onder de door den heer Kannegieter van Java overgezonden Diptera zijn mij nog een drietal merkwaardige Calobatinen bijzonder in ’t oog gevallen. 4. Nerius lineolatus Wied. (Auss. Ziveifl. UW. 552. 71). Vier exemplaren (3 mannnes en 1 wijfje) van Buitenzorg op Java. Wiedemann’s beschrijving, ofschoon enkel op het 2 gegrond, is op deze voorwerpen wel toepasseljk., Aileen zou ik den thorax niet «tief braun» willen noemen, met lichten langsband over den rug; maar eer roodgeel met vier bruine langsstrepen; wellicht zijn in het exemplaar, dat hij voor zich had, die strepen twee aan twee eenigszins ineengesmolten geweest. Het exemplaar was uit het Leidsch Museum en is aldaar nog aanwezig, maar niet meer in een’ toestand om met vrucht te worden vergeleken. — Aan de thans voor mij staande versche exemplaren bemerk ik nog, dat het voorhoofd, van terzijde gezien, kegelvormig vooruitsteekt; in *t midden is het ingedrukt en van voren hoekig en met een dwarsgroef; op de heide hoeken zijn de sprieten, op eenigen afstand van elkander, ingeplant; het derde sprietlid is het langst en van boven zoowel als aan de spits donkerbruin; ook het eerste lid is van boven verdonkerd. Nerius striatus Doleschall (Nat. Tijdschr. Ned.-Indié, X. p. 414, n’. 34, pl. 2, f. 3) beschouw ik als dezelfde soort. 112 AANTEEKENINGEN BETREFFENDE 2. Telostylus maccus Ost. Sacken (Berl. Entom. Zeitschr. XXV1. pe207). Deze soort werd door Osten Sacken beschreven naar een enkel vrouwelyk exemplar van de Philippinsche eilanden. Onder de Diptera, door Kannegieter te Buitenzorg op Java verzameld, bevindt zich een mannelik voorwerp, in zoovele opzichten met de beschrijving van 7. maceus overeenstemmende, dat ik daarin de andere sexe van die soort kan herkennen. Vooral de beide zwarte viekken ‘op den thorax achter den dwarsnaad en de zwarte zoom in de zijden en aan den achterrand van het scutellum brengen mij} tot deze determinatie. Deze toch worden door den auteur aangegeven als kenmerken ter onderscheiding van de overigens dicht verwante 7. dinonatus Big. (= Coenurgia remipes Walk.). Ook het zwarte einde van het derde sprietlid kan als zoodanig gelden. Het achterlyf, dat in het? een breeden donkeren rugband heeft, is bi het van boven geheel donkerbruin met lichtere insnijdingen; de mannelijke genitalién (fig. 17) zijn vrij lang, naar den buik omgeslagen, aan het een paar fijn behaarde teplis. Aan de m idden- en achterdijen is niet alleen de spits zwartachtig, maar bevendien een aanduiding van een donkeren ring voorbij het midden; aan het voorste paar pooten zijn de schenen naar het einde iets verbreed en het eerste lid der tarsen over de geheele lengte verdikt. 3. Nothybus biguttatus n. sp. #9. (Pl. 2 fig. 48, 19). Thorace rufo, nigro-lineato, abdomine nigro; pedibus nigris, cosis femoribusque fulvis; tarsorum anticorum articulo primo flavo-annulato; alis flavescentibus, apice fusco, guttis duabus hyalinis ornata. Long. 10 mm, Kop bijna kogelrond, roodel, glanzig; op het voorhoofd ter wederzijde achter de inplanting der sprieten eene driehoekige zwarte vlek, die zich streepvormig langs de binnenste oogkanten verlengt; op den schedel eene groote zwarte vlek; het aangezicht iets lichter geel, in ’t midden met eene bruine vlek op eene wratachtige ver- hevenheid; het achterhoofd in ’t midden ingedrukt. Sprieten (fig. 20) ee lee an ae OOST-INDISCHE DIPTERA. 113 kort; de heide worteleden roodel, het derde lid zwart; het tweede van boven iets uitpuilend, met eenige fijne haartjes; het derde eirond, niet langer dan het voorgaande; sprietborstel aan den wortel verdikt, van boven over de geheele lengte gevederd, van onderen alleen tegen het eenige haren. Zuiger rood- geel; palpen klein, zwart. De naar voren lang uitgerekte thorax roodbruin, met zwarte langsstrepen, een over den rug, een aan elke zijde, en een paar a ©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©© An de onderzijde; schildje donkerbruin; de achterrug achter het schildje sterk opgehoog, Achterlijf iets minder lang dan de thorax, van terzijde samengedrukt, eenkleurig zwart; de mannelijke genitalién (fig. 21), zooveel aan het gedrood exemplaar te zien is, bestaan uit een paar naar onderen omgebogen haken met kolfachtigen donkeren knop, en meer binnenwaarts nog een paar donkere draadvormige aanhangsels. Pooten dun en vrij lang; heupen en dijen roodgeel, de dijen aan de spits zwart; schenen en tarsen zwart; aan de voortarsen het eerste lid met gelen ring. Kolfjes bruinrood. Vleugels met geelachtige tint, vooraltegen  Goenoeng Gede (4000 voet), Java (Kannegieter). Deze ongemeen sierlijke soort is-de tweede van het door zijn lang uitgerekten prothorax scherp afgebakende genus Nothybus Rond. — Van N. Jougithorax Rond., die op Borneo voorkomt, verschilt zij door het eenkleurig zwarte achterlijf en door de witte drrupvlekken in de bruine vleugelspits. VERKLARING DER AFBEELDINGEN. OS Oe rPosa=, . Cra Cec me Tipula pedata Wied., mannelijke genitalién (van boven gezien). y 7 idem (in profiel). Mydas Fruhstorferi n. sp., kop. y y uiteinde van het achterlijf 9. ” y vleugel. Psilopus. albopilosus v. d. W., spriet (de lange spriet-borstel slechts aan zijn begin). y aetereus Big. id. id. y spinifer n. sp., voorpoot. 7 ” y middenpoot. “ ” mannelijke genitalién. 1 anthracoides n. sp., spriet (de lange spriet-borstel slechts aan zijn begin). In begin). Y vieux. Paratachina vulpecula n. sp. Y "kop. Spriet. Telostylus maccus Ost. Sack., mannelike genitalién.  (ovipositore excepto) nigro-fuscis, alarum apice infuscato. — ¢ long. 4mm. — el ds fies) 1. Roodgeel, eenigszins glanzig. Voorhoofd bruinachtig grauw. Sprieten niet langer dan de thorax, de worteleden en het begin der schaft geel, verder allengs bruinw wordende. Palpen geel. Op den thorax eene flauwe aanduiding van drie bruinroode langsbanden. Achterrand van den tweeden, derden, vierden en vijfden lijfsring bruinzwart; de laatste ringen geheel van die kleur; de korte eierbuis met de hbeide lamellen gee]. De borstels van den thorax en de korte, platliggende beharing van het achterlif geelachtig. Pooten geel; de spits der achterheupen en der achterdijen, alsmede de tarsen zwartachtig; de eindsporen der schenen geelachtig, ofschoon entschuldig verdonkerd; aan de voorpooten de dijen en schenen ongeveer van gelijke lengte, de tarsen anderhalfmaal zoo lang als de schenen; aan de voorpooten de dijen en schenen ongeveer van gelijke lengte, de tarsen anderhalfmaal zoo lang als de schenen; aan de voorpooten de dijen en schenen ongeveer van gelijke lengte. Kolfjes geel. Vleugels einige spits toelopend, glasachtig, aan den voorrand met gele, overigens met iets grize tint; aan het eind van den voorrand eene wegesmeltende zwartbruine vlek; randader slechts weinig voorbij de uitmonding der cubitaal-ader voortgezet ; hulpader ongeveer op de halve vleugellengte en ver voorbij den oorsprong der cubitaal-ader in den voorrand uitmondende, met een dwarsadertje aan de sub- costaal-ader verbonden ; oorsprong der cubitaal-ader dichter bij den vileugellengte ; steel der bovenste vorkcel verlengd, ruim half zoo lang als de bovenarm; basis der onderste voorkeel veel meer naar den vleugelwortel teruggetrokken dan die der bovenste. Een door den heer Snellen den 25 Juli 1886 te Rijen gevangen. Volgens het aderbeloop behoort deze soort stellig tot het genus Boletina Staeg. Ik vind echter geene soort van dat geslacht be- schreven, die, zooals deze, eene roodle kleur heeft en eene donkere vlek aan de vleugelspits vertoont. Bij hare determinatie zou kunnen gedacht worden aan Leva dimidiata Meig. (Klass. TJ. 91. 3 en Syst. Beschr. 1. 254.1), waar- van het, bij gemis van eene afbeelding en van de beschrijving van het aderbeloop, niet is uit te maken, tot welk der nieuwere genera zi) behoort. De beschrijving (ook alleen op het 9 gegrond) wikt echter af door de zwarte thorax-strepen, door zes (niet vier) zwarte dwarsbanden op het achterlijf en door de vleugels, waarvan is enkel de spits, maar het geheele buitenste derdedeel bruin is. Ges NOG IETS OVER LANGWERPIGE DEXINEN, DOOR F.M VAN DER WULP. I. Genus URAMYIA Rob. D. (= Oxydexia Big.) Toen ik vroeger in dit Tijdschrift (dl. XXVIII blz. 189) eenige langwerpige Dex ENkel de spits, maar het geheele buitenste derdedeel bruin is. Ges NOG IETS OVER LANGWERPIGE DEXINEN, DOOR F.M VAN DER WULP. I. Genus URAMYIA Rob. D. (= Oxydexia Big.) Toen ik vroeger in dit Tijdschrift (dl. XXVIII blz. 189) eenige langwerpige Dex ENkel de spits, maar het geheele buitenste derdedeel bruin is. Ges NOG IETS OVER LANGWERPIGE DEXINEN, DOOR F.M VAN DER WULP. I. Genus URAMYIA Rob. D. (= Oxydexia Big In besprak, maakte ik met eenkel woord melding van het geslacht Oxydexia Big. (Bull. Soe. Ent. de France 4885 p. xxx), doch liet dit verder buiten aanmerking, omdat de heer Bigot mij had medegedekt, dat hij genoodzaakt was dat geslacht weder in te trekken. Het genus was gegrond ep een enkel voorwerp van Brazilie, met een zeer verlengd achterlyf («abdomine angusto, conico, acuminato»), en dat aanvankelijk door Bigot voor een ¢ gehouden werd; de soort noemde hij O. acuminata. Onder de Mexicaansche vliegen van de heeren Ducane Godman ea Salvin vond ik er een, die mij toescheen als O. acuminata te kunnen worden bestemd, efschoon sommige punten van twijfel overbleven. Zoo b. v. had mijn exemplar duidelijk behaarde oogen, terwil Bigot’s beschrijving zegt: «oculis nudis» en op eene andere plaats «oculis fere nudis ». Daar ik er veel belang in stelde, om ten aanzien van de identileit mijner soort zekerheid te verkrijgen, vroeg ik den heer Bigot, onder toezending van eene schetsteekening, nadere inlichtingen, o. a. ook op het punt der oogen. Blijkens zijn antwoord, had ik, althans in de hepaling van het genus, niet misgetast, en wat de behaving der oogen betreft, ook deze werd bij nader onderzoek door Bigot aan zijn exemplaar waargenomen. Inmiddels had de heer Bigot onder een groot aantal nog onge- determineerde vliegen in zijn bezit, een paar Braziliansche exemplar gevonden, die, met uitzondering van het veel minder verlengde achterlijf, volmaakt op zijn ne O. acuminata geleken, en die hij daarom voor de andere sexe van dezelfde soort hield. Hij kwam tevens tot het besluit, dat hij het beschreven exemplaar ten onrechte voor een ¢ had gehouden, want de verlengde laatste lijfsring meende hij nu voor de eierbuis te moeten aanzien. Voorts bemerkte hij, dat in zijn collectie zich een exemplar uit Zuid-Amerika bevond met het etiquet: Uramyza producta Rob. D., en bij nauwkeurige vergelijking bleek het, dat O.wydexia acuminata generiek daarvan niet verschilde, en slechts eene andere soort was van het geslacht Uramyia Rob. D. — Het bedoelde Zuid-Amerika voorwerp had ook het achterlijf zeer verlengd en werd daarom door hem mede voor een gehouden. Het geslacht Uramyia wordt door Robineau Desvoidy (Myodaires p- 215) gekenmerkt als volgt: « Caractéres des Vhélaires: chéte tomenteux. Front étroit sur les deux sexes; le dernier segment abdominal des femelles prolongé en une longue tarrière; corps cylindrique. » Hij voegt er bij: «on ne confondra jamais ce genre avec aucun de ses vpisins, «surtout lorsquwon possédera les femelles ». » Robineau Desvoidy beschrijft vervolgens de eenige hem bekende soort van dit geslacht, uit Brazilie herkomstig, onder den naam van U. producta. Gelijk uit het vorenstaande bljkt, kende hij de beide sexen en verkeerde hij ook in de meening, dat het verlengde achterlijf bij de eenée sexe niet anders dan de eierbuis van het 9 kon aanduiden. De heer Bigot is zoo goed geweest, mij het exemplaar van U. producta, alsmede een & en 2 van U. acuminata ten onderzoek te zenden. Uit de vergelijking dezer voorwerpen is het mij duidelijk geworden, dat het Mexicaansche exemplaar, onder mijne berusting, niet behoort Tot Uramya (Oxydexia) acuminata Big., maar tot U. producta Rob. D. Op twee punten ben ik het met mijn geachten Franschen collega y nict eens. In de eerste plaats houd ik de voorwerpen met het LANGWERPIGE DEXINEN. 170 verlengde achterlijf niet voor het ¢, maar integendeel voor het ¢, en zulks vooral naar analogie met het geslacht Zrichodura Macq., alwaar juist bij het ¢ het achterlijf in een langen staart eindigt (zie mijne aanteekening daaromtrent in het 77jdschr. voor Ent., dl. XXVI bl. 194). Daar blijkt dit duidelijk, omdat de wijfjes een breeder voorhoofd en kortere klauwen en pulvillen aan de tarsen hebben, waaraan over ’t algemeen, bij de Muscidae calypterae, de vrouwelijke voorwerpen bij den eersten oogopslag te herkennen zijn. Deze sexueele kenmerken kunnen nu wel voor het geslacht Uramyia niet gelden, want, gelijk Robineau Desvoidy reeds heeft aangegeven, is daar het voorhoofd ook bij de wijfjes smal, terwil evenmin de tarsen het gewone verschil aanduiden ; Maar de voor- werpen met verlengd achterlijk heben van onderen aan den laatsten lijfsring, niet geheel aan het einde, de genitaal-spleet, op de wijze van de mannetjes van Zrichodura en andere min of meer verwante genera, zooals ik dit l.c. op pl. 6 fig. 4, 8, 44 en 14 heb afgebeeld., In de tweede plaats kan ik met den heer Bigot niet medegaan, ten opzichte van de plaats, die hij aan het geslacht Uramyia in het systeem aanwijst. Hy wil dit namelijk opnemen onder de Sarcophaginen, die zich over ’t algemeen onderscheiden door den aan ’t begin gevederden en aan ’t eind naakt sprietborstel, in tegenstelling 0. a. van de Dexinen, bij welke de sprietborstel tot het einde gevederd is. Nu heeft inderdaad het genus Uramyia den sprietborstel kort gevederd en aan het einde naakt; maar de heer Bigot hecht m. i. te veel waarde aan dit ééne kenmerk en ziet daardoor alle anderen voorbij. De zeer langwerpige lichaamsvorm toch en de sterk verlengde pooten geven aan deze Dieren een' habitus, dien men wel onder de Dexinen maar nimmer bij de Sarcophaginen aantreft. Trouwens de wijze van beharing van den sprietborstel levert zoowel in de eene als in de andere groep zooveel afwijkingen en overgangen op, dat men bij de rangschikking der genera stellig niet uifsluitend op het daaraan ontleende kenmerk kan afgaan. Aan de generieke kenmerken van het geslacht Uramyia, zooals zi) kortelijk door Rebineau Desvoidy en meer uitvoerig door Bigot voor het daarmede synonieme genus Oxydexia zijn aangegeven, 171 NOG IETS OVER behoeft niet anders te worden toegevoegd, dan dat de oogen in beide sexen duidelijk behaard zijn; dat het aangezicht tusschen de sprietgroeven niet kielvormig is opgehoogd; dat in ¢ de laatste lijfsring dunner en merkclijk langer is dan de voorafgaande, waardoor tevens het geheele achterljf langer dan de vleugels is; dat de achterdijen, althans van het ¢, zeer verlengd en de achterschenen eenigszins gedraaid zijn; eindelijk dat de vleugelschubben, vooral de onderste, zeer groot zijn. Wat nu betreft de beide soorten, U. producta Rob. D. en acuminata Big., deze zijn nauw aan elkander verwant en leveren in coloriet en teekening weinig verschil op. De thorax is lichtgrijs, op den rug met twee dunne zwarte langsliynen en daarnevens, ter wederziide, een zwarten, aan den dwarsnaad afgebroken l Wat niett. Angsband; het schildje is grijzen, aan den wortel min of meer verdonkerd; het achterlif zwart, met grijzen, in 't midden ingekepten of zelfs afvebroken voorrand; in sommige richtingen doet zich de grijze kleur op de beide middelste ringen als een paar zijvlekken voor. De pooten zijn zwart, de schenen meer pekbruin. Voorhoofd en angezicht zijn witachtig; de sprieten zwart, doch eelleeltelijk met roodbruine tint; de palpen en het uiteinde van den zuigsnuit roodgeel. De vleugels zijn bruinachtig, aan den voorrand en langs de aderen donkerder. ei Het onderscheid tusschen de beide soorten kan ik alleen voor de mannelijke sexe aangeven, omdat mij van U. producta Rob. D. Let 2 niet bekend is. Het bestaat hoofzakelijk daarin, dat bij de genoemde soort de laatste ring van het mannelijk achterlijk meer dan dubbel zoo lang is als de voorlaatste en dicht bij den wortel naar onderen eenigszins verbreed; de aldaar zich bevindende genitaal-opening verlengt zich naar achteren in eene lange spleet, die tot aan het einde doorloopt. Bij U. acuminata Big. daarentegen is de laatste lijfsring van het å nauwelijks dubbel zoo lang als de voorlaatste; de verbreeding naar onderen en de genitaal-opening bevinden zich verder van de basis en de spleet schijnt niet geheelt; ook zijn de vleugels aan den voorrand sterker gebruind; dit laatste is vooral ook bij het å het geval. LANGWERPIGE DEXINEN. aL Ten overvloede geef ik hier schetsteekeningen van U. producta, inde van het achterlijf ¢ van terzijde. Pl. 11, fig. 2. » idem Vale ONdereny rt rare. 3 ses » Be  met mijn geslacht /haphis overeen te komen; althans al de generieke kenmerken, door hem aangegeven, passen ook op mijne Lhaphis elongata. Deze verschilt echter specifiek van de drie door Walker bekend gemaakte soorten, gelijk uit de beschrijvingen duideliyk blijkt. De generieke naam Doleschalla, als de oudste, zou dus den voorrang hebben. Men zou wellicht kunnen tegenwerpen, dat er reeds een geslacht JJeleschallia Feld. onder de Lepidoptera bestond, dat van 1859, dus van twee jaren voorbeelden genoeg, dat dezelfde generieke naam in verschillende insecten-orden wordt gebezigd, zonder dat daaruit eenige ongelegen- heid ontstaat. Men denke slechts aan Degeerta, die onder de Neuroptera, de Thysanura en de Diptera voorkomt, aan J/ubricia. Boisduvalia en  te meer reden is, omdat het ge-slacht Sarcophaga, over alle deelen der wereld verspreid, in tallooze specifieke vormen optreedt, die niettemin onderling de meeste overeenstemming vertoonen. De hier bedelde soorten, waaran ik den naam van Sarcophagula wensch te geven, zijn allen van kleine gestalte; de grootste is niet meer dan 6 mm. lang. Zij komen overigens in habitus met de meeste Sarcophagen overreen en hebben, even als deze, een gvederden sprietborstel, doch waarvan het eind naakt is. Het verschil bestaat voornamelyjk daarin, dat de teekening op den thorax (de drie zwarte langsstrepen) en de weerschijnvlekken op het achterlif veel minder duidelijk zijn, en bovendien in het aderbeloop der vleugels. Dit laatste zal duidelijk worden bij ver-gelyking van Pl. 41 fig. 8, waar de vleugel eener gewone Sarcophagula vertoont. De schijfdwarsader namelijk, bij de echte Sarcophagula soorten gebogen, is hier recht en in plaats van op twee derden of bijna drie vierden, op of nauwelijks iets voorbij de helft van de spitscel ingewricht. De radiaal-ader loopt nagenoeg recht, de ombuiging der discoidaal-ader vormt een  F., voorts S. canescens, brevispina, genalis, pallicrus en despecta Thoms. (Dipt. Eugen. Resa), en waarschijnljk ook 8. calida, surmamensis, terminalis, amata, sugens, obsoleta en parvula Wied. Allen zijn uit Zuid-Amerika, met uitzondering van S, padlicrus Thoms., die in Australie voorkomt. AANTEEKENINGEN BETREFFENDE JAVAANSCHE DIPTERA, DOOR F.M. VAN DER WULP. De heer Mr. M. C. Piepers te Batavia blift steeds voortgaan, met bij de bezendingen Lepidoptera, die hij aan onzen geachten vriend Snellen doet toekomen, — /en die allengs tot eene zeer uitgebreide verzameling aangroeien, — ook enkele Diptera voor mij te voegen. Ik ben hem daarvoor zeer erkentelijk en wensch dit te doen bljken, door van zijne merkwaardigste vangsten op dit gebied van tijd tot tijd melding te maken in dit Tijdschrift. De laatsteljk van hem ontvangen voorwerpen geven mij weder aanleiding tot een paar opmerkingen, als mede tot de beschriving van een nieuwe Sciarac-soort en van een nieuw genus uit de groep der Geomyzina. 4. Ocyptera umbripennis v. d. Wulp. Dipt. Sum. Exp., 35, 1. Van deze soort outving ik een gaaf mannelijk exemplar. Zij komt dus ook op Java voor. Aan mijne vroegere beschrijving kan ik nu nog toevoegen, dat ook de glanzig zwarte vierde en vijfde lijfsringen een wit bestoven voorzoom hebben en dat de onderzijde der voorste schenen bij opvallend licht zich witachtig grijs vertoonen. Wat het aderbeloop der vleugels betreft, daaromtrent valt het volgende op te merken: de middel-dwarsader is even védr de uitmonding der subcostaal-ader en ongeveer op het midden der schijfcel geplaatst; de discoidaal-ader is aan hare ombuiging afgerond en als spitsdwarsader, kort védr hare verbinding met de cubitaal-ader eveneens rondachtig teruggebogen; het steeltje der spitscel is schuin omhoog gericht; de schijfdwarsader is recht en op drie vijfden der spitscel ingewricht. De soort is van de verwante O. fuscipennis Wied., behalve door minder grootte, onderscheiden door minder stomp geéind. igde vleugels en door het aderbeloop: bij /uscipennis namelijk vormt de ombuiging der discoidual-ader een spitsen hoek en de schijf- dwarsader is flauw gebogen; welk een en ander kan blijken uit de hierbiy gevoegde vieugelafbeeldingen (Pl. 41, fig. 10 /userpennis, en fig. 41 wmbripennis). 2. Adrama determinata Walk. Dacus determimatus, Walk., Proc. Linn. Soe., 1, 133, 154. Adrama determinata, O. Sack.. Ann. mus. Gen., XVI, 479. Dacus cylimdricus, v. d. Wulp, Tydschr. v. Lnt., XXIII, 181, LS ple eS Evo: Acanthipeza maculifrons, Rond., Ann. mus. Gen., VIL, 438. Van deze soort ontving ik voor eenive jaren van den heer Albarda een Javaansch ¢, door mij als Dacus cylindricus heschreven, en nu onlangs een 2, mede op Java door Mr. Piepers gevangen. De heer Osten Sacken beschouw mijne soort als synoniem met Dacus determinatus Walk., die tot het genus ddrama moet worden gerekend. Werkelijk beantwoorden mijne beide exemplaren volkomen aan de kenmerken van dit genus, zoals die kortelijk door Walker (Proc. Linn. Soe., IIL, p. 417) en door Osten Sacken (Ann. mus. Gen., XVI, p. 479) meer uitvoerig zijn aangegeven. Walker’s beschriving der soort intusschen geeft wel eenige aan- leiding tot twijfel. Hij begint met het dier «nigro-aeneus» te noemen, en hieraan vooral is het toe schriyven, dat ik het vroeger niet herkend heb, want bij mijne exemplaren heeft de thorax eene zwarte grondkleur en zonder merkbaren metaalgloed. alleen de achterrug is zeer glanzig, maar ook zonder metallieken schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een deel der achterheupen uit. Op den thorax is schijn; die glanzig zwarte kleur strekt zich ook over een de Een gele middenband, die wel over den mede gele middenband, die wel over den mede gele middenband, mår niet tot het schildje door-loopt; de schouderknubbels zijn bleekgeel en grenzen van achteren an eene groote, glanzig witte, haakvormige vlek boven de midden-heupen; eene dergelijke, meer elliptische vlek is ter wederzijde op den achterrug, onmiddellyk achter de inplanting der vleugels. De mondrand is over een groot deel harer breedte zwart, iets waarvan Walker in zijn beschrijving geen melding maakt; ook op het achterhoofd vind ik eene zwarte vlek, die evenmin door Walker is genoemd. Bij het voorwerp van de Philippijnsche eilanden, waarvan Osten Sacken gewaagt (Berl. ent. Zeitschr., XXV1, p. 210), is de zwarte kleur van den mondrand in twee vlekken verdeeld en ook de vlek op het achterhoofd aanwezig. Den zwarten driehoek op het schildje (door Osten Sacken vermeld) vind ik mede in mijne exemplaren; bij het is die echter minder duidelijk, waardoor in mijne beschrijving van Dacus cylindricus daarvan werd gezwegen. De basis van het achterlijf is in mijne (Javaansche) exemplaren zwart, hetgeen met Walker’s opgaven strookt, maar eene afwijking vormt van het Philippijnsche exemplar, waarvan het geheele achterlyf, volgens Osten Sacken, rood zijn. Aan de roodgele pooten zijn. de voorschenen en voortarsen, de achterschenen (met uitzondering der spits) en de Lastste leden der achtertarsen zwart of zwartbruin. Van een verdonkering aan de spits der diejen (waarvan Walker’s beschrijving spreekt) zie ik niets. De kolfjes zijn geel. De vleugels stemmen volkomen met Walker’s opgaven overreen, Niettegenstaande de hierboven opgesomde verschilpunten, geloof ik mijne exemplaren, even als die van Osten Sacken, als 4. determinata NValk. te moeten beschouwen en alleen aan lokale varieteiten van de soort te kunnen denken. 3. Sciara sulcata nov. sp. Nigra, parum nitida; thorace bisuleato; forcipe anali maris robusta, JAVAANSCHE DIPTERA. 178 crassa, biarticulata; pedibus halteribusque piceis; alis nigro-fuscis: basi cellulae furcatae pone nervi subcostalis apicem sita. — ¢ lone. 5,9 mm. Uit de verwantschap van de Europeesche Sc. Thomae L. en door de gezwollen tangarmen op Sc. analis Egg. gelijkende; in grootte met eerstgenoemde overeenkomende. — Zwart met eenigen glans. Sprieten der langen van kop en thorax. Op den rug van den thorax een paar langsgroeven en achter de schouders eene ingedrukte plek. Achterlijf vrij breed, dicht behaard; genitalien (pl. 414, fig. 12) root, de tangarmen elk uit twee bina gelyk groote, bolvormige, uitwendig behaarde leden bestaande. Pooten pekbruin, fijn behaard; de voortarsen langer, de achterste tarsen korter dan de schenen; dijen aan de buitenzijde met duidelijke groef. Kolfjes zwart, met zeer langwerpige knop. Vleugels zwartbruin, aan den voorrand het donkerst; subcostaal-ader lang, hare uitmonding een eind voorhij den wortel der vorkcel; hulpader tot boven den oorsprong der cubitaal-ader duidelyjk, doch van daar zich in de vleugelvlakte verliezende; oorsprong der cubitaal-ader dichter Jij de vieugelspits dan de uitmonding van den onderarm der vorkcel. Een ¢  setoso; genae angustae; setae orales nullae vel vix visibiles. Antennae breves, articulo tertio elliptico; arista plumata. Thorax elevatus, convexus; scutellum margine postico quadrisetoso. Abdomen elongatum, pictum, macrochetis ad marginem segmenti secundi et tertii. Pedes graciles; tibiae intermediae bicalcaratae, anticae et posticae seta praepicali parva multae. Alae abdomine longiores; In het Verslag van de vergadering der Entomologische Vereeniging van 17 Januari 1886, waar voor het eerst van dit nieuwe genus is melding gemaakt (zie Tijdschr. v. Entom., XXIX, blz. cv), wordt het verkeerdelijk Azinota genoemd. 179 AANTEEKENINGEN BETREFFENDE costa subnuda; nervus subcostalis vix quartam partem costae attingens; nervus auxiliaris a subcostali paullo remotus, sed in apice illo conjunctus; nervus cubitalis in alarum apicem excurrens; nervi transversus valde distantes: nervi transversus valde distantes: nervi transversus discoidalis rectus, prope alarum marginem posticum; cellula basalis media cum cellula discoidali confluens. Dit geslacht is nauw verwant aan Diplocentra Low (= Curtonotum Macq.), waarmede het in den gevederden sprietborstel, den hooggewelfden rug, het sierlijk geteekende achterlijf en de ver vaneen geplaatste dwarsaderen overreenkomt. Het verschilt hoofdzakelijk door het ontbreken der doorntjes aan den voorrand der vleugels, door het gemis van duidelijke mondborstels en doordien de middeldwarsader nog dichter bij den vleugelwortel is geplaatst. Kop lag aan den thorax gehecht, van vore rond; voorhoofd naakt, gelijkkbreed, breeder dan de dwarsdoorsnede der oogen; op den schedel eenige borstels; wangen en kinbakken zeer smal; een paar zeer kleine en zwakke mondborstels zijn alleen bij sterke vergrooting zichtbaar. Sprieten korter dan het aangezicht; derde lid elliptisch, ongeveer driemaal zoo lang als het tweede; spriet-borstel lang gevederd. (Monddeelen ingetrukken, niet goed te zien). —- Thorax bultig verheven, gewelfd, op den rug zonder macrocheten, maar met een zeer korte, borstelige beharing; 4 praescutellaar-borstels, de buitenste langer; schildje aan den achterrand met vier borstels. — Achterlijf langwerpig, gelijkbreed, naar beneden omgebogen; achterrand van den tweeden en derden ring met macrocheten. — Pooten lang en dun; middendijen met een paar apicaal-borstels; een praeparaal borsteltje aan de vooren achterschenen; middenschenen daarentegen met een paar eindsporen. — Vleugels (Pl. 41 fig. 45) langer dan het Achterlijf; Hulpader van de subcostaal-ader afgescheiden, doch dicht iangs deze loopende en aan de uitmonding met haar samengesmolten; die uifmonding nog yédr het eerste vierde der vleugellengte en JAVAANSCHE DIPTERA. 180 aldaar met een klein granddoorntje; de voorrand overigens zonder uitstekende borstels (met een sterke loupe ondekt men er eene zeer korte borstelige beharing); radiaal-, cubitaal- en discoidaal-aderen lang, recht, naar het een weinig uit elkander loopend, de cubitaal-ader in de vleugelspits uitmondende; de beide dwars- aderen zeer ver van elkander geplaatst; de middeldwarsader ligt nog vodr de uitmonding der subcostaal-ader en dus zeer dicht bij den vieugelwortel; de schijfdwarsader is recht, steil en dicht bij den achterrand der vleugels; de schijfcel afgescheiden. Apsinota pictiventris nov. sp. 