None
Aanmerking. Bij de bestemming dezer soort zou welligt kunnen in aanmerking komen As. nofaltus Wied. De beschrijving (Aus-zereurop. Zweifliigler I, blz. 451, n°. 40) komt vrij wel overeen, doch de daar beschreven soort is wat klein (53 1.) en de buik wordt beschreven als met roodachtige insnijdingen, terwijl van den roestkleurigen haarglans der voor- en achterscheenen en tarsen niet gesproken wordt, maar daarentegen de achterpooten (dus met inbegrip ook der dijen) aan den binnenkant als met leemgele digte beharing worden aangeduid. Asitus (Stilpnogaster) avceps n. s. Obscurus; akdomine nigro nitido, incisuris albidis; forcipe modice lato; epistomate, barha et mystace fulvis; pedibus nigris; tibiis et tarsorum basi ferrugineis; alis hyalinis, ad apicem leniter cinereis. 3 62 lin. Augezigt holder oder gelegen, bijna goudgeel bestoven; de knubbel donkergrauw, groot, naauwelijks een derde van het gezigt vrij-latende; knevelbaard strogeel, van boven en in de zijden met enkele zwarte haren, die dunner zijn dan de overigen. Voorhoofd donkergrauw, met zwarte beharing; achterhoofd van boven met digte, zwarte, omgebogen beharing; naar onderen wordt de beharing strogeel, even als die der kinnebakken, waar zijn tevens langer is. Monddeelen en sprieten zwarte; de beide erste sprietleden met zwarte borstels. Thorax aschgrauw, met zwartbruinen viekkigen weerschijn, ook in de _ borstzijden; de räumbanden duidelijk gespleten, naar voren verbreed en aan de kanten zacht ingebogen; de beide zijbanden ieder in twee bijna ronde vlekken opgelost. Schildje donkergrauw. Thorax op de achterste helft met vrij digte en fijne zwartachtige beharing, van welke de zwakke borstels, die er tusschen staan, bijua niet zijn te onderscheiden. Achterlijf slank, glanzig z Wart; de achterzoom van den tweeden, derden en vierden ring scherp afgescheiden lichtgrijs; behanderer vuilwit, over 'talgemeen vrij lang, vooral in de zijden en aan den onderkant der eerste ringen; aan wederzijde, een weinig vodr bet eind der ringen, zijn enkele witachtige borstels; geslachts-deelen glanzig zwart, deels met lichtgrijze, deels met zwarte behanderer; de boventang dubbel zoo lang als de ondertang, half overeind staande, onregelmatig gevormd en in 't midden een tepellachtig orgaan (Penis?) doorlatende, Heupen als de borstzijden gekleurd; dijen glanzig zwart; de scheenen en de spits der voordijen helder roodgeel; aan de overigens zwarte tarsen is de wortel van het eerste lid roodgeel, aan de achtertarsen naau-welijks ter halver lengte, aan de voorste tarsen tot digt bij de spits, en aan deze laatsten ook de uiterste wortel van het tweede lid zoo gekleurd; daarentegen hebben de midden- en aachterscheenen weder e Ene zwarte of bruinzwarte spits; de voorheupen hebben eene lange en digte, bleek strogele beharing; de beharing der dijen is vuilwit; de borstels der pooten zijn vi spaarzaam en matig lang en stevig, meest zwart, doch aan de scheenen zijn hier en daar ook gele borstels. Kolfjes geel. Vieugels glasachtig, alleen aan de spits met eene wegsmeltende grauwe tint; aderen donkerbruin. 4, ARIACI PROXIMA O. 8S. Cinerea; capite albo, nigro-micante; antennarum articulis basalibus ferrugineis, articulo ultimo lanceolato, nigro; thorace viltis qualtuor nigris; abdomine macultis micantibus fuscis; scutello pedibusque flavis, tarsis fuscis; alis cinereis, nervis transversis obscuris; nervo transversalis posteriori curvato. $5% lin. Aangezigt en wangen zijdeachtig wit, met zwarlen weerschijn 5 de onderste gezigtshelft iets vooruitstekend; mondrand een weinig roodachtig; achterhoofd donkergrijs, tegen den oogrand witachtig; voorhoofdsdriehoek zwart, aan de kanten wit gezoomd; de oogen van boven door een’ zeer smallen witten, in 't midden fijn donker gedeelden band naauwelijks even gescheiden. De beide eerste sprietleden geelrood; het tweede eenigzins verdikt; bet derde id smal, even als de vrij lang gepluimde borstel zwart. Oogen  erratica en signata in. Van de eerste onderscheidt zij zich door mindere grootte, door donkerder thorax en een meer ge- welfd en eenkleurig roodgeel schildje, alsmede doordat de vierde langsader aan hare uitmonding niet opwaarts is gebogen. Van A. signata, met welke zij meer in grootte overeenkomt, ver- schilt zij door de niet bruin gezoomde dwarsaderen, door een geheel roodgeel schildje en door den geelachtigen vleugelwortel. 3. COENOSIA INCISURATA Nl. S. Canescens; capite albido; antennis, humeris punctoque fronfali nigris; abdominis incisuris nigris nitidis; pedibus pallide flavis, tarsis fuscis. @ 1% lin, Kop witachtigz grijs; voorhoofd ruim een derde der kopbreedte beslaande; de middenband weinig donkerder dan de grond; boven de sprieten een zwarte stip. Sprieten ruim ier halve lengte van het gezigt, zwart, van voren met wilten weerschijn; het derde lid smal; de borstel zwart, lang, naar beneden gebogen, naakt. Het l Je geheel lichtgrijs bestoven; de schouder-knubels zwartachtig; schildje plat; achterlijf met smalle glanzig zwarte insnijdingen. Pooten bleek rooden; de voorheupen van voren met wilten weerschijn; de tarsen zwartbruin. Vleugel schubben en kolfjes witachtig. Vleugels met flaauwe bruingrijze tint, aan den worten en voorrand iets geelachtig; de aderen bruingeel; het laatste gedeelle der vierde langsader is twee en een half maal zoo lang als het voorlaatste; de voorrand is fijn en kort gewimperd, doch zonder randdoorn. Overgedrukt uit het Tijdschrift voor Fatomologie. (Dl. XIII. 1870.) OPMERKINGEN OMTRENT UITLANDSCHE ASS Ee De N- DOOR F. M. VAN DER WULP. In de inseclenverzamelingen, waarin zich ook exotische Di- ptera bevinden, zijn het van deze gewonlijk de grootere en meest in 't toog vallende soorten, die er het beste vertegenwörde worden. Dit is mede het geval in ’s Rijks Museum te Leiden, en 't zal waarschijnlijk nog lang duren, eer ook de kleinere exolische soorten daar in aantal te vinden zullen zijn, tenzij welligt deze of gen natuuronderzoeker, in verre streken, zich bijzonder of uitsluitend op de studie der T'weevleugeligen mogt toeleggen en de door hem bijeengebragte voorwerpen de collectie van het museum komen verrijken. De familie der Asiliden, die bijna geheel uit grootere soorten bestaat, is er dan ook een der rijkst bedelden, en het museum bevat uit deze familie een aantal fraaije en belangrijke soorten, waaronder verreweg de meesten van de Qost-Indische eilanden. Ook bezit ik zelf verscheidene exotische soorten van deze familie, welke uit de vroe- gere collectie van wijlen mijn geachten vriend van Eyndhoven af Komstig zijn. Door een en ander gevoelde ik mij zeer aange-trokken, om de uillandsche Asiliden nader te onderzoeken, en werd daartoe, wat die van het museum betreft, op de meest heusche wijze in de gelegenheid gesteld door den yerdienste-lijken conservator van het entomologisch gedeelte des museums, Dr. Snellen van Vollenhoven, wien ik hier openlijk mijn dank wensch toe te brengen, en aan wiens welwillendheid ik niet beter weet te beantwoorden, dan door de uilkomsten van mijn. 2 OPMERKINGEN OMTRENT UITLANDSCHE ASILIDEN. onderzoek in dit Tijdschrift mede te deelen. Voor het oogenblik zal ik hier slechts ecenige opmerkingen omtrent sommige soorten laten vooraf gaan, om weldra in een meer uilvoerig opstel, dat reeds gereed ligt, al de soorten van den Oost- Indischen Archipel, die ik heb leeren kennen, te behandelen. Het was mij in de eerste plaats voor alte doen, om de soorten weder te vinden, welke door Wiedemann in zijne Aussereuropaische Zweifliigler uit het Leidsche Museum beschreven zijn, ten einde te kunnen bepalen tot welke der tegenwoordig aangenomen geslachten zij moeten gebragt worden. Wiedemann beschreffen uit dat museum dertien soorten, en wel: Dasypogon Spectrum, Nomada en Histrio; Damalis maculata; Asilus Belsebul, Hercules en longistylus; Laphria robusta, Reinwardtit, alternans, Vulcanus, scapularis en leucoprocta. Nopens elk dezer soorten teeken ik hieronder mijne bevinding aan. Van Dasypogon Spectrum heb ik te vergeefs naar de typische exemplaren gezocht. Wel bevinden zich in het museum Chinesche voorwerpen, tot het geslacht Microstylum behoorende, maar die volgens Wiedemann’s beschrijving en blijkens de typen in het Weener museum, door Schiner vergeleken, niet anders dan tot M. Duw Wied. kunnen worden gebragt. Even als deze is ook Spectrum, volgens de vleugel-afbeelding van Wiedemann, ontwijfelbaar een Aicrostylum. Dat beide soorten zeer digt verwant zijn, valt duidelijk in het oog, als men slechts de beschrijvingen vergelijkt. Het verschil zou, volgens die beschrijvingen, hoofdzakelijk in het volgende bestan: bij Spectrum zijn de palpen zwart met gele borstels, de pooten bruinrood, alleen met zwarte knickea, en het achterlijf geel met zwarte insnijdingen; bij Dua daarentegen zijn de palpen roodbruin met zwarte borstels en zijn de dijen aan de voorzijde zwart of zwartbruin; voorts wordt het achterlijf zwart genoemd met den achterrand der ringen geel, terwijl op de laatste ringen de geel kleur de overhand neemt. Walker'veronderstelt dat beide OPMERKEN OMTRENT UITLANDSCHE ASILIDEN. Sobten slechts als varieteiten moeten beschouwd worden, en hij kan daarin wel gelijk hebben. Zijne Laphria Shalumus achans, die hij als synoniem bij Spectrum citeert, komt onder anderen door de zwartbruine streep over de dijen meer met Dux overeen. Dasypogon Nomada en Histrio zijn beiden nog door typische exemplaren in het museum vertegenwoordigd en behooreen, wegens de lange dunne sprieten en de overige kenteekens, tot bet geslacht Scylaticus Low. Van Damalis maculata bevinden zich evenzeer de Wiedemann’sche typen in het museum. De zwarte zijvlekken van het achterlijf krijgen somtijds, vooral op de laalste ringen, zoo groote uitbreiding, dat er niet veel meer dan roodgele insnijdingen overblijven. Asilus Belzebul schijnt in het museum niet meer voorhanden te zijn. Wel vind ik er, doch onder een ander etiquet, eene groote Asilide van Montevideo, waarop Wiedemann’s beschrijving min of meer past, doch niet zoo, dat ik deze als A. Belzebul zou durven bestemmen, De vleug eladeren van dit exemplar duiden zelfs meer eene Laphrine dan eene Asiline aan, doch bij het ontbreken van het derde sprietenlid is het zelfs niet met zekerheid te bepalen tot welke dezer beide groepen dit voorwerp moet worden gebragt. Van Asilus Hercules bestaat nog het typische exemplar, een enkel, en warvan reeds, toen Wiedemann de soort beschreff, het derde lid der sprieten verloren was gegaan. Het is daar- door zeer moeijelijk het geslacht te bepalen, waarin deze soort thans behoort opgenomen te worden, of indien er een nieuw geslacht voor haar moet worden gevormd, de plaats aan te wijzen, waar dit zou dienen gerangschikt te worden. Bij de overigens naauwkeurige beschrijving van Wiedemann zal ik nog het volgende voegen. De gezigtsbult is groot en neemt ruim de onderste helft van het gezigt in; de knevelbaard is digt- en fijnharig; het achterlijf is lang en smal; de genitalién zijn klein en steken als een paar naar binnen gebogen tepels uit; de vleugels zijn korter dan het achterlijf en aan de tweede helft van den voorrand sterk verbreed; de randcel is tevens in 'T midden veel breeder dan de onderrandcel; de tweede achter-cel grijpt buikig in de eerste; de discoidual-cel is zeer lang en smal; de kleine dwarsader staat scheef en even voorbij het midden der discoidual-cel. Een en ander wordt opgehelderd door eene schetsteekening van het dier (pl.9, fig. 1), van den kop in profiel (fig. 2) en van den vleugel (fig. 5). Dr. Schiner te Weenen, die zich in de laatste jaren bijzonder met exotische Asiliden heeft bezig gehouden, en wien ik de bovenstaande opgaven heb medegedeeld, is geneigd hier aan een Ommatius-soort te denken, in verwantschap met O. fulvidus Wied. Wel is waar bevat dit geslacht verscheidene soorten, bij welke de voorrand der vleugels g verbreed is, en komt zelfs het aderbeloop vrij wel overeen; maar bi! Ommatius en al de overige geslachten met een gekamden sprietborstel is het aangezigt plat en hoogstens van onderen een weinig gewelfd; de bij Asilus Herules aanwezige en zeer in 't oog vallende gezigtsbult schijnt Alzoo deze verwandtschap weder tegen te spreken. Bovendien is het, bij het outbreken van het derde sprietenlid, ten eenen male onzeker of de sprietborstel al dan niet kamharen bezit. Welligt zullen de medegedeelde bijzonderheden anderen in staat kunnen stellen, om eenige nadere opheldering te geven omtrent deze soort, waarvan zelfs het vaderland niet bekend is. Asilus longistylus behoort tot het geslacht Itamus Léw en schijnt op de eilanden van den Qost-Indischen archipel niet zijn. In het voorbijgaan teeken ik hier nog aan, dat een zeer digt aan longistylus verwante soort, met een landje onder aan de achterdijen, in eenkel exemplar in het museum voorkomt, en dat ook de Japansche Jt. aculicornis Low aldaar door eenige exemplaren vertegenwoordigd is. Van Laphria robusta vond ik een mannelijk voor zijne beschrijving heeft gediend. De soort is breed, met korte stevige pooten en betrekkelijk kleine smalle vieugels, waarvan het aderbeloop door mij in fig. 4 is afgebeeld; de cerste achtercel is zeer smal, gesloten en gesteeld. De beharing van het aangezigt, de bovenste haren van den knevelbaard, alsmede de kin en bakkenbaard zijn meer vuil bleekgeel dan wit; de beharing der voorscheenen is niet geheel witt, maar met zwarte haren gemengd; in de zijden des achterlijfs is cene borstelige zwarte beharing; de genitalién zijn zeer klein en smal, zwart met zwarte borstels. De zuiger is kort, eenigszins kegelvormig, spits toeloopend. Deze soort behoort tot bet geslacht Hyperechia Schiner', en zelfs moet H. xylocopi-formis Walk., die als type van dit geslacht wordt beschouwd, voor ‘tminst digt met robusta Wied. verwant zijn. Het voor-naamste on derscheid zou beständig in de gele behandelt, die Walker’s soort op de schouders heeft, terwijl bij robusta de schouders even als de geheele thorax zwart behaard zijn. Van robusta is het vaderland niet bekend, maar ik veronderstel dat zij ook eene Zuid-Aziatische soort is, te meer omdat nog eene andere grootere soort op Sumatra voorkomt. Van Laphria Reinwardtii en Vulcanus bevinden zich de typen in het museum. Beiden behoore tot het geslacht Laphria, zoo als dit thans beperkt is. Dit laatste is ook het geval met Laphria alternans, waarvan echter de typische exemplaren niet meer te Leiden schijnen anwezig te zijn. Wel bevinden zich in het museum een paar mannelijke voorwerpen, waarop Wiedemann’s beschrijving volkomen past, maar zij kunnen niet de oorspronkelijkke exemplaren van Wiedemann zijn, omdat deze alleen het 2 beschrijft. Van Laphria scapularis is het typische exemplar nog voor-handen, ofschon niet in te besten staat. Het aderbeloop der vleugels is echter volkomen te zien en door mij in fig. 5 afgebeld. Het blijkt daaruit duidelijk, dat deze soort tot een der Atomosia-achtige geslachten behoort, wijl de dwarsader, welke de discoidaal-cel sluit, en die waarmede de vierde achtercel wordt afgesloten, te zamen ééne regte lijn vormen. Eigenlijk had Wiedemann, op grond van dit aderbeloop, de soort moeten opnemen in zijn tweede afdeeling van het geslacht Laphria, alwaar de echte Alomosién — allen kleinere soorten — zijn verwenigd; maar zoo hij al, bij het maken zijner beschrijying, het aderbeloop heeft opgemerkt (t geen twijfelachtig is, omdat hi daarover zwijgt), dan hebben waarschijnhjk de meerdere grootte en stevige vorm der soort hem aanleiding gegeven, om haar in de eerste afdeeling tusschen andere groolere soorten te rang- schikken. In het Britsch museum moet de soort ook voorhanden zijn, want Walker maakt van het hierboven aangeduide aderbe- loop melding '. De Laphrinen-geslachten, welke dit aderbeloop bezilten, zijn, behalve het geslacht Atomosia Macq. (waartoe Laphria scapularis wegens haren forschen vorni zeker niet be- hoort) Lemprozona Low, Cerotainia Schiner, Aphestia Schiner en Eumecosoma Schiner. Lamprozona, waarbij de steel aan ’t eind der randcel zeer kort en een weinig opwaarts gebogen is, en Cerotainia, waarbij de tweede achtercel aan ’t uiteinde vernaauwd is, kunnen hier niet in aanmerking komen. Dit is niet met dezelfde zekerheid van Aphestia en Eumecosoma te zeggen. Volgens eene briefwisseling, die ik daarover met Dr. Schiner heb gevoerd. Is deze van ordrekel, dat Laphria scapularis in zijn geslacht Humecosoma zou behoore geplaatte te worden. Intus-schen passen de kenteekens, die hij zelf aan dit geslacht toeschrijt (een aan den wortel versmald achterlijf en zeer lange vieugels en pooten) volstrekt niet op deze soort, en zou ik nog eer overhellen daarin eene Apotheke zien,  museum het typische exemplar niet wedergevonden. Onder het ctiquet van dien naam beyond zich eene Laphria, waarop Wiedemann’s beschrijving nict van toepassing is, zoodat hier eene verwisseling schrijning. List of the Departments of the Brit. Museum VII, blz. 550. OPMERKINGEN OMTRENT UITLANDSCHE ASILIDEN. 4 schijnt te hebben plaats gehad, terwijl het oorspronkelijke voor- werp, dat Wiedemann voor zijn beschrijving gedicnd heeft, verloren moet zijn gegaan. Onder de soorten van het museum, die verder bijzonder mijne aandacht trokken, bevond zich ook eene zeer groote Dasypogine uit Noord-Amerika, die uit de voormalige collectic van Raye van Breukelerwaard afkomstig is en zich door een bijzonder aderbeloop der vieugels onderscheidt. Zij behoort tot degenen, waarbij de voorscheenen aan het een bijzonder onbeschreven.  thans in het museum geétiquetteerd als Stenopogon ochraceus n. s. 4742. Het exemplar is een, 12 lijn lang en geheel oder geheel oder geheel oder geheel van den thorax vertoonen zich onduidelijke zwart-achtige en kastanjebruine langsstrepen en aan de bovenzijde der voordijen is een donkerbruine langsstreep. Het aangezigt is vrij smal, naar boven nog smaller, van onderen een weinig gewelfd; bet voorhoofd is klein en niet ingezonken; de sprieten zijn rood-geel; het derde lid is zoo lang als de beide eersten te zamen, de eindgriffel ongeveer half zoo lang als het derde lid; de knevelbaard neemt ruim de onderste helft van het gezigt in en is helder okergeel, evenals de beharing van het achterhoofd en de kin- en bakkenbaard; dezelfde kleur hebben ook de beharing en de borstels van den thorax en de pooten. De vieugels zijn geel-achtig met bruingele aderen; het aderbeloop wijkt van alle andere, mij bekende soorten af, is aau beide vleugels volkomen gelijk en wordt in fig. 6 afgebeld; de eerste en de vierde achtercel namelijk, benevens de anal-cel zijn gesloten en ge- Steeld en de tweede achtercel is door eene builengewone dwars-ader in tweede gedeeld. Dit aderbeloop vertoont eenige over-eenkomst met dat van den Algerijnschen Dasypogon heleroneurus Macq.’, welke soort door Low in het geslacht Stenopogon wordt gerangschikt. Ik heb vooral daarom de bovenbedoelde Noord-Amerikaansche soort voorloopig mede tot dit geslacht gerekend, en wensch door de mededeeling van deze bijzonderheden de aandacht van meer ervaren dipterologen op haar te vestigen. Eene andere zeer kleine Dasypogine uit Noord-Amerika, die ik in dit Tijdsehrift, 2de serie, deel Il, blz. 157, n®. 10, nöt den naam van Dasypogon laticeps heb beschreven, behoort, gelijk reeds uit mijne beschrijving en afbeelding blijkt, tot het geslacht Discocephala Macq. Wiedemann heeft under den naam van Asilus distendens eene Asilide beschreven uit het Senkenberger museum te Frankfort, naar een enkel voorwerp, dat echter hoogst gebrekkig was, daar niet alleen het derde lid der sprieten ontbrak, maar waarbij zelfs van de zes pooten slechts een gedeelte der voordijen en een der beide achterpooten, de laatste alleen met de twee worteleden der tarsen, waren overgebleven. Dit voorwerp moet nog in het Frankforter museum berusten, en na Wiedemann is door niemand eene verdere beschrijving of aanduiding van de soort gegeven, tot dat onlangs Jaennicke? op nieuw van haar melding maakte, en op hetzelfde gebrekkige exemplar een nieuw geslacht onder den naam van Doryclus grondde, en tevens eene nadere beschrijving en eene afbeelding er van mededeelde. Uithofde van den toestand van het beschreven voorwerp, bleef Wiedemann in het onzekere of hij de soort onder Asilus dan wel onder Laphria moest opnemen, en heeft hij haar op goed geluk maar in het eerstgenoemde geslacht geplaatst. Om de- zelfde reden was het vervolgens ook even twijfelachtig of het door Jaennicke opgerigt geslacht Doryclus, overigens door den geheel afwijkenden vorm volkomen geregtvaardig, onder de Asilinen dan wel onder de Laphrinen moest worden gerangschikt. Bij het zien van Jaennicke’s afbeelding herkende ik daarin 1 Diptéres exotiques, I, 2. 41. 19. pl. 3. fig. 7. * ¥, J. Jaennicke, Neue exotische Dipteren, blz. 58. A, J b i ee ab Psilopus flexus, Law. d. . ii A. JW. sculps Uitlandsche Asiliden. : v.d W. fec. OPMERKINGEN OMTRENT UITLANDSCHE ASILIDEN. 9 aanstonds een voorwerp , dat zich sinds geruimen tijd onbenoemd in mijne collectie bevond en meermalen door zijn bijzonderen vorm mijne aandacht had getrokken; en bij het vergelijken met zijne beschrijving en die van Wiedemann, bemerkte ik dat het daarmede in de meeste opzigten treffend overeenkwam en althans zeker tot het nieuwe geslacht Doryclus behoort. Mijn voorwerp bezit volkomen pooten en sprieten, en nu blijkt het mij uit de Jaatsten, wier derde lid zonder eindborstel of griffel is, dat Wiedemann de soort niet onder Asilus maar onder Laphria had moeten brengen, en bij gevolg dat het geslacht Doryclus tot de Laphrinen moet worden gerekend. In habitus en vorm komt mijn exemplaar geheel met Doryclus distendens Wied. overeen; in teekening en kleur evenwel vind ik nog al aanmerkelijke afwijking , zoodat ik tot het besluit moet komen, dat ik cene andere, zeer na verwante soort hezit, tenzij men zou moeten aannemen, dat de verschillen sexueel zijn, wijl het exemplaar in het Frankforter museum een ¢ en het mijne een @ is. Ik heb dus voorloopig de soort als nieuw beschouwd en haar den naam van latipes gegeven. De onderstaande beschrijving zal , naar ik vertrouw, de kenmerken van het geslacht Doryclus vollediger aangeven, dan Jaennicke dit heeft kunnen doen, en tevens mijne soort doen kennen. Kop breeder dan de thorax; voorhofd en aangezigt zeer breed; het aangezigt kort, aan de onderste helft voor- uitspringend en gewelfd, zonder knevelbaard; de kin- bakken uiterst smal. Sprieten aan den wortel digt bijeenstaande ; de beide eerste leden cylindrisch, met borstels bezet; het derde lid zoo lang als de beide eersten te zamen, zeer breed en plat, bladvormig, aan ’t uiteinde spits toeloopend, zonder eindborstel of griffel. Zuiger regt vooruitstekend; palpen cylindrisch, zeer lang, aan het eind met lange borstels. Thorax plat gewelfd ; achterrug buitengewoon ontwikkeld, met dwarse plooijen. Achterlijf een weinig plat, in 3 naar achteren iets verbreed, met uitstekende genitalién tusschen twee kleppen ge- plaatst; in? naar achteren spits toeloopend, met uitstekende, vrij spitse eijerbuis, die langer is dan de beide voorgaande rin- gen. Beharing van het lijf onbeduidend. Pooten stevig en vrij lang; de voorscheenen aan de spits binnenwaarts met een gekromden doorn; aan het eerste lid der voor- tarsen, van onderen bij den wortel, een klein lamellenachtig uitsteeksel; aan de middenpooten de scheenen naar het einde en de tarsen aan den wortel iets verbreed ; aan de achterpooten is dit in veel sterkere mate het geval; de dijen hebben hier en daar en de voorscheenen aan de buitenzijde eenige korte en fijne borstels; aan de midden- en achterscheenen en aan al de tarsen zijn grootere en steviger borstels; de middenscheenen bij de spits en de middentarsen digt behaard; nog langer en digter beharing bevindt zich aan de spitshelft der achterscheenen en aan de achtertarsen; het eerste lid van deze laatsten bovendien van onderen digt met stekels bezet. Vleugels langer dan het achlerlijf; de randcel digt bij den voorrand, gesloten, spits toe - loopend en zeer kort gesteeld; twee onderrandcellen; de tweede (de vorkcel aan de vleugelspits) lang en aan haar uiteinde breed; de eerste achtercel lang en smal, aan het eind geopend en niet vernaauwd; de vierde achtercel en de anaal-cel gesloten en ge- steeld; de dwarsader aan het eind der discoidaal-cel hoekig uitgebogen en met de dwarsader, die de vierde achtercel sluit, bijna een r@Bten hoek uitmakende. Zie plaat 9, fig. 7 (het geheele dier), 8 (de kop in profiel) , 9—11 (voor-, midden- en achterpoot) en 12 (vleugel). Doryclus latipes n. s. 32 1, —- Voorhofen en aangezigt glanzig kastanjebruin; het voorhofen met zwarte borstels; de beide eerste sprietleden donker-bruin; het derde id roodbruin, eenigszins doorschijnend; zuiger glanzig zwart, aan de uitersle spits bleek roestkleurig, aan den wortel met lichtbruine beharing; palpen roestkleurig, aan ‘t eind met zwarte borstels. Thorax bruinzwart, op den rug een weinig aschgrauw bestoven; de schouders, een band ter weder-zijde, de achterhoeken en voorts vlekken boven de heupen kastanjebruin; de borstzijden, het schildje en de achtlerrug glanzig blaauwzwart. Pooten roodbruin, de voorste pooten donkerder; de voorscheenen en al de tarsen zwart of bruinzwart; de beharing aan de spitshelft der achterscheenen is in het begin roestkleurig, doch wordt naar het uiteinde zwart, even als de overige beharing en de borstels der pooten; slechts enkele borstels onder aan de achterdijen zijn roestkleurig. Kolfjes bruinrood. Vleugels langs den voorrand en rondom de aderen met bruingele tint, die zoo uitgebreid is, dat slechts de kernen van sommige cellen, het vleugellapje en het begin van den achterrand glasachtig blijven. Een 2, onzeker van waar, doch naar ik vermoed uit Suri-name Wat mij het meest terughoudt om mijn voorwerp als distendens Wied. te bestemmen, is dat Wiedemann de vieugels «was - serklar » noemt; ook zie ik de witle vlekjes niet ter wederzijde van het aangezigt, noch de duidelijke lichtgrijze strepen op den thorax 5 eindelijk noemt hij de pooten glanzig zwart, en terwijl hij alleen over de voordijen en de achterpooten kon oordeelen, zijn juist deze laatsten aan mijn exemplaar het Jichtste en bijna roestkleurig. Al wat zoowel Wiedemann als Jaennicke van den vorm melden, is ook op mijn voorwerp volkomen van toepassing. Ten opzigte der rangschikke van het geslacht Doryelus tusschen de overige Laphrinen-geslachten valt op te merken, dat de aanwezigheid van een een einddoorn aan de voorscheenen en bet geheel ontbreken van den knevelbaard aanleiding geven om het geheel ontbreken van het geslacht Megapoda Macq., waar deze beide kenmerken, bij uitzondering van al de overige Laphrinen, mede worden aangetroffen, doch waarvan Doryclus zich overigens onderscheidt door veel kortere en decls verbreede en digt behaarde pooten. PSILOPUS FLEXUS Low F. M. VAN DER WULP. In de Dipterenfuuna Sidafrika’s heeft Léw, onder bovenge-noemden naam, eene door het bijzonder aderbeloop zeer kenbare soort beschreven, uit Kafferland, naar een enkel vrouwelijk exemplar, dat echter zeer gebrekkig was en zelfs den kop verloren had. Ik heb dezelfde soort in eenige weinige, geheel volkomen exemplaren van beide seksen wedergevonden onder een klein aantal Diptera, door den helaas te vroeg gestorven van Woerden van Banana in Neder-Guinea overgezonden, en ben daardoor in staat, Low’s beschrijving met het volgende aan te vullen. Het g is 27, het e slechts 2 lijn lang. De kop is van dezelfde fraaije blauwgroene kleur als de thorax en het achterlijf; het voorhoofd breed en niet diep ingezonken; op den knobbel der bijoogen een paar zwarte borstels; het aangezigt van boven breed, naar onderen allengs versmald, in ‘t midden met een’ duidelijke dwarsgroeve, bij het op het onderste gedeelte aan de kanten en langs den mondrand met een’ smallen zoom van wilte bestuiving, die bij het zich meer over het geheele gezigt uitbreidt; zuiger en palpen bruingeel; baard wit. Sprieten zwart; de eindborstel zoo lang als kop en thorax, bij het zelfs limaat en misschien van zijnen ijver voor de wetenschap gevallen. 14 PSILOPUS FLEXUS LOW. Nog iets Janger. De kanten van den thorax en het achterlijf hebben somtijds een purperen metaalgloed. De mannelijke genitalien zijn matig groot; het hypopygium is glanzig metaalachtig zwart; ook de aanhangsels zijn zwart; de buitenste smal, bijna draadvormig, van onderen met een’ doornachtigen borstel; de binnenste klein, an “teinde hamerachtig verbreed. Bij het ¥ zijn de pooten, als gewoonlijk, langer; de achterdijen aan den uitersten wortel zwartachtig; het eerste lid der middentarsen is zeer lang, meer dan dubbel de lengte der overige leden te zamen; het laatste lid van boven zilverwit; langs de achterzijde der middenscheenen en het eerste lid der middentarsen zijn zeer lange zwartachtige borstels. De vleugels vind ik niet zuiver glasachtig, zoo als ze door Léw worden beschreven, maar met grize tint; bovendien zijn bij het # de donkere vlekken van veel grooter uitgebreid-heid, zoo zelfs dat de vleugels eene bruin gewolkt aanzien verkrijgen, en alleen de geheele spits En achterrand, eene plek voor en achter de unmonding der eerste langsader en een gedeelte van den kern der eerste achtercel en der discoidual-cel overblijven. Het aderbeloop is bij beide seksen gelijk Low dit heeft aangegeven, de achterdwarsader heeft eene zeer sterke S-vormige, haast zou men zeggen, slangachtige buiging, en ook het einde der vierde en vijfde langsaderen is zoo als Low dit heeft be-schreven, ofschoon zijne afbeelding daarmede niet overeenstemt. Vergelijk: Plaat 9, fig. a en b. Overgedrukt uit deel XIX van het Tijdschrift voor Entomologie. OF MER AIING EIN BETREFFENDE Pe NEG ek EXOPRISCHE DIPTERA, DOOR F. M. VAN DER WULP. Door de goedheid van den heer A. Preudhomme de Borre, Conservator van het Entomologisch gedeelte van ’s Rijks Museum van naturlinik historie te Brussel, werd ik ten vorigen järe in de gelegenheid gesteld tot het onderzoeken van een aantal Diptera, hoofdzakelijk Asiliden, die zich in dat Museum bevinden. In aanmerking nemende, dat van de Tweevleugelige insecten aldaar tot dusverre zeer weinig werk is gemaakt, vond ik daarin toch een aantal belangrijke soorten. Wat de Asiliden betreft, zijn de midden-Europesche soorten er over ‘t algemeen vrij wel vertegenwoordigd, inzonderheid nadat de insecten, door Professor Wesmael nagelaten, in het bezit van het Museum zijn gekommen. Onder de Zuid-Europesche soorten vond ik er eenigen uit Griekenland, namelijk Dasypogon diadema L., Stenopogon sabaudus F. en coracinus Léw, Polyphonius laevigatus Low en Eutolmus periscelis Low, en voorts Eccoptopus erythrogastrus Low uit Spanje (over dezen laatste hieronder nader). Ook een aantal exoten bevinden zich in die verzameling, als Uit den Ost-Indischen archipel (met het etiquet Java) Laphria 2 OPMERKINGEN BETREFFEN DE gigas Macq. en Reinwardtii Wied., Philodicus javanus Wied., Itamus longistylus Wied., Synolcus xanthopus Wied. en Mochtherus gnavus v.d. W.; uit Mexico Leptogaster nitidus Macq.; uit Peru Proctacanthus xanthopterus Wied.; uit Zuid-Amerika Mallophora infernalis Wied., en nigritarsis Wied., Promachus trichonotus Wied., en fuscipennis Macq., Erax labidopterus Wied., en fuscipennis Macq.; eindelijk uit Nieuwholland Blepharotes coriarius Wied., en Dasypogon princeps Macq. Toen mijne aandacht door het nazien van deze voorwerpen van nieuws op de uitlandsche Diptera gevestigd werd, had i reeds vroeger onder de vliegen, mij door Dr. Weyenbergh uit de Argentijnsche republik welwillend toegezonden, verscheidene zeer merkwaardige soorten aangetroffen, waarvan sommigen mij voorkomen nog onbeschreven te zijn. Ook in eene collectie Kaapsche insecten, door het Kon. Zoologisch Genotschap Natura Artis Magistra te Amsterdam aangekocht, en war van de Diptera mij door den heer Swierstra te bezigtiging werden tegezonden, bevonden zich eenige zeer belangrijke voorwerpen. Het onderzook van al de genoemde collectién heeft mij aanleiding gegeven tot eenige opmerkingen, die ik voor- loopig hier wensch mede te deelen, mij voorbehoudende later de beschrijving der nieuwe soorten, deels door afbeel- dingen opgehelderd, te laten volgen. 1. Midas concinnus Macq. (Macquart, Diptéres exotiques, Suppl. I. 58. 3, pl. 6, fig. 5). Onder de vliegen, die ik uit het Museum te Brussel te zien kreeg, was ook eene fraaije Midaside, die volgens het etiquet afkomstig zou zijn van de kust van Guinea. Het was een mannelijk exemplar, dat aan beide sprieten het derde lid miste, maar overigens nog vrij gaaf was. Bij ver- gelijking van alle voor mij toegankelijke beschrijvingen en afbeeldingen ben ik tot het besluit gekomen, dat het bedoelde ENIGE EXOTISCHE DIPTERA. 3 Voorwerp als Midas concinnus Macqu. moest bestemd worden, en zulks niettegenstaande Macquart Nieuwholland als vaderland aangeeft. Kene verwisseling van het etiquet in het Belgische Museum acht ik niet onwaarschijnlijk, welke zij verdienen, hetgeen mij ten opzigte der plaats van herkomst reeds meermalen gebleken is. Macquart plaatst de soort in het geslacht Midas, denkelijk om dat hij over de gedaante der sprieten niet kon oordeelen, want aan zijn exemplar waren zijn ook afgebroken. Het �nderbeloop der vleugels intusschen komt m.i. meer overreen met dat, hetwelk hij als kenmerk van zijn geslacht Rhopalia opgeeft. De tweede onderrandcel namelijk is aan haar einde geopend, terwijl zij bij de soorten, die in het geslacht Midas overblijven, gesloten is. Wel is waar, heeft diezelfde een aanhangend adertje, dat bij Midas voorkomt, maar volgens Macquart bij Rhopalia zou ontbreken, doch dit is ongetwijfeld een kenmerk van zeer ondergeschikte waarde en kan op zich zelve geen reden zijn om Midas concinnus eene plaats in het geslacht Rhopalia te ontzeggen. 2. Leptogaster nitidus Macq. (Macquart, Diptéres exotiques, 1. 2. 155. 4). Ken exemplaar uit Mexico, in het Brusselsche Museum anwezig, beantwoordt, ofschoon het ver van gaaf is, vrij goed aan Macquart’s beschrijving. Dat Bij die beschrijving Plaat 12 fig. 7 wordt aangehaald, is klaarblijkelijk eene vergissing; die afbeelding toch stelt de naastvolgende soort, L. Audowini, voor, hetgeen uit de zwarte pooten en de zwarte streep over den thorax duidelijk te zien is. 3. Laparus princeps Macq. (Macquart, Diptéres exotiques, Suppl. III. 49. 37). Het geslacht Layarus werd door Léw voor eenige Zuid- Afrikaansche coorten opgerigt. De voornaamste kenmerken 4, OPMERKINGEN BETREFFENDE door hem aangegeven, komen echter ook bij sommige Dasypoginen uit andere wereldstreken voor, en vertoonen zich onder anderen zeer duidelijk in Dasypogon princeps Macq. Eine groatige soort van Nieuwholland, waarvan een paar vrouwelijke exemplaren in het Museum te Brussel voorkomen. Bij deze soort is de vierde achtercel der vleu- gels niet gesloten, en het tandje aan den wortel van het eerste lid der voortarsen, dat bij geen der Afrikaansche soorten schijnt te ontbreken, is bij haar aanwezig, terwijl sommige onbeschreven Zuid-Amerikaansche soorten, die everigens in hetzelfde geslacht passen, het laatstgenoemde kenmerk missen. 4. Dysmachus suillus F. (Fabricius, Systema Antiliatorum, 168. 19). Van deze Kaapsche soort was tot dusver alleen het â beschreven. In het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam bevindt zich, behalve vrouwelijke exemplaren, ook een¢, dat ontwijfelbaar tot die soort behoort; de uit- voerige beschrijving toch, door Professor Léw van het â gegeven (Diptera Sid.-Afrika’s, p. 155 n°. 3) past in alle © bijzonderheden. Ik kan nu die beschrijving aanvullen wat de mannelijke genitalien betreft. Deze zijn glanzig zwart en Bezet met een digte en vrij lange, meerendeels zwarte beharing; de bovenste lamellen zijn tamelijk kort en stomp, en hebben tusschen zich een schuin overeindstaand, te- pelvormig orgaan, dat aan ’t eind witachtig behaard is; de onderste lamellen zijn merkelijk Tanger en eindigen in een paar lange en spitse, gekromde doornen. Ken goed kenmerk voor deze soort is de kleur der mediastinaal-cel (tusschen de hulpader en de subcostaal- ader), die aan haren wortel geel is, doch aan haar uit- einde, digt bij de vleugelspits, grauw wordt, welke kleur bij de overigens bijna zuiver glasachtige vleugels duidelijk afsteekt. ENIGE EXOTISCHE DIPTERA. D 5. Mochtherus gnavus v. d. W. (Van der Wulp, Tijdschrift voor Entomologie, XV. 243.2). Deze soort werd door mij, c. naar vier vrouwelijke exemplar, uit den Ostindischen archipel beschreven. In het Museum te Brussel bevindt zich een mannelijk exemplar, zonder aanduiding van vaderland, met de beschreven wijfes in alle kenmerken zoo overreenstemmend, dat er bij mij geen twijfel bestaat of het behoort tot dezelfde soort. De overreenkomst is dan ook veel sterker dan die van het vroeger door mij vermelde van het eiland Timor, met name in de grootte (40 lin.) en in de zwarte knieen der achterpooten. Aan het exemplar in het Belgische Museum vertoont het erste lid der sprieten een bruin vlekje; het derde lid is bijna geheel van die kleur; de teekening op den thorax is vrij duidelijk, de middenband van voren verbreed en in’t midden gedeeld; de (mannelijk) genitalien zijn een weinig kolfachtig, de tangarmen breed, glanzig bruinzwart, van boven en in de zijden met zwarte, van onderen met roestkleurige beharing; het middelstuk is dik, roestkleurig met beharing van dezelfde kleur. Het Zwart aan de dijen der achterpooten is zeer duidelijk; aan de voorste tarsen zijn al de leden aan het einde bruin; de achtertarsen zijn geheel donkerbruin; de voorscheenen hebben van onderen aan de tweede helft eene lange gele beharing, de overige scheenen eene lange gele beharing, de overige scheenen vrij lange gele borstels; de donkere tint aan de spits en het laatste gedeelte van den achterrand der vleugels is vrij krachtig. 6. Eccoptopus erythrogastrus Low. (Léw, Systematische Beschreibung der Europischen Zweigeligen Insecten, Il. p. 121). Ook deze soort uit Spanje is, even als de zeer verwante E. longitus Macq. uit Perzié (vroeger de eenige soort van 1) Aldaar staat op blz. 244: mannelijke exemplaren: uit de beschrijving en af beelding blijkt genoegzaam, dat hier eene schrijffout is begaan en vrouelijke exemplaren worden bedoeld. 6 OPMERKINGEN BETREFFENDE het genus) tot dusver alleen in de vrouwelijke sexe bekend. In het Brusselsche Museum bevindt zich van haar, nevens een, ook een vrij gaaf. De pooten van dit mannelijk exemplaar zijn donkerder dan bij het ¢, zoodat zij bijna geheel zwart kunnen genoemd worden; ook de voethaken hebben niet, zoo als bij het ¢, eene gele basis. Het achter- lif loopt eenigszins spits toe; de genitalién zijn klein en van dezelfde roodgele kleur als het geheele achterlijf, doch met iets langere en digtere, gele beharing; de tangarmen liggen in den vorm van een paar langwerpige schubben, half geopend ter wederzijde van een tamelijk breed, kegel- vormig middenstuk. De beide eerste leden der sprieten zijn heldergeel, het derde bruinzwart. Het aderbeloop, met name de vorm der tweede submarginal-cel, is in beide sexen volkomen zoo als Léw het beschrijft. 7. Gigamyia gigantea Wiedemann, Analecta entomologica, 4\, 74 7. En Aussereur des Zweiflügler, V. 248. 2). Voor deze Zuid-Afrikaansche vie, waar van een voorwerp uit het Museum van Natura Artis Magistra onderzocht, het Macquart (Dipt. exot. Il. V. 115) het geslacht Gigamyia opgerigt. Reeds eene zecr oppervlakkige beschouwing doet zien, dat de soort met het geslacht Stomoxys weinig anders gemeen heeft dan de lange vooruitstekende zuiger. Macquart plaatst zijn genus Gigamyia in de subfamilie der Muscinen, doch ik kan hem hierin niet bijvallen. De bijna geheel naakte sprietborstel en de stevige borstels, waarmede het voorhoofd, de thorax, het achterlijf en de pooten bezet zijn, eischen ontwijfelbaar voor dit geslacht eene plaats onder de Tachininen. Aan de beschrijvingen van Wiedemann en Macquart voeg ik overigens nog het volgende toe. De zilverwitte wangen hebben een roodbruinen weerschijn; de breede langsband over het voorhoofd is meer donkerbruin dan zwart en heeft boven den sprietwortel eene geelachtig witte vlek; de EENIGE EXOTISCHE DIPTERA. fh sprietborstel is tot ongeveer in’t midden een weinig verdikt en heeft aldaar eenige naauw merkbare haartjes ; de bor- stels in de zijden van den thorax en aan den achterrand van het schildje zijn zeer stevig; nog dikker en daarhij eenigszins stomp zijn die aan den achterrand van den tweeden en de volgende lijfsringen; in het midden van deze ringen ontbreken zij. De vleugels zijn aan den wortel bleekgeel ; de middendwarsader staat juist boven het mid- den der schijfcel; de spitscel is smal geopend, de schijf- dwarsader zacht gebogen. Het exemplaar in het Amsterdamsche Museum is, naar ik geloof, een 9g. or Van. der Wulp; Tiids: KML (- 1, a bn ok grnafnte oe : eplveemnple haredoya a dag No fpadibar fo bias Overgedrukt uit deel XXI van het Tijdschrift voor Entomologie. IETS OVER BJBJO ANGLICUS LOEW DOOR FP. M. VAN DER WULP. In eene kleine verzameling inlandsche Diptera, door den heer J. W. B. Gunning te ’s Gravenhage bijeengebragt, vond ik een voorwerp, waarin ik bij den eersten aanblik den gewonen Bibio horiulanus F. 2 meende te herkennen, Kene nadere beschouwing evenwel deed my zien, dat het in sommige wezenlijke kenmerken verschilde en het dus eene andere soort moest zijn. Toen ik daarop de bestaande beschrijvingen nalas, bemerkte ik al spoedig dat ik een wijfje voor mij had van Bibio anglicus Loew (Syst. Beschreib. Der bekannten Europ. Zweifl. Insecten 1 p. 22, n°. 22; de voor een deel geelroode borstzijden, de kleur en teekening der vleugels enz. lieten daaromtrent geen twijfel. De heer Gunning heeft mij verzekerd, dat hij dit voor-werp den vorigen zomer te Doorn heeft gevangen. Het voororkomen van B. anglicus in ons land kan op zijne getui-genis gerust worden aangenomen, en er valt dus bij de Bibio-soorten, in mijne Diptera Neerlandica als inlandsch opgegeven, reeds dadelijk weder eene soort te voegen. Het vinden van deze soort ten onzent is des te meer van be-lang, omdat zij tot dusver, zooveel ik kan nagaan, nog niet op het vaste land van Europa was aangetroffen; Loew toch had zijne exemplaren uit Engeland van den heer Verall Y IETS OVER BIBIO ANGLICUS LOEW. Ontvangen en buiten heeft niemand de soort vermeld. Intusschen, hoe uitvoerig ook door Loew ter aangehaalde plaatse beide sexen beschreven en onder anderen met B. hortwlanus vergeleken zijn, ontbreekt daaraan de vermel- Ding van een in 't oog vallend onderscheidingskenmerk, an de vleugels en hun aderbeloop onleend. Bij B. anglicus nameljk zijn de vileugels smaller en schijnen zij dienten- gevolge aan de spits stomper en meer afgerond; voorts is het wortelstuk der cubitaal-ader van gelijke lengte als de middeldwarsader en is deze laatste schuin geplaatst, zoodat zij met het genoemde wortelstuk een’ hoek van ongeveer A5 graden vormt. Bij B. hortulanus daarentegen, waar de vleugels breeder zijn, is het wortelstuk der cubitaal-ader veel langer dan de middeldwarsader en deze zeer kort en tevens regtstandig. Het is welligt niet ondienstig deze verschillen door eene vieugelafbeelding van de beide soorten te verduidelijken ; op plaat 42 wordt in fig. 2 de vleugel van B. anglicus, in fig. 3 die van B. hortulanus voorgesteld. 