None
 vrees, welke destijds bestond, dat zyne eerste bezend van daar tevens de laatste zou zijn, heft zich gelukkig niet bewaarheid, want sedert ben ik in het bezit gekomen van eene tweede collectie Argentijnsche Diptera, nog uitgebreider dan de eerste, en ik mag zelfs de hoop voeden, dat de heer Weyenbergh, die het voor- nemen heeft dit jaar zijne familie en vrienden in het vader- iand te bezoeken, bij die gelegenheid zelf nog een en ander zal medebrengen. Blijkens het verslag van de genoemde vergadering sprak ik toen ond. and. van eene Anthracide, die in cen enkel gebrekkig exemplar voorhanden was, maar niettemin zich liet herkennen als Anthrax paradoxa Jaenn. ') en die volgens het aderbeloop der vieugels en andere kenmerken m. i 1) F. Jaennicke, Neue exotische Dipteren aus den Museen zu Frankfurt a M. und Darmstadt, p. 31, Taf. 2 fig. 16. AANTEEKENING EN OMTRENT DIPLOMA ongetwijde in het geschäftliche Diplocampla Schiner, thus hoort. Bij de tweede bezending van den heer Weyenbergh bevond zich nog maals een voorwerp van deze soort en wel een dat volkomen gaaf is gebleven. Ik ben daardoor in staat aan de beschrijving van Jaennicke nog het volgende toe te voegen. Het aangezigt steekt puntig vooruit, zoodat de kop van ter zijde gezien een’ driehoek vormt, aan welks punt de zuiger een weinig uitsteekt. Der wederzijde van den thorax bevindt zich, even achter den dwarsnaad, een vrij lange, naar achteren gerigte, donkere borstel. De pooten zijn eer vuil roodgeel dan wel bruinachtig te moemen; onder aan de achterdijen zijn enkele fijne stijve borsteles; aan de achterste scheenen bevinden zich dergelijke borsteles in erooter aantal. De kolfjes zijn bewit. De sterke S-vormige buiging der radiaal-ader is bij het eerst overgezonden exem- plaar even hoekig en met kleine ader-rud In den door, Jaennicke is afgebeeld, maar in het tweede exemplar is die buiging meer afgerond en ook van de ader-rudimenten op de hoeken is daar niets te zien. Nog moet ik hierbi omerken, dat bij mijne beide exemplaren het bruine viekje ontbreekt in *t midden van de eerste achtercel, waarvan Jaennicke spreekt en dat ook in zijne afbeelding te zien is. Het zal wel niemand bevreemden, dat ik ondanks dit veringe verschil toch niet aarzel mijne voorwerpen als Jaennicke’s soort te determineren. Ik geef hierbij (Plaat 12, fig. 4) eene afbeelding van den vleugel van mijn eerste exemplaar. Als ik nu de afbeelding vergelijk, door Schiner (Novara-Reise, Taf. Il fig. 9) gegeven van Diplocampta singularis, dan vind ik ook daar de buigingen der radiaal-ader meer aanwegen, doch dan doet zich tevens een belangrijk verschil voor tusschen de beide soorten (D. singularis Schin. en paradova Jaenn.), daarin bestaande, dat bij eerstgenoemde drie, bij de laatste slechts twee cubitaal-cellen aanwezig zijn; bi D. simgularis namelijk ontspruit uit de hoekige ombuiging aan het begin van den bovenarm der cubitaal-ader, eene terugloopende dwarsader, die de radiaal-ader volkomen bereikt en de bovenste cubitaal-cel in tweeen deelt. Indien men hier aan dit verschil hetzelfde gewigt moest hechten als bij de geslachten Anthrax (Gn beperkten zijn) en Exoprosopa, dan zou A. paradoxa niet in het genus Diplocampta kunnen worden opgenomen. Voor Anthrax en Exoprosopa laat zich zulk eene generieke verdeeling zeer goed verdedigen Omdat zich onder beiden een groot aan-tal soorten laten begrijpen; maar voor Diplocampta is zulk eene afscheiding geheel onnoodig, omdat het daar slechts een paar soorten geldt en het hoofdkenmerk in den sterk gebogen loop der radiaal-ader ligt. Dovendien schijnt er ook bij D. paradora met hare twee cubitaal-cellen, eene neiging te bestaan om de derde cubitaal-cel te vormen, betgeen zoowel bij de vieugelafbeelding van Jaennicke als bij een van mijne beide voorwerpen (zie mijne fig. 4) wordt aangeduid door een klein ader-rudiment aan de buiging van den bovenarm der cubitaal-ader, juist op het punt, waar by D. singwaris de aanhechting plaats heeft van de ader, welke de bovenste cubitaal-cel in tweeen deelt. Even als vroeger, ben ik dan ook van meening dat Anthrax paradoxa Jaenn. niet anders dan in het geslacht Diplocampta moet worden gerangschikt. Om haar daarin te kunnen op- nemen, zouden evenwel de generieke kenmerken, door Schiner aangegeven, een geringe wijziging moeten onder- gaan. Zoo noemt hij b. v. het aangezigt kort, een weinig vooruitstekend: die woorden «een weinig» dienen weg te vallen, omdat bij D. paradowa het aangezigt sterker en puntiger vooruitkomt. Even zoo zou de aanduiding, dat de zuiger niet uitsteekt, moeten vervallen, wijl deze bij de genoemde soort een klein eind uit den mondrand te voor- schijn treedt. Eindelijk zou de vermelding van de dwars ader, welke de radiaal-ader met den bovenarm der cubitaal- ader verbindt, niet als een algemeen kenmerk van het genus kunnen gelden, maar als eenig spoor AANTEEKENINGEN OMTRENT DIPLOCAMPTA ader verbindt, niet als een algemeen kenmerk van het genus kunnen gelden, maar als eenig spoor AANTEEKENINGEN OMTRENT DIPLOCAMPTA der verbindt, niet als een algemeen kenmerk van het genus kunnen gelden, maar als eenig spoor AANTEEKENINGEN OMTRENT DIPLOCAMPTA der verbindt, niet als een algemeen kenmerk van het genus kunnen gelden, maar als eenig spoor AANTEEKENINGEN OMTRENT DIPLOCAMPTA der verbindt, niet als een algemeen kenmerk van het genus kunnen gelden, maar als eenig spoor AANTEEKENINGEN OMTRENT DIPLOCAMPTA der verbindt, niet als Verontoont. Das beide soorten, bij alle punten van overreenkomst, nogtans, behalve in het getal der cubital-cellen, in vele opzigten van elkander afwyken, is uit de beschrijvingen duidelijk te zien. D. paradoxa is grooter en door de vaalgele vilfige beharing nagenoeg geheel eenkleurig; hare sprieten zijn geelachtig, hoogstens het eindlid donkerder; de pooten zijn geheel vuil roodgeel en de vileugels hebben door den donkeren zoom aan al de dwarsaderen en aan sommige gedeelten der radiaal-ader een vlekkig aanzien. Bij D. sin- guaris daarentegen is de kop bruin, het voorste gedeelte van het voorhoofd wit ten gevolge eener digte beharing; de sprieten zijn geheel zwartbruin en de dijen donkerder dan de scheenen en tarsen; aan de vleugels heeft alleen de radiaal-ader, doch deze over hare geheele lengte, eene bruinachtige bezooming, doch overigens vertoonen zij geene viekkige teekening. Door den Baron Osten Sacken wordt onder den naam van Dipalta serpentina nog eene Anthracide uit Californie beschreven, die met de beide hierboven vermelde soorten eene naauwe verwantschap moet hebben, daar ook bij haar de cubitaal- ader S-vormig gebogen is. Zij komt met Diplocampta singu- aris Schin. overreen door het bezit van drie volkomen cubitaal- cellen; er is dus eene dwarsader, die de radiaal-ader met den bovenarm der cubitaal-ader verbindt, maar de plaats van aanhechting dezer dwarsader schijnt te verschillen (the crossvein in Dipalta serpentina is inserted in the middle of the sinus and not at its base. O. 8.) Nog eene andere soort en wel van Georgie, die door Osten Sacken I. c. ter loops vermeld, doch niet beschreven of genoemd wordt, zou volgens hem mede hier behoore en in de plaatsing der dwarsader geheel met Jaennicke’s figuur overeenkomen. Zeer duidelijk is dit niet, want in de vleugel- afbeelding, die Jaennicke van zijne Anthrax paradoxa gee 1) Western Diptera p. 236 en 237. PARADOXA JAENN. EN VERWANTE SOORTEN. 7 in de plaatsing der dwarsader geheel met Jaennicke’s figuur overeenkomen. Zeer duidelijk is dit niet, want in de vleugel- afbeelding, die Jaennicke van zijne Anthrax paradoxa gee 1) In 't geheel geene dwarsader aanwezig; alleen schijnen de kleine adertipjes aan de buigingen aan te duiden, dat bij die soort eene neiging bestaat om eene dwarsader te vormen. Intusschen, wat hier ook van zij, geloof ik dat men het meest moet blijven hechten aan de sterke buiging der radiaal-ader en volgens dit kenmerk al de bovengenoemde soorten tot een geslacht moet brengen, dat den naam van Diplocampta Schin. behoort te dragen en tot dusver alleen in Amerika gevonden is. TWEE NIEUWE TIPULIDEN VAN SUMATRA, DOOR F. M. VAN DER WULP. De beide Tippuliden, die ik hieronder wenschte beschrijten, zijn te Lahat op Sumatra gevangen en werden door den heer Giesbers, Officier van gezondheid, van daar overgezonden aan het genootschap Natura Artis Magistra te Amsterdam, in welks verzameling zijn geplaat. 1. Libnotes notata n. sp. Testacea; fronte argenteo-maculato; articulis antennarum duobis primis fuscis; abdomine utrinque linea laterali nigra; pedibus luteis; alis hyalinis, venis flavis, costa punctis duobus obscuris. ¢ long, 42 mm. Kop bruinachtig; het voorhoofd smal, boven de sprieten zilverachtig. Sprieten geel, een weinig langer dan de kop, veertienledig; de beide worteleden zwartbruin; zuiger en palpen bruin. Thorax bruingeel, van boven der dears-naad vlekkig bruinachtig aschgrauw; langs den hals, boven de voor- en middenheupen, alsmede ter wederzijde van den achterrug bruine langsstreepjes. Achterlijf bruingeel, metzwartbruine zijstreepjes, die naar het eine smaller wordt, en van boven met eene zwartbruine Langwerpige viele opelken ring, of zoo men will, met eene afgebroken rugstreep ; mannelijke genitalién geel; de tangarmen dik en stomp, TWEE NIEUWE TIPULIDEN VAN SUMATRA. 4 met borstelige beharing. Pooten geel, de tarsen naauwelijks iets verdonkerd ; scheenen zonder eindsporen. Kolfjes bruin- achtig met gelen steel. Vleugels zeer lang en smal, glas- achtig, aan den voorrand een weinig geelachtig, aan de spits en langs den achterrand iets verdonkerd; tegen den voorrand met een paar donkere stippen, door een vlek- achtige schaduw aan de uitmonding der hulpader en der subcostal-ader veroorzaakt; de aderen geel, alleen ter plaatse der beide genoemde viekjes, aan den wortel der radiaal-ader en meerendeels ook aan de dwarsaderen zwart ; de langsaderen het aderbeloop verwijs ik naar Plaat 12, fig. 5. Toen ik het hierboven beschreven voorwerp onder de oogen kreeg, was ik dadelijk overtuigd dat het in geen der bestaande genera eene plaats kon vinden en ik besloot daarom het bij gelegenheid onder een’ nieuwen generieken naam te beschrijven. Die gelegenheid deed zich niet aan- stonds voor, en inmiddels kreeg ik de Transactions of the Entom. Society of London over 1876 in handen, waarin Professor Westwood onder den naam van Libnotes een nieuw geslacht beschrijft, op eene soort van Ceylon gegrond, die hij naar den vinder D. Twaites Libnotes Twaitesiana noemt. Zijn beschrijving en vooral de vleugelafbeelding, die hij er aan toevoegt, herinnerden mij dadelijk aan het boven bedoelde insect en bij nadere vergelijking bleek het mij, dat ik hier inderdaad met hetzelfde geslacht, maar met eene andere soort er van te doen had. Aan Westwood stond, even als aan mij, alleen het ¢ ten dienste, de vrouwelike sexe van het geslacht Libnotes is alzoo nog niet bekend. Naar Westwood’s vrij korte beschrijving sch In der het endende soforten voornameik hierin te bestan, dat bij L. Twaitesiana de geheele sprieten, als- mede de voordijen aan de basis en de achterste dijen aan de spits donker zijn; voorts dat de vleugels ongeteekend en de vleugeladeren zwartachtig zijn. Bij L. notafa daaren- tegen zijn de sprieten, met uitzondering der worteleden en ook de geheele pooten geel; de vleugels zijn aan de uitmonding der beide voorste aderen met een schaduwachtig viekje geteekend, en de vleugeladeren zijn, behalve enkele zwartachtige plekken, geel; voorts schijnt de zilverachtige plek op het voorhoofd van mijne soort bij die van West- wood te ontbreken. Westwood heeft zich onthouden om de plaats aan te gevven, die het geslacht Libnotes in het systeem behoort in te nemen, en bepaalt zich tot de aanmerking dat het moejelyk is om de juiste verwantschap van een zoo vreemd insect aan te geven. Inderdaad moet ik erkennen, dat het underbeloop door de langgerekte en aan het eind gebogen cellen van dat van alle andere Tipuliden afwijkt. Het komt mij evenwel voor, dat de gevorkte radiaal-ader, de micro-scopische beharing aan het eind der langsaderen en het gemis der eindsporen aan de scheenen vrij beslissend aan duiden, dat de plaats van dit geslacht bij de Eriopterina moet worden gesteld, alwaar het, als afwijkende van al de andere genera, aan het hoofd of aan het eind zou kunnen worden geplaatst. 2. Kpiphragma insignis n. sp. Thorace fusco-cinereo; abdomine fusco, incisuris pallidis; pedibus testaceis immaculatis; alis maculis annulisque cinnamomeis. Long. 44 mm. Bruingeel. Voorhoofd in ’t midden verdonkerd; de beide worten der sprieten donkerbruin, de schaftleden geel. Palpen bruinachtig. Thorax van boven bruinachtig asch-erauw, eenigszins viekkig; borstzijden en heupen ten decle met geelachtigen satijnglans en bruine viekken. Achterlif van boven bruinachtig met lichtere insnijdingen; de ringen in 't midden met een dwarsgroefje; mannelijke genitalién bruingeel, de tangarmen dik, een weinig behaard. Pooten villegecl; de tarsen naauwelijks iets verdonkerd; de eind- sporen der scheenen klein. Kolfjes bruinachtig met gelen steel. Vleugels bijna glasachtig met kaneelbruine teekening, deels in ringvormige vlekken bestaande; drie dezer ringen liggen op de discoidaal-ader, de derde er van treedt nog even in de schijfcel; een halve ring, met het open gedeelte tegen den vieugelrand, bevindt zich aan de vleugelspits en wordt door den bovenarm der aldaar aanwezige vorkcel doorsneden; twee halve ringen, donkerder van kleur, liggen met de geslotene zijde tegen den voorrand, de tweede boven den oorsprong der radiaal-ader. Aan het uiteinde der hulpader, der subcostaal-ader en van bevinden zich donkerbruine stippen. (Zie de afbeelding van den vleugel Plaat 12, fig. 6.) In het aderbeloop komt deze soort met onze Europesche Epiphragma picta nagenoeg overeen; alleen is de vork der radiaal-ader korter, en de achterdwarsader staat niet vddr maar merkelijk voorbij het midden der schijfcel; het voor bet geslacht Epiphragma kenmerkende dwarsadertje tusschen den voorrand en de hulpader is hier bijzonder dik en donker gekleurd, Overigens is HE. insignis veel kleiner en zwakker gebouwd, en mist zij de bruine ringen aan de dijen. Het is de eerste Aziatische soort van het geslacht Epiphragma. De weinige soorten van dit geslacht (er zijn er nu 5 of 6 vermeld) zijn zeer verspreid over den aardbol: E. picta L. bewoont Europa, EF. fascipennis Say en Solatria: O. Sack. worden in Noord-Amerika gevonden, EF. Histrio Schin. in Columbie en E. insignis in den Ost-Indischen archipel. Behalve deze maakt de Baron Osten-Sacken nog melding van eene onbeschreven Zuid-Amerikaansche soort (zie Monographs of the North-American Diptera, Part IV, p. 194). Fe: Overgedrukt uit deel XXIII van het Tijdschrift yoor Entomologie. HEMGE DIPTERA VAN NEDERDLANDSCH INDIE DOOR F. M. VAN DER WULP. Onder de insecten, die ons uit tropische gewesten worden overge- zonden, zijn de Diptera gewoonlijk karig vertegenwoordigd. Daarom hebben de weinige exotische voorwerpen, die uit deze orde in mijne handen komen, voor mij des te grootere waarde. Als ’t ware ver- scholen tusschen verschillende andere insecten, die mijne entomolo- gische vrienden uit onze Oost-Indische bezittingen ontvangen, bevin- den zich daarbij van tijd tot tijd ook wel enkele Diptera, welke zij dan zoo goed zijn aan mij ter hand te stellen. Om niet te spreken van de voorwerpen, die in vroeger jaren door wijlen mijn’ broeder J. W. van der Wulp, Officier van administratie bij de Marine, wer- den medegebragt, ontving ik in den laatsten tijd van den heer P. C. T. Snellen herhaalde malen voorwerpen, door Mr. M. C. Piepers van Java gezonden, van Dr. Piaget, wat hem door Mevrouw Neu- haus geb. Becht en den heer David Dunlop van Padang was over- gemaakt, en van Mr. W. Albarda wat uit de bedoelde insecten-orde door diens in Indie overleden broeder was verzameld. Voorts was de heer A. W. Carriére Jr., die meermalen bezendingen insecten van den heer van Weelderen te Batavia ontving, zoo goed mij de enkele daaronder voorkomende vliegen af te staan; en eindelijk heb ik een paar zeer merkwaardige voorwerpen te danken aan mijn’ onvergetelijken vriend Mr. 8. C. Snellen van Vollenhoven, die ze aantrof te midden van eene belangrijke collectie Hemiptera enz. uit den Indischen archipel, hem door Z, Exe. den Gouverneur-Generaal Mr. van Lansberge toegezonden. Ik kan hen allen daarvoor niet genoeg 4 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. erkentelijk zijn. In de volgende bladzijden wensch ik de uitkomsten van mijn onderzoek dezer voorwerpen mede te deelen, in de hoop dat zij, die zich in de genocemde streken met het verzamelen van insecten bezig houden, daarin eene aan aan de meestal vergeten, maar toch zoo belangwekende Tweevleugeligen te schenken. Ruim een 50-tal soorten, op bovengemelde wijze in mijn bezit ge-komen, worden hieronder vermeld. 1. Purcta Fuunvicotuis Fabr. Hirtea fulvicollis, Fabr. Syst. Antl. 53. 10; — Penthetria fulvicollis, Wied. Dipt. ex. I. 31. 82;— Plecia fulvicollis, Wied. Auss. Zweifl. 1. 73.2; Maeg. Suit. ad Buff. 1. 176.1; Rond. Ann. mus. Gren. VII. 462; Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. X. 407. 9, pl. v1, f. 5. Eenige mannelijke exemplaren van Java (Piepers, van Weelderen). 2, CRENOPHORA COMPEDITA Wied. Wied. Dipt. ex. I. 21. 3; id. Auss. Zweifl. I. 39. 4. Van deze fraaije soort werd door wijlen Mr. Albarda een ¢ van Java overgezonden, dat, hoewel niet geheel gaaf, met Wiedemann’s beschrijving overreenstemt. Aan de beide achterpooten (de voorsten zijn afgebroken) zijn evenwel de dijen tot digt voor de spits rood- geel; voorts is de donkere bezooming aan het eind der anal-ader, Jangs den achterrand viekachtig tot digt bij de axillaar-ader uitge- breid; de vieugeladeren zijn op het gele gedeelte der vleugels rood- geelte der vieugelspits isongesteeld; de vijfde achtercel is aan hare uitmonding een weinig vernaauwd (zie Plaat 10, fig. 1). 3. CRÉNOPHORA JAVANICA Dol. Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. X. 406. 7, pl. 1x, f. 1. Van deze soort outving ik een zeer gaaf 9, door den heer Piepers te Kediri op Java gevangen. Het komt met Doleschall’s beschrijving en afbeelding (die alleen het â betreffen) genoegzaam overreen, om EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 5 als zoodanig te worden bestemd, ten minste als men daarbij aanneemt, dat zijne afzonderlijke vleugelafbeelding, om het aderbeloop te doen zien, in zooverre onjuist is, dat zij de vorkcel aan de spits als gesteeld voorstelt, hetgeen bij mijn exemplaar geenszins het geval is en waarschijnlijk ook bij het zijne zoo niet zal geweest zijn. De afbeeldingen, door Doleschall gegeven, laten echter ten aanzien van naauwkeurigheid wel wat te wenschen over. Daar Doleschall’s beschrijving van het hem alleen bekende â zeer kort en onvolledig is, zal ik hier eene meer uitvoerige geven naar het vrouwelijke exemplaar, dat ik thans voor mij heb. De soort is zeer verwant aan Ct. compedita, doch door de donkere vieugels duidelijk ouderscheiden. Zij is hoog oranjegeel, met de volgende zwarte teekening: op het voorhoofd even boven de sprieten een paar stippen; op het achterhoofd een paar stippen; op den rug van den thorax de gewone vier banden, die allen zijn zamengevloeid, zoodat slechts eene stip in ’t midden védr den dwarsnaad en een langsstreepje voor bet schildje wordt vrijgelaten; in de borstzijden een zoom langs den prothorax, een langsband in ’t midden en een tweede band boven de achterste heupen; een smalle zoom van achteren aan het schildje en een tweede bande beweg den achterrug; voorts een paar zijvlekken op den derden achterlijfsring en een voorzoom op de volgende ringer, die zich aan weerszijden zoodanig verbreedt, dat de gele kleur daar geheel verdrongen wordt. Sprieten slechts weinig langer dan de kop, zwart, twaalfledig, de schaftleden snoervormig, vrij digt opeenge- schoven. Palpen geel. Achterlijf het sm Alst tusschen den eersten entweeden ring, van daar allengen naar achteren verbreed, aan 't eind weder spits toeloopend; eijerbuis fijn en regt, roodgeel met zwarte spits. Pooten zwart; de dijen aan den wortel voor hoogstens een derde roodgeel; al de scheenen met een witten ring niet ver van den wortel. Kolfjes geel. Vleugels omberbruin, onder den voorrand met eene langwerpige lichte plek, die het begin der subcostaal-cel en de beide bovenste wortelcellen inneemt; het eind der middelste wortelcellen blijft donker; overigens is nog digt bij den vleugelwortel eene lichte plek, die door de axillaar-ader wordt doorsneden; de lichte gedeelten hebben niet de saffraangele kleur, die de vleugels van Cl. compedila vertoonen; de aderen zijn allen zwartbruin; het aderbeloop komt volkomen met de genoemde soort overreen (Pl. 10, fig. 2). Ct. fuscipennis Macq. (Dipt. ex. supp. 1. 10. 2. pl. 1, f. 4) uit 6 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. Brazilie moet ook zeer verwant zijn, doch bij deze worden de vleugels aanguid als, behalve aan de basis en eene bleeke randvlek, geheel bruin. De drie bovengenoemde soorten vormen eene eigenaardige groep, die door den witten ring aan den wortel der scheenen is ge-kenmerkt. 4, Treuta umBRINA Wied. Tipula umbrina, Wied. Auss. Zweifl. I. 49. 14; — T. congruens, Walk. Proc. Linn. Soc. V. 231. 8. Ken ¢, Java (Albarda), een 2, Java (Piepers). Bij deze soort zijn de pooten zeer dun; de voorrand der vleugels is geelbruin en vrij donker; de witachtige band onder de randvlek loopt door de wortelhelft der schijfcel, wier aderen op die plek kleur loopt door de wortelhelft der schijfcel, wier aderen op die plek kleur loopt door de wortelhelft der schijfcel, tenzij men den vleugeltegen het licht ziet. De anus van het @ is slechts weinig verdikt; de achtste lijfsring steekt naar onderen als een rond Klepje uit en draagt van boven en paar stompe tepeljes; de eijerbuis van het is spits en bijna regt. De beschrijving, door Walker van zijne Tipuia congruens (van Nieuw Guinea) gegeven, past geheel op deze soort. 5. PACHYRHINA BOMBAYENSIS Macq. Macq. Dipt. ex. supp. 5. 15. 10. Een ¢, Samarang (Piepers). Het exemplar kommt met Macquart’s beschrijving overreen; de bij-zonder kleine schijfcel is karakteristiek; hare lengte bedraagt weinig meer dan een vierde van die der uit haar voortspruitende tweede en derde achtercellen; de randvlek is omberbruin, van ovale gedaante en vult niet geheel de cel waarin zij geplaatst is; de beide zijbanden op den thorax zijn van voren niet buitenwaarts omgebogen. De voorcenen, die Macquart bruinachtig noemt, zijn aan dit voorwerp nict donkerder dan de anderen; aan al de scheenen is de uiterste spits zwartachtig. Atra velutina; abdominis segmentis medis pedibusque fulvis; fe- morum tibiarumque apice nigro; alis fuscis, puncto apicali albo; celulis posterioribus quatuor; long. 17 mm. Kop rondachtig, zwart; voorhoofd boven de sprieten met een bultje; aangezigt kort, naar voren uitstekend; palpen zwart, de leden ongeveer van gelijke lengte. Sprieten slechts Weinig langer dan de kop, achtledig; de beide eerste leden zwart, de overigen bruingeel, cylindrisch met korte haartjes; het derde lange en langer dan de beide worteleden (zie Pl. 10, fig. 3). De geheele thorax, het schädigte en de heupen fluweelzwart. Achterlijf platgedrukt; de eerste ring zwart, de drie volgenden en de basis van den vijfden ringroodgeel, met smallen zwartie zijvlekjes; de laatste ringen zwart; eijerbuis zeer spits, roodgeel. Pooten glanzig roodgeel; spits der dijen en scheenen zwart, die der dijen een weinig verdikt; scheenen met korte eindsporen; tarsen zwartbruin. Kolfjes donkerbruin met lichteren steel. Vleugels koffijbruin, aan de spits met een klein wit vlekje; op de discoidaal-ader, digt bij hare basis, nog een een klein wit vieugelafbeelding (PI. 10, fig. 4) het aderbeloop doen zien. Een Java (Piepers). Dat deze soort tot het geslacht Hriocera behoort volgens de interpretation van den Baron Osten Sacken (Monographs of the Dipt. of N. America, IV, p. 244 en volg.) lijdt geen twijfel. CONOSIA nov. gen. Tipulidarum. Thorax antice coniformis, supra capite elongatus; antennae 14-articulatae; alae abdomine breviores, cellula discoidalis completa, cellula subcostales duae, cellulae posteriores quinque; vena transversa media ad apicem cellulae discoidalis sita; tibiae non calcaratae. Kop naar evenredigheid zeer klein, van boven plat; het achterhoofd sterk ontwikkeld en in een kort tandje uitloopend; voorhoofd zeerbreed, boven de sprieten met een dwarsgroefje; oogen ovaal; zuiger en palpen kort; de laatsten vierledig, de leden weinig in lengte verschillende. Sprieten naauwelijks langer dan de kop, veertienledig; de drie eerste leden groot en dik; het eerste lid cylindrisch, behaard, ten minste zoo lang als de beide volgenden te zamen; de verdere schafteden dun, snoervormig, met korte uitstaande haren; het laatste 8 EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. I spits toeloopend. Thorax van voren kegelvormig boven den kopuitstekend; darauf van de borstzijden afgescheiden. Achterlijf lang en slank, cylindrisch; eijerbuis van het 2 (het) spits toeloopend, iets opgebogen. Pooten met fijne en vrij digte beharing; voordijen naar de spits een weinig verbreed; scheenen zonder een weinig verbreed; scheenen zonder een der de vleugellengte uitstootende, welke digt bij de basis door een de vleugellengte, welke digt bij de basis door een de vleugellengte, de cubitaal-ader ontspruitende en ongeveerter halverwege een, komt op ongeveerte, zacht gebogen, in de vleugelspits uit; er worden op die wijze twee lang-werpige subcostaal-cellen gevormd. De schijfcel is langwerpig drie-hoekig en verder van de v. leugelspits verwijderd dan bij de meeste andere Tipuliden; zij stoot drie aderen naar den achterrand uit, waarvan de bovenste zich in twee armen verdeelt en zoo eene vork- cel vormt, die bijna dubbel zoo lang is als haar steel. Er zijn vijf achtercellen. De middeldwarsader staat niet, gelijk dit bij de Tipuliden gewoon is, boven het begin of op het midden der schijfcel, maar geheel aan haar einde of zelfs nog iets daar voorbij; de achterdwars- ader is een weinig gebogen en digt bij het begin der schijfcel inge- wricht; de drie laatste langsaderen zijn voor hare uitmonding in den achterrand duidelijk gebogen (zie Pl. 10, fig. 5—7). Dit nieuwe geslacht is noodig voor Limnobia wied., waar-mede Limnophila Crua Dol. synoniem is. Omtrent de plaats, die het in de familie der 'Tipuliden moet innemen, durf ik geen beslissend oordeel uit te spreken: dit zal eerst kunnen geschieden, als wij bekend zullen zijn met de vele tropische vormen der kleinere Tipuliden, welke ongetwijfeld later nog zullen worden ondekt. Wegens het gemis der eindsporen zou het onder de Eriopterinen moeten worden gerangschikt; het aderbeloop der vleugels vertoont daarentegen meer oreenkomst met dat der Limnophilinen, onder anderen door de anwezigheid van vijf achtercellen. Met uitzondering van Cladura, hebben al de genera die tot de Eriopterinen behoore, slechts vier achtercellen. Zie Osten Sacken, Monographs of the Diptera of Nerth America, Part. IV, p. 46 en 113 enz. EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 7. Conosta IRRORATA Wied. Limnobia irrorata, Wied. Auss. Zweifl. I. 574. 3; — Limnophila Crux, Dol. Nat. Tij Dach. N. Ind. XIV. 388, pl. tv, f. 3. Be 10; fig. 5, (Gen: ¥. Een? Java (Piepers). Het is 12 mm. lang, geelachtig aschgrauw of eenigszins zandkleurig, de sprieten en palpen iets donkerder; de borstzijden daarentegen lichter en met enkele ingedrukte stippen; de fijne eijerbuis aanvankelijk bruin, naar het einde geelachtig. Pooten bleek bruingeel, het laatste tarsenlid bruin. Kolfjes van de kleur des ligchams. Vleugels met bruin, langs den voorrand met vele bruine vlekjes, die in den beginne vrij regelmatig zijn, maar vervolgens, tot aan het eind der hulpader, onregelmatiger en tevens donkerder worden, eene soort van hieroglyphen vormende, en eindelijk, tusschen de uitmonding der subcostaal-ader en die van den bovenarm der radiaal-ader, door ineensmelting ontaarden in eene bruinachtige grondkleur, door lichtere vlekjes afgebroken; dergelijke teekening, doch minder duidelijk, breidt zich ook over de radiaal-cel en de bovenste subcostaal-cel uit; bovendien zijn al de langsaderen met een aantal kleine bruine stipjes geteekend en de dwarsaderen door eene bruinachtige grondkleur, door lichtere vlekjes afgebroken; dergelijke teekening, doch minder duidelijk, breidt zich ook over de radiaal-cel en de bovenste subcostaal-cel uit; bovendien zijn al de langsaderen met een aantal kleine bruine stipjes geteekend en de dwarsaderen door eene bruinachtige grondkleur, door lichtere vlekjes afgebroken; dergelijke teekening, doch minder duidelijk, breidt zich ook over de radiaal-cel en de bovenste subcostaal-cel uit; bovendien zijn al de langsaderen met een aantal kleine bruine stipjes get In schaduw bezoomd; ook de vleugelwortel tusschen de beide hoofdoderen is verdonkerd. Dat Limnophila Crux Dol. synoniem is, blijkt duidelijk uit Dole-schall’s beschrijving en afbeelding, al noemt hij het dier roestkleurig en al zwijgt hij van de stippen op de langsaderen; de voorstelling van den naar voren puntig uitloopenden thorax, van de sprieten en ook van het aderbeloop der vleugels laat daaromtrent geen twijfel over; in zijne afbeelding b. v. vindt men de middeldwarsader, in afwijking van andere Tipuliden, aan het eind der schijfcel geplaatst. Uit Doleschall’s beschrijving is niet op te maken of hij beide sexen gekend heeft; zijne teekening schijnt echter het âte moeten voorstellen. Volgens hem is dit insect op Java niet zeldzaam binnen de woningen en vertoont het in de rust eene zeer vreemde gedaante, omdat alsdan de beide voorpooten regtuit naar achteren zijn uitgestrekt. 8. Hermetia Bautaniensis, Nov. sp. Nigra; oculis pilosulis; thoracis vittis lateralibus, scutello, maculis 10. ENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. quatuor in abdominis segmento secundo, limbo postico segmentorum tertii et quarti, tarsis halterisque flavis; alis fuscis, in cellula radiali inferiore et angulo posteriori dilutioribus. — ⅓ long 13—18 mm. Oogen van onderen merkelijk beneden het aangezigt afdalende, duidelijk behaard. Sprieten zwart, slank, zoo lang als kop en thorax te zamen; het eerste lid kort, het tweede lid naar het eind versmald; het derde langer dan het tweede, in ’t midden iets verbreed, naar den wortel en naar het eind spits toeloopend. Voorhoofd en aange- zigt bruingeel met eenigen glans; de zwart behaarde schedel en een langsband op het voorhoofd, die echter niet tot de sprieten doorloopt, donkerbruin; boven den sprietwortel een in ’t midden iets ingebogen verheven dwarslijntje. Aangezigt zeer kort, onder de sprieten inge- drukt, naar onderen spits toeloopend; mondrand z Wart behaard. Zuiger zwart. Thorax en achterlijf zwart met zeer flaauwen glans; de schouderknubbels, een zijband van daar tot aan den dwarsnaad, de knubbels op den achterkant van den thorax, een plek onder den vleugelwortel en een pår konten, glanzig onzuiver geel. Schildje heldergeel. Achterlijf gewelf, aan den wortel smal; de tweede ring op den rug met een paar flaauwe geel vlekken; voorts de zijranden en een paar zijvlekken tegen den achterrand geel; de beide volgende ringen met een in 'tmidden iets ingekeep- ten, gelen achterrand; aan de buikjde de tweede ring geel geel. Pooten zwart; de spits der dijen en de wortel der scheenen min of meer roodgeel; de tarsen bleek roodgeel, vooral de achter- tarsen. Kolfjes geel (de knop in ’t leven vermoedelijk groenachtig). Vleugels donkerbruin, alleen in de onderste wortelcel en in den achterhoek helderder. Two wijfjes van Batjan, door Z. Exc. den Gouverneur-General van Lansberg overgezonden. Van het geslacht Hermetia waren vroeger uitsluitend soorten uit Amerika bekend. Eerst in lateren tijd zijn er door Wallace een paar in den Oost-Indischen archipel ondekt, die door Walker zijn beschreven als H. remittents (Proc. Linn. Soc. IV, 94.13) en rufiventris (I. c. V. 145. 7). Geen van deze beide beschrijvingen past op de hierboven bedoelde soort. H. remillens (waarvan beide sexen bekend) 1) Dit kenmerk doet zich ook bij de andere soorten van Hermetia voor, doch is bij deze soort sterk uitgedrukt. FENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 11 zijn) heeft een zwart schildje en een bronskleurig achterlijf; H. rufi-ventris, waarvan alleen het is beschreven, heeft op den thorax drie eenigszins goudgele haarbanden en haar achterlijf is roodeel, alleen an de basis zwart. Van het al of niet behaard zijn der oogen wordt door Walker geen melding gemaakt. 9. Bris savanna? Macq. Macq. Dipl. ev. I. 2. 188. Een koploos vrouwelijk exemplar van Java (van Weelderen) breng ik met twijfel tot deze soort. Het achterlijf is grootendeels doorschijnend geel, alleen in de zijden en aan de laatste ringen zwartbruin; dit althans komt niet overeen met Macquart’s beschrijving, die alleen het übernecken, behalve de eigenlijke randvlek, nog met eene donkere vlek aan de spits (Macquart zegt: ailes 4 bord extérieur noiratre). 10. PRINCIPAL: QUADRIDENTATA Fabr. Stratiomys quadridentata, Fabr. Syst. Anil. 86. 33; — Ptilocera quadridentata, Wied. Auss. Zweifl. Il. 59; Snellen v. Vollenh, Tijdschr. v. Entomol. I. 91. 1. Twee wijfjes van Java (Piepers). 11. CHRYSOMYIA FLAVIVENTRIS Wied. Sargus flaviventris, Wied. Anal. entom. 31, 413; id. Auss, Zweifl, II. 40. 25. Een van Java (van Weelderen). 12. Tapanus rusipus Wied, Wied. Dipl. ex. I. 69. 14; id. Auss. Zweifl. I. 127, 25. Tweed wijfjes van Java (Piepers). 13. Tasanus striatus Fabr., Tabanus striatus, Fabr. Ent. syst. IV. 371. 393; id. Syst. Antl, 103. 12. EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIES. 47: Wied. Dipt. ex. I. 79. 335 id. Auss. Zweifl. I. 155. 69; — T. dorsilinea, Wied. Anal. entom. 22. 10; id. Auss. Zweifl. I. 184, 11. Een wijfje van Java (Piepers). 14. Curysops pIspaR Fabr. Tabanus dispar, Fabr. Ent. syst. supp. 567; — Chrysops dispar, Fabr. Syst. Antl. 125. 5; Wied. Dipt. ex. I. 102. 1; id. Auss. Zweifl. I. 196. 3. Verscheidene wijfjes van Java (Piepers, Albarda). 15. BOMBYLIUS PULCHELLUS nov. spec. Ater velutinus; fronte, thorace abdominisque segmentorum ultimatum limbo postico fulvo-pilosulis; capite, pleuris et abdomine punctis et maculis argenteo-niveis ornatis; alis nigro-fuscis, apice et marg. ine posteriori dilutioribus. — 2 long 6 mm. Pl. 10; fig. 8, Fluweelzwart; kop rondachtig; voorhoofd in 't midden, alsmede het geheele achterhoofd met korte goudgele beharing; ter wederzijde van de inwrichting der sprieten en ter wederzijde van den mondrand eene sneeuwwitte stip, door eene zilverachtige beharing gevormd; in sommige rigten vertoont zich ook in 't midden van het aangezigt eene dergelijke haarvlek; overigens zowel op het voorhovfd als op het aangezigt eenige zwarte borstels. Sprieten zwart, langer dan de kop; het derde lid langer dan de beide eersten te zamen, aan 't eind met een uiterst kleinen, zijwaarts geplaatsten griffel. Zuiger zwart, zoo lang als de thorax, spits toeloopend. Thorax met goud- gele beharing, die de zwarte grondkleur echter niet geheel bedekt; in de borstzijden onregelmatige sneeuwwitte haarvlekken, waarvan er een paar kleine, digt voor de inplanting der vleugels, en een paar grootere, vdédr de kolfjes, ook van boven zigtbaar zijn; dergelijke sneeuwwitte haarvlekken haarvlekken, haarvlekken er een paar kleine, digt voor de inplanting der vleugels, en een paar grootere, vdédr de kolfjes, ook van boven zigtbaar zijn; dergelijke sneeuwwitte haarvlekken haarvlekken haarvlekken, haarvlekken er een paar kleine, digt voor de inplanting der vleugels, en een paar grootere, vdédr de kolfjes, ook van boven zigtbaar zijn; dergelijke sneeuwwitte haarvlekken haarvlekken haarvlekken haarvlekken haarvlek Arvlekjes bevinden zich ook ter wederzijde van het achterlijf, dat aldaar met zwarte borstels bezet is, die aan den eersten ring veel talrijker zijn; de achterzoom der laatste lijfsringen met goudgele beharing, die alleen op het midden van den rug ontbreekt. ‘Pooten en kolfjes zwart. Vleugels bijzonder lang, donker zwartbruin, EENIGE DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 138—[(&S aan den wortel zwart, aan de spits en langs den achterrand lichter; de middeldwarsader juist op het midden der schijfcel geplaatst. Van deze kleine maar prachtige soort werd een ¢ van Java door den heer Piepers overgezonden. 16. ANTHRAX HYALINA Wied. Wied. Dipt. ex. I. 141. 34; id. Auss. Zweifl. I. 297. 57. Een paartje, Java (Piepers). Het % is 11,5, het 9 slechts 9,5 mm. lang; de uitgeschulpte voor- kant aan den wortel der vleugels is zilverwit. 17. ANTHRAX DEGENERA Walk. Walk. Proc. Linn. Soc. I. 15. 48 en IV. 113. 67. Een 9, Java (Piepers); het is 7,5 mm. lang en komt met Walker’s beschrijving volkomen overreen. 18. ANTHRAX ATERRIMA Dol. Anthrax aterrima, Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. XVII. 93. 82; — A. proferens, Walk. Proc. Linn. Soc. TV. 115. 68. Atra velutina; abdomine maculis quatuor niveis; alis nigris: litura apicali, margine posteriori apud apicem irregulariter et vittulis duabus in disco byalinis. —? long 7,5 mm. Verwant aan A. terminalis v. d. W. (Tijdschr. v. Entom. XI. 108. 10, pl. 3 f. 12), doch onderscheiden door het gemis van roode haren ter wederzijde van het achterlijf, door zwarte pooten en door eenigs-zins gewijzigde vleugeltcekening. Fluweelzwart: ter wederzijde van den eersten en van den vierden lijfsring een zilverwit haarvlekje. Sprieten, pooten en kolfjes zwart, de scheenen en tarsen meer pekkleurig. Vleugels (Pl. 10, fig. 9) lang, zwart; aan de spits een uiterst smalle glasachtige zoom, die zich aan teind van den achter. Grand tot halverwege de buitenste cubitat-cel verbreedt, zich vervolgens in de beide eerste achtercellen, met uit-springende hoeken, zoodanig versmalt dat hij bijna of zelfs werkelijk wordt afgebroken, doch in de derde en vierde achtercel op nieuw tot eene viek wordt uitgebreid; voorbij het midden vertoonen zich in de zwarte kleur nog een paar glasheldere vlekjes, het eene digt bij de basis der eerste achtercel, het andere doorsneden door den op een dwarsadertje gelijkenden wortel van den bovenarm der cubitaal-vork. Drie vrouwelijke exemplaren van Java (Piepers). Van deze soort heb ik eene diagnose en beschrijving, benevens eene afbeelding van den vleugel gegeven, omdat ik niet volkomen zeker ben dat ik haar goed heb gedetermineerd; wel komt zij in de hoofdzaak overeen met de beschrijving door Walker van zijne A. proferens gegeven, terwijl deze later door hem zelven met A. Eterrima Dol. wordt geidentifieerd (zie Proc. Linn. Soc. V. 149. 24). De opgaven van Doleschall zijn echter, als gewoonlijk, zeer kort en onvolledig, zoodat zij op sommige punten twijfel overlaten. Indien welligt dit mijn opstel onder de oogen komt van eenig dipte-roloog, die in de gelegenheid is Doleschall’s typen te vergelijken, dan hoop ik dat hij niet zal verzuinen daaromtrent voldoende opheldering te geven. 19. ARGYROMOEBA DISTIGMA Wied. Anthrax distigma, Wied. Auss. Zweifl. I. 309. 74; — Macq. Dipt. ex. II. 1. 58. 9; — Argyromoeba distigma, Schin. Dipt. Nov. Reise, 122. 14; — Anthrax argyropyga, Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. XIV, 401. Een paartje van Java (Piepers). De beschrijving van A. argyropyga Dol. past volkomen op deze soort. 20. LEPTOGASTER VARIPES nov. spec. Griseus; thoracis disco maculisque in abdominis dorso nigris; pedibus flavis, femoribus tibiisque pro parte et tarsorum articulis quatuor ultimis nigris; alis hyalinis in apice. dilute umbrosis; nervo transverso medio in tertia parte cellulae discoidalis. — 1. long. 11 mm. Licht aschgründig auf; augezigt smal, voor als boven; knevelbald us enkele bleekgele haren bestanden; zuiger glanzig zwart; behanderer van kin en achterhoofd lichtgrijs; sprieten geel, het derde lässt aan de buitenzijde, even als de griffel zwartbruin. Thorax met korte geelachtig grauwe behanderer, van boven glanzig zwart. Achterlijf aan den wortel dun, aan  aan de uiterste spits met bruinachtigen zoom; uitmonding der hulpader védér het midden van den voorrand en met een klein donkerbruin streepje aan de subcos- taal-ader verbonden; middeldwarsader op het eerste derde gedeelte der schijfcel; cubitaal-vork iets langer dan haar steel; vierde achter- cel aan het uiteinde niet vernaauwd; onderste wortelcel geopend. Een ¢ van Padang (wie het daar verzamelde is mij onbekend). 21. PROMACHUS VITTULA nov. spec. Nigricans; mystace pallide flavo cum pilis singulis nigris; palis nigris, nigro-pilosis; thorace flavo-cinereo, fusco-vittato; abdominis (feminae) segmentis anticis flavo-marginatis, segmentis posticis graci- libus; pedibus nigris, tibiis rufis; alis dilute brunneis, vittula parva fusco-cinerea in areola cubitali summa. — ¢ long. 30 mm. In naauwe verwantschap met Pr. inornatus v. d. W. (Tijdschr. v. Entom. XV. 230. 7), doch grooter en onderscheiden door de kleur van den knevelbaard, waarvan de gele borstels hier de overhand hebben, door den in 't oog vallenden gelen achterzoom, vooral van den tweeden achterlijfsring, en doordien de donkergrauwe veeg in de bovenste cubitaal-cel slechts tot een klein streepje is beperkt. Van stevige gestalte. Kop een weinig breeder dan de thorax; aan-gezigt vrij smal, naar onderen iets verbreed, geelachtig aschgrauw, an de bovenste helft met uitstaande bleekgele haren, aan de onderste helft met uitstande bleekgele haren, aan de onderste helft een weinig verheven en daar met bruinen weerschijn; knevel-baard uit stijve bleek roodgele borstels bestaande, zijwaarts langs den mondrand met enkele stevige zwarte borstels en van boven met eenige fijne zwarte borstelharen; kin- en bakkenbaard, alsmede de beharing van het achterhoofd bleekgeel; op het laatste bovendien een krans van zwarte borstels. Sprieten zwarte; de beide eerste leden Der deutschen liegt der deutschen liegt körper, körperte körperte, elliptisch. Zuiger en palpen zwarte, de laatsten met zwarte borstels. Thorax en schildje geelachtig auch gründlich bestehen, op den rug met zwarte brühe teekening; de middenband breed, van voren een klein eind gespleten; de middenband breed, van voren een klein eind gespleten; bovendien een duidelijke schoudervlek; bovendien een duidelijke schoudervlek; bovendien een kolfjes rooden. Achterlich zwärt; de korte eerste ring met gewelfden, in 't midden even ingedrukten, gelen achterzoom en ter wederzijde met roodgele borstelharen; de tweede ring met vrij breeden gelen achterzoom; de derde en volgende ringen ook met eenig spoor van dergelijken zoom; op den vierden ring eenig spoor van dergelijken zoom; op den vierden ring eenig spoor van dergelijken zoom; de laatste ringen smaller wordende en langzamerhand de eenigszins zamengedrukte eijerbuis vormende. Pooten zwart; heupen met aschgrauwe bestuiving; scheenen helder geelrood met zwarte spits; aan de voor- en achtertarsen loopt de gele kleur aan den binnenkant eenigszins door; de dijen hebben eene lange, de scheenen eene kortere, gele beharing en zijn overigens met verspreide, zwarte stijve borstels bezet; deze laatsten worden aan de tarsen veelvuldiger; voetballen langwerpig, roodgeel; voetballen zwart, stevig en gebogen. Kolfjes vuilgeel. Vleugels met geelbruine tint, aan de spitshelft iets krachtiger: de mediastinaal-cel donkerbruin, e Ene donkere streep tegen den voorrand vormende; aderen zwartbruin, behalve die bij den achterrand, die dunner en lichtbruin zijn; in de bovenste cubitaal-cel slechts een klein, streepvormig, donkergrauw veegje; die cel is bijzonder lang en begint reeds op de halve vleugellengte; de beide onderste cubitaal-cellen ongeveer even lang; de buitenwaartsche aan de wortelhelft zeer smal en dan plot-seling breeder; de wortel der vorkcel (of zoo men wil, het dwars-adertje dat de beide onderste cubitaal-cellen van elkander scheidt) merkelijk voorbij het eind der discoidaal-cel. Een ¢ van Borneo, door Z. Exc. den Gouverneur-Generaal van Lansberge overgezonden. EENIGH DIPTERA VAN NEDERLANDSCH INDIE. 17- 22. Puinopicus gavanus Wied. Asilus javanus, Wied. Zool. Mag. Il. 4. 5; — Philodicus javanus, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 352, met de daar aange-haalde synoniemen, waarbij nog moet worden gevoegd: Asilus melanurus, Dol. Nat. Tijdschr. Ned. Ind. X. 408. 18. Pl. v. f. 9. Verscheidene exemplaren van beide sexen, Java (Piepers en Albarda). Deze soort schijnt een der meest gewone Asiliden van den Indischen archipel, daar zij in de overgezonden collectierten bijna altijd voorhevort. Dat As. melanurus Dol. dezelfde soort is, kan worden afgeleid uit de beschrijving, welke niets bevat dat voor het tegendeel zou plei-ten; de daarin gebezigde woorden, tibiis subtus rufis” vind ik zelfs karakteristiek, want inderdaad hebben de scheenen van onderen eene helder voorroode kleur, door digte platliggende beharing veroorzaakt. 23. PSILOCEPHALA INDICA Nov. spec. Thorace cinereo, fusco-trivittato; abdomine nigro nitido, albo-signato; capite argenteo; fronte postice testaceo; pedibus flavis, femoribus griseis, tarsis fuscis; alis lutescentibus, stigmate obscuriori. — 2 long. 9 mm. Aangezigt naakt, zilverwit even als het voorste gedeelte van het voorhoofd; dit laatste naar achteren versmald en daar ledergeel; op de afscheiding tusschen de beide kleuren een zwartachtig vlekje ter wederzijde tegen de oogen; het achterhoofd van boven met zwarte borstels; de kinbaard witachtig. Sprieten zoo lang als de kop; het erste id cylindrisch, grijs, met korte zwarte borsteljes; de beide volgenden zwarte, het tweede korten, het derde priemvormig, met korten, naar beneden gebogen griffel. Thorax van boven aschgrauw, met drie donkerbruine langsbanden, waarvan de middenste het breedste en tevens het scherpste geteekend is; ter wederzijde vddr den vleugelwortel drie op eene rij geplaatste stijve zwarte borstels; borstellje aan den wortel zwarte borstels. Achterlijf kegelvormig, zwart en vrij glanzig, met witte zijvlekken, die op den eersten en vooral op den tweeden ring zoo breed worden, dat zij min of meer een witten achterzoom vormen, welke op den buik wordt voortgezet. 