None
Parva, cinerea; antennis, pedibus halteribusque flavescentibus; thoracic lineato; scutelli margine postico rufescente; alis hyalinis. — @ long. circa 5 mm. — PI. 11, fig. 43. Aangezicht roodachtig wit, in 't midden onder de sprieten verdonkerd; voorhoofd met breeden, grauwbruinen, in 't midden door eene fijne lichtgrijze lijn gespleten en van voren boven de sprieten roodachtigen langshand; de oogkanten met smallen witachtigen zoom. Sprieten roodgel, de sprietheborstel zwart, aan den wortel verdikt, van boven dichter dan van onderen gevederd. — Thorax van boven grauwbruin, met vier fijne lichtere langslijnen; borstzijden en heupen lichtgrijs; schildje grauwbruin met roodgelen achterrand. — Achterlijf (fig. 44) grijs, van boven met fluweelzwarte teekening; deze bestaat uit een breeden achlerzoom der ringen, die zich ter wederzijde nog naar voren uitbreidt en op de drie eerste ringen een klein viekje tegen den achterrand vrijlaat; de overblijvende lichte plekken worden door een Ene rugstreep in tweeen gedeeld; aan het lichte gedeelte van den eersten ring bevinden zich nog een paar zwarte zijvlekjes; aan de buikjøre vertoonen zich een langsstreep en de insnijdingen mede zwart. — Pooten roodgeel; de spits der achterste dijen, benevens al de tarsen bruinachtig. Kolfjes bleekgeel. Vleugels zuiver glasachtig. Ken @ van Batavia (Piepers). “ey ij! Hl peel Vila ait). a eee nee a Pei vid. W. del. Diptera. NT en Sige ARGENTINNSCHE DIPTERA Prof. Po ween ee a BESCHREVEN DOOR | F. M. VAN DER WULIP. SGRAVENHAGE MARTINUS NIJHOFF A888. NIEUWE ARGENTINNSCHE DIPTERA VAN WIJLEN Prof. 3. WEYVENBERGH Jr., BESCHREVEN DOOR EM. VAN DER WULIP. $< 'SGRAVENHAGE MARTINUS NIJHOFF 1888. Ms ite ere Et Lelie fe aE Y 7 ny ’ ih ’ tS ae is CE RS Ered aM are Pa +h eaten se Nite ne) pean een .. ae ra > ae aps wee oe 6 an 1 OTT tae tig? ate) ee *; ny i we etd | pid ’ - -; ( 1 ha ~t n hanae : if ret , \ 4 r att) ie L Vea Tae ates & . : a a) o'Al tray el ce, BA te ee hs ; 7 hea ° : t VE ae i. i e at tots : aa Mas WR SEL a ae 3) te A ; / a ie lite ‘'‘ i \ Overgedrukt uit deel XXXI van het Tijdschr. voor Entomologie. Cos NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA VAN WIJLEN Prof. H. WEYENBERGH Jr., BESCHREVEN DOOR F. M. VAN DER WULP. Toen wijlen mijn hooggeachte en betreurde vriend, Prof. Weyen- bergh, door eene ongeneeslijke kwaal aangetast, uit Argentina naar herwaarts terugkeerde, bracht Overgehte uit deel XXXI van het Tijdschr. voor Entomologie. Cos NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA VAN WIJLEN Prof. H. WEYENBERGH Jr., BESCHREVEN DOOR F. M. VAN DER WULP. Toen wijlen mijn hooggeachte en betreurde vriend, Prof. Weyen- bergh, door eene ongeneeslijke kwaal aangetast, uit Argentina naar herwaarts terugkeerde, bracht Overgehte uit deel XXXI van het Tijdschr. voor Entomologie. Cos NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA VAN Hier o. a. eene collectie insecten mede, door hem gedurende zijn verblijf daar te lande verzameld. Het was zijn plan om, zoo hij hoopte, hier tot rust gekomen, dat materiaal wetenschappelijk te bewerken en diensthaar te maken an de bevordering van de kennis der entomologische fauna van dat door de natur zoo mild bedelde land. Zijn spoedig gevolgde god heeft hem, helaas! verhinderd dat voornemen ten uitvoer te brengen. De collectie bestaat hoofdzakelijk uit Coleoptera, Lepidoptera en Diptera. Mevrouw de Wed. Weyenbergh was zoo goed, mij de Diptera, die er zich bij bevonden, ten onderzoek toe te vertrouwen. Ofschon de toestand der voorwerpen veelte wenschen overliet, — zij hadden door de reis geleden en waren, toen Weyenbergh te Bloemendaal een pas opgebouwd huis had betrokken, nog alsterk de door schimmel aangetast, — is het mij toch mogen gelukken een aantal ervan te herkennen. Er waren vele oude kennissen bij, die ik vroeger reeds in mijne opstellen over « Amerikaansche. Diptera»!) had behandelt, maar ook verscheidene, die mij voor ’t eerst onder de oogen kwamen. Jammer, dat de vele kleinere soorten geheel onkenbaar waren, deels door schimmel, deels ook door de wijze van prepareeren, daar zij bijna zonder uitzondering waren opgeplakt, eene methode, die althans voor kleine Diptera geheel ongeschikt is. Dat er weder verscheidene nieuwe soorten bij waren, laat zich wel begrijpen, als men  1). Die nieuwe soorten zal ik trachten, in de volgende bladzijden eenigszins kenbaar te beschrijven. Alvorens echter hiertoe over te gaan, wensch ik eenige opmer- kingen mede te deelen, waartoe een viertal exemplaren van Hermetia, in de collectie aanwezig, mi aanleiding gaven. Van die exemplaren heft er een, en wel het kleinste, een bruinrood achterlijf en komt volkomen overeen met een voorwerp in mijn bezit, door mij als H. rufiventris Fabr. gedetermineerd en waarvan ik melding maakte in dit Tijdschrift, deel XXIV, p. 154, n°. 2. Twee andere exemplaren met een bepaald zwart achterlijf moet ik daarentegen on- voorwaardelijk als J/. «lweens L. determineeren, en het vierde exemplaar houdt, wat de kleur des achterlijfs betreft, het midden tusschen die beide soorten. Buiten dit verschil in kleur, kan ik geen andere onderscheidingskenmerken ondekken. Bij het genus Lermetia zijn de beide sexen niet zoo gemakkeliyjk te onderscheiden als bij de meeste andere Stratiomyiden, omdat er het in 't oog loopend sexueel verschil in den vorm van het voorhoofd niet aanwezig is; men moet dus de toevlucht nemen tot de uitwendige genitalien, die trouwens ook niet bijzonder sterk ontwikkeld zijn. Macquart heeft dit reeds opgemerkt (Dipt. ev., 1, 1, p. 176). Nu is het mij bij nader onderzoek gebleken, dat mijn exemplaar van 1. rufiventris geen 9 (gelijk ik 1. c. opgaf) maar een ¢ 1) Dit bepaalt zich bijna alleen tot de familien der Culiciden, Bibioniden, Anthraciden, Empiden en Asiliden, waarover de gebroeders Felix en Enrique Lynch Arribalzaga verscheidene opstellen hebben geleverd in Hl Natwralista Argentino en in de Anales de la Sociedad cientifica Argentina, opstellen die van zeer grondige studie getuigen. NIEUWE ARGENTIJNSCIE DIPTERA. S61 is 1), even als het bovenbedoelde Argentijnsche exemplaar met bruinrood achterlijf. Daarentegen is 1), even als het bovenbedoelde Argentijnsche exemplar met bruinrood achterlijf. Daarentegen is 1), even als het bovenbedoelde Argentijnsche exemplar met bruinrood achterlijf. Daarentegen is 1), even als het bovenbedoelde Argentijnsche exemplar met bruinrood achterlijf. Daarentegen is 1), even als het bovenbedoelde Argentijnsche exemplar met bruinrood achterlijf. Daarentegen is 1), even als het bovenbedoelde Argentijnsche exemplar met bruinrood achterlijf. Daarentegen is 1), even als het bovenbedoelde Argentijn Zijn mijne exemplaren van allucens, alsmede de drie andere voorwerpen, door Weyenbergh medegebracht, allen vrouwelijk. Ik kom hierdoor tot het besluit, dat de kleur van het achterlijf hier niet een specifiek, maar slechts een sexueel verschil oplevert, waaruit volgt, dat JZ. rufiventris F. eigenlijk niets anders zou zijn dan het ¢ van JZ. dlucens L., en dat zelfs in de kleur van het achterlijf ook overgangen voorkomen, blijkens een van Weyenbergh’s vrouwelijke exemplaren, waarvan het achterlijf niet zoo rood is als de mannelijke, maar ook niet zoo zwart als de overige vrouwelijke voorwerpen. De opmerking omtrent het bijeenhooren van deze beide soorten is volstrekt niet nieuw, maar werd reeds vele jaren geleden door Rondani gemaakt in Truqui’s Studi entomol., I (1848), p. 101; doch zij werd weder tegengesproken door Bellardi, op grond dat deze een aantal exemplaren van //. (Lucens uit Mexico, van beide segen, voor zich had, terwijl zijne voorwerpen van /. rujfiventris daarentegen allen van Brazilie atkomstig waren (Saggio di Ditterologia Messicana, 1, 1859, p. 26). Bij de Hermetia-exemplaren van Weyenbergh bevinden zich drie an spelden gestoken, pootlooze larven, die zeker wel daartoe zullen behoore. Zooveel ik kan nagaan, is van de eerste toe-standen van Hermetia weinig of niets bekend. Alleen vind ik door Bellardi (1. ¢.) aangeteekend, dat de larve van JI. idlucens dikwijls in sekreeten voorkomt, en wordt door Brauer (Die Zweifligler des Kais. Museums zu Wien, Wil, p. 58) melding gemaakt van eene larve van J//. albitarsis F. uit Mexico, die in het museum te Weenen be Wand wordt; volgens hem gelivkt zij op die van Sargus, doch is van achteren afgerond; ongelukkig ontbreekt aan dat voorwerp de kop. Al heb ik nu slechts gedroogde exemplaren ter beschikking, schint het mij niet ondienstig toe, hier van deze larven eenigszins 1) Of het in het Brusselsche museum aanwezige exemplar van HZ. rujfiventris, door mij ter aangehaalde plaats vermeld, ook ten onrechte als een 2 is opgegeven, kan ik op dit oogenblik niet nagaan. 362 NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. meer uitvoerig melding te maken. Zij zijn 12 mm. lang, hebben den algemeenen Stratiomyiden-vorm en vertoonen, behalve den kop, elf duidelijk afgescheiden ringen van ongeveer gelijke lengte, de eersten smaller, de middelsten het breedst (zie Pl. 9, fig. 4). De kop (fig. 2) loopt naar voren spits toe, is ter wederzijde sterk ingedrukt en in 't midden eenigszins verhoogd; nevens het in- sedrukte gedeelte bevindt zich ter wederzijde een duideljk uit- puilend, rond oog; zoowel daarvoor als daarachter staan een paar uitstaande borstelhaartjes. Het opgehoogde gedeelte loopt naar voren spits toe en geheel van voren vertoonen zich daaran een viertal spits uitloopende tepelachtige uitsteeksels, waarvan de beide buitenste, srootere, de sprieten, en de beide binnenwaartsche, kleinere, de kaken schijnen te zijn. De voor- en achterkant der ringen is een weinig opgehoogd en vormt als 't ware kielvormige lijsten, welke dicht met korte haartjes bezet zijn. Overigens hebben de ringen eenige afstaande lange borstelharen, zoowel op den rug als in de zijden; in de zijden van den tienden ring wordt het zijwaartsche borstelhaar nog van een kleiner voorafgegaan; de elfde of laatste ring is langer dan de anderen en van achteren min of meer af Gegen den rug vertoonen zich een paar ingebogen langsgroeven en daartusschen nog een kleiner langsgroefje, allen naar achteren in een punt samenloopende; deze laatste ring heeft op den rug geen borstels, maar wel een paar in elke zijde; geheel aan het een paar lange borstelharen. Aan de buikzijde hebben de ringen bijna dezelfde welving als op de rugzijde, terwijl ook daar eenige borstelhosen te zien zijn, die evenwel korter zijn dan die op den rug en in de zijden. De kleur, zooals deze zich aan de gedroogde exemplaren voordoet, is een iets bruinachtig okergeel; de ingedrukte plekken op den kop zijn donkerbruin, waartegen de lichte, iets glanzige oogen duidelijk afsteken; een lichte band loopt ter wederzijde langs al de ringen; de beharing en de borstels zijn allen geel. Nie uitweiding ga ik over tot de beschriving der nieuwe soorten. NIEUWE ARGENTIENSCHE DIPTERA. 363 1. Odontomyia altifrons n. sp. Flava; antennarum articulo ultimo, macula verticis, thoracis disco, maculis in abdominis segmentis 1 et 2 et fasciis latis in segmentis sequentibus, omnibus nigris; scutello mutico; nervo cubitali apice simplici. — ¢ Jong. 9,5 mm. — Pl. 9, fig. 3, 4. Roodgeel, met zwarte teekening. Kop (fig. 4) naakt, zeer gewelfd; oogen naar evenredigheid klein; schedel merkelijk boven de oogen uitstekend; ocellenvlek zwart of althans bruinzwart; voorhoofd met nauwelijks merkbare langsgroef, van onderen plotseling vooruit-springend; de sprieten op het voorste gedeelte ingeplant; ook het aangezicht sterk uitstekend, aan den mondrand in 't midden met een zwart viekje; het gedeelte van het achterhoofd, dat tegen den thorax grenst, zwart. Sprieten zwart; de beide eerste leden kastanje-bruin; het eerste lid anderhalfmaal zoo lang als het tweede; het derde lid iets langer dan de beide voorgaanden te zamen. Zuigsnuit zwart. — Thorax op den rug in 't midden zwart, in den vorm van drie aaneengehechte langsbanden, waarvan de middelste voor-uitgeschoven en de beide zijwaartsche van voren afgerond zijn; op het donkere gedeelte zie ik overblijfselen van eene korte, licht-gekleurde beharing. Schildje roodgeel zonder doornen; achterrug zwart. Borst tusschen de voor- en middelpooten zwartachtig. — De beide eerste achterlijssen in *t midden zwart, op den eersten ring in den vorm van een paar ter wederzijde spits toeloopende dwarsstrepen, op den tweeden ring als een halfronde voorrand; derde en vierde ring tegen den voorrand met breeden zwarten zoom, die zich in *t midden naar achteren over de geheele lengte der ringen uitbreidt, zoodat slechts een paar afgerond drie- hoekige, gele zijvlekken overblijven; vijfde ring zwart met gelen achterzoom; buik eenkleurig bleekgeel. — Pooten roodgeel; aan de dijen een spoor van donkere ringen; ook de spits der achter-schenen verdonkerd; tarsen bijna zwart. — Vleugels met gele tint; de dikkere aderen geelbruin; cubitaal-ader ongevorkt; uit de discoidaal-cel onsprings drie langsaderen. Deze en de beide volgende soorten onderscheiden zich door een oongedoornd schildje; zij beantwoorden dus niet aan het kenmerk, waaraan de naam van het genus is ontleend; doch daar zij overigens al de kenmerken en ook den habitus ervan bezitten, schijnt er geen reden te zijn, om ze generiek af te zonderen. Hetzelfde negatieve kenmerk komt ook bij eenige andere soorten voor, met name bij O. xigrirostris Low uit Noord-Amerika (Cent. VI, n°. 19); O. aterrima Walk. van Brazilie (Dipt. Saund., 11, 78); O. eaul Walk., waarvan het vaderland niet bekend is (1. c. 79); en O. mutica m. van Ternate (Not. Leyd. Mus., VII, 62, 9). 2. Odontomyia maculifrons n. sp. Flava; antennis, macula verticis, macula duabus frontalibus, vittis tribus in thoracis dorso, macula in abdominis segmentis et 2 et fasciis latis in segmentis sequentibus, femorum tibiarumque apice et tarsis totis, omnibus nigris; scutello mutico; nervo cubitali apice simplici. — 2? long. 9,5 mm. Zeer verwant aan de vorige. Kop (Pl. 9, fig. 5) met sprieten en zuigsnuit eveneens gevorden en gekleur; de ocellenvlek echter van grooter uitbreiding; het voorhoofd met duidelijke langsgroef en ter wederzijde met een zwarte vlek, die binnenwaarts een staartje heeft; het zwarte vlekje aan den mondrand uit twee knobbeltjes samengesteld. De drie zwarte langsbanden op den thorax duidelijk afgescheiden; de middelste begint geheel van voren en de beide zijwaartsche zijn van voren geknot en iets afgerond; allen worden zij naar achteren iets smaller; beharing van den thorax liggers, zeer kort; schildje roodgeel, ongedoornd. Teekening des achterlijfs ongeveer gelijk aan die van O. altifrons, op den derden en vierden ring komt de zwarte kleur niet geheel tot den achter-rand. — Pooten roodgeel, de spitshelft der dijen en schenen, benvens de tarsen zwarte. — Vleugels grauwachtig geel, met de dikkere aderen geelbruin; cubitaal-ader ongevorkt; uit de discoidaal-cel onsprings drie langsaderen. Fen 2, Cordova. NIEUWE ARGENTIENSCHE DIPTERA. 365 3. Odontomyia nitidiceps n. sp. Laete viridis; capite nitido; antennis, macula verticis, viltis tribus in thoracis dorso, fasciisque latis abdominalibus, nigris aut nigro-fuscis; scutello viridi, mutico; pedibus rufis, tarsis fuscis; nervo cubitali apice furcato. — ¢ long. 44 mm. Van de beide vorigen door de lichtgroene kleur en den zeer glanzigen kop onderscheiden. De vorm van den kop is ongeveer dezelfde, doch het voorhoofd en de schedel zijn iets minder verheven; ocellenvlek groot, zwartbruin, niet scherp begrensd, maar in een roodachtigen zoom wegsmeltend; voorhoofd met eene in ’t midden afgebroken langsgroef, ter wederzijde met eene roodbruine, vervloeiende viek; aan den mondrand twee zwartbruine, aanegehechte knubbeltjes; de mondrand en de kin met witachtige beharing. Sprieten zwart; het eerste id kastanjebruin; lengteverhouding der leden als bi de twee vorige soorten. — Teekening en beharing van den thorax als bij maculifrons, de zwarte langsbanden min of meer roodbruin gezoomd; borstzijden eenigszins glanzig; tusschen de middel- en achterheupen een roodbel vlekje; schildje groen, ogendeoornd. — Achterlijf met zwarte dwarsbanden, ongeveer gelijk an die der beide voorgaande soorten, doch over ’t geheel minder scherp begrensd. — Pooten roodbel, de tarsen donkerbruin. — Kolfjes lichtgroen. Vleugels glasachtig, aan den voorrand geelachtig; de dikkere aderen geelbruin; cubitaal-ader gevorkt; uit de discoidaal-cel ontspringen drie langsaderen. Een 9, Cordova. 4. Pangonia lasiophthalma n. sp. Thorace scutelloque nigris, subnitidis; abdomine testaceo, maculis dorsalibus nigris; oculis hirsutis; antennis acuminatis, nigris, articulo secundo et articuli tertii basi ferrugineis; pedibus testaceis; alis subhyalinis, costa flavescente; nervis transversus. is subinfuscatis; cellula submarginali externa appendiculata, cellulis posterioribus omnibus late apertis. — ⅓ long. 9 mm, — PI. 9, fig. 6. NIEUWE ARGENTIENSCHE DIPTERA. Kop iets breeder dan de thorax, bleek okergeel; aangezicht gewelf, van boven voor twee derden met donkere beharing, in *t midden met eene diepe en breede langsgroef; wangen en kin- bakken breed; oogen van boven samenstootend, met fijn netwerk en dichte rosachtige beharing; bijoogen duidelijk. Sprieten zoo lang als de kop, dun en naar het eind spits toeloopend; eerste lid zwart, met lange en dichte, borstelige beharing; tweede lid kort, roestkleurig; derde lid bijna dubbel zoo lang als de beide voor- gvaanden te zamen, aan het einde zwart, Zuigsnuit zwart, dubbel zoo Jang als de kop; palpen bleek- geel, — Thorax en schildje zwart, flauwglanzig; borstzijden en borst zwartachtig gris; beharing geelachtig, met zwarte haren gemengd, in de zijden langer en dichter. — Achterlif spits ei- vormig, bruingeel; de eerste ring ©, rugvlekken op den tweeden en volgende ringen alsmede de anus zwart; aan de middelste ringen vertoonen zich in de zijden kleine zwarte dwarsstreep ©, rugvlekken op den tweeden en volgende ringen alsmede de anus zwart; aan de middelste ringen vertoonen zich in de zijden kleine zwarte dwarsstreep ©, Jes; de achterrand der tweede en volgende ringen heeft in sommige richtigkeitigen een lichtgrijzen of witachtigen weerschijn; de beharing is op den rug grootendeels donker, in de zijden en op den buik geel- achtig, aan de laatste ringen bijna wit; zwarte borstelige haren bevinden zich in de zijden van den eersten, derden en vierden ring. — Pooten slank, bruingeel, de tarsen iets donkerder; dijen en schenen dicht behaard, die behaard, die behaard aan de achterste pooten langer. — Kolfjes geelachtig. — Vleugels glasachtig, aan den voor- rand met gele tint; de dwarsaderen min of meer donker gezoomd; bovenarm der cubitaal-ader met een klein terugloopend adertje; al de achtercellen breed geopend. Een ¢, Cordova. 5. Comastes bicolor n. sp. Rufus; thoracis dorso, maculis tribus in abdominis segmento secundo, fasciisque in segmentis sequentibus, nigris; alis cinerascentibus, basi costaque flavidis. — @ long. 8,5 mm. — Pl. 9, Deze soort bezit in hoofdzaak de kenmerken van het g. Comastes O. Sack. (Western Dipt., p. 256); de kop is namelijk even breed als de thorax en mist de dichte en alles bedekkende beharing, welke wij aan de Bombylius-soorten gewoon zijn; terwijl het geheele lichaam in de zijden nagenoeg evenwijdig is. Daar het eenige voor-handen exemplaar nog al afgevlogen is en o. a. de beharing van thorax en achterlijf mist, kan mijne beschrijving slechts onvolledig zijn. De kop (Pl. 9, fig. 7) is okergeel, de beharing van het aan-gezicht evenzoo gekleurd, met eenige donkere haren er tusschen. Sprieten zoo lang als de kop; het eerste lid roodgeel, de volgende leden bruin of bruinzwart. Zuigsnuit lang, ongeveer drie vierden ter lengte van het licham; de korte palpen okergeel. Thorax op den rugs zwart, in de zijden roodgeel en aldaar met gele beharing; schildje groot, gewelf, roestkleurig. Achterlijf eivormig, naar het eind spits toeloopend, roestkleurig; eerste ring tegen het schildje zwart gezoomd; tweede ring evenzeer met een zwarten voorzoom, die een drietal tanden uitstoot en daardoor het aanzien van drie vlekken aanneemt; de drie volgende ringen met een zwarten voorzoom, welke echter den zijrand niet bereikt; die van den vierden ring is het smalst, die van den vijfden het breedst. — Pooten roodgeel, de laatste tarsenleden verdonkerd; dijen en schenen met fijne zwarte borsteltjes, welke aan de achterpooten het duidelijkst zijn. — Kolfjes bleekgeel. — Vleugels (fig. 8) grauwachtig, aan den wortel en den voorrand met bruingele tint; het aderbel verschilt in zoover van dat van C. robustus O. Sack, dat de oor- sprong van den bovenarm der cubitaal-ader niet aan-, maar een weinig véer het punt ligt, waar de eerste achtercel gesloten is. Een ¢, Cordova. Exoprosopa extensa n. sp. Nigra, pilis pallide flavis vestita, pilis in abdomine maculatim dispositis; alis, praeter marginem latum posteriorem et apicem hyalinos, nigricantibus; termino coloris obscuri profunde sinuato, fere hidentato. — (2?) long. 6 mm, — PI. 40, fig. 4. 368 NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. Behoort tot de verwantschap van /. maldonadensis Macq. (Dipt. ex. supp. 4. 107. 60. pl. 10, f. 6 en Taydschr. v. Ent., XXIV, pl. 45, f. 44). Zwart; voorhoofd met fijne zwarte beharing; die van den halskraag en van de zijden van den thorax bleekgeel; ter wederzijde védr de inplanting der vleugels enkele zwarte borstels. Achterlijf met dichte, plat liggende bleekgele beharing, die op elken ring drie plekken vrijlaat, waardoor het achterlijf een gevlekt aanzien krijgt; in de zijden is de beharing van den eersten ring witachtig, die van de volgende ringen donker. — Pooten donker- bruin, aan de achterste pooten de dyen en het begin der schenen geelbruin. Kolfjes bruin, de knop aan het einde bleekgeel. — Vleugels (Pl. 40, fig. 4) in aderbeloop en teekening met die van LE. maldonadensis overeenkomende; het zwartbruine gedeelte heeft echter eene veel ongelijker begrenzing; uit de binnenste sub- marginaal-cel namelijk breidt het zich naar onderen uit tot in de spits der schijfcel en treedt dan plotseling terug, om wederom yooruit te springen in de wortelhelft der vierde achtercel; op de dwarsaderen bevinden zich lichtere plekken. Een ??, Cordova. 7. Psilocephala costata n. sp. Cinerea; capite argenteo; thorace vittis tribus fuscis; abdomine argenteo-sericeo; pedibus halteribusque piceis; alarum costa infus- cata. — ¢ 2 long. 7,5 mm. Te oordeelen naar Wiedemann’s beschrijving verwant aan diens Thereva (Psilocephala) senilis, doch onderscheiden door den donkeren voorrand der vleugels. 8. Voorhoofd en aangezicht zilverwit; achterhoofd lichtgrijs, van boven tegen de oogen met een krans van zwarte borsteltjes; kin- baard wit; sprieten en monddeelen zwart of bruinzwart. Thorax. aschgrauw, van boven met drie donkere langsbanden, in de zijden en aan den achterrand van het schildje met enkele zwarte borstels ; borstzijden lichtgrijs. Achterlijf slank, naarmate het licht er op valt donkergrijs met witte insnijdingen of zilverwit met zwartachtige NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. 369 insnijdingen; hypopygium donkerbruin, de bovenste aanhangsels roodachtig, de onderste zwart, allen met vrij lange zwarte borstel- haren. Pooten en kolfjes pekbruin. Vleugels grijsachtig, aan den voorrand met donkerbruinen, niet scherp begrensden zoom; de Wovenarm der cubitaal-ader véér hare uitmonding sterk ingebogen en de vorkcel wijd geopend. Een niet zeer gaaf en koploos 9, dat, blijkens de vleugels, stellig tot dezelfde soort behoort, heeft lichtere, geelbruine pooten. Cordova. 8. Psilocephala rubida n. sp. Tota rufescens; alarum nervis longitudinalibus flavis, transversis fuscis. — ¢ long. 8 mm. Eenkleurig roodgeel, ook de sprieten, pooten en kolfjes, hoogstens de thorax van boven een weinig gebruind; borstels in de zijden en aan den achterrand van den thorax donkerbruin; achterlijf van bet ¢ met uitstande, roodgele, vrij dichte beharing; de genitalien weinig uitstekend. Vleugels met bruingele, langs den voorrand kachtiger tint, de langsaderen geel, de dwarsaderen donkerbruin; bovenarm der cubitaal-ader weinig gebogen. Een paartje, Cordova. 9. Psilopus cilitarsis n. sp. Nitido-viridis, chalybaeo micans;° abdomine fasciis sat latis nigris; antennis nigris, seta subapicali elongata; pedibus nigris, tibiis flavis, femoribus subtus albo-pilosis, tibiis tarsisque intermediis extus nigro-ciliatis; t. arsorum posticorum articulis et adsorum posticorum articulis et adsorum posticorum; alis fasciis duabus fusciis, antice connexis. — ¢ long. 6 mm. Prachtig metalachtig groen, ten deele met staalblauwen weer-schijn. Aangezicht van boven verbreed, naakt, met witachtige bestuiving; Voorhoofd en schedel staalblauw, mondrand met zwarte. borstels; kinbaard wit. Sprieten zwart, het tweede lid van boven. NIEUWE ARGENTIANSCHE DIPTERA. En van onderen met een stevigen borstel; de subapicale spriet-borstel ongeveer driemaal zoo lang als de kop. Aan den achterrand van den thorax en aan het schildje neemt de staalblauwe kleur de overhand; de borstzijden heben eene zilverwitte bestuiving. Achterlijf met vrij breede zwarte insnijdingen, in de zijden met uitstaande zwarte borstels; hypopygium zwart, de buitenste aanhangsels geel. — Pooten zwart; de voorste knieen en al de schenen roodgeel; de heupen wit bestoven, de voorheupen met zwarte borstels; dijen van onderen met witte haren; voorschenen van achteren met vier zwarte borstels; aan de middelpooten de schenen en de drie eerste tarsenleden buitenwaarts zeer fijn en dicht, zwart bewimperd; aan de achterpooten de schenen rondom met korte, dichte, zwarte beharing. — Vleugels glas- en de beide voorlaatste tarsenleden een weinig verbreed. — Kolfjes bleekgeel; vleugelschubben zwart behaard. — Vleugels glas- en de beide voorlaatste tarsenleden een weinig verbreed. — Kolfjes bleekgeel; voorlaatste tarsenleden een weinig verbreed. — den voorland verbonden zijn, doch den achterrand n Voorbij het midden met tweeden donkerbruine banden, die aan bereiken; de eerste loopt over de achterdwarsader, de tweede over den sterk ingebogen bovenarm der discoidual-ader; aan den voorrand is de bruine kleur tot aan de vleugelspits uitgebreid. Een ¢, Cordova. 10. Saucropus cinereicollis n. sp. Ex viridi cinereus; abdomine basin versus flavo; antennis rufescentibus; pedibus pallide flavis, tarsorum intermediorum valde tenuium articulis duobus ultimis nigris, dilatatis. — ¢ long. 3,5 mm? Aangezicht ljnvormig; sprieten roodgeel, het derde lid bruin- achtig. Thorax aschgrauw, van boven met nauwelijks iets groene tint; achterlijf slank, aan den wortel roodgeel, naar achteren grauwachtig bruin; voorste aanhangsels van het hypopygium zwart en naakt, de achterste tepelvormig, bleekgeel, met zwartachtige haren. Pooten lang en dun, met de heupen bleekgeel; aan de voortarsen de twee of drie laatste leden bruin; middeltarsen zoo lang als de schenen en zeer dun, behalve de beide laatste leden, die verbreed en zwarte zijn; aan de achterpooten de dijen zoo lang NIBUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. 371 als het achterlijf, iets gebogen en aan de spitshelft een weinig dikker, de schenen langer dan de dijen en met korte zwarte borsteltjes, de tarsen, die donkerbruin zijn, n NIBUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. 371 als het achterlijf, iets gebogen en aan de spitshelft een weinig dikker, de schenen langer dan de dijen en met korte zwarte borsteltjes, de tarsen, die donkerbruin zijn, n NIBUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. 371 als het achterlijf, iets gebogen en aan de spitshelft een weinig dikker, de schenen langer dan de dijen en met korte zwarte borsteltjes, de tarsen, die donkerbruin zijn, n NIBUWE ARGENTIJNSCHE DIPTER Auwelijks half zoo lang als de schenen. — Kolfjes bleekgeel. — Vleugels met grauwe tint; het laatste gedeelte der discoidaal-ader is zacht opwaarts ge- bogen en loopt verder evenwijdig met de cubitaal-ader. Een ¢, Cordova. 41. Eristalis congruus n. gp. Niger, nitidus, facie concolore; antennarum articulo tertio rufo, seta nuda; scutello rubro; abdominis segmento secundo maculis duabus lateralibus testaceis margineque postico luteo, segmentis tertio et quarto margine postico luteo, in medio dilatato; pedibus nigris, genubus, tibiis intermediis et tarsis omnibus rufis; pedum posticorum femoribus tibiisque dilatatis, nigro-ciliatis; alis hyalinis, basi maculaque costali infuscatis. — ¢ long. 15,5 mm. Uit de verwandtschap van #7. tenax. Glanzig zwart; aangezicht met nauwelijks eenige lichte bestuiving; voorhoofd zwart behaard; oogen met korte beharing; sprieten roodgeel, de beide worteleden zwartbruin; sprieten roodgeel, de beide worteleden zwartbruin; sprieten roodgeel, de beide worteleden zwarte, die aan den achterrand zwarte. Achterlijf kegelvormig; tweede ring met driehoekige bruinle zijvlekken en, evenals de beide volgende ringen, met een heldergelen achterzoom; deze zoom aan den tweeden ring zeer smal, an den derden in ’t midden iets verbreed en aan den vierden nog sterker verbreed. Pooten zwart; de middelschenen, de voorsten achterkneen en al de tarsen roodgeel; de voorsten dijen hebben van boven en van onderen een korte zwarte beharing; dergelijke beharing ook aan de buitenzijde der voorste schenen, die aan de middelschenen echter niet zwarte, maar geelachtig; aan de achterpooten de dijen en de eenigszins Gebogen schenen breed en plat, ter wederzijde dicht met zwarte haren gewimperd. Vleugels glas- achtig, aan den wortel bruin en met eene niet scherp begrensde, Een â, prov. Tucuman, Argentina. 12. Pterallastes nubeculosus n. sp. Fusco-niger; antennis cum seta, femorum apice, tibiis tarsisque rufescentibus; oculis valde pilosis; fronte, thorace, scutello et ab- domine pilis densis ochraceis vestitis; alis hyalinis, basi et costa cinereo-nebulosis. — 7,5 mm. Behoort naar de generieke kenmerken tot het geslacht Pterallastes Léw en schint zelfs tamelijk verwant aan de Noord-Amerikaansche Pt. lturatus Low, doch niettemin in vele opzichten daarvan onder- scheiden. Grondkleur bruinzwart, glanzig, die van het schildje bruinrood. Aangezicht met bleekgele bestuiving, die de duidelijke gezichtsbult en den mondrand vrij laat, aan de kanten met evenzoo gekleurde beharing; schedeldriehoek zeer klein; oogen behaard; achterhoofd tegen de oogen met bleekgele bestuiving, de beharing van dezelfde kleur, van boven donkerder. Sprieten roodbruin, de sprietborstel lichter. Voorhoofd, thorax en schildje met vri dichte, helder ookergele beharing; gelijke beharing op het achterlijf, het meest in de zijden en aan den achterrand der ringen; anus naar den buik omgebogen. Pooten zwartbruin; de spits der dijen, de schenen en de tarsen lichter, bijna roodel; achterdijen in het midden verdikt, achterschenen gebogen. — Kolfjes geel. Vleugels glasachtig, aan den wortel en den voorrand wolkig roodachtig grauw. Ken, prov. Tucuman, Argentina. 13. Spilomyia gratiosa n. sp. Antennis cum seta rufescentibus; capite luteo, fronte supra antennas strigis duabus nigro-fuscis; thorace rubro-flavo, nigro-variato; abdomine nigro, segmento primo bas. Excepta, maculis duabus triangularibus in segmento secundo, fascia integra in medio seg- NIEUWE ARGENTIENSCHE DIPTERA. oles mentorum 3 et 4, lituraque postica segmentorum 2—4, omnibus flavis; pedibus flavis, anticorum tibiarum apice intus et tarsorum articulis tribus primis nigris; alis limbo antico ex rufo fusco. — ¢ long. 13,5 mm. — Pl. 10, fig. 6, 7. Kop geel; aangezicht glanzig; voorhoofd naar achteren versmald; het uitstekende gedeelte, waarop de sprieten zijn ingeplant, met glanzig bruinen rand en twee langwerpig vierkante zwartbruine viejes; ocellenvlek zwart; de opgewipte mondrand van boven rood- bruin, Sprieten roodbruin, met roodgelen rugborstel. — Thorax rood- geel, met drie zwarte Jangsbanden, de middenste geheel van voren beginnende, doch van achteren afgeknot; de beide zijbanden van voren afgekort, aan den dwarsnaad afgebroken en van achteren schuin afgesneden, waardoor eene driehoekige plek vddr het schildje wordt opengelaten, die in ’t midden weder eene zwarte driehoekige viek bevat; boven en onder den vleugelwortel is eene schuine, roodbruine langsstreep. Schildje geel, in ’t midden zwarte. Achter- lijf niet breeder dan de thorax, zwart met de volgende teekening : eerste ring, met uitzondering van de basis, geheel geel; tweede ring ter wederzijde met eene groote, driehoekige gele vlek, waardoor in ’t midden een Grosse zwärtige driehoek overblickt, en met een smallen gelen achterzoom; aan den derden en vierden ring een dergelijke achterzoom en over het midden een doorloopende gelid; buik en anus bruingeel. — Pooten geel, aan de voorpooten de spitshelft der schenen tegen den binnenkant, alsmede de tarsen zwart of zwartbruin; aan de achterpooten (fig. 7) de dijen verdikt, duidelijk gebogen en van onderen bij het een dubbel tandje, de schenen gebogen; de klauwtjes van al de tarsen fijn, geel met zwarte spits. — Kolfjes geel. Vleugels grauw, aan den worten en den voorrand roodachtig bruin; deze kleur wordt van achteren aanvankelijk begrensd door de discoidaal-ader, vervolgens door de hier zeer duidelijke bastaard-ader en bij de vleugelspits door de cubitaal-ader; het laatste gedeelte der posticaal-ader, voorbij hare verbinding met de anaal-ader, is evenwijdig met den vleugelrand omgebogen. Een 3, prov. Tucuman, Argentina. 374 NIEUWE ARGENTIJNSCHE DIPTERA. 14. Lepidomyia ortalina n. sp. Nigra, nitida; antennis rufescentibus; thoracis parte postica squamulis flavis aspersa; femorum basi tarsorumque articulis tribus primis rufis; alis flavescentibus, nubecula subcostali. — @ long. 5mm. — Pl. 10, fig. 2, 3 (kop van ter zijde), 4 (kop van voren), 5 (vleugel). Glanzig zwart; de thorax van boven fijn bestippeld en daardoor doffer, van achteren véer het schildje met dichte, okergele, schubachtige, de grondkleur bedekende beharing (wellicht is dergelijke beharing op den geheelen rug voorhanden geweest, maar afgewischt). Ocellenknubbel groot en hoog. Sprieten zoo lang als de kop, roodgeel, het derde lid eenigszins bruinachtig. Schildje gewollen, kegelvormig schuin opgericht. Pooten zwart, de dijen an den wortel, de voorste knieen en al de tarsen, met uitzonderen kortborstelig; achterschenen iets gebogen, naar het einde verbreed. Kolfjes ge el. Vleugels (fig. 5) met geelbruine tint, aan de spits donkerder; mediasmal-cel rooden-achtige schaduw aan den voorrand ter plaatse waar de hulpader eindigt en zich uitbreidende over het punt waar de cubitaal-ader uit de radiaal-ader voortspruit. Een 2, Cordova. In habitus is deze soort niet ongelijk aan sommige Ortalinen: van daar de naam. De Noord-Amerikaansche L. calopus Liw (Cent. V. 38) heeft den thorax en het schildje met witachtige schubben bedekt en voorts de basis der schenen en de eerste tarsenleden wit. Bi de bovenbeschreven nieuwe soort is de bastaard-ader tusschen de cubitaal-ader (het bijna altijd aanwezige kenmerk der Syrphiden) zoo goed als ontbrekend. Of dit bij JZ. calopus ook het geval is? In Léw’s beschrijving wordt daarover het stil-zwijgen bewaard. Dit negatieve kenmerk schijnt verwantschap aan te duiden met Chrysogaster, waar ook soms de bastaard-ader nauwelijks is aangeduid. NIEUWE ARGENTIENSCHE DIPTERA. 375 15. Melanostoma punctulata n. sp. Nigro-viridis; facie in conum producta, viridi-grisea, crebre nigro-punctata; antennis fuscis, latere interno rufis; abdomine nigro, segmentis 2°, 3° et 4° maculis duabus flavis; pedibus anterioribus rufis, tarsorum articulis ultimis fuscis; pedibus posticis fusco-nigris, genubus rufis; tibiis anticis in extus setulosis; alis hyalinis, cellula mediastina flavescente. — gy 9 long. 8 mm. Verwant aan I. tigrina O. Sack. (West. Dipt. 323), waarvan ik door de goedheid van Dr. Williston een ¢ bezit van Cal‘fornie. De nieuwe soort heeft het aangezicht van onderen sterker, meer kegelvormig vooruitstekend en onderscheidt zich verder door de niet olijfgroene, maar gele teekening des achterlijfs en door de groendeels roodgele kleur der voorste dijen. Aangezicht glanzig groenachtig grijs., dicht met ingedrukte stippen bezet, eene middenstreep en de matig verheven gezichtsknubbel glanzig zwart; voorhoofd Grauwärter, bij het driehoekig met zwartachtige behandlich, bij het 2 breed, naar achteren iets versmald, naakt. Sprieten bruinzwart, aan den binnenkant roodachtig groen, met korte, doch vrij dichte bleekgele behandlich. Achterlijf lang gestrekt, fluweelzwart; de tweede, derde en vierde ring elk met tweede roodachtig groen, met scherp begrensde viekken, tegen den voorrand geplaatst, doch den zijrand niet bereikende; de achterzoom van den vierden ring en de vijfde ring geheel glanzig groenzwart. — Pooten roodachtel, de heupen, de wortel der dijen en de laatste tarsenleden zwartbruin; aan de achterpooten is die kleur zoodanig uitgebreid, dat bijna alleen de knieen roodachtel zijn; de voorschenen hebben bij het & aan de buitenzyjde eenig stevige, eenigszins gebogen zwarte borstels (het ¢ van JM. tigrina heeft aldaar slechts eenige langere fijne haren). — Vleugels glasachtig, de mediastinaal-cel geelachtig. Beide sexen. Cordova. Reeds vroeger had ik van deze soort een paar exemplaren in mijn bezit, doch aarzelde haar als n. sp. te beschrijven omdat ik steeds hoopte haar onder de reeds beschreven soorten te zullen aantreffen, en ik aanvankelijk niet op de zeer karakteristieke voor- schenen van het ¢ had gelet. 16. Bacha tricincta n. sp. Capite flavo, fronte nigro-punctata; thorace opaco fusco; antennis, pleuris scutelloque testaceis; abdomine nigro, segmentis 1° et 2° triangulis lateralibus, 3°, 4° et 5° cingulis angustis flavis; pedibus anticis flavis, posterioribus fuscis; alis fuscis. — ¢ long. 11 mm, — Pl. 10, fig. 8. Van steviger vorm dan de meeste andere soorten van het genus. Aangezicht geel, gewelf, doch de gezichtsbult weinig uitkomende; voorhoofd bruingeel, naar achteren verdonkerd, boven de sprieten met eene glanzig zwarte stip, de beharing zwart. Sprieten roodgeel, de beide worteleden en de bovenzijde van het rondachtige derde lid zwart bruin. Zuigsnuit zwart, aan het uiteinde bruingeel. — Thorax dof zwartbruin, de schouderknubbels, de borstzijden, het schuldje en eene vlek ter wederzijde er voor, vuilgeel. — Achterljf aan de basis slechts weinig versmald, plat, zwart met roodgele teekening; deze bestaat in driehoekige zijvlekken op den eersten en den tweeden ring, en drie gelijk breede dwarsbanden, de eerste oongeveer in ’t midden van den derden ring, de tweede iets voor bet midden van den vierden ring en de laatste tegen den voorrand van den vijfden ring en de laatste tegen den voorrand van den vijfden ring; ook op den buik is deze teekening, doch minder volkomen, aanwezig. — Voorpooten geel, met de twee of drie laatste tarsenleden donkerbruin; achterste pooten bruin, de middelschenen min of meer roodgeel. — Kolfjes geel. Vleugels zoo lang als het achterlijf, bruin en vooral aan den voorrand verdonkerd. Twee mannetjes, provincie Tucuman, Argentina. wv. dW. del Argentynsche Diptera. B veK. hth Pl. 10. No W. del Argentijusche Diptera, EENIGE UVITLANDSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULP. (Pl. 12). Gelijk ik in onze jongste Wintervergadering (zie blz. cxxttt) opmerkte, is in de insectenbezendingen, die uit verre gewesten tot ons komen, de zoo interessante orde der Diptera steeds zeer schaars vertegenwoordigd, en toch blijkt uit enkele voorwerpen, die soms in een verborgen hoekje tusschen groote collectien Lepidoptera of Coleoptera worden overgebracht, de ontzaglijke rijkdom der natur, ook wat Diptera betreft, in tropische gewesten, als zelfs die weinige exemplaren telkens soorten aan het licht brengen, die tot dusver onbekend waren. Mijne entomologische vrienden hebben de goedheid, wat zij aan Diptera ontvangen, al is het nog zoo weinig, steeds ter mijne beschikking te stellen, en ik tracht dan met de hulpmiddelen, die mij ten dienste staan, de voorwerpen te determineeren. Voor zoover ik die uit de bestaande litteratuur kan herkennen, teeken ik de vindplaats En aan en waar ik eenige zekerheid meen te heb- ben, dat de soorten aan mijne voorgangers nog onbekend zijn gebleven, maak ik eene beschrijving en somtijds eene atbeelding. Wat nu met deze aanteekeningen, beschrijvingen en afbeel- dingen te doen? — Als ik gevolg gaf aan de klachten, die vaak worden aangeheven, dat geisoleerde publicatie van nieuwe gefallen en soorten niets dan verwarring sticht en het werk van den toekomstigen monographist verbazend bemoeielikt, dan zou ik Tijdschr. v. Entom. XXXIV (1891). 15 194 EENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. Alles eenvoudig in portefeuille moeten houden. Maar zoo doende zal mijn arbeid vergeefs zijn geweest. Immers hij, die later eenig onderdeel der Dipterologie monographisch will bewerken, zal dan geheel onkundig blijven van de soorten, die mij bekend zijn ge- worden, tenzij nieuwe exemplaren ervan hem onder de oogen komen, wat zeker niet altijd het geval zal wezen. Wel zal, — en dit zou men mij hier kunnen tegenwerpen, — de voorbe- reiding van zulk een werk medebrengen, dat zooveel mogelijk de typische exemplaren in verschillende collectien worden onderzocht. Maar hiertoe zal men veeleer komen voor de soorten van welke beschrijvingen zijn gepubliceerd, daarentegen niet licht voor die, waarvan de naam alleen «in litteris» bestaat; en als men daarbij in aanmerking neemt, hoe vooral kleinere Diptera blootstaan aan vergankelijkheid, dan zullen misschien eerst na verloop van menige tientallen jaren sommige geslachten en soorten tot hun recht komen, die eigenlijk toch sind lang bekend waren. Boven- dien kunnen opgaven omtrent reeds besch. reven soorten al aan-stonds bijdragen leveren tot de kennis van hare geographische verspreiding of bestaande synoniemen aan het licht brengen. Ik ben daarom tot het besluit gekomen, om, ongeacht de bezwaren die er uit kunnen voortvloeien, eenige in den laatsten tijd gemaakte aanteekeningen en beschrijvingen niet langer onder mij te houden. Het zijn de uitkomsten deels van eenige verzameling Diptera, door Baron von Nolcken in nieuw Grenada bijeengebracht en in het bezit van het Kon. Zool. genootschap Natura Artis Magistra, deels van eenige voorwerpen, door de heeren Piepers en Lucassen van Java overgezonden, en die zich in mijne collectie bevinden. Nogmaals zij hier hulde gebracht aan de drie genoemde heeren, die bij het verzamelen van insecten ook aan de Diptera niet alle opmerkzaamheid heben ontzegd, ENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 195 Sciara americana Wied., Dipt. evot. I, p. 33, n® 1; Aussereur, Zweifl. 1, p. 68, n°. 2. Ken 9, Nieuw Grenada (von Nolcken), in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Tipula ornaticornis, n. sp. ¢. Rufa opaca; thorace substriato; abdomine linea dorsalis linea que duabus lateralibus fuscis; antennis (articulis basalibus exceptis) palpisque nigris; alis fusco-nebulosis; antennis elongatis, arti- culis quatuor et sequentibus nodulis basalibus instructis. Long. 12,5 mm. Roodgeel; voorhoofd, rug van den thorax en achterrug eenigs- zins grauwachtig; op den thorax vier langsstrepen, die echter slechts weinig donkerder zijn dan de grondkleur. Aangezichts- snuit langer dan de doorsnede der oogen; palpen zwart, de drie eerste leden van gelijke lengte, het laatste lid dunner en andere als maal zoo lang als de kop en thorax te zamen; de heide wortel-leden geel; het eerste vrij dik, het tweede kort, bekervormig; het derde cylindrisch, langer dan de volgenden en even als deze zwart; het vierde id en al de verdere leden hebben aan de onderzijde den wortel tot een knopje verdikt en van en lang borstelhaar voorzien; dergelijke borstelharen bevinden zich ook aan de bovenzijde. Achterlif met een bruine rugstreep en eene dergelijke aan den zijnaad; mannelijke geslachtsdeelen (fig. 2) matig dik; de onderste tangarmen groot, aan den wortel met een korten en bovenzijde, behaard tepeltje; de laatste lijfsring van onderen in eene doornachtige punt geéindigd. Pooten rooden, de dienen aan de spits bruin, Kolfjes bruinachtig, met gelen steel. Vleugels grauwbruin, wolkig, aan de spits het donkerst, aan den worten en in de voorrandcel geel, de randvlek bruin; lichte plekken vertoonen zich inzonderheid voorbij de randviek, aan de basis der eerste achtercel, in de onderste helft der vijfhoekige schijfcel en van daar streepvormig voortgezet in de vierde achtercel; de armen der vorkcel aan de vleugelspits zijn ongeveer drameal zoo lang als de steel. Drie gelijke mannelijke exemplaren van Nieuw Grenada (von Nolen) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Pachyrhina immaculata, n. sp., ¢'). Parva, flavo-rufa; thorace fere immaculato; abdomine stria dorsali lineisque duabus lateralibus nigris, segmentis duobus ultimis nigro-fuscis; alis obscure cinereis, stigmate fusco; cellula posteriori secunda sessili. Long. 9,5 mm. Sprieten zoo lang als kop en thorax te zamen, zwart, met de beide worteleden geel; de Middelste gesessen, aan wortel en uiteinde een weinig verdikt; palpen geelbruin. Kop en thorax helder geelrood; de gewone zwarte thorax-strepen nauwelijks door eene iets bruinachtiger tint aangeduid; borstzijden eenkleurig helder okergeel, de voorste achterlifsringen van dezelfde kleur als de thorax; de verdere ringen worden langzamerhand meer bruinachtig, de beide laatste ringen zelfs zwartbruin; op de lichte gedeelten vertoont zich eene bruine rugstreep en ter wederzijde langen den zijnaad eene zwartbruine lijn; geslachtsdeelen weinig ontwikkeld, van boven met een paar gele schubben, wier uit-einde spits toeloopt en iets omgebogen is. Povten bruinzwart, met de heupen en wortel der dijen geel. Kolfjes geel. Vleugels bruin-srauw, sterk iriseerend; de bruine randvlek vrij groot, eenigszins vierkant; de tweede achtercel aan haren wortel in aanraking met de schijfcel. Ken enkel mannetje, Java (Piepers). Libnotes poeciloptera Ost. Sack., Anu. Museo civ. Gen. ova, XVI, p. 403. Een 3, Java (Piepers). Het door Baron Osten Sacken beschreven exemplar, ook een ¢, was van Sumatra. 1) Bij het vertoonen van het voorwerp in de vergadering noemde ik de soort ten onrechte P. exsignata. ENIGE UITLANDSCHE DIPTERA. 197 Plecia concolor, n. sp., ¢ 9. Tota, cum antennis, palpis, pedibus halteribusque, nigra; alis nigricantibus, in regione costali obscurioribus. Long. 6,5 mm. Oogen naakt, in het ¢ van boven over bijna de geheele lengte aaneengesloten, zoodat slechts een zeer klein driehoekje boven de sprieten als voorhoofd overblijft; bij het ¢ de oogen door het breede voorhoofd gescheiden; ocellen-knobbel sterk verheven. Sprieten niet langer dan de kop, met vrij dichte beharing; de palpen mede behaard, de vier leden ongeveer gelijk lang. Achterlijf kort behaard, bij het ¢ slank, bij het ¢ breeder en platgedrukt. Pooten met dichte uilstaande beharing; aan de achterpooten de dijen aan de wortelhelft dun, aan de spitshelft dikker. Ook de schenen naar het einde, alsmede het eerste tarsenlid verdikt. De bovenarm der cubitaal-ader is langer en meer horizontaal dan in Plecia rujicollis Fabr. van Zuid-Amerika, doch korter dan in de Oost-Indische P21. melunaspis WWied.; de vork der discoidaal-ader is kort gesteeld. Een enkel paartje van Nieuw Grenada (von Nolcken) in het Museum van Natura Artis Magistra te Amsterdam. Bij de bestemming dezer soort zou misschien Penthera nigra Phil. (Verhandl. Zool. bot. Ges. Wien, XV, 1865, p. 640, pl. 24, fig. 18) in aanmerking kunnen komen, De door Philippi aange- geven kenmerken van het geslacht Penthera en ook zijne korte diagnose van de soort zijn althans van toepassing. Wat mij evenwel weerhoudt, om beiden als identiek te beschouwen, is hetgeen Philippi zegt van de vleugeladeren, dat namelijk de eerste ader, die uit de mediastinaal-ader ontspruit (mijne cubitaal-ader) bijzonder dik is; ook in zijne afbeelding zijn de vleugeladeren als zeer ver- schillend in dikte aangeduid; terwijl in de exemplaren, die ik voor mij heb, al de vleugeladeren nagenoeg van gelijke stevigheid zijn. — Het generiek verschil tusschen Penthera en Plecia komt mij overigens al zeer onbeduidend voor. Haematopota cingulata Wied. dussereur. Zweifl. 1, py 216,,)\n".:.5. Ken ?, Kemanglen, Dec., Java (Lucassen). 198 EENIGE ULITLANDSCUE DIPTERA. Mochtherus striatus, n. sp., ¢. Cinereus; thorace vitta media integra maculisque duabus fuscis ; antennis nigris; mystace albo; pedibus fulvis, femoribus posteri- oribus at apicem et superne nigris, tibiis posticis fuscis, tarsis posticis nigris; alarum apice dilute fusco. Long. 16,5 mm. 