The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Maar 'tbeekje glijdt al lager, lager henen; Nu komt er een, die 't onvervalschte nat Een fijner smaak en gear en kraeht wil leenen; Des vangt hij 't op en vnlt zijn aarden vat. 'Krijgt mengsels in, hij stookt en haalt het over, Het kraalt in 'tglas: hij zet het aan den mond: "Dat's beetre waar!" zoo juicht de dwaze slover En slorpt een teng en schenkt het andren rond. Men proeft, 'triekt goed, het smaakt, het brandt van binnen; 'Tis of in 'thart een wondre moed ontgloort; Men zweeft, zoo 'tschijnt, de boeijen uit der zinnen; 'Is Englenvreugd — en suizlend drinkt men voort. Maar hoortl men roepti het speeluur is vervlogen; Nu sn Et gewis, van nieuwe drift doorgloeid, De wakkre schaar, een blijden glans in de oogen, Tot d'arbeid weSr en rept zich onvennoeid! Maar, neeni ze draalt, ze laat hear annen hangen En zucht bij 'twerk, dat ze eertijds vrolijk zocht; Een sombre roes heeft vlijt en vreugd vervangen. Is dat de kracht, door 'twondernat gewrochtl Gelukkig, wie zich houdt bij 'treine Hemdvocht. WEDERZIEN. Wiens hoop bezwiik', de mijne staat: Ik hoii dat, die wij minden, Al dekt het graf ban lief gelaat, Wij ze eenmaal wedervinden. Geen, prooi van 'tgraf wordt zucht en traan, Om troostloos wee gegeven: De dierbren nit ons oog gegen, Ze zijn niet dood, ze leven. Gewis, gelijk ons Hart ze bier Gedenkt met zoet ontroeren, Zoo zijn ook wij nu bun nog dier Daar waar zij benen yoeren. Ja, daar, uit die beglansde sfeer, Waar smart niet is te vinden, Roept ons bun ziel: "wij zien u weir, U, die we op aard beminden." Neen, 'tis niet aan een beilloos graf Dat we onze tranen geven: Des pelgrims mantel wierpen ze af, Maar die wij minden, leven. SLAKKENHUIS- O Slakjen, of ik u benij! Mishaagt het u in eenig oord, Gij draagt uw huis naar elders voort; Ach, hoorde ook zulk een hoisje mij! Ik heb me wel een woon gebouwd, Maar die zit vast, zoo vast als kan. Nu ben ik een gevangen man, En draag een boei van steen en hout. Toch waar dat huis mij lief en goed, Behoefde ik nooit er nit te treen; Wat boiten 'kzien moet om m I've been, Beneemt, zoo waar, me vaak den moed. Dan mout ik 'treeglen naar mijn zin En zeggen: buisje, kom nu me^: 'Verdriet me langer bier ter ste4, 'De wijde werdd moeten we in. SLAKKENBUIS. 801 Ik breng u waar het woudgeboomt In Hhart der rustige eenzaamheid Zijn nooit gesnoeide takken spreidt, 'Waar niemand u bespieden koomt." Terwijl nu steen bewoog noch pan En 'thois zoo staan bleef als het was, Klonk 'tin mijn borst: "Gij milt het ra« 'voor een, hetwelk men dragen kan." Jt'STINUB KXBMS£. EEN KONING IS DE WUN. Door Gods genft verheven, Zijn mantel is geweven Uit pnrper en satijn. Een Koning is de wijn. Met rijk get roste banden Omwindt hij alle landen, Gevierd waar menschen zijn. Een Koning is de wijn. Hij houdt van wel te onthalen. Steeds propvol zijn de zalen Zijn burgs aan d^ouden Bijn. Een Koning is de wijn. Door zijn kristallen raiten Kijkt hij steeds blij naar buiten. En duldt geen zorg of pijn. Lang leef, lang leef de wijn, Zoo rijk in kroonjuweden I De heerlijkste uit die velen Heet vreugdezonneschijn. Franz von Kobell. DE TWEE VOGELEN. Twee Vogeltjes zwieren er rond in het land, Ikheb en Ochhaddik genoemd bij de lieden: Ikheb is zoo mak, dat hij eet uit uit uw hand; Maar schuw is Ochhaddik en snel in het vieden. Ikheb zij in 'teerst voor het oog niet zoo mooi, Toch gaat hij bij al wie het deeglijk' waarderen Yoor dnizend Ochhaddiks, die schittrend van tooi, Op daken of boomen hun lied kwinkelereii. Ikheb leit u daaglijks een eitje van goud In 'tkooitje, ter vriendlijke woon hem gegeven, En toontjes, waar vredige vreugde van houdt, — H ij zingt ze gestaßen en vervrolijk uw leven. Doch raaktet gij op een Ochhaddik belust, En drijft u de zucht om dien vluggert te krijgen; Yaarwel dan genoegeni vaarwel dan uw rust! Zoo lang als ge leeft, zult ge jagen en hijgen. 804 DB TWEE YOOELEN. Met kloppenden boezem, nu ginder, dan hier, Bespeort gij hem telkens in pronkenden veder, En denkt ge ten laatste, nu grijp ik het dier; Dan, wip! en wat verder, daar ziet gij het wader. Geloof me! wie 'tware genoegen begeert, Die zorg zijn Ikheb in zijn kooitje te sluiten, En, koomt een Ochhaddik, die loos kwinkeleert, Hij krenne zich niet aan het foppende fluiten. Lanobeln. DE KONING OP DEN TOKEN. Dftar liggen Zij alien in Hgraaaw der nacht, De heuvlen, de dalen, zoo rostig te mod; De slnimer heerscht; geen lijderenklagt Voert het zweveude windje mij toe. Yoor alien heb ik gezorgd en gewaakt; In zorgen dronk ik de vonklende schaal: De nacht is gevallen, 'tgesternte blaakt; Thans kome mijn ziel tot verbaal. O heemlen, wie gouden scbrift daar gloort, Met liefde heft zich tot u mijn oogl O wonderklanken, naauwlijks geboord, Wat trekt gij mijn hart naar omhoog! Vergrijsd is mijn haar, mijn kracht vergaan; Mijn zegerijk wapen hangt aan den muur; 'k Heb regt gesproken en regt gedaan; Waar blijfk na het mstensuurl o Zalige rust, hoe verlang ik naar a! o Heerlijke nacht, wat toeft gij zoo lang, Dat ik sterreu zie, nog heller dan nu, En hoore nog grootscheren zang! Uhland. II. ao DE ZANGVALLEL De Herfcog rostte, omhangen Van 'tlomrig woudgevas, Waar — onder blijde zangen — Een meisje bezen las. Ze bood de geurge bezen Den Grijze, die — als had Hem tooverij Ze bood de geurge bezen Den Grijze, die — als had Hem tooverij Belezen — In zat gemijmer zat. Schoon meisje, aw reine galmen Dejn (sprak hij heusch en zacht) Mijn binnenste bekalmen Na meenge wilde jagt: Uw koele vnichien streelen De tong; maar zing nog meer! Mij brengt nw lieflijk kwelen In 'thart den vrede we^r. Yerheft zich nit deze eiken Mijns horens forsche schal; Zoo ver zijn toonen reiken Behoort mij wond en dal. BE ZANGVALL fil. 307 Zoo verre als nit dit lover Uw lied zich spreidt rondom, Draag ik den grond a over Als erflljk eigendom. Nog eenmaal zette de Oade Den horen aan zijn mond; Het klonk door wild en wonde, Of 't Noord zijn stormen zond. Toeu vloot langs beak en berken Het lied van Hmaagdelijn; Ger Uisch van englenvlerken (Neen!) kon niet zoeter zijn. Den ring, door hem gedragen, Geefb hij aan baar te pand: "U, lieve, hoort dit land!" Haar klenrt een vreugdeblosje, Ze dankt, en windt om 't gond Een aardbeibloemen-trosje, En hnppelt nit het woud. Toen nog de hoomen klonken En drieste magt gebood, Yerborgen wondspelonken Hier evers in hear schoot: Toen snoven brak en winde Het schaw gedierte na, En.bijdendoodderhinde, Weilmde een vreed hoera! 20* 308 DE ZANOYALLKI. Doch sedert sieres zingen Heeft wet den grond begroeid; Men ziet er lammen springen, De kersenboogerd bloeit. Bij 't eerste lentezionnen (hai blij de jeugd ten rei, Het dal, door zang gewonnen, Heet thans de Zangvallei. Dhland. DE VERZONKEN KROON. Daar staat op gindschen heuvel Een kleine boerensted; Ze ziet uit ieder venster Op welig land en vee. Een vrije bouwman zit er Des avonds op zijn bank, Een wet er seis of sikkd, En zingt den Hemel dank Beneden in de laage Een blaauwe vijvorplas; Daar ligt een kroon verzonken, Zoo rijk er ooit een was. Wei vonklen haar safieren Des nachts nog in de kom; Doch jaren ligt ze er, jaren; Geen mensch meer denkt er om. Uhlaitd. DE RAT KLUIZENAAR. Als's winterdags, bij 'vroege zomiedalen, Mijne oude moei het lampje ontstoken had. En, bij het vuar haar vlas te spinnen zat, Dan Tustte ik niet, of zij moest let verhalen: Ze had er ook den slag van! Menig woord Herdenk ik nog, toen blijde, als kind, gehooid. Nu waren 'tens de Kikkers, die, als helden, Het Muizenvolk bekampten in Hgeweer; Dan 't stichtelijk gesprek van Aap of Beer; Ook spoken soms, die Boe menschen kwelden. Al wat ze zet, het had zoo n wondre kracht, Dat ik weldra aan spel noch eten dacht. Nog staat mij voor, gelijk de stond van heden. Hoe eens, terwijl ze in Hwarme hoekje spon, Nadat ik lang gefleemd had, vat ik kon, Ze een snuii^e nam en toegaf aan mijn beden, Het sprookje, 'twelk zij toen mij hooren liet, Yertel ik na, maar half zoo aardig niet. PS BAT KLUIZENAAB. 811 ^Eens was er (sprak ze) een Bat, die 'twafte leven ^Der wereld moede en wat zij zondigs broedt, ^Om reine vreugd te sroaken in ^tgemoed, ^Zich in een vrome afzondring woii b^even: ^Hij riep vaarwel aan *t ondennaansch geraas, ^En koos tot kluis een Farmezaansche kaas. ^En diep bewnst, dat niemand'sHemels z^n ^Deelachtig wordt, die d^onwaardeerbren tijd ^In 'tlaag genot van nieta te doen verslijt ^In 'tlaag genot van nieta te doen verslijt "Betoonde hij zijn ijvervuur ter d^en: Hij zag altoos zijn overheerlijk wit, En oefende gestadig — zijn gebit. Na zette zich, na twee of drie paar weken, Zijn zedig lijf ook gansch eerwaardig nit; De zidevreugd göom zigtbaar door zijn huid. Gelnkkig zij, die zich het hoofd niet breken Met aardsche zorg, reeds half in Hhemebijk, Als 'tovrig yolk zich afbeult in het slijkl Inmiddels rees er destijds bij de Batten Een hongersnood, die hoog en hooger steeg; De korenschunr, de zolders raakten legg; Waar iets nog school, daar hield een leger Katten, Door list noch moed te onntestlen, dag en nacht, Met vlaromend oog en scherpen klaauw de wacht. Go^ Rajad was danr. Hei Battenvolk, te zamen, Yerkoos een troep, die tronw, met tas en zak, Zou zoeken, waar nog spijs en deemis stak. Toen ze in hun ronde ook bij den Kluiz'naar kwatneu, Ontvonwden zij, zielroerend, hunnen nood, Met smeekgebedn, dat liij ze holpe bood. Hij hoorde ze aan, en, toog omhoog gebeven, Hemam bij zacbt (en loosde een zucbt er bij): " "Ach, broederslief, wat klopt gij aan bij mij, " "Die 't aardsche reeds zoo lang heb opgegeven! " "De Wereld wierd mij vreemd: baar smart, haap lust, " "Zij raken mij geen zier meer. Spaart mijn rost! " "Wat, dierbren, kan een arme zid, te midden " "Der eenzaamheid, waar 'tnederig gemoed " "Zich, ongestoord, met vroom bespi^len voedt — " "Wat kan bij doen, dan bartlijk voor u bidden! " "Gaat, lieven! Dat de hemel u bebo?" "En met dit woord sloot bij zijn kaas we£r toe. " "Mijn beste moeil (dus viel ik ze in de reden) " "Zoo waar." Die Rat lijkt Broeder Marco wel, "Dien dikbuik, die steeds lujert in zijn eel, "En, bunten, scbrolt op's Werelds ijdelheden; "Die 't yasten preekt, maar graag bet lekkerst heeft, "En altoos vraagt en nooit aan iemand geeft." — "Zwijg, deagenietl wiens eere durft ge krenkenl (Dus riep ze) " "staak dien goddeloozen praat! " "Foei, scbempen op bet geestelijk gewaad! " "Zoo'n heilig man van "'k weet niet wat" verdenken! " "Waar moet het heen! wie had er ooit gedroomd, " "Dat zoo het kwaad al voor de jaren koomt! " "Hoor, durft ge wedr van Broeder Marco kikken..." " Haar vinger dreigde, en, niettemin, ze Gaf Me een groot stuk koek; niet waarPeen vreemde straf; Maar 'k zag ook (scheen me) een spotlachje in haar blikken: Dit de4 me reeds lets denken, kleinen man; Doch later eerst wist ik er 'tregte van. PioNom. DE JEUGDIGE GEVANGENE IN DEN KEBKEB VAN HEX FRANSCHE SCHRIEBEWIND. Qenoeglijk rijpt de halm, van 'toogsttij onbewust; Den heelen zomer smaakt de wingerddroif, gerust, Het vocht, dat de uchtendwolkjes spreiden; Ein ik, als zij, nog jong, als zij, nog rein en schoon. Hoe somber aan mijn oog het Heden zich verioon. Tk wil nog niet van 'tleven scheiden. Dat vrij een Stoicijn den dood omarme en juich'; Ik, zwakke, ween en hoop. Genaakt de storm, ik boig En rijs we^r, is hij weggevaren: Zijn enkle dagen wrang, we4r andre zijn zoo zoet; Oeen honig, of hij walgt door stftgen overvloed; Geen zee, met immer effen baren. Mij speelt verbeelding nog haar lieflijk tooverspd; 't Is vruchtloos, dat verwulf en kerkerbout me omknell", Mij Leant de Hoop haar ligte wieken. Is Filomeel den strik des wreeden knaaps ontvlngt, Ze stijgt we^r, blij als ooit, in 'tvrije blaauw der lucht En, zingend, groet ze ^t morgenkrieken. DE JEUODIGE GEVAKOENE. 315 Reeds sterven — nu alrefi!'s Nachts sluimer ik gerust, Gerust ontwaak ik we^r, en, 6f de slaap mij sust, Of 'tlicht mij wekt, ik ken geen wroegen. Een welkom lacht mij aan, als ik hier binnentreed; 'tis bijkans of mijn blik op wangen, vaal van 'tleed, Een bios terugroept van genoegen. Nog is mijn schoone reis zoo verre van volend. Ik ben van de olmenrij, waarlangs mijn pad zich wendt, De voorsten eerst voorbij getogen; Maar even heeft mijn lip, a An 'tpas begonnen maal, De boorden aangeroerd der mij bestemde schaal; Ze glinstert vol nog voor mijne oogen. Ik ben nog in de lent", 'k wil d' oogst zien opgelaän: Ik wil, gelijk de zon, door elk seizoen gegaan, Den ganschen kring mijns jaars volmaken: Nog prijkende op mijn steel, den bloemhof ten sieraad, Begloorde mij tot nu alleen de dageraad; Ook d'avondschemer wil ik smaken. Verwijl, o Dood, verwijl trek henen, heb geduld! Ga, breng aan hen uw troost, wie schande pijnt en schold! Druk oogen digt, die hooploos schreijen! Voor mij bezit Natuur nog zooveel geurend kruid, De Liefde nog een kus, de Muze nog haar luit; Ik wil nog niet van 'tleven scheijen. A. Ch&ks. DE DROOM DES KRIJGSMANS. HWerd duister. In 'tkamp had de roffd geklonken. De zege was ons, schoon ze Duur had gekost. De duizenden beiden, ter aarde gezonken, De rust, die herstelt, of den dood, die veriest. Der wijlijk bij 'tvuur, dat voor wolven en raven De hjken beschutte, me nefirlet en sliep, Daar kwam mij een droom zoo verkwikkelijk laven. En tweemaal herscheen hij, eer de ochtend me riep. Wijd was ik van 'tbloedig tooneel, waar we kampten; Ik stapte langs plekken, verschroeid en vertreen; Als straks in de zon zich de nevels verdampten En 't vaderlijk huis me in de verte verscheu. Ik vloog door de weiden, op jeugdige voeten, Met vrolijke makkers zoo dikwijls doorsneld; Ik hoonle de blatende geitjes me groeten En 'tied van de maaijers, bij tijds in het veld. DE DBOOM DS8 KBIJOSICANS. 317 Dra streelde mij 'twelkom van dierbare tongen: 'KOntdeed me van 't wapen, zoo lange getorscht; Mijn telgjes omhelsden me, juichten en sprongen; Blij drukte mijn g^ me, en ze snikte aan mijn borst: "Nu blijft ge! nu znlt ge niet meer ons begeven!" Hoe graag had mijn harte berast in die bee: Maar 'tlichtte in het Oosten; de nacht was verdreven; Hij Yoerde mijn lieflijken droom met zich med. Cakpbill. CUPIDO EN VULKAAN. "Capido, (riep Vulkaan in toreD) "Ik smeed voor u geen pijlen meer: "Gij komt me, deugniet, telkens storen; "Gra been en keer in lang niet weir "Minerve en Mars, schoon menigmalen "Zich wendend tot mijn smederii, — "Minerve en Mars, schoon menigmalen "Zich wendend tot mijn smederii, — "Nu blijft ge! nu znlt ge niet meer ons begeven!" "Jupijn zelf, met zijn bUksemstralen... "Ze zijn zoo lastig niet als gij. "Bescheidenheid beperkt bun vragen, "Maar gij zijt nimmer vragens mo^; "Als Briareus, ik kwam niet toe." "Stil! (sprak Cupied) ei, wil eens booren! "Het tuig, dat gij mij smeedt, is bot: "Mag 't bier en daar een wondje boren, "Terstond is dit weer beel na 'tscbot. CUPIDO EN VULKAAN. 819 "Qestadig mik, arme slover; "Maar of ik al de vrijers raak, "De pijn is d' eigen dag reeds over, "En 't Yolkje steekt met mij den draak. "Neem beier staal, maak scherper spitsen; "Zoo zal mijn magt niet meer Als uu, "Vereischte klem en durin, missen, "En meerder rust vergun ik u." " Yulkaan, bepraat, gaf toe en smeedde: "Ziedaar, dat's puik nu!" zeide hij: Cupido had zijn boogje al reede. Let aan, en nam de proef op mij. Het was een schot, dat duchtig griefde; Terstond verdächtig verdächtig zu: 'Aanvalligst meisje kre' mijn liefde, En lie mijn leven duurt die min. BUDIN. HEB LIEZ ZOO LANG GIJ LIEVEN MOOGT. Heb lief, zoo laug gij lieven moogt; Heb lief, zoo lang gij lieven kunt! Er komt een tijd, er komt een tijd. Die tranen slechts bij 'tgraf verguut. Draag zorg, dat nooit nw borst Yerkleum, Maar liefde voed' en liefde geev', Zoolang er uit een andre borst Eeu warme zucht a tegenzweevM En wie u tejr zijn hart ontslnit, O doe, zoo yeel ge knnt, hem goed; En inaak geen enkle stond hem zuur, Maar maak hem iedre stonde zoet! En hond nw tong toch Wel in dem wanen; Een roekloos woord is gaanw gespild: Ach God! het was niet erg gemeend, Maar 'tpijnt den ander toch in stilt'. Heb lief, zoo lang gij lieven moogt! Heb lief, zoo lang gij lieven moogt! Er komt een tijd, er komt een tijd, Die zuchten slechts bij 't graf gedoogt. HEB LIEF ZOO LANO GIJ LIEVBN MOOOT. 321 Dan knielt gij met beschreide wang Bij 'tzand der konde groeve neSr; Gij ziet het vochte kerkhoffgras, Maar hem — hem ziet ge nimmenneer. "Ail (snikt gij) toon u eenmaal nog! "Zie hoe mijn oog ontroostbaar weent! " Vergeef me 't leed, dat ik u gaf! "Zoo waarl het was niet boos gemeend/' Hij echter ziet en hoort u niet, Noch drukt uw hand met guile prang: Zijn heusche mond roept u niet toe: "Och, ik vergaf het u al lang." Toch deed hij 't: lang vergaf hij 'tu> Maar menig smartdrop vloot er ne^r Om u en om dat harde woord; Doch stil! hij rust, niets deert hem meer. O Lief, zoo lang gij lieven moogt! O Lief, zoo lang gij lieven kunti Er komt een tijd, er komt een tijd, Die tranen alechts bij 't graf vergont. Naar Fheujorath. II. 21 KOERT VAN LEE. Ik was naar 't lommerig woud gegaan, Het midda^loeijen schutten de bla&n, En het harstige boat zond genren nit, En vlinders zweefden er over het krnid. Ik poosde, waar, bij mos en net, De bron van Sint Albau de rots ontschiet. En ik ving in mijn hand het brnisende nat, En streek er, verfrischt, mijn lokken med glad: En toen ik dronk van den koelen vloed, Daar voelde ik een snelle trilling in 't bloed; Ik verstond, wat de vogelen spraken in 't hont, Ja, wat ze zongen Door 't heele woud. Ze vlogen omhoog en ze hupsten omlaag En zong denzelfden zang gesta&g, Een zelfden zang, die me best voided: "De schoonste knap is Koert van Jjee," O Wondre klaaken, betoovrend lied! Hoe 'knog uit het woud kwam, weet ik niet; Maar al mijn yrolijkheid is gedoofd; Dat lied — het wil me maar niet uit het hoofd. Op het vuur stelt, kookend, de ketel het in, Ik hoor het in 'tsnorren van 'twiel, als ik spin, Zelfs bornt de kerkklok luijende, ahneS: "De schoonste knaap is Koert van Lee." O Koert van Lee, bemerkt ge dan niet, Aan  'tbosch? Geibel. 21 HET ZIGEUNERKNAAPJE. Ver in 'tZuid is 'theerlijk Spanje, Spasje, mijn geboortdand, Waar de lomm'rige kastanje Ruischt aan Ebro's frisschen rand; Waar de amaDddboomeii bloeijen, Vurig sap de druiven vult, Waar de rozen schooner gloeijen, Rooder goud de maau verguldt. Herwaarts met mijn luit getogen. Zwerf ik rond, bedroefd te mo6; Nergens werpen vonklende oogen Mij een vriendlijk lachje toe: 'kHeb al hnis aan huis gezongen, Knorrig riep men: "ga voorbiji" Ach, met d' armen broinen jongen Toont geen menach hier meJeUj. Staftg van nevelgraauw omhangen, Hijgt mijn borst, die lucht ontbeert; Al mijn onde blijde zangen Heb ik bijkans afgeleerd; Telkens door mijn maatgeluiden Breekt een zncht, die 'kvruchtloos keer. HET ZIOEUNERKMAAFJE. 325 O mijii land, mijii heerlijk Zuiden, O bescheen uw zon mij we6r! Toen hier laatst — den oogst ten ende — 'Feest de reijen riep ten dans, Speelde ik 't beste, dat ik kende, Mo Elig op, bij maneglans: Doch, hoe blij ook op mijn maten Knaap en meisje in 't ronde vloog, Al mijn veinzen mogt niet baten, Tranen barstten nit mijn oog. Ach, hun vreugde deed me dwalen Naar de vreugden van myn Zuid, Waar het lust is a&m te halen, Zendt de nacht haar koeltjes uit; Waar alom, bij 't starrenlonken, De Fandango wordt gehoord, En de paartjes, weldedronken, Hupplen op zijn wild akkoord. Neen, mijn zielewensch we^rstreven Kan ik, neen, zoo waar! niet meer: Alles wil ik, alles geveu, Zie ik maar mijn Spanje weSr. Kom, naar 'tZuiden! Voort naar Spanjen, Naar dat land, vol zonneschijn! In de scha&uw van zijn kastanjen Moet ik eens Begraven zijn. Geibel. ANTWOORD. Gij vraagt me, lieve kleene, Waarom ik zing en weene, Ge vraagt wat me zuchten ontperst; Ik heb mijn lente vertreuseld, Ik heb mijn lente verbeuseld, Ik heb de liefde verschertst. Mij was de beker geschonken, Ik liet hem ongedronken, Ik Yond geen dorst te verslaan. Mij wenkten, uit takken ea twijgen, Granaten, druiven en vijgen, Toch heb ik ze laten staan. En toen hot het unr was van deavend, De zon in glansen begravend, Daar voelde ik de dorst in mijn mond; Maar 'tglas met wiehen was henen, De vruchten waren verdweuen, En gaauw wierd het nacht in het rond. AMTWOOBD. 827 De wereld beeft mij verlaten; Nu zing ik mijn lied langs de straten, Schoon smarte mij tranen ontperst; 'kLiet achtloos mijn lente vergloren, Heb beuzlend mijn jonkheid verloren, Ik heb de liefde verschertst. Geibfx. SCHEIDEN, LIJDEN. Al weekt ge nog zoo verre been, En tegen mij zoo booe, Toch is mijn ziel, van smart bestrewn, Bij a, bij n altoos. Tk denk aan uw zachtblaanwend oog, En aan uw hart daarblj: Ach, geene, geene, vind Die zoo me lieft, als gij. Wat droeg de werdd heerlijk groen, Toen *knog naast u mogt gaan, Hoe geurden al de heuvlen toen, Hoe lieflijk scheen de maan. Gij pliikte een roos, ik plokte een kus, Ik kuste en zong daarbij, Ach, geene, geene, vind ik ooit, Die zoo me lieft, als gij. Wei ben ik vrij, als de arend thans, Die snort door überggebied En voor zich nit in zongeglans De wereld open ziet. SCHSIBEN, LUDEN. 329 Doch de arend rust in 'tsteile nest, En waar is rnst voor mij? Ach, geene, geene, vind ik ooit, Die zod me lieft, als gij. Bampzaalge stonde, dag van smart, Die onzen band doorsne; Toen vioden uit mijn innigst hart To Or immer vreugde en vreugde en vreugde. Nu zoek ik wel in oord op oord, Of rust er is voor mij, Doch geene, geene vind ik ooit, Die zoo me lieft, als gij. Geibel. HERFSTGEVOEL. Geibel. O waar het slechts der wangen gloed, Dien ons de Tijd ontrooftl Maar dat is Hwat mij treuren doet, Dat ook het hart verdooft. Dat, even als de vaist verstramt En duister, oog bespat, De boezem, eens van drift doorvlamd, Vergeet, hoe lief hij had. Of dan al geest nog vonken schiet. En scherts en luim verrast: Bedrieglijk groen is 't — anders niet — Dat over graven wast. De nacht genaakt, met haar de smart, De valsche gUnstring vUedt, Naar tranen zoekt en zucht ons hart. En tranen vindt het niet. Wij zijn zoo arm, zoo mo^gesloofd, Naauw weten wij, hoe 'tkoomt: Wij voelen slechts ons hart verdoofd En alle vreugd verdroomd. DE DORPSSMID. De lommerigste olmbooin uit Iiet dorp Staat voor de smidse geplant; Een forsche kerel is de baas Met raw vereelte hand; De spier, die op zijne armeu zwelt, Gelij Kt een ijzeren band. Zijn niig gelaat is bruin geschroeid En zwart gekroezeld zijn haar, Zijn voorhoofd glimt van eerelijk zweet; Wie werk heeft, vindt hem klaar. Flink durst hij ieder in de oogen zien, Hij, niemands schnuldenaar. Week in, week nit, hetzij vroeg of laat, Zyn Uaasbalg hoort ge gaan; Oij hoort op het aanbeeld in de maat De zware mokers slaan; Het lijkt naar de dorpsklok, wen die luidt Als de zonne is onderg^^aaii. Yerlaat het kleine volkje de school, Het toeft voor het open huis, Eu luistert graag naar ^t balggeblaas En tuurt op het helle fornuis. En grijpt naar de vonken, stuiveude als kaf Bij dorschend vlegelgedruisch. Hij Gegen des Zondags naar de kerk En volgt met lettend oor (Ter neder gezeteu bij zijn knechts) De preek en het psalmend koor; Hij merkt zijn dochters stem er in En voelt een vreugdegloor. Het is of hij haar moeders stem Hoort niischen van omhoog; Hij denkt aan 'tgraf, waarin ze rust. En heil, dat snel verrloog. En heimelijk wischt zijn ruwe hand Een traan weg ait zijn oog. Dus, immer werkzaam, leeft hij voort, Het lot zij mild of straf: Elke ochtend levert hem zijn taak, Elke avond viudt die af, En, koomt dan de nacht; ^tis wel verdiend, Dat zij hem wat rost verschaff! Heb dank, mijn brave friendl Uw doen Yerstrekt me een wijs vennaan: Zoo moeten we, elk, in ^slevens smids Ook ttonw met den moker slaan; En wat in hoofd en harte gloeit, Versmeden tot nuttige dailn. Longfellow. SANTA FILOMENA. Doet zich een eedle daad ons voor, Bereikt een edel woord ons oor, Terrast en blij te ga&r Versnelt ons ^tbloed in de a&r. His of wat rijker ziel Door vielleicht zu entschuldig, Zich in entschuldig, En tot haar waterpas Ons tut uit slib en dras. Eer, dank zij ban, wier das das werde Ons dus in Hslom'rig leven schoort, En uit dat das gewöel Verbeft tot booger doel. Zoo dacht ik laatst, toen iklas van Hbeir Belegerd aan "tEuxijnscbe meir, Door bonger, krijg en pest Bestookt in 'tbar gewest. — SAMTA niiOMENA. 335 Van dnizenden, met bloed beplast, Ju 't krankenhnis op een getast — Yan jammerkreet en zacht In kUle vunze lucht. Wat zie'k! Een jonkvrouw met een lamp Beweegt zich in dat oord van ramp: Bij "tflaauwe lichtgegloor Graat zij de zalen door. De lijder, op zijn peul gestrekt, Waant zich. Te droomen, reikt en rekt, Tot dat hij op den wand De schauste kast yan haar hand. 'Was of een hemeldeur ontsloot En snel weer toegiug. 'tKwam en vlood — Het lieflijk nachtgezicht, Dat even had gelicht. Maar nit de poort van ^t ver verschiet Zal lang in Englands woord en lied Dat lichtend visioen Zijn stralen schittren doen. Een Jonkvronw met een lamp zal staan Geprent in's Lands historieblaft, Als bedd der vrouw, heldi Door de edlste menschenmin. 336 SAKTA FILOMNA. En haar zal Lelie, Palm en Speer Als Sinte Filomeen wdeer, (Bij Liefdes aureool) Ook strekken tot symbool. LONQFELLOW. [Zie over Santa Philomena Herzog, Real-Encycl. fur Th. u. Kiche, in voce. Uitg.1 IK STERF TE VREDEN. (M170I0 CONTENTO!) Aan de grens van 'tschoon Itaalje Zat ik, in gepeins verzonken; Zonnig was de lentemorgen, VriendKjk scheen de vert' te lonken; 'kWeende, ik dacht aan vaders woning, Door den ballingsdoem me ontroofd; Als een zoeltjen ait Itaalje Zacht mij waaide langs het hoofd. In dat zoeltje kwam mij te (M170I0 gen Geur van vaderlandsche dalen, Klank van liedren, daar gezongen, Licht van reiner zonnestralen. Blijf of ga ik? — 't glom zoo heerlijk, 'kLieve land van raijn geboort\ 'kHad de grens reeds overschreden; 'kHad de grens reeds overschreden; 'kHad de grens  de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen zijn reine hemel Zoo verleidlitjk mij in de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen zijn reine hemel Zoo verleidlitjk mij in de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen zijn reine hemel Zoo verleidlitjk mij in de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen zijn reine hemel Zoo verleidlitjk mij in de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen zijn reine hemel Zoo verleidlitjk mij in de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen zijn reine hemel Zoo verleidlitjk mij in de oogen! Maar ik wam, helaas, dat windje 'Uit bet vaderland gevlogen 'kWaarom scheen Ar His tijd de kuil verbeidt me Dien mij groef een vreemde hand: Doch ik klaag niet — ik mag rusien In den grond van 't vaderland. P. P. Paxzanese. (Poesie popolun Napol. 1863). BEVROS EN ZIJN PAARD, Aan d' oever des Vardars op 't grazige veld liigt Bevros gestrekt, de wakkere held, Een Turk, in de struiken verborgen, doorschoot Van ver hem de borst met verraderlijk lood: Zijn zwarte klepper, dat moedige paard, Zijn trouw aan zijn meesier, zijn meesier zoo waard, Bokt naast hem en staart, onwetend iraarom Zijn heer daar toeft, beweegloos en stom: Het waagt hem toe te spreken. ^Bijs op, mijn gebieder! hoor 'tgeeu ik zegl De Turk is in 'tveld: Kom, maken we ons w^! Hier missen we stenn: we zijn alleen: Geyangen wordt ge, fipoedt ge niet been: Stijg op en zien we te ontkomeni" — <" ""Wei ware 't mijn wens Hier mijn wens ch, maar mijn kracht is gezwicht; Ik kan niet; dra sluit zich mijn oog voor het Ucht; De kogel drong me door de lefen: Ik voel het, mijn sterven nadert. BEYR08 BN ZIJN PAABD. Dus, trouwe makker in vreugde en verdrietl Let wel, wat ik, voor het laatst, u gebied: Ga flus naar den oever en delf met uw voet Een graf in den bodem ter zij van den vloed; Hoe dieper gij kunt, hoe beter: En breekt mijn oog, — dit'sverder mijn last, — Zoo grijp met nw tanden mijn gordel vast, Til dan me in de lioogte en draag me in de groef, En strijk er wedr aarde overheen met uw hoef, Zoo digt, dat geen Tark mij vinde. En hebt ge, als ik zef, dit zorgzaam volend. Zoo haast u van hier, en ijl naar mijn tent, En breng daar, edel ros! aan mijn bro^r Den kling, dien ik zwaaide, benevens mijn roer, Opdat hij mijner gedenke! En dezen doek — haar iiefdepand! — Stel dien mijn meisje wedr ter hand; En neemt ze hem aan, en vergeet ze mij niet, En besproeit hem soms een traan, dien ze liet, Zoo zal ik rusten in vrede. Yaarwd, mijn hengstl ik kan niet meer; Maak spoed, dat mij geen Tnrk onttoM''^^ Zoo zuchtte de dappre; hij zwe^, hij was dood. Zijn ros begroef hem, gelijk hij gebood, Aan den over diep in de aarde. BEVROS EN ZIJN PAABO. 841 En toen het hem das had ten grave bestdd, "Vloog H, rennende, weg Nach de tent van den held En droeg er 'tvuurroer heen, met het zwaard: Uen doek ook bragt het getroawe paard Aan het meisje, de teedergeliefde. Het le! hem aan haar voeten neSr; Zij weende hem nat, ze knste hem tedr; Ze jammerde laid van bittere smart; Dat brak den hengst het trouwe hart; Het brak, het klopte niet langer. K. F. VON Sohiodt-Phiseldeck. BEGRAFENISLIED. Jam maesta ^t#jM qmeni^ Nu de tranen gewischt nit uw oogen Die ge, o moeders, wanhopig vergoot, Nu geen hoofden ter aard meer gebogen, Ziet, het leven herbloeit nit den dood. Zoo van mariner de iombe gehoawen, Zoo er pronk op het graf wordt gesticbt. Is het niet, wijl het geen we 'tvertrouwen Er Niet dood, maar te sluimeren ligt? Dat beweegloze stof, nn begeven Yan den geest, dien het eens heeft gedekt, Zal wddra wefir verrijzen ten leven, Door een hoogeren adem gewekt. BEQBAFENISLIED. 343 Ongetwijde, de morgen zal gloren, Dat Iiet bloed wefer de buizen doorwodt, Dat de spier, nu verstijfd, — als te voren In haar kracht zich herspant en gevoelt. Wat als lijk, in de kilte der zerken Zich ontbindt, het zal heerlijk en schoon (We4r bezield) als op adelaars vlerken Zich verheffen tot hoogere woon. Zoo hergroent, in de lente, uit de voren Waar ze rottend en roereloos lag, De verstorvene kiem van het koren En begroet met zijn halmen den dag. Daarom, Aard! moog het rnsten in vrede, Wat ons hart nu betronwt aan uw schoot; 'tis Hgewaad, dat een mensch hier omkleedde, Ein nog dierbaar en ^el in den dood. 'tis het huis, eens ter Wonning geschonken Aan een ziel door Gods adem gekweekt, Waar de hope des heils heeft geblonken. Die bij Christus haar fakkel ontsteekt. Wil dit ligchaam dan zacht overdekken, Ongestoord zij de mst, die het streelt, Tot de stemme van Hem het zal wekken. Die het schiep naar zijn goddelijk beeld... 344 BEGRAFENISLIED. Tot de dag zich verheft aan de transen, Waar vertrouwend ons hart naar verlangt; Dan hergeeft gij, bij eeuwige glansen, Wat ge thans in uw dnister ontvangt. Pbttdentius gevolgd. 