The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Wie zou niet liever ademhalen In 't vrije woud! Komt's avonds hier Geen hovenier U laafiiis uit zijn sproeijer schenken; Toch doist gij niet: een Hooger hand, Die 't kleine lieft, wl zdve u drenken, Geringe plant! Dan, bloem en blad Verkwikt van 't nat, Zendt gij nw dankbren gear ten hemel: Mas laikt de slaap aw kelkje digt En sluimert ge onder 't stargewemel Tot de ochtend licht. Verheven stond! Als wijd in 't rond De morgenoffers, jnablend, rijzen, En 't al, met blijde eerbiedenis, De zon begroet, om Hem te prijzen, Wiens beld zij is. Hebt gij niet veel, Toch ook nw ded, Lief plantjel wilt ge op 't oater plengen: Gij wascht in friss chen danw a rein En biedt, wat rijkdom andren brengen, Uw wierookgrein. TVOUDGEBLOEMTE. 59 Met blij geschal Vangt overal De taak nu aan van 't nijvre leven: De insekten wriemlen rond in 't mos; De steelsche vlinder kust, bij 't zweven, Uw kuischen bios. Het bietje komt, Daar 't zachtkens trompt, Wat honig voor zijn korQe u smeeken; Hoe schraal voorzien, toch gal en goed, Laat gij 't een aalmoes bij zich steken Van geurig zoet. De vrekke stad Gunt bot noch blad Dan wie met zilver ze op kan wegen; Maar gij, te^r kroost van 't woudgebied! Dwaalt de arme hier, gij lonkt hem tegen, Al heeft hij niet. Naast n, verblijd, Ter nedr gevlijd, Ter nedr gevlijd, Dwelijd, Yergeet hij 't oord, waar zorgen krenken, En, roept hem weSr zijn schaamle sted, Gij geefb hem, om aan u te denken, Een tuiltje medl Zoo leefk ge nw lent' Yemo, ten end, 60 WOUDGSBLOEMTE. Hoe ved er naast u hooger rezen: Zoo zweeft uw voor- en najaar heen, En dreigt de Orkaan; laat de eiken vreessenl Gij zijt te kleen. Maar Winter gromt, Wien niets ontkomt; Nu vlijdt gij 't hoofdje rustig neder. Waarom ook bang teniggebeefdP Eens, weet gij, keert de Lente weder, Wen 't al herleeft. (Qedichten, uitgeg. 1859). Y AMPHINOMUS EN ANAPIAS. De schokkende aard, het hoi g^om, Des Vuurbergs rosse smookkolom — Ze spelden lang de onthutste streken, Dat Etnaas hel stond los te breken. Daar splijt de grond en loeit en kraakt; Een vlam slaat uit, die 't zwerk doorblaakt> En wat de bergkolk hield bedolven, Brnist nren wijd in gloSnde golven. "Vlngtl" huilt Katanes veld en wal Bij ^t bliksemschittren en ^t geknal, En, ^t kostbaarst in der haast g^epen, I Jit alles "T hart van schriven benepen. Zoo vlngten, langs de voile paft. Twee brooks ook — jong nog — zwaar bela&n; Maar geld noch goed drukt hnn de schoudren; Zij torschen waarder schat — hnn oudreni" 62 AMFHINOMUS EN ANAPIAS. Die, grijs en zwak, — die grepen zij Op 't eerst alarm van 't noodgetij, En 't ovrig — alles — prijs gegeven, Trok niets hun zorg dan beider leven. Thans stappen zij met kalmen moed, Schoon de aarde waggelt voor hun voet, En wolken rooks, opeen geschoven, (Als viel de nacht) den hemel dooven. Zij stappen voort met stftgen pas. Trots vonkenbui en schroeijende asch, De te^rgeliefden, die ze dragen, Bemoedigend in 't feist der vlagen. En, spoedt, met luchter tred" Dian zij, Gedurig drom aan diom voorbij', En raakt de schare gansch nit de oogen, Geen ongeduld verlamt hun pogen. Soms toeven zij, een korte wijl Yerademend tot verder ijl; Dan zien ze 't stroomend vuur hen volgen. En vroeger pad reeds weggezwolgen: En gansche wouden, losgewroet, Slaan, tuimlend, in den lavavloed En wringen, brullend, tak en stammen Bij 't slinden van de foltervlammen: AMPHIOMEN EN ANAPIAS. 63 En rotsen, uit den grond geschenrd — Zij zien ze in 't barnen, me^gesleard En (onder 't knallen stuk gekloven) Yersmelten, als metaal in d^ oven. Doch dra verdrijft hen weSr 't gevaar: TVe^r zwo^ en torscht het broederpaar, Al scheort ban voet, al blijfk bij ^t streven De tong aan 't dor gehemelt' kleven. Zij flaauwen niet, hoe lang het dnnr', Zij denken slechts aan 't zalig nur, Wanneer ze bun geliefde grijzen Een veilig rnstbed zuUen wijzen. Maar menschen Kracht, wat meed ze stutt', Geraakt op 't lest toch uitgeput; De trouwen voelen 't, en ze schrikken: Hun lende plooit, hun kniekn kinken. "Ach, (klaagt hun binnenst) wreede Ooon, Is dit ten slotte dan ons loon! "Indien 't uw wil is, dat we sneven, "Waarom zoo lang ons hoop gegeven!" Zoo slepen zij zich nog een poos Mmechtig voort; doch vruchteloos; De spier, ontspannen, spant niet weder; Ze zijgen met hun dierbren neder. "Yiedtl (schreijen deze) kindren, viedt! "Verlaat ons, waardsten! aarzdt niet!" Maar zij — met flaauw en hijgend a&men — "Verlaten? nooit! wij sterven zamen!" En luider smeekt der Ouden  En laat het pad (o wonder I) vrij; Maar 't viertal staart — blijft roerloos staren, Alsof ze in steen verschapen waren. In 't eind daar zien zij hon gelok! En 't bigglend vocht en kus en drink En dankgeben, verward in snikken, Yervangen wanhoops starre blikken. AMPUINOMUS SN ANAPIAS. 65 o Weelde! o zalige ommekeer! Hoe glanst der knapen voorhoofd we^r! De schokken, door de vreugd gegeven — Wat doen ze snel hun kracht herleven! Met forsch, met juichend hartgeklop Tilt elk zijn vromen last we^r op; En, de eerste heuvlen overstegen, Daar lacht het reddingsoord hun tegen. Verwondringkreet en blijdscbapsgroet Tliegt allerzijds hun in Gemöt, En tranen van verrukking toonen, Hoe elk ze zegent, de eedle zonen! En 't galmt weldra langs plein en plas: "Amphinomus! Anapias!" En eerebrons en manner rijzen Om nog bij 't nakroost hen te prijzen. Thans rusten ze eeuwen reeds in de aard, Doch 't heilig voorbeeld blijfl bewaard. Zoo lang er brave kindren leven, Wordt beider naam met goud geschreven. Gedichun, uitgeg. 1869. Wolkjes zweven D'azuren hemel door; En ieder pareldropje, Haar milde borst ontvloeid, Het wordt een bloemenknopje, Zoo ras het de aard besproeit. In 't eften blaauw der plassen, Nu 't van geen koft meer rilt, Verhefen vlietgewassen Het ronde bladerschild: Het jonge lisch en loover, Greschaard op d' oeverglooi, Bnigt, spiend, zich voorover En denkt: wat zijn we mooi! 't Ziet alles firisch en fleurig En bloost van kracht en moed: De lucht is laauw en geurig En 't ademhalen zoet. De wei, vol grazend leven, Gelijkt een groen fluweel, Van 't koolzaadveld er neven Heft slümpfen spreijen Met maagdelijken zwier. De kloeke roskastanje Heft hoog in 't hemelruim, Uit donkre bladeranje, Zijn blanke bloesen, luim : De gouden regens pronken 2ioo hd in 't lager loof, Alsoen stroom van vonken Uit tak en twijgen stoof. Green hof, geen wilde hagen, Of ze ijvren met ban sehooc : Al wat er bloem mag dragen, Het draagt een bloemenkroon ; Hecft de esp alleen zijn blären, Hij rept ze zoo yerheugd, Of 't kinderhandjes waren, Die klapten van de vreugd. Verrokkend Jaargetijde! De aanvallige Natanr Vertoont zich jong en blijde, Als in het scbeppingsunr. Langs woud en waterpleinen Wedrschalt het jubellied En teedre referenen, Wier keerwoord is: geniet! Let wel op al dat kwden, Wie 't lokkig blond nog kroont! Naar bosch en bloemprieSlen Nu 't liefjen heengetroond, En, als er de avond duistert, Bij 't zachte licht der maan De taal der min gefloisterdl (Ik heb l^t ook gedaan!) Nu, toevend naast de linde, ' Waar 't nacht^aaltje stemt, Het annpje der beminde LENTSWELDE. 69 Aaii H kloppend hart geklemd, En, bij haar stille ontroering En teedren wederdruk, Oeduizeld van vervoeringl Grezwijmeld van gdakl Ja, zwelgt dien room der vreagden, Een roos in 't krollend haar! Mag de aarde steeds verjeagden, Eens bloeit Dw lente maar; En, wat er lokke en töver In dieper tijdverschiet, Het haalt bij 't eerste loover — Bij 't jeagdig minnen uiet. Ach, liefete stond van 't leven, Waarom zoo ras vergaan! Eer wij er acht op geven, IJlt reeds de Winter aan; Maar nog, als op zijn wenken Ons laatste groen verzwindt. Nog troost het dan te denken, Hoe m* eenmaal heeft bemind. (Qedichien, nitgeg. 1859.) TROMP VOOR DUINS. a689.) Zonk, snoevende Dons, u het hart in de schoenen? Yraagt Spanjen om schuts aan een Engelsche reS? Heroit, zoo ge durft, met uw zestig Graljoenenl "Hier zijn we I bevecht ons in de opene zeel" Zoo trotsen en tarten, om 't wachten verbitterd. De Staatsche mat frozen hun vijanden uit, Wier magtige "Vloot, waar een l^r op schittert, Yoor Duins, bij het Britsche geschut, zich vertoit. "Ons pulver is op, en dat redt u, rebellen!" Krijscht Spanje terog op het schempend verwijt: "We branden, geboeft, om u tegen te Snellen!" "Geef kruit, en uw waan wordt terstond gebistijdl" Dat prächtige Tromp en zijn forsche Genooten; Hi! seinde ze zaam en hij vroeg wat hun docht: 'Was daadlijk geklonken: de helden besloten, Den vijand van kruit te voorzien, mits hij vocht. TBOKF VOOE DUINS. 71 o Dagen van darven! van ridderlijk streven! Nog dralden de veinzers: daar blies 't uit het Noord, Ein Neurland, de Leeuwebanieren geheven, Vloog Spanje, voor 't oog van de Britten, te boord. Toen brulde de Krijg uit zijn duizend bazuinen, En Dood en Yemieling bespookten het meir De Yrijheid, geknield op de Hollandsche duinen, Bad God om triumf voor henr worstelend heir: En voile verhooring bekroonde die beden: De waterkasteelen des Spaanschen tirans, Bestormd door den Geus en tot wrakken gestreden, Ze doken de vlag voor de Maagd met de Lans: Ze doken de vlag, of verbrandden en zonken; De zee was bezaaid met hun jammer en wee; En NeSrland, gevierd en van glorie omblonken, Hing 't Vrije Blazoen aan een nienwe trofee. Heldhaftig Yerle, onvergeetlijke Yaadren! Hoe glanst nog nw roem in het wijkend veraf I Laat laards beproeven uw kransen te ontblaadren, Steeds hebben we versche laurier voor uw graf  wunderbare van nacht, Het geel geblaärte ontvalt de booroen; De zon is gloed en glansen kwijt; Ze zag, verschrift, den winter komen. Op, makkers, op! 't is vlugtenstijd! 'T is vlugtenstijd! de wieken klaar! 'De togt zij ver en vol gevaar, Er büft geen keus, we moeten scheiden: Dees bodem biedt geen voedsel meer: We sterven, zoo we langer beiden: Gevlugt, al doet het scheiden zeer! Vaar wel, beminlijk plekje gronds, Waar, schnilende in het moederdons, Het eerst onze oogen 't licht aauschouwden! Vaar wel, lief dak, waar kloek en jong. HEX AF8CH£n> ]>ER ZWALUW. 73 We, paar aan paar, ons nestje boawden, En ieders hart van weelde zong! Ook gij gegroet, omneveld meer, Dat langs uw hdder blaauw wdeer Ons vaak zoo blij zaagt henen scheren, Om straks, na welgelukte j Aagt, Met aas bij ^t jeugdig broed te keeren, Dat, teeder tjilpend, dank ons bragt! Wij roepen u, bedrukt te mod, Geliefde streken! H afscheid toe: Vaart wel voor 't lest, hoe graag we bleven! Uij komt, hi) naakt, die niets ontziet, Ons drijft de nood, doch, waar we zweven, Vergeten — neen, dat doen we u niet! En, als we op reis, omlaag in ^t sop Een bodem zien, de vlag in top, Waarop uw schoone kleuren prijken; Dan zullen wij (zijt des gewis!) In \ vriendenwant eens nederstrijken En brengen daar een groetenis: En, roept, na maanden scheidenssmert, Een zoete stem ons nit de vert^ "Ze groenen wedr, uw Noordsche weiden!" Ddn, hoe zich ^t v reemde dal schakeer. Wat palmen daar hun waaijers spreiden, Wij zoeken Hollands wilgen wefir! — HET APSCHSU) DSR ZWALVW. Zoo klonk, bij 't schorre herfstgezacht, 't Yaarwel der zwaluw door de lucht, Herhaald van duizend leedgenooten; Eens werd er, droef, nog rondgestaard, Dan vlog in 't graauw omhoog geschoten En stout de ware togt aanvaard. En, als zij, dagen voortgespoed, Uit zeler zwerk op dalen, De blikken, vorschend, lieten dalen, Daar zagen ze in het zwalpend meer Een mast met NeSrlands wimpel pralen, En hidden woord en streken neuer. Als gasten, wien een plaats behoort, Ontving ze ich gnlle volk aan boord; Het wdkom lag op aller tongen; Maar, toen ze, aan takel en pardoen, Van 't Vaderland weemoedig zongen, Wat stroom van tranen vloot er toen! Staakt, kleenen, staakt dat klaaggeloid! Zoo znchtte 't voUe dek het uit: ''Green dorens in ons wee gestokenl "Wij vieden ook, door nood geprest, ""In landverhuizerspij gedoken, "In landverhauizerspij gedoken, "Den grond, waar ons geen brood meer rest. "Wij ook — wij scheuren 66k ons los van de orden, waar, in kindschen bios, "Ons moederarmen teer omvlochten! "Wij heben 't graf vaarwel gekust, "(Getrouw bekransfc, zoo lang we 't mogteni) "Waar de asch van die ons liefden, rast. "Wij vieden ook — maar niet als gij, "Benijdbren, wie, hoe ver het zij, "De hoop des we^rziens blijft omzweven! "Straks welkomt d wedr 't Vaderland; "Nooit zal het ons meer 't welkom gevenl "Ons toeft een graf aan 't vreemde strand 1" (QedieMen, nitgeg. 1850.) EEN AVOND IN DE BAAI VAN NAPELS. Achter Posilipoos transen, Zacht, met scheemrig goud omzweefd, Spreidt de zon heur laatste glansen, Da Ar ze zich ter rust bäeft. Na de heete schitterstralen, Waar lieur zomorts med glom, Hoe verkwikt het a&m te halen Op de frissche waterkom! Drijf, mijn bootjel dobber henen! Parthenope, wees gegroet. Met uw kroon van edelsteenen, Spieglend in d' azuren vloed! Langzaam deinst zij, zich verbergend In het spreidend nevelwaas; Als een schoone, de oogen tergend Achter 't zilvrig sluijergaas. Welkom, minlijke avondsterre, Aan de blaauwe hemeltin! Vesperklokjes, heinde en verre, SEN AVOND IN DB BAAI VAN NAFELS. 77 Luijeu 't rustuur, plig, in: Hoor, hoe lieilijk hanne akkoorden Stemmen met het raischend wed, Als of mieir en oeverboorden Zamensmolten in gebed. Luwtjen, heel den dag verscholen, Laat zich door het zoet gerncht Jjokken nit zijn schadnwholen Om te wappren door de Incht. Greuren draagt het op zijn vlerken In Sorrentoos gaard geteeld. Die het, langs de Waterperken, Aan de blijde golQes deelt. Bij de Mergellina-zoomen Boept het tot het visschersgild: Mannen, un ter jagt gekomen "Op het zilverschubbig wild!" Of er tooverlichtjes zweven, Kraisen bark en boot den vloed, 't Vlammend fakkeltje aan den steven, Dat de prooi verschalken moet. Vaal gordijn van 't avenddonker Dekt al digter knst en zee; Onder H stille stargeflonker Ademt alles kalmte en vred: Zelfs Vezuvoos dreigende oven Glimmert met zoo'n flaauw gevonk. 78 EBM AYOND IN 18 BAAI TAN NAPEL8. Of de Beus 't fomuis liet dooven En, vennoeid, in slnimer zonk. Maar, wat blaauwend lichtgewemel Welt er daar in 't Oosten op? Statig rijst de maan ten hemel U It het loof van Sonimaas top. Van heur parelglans beschenen, Heft zich alles uit de schaust, Berg en zeeplas, zoudt ge meenen Zacht verzilverd van den dauw. Bij dat kalme lichtgetoover Zwelt de borst van mijmerlust: 'K Geef me mijn gepeinzen over, Half van at meir in slaap gesust. Boejier, stiltel strijk de spanenl Ziet ge ginds geen schimmenstoet Glijden langs de waterbanen, "Die mij uit de verte groet? "Stoor ze niet! Laat vrij ze komen! — "Lichtgestalten, zweeft nabij!" Langzaam naadren ze op de stroomen In heur ijle dampkleedij; En, ierwijl ze digt me  IN DB BAAI VAN NAFELS. 79 Die gevaarten, die daar rusten In het nevlig zeeverschiet, — Zijn ze niet van Hollands kusten? Zijn het Buyters kielen niet? En die zoetgestemde galmen, Uit den afstand flaauw gehoord Ja, 't zijn Godgewijde psalmen, Opgezongen van zijn boord Heil den Ylootheer! 't' Is verkregen, 't' Waardigst bondschaponderpand! Meer dan glorie, dank en zegen Kroont de vlag van Nederland. Toen den Held door d' Onderkoning Hulde werd geboon en eer, Sprak hij: '66ne gunstbetooning "Bid ik, Vorst! — niets anders meer! "Eine gunsti — schenk mij de braven, "Die, voor vieilen en dreigtaal doof, "Op uw strafgaleijen slaven, "Trouw aan hun — aan mijn gcloof. "Zijn ze in klnisters neSrgesmeten, "Tnsschen moordenaar en dief; "Nefirland eert hun vrome keten, "K Heb ze in 't hart als broeders lief." Voor die taal, met gloed gesproken, Zweeg de doem, dien Borne wees: De ijzren banden zijn verbroken, 80 EEN AVOND IK DS B Voor die taal, met gloed gesproken, Zweeg de doem, dien Borne wees: De ijzren banden zijn verbroken, 80 AAI VAN NAPLES. Ya»tgeroest in schuldlos vleesch; En, gekromd en grijs van haren, Stijgen, broederlijk geschoord, Hongarijes Martelaren Bij de Leeawevlag teboord; En ze weenen en ze danken En ze kussen Rayters hand, En hun zaamgepsalmde klanken Bidden heil op Nederland. — Baai, zoo heerlijk thans beschenen, Ja, gij spant der golven kroon; Maar die schimmer van 't Voorhenen Dnbblen in mijn oog uw schoon! (QedichteHy nitgeg. 1859.) BBOfiRS EN ZUSTERS. Gelnkig wie het ondervinden Welk het er in die banden steekt, Die kroost, aan 't zelfde hart gekweekt, Van Jongs af broederlijk verbinden; Die, in bun morgen, niet alleen, Maar met geliefde reisgenooten, Uit eender bloed, als zij, gesproten, Het wereldpad zijn ingetre^nl Zij leerden reeds bij 't kindsche spelen, (Wat later schoone vruchten geeft) Hoe de een bier d^ ander noodig heeft En elk van ^t zijn moet mededeelen; Hoe nijd en wrok steeds endt in pijn; Hoe goed bet doet, als andre ons minnen, Maar bij ook 't lieven moet beginnen, Die gaame zelf gdiefd zou zijn. De boeken, bij bet zelfbejagen Aan de inborst bardend, slijten been, Waar kroost zicb daagHjks Wrijft aaneen, n. 6 82 BROBS EN ZUSTERS. En ieder baat vindt bij 't verdragen. Krakeelt men soms; wd, 't nut aimed Elk leert en weert zijn kleine regten; Het pleit zal vader wijs beslechten, En moeders kus herstelt de vree. Dan, tedr van beider arm omvangen, Gevoelen zij het, innig, diep, Dat, beur' wat wil, Natuur ze schiep Om trouw elka&r steeds aan te hangen; En reeds op school in 't vechtromoer Staan ze, als onscheidbre bondgenooten, Trots bnil en bluts, aaneengesloten. En schuilt het zosje bij den brodr. Dat blijft hun bij, door heel het leven; Hun zijn belang en eer gemeen; De steun, de schuts, verstrekt aan een, Hun hart erkent ze, als elk gegeven: ^t Ma Aken allen fier, munt een er uit; Wien de een mint, is dier aan alien; Maar, durf er een ook aan te vallen, It is aller grim, waarop ge stuit. Het Noodlot moog ze wijd verstrojen, Die zucht, hun wortlend in 't gemoed, Verwelkt zoo min bij d' Oostergloed, Als Noordsche storm haar uit kan rooijen: Wat ver gebied hun stap doorkruis', Ein denkbeld houdt, bij vrengde en smarte. BR0EB8 EN ZUSTERS. 83 De Uefde levend in hun harte, — Het blijde beeld van 't ouderhuis. Dat ouderhuis! die kinderjaren! Als moeder's avonds 't klein gezin Vertelde Jozefs broedermin, (Dat roerend blad der Bijbelbifl-ren!) En dan besloot: 'o mint als bijl 'god, liefsten, zal u zegen schenken' Neen, nimmer kunnen zij 't herdenken, Of aller ziel hergloeit er bij. En, zijn ze op nieuw, na 't zwerven, zamen, Hoe vrolijk Hupt dan 't bloed in de a&r, Wanneer ze aan d'ouderdisch elkaftr Wedr noemen bij hun kindernamen, En 't lieflyk heugt het u nog wyd? Soms dwars door 't wijs gesprek gesmeten, Al d' ernst op eens ze doet vergeten En schaatren om hun jeugdig spel. Zoo is hun 't zdfde zoet Voorhenen Oemeene schat en zielsgenucht; De bron gelijk van 't berggehucht, Waar om de herders zich vereenen; Elk dorpling put er, drinkt er vrij En strekt er zich in 't lommer neder. En, rooet de hand aan d' arbeid weder, Toch blijft aan 't hart de frischte bij. Maar, prille stond van 't jeugdig leven, Wint gij den prijs van rijper dagP Neen; wat Uw zon in bloesem zag, — Nu 't zomer wierd, zal 't vnichten geven. De liefdetrek, van jongs gekweekt, De trouw, bij kindsche smart en vreugden, - Ze zljn gegroeid tot menschendengden, Tot vriendschap, die in daden spreekt. Zegt^ pelgrims, d' aardbol rondgetogen! Waar kwam, bij minder eigenbaat, Meer goede wil, meer raad en daad, Dan bij gebroeders, u voor oogen? Hielp niet, in kamp met nood en drok, De brog er zijn brog er het kloekst in H strijden Was niet het hartjkst meSverblijden Eens broeders vreugd om's brog er gelok? En tedr vertrouwen, zorgend streven, Heal, hulp, die 't ziekbed overstroot Met dons, — zaagt gij ze mimer ooit Dan door een dierbre zuster geven? En sloot de raanwe wond der ziel Niet daar 't gedweest, hoe fel ze griefde, Waar 't meSlijvocht der znsterliefde Met's lijders tranen zamenviel? Neen, wie er hand in hand geslagen, Hier bogen op den vriendennaam, Zoo Fier, als brogens en zosters zam, Maak geen er aanspraak dien te dragen! Wat vrindschap andren gloejen de, "T is menschenwerk, "t zijn aardsche vonken; Maar han heeft God ze zelf geschonken; Ze bragten haar ter wereld med. Wd zalig dan, die 't voelen mogen, Wat teedre band hun 't hart omweeft, Wien 't eigen vaderbloed doorzweeft, Die de eigen rooederborsten zogen; Die, zaam volgroeid en grootgekweekt, Nog, grijs van kruin, aan "t eind van 't leven, Dien handendruk elkander geven, Die tot aan "t graf van liefde spreektl Oediehten, oitgeg. 1859. Wärheid zu können zu luen voororden; Wien lui voorordenen niet verblindt Noch länger wärgen verkloekt; Wie 't reedlijk brein (Gods edlste gaaf,) Dat meer dan dier — dat mensch ons maakt, Niet afzweert, lässt dweeperslaaf, Maar wljs gebraikt en trouw bewaakt; Wie niet slechts hoort aan d' eenen kant, Maar 't oor naar de andre zijde ook wendt En dan pas kiest, met kalm verstand, Wanneer hij 't voor en teg en kent. Die, hoe 't gevod ook kweelt en fleemt. En wat al fraais verbeelding schetst, Slechts ddn hun woord voor waarheid neemt, Als 't geen gezonde reden kwetst; Wie, als de mijner nederdaalt. Hem in de goudgroef koen verzelt, Schoon dom gemeen, dat  me, ik druk ze graag; Ik heb hem lief, ik schat hem hoog; En in zijn werk voor waar en goed Juich ik hem toe en streef hem bij, En, zoo hij zich verweren moet, Zijn leven lang sta 'k hem ter zij: En, slaapt hij, weerloos, eens in zand, Wie dan met vuil zijn zerk begiet, Dien — maar wie zou 't? — in heel ons land Is znlk een lage länge länge niet. (Qtdiekieu, nitgeg. 1859.) KAREL RUKWAERDT. Droeve tijden, booze tijden, als 9 den naam ten hoon van Christen, Wie de Liefdeleer belijden, om ^t Oeloof vijandig twisten, Oods geheimen stout verklaren en in blinde hoovardij Hem vervloeken en vervolgen, die niet denkt En voelt als zij! Nederland had Spanjes horden, bloedend, van haar erf gesmeten; Knaisend vlugtte de Inquisitie, nagejouwd en uitgekreten; Doch, waar flus haar boeijen gruisden, daar nu — naast den Vrijheidshoed! — Smeden drieste theologen nieuwe banden voor at gemoed. KABEL UJKWAEBDT. 89 Wee, die kunst wieder zwijgen; Koen, gelijk het past aan mannen! Leeraar Sijkwaerdt dorst het te Utrecht; de onregtzinnige is gebannen. Deugd noch kunde mogten baten, zwoer hij niet zijn waarheid af: Wijken moest hij; waagt hij ét keeren, de eenwge kerker wordt 7ijn straf. In den vreemde koomt een schrikmaar smarte staaplen op zijn smarte: Toen hij vlood, bond haar het ziekbed, die het naauwst hem ligt aan harfce; En nu hoort hij, dat de lieve, naar wier komst hij hakend ziet, Dag aan dag in krachten mindert en de knnst geen hoop meer biedt. Zij-ook voelt het en ze rust niet, afgemeld van 't verlangen, D' overdierbren g& Nog eenmaal aan hear veege borst te prangen, Hem Yoor duizend teederheden haren jongsten dank te bi6n, ^ het wrang "vaarwel!" te zalven met het zoet ^tot wedendenl^^ En, in smeek- op smeekgeschriflben (taal, die manner week zou kneedeni) Heeft ze de Overhe^n ootmoedig 90 KAREL RIJKWAEEDT. om deze enkle gunst gebeden: Medemenschen zijn het, dacht zij, eaverhooptemedelij: Yalsche hoop I ze is afgewezen, en haar elude sluipt nabij. Bitter is het, z66 te sterven! bitter, ^t hart vaneen gereten. Nog aan 't graf den wrok te voelen van wie vroom zich broeders heteni Hemelvader, steun de zwakkel stort uw balsems in haar borstl — Maar — die mandP — wat moet die dra . Agmand, Heimlijk in haar eel getorscht Ze opent zich. o God is 't mooglijk! 't loerend oog der spi^n bedrogeu? Ja, hij is het! ^t is haar Bijkwaerdt, diep van droef gelok bewogen! Zoete omhelzing, liefdedrukken, blijdschapstranen, eindloos tedr.... Kon haar ebbend leven keeren, zooved vreugde bragt het we^r. Maar te midden van die weelden, Daar verstarren plots haar blikken: "Zoo ze 't merken, de onverbidbren T' fluistert zij met rillend schrikken, En ze dnwt hem van haar boezem; maar hij smeekt met vrome kracht: KAREL BIJKWAEBDT. 91 "Blijf op God vertrouwen, dierstel God, die hier me tot u bragt!" Voor die woorden wijken de angsten en, bij kalmer harteslagen, Wisslen zij hun zielsgeheimen, dwalen ze af in vroeger dagen: Oude vreugden lonken weder, als in lieflijk droombedrog. Ach, hij weet, hij mag niet hopen; hooploos echter hoopt hij nog. Maar dien waan — ze moet hem storen: 't leven voelt ze snel vervloeijen; En nu dankt zeu voor die liefde, die niet deinst voor eeuwge Boen, Die, hun zuetste heil op aarde, hun nog hooger heil zal bidn In dien Hemel, waar ze elkander, eenmaal, zalig wederzien. Kom, mijn Bijkwaerdt, (sprak ze al flaauwer) sterk me met een laatste bedef Knielend aan haar zijde, bad hij, in haar ziele bad ze mede. Zacht bii *t eind de hand hem dnikkend, sliep ze, moedige Christin, Met een vredelach op 't wezen, voor een beter wereld in. 92 KAHEL RIJKWAERDT. Rijkwaerdt heeft haar oog geloken en nog eens de lieve Uppeu Te^r gekust, terwijl de tranen, stroomend, langs zijn wangen glippen; Toen, zich van haar sponde scheorend, is hij, met verkropten zucht, (Gk)d behoedde d* armen balling) zijn vervolgers Weer ontvlugt. Gediehteny uitgi. 1859. V. ZOMERAVOND. De kim weerkaatst den lesten gloed Van 't wijkend zonnevuur, 't Heeft fel gehlakerd aan 't azuur, Maar ruimt na plaats voor 't schemeruur, Van verre al lang begroet. De koeltjes, wuivend aangesneld, Geleiden 't over vloed en veld Met dankend vrengdgdaid. Het ruischt uit haag en hofgeboomt: "Heruit, wie mat is en verloomd! De zon is henen; de avond koomt "Hier fleurt men op: heruit!" Ik rijs, gelokt door 't blijde lied, En zwelg de versche lucht. Bij ieder a&mtoog, elken zncht Is 't of er sap van frissche vrucht J)en boezem binnenvliet. Het oog, van 't schelle licht gebrand, Bekoomt, als dropte een teedre hand Verkoelende artsenij. ZOHERAVOND. Waar plant en heester, dor en droog, In stervensnood, ter aarde boog, Herleeft de steng en rijst ze omhoog, En ik herleef als zij. Het duister groeit: een nieuw heelal Ontrolt zich in de scha^uw: De kleuren zijn verzwijmd in 't graauw, Er schemert in den damp en d Een von solenn, schimmen, die bij dag hera krans Verdien, sluiten ze open thans, Met ambergeur doorweekt; Bondom hera gonst een vlinderschaar; Terwijl in 't mos, met stil gebaar, De glimworm, eenzaam klaizenaar, Zijn flikkrend lampje ontsteekt. Als daalde met een vredepalm Een minlijke Engel ne'er. Zoo rastig wordt het, heinde en veer; Alleen, bij poozen, klinkt aan 't meer Des roerdomps zware galm. Hij mengt, de waatren langs getrild, lets dieps en ernstigs in de stilt', Dat zacht tot mijmren wekt; lets plegtigs, dat zoo wel zich paart Aan d' indrak, dien de zielervaart, Na al de pracht, aan 't zwerk vergaard, Haar als ten hemel trekt. ZOMEBAVOND. Même oog en hart, Wärde de eindloeze ether vloeit, Tan tintelspranken overgloeid, Wier tal, dat bij het tellen groeit, Het stoutste brein verwarti Glegroet, ontzagbre hemelzee! Zocdang de zon uw diep doorgle, Miskenden wij uw schoon: Ons trof zijn vlammenpraal alleen, Waar alle luister dof bij scheen; Maar thans — we zien uw lieflijkhe, En reiken u de kroon. Hoe statig nadert door uw ruim Dier wolken breede rij; Een vloot (of 't waar) bij kalm getij, Die, al heur blanke zeilen bij, Laveert, omvlokt van schuim: En zij, die bark, aan glans zoo rijk, (Een halve zilverschijf gelijk) Wijst zij, als loods, de baan? O Zwerfsters, met uw blinkend want, Zegt, weet gij iets van 't gindsohe strand, Die overzij, dat wonderland? Ai, doet het ons verstaan! Is 't waar? dat goudgruis, nog zoo veer Van daar ge uw vaan ontplooit — Zijn 't werelden, die 't leven tooit? Strooide, als een zaaijer 't zaaisel strooit, De Almagte hand ze er neer? Woont i&6i ook brein, dat weegt en wikt? Ook liefde, die het Hart verkwikt. En tronw, die niet vergeet Eijpt d'welligt, in milder sfeer, Wat hier maar bloesem was weleer? Zien we eens er onze dierbren werde? Zegt, zegt het, zoo ge 't weet! Green antwoord, dat den afstand kraisti Of, reine hemelstoet, Zijt gij het, die mij in 't gemoed Dat voorgevoelen stroomen doet, Dat, ab eeu ja, 't doorruischt Is dat de taal van hooger oord, Alen in 't oor der ziel gehoord? Spreek! spreekl ik sluit het niet! Ontvlam de hoop, die 'k tinten voell Vertroost me, sterk me in 't aardsch gewoel Bevest, verklaar me een hooger doel, Een eindloos heilverschiet! Gedichten, nitg^. 1859. Sia goud, Mijn vrienden en vrienden Lokt, als gij u een huisje boawt, Tevredenheid er binnen; En. hebt gij ze eens er in getroond, Poogt dan ze zoo te vleijen, (Die moeite wordt u rijk beloond) Dat nooit ze denke aan scheijen. Want, kijk, (het zweemt naar tooverij) Waar ze eens heeft stand gekozen, Daar bloeijen, zelfs in 't bar getij, De firaaistgekleurde rozen. Daar doet ze moes en schamel deeg Zoo wonder lekker smaken, Dat's konings kok een lintje kreeg, Wist hij zoo klaar te maken. De slaap, die dons en fijne vacht Yaak vruchteloos laat smeken, Kmipt, ongevraagd, er alle nacht In stroo en mige deken; II. 98 TEYBEDBNHEID. En liefde streelt en steunt er at paar. En weet van geen verouden: Men mint er nog, na vijftig jaar, Zoo te^r als jonggetrouwden. — Eens was ik in een Slot te gast, Waar schatrijke adel woonde. Wat werd ik door den praal verrast. Die zich alom vertoonde! Er stonden knechten in livrij Aan poort en mannren gangen: De zalen waren 6f met zij Of met fluweel behangen. Tapeeten, zacht als mosch in 't woud, Of met fluweel behangen. Tapeeten, zacht als mosch in 't woud, Greleken bloemenpaden. In spiegels wederkaatste, Der weidsche liuissieraden. Aan 't maal verscheen er keur van spijs Op porceleinen schalen; In zilvren bekkens koelde 't ijs Den wijn der drinkpokalen. Des avonds wees me een huislakei, Wiens waskaars mij geleidde, Een slaapkoets met Japansche sprei, Waar mij de rust verbeidde. TKVREBENffBn). 99 Maar, wat al lust het Slot me bood, Ik vond er geen behagen: Ofschoon tot blijven nog genood, Ik bleef er slechts drie dagen. En toen ik bij mij zelven zocbt, Wat dan toch wel me schelde, En wat me ontbrak en heimwee wrocht Te midden van die weelde; Toen vond ik nit, dat, welk een tal Van gasten H Slot onthaalde, Een enkel Gastje, ét liefst van al, Tevredenheid er faalde. De heer van 't huis had rang en eer, Wa8 overhoopt met zegen; Maar zon, hoe rijk, gestadg op meer In plaats van dank te plegen. Hera zwol de borst van ijdelheid: Zijn goeddoen-zelfs was schittren: 6af \ Lot een gunst, aan hem ontzeid, Hi] voelde 't hart verbittren. Green huisijk heil bond man en vrouw, Hoe soms ze huichlen mogten: Belang, geen liefde, had hun trouw (Vaak stil verwenscht) gevlochten. Hun kind, een knaap, zet me eens — alleen Dat, bij zLJn onders stäven, Dit denkbedd pijnde ^m niet, zoo ^t scbeen) Hij al bun schat zoa erven. Ik bragt bet paar mijn a&cbeidsgroet En liet de marmren trappen. Opregt gezeid, bet deS me goed De voorpoort uit te stappen. Ik bad geen wagenspan gewild. En wandelde daarbenen, Nog overpeinzend in de stilt^ Al 't geen me was verscbenen. De w^ liep tosscben boog geboomt\ De blijde vogels zongen; Met benvlen lag 't verscbiet omzoomd, Waar dartle geit Jes sprongen. Zoo bad ik ruim een nur gegaan, En prees den scboonen morgen, Toen, zijlings af, 'k een stolp zag staan. In 't loover balf verborgen. Eij 't naadren trof me een zoete geur; De kamperfoelies tilden Haar bloemenranken naast de deur, Of zij die kransen wilden. TEYREDBNEEID. 101 Ik vroe^, nieuwsgierig meer dan mod, Een poosje er ait te rusten: "Wei gaarne!" riep me een moeder toe, Wie poezle kleinen kusten. Ze droeg een grof, maar proper jak, En was in 't prilst des levens: Haar boersche toon gaf wat ze sprak, lets liefs en hartlijks tevens. Een man zat naast ze, wien, als haar, De jeugd de wangen bloosde: Bezweete lokken toonden klaar, Dat hij van H werk verpoosde, Zijn blijde blijde blik, nu op de vrouw, Dan op het kroost gestagen, Verrieden zoete huwlijkstrouw En vaderlijk behagen. Ik was bij 't paar zoo rè te vredn, Mij schenen ze ook genegeu: Wij praaten ras zoo trouw met een, Als oude vrienden pl^n. Ze zeiden gal me, en ongenood, Hun levenswedervaren; Hoe de arbeid hen voorzag van brood. En hoe vemoegd ze waren; 102 TETHJSDSNHEIJ). En hoe hij lang haar had gevrijd, Eer dat ze trouwen kondeu, Maar nu voor 't leed der wachtenstijd Ze ook ruim vergoediDg vonden; Eu hoe dat troepje, als melk en bloed, Dat vrolijk om hen woelde. Nog toebragt tot den liefdegloed Dien beider borst gevoelde. Na 't geen ik hoorde en zag — 't is klaar! Kon ik geen twijfel dragen: Tevredenheid lag t'huis bij 't paar En had er goede dagen. Toch vroeg ik, of nooit kommersmart Voor later nood hen griefde: "We doen ons best (sprak beider hart) "En steunen op Gods liefde." Toen nam de man een kruik met bier; We wenschten heil en klonken: Geloofk mel een lekkrer teug dan hier — Jk heb hem nooit gedronken. iOedichien, nitgeg. 1869.) ^; HET GEZOND VERSTAND. Yan al den schat, het kroost der aard Ten baat beschikt door Hooger hand, Het nutste goed en 't meeste waard — Het is 't verstand, 't gezond verstand. Geen kracht of schoon, geen goad of eer, Niets (blink wat wil) dat daarbij haalt: De beedlaar, die 't bezit, heefl; meer J3an 's rijks monarch, aan wien het faalt. Waardeer, wie 't hebt, dat kostbre pand; Mistrouw de tong, die 't hoont of smaadt Wie laag valt op 't gezond verstand, Is krank van brein of zint op kwaad. Het is het zout, dat voedenskracht Door 's geestes voedsel sijplen doet; Dat, waar de studie voorraad bragt, Dien zult en voor bederven hoedt. 't Is 't reine vocht der rotsfontein, Dat niet bedwelmt, hoe roim geput, Maar laa&is biedt aan hart en brein, En kwalen heelt en krachten stut. 104 HET OSZOKD VEB8TAND. Het is, zoo vaak het waarheid geldt, De steen, op wien gij toetsen kunt; Het middel, hoe de zwendlaar Scheldt, Dat veiligt voor zijn valsche mnnt. Het is het staal, dat, naar men 't smee. Of beaklaar wordt, of oorlogzwaard; Dat, weert er zich de kloeke med, Zijn vijand treft, hem-zelv' bewaart. Hon 't wel iu eer, wien God het gaf, Maar bruik het troaw, daar hebt ge 't voor; Het slijt niet bij 't behandlen af, Neen, 't krijgt er glans eu gladheid door. Gebruik het staflg, heb 't altoos re^, 't Zij hand of hoofd het brood u wint: Geen werk- geen kunst- geen handelste, Die, raakt het zoek, geen sch& bevindt Min nut den zeerob ^t scheep Skompas, Den landbebouwer ploeg en spät; Het best, dat'm ooit in boeken las, Kwam noort het raadslid zo6 te st&. Brengt niet de leeraar 't mei op stoel, Hij mist het wit, hoe 't hart hem brandy Het vroomst geloof wordt dweepgevoel. Wen 't loslaat van 't gezond verstand. Draagt, op Verbeeldings toovergrond De dichter 't niet, als amulet; Is glinstrend onkraid, wat hij vond; Hij plukt er ooft noch bloemboeket. De blokker (daar zijn nacht vervliet In 't boekvertrek) tass' nieuw op oud; Licht, naast zijn lamp, 't verstand er niet, 't Wordt ballast, waar hij 't hoofd me& stou't. Doch dar ontspruit wat goed gedijt En vruchtbre ranken spreidt op De aard, Waar brave zinnen en noeste vlijt Aan kloek verstand getrouw zich paart: En M&r is 't, dat de schoonheid troont En lauwers wassen voor genie, Waar kloek verstand vereend zich toont Met rein gevoel en fautazie. (Qedkhten, nitgeg. 1859.) JAN HARINK. (1578.) Nijpt er in de Diemerschans, Brood verteerd, op hulp geen kans; Spanje stormt wddra. Wat raad? Staau wordt sneven zonder baat! Moog' dan 't fier gemoed al zuchten, 't Geiizentroepje stemt te vlugten; Schaduw zal de nacht ban bidn: 't Graauwt alre^; 't wordt stil en doister 'VoorwaartsI'' gromt een doffe floister. Harink en zijn makkers vli^n. Maar aan 't wolkig bemelspoor Breekt de maan verraadlijk door: 'V Vijands voorpost, op de loer, Schreenwt alarm en lost bet roer. Yloekend wrijven Spanjes knapen 't Vaakrig oog en grijpen 't wapeu: Staat!*^ zoo built bun dol geroep. Als bet broed der wildernissen, Bang bun bloedig aas te missen, Volgen zij den kleinen troep. J AN HARIMK. 107 Regis het meer en links het, Folding faal ter wederaij: Langs de smalb^ensde k& Joelt het Spaansch getier ze na; *t Laat geen wenk hun adem scheppen. Hoe zich de uitgevasten reppen, Nader bonst des vijands tred: Als op eens, waar de open wellen De enge strook het digtst beknellen, Harink zwenkt en schrap zich zet. "Broeders! (roei/t hij) redt het lijf! "Ein versluit hier 't pad, — ik hlijf! "Haast u voort, terwijl ik strij! "VaU^ ik, springt mijn moeder bij! "Blanke staal meteen getogen, Bliksems in zijn moedige oogen, Hondt hij, stand vast, de engt' verspard. En, terwijl zijn maats ontvlugten, Voelt van Spanjes meestbeduchten Een er Reeds zijn punt in 't hart. Maar een tweede naakt verwoed: Wreken zal hij's makkers bloedl Meerder kunst verzelt zijn vuur, 't Vechten wordt van langen duur. (Geuzen, 't redt u, dat vertragen!) Wearzijds wisslen de ijdle slagen, Tot de Spanjaard, afgemat, Bloot zich geeft aan's vijands degen, En, van Hollandscb staal doorrejen, Nederplonst in 't zwa]pend nat. Harink, ijlings \ faoofd gewend, Zoekt van ver zijn kleine bent. Ze is nit zigt: genoeegl Dat is al wat hij bejoeg. Eer 't een derde dürft te wagen, Hem ten nieuwen kamp te dagen, Springt hij, lagcbend, in den vloed, En, terwijl zijn forsche streken Door de golf bet pad bem breken, Boept bij : "Spekken, zijt gegroet!" Knal op knal van 't Spaansch musket Bromt bem na in 't scbuimend wed; Maar, of 't lood al om bem siss', Verder roeit bij, 't scbot is mis. Scbooner eind, dan bier te smoren, Heeft bet Lot den bdd bescboren. Eens — de Koningsvlag zijn buit — Spanjes Vlootkomel gevangen — Blaast hij, onder zegezangen, Glorierijk den adem uit. Spekken. De gewone scheldnaam, door de onsen loen ter tyd aon de SiWDJaards gegeven. (O^edichten, uitgeg. 1859.) X NOVEMBER. De looverzaal, Bij zomerpraal. Zoo rijk behangen. En vol met zangen En te^r gekor. Is doodsch en dor En hoort het klagen- Alleen der vlagen En 't stormgesnor. Niet lange meer, Of 't winterheer Zal, 't zwaard geheven, Hier wetten geven: De voorho^ pent, (Reeds aangerend) Bij juilend tergen, Op 't hoog der bergen Haar witte tent. In stal en st^ Schuilt mensch en vee, Waar kloeke zorgeu Den voorraad borgen (Bij ploeg en egg') Voor 't lang beleg. Wat in de dalen Nog toefde, halen De stroopers weg. Beeds mist de beek (Die vreugd der streekl) De bloemenkransen, Die bij het dansen Tot liefdepronk Haar de over schonk; Nog weinig stonden, Ze zwijmt, gebonden Un de ijsspelonk! Waar ik me keer, 'k Zie meer en meer De kleur van 't leven Natuur begeven: 'k Ben droef: 't is of Een stem me trof: 't Moet al verderven, 'Eens gij-ook sterven, 'o Zoon van 't stof!" Boppord, 1848. (Oedichfen, uitgeg. 1859.) WIBO EN RIKA. "Op! (klonk het) te wapen! "Den vijand te keer!" Ea 't krielde yan knapen, Die ijlden naar 't heer. Ook Wibo was vaardig Bij 't eerste geroep: Hij kuste zijn Riekjen En vloog bi) den troep. Of 'Tleger zijn wieg was, Zoo droeg hij het staal: Al hagelde 't kogels, Hij stoud als een paal. Waar best was gevochten, Wierd hij-ook gemeld; Tot (bloedend) zijn makkers Hem droegen van 't veld. Terwijl hij op 't ziekbed Oenas van de wond, Werd de oorlog gebreideld 112 WIBO IN BIKA. En vrede verkond. De dapperen keerden, Q«huldigd om strijd; Ook Wibo, doch (wee hem!) Een been was hij kwijt. Hij kwam bij zijn Rika, "Hoor, (stanfielde hij) "Ik heb uw belofte, ''Doch laat u we4r vrij: ''Een meisje, zoo ilenrig, "Zoo knap en zoo kwik, "Heeft regt op een man, die. "Niet strompelt als ik." Maar 't woord was zijn lippen Nog naauwiijks ontgle^n, Daar sloeg ze haar armen Met drift om hem been: "Is dat me verdenken! "Foei (riep ze) 't is schand! "Verloort ge dat been niet "In strijd voor uw Land I "Al ware ze u beide, "Mijn Wibo, geknot; "U wilde ik — geen ander; "Dat zweer ik bij God! "Hebt gij me zoo lief nog "Als ik van a hoA, WIBO SN RIKA. 113 "Dan scheiden we nimmer, "Dan bindt ons de tronw." "Of ik u nog lief heb...." Hier stokte zijn stem; Ilii kon ze maar drokken Met teedere klem; Ein, hoe hij zich inhield XJit manlijken aard, Hem stroomden de tranen Langs knevel en baard. Dra zag hen het Baadhuis, Ten feeste getooid; llij, 't kruis aan het knoopsgat, Zij schooner dan ooit. Het blonk er van bruidjes, Ook blozend en blij; Maar geen op haar bnitgom Was trotscher dan zij. (Oedichten, iiitgeg. 1859). IN DEN VEEEMDE. Wei is het zoet, verkwikkend zoet, Als, ver van eigen haard, Bij 't braischen van den vreemden vloed, Door onbekenden aangestaard, Ons oog een landgenoot ontmoet, Als wij, ter pelgrinmaart! Ligt zagen wij hem nooit voorheen En scheidt ons rang en stand, Maar, nu we uitheemschen grond betreffen, Nu voelen we een geheimen band, Een band, die zielen trekt tot een, En drukken hem de hand. Hem stroomt in de flren Hollandsch bloed, Zijn vaderoord is 't mijn'; Wat mij het hart zoo kloppen doet, Vermkt, verteedert ook het zijn'; Voor hem mijn warme broedergroet! Met hem een beker wijnl Die taal, die 'k na zoo lang wedr hoor, Die taal, me als 't leven dier, — IK DEN VBEXMDE. 11!> Z66 klonk ze nimmer nog me in 't oor, — Zoo rein, zoo roerend nooit, als hier! Ik laat er Grisi's zarigen voor, -- Manzoni's gulden lier. '"t Is of dat vriendlijk spraakgeruisch Me in tooverdraden wart; 'k Zie beelden zweven, te^r en kuisch, Yoel onde vreugden, zoete smart.... Ik denk aan zooveel liefs te huis, En 't wordt me week aan 't hart. Wat gloort Vezu Voos wolkenkrans Bij ét scheiden van den dag! De Golf is enkel goud en glans; Natuur gaat sluimren met een lach: "T is schoon — toch zag ik liever thans, Naast Bottes grijzen torentrans, Mijn Maas en Hollands vlag! QedickUM, nitgeg. 1869. HET NUTTIGE EN HET SCHOONE. Ik denk met vreagde in zomerdagen, Wen 't graanveld geluwt in het dal, Wat reeks van hongerige magen Het — eenmaal brood — verzaden zal; Maar heft, omgolfd van 't rijpend kore, Een veldbloem haar azuren kroon, Al zijn geeu halmen haar beschoren, Toch lief ik ze om haar minlijk schoon. Ik i&or niet, als de zomerluister In nevlen dooft van dompig graauw, Daar milde dropplen Uit étend duister Het veld bevölten met hun dauw; Doch noe mite ik aan de transen Den stralenboog, dien H licht er spant, Ofschoon zijn zevenkleurge glansen Geen mesting zijn voor H akkerland. Ik troost me gagne 't bnldrend bonzen, Wen 't stoomtuig de ijzren armen rept, Waar, tot vergoedingsprijs voor 't gonzen, 't In nnttig doek het vlas herschept; HET NUTTIGE IS HET SCHOOME. 117 Maar hem toch gande ik Midas-ooren, Wien, slechts becijfrend wat hij won, Dat wangelaid alleen bekoren — Geen lied van Mozart roeren kon. Ik eer den Staat, die troawe zorgen Aan 't stoflijk nut des burgers wijdt, En, 't spillen wars, en 't roekloos borgen, Voor handel waakt en nijvre vKjt; Doch 't leven dierf mij 't zoetst van 't leven, Wat vette spijs de bulk er at, Waar, 't Schoone en 't Hooger uitgedreven, Het stoflijk Nut-slechts outers had. (Gedichien, uitge G. 1859. HOOP. De hoop! De hoop! De hoop! De hoop! Waar' zij voor goud-alleen te koop, Wie zou er niet zijn schat voor geven? Hoe sparde de arme al wat hij won, Getroost om van den wind te leven, Tot hij wat hoop zich koopen kon! De hoop! De hoop! Dat wondergoed, Yan pool tot pool, op land en vloed, In duizend vormen hier voorhauden; Ons speeltuig in de wi^ ahree, En, is ons laatste pitje aan at branden, Het dons nog onzer legersted. De hoop, die lekkre morgenwijn, In's levens lentezonneschijn Uit liefdes feestkroes ons gevloten; Dat sterkend kroid op de etensschaal, Ms J later, wij met vrouw en loten Gelukkig zijn aan H huislijk maal. HOOP. De hoop, dat malsche hemelnat Dat, op het vreugdigebloemt gespat, 'T Verfrischt en veiigt voor verfletsen: Die balsemzalf, wie heelingskracht, Wanneer des Noodlots pijlen kwetsen, De wonden sluit en 't wee verzacht. De hoop, die pels, wie bont het bloed In's günstige borst voor stollen hoedt, Ala de ijzels aan zijn lokken kleven; De hoop, die harp, wie heilig lieben Van weisen jubelt en herleven, Waar 't weenend oog op zerken ziet. De hoop — ja, wie heilig ze om goud verkocht, De rijkaard, die ze koopen mogt, Yerdiende meer dan rijk te heeten. En armer nog dan arm de bloed. Die, spijt zijn zwoegen en zijn zweeten, Niets op kon doen van 't heilzaam goed. Maar anders is 't, Ood dank I besteld: Al draagt de bears geen cent aan geld, Yol hoop kan huis en kluis toch wezen: Hoe drok getrokken overal. Men krijgt van de e^lste en uitgelezen Een wagenvracht voor niemendal. Yoorwaar, dat's een gezegend iets! Zoo'n kostlijk voorwerp kost ons niets, 120 HOOP. Zelfs geen accijns of stadsbdasting: Ja, hij heeft soms er 't meeste van, (Wat gunt mijii hart hem die vergasting!) Die naauwlijks brood zieh koopen kan. Voor mij — 'k erken 't! — ik zorg ter deeg, Dat zich mijn b^gplaats nimmer leeg, Gesta, bereid om veel te putten; Wie niet voor zich-dechts 't'relzijn vro^, Maar wenscht hetgeea zijn Land mag nutten, Heeft aan een beetje niet genoeg. Zie 'k tijd en schat om niet verkwist, In troebel water loos gevischt, Beleid en deeglijkheid verdrongen, En waan en huichlend eerbejag Door laag gekuip en slinksche sprongen Den zetel winnen Van 't gezag; Of hoor ik ijvraars, 't hart vol haat, Verklagen wie hun onzin smaadt, Ja, doon verkettren in hun graven: Mijn voorraad komt me best te pas; Ik griip (en raad het alien braven) Maar diep in mijn provisiekas. 