None
Ik weiger u te ontvangen mijn eindwaarde, ik weiger om terzijde te leggen wat ik werkelijk ben, Tracht de wereld te meten, maar tracht nimmer mij te meten. Wat gij schoons en goeds hebt omvadem ik enkel door een blik op u te werpen. Wat ik schrijf en zeg bewijst niet wat ik ben, Ik draag het volle bewijs en alles daarneven in mijn gezicht, Door het zwijg! van mijn lippen maak ik den twijfelaar beschaamd. 26. Thans wil ik slechts luisteren, Wat ik hoor wil ik in dit lied neerleggen, op dat alle stemmen des le- vens er in meezingen. Ik hoor het gejubel van vogelen , het ruischen van de volle koren- aren , het gesis van vlammen , het knetteren der takken waarop mijn maal wordt gestoofd, Ik hoor het geluid, dat mij boven alles Hef is , het geluid der men- schelijke stem. Ik hoor hoe alle geluiden inéénvloeien , vereenigd, samengesmol- ten, of het een volgend op het ander. Geluiden die de stad doet hooren en geluiden van buiten de stad, geluiden van dag en van nacht. Vroolijk snappende jonge stemmen opklinkende tot die hen lief- hebben, het luide gelach van werklieden in den schafttijd. De woedende bastonen van ontbonden vriendschap, de klaagtonen van den zieke, Het Lied van mijn Eigen Ik. 43 De rechter met op de lessenaar samengevouwen handen, wiens lippen het doodvonnis uitspreken, Het hoo-i-00 van scheepsstouwers , die het aan de werf liggende schip lossen, het eentonig^ lied van de ankerlichters, Het gelui van de alarmklok, het brandgeroep, het gedaver van brandspuiten die door de straten snellen met waarschuwend belgerinkel en roode flambouwen, De stoomfluit, het zware gerol der naderende karren. De doodenmarsch gespeeld aan het hoofd der twee aan twee op- trekkende vereeniging, (Zij gaan een hunner makkers begraven, de banierkronen zijn om- wonden met floers.) Ik hoor de violoncel, (het is de harteklacht van een jonkman,) Ik hoor de cornet i pistons, wier geluiden in mijne ooren vloeien En wonderzoete schokken geven aan mijn borst en lendenen. Ik hoor de koorzangen, het is de grand-opera, O, dit waarlijk is muziek — dit doet mij wél. Een tenorstem , breed en frisch als de schepping , vervult mij geheel , De cirkelbuiging van des zangers mond straalt klanken uit die mij volkomen vervullen. Ik hoor de geschoolde soprano (wat is met haar stem te vergelijken ?) Het orchest neemt mij op en brengt mij verder in de sferen dan waar Uranus duizelt, Het doet mij een gloed uitstralen, dien ik niet wist te bezitten, Het doet mij zweven en zeilen, ik ga barrevoets over zeeën, mijn voeten worden gekust door de loome golven. Ik wordt doorsneden van droevig en bitter welgevallen, ik verlies den adem, Mijn luchtpijp, vervuld van honigzoete morfine, wringt zich dicht tot doodsnikken, Eindelijk de ontspanning, die mij het Raadsel der raadselen doet gevoelen , Het Raadsel dat wij Zijn noemen. 27. Wat is dat toch, te Zijn in welken vorm ook? (Wij allen gaan rond en zwerven omwaarts en steeds komen wij op die vraag terug.) Indien er niets ingewikkelder ware dan dat, zou het alikruikje in zijn kalken schelp voldoende zijn. 44 Natuürleven. Maar ik leef niet in zulk een schelp, Ik heb onmiddellijke geleiddraden over geheel mijn Ik, waar ik ga of toeve En zij komen in contact met alles en brengen van alles de ziel in mijn ziel. Ik beroer slechts, druk, voel met mijne vingertoppen en ben gelukkig. Met mijn lichaam het lichaam van een anderen mensch te beroeren aoet mij duizelen van geluk. 28. Is dit thans zulk een beroering? Doorsiddert mij een nieuw leven? Vlammen en ether stroomen door mijne aderen, Een verraderlijk deel van me verheft zich en zet den gloed in mijn lichaam aan, Mijn vleesch en bloed spelen weerlichten uit om neer te slaan wat nauwelijks van mijzelf verschilt, Aan allen kant dringen tintelende aanhitsers op mijne vuurgewor- den leden in, De uier van mijn hart is gespannen tot den drop dien het vergeefs tracht in te houden, Allen vallen losbandig op mij aan en storen zich niet aan mijn af- wijzing. Zij berooven mij moedwillig van 't beste van mijn Ik, Rukken mijn kleeren open, omklemmen mijn bloote lijf. En vleien mijn verwarring met de kalme schoonheid der zon en der weiden. Terwijl zij mijne andere zintuigen onbeschaamd heenvoeren. Overgehaald zijn ze om mij aldus te verlaten, zij gaan grazen om mij heen, Er is medelijden noch achting voor mijn kwijnende kracht of mijn toorn , Al wat er van de kudde nog toeft wordt meegetroond naar de vreugde weide , Straks vereenigen zich allen als op een kaap en plagen mij. De schildwachten in elk ander deel van mij verlaten hun post, Zij laten mij hulpeloos achter in de macht van een rooden bandiet , En allen voegen zich bij de anderen op de kaap om toe te zien en zich tegen mij te keeren. Verraders hebben mij overgeleverd. Ik spreek verward, ik heb mijn verstand verloren, ik en niemand anders ben de grootste verrader, 't Eerst van allen snel ik weg naar het kaapland, mijn eigen han- den helpen mij daarbij. Het LffiD van mijn Eigen Ik. 45 Gij schelmsche beroering! Wat doet gij mij? Mijn adem stokt in mijn keel. Open uwe sluizen, uw stroom is mij te sterk. 29. Blind-liefhebbende beroering, worstelende beroering, in de scheede gestoken, gedekte, scherp-getande beroering! Deed 'tu zoo wee, toen gij van mij afliet? Heengaan gedwongen door het komen, eeuwige betaling van het eeuwige loon, Rijk-neerstortende regen en oogst rijker nog daarna. Neemt en vermeerdert u, uitspruitsels, volhardt bij den vrucht- baren, levensvoUen drang, Mannelijk-uitgespreide landschappen in volle maat en stralend van zon. 30. Alle waarheden liggen in alle dingen te wachten op den ontginner. Zij verhaasten niet hare vrijmaking noch weerhouden haar. Zij behoeven de bevrijdende tang van den verloskundige niet; Het onbeteekenende is mij even gewichtig als al het andere, (Wat is meer of minder aan een beroering?) Logica en sermoenen overtuigen nooit. Dieper in mijn ziel dringen de nachtdauwen. (Zoo is 't met al wat zich-zelf bewijst aan iederen man of vrouw , Zoo is 't met wat door niemand ontkend zal worden.) Het kleinste deel en een drop van mij bevredigt mijn gemoed, Ik geloof: deze droppen zullen liefhebbende menschen en lichten in het leven worden. En een alles omvattend begrip van alles is de spijze van een man of vrouw. En een bergtop met een bloem is het gevoel, dat zij voor elkaar koesteren , En zij leven om vrijelijk uit deze les takken te schieten tot zij dl-scheppend worden Tot den tijd dat ieder en allen ons bekooren en wij hen. 31. Ik geloof, dat een grasspriet niet minder is dan het dagelijksche werk der sterren, 46 Natüurleven. **^%r*^f*^i, En de mier is even volmaakt , en een zandkorrel en het ei van het winterkoninkje zijn even volmaakt als zij, En de boompadde is een chef-d'oeuvre zoo groot als geen^ En de rijpe braambes zou een sieraad kunnen zijn voor de hemelzalen , En de geringste lijn in mijn handpalm maakt alle werktuigen te schand , En de koe grazende met neergebogen kop is schooner dan welk beeld ook, En de muis is zulk een groot wonder, dat zij sextiUioenen van twij- felaars zou kunnen doen wankelen. Ik vind, dat ik belichaam gneis, kool, langvezelig mos, vruchten, granen, eetbare wortelen. En ben over geheel mijn lichaam bedekt met viervoeters en vogelen , En ben om goede redenen alles wat achter mij ligt vooruitgesneld. Maar roep elk ding tot mij terug zoodra ik het begeer. Vergeefs weifeling of bespoediging. Vergeefs blazen de plutonische rotsen haar ouden gloed tegen mijn nadering uit, Vergeefs trekt de mastodont omlaag zijn verpoederd gebeente terug, Vergeeis zijn de voorwerpen mijlen verwijderd en nemen zij menig- vuldige vreemde vormen aan, Vergeefs heeft de oceaan onpeilbare diepten, en liggen de oer- monsters daar omlaag, Vergeefs huist de havik met de wolken, Vergeefs glijdt de adder voort onder slingerplanten en steenblokken , Vergeefs zoekt de eland de binnenholen der wouden. Vergeefs snelt de breedgewiekte adelaar ver noordwaarts naar Labrador, Ik volg snel, ik stijg mee op naar het nest in de rotsspleet 32. Ik denk ik zou met de dieren kunnen omgaan en leven, zij zijn zoo vreedzaam en zelf- voldaan. Ik sta langen tijd stil om hen te bespieden. Zij maken zich niet warm en schreien niet over hun leven, Zij zijn niet slapeloos in den nacht en beweenen hunne zonden. Zij maken mij niet wee met den praat over hunne plichten tot God , Niet een hunner is onbevredigd, niet een geslagen met de manie van eigendomsbegeer. Niet een knidt voor den ander, niet voor zijns gelijke die duizen- den jaren vroeger leefde, Niet een is achtenswaardig of ongelukkig over de geheele wereld. Aldus toonen zij hun betrekking tot mij en ik erken die, Ik vind eigenscnappen van mi]- zelf in hen terug, die zij duidelijk toonen te bezitten. Het Lied van mijn Eigen Ik. 47 Ik verwonder mij hoe zij aaa die eigenschappen zijn gekomen, Heb ik hun weg in den oer-tijd bewandeld en heb ik ze onachtzaam verloren, Ik-zelf toen, nu en altijd voortgaande, Verzamelende en bewijzende altijd meer en altijd sneller. Oneindig en alsoortig en dus de gelijken van dezen daarbij. Niet laag neerziende op hen, die mij mijn vroeger bestaan hennneren. Zoek ik uit allen een dien ik liefheb en met wien ik als een broe- der zal leven. De reuzenschoonheid van een hengst, frisch en gevoelig voor mijn liefkoozing, Het hoofd hoog in het front, wijd tusschen de ooren, De leden glanzig en soepel, de staart stoffende over den grond, De oogen vol tintelende ondeugd, de ooren teeder besneden, buig- zaam en beweeglijk. Zijne neusvleugels sidderen als mijne hielen hem drukken, Zijne weigebouwde leden trillen van genot als wij rondrennen heen en terug. Ik gebruik u maar een minuut, dan geef ik u op, hengst, Wat geeft mij uw snelheid, als mijn eigene sneller is? Zelfs als ik sta of zit ga ik sneller dan gij. 33. Ruimte en Tijd! Nu zie ik dat het waar is, wat ik vermoedde. Wat ik vermoedde toen ik neerlag in het mos, Wat ik vermoedde toen ik alleen in mijn bed lag, En opnieuw toen ik langs het strand ging onder het verbleekende sterrenlicht van den morgen. Mijne banden en ballast vallen neer, mijne elbogen rusten in de hol- ten der Oceaangolven, Ik omarm sierra's, mijne handpalmen leg ik op de werelddeelen. Mijn visioen heeft mij opgeroepen. Bij de blokkise huizen der stad, — in loghutten kampeerende met houthakkers , Langs de wagensporen bij het slaghek, langs het droge ravijn en de stroombedding. Wiedende mijn uienbed of rijen schoffelende van wortelen en pin- sternakels , — de savanna's doortrekkende , een weg hakkende door de wouden, Steden uitleggende, goud delvende, boomen kervende voor een nieuwen houtkoop , 48 Natüürleven. s/«^i/\«^%/- Tot over de enkels verschroeid door het gloeiende zand , mijn boot voorttrekkende door de ondiepe rivier; Waar de panter af en aan loopt bij een prooi boven zijn hoofd, waar de bok zich verwoed op den jager werpt, Waar de ratelslang zich in haar weekelijke lengte door de zon laat koesteren op de rots, waar de otter zich met visch voedt. Waar de hardpuistige alligator slaapt bij de baai, Waar de zwarte beer wortelen of honig zoekt, waar de bever met zijn pagaai- vormigen staart de modder beplenst; Boven ae bloeiende suiker, boven de geelbloemige katoenplant, boven de rijst in het lage natte veld. Boven het puntige dak der boerderij met hare mestvaalten en dun- stralende afvoerpijpen, Boven de langbladerige maïs, boven het fijne blauwbloemige vlas. Boven de witte en bruine boekweit, bij en bromvlieg daar met de anderen , Boven het stoffige groen van de rogge die golft en lommert in de bries; Bergen bestijgende, mij voorzichtig optrekkende, vastklemmende aan scnerpe, smalle punten. Wandelende over het in 't gras uitgeloopen pad, of het pad gebaand door de samengegroeide takken van het kreupelhout; Waar de kwartel fluit midden tusschen het boschje en het bóek- weitveld , Waar de vleermuis fladdert in de avondstonden der Zevende Maand , waar de groote vuurvlieg zweeft in de duisternis. Waar het beekje opborrelt bij de wortelen van den ouden boom en naar de weide vloeit, Waar de kudde gras-etende beesten de vliegen verjagen met sid- derschokken hunner lendenen, Waar het kaaslinnen in dp keuken hangt, waar het rooster de haardsintels laat doorvallen, waar spinnewebben in festoenen van de dakpannen hangen. Waar de stoomhamers pletten, waar de drukpers hare cylinders doet wentelen. Waar ooit het menschelijk hart in vreeselijk samenkrimpen klopt onder de ribben. Waar de peervormige ballon opdrijft ten hemel (ik snel met hem opwaarts en zie kalm omlaag). Waar de reddingsboot in zee steekt, waar de hitte bleekgroene eieren uitbroeit in zandholten. Waar het walvisch- wijfje met haar kalf zwemt en 't geen oogenblik verlaat, Waar het stoomschip zijn lange rookvlag achterwaarts doet uitzwaaien. Waar de vin van den haai als een zwarte opgestoken spaan door het water snijdt. Het Lied van mijn Eigen Ik. 49 Waar de half-verbrande brik is overgegeven aan onbekende stroo- mingen , Waar de schelpen vastgroeien aan haar slibberig dek , waar de doo- den omlaag tot bederf zijn overgegaan; Waar de veelsterrige vlag voor de regimenten uit wordt voort- gedragen, Manhattan naderende aan de zijde van het langwerpige eiland; Beneden Niagara , de waterval neerstortende als een sluier voor mijn aangezicht ; Op den drempel, op het hardhouten stijgblok buiten het huis, Op de renbaan , of mee in de vreugd van picnics of van den trap- dans of van een goede partij baseball. Bij manspartijen waar grenadiers vloeken klinken, met boertende losoandigheid , bulTe-dansen , drinkend en lachend. Bij de ciderpers, proevende van het zoete bruine brouwsel, het sap opzuigende door een stroo, Bij het appelschillen kussen begeerende voor al de rijpe vruchten die ik vind, Bij wapenschouwingen , strandfeesten, vriendenbijeenkomsten, slacht- feesten, eerste steen-leggingen ; Waar de lachvogel zijn lieflijk gefluit, gesnater, gejuich en gewee- klaag doet klinken, Waar de hooimijt op het schuur-erf staat, waar de droge halmen door de lucht zwieren, waar de kalfkoe wacht in de schuur. Waar de stier oprent om zijn mannenwerk te doen, waar de dek- hengst de merrie bespringt, de haan de hen treedt, Waar de vaars graast, waar de ganzen met korte rukken hun voed- sel opnippen. Waar zonsondergangsschaduwen zich uitstrekken over de eindelooze , eenzame prairie, Waar de buffelskudden zich in dichte massa's over verre vierkante mijlen voortbewegen, Waar de colibri glinstert, waar de nek van den langlevenden zwaan zich draait en zich buigt, Waar de lachmeeuw opvliegt bij de kust, waar zij lacht bijna zoo- als een mensch lacht, Waar de rij bijenkorven in den tuin op een grauwe bank halfver- scholen is achter hooge struiken. Waar ringnekpatrijzen slapend op den grond nestelen met opge- stoken koppen, Waar lijkwagens de boogpoorten van een kerkhof binnenrijden, Waar de winterwolven nuilen in sneeuwwoestijnen bij de ijs-om- schorste boomen, Waar de geelgekuifde reiger 's nachts aan den rand van het moeras komt en zich met kleine krabben voedt. Waar het geplas van zwemmers en duikers den heeten middag verkoelt, 5a Natüurleven. Waar de katy-did haar chromatischen toonladder fluit op den note- boom bij de bron, Door bedden van water-meloenen en komkommers met zilverdradige bladeren , Door het zoutveld of sinaasappelgaarden , of onder kegelvormige dennen , Door het gymnastieklokaal, door het gedrapeerde koffiehuis, door het stadhuis of openbaar gebouw; Lief is mij de inboorhng en lief is mij de vreemde, hef is mij nieuw en oud, Lief is mij de leelijke vrouw zoo goed als de mooie. Lief is mij de kwakerin als zij haar muts afzet en zoo melodieus spreekt, Lief is mij het koorgezang dat uit de gewitkalkte kerk tot mij komt, Lief is mi) het ernstige woord van den god-zwoegenden Methodisten- leeraar, ik diep getroffen door den vrijen veld-bidstond; Naar de winkeluitstallingen op Broadway kijk ik den geheelen mor- gen en druk mi] den neus plat tegen de dikke vensterruit, Denzelfden namiddag wandel ik en richt mijne oogen op de voort- drijvende wolken of ik wandel door een laan of langs het strand. Mijn rechter- en linkerarm om de lenden geslagen van twee vrien- den, ik in hun midden; Ik keer huiswaarts met den zwijgzamen bruinwangigen houthakker, (hij rijdt achter me in het vallen van den avond^ Ver van elke menschenwoning bestudeer ik den indruk in den grond van diervoeten of van voeten met mocassins bekleed; Aan de krib in het hospitaal geef ik een koortslijder wat limonade te drinken; Als alles stil is in 't rond sla ik bij het licht van een kaars, dicht aan de doodkist, het lijk gade. Ik reis naar elke haven, tuk op gevaar en avontuur, Rumoerig ben ik met de straatmenigte van den nieuweren tijd, even hitsig en wispelturig als die van vroeger; Ik gloei voor een dien ik naat, vaardig om nem in krankzinnigheid het mes tusschen de ribben te stooten; Eenzaam te middernacht in mijn tuin, mijne gedachten gaan voor een lange wijl van mij uit. Daar wandel ik over de oude heuvels van Judea met den schoonen, zachtmoedigen God aan mijn zijde. En snel op door de ruimte , snel op door hemelen en sterrengroepen , Snel op tusschen de zeven satellieten door den breeden ring en aen diameter van tachtig duizend mijlen, Snel op met de staartmeteoren, vuurkloten afwerpende als zij. Dragende het groeiende kind dat zijn eigen zwangere moeder in de buik draagt, Het Lied van mijn Eigen Ik. 51 ^^S^I^A^V Stormend, genietend, ontwerpend, liefhebbend, waarschuwend. Steunend en tevredenstellend, verschijnend en verdwijnend Aldus betreed ik deze paden dag en nacht. Ik bezoek de gaarden der sferen en zie wat zij voortbrengen. En zie quintillioenen rijpe en quintillioenen onrijpe vruchten. Ik vlieg de vlucht eener vloeiende, zwelgende ziel, Mijn loop gaat dieper dan het dieplood peilt. Ik help mij-zelf aan wat ik stoflfelijks of onstoffelijks behoef, Geen wacht kan mij buitenhouden , geen wet kan mij verhinderen. Ik doe mijn schip maar voor korten tijd ankeren. Mijne verkenners kruisen voortdurend en vertellen mij wat zij ge- zien hebben. Ik ga in de Poolstreek op de beren- en robbenjacht, kloven over- springende met een scherp-puntigen polsstok. Ik klim op in de toppemast. Ik zoek laat in den nacht een plaats in het kraaisnest. Wij bezeilen de Poolzee, het is licht genoeg 's nachts, Door den klaren atmosfeer zie ik alles in wonderbare schoonheid. De reusachtige ijsbergen gaan mij voorbij en ik ga hun voorbij, alles is vlak nu in 't rond. De witbetopte bergen worden zichtbaar op verren afstand, mijne droomen snellen van mij uit naar hen toe, Wij naderen een groot slagveld waarop wij spoedig in strijd zul- len zijn, Wij gaan de reuzenvoorposten van het kamp voorbij met onhoor- baren tred en zeer voorzichtig, Of wij dringen de wallen eener uitgestrekte verwoeste stad binnen, De bouwvaflen en neergestorte tempels zijn mij meer dan alle le- vende steden op aarde. Ik ben een vrije metgezel, ik bivouackeer bij de wachtvuren der aanvallers , Ik duw den bruidegom uit het bed en slaap zelf met de bruid , En ik klem haar den geheelen nacht vast aan mijne dijen en lippen. Mijn stem is de stem der vrouw, haar gil als zij over de trapleu- ning naar omlaag ziet. Zij brengen mijns mans lijk, druipende en verdronken. Ik begrijp de tempelgroote harten der helden. Ik begrijp wat moed is nu en in alle tijden. 52 Natuürleven. Hoe de schipper het reddelooze wrak zag, waarop het scheepsvolk aan den dood was prijsgegeven , hoe de Dood eerst nog den storm er meê liet spelen, Hoe hij met vaste hand stuurde en niet een duim week en de schipbreukelingen trouw bleef dagen lang en trouw bleef nachten lang, En op een plank met groote letters schreef: Zijt van goeden moede, wij ^iullen u niet verlaten; Hoe hij nen volgde en tegen den storm streed drie dagen lang en 't niet wou opgeven, Hoe hij ten slotte de schipbreukelingen redde, Hoe de vermagerde vrouwen met de rokken loshangende op de heupen angstig neerzagen toen zij in de booten werden neer- gelaten, neerzagen in het graf, dat haar dreigde op te nemen, Hoe de stille oud-geworden gezichten der zuigelingen en de geredde zieken en de scherp-gelipte , ongeschoren mannen er uitzagen ; Dit alles zwelg ik in, het smaakt goed, ik houd er van, het wordt met mij-zelf één. Ik ben de man, ik leed, ik was daar. De levensversmading en de kalmte der martelaren, De moeder in vroeger eeuwen, gevonnisd om tooverij , verbrand op den dorren houtmijt, terwijl hare kinderen versuft toezien. De slaaf wien de honden nazetten en die zich tijdens de ren voelt verzwakken; hij leunt tegen de schutting, hijgende en met zweet bedekt. De doornen die hem als naalden in de beenen steken, het moor- dend geweerschot, de kogels. Dat alles voel ik of ben ik. Ik ben de door honden nagezeten slaaf, ik deins terug voor de muilen der honden, Verdoemenis en wanhoop zijn in me, de jagers vuren op me en vuren weer, Ik grijp den slagboom der schutting, mijn geronnen bloed druipt ter aarde, verdund door de zweetgudsing van mijn huid, Ik val neer op den hoop steenen en onkruid. De ruiters sporen hunne vermoeide paarden aan, werpen den strik over mijn hoofd, Hun hoon klinkt mij in de suizende ooren, zij slaan mij met hunne geesels om het hoofd. De doodstrijd is een van mijn staatverwisselingen , Ik vraag den gewonde niet noe 't met hem gesteld is, ik ben zelf die gewonde. Mijne kwetsuren doen mij verbleeken als ik op mijn stok leun en toezie. Het LffiD van mijn Eigen Ik. 53 W^^rf«^tf^/% Ik ben de gekwetste brandwacht , die het borstbeen heeft gebroken, Neerstortende muren hebben mij onder hun puin begraven, Ik ademde gloed en rook in, ik hoorde het luide geroep mijner makkers , Ik hoorde boven mij het verre geluid van houweelen en spaden, Zij hebben puin en bouwval weggeruimd en lichten mij voor- zichtig op. Ik lig in de nachtlucht in mijn roode hemd, het doordringende stil geroep is om mijnentwil, Na veel lijaen, van pijn vrij, lig ik gestorven, maar niet zoo on- gelukkig , Blank en heerlijk zijn de gezichten die mij omringen, de hoofden zijn ontdekt van de nelmen. De knielende menigte vervaagt in het toortslicht. Het verleden en de dooden herleven, Als zonnewijzers zeggen zij den tijd of bewegen zich voort als mijne wijzers, iK zelf oen de klok. Ik ben de oude artillerist, vertel van het bombardement mijner vesting, Ik ben opnieuw in die vesting. Opnieuw het langdurig geroffel der trommen. Opnieuw het gedonder der aanvallende kanonnen en mortieren. Opnieuw luister ik naar het kanon, totdat het vijandelijk vuur antwoordt. Ik neem deel aan den strijd , ik zie en hoor alles , Schreeuwen, vloeken, het gebrul, het gejuich bij welgemikte schoten. Langzaam rijdt de ambulance voorbij en waar hij gaat merkt hij den weg met bloeddruppels. Werklieden zoeken de bressen te stoppen of doen noodige her- stellingen. Het neerpiotten der granaten door het opengespleten dak, de waaier- vormige explosie. Het snorren van gescheurde leden, hoofden, steenen, hout, ijzer, hoog in de Tucht. Opnieuw rochelt de keel van den stervenden generaal, hij wuift driftig met de hand, Door het gestolten bloed in zijn keel snikt hij uit : Denk niet om mij — denk — om de bressen. 54 Natüürleven. ^W^^^M^ 34. Nu vertel ik wat gebeurd is in Texas in mijn prille jeugd, • (Ik vertel niet den val van den Alamo, Niet een ontsnapte om te vertellen den val van den Alamo; De honderd en vijftig zijn stom nu in den Alamo) *tls de vertelling van den moord in koelen bloede van vierhonderd en twaalf ]onge mannen. Toen zij zich terugtrokken vormden zij een hol carré met hun bagage tot borstwering, Negen honderd levens van den omringenden vijand, negen maal hun eigen getal was de prijs dien zij vooraf namen, Hun kolonel was gewond en hun kruit verschoten, Zij onderhandelden over een eerlijke capitulatie, ontvingen schrift en zegel, gaven hunne wapenen over en trokken terug als krijgsgevangenen. Zij waren de roem van het landvolk. Zonder gelijke te paard, met het geweer, in het lied, bij het feest, in het vrijen, Groot, onstuimig, edelmoedig, mooi, fier, en vol teederheid. Gebaard, zonnebruind, gekleed in het losse kleed van den jager. Niet een hunner was ouder dan dertig jaren. Den tweeden Eersten-dag-morgen werden zij in rotten voorgevoerd en vermoord , het was een heerlijke vroeg-zomerdag , Het werk begon te ongeveer vijf uur en was om acht uur gedaan. Geen gehoorzaamde het bevel om te knielen, eenigen trachtten door een krankzinnigen en machteloozen ren te ontkomen, sommigen stonden sterk en recht, Enkelen vielen dadelijk, getroffen in slaap of hart, levenden en dooden lagen opeengehoopt , De verminkten en getroffenen struiptrekten in den bloedmodder, de nieuw-aangekomen zagen hen daar, Sommigen half-dood reeds, trachtten nog kruipend te ontkomen, Zij werden afgemaakt met de bajonetten of doodgeslagen met de musketkolven. Een jongeling, nog niet zeventien jaren oud, greep zijn moordenaar aan, tot twee anderen dien kwamen ontzetten, De drie waren geheel bespat en bedekt met het bloed van den knaap. Te elf uur begon het verbranden der lijken ; Dat is de vertelling van den moord van vierhonderd en twaalf jonge mannen. Het Lied van mijn Eigen Ik. 55 35. Wilt gij hooren van een zeeslag in oude tijden ? Wilt gi) hooren hiervan bij het licht van maan en sterren ? Luister dan naar de vertelling die mijn grootmoeders vader, de zeeman, mij vertelde. Onze vijand was geen luihannes op zijn schip, dat zeg ik (zei hij) Hij was van het pootige Engelsche ras en daar is geen taaier of echter en dat was er nooit en dat zal er nooit zijn oók; Hij kwam tegen het vallen van den avond en gaf ons een verschrik- kelijke lading. Wij kwamen vlak bij elkaar, de ra's raakten verward, de kanonnen schuurden elkander, Mijn kapitein gaf er met eigen hand van langs, om er schik in te krijgen. Wij hadden waarschijnlijk een achttien ponds schot ontvangen, onder de waterlijn, Op ons beneden-kanondek waren twee groote stukken gesprongen, bij het eerste vuur, allen in 't rond doodende en de lijken opwerpende over onze hoofden heen. Gevecht bij zonsondergang, jgevecht in het duister, Tien uur 's nachts, de volle maan komt mooi op, onze lekken winnen 't van de pompen, vijf voet water, zegt het rapport. De kwartiermeester maakt de gevangenen, in het achteronder in boeien, vrij opdat zij voor hun leven kunnen vechten. De gang naar het kruitmagazijn wordt nu door wachten afgezet. Zij zien zooveel vreemde gezichten, dat zij niet weten wien te vertrouwen. Ons fregat raakt in brand. De andere vraagt of we kwartier vragen? Of wij onze vlag strijken en het gevecht staken ? Nu lach ik vergenoegd , want ik hoor de stem van kapteintje zeggen : Of wij de vlag strijken ? gaf hij bedaard ten antwoord , welneen-ik , wij \ijn juist goed aan den gang ; Nog maar drie kanonnen zijn in gebruik, Een wordt bediend door den kaptein-zelf en gericht op de groote mast van den vijand. De twee anderen goed met schroot geladen brengen zijne musketten tot zwijgen en vegen zijn dek schoon. 56 Natüürleven. De marsen alleen steunen het vuur van dat batterijtje, voornamelijk de groote mars, Zij hielden 't moedig uit gedurende het heele gevecht. Niet een moment wordt de strijd gestaakt. De lekken winnen 't snel op de pompen , het vuur heeft haast het kruitmagazijn bereikt. * Een van de pompen is weggeschoten, ieder denkt dat wij zinken. Maar heerlijk houdt kapteintje stand. Hij is niet opgewonden, zijn stem is noch te hard noch te zacht, Zijne oogen geven ons meer licht dan onze vechtlantarens. Tegen twaalf uur, daar in den maneschijn, geven zij zich over. 36. Uitgestrekt en stil ligt de middernacht. Twee zware kielen bewegingloos in den schoot der duisternis. Ons schip, lek als een zeef, zinkt dieper en dieper; maatregelen om over te gaan op het schip dat we gewonnen hebben. De kaptein geeft op het halfdek koelbloedig zijne bevelen, zijn ge- zicht IS bleek als een blad papier, Vlak bij het lijk van den knaap, die in de hut bediende. Het doode gezicht van een ouden zeerob, met lang grijs haar en zorgvuldig gekrulde bakkebaarden, Ondanks alle pogmgen om te blusschen flikkeren de vlammen over den geheelen kiel omhoog. De schorre stemmen van de twee of drie officieren die nog kunnen dienst doen, Vormlooze hoopen lijken , bloedspatten en vleeschkwabben op mas- ten en sparren. Stukken slingerend touwwerk , stukken slingerend want , soms een lichte schommeling van de golven, Zwart-berookte , zwijgende kanonnen, smeer van gemorst kruit, sterke lucht, Omhoog een paar groote sterren in stillen weemoedigen glans, Teedere adem der zeebries vol van den geur der duinhelm en de grasvelden der verre kust, berichten door de stervenden op- gedragen aan de overlevenden. Het gesis van des wondheelers mes, de knersende tanden zijner zaag, Het gezuig, geplas, geplens van druppelend bloed, korte, woeste gillen, langaangehouden zacht, wegstervend gesteun. Dezen ten leven, genen ten doode aangeschreven. Het Lied van mijn Eigen Ik. 57 37. Gij daar tragen op wacht ! let op uwe wapens ! Zi) drinjgen de opengeramde deuren binnen! De bezieling doet mij gloeien ! Ik belichaam alle zielen in strijd met de w^et, uitgestooten door de wet, lijdende, Ik zie mij-zelf in ie gevangenis, onder de gedaante van anderen, En voel ae doffe, onverbiddellijke pijn. Voor mij schouderen de gevangenbewaarders de karabijnen en houden wacht, Ik ben 't die 's morgens wordt uitgeleid naar den dwangarbeid en 's nachts in de boeien wordt geslagen. Daar gaat geen muiter met geboeide handen naar de gevangenis of met de hand aan de zijne geketend ga ik aan zijn zijde, (Ik ben de minst-opgeruimde van allen, ik ben de stilste en er is zweet op mijne toegeklemde lippen). Daar wordt geen jongeling voor dieverij in hecht genomen of ik ga met hem, ik sta terecht en wordt gevonnisd. Daar krimpt niet een choleraliider in zijn laatsten snik ineen, of ik lijd wat hij lijdt en zucnt met hem den laatsten adem uit, Mijn gezicht is grauw als asch, mijne spieren trekken samen, de menschen treden bevreesd van mij terug. Bedelaars belichamen zich in mij en ik ben belichaamd in hen. Ik steek mijn hoed uit, zit daar met beschaamd gelaat en vraag om een aalmoes. 38. Genoeg! genoeg! genoeg! Op een of andere wijze heeft men mij met een slag bedwelmd. Treed terug! Geef me een korte wijle opdat ik herstelle van mijn duizeling, sluimer, droomen, geeuwen. Ik ontdek mij-zelf aan den rand eener algemeene vergissing. Dat ik den spot en de beleedigingen kon vergeten! Dat ik de biggelende tranen en de slagen van knuppels en hamers kon vergeten! Dat ik met onverschilligen blik kon toezien op mijn eigen kruisi- ging en mijn eigen bloedige kroning. 58 Natüurleven. *>^*i»^V^^ Maar nu herinner ik mij, Ik vind in mijn ziel mijn vergeten leven terug, Het graf in de rots geeft weer wat er aan is toevertrouwd of aan eenig ander graf, Dooden herrijzen, wonden genezen, de windselen vallen af. Opnieuw vervuld van hooge macht trek ik verder met een steeds toenemenden stoet van volgelingen, Wij gaan langs stranden of diep het land in, wij trekken alle grenzen over, ' Snel verspreiden zich onze voorschriften over de geheele aarde. De bloesem waarmee wij onze hoeden versieren is de groei van duizenden jaren. Jongeren, ik groet U! Komt mee met mij! Zet uw studiën des werkelijken levens voort langs den weg, ga door het leven vragende. 39' Wie is hij, de vriendelijke, levenskrachtige wilde? Wacht hi) de Beschaving, of gaat hij haar voorbij, naar een beter dan zij? Is hij misschien een in de natuur opgegroeide Zuidwesterling ? Is hij Kanadees ? Is hij van het Mississippiland ? Van lowa, Oregon, Californiê? Van het Rotsgebergte? Leeft hij in de vlakte, in de struiken? Is hij een zeevaarder? Waar hij ook ga, mannen en vrouwen ontvangen hem en begee- ren hem. Zij wenschen dat hij van hen houde, hen streele, tot hen spreke, bij hen blijve. Gedrag bandeloos als sneeuwvlokken, woorden eenvoudig als gras, verward de haren, lachend, naïef, Langzame voetstappen, gewone trekken, gewone manieren en uitingen. Zij openbaren zien in nieuwe vormen door de beroering zijner vingertoppen, Zij drijven in zaligheid heen op den geur van zijn lichaam of op zijn adem en vliegen uit, gedragen door den blik zijner oogen. 40. Zonneglans ik behoef uw koestering niet — later hoop ik U weer te zien! Het Lied van mijn Eigen Ik. 59 Uw licht bestrijkt slechts het oppervlak, ik breek heen door het oppervlak en dring door tot de diepte. Aarde! gij schijnt iets van mijne handen te verwachten , Zeg, oude makker, wat begeert gij? Man of vrouw, gaarne zou ik zeggen hoeveel ik van U houd, maar dat kan ik niet, En zou gaarne zeggen wat dat toch in mij is en wat dat toch in U IS , maar dat kan ik niet , En zou gaarne zeggen wat mij zwaar verlangen doet, wat in mij gloeit nacht en dag. Ziehier, ik houd geen lezingen, ik geef geen aalmoezen , Indien ik geef, geef ik mij-zelf geheel. Gij daar, krachteloos, zwak in de knieën. Open uw gezwachtelde stukken dat ik kracht in U blaze , Houd uw handen op, houd uw zakken open. Men kan mij niet afwijzen, ik dwing, ik neb in overvloed en houd steeds over. En alles wat ik bezit schenk ik. Ik vraag niet wie gij zijt, dat is voor mij van geen belang. Gij kunt niets doen en niets zijn dan waartoe ik U beziel. Ik leg mijn arm op den schouder van den katoenveldzwoeger of van den privaatleger. Ik geef hem de broederkus ter rechter wang , En zweer in mijn ziel, dat ik hem nimmer zal verloochenen. In vrouwen bereid ter ontvangenis werp ik de kiem van krachtige en kloeke kinderen, (Heden werp ik het zaad uit van nog veel fierder republieken.) Is daar een stervende, ik spoed mij tot hem en draai den deur- knop om. Werp de dekens van zijn lichaam aan het voeteneinde , Laat den geneesheer en priester heengaan. Ik grijp den stervende aan en hef hem op met onweerstaanba- ren wil, O, gij wanhoper, hier is mijn nek. Bij God, gij zult niet omlaag glijden, ter eeuwigheid, hang heel uw last aan mij. Ik zet U de borst uit door mijn geweldigen adem, ik ondersteun U, 6o Natüürleven. Elk vertrek van het huis vul ik met onverwinnelijke krachten, Zij hebben mij lief, en verijdelen het graf. Slaap — ik en zij zullen den heelen nacht waken. Twijfel noch dood zullen een vinger op U durven leggen, Ik heb U omhelsd, voortaan behoort gij mij, En als gij in den morgen opstaat zult gij bevinden, dat ik waar- heid spreek. 41. Ik ben degeen die den zieken hulp brengt, als zij op hun rug te zieltogen liggen, En den sterken, fierstaanden menschen breng ik hulp die nog meer noodig is. Ik hoorde wat daar over het Universum werd gezegd. Heb 't gehoord en weer gehoord vele duizenden jaren lang; 't Is tamelijk goed , voor zoover 't gaat — maar 't is niet alles. Ik kom en van mij gaat de Heerlijkheid uit en de Kracht, Eerst van al overbied ik alle oude waarborgventers der AUeen- Zaligmaking, Ik leg mij de eigen afmetingen van Jehovah aan. Maak een prentje van Kronos, van Zeus zijn zoon, van Hercules zijn kleinzoon. Koop plaatjes van Osiris , Isis , Belus , Brahma , Boeddha , Leg Manitoe los in mijn portefeuille , Allah op een blad papier, heb een ets van den gekruisigde, Ik reken af met Odin en met den afzichtelijk grijnzenden Mexitli en met ieder afgods- en heiligenbeeld. Ik neem allen voor wat zij waard zijn, maar niet voor een cent meer, Erken dat zij geleefd hebben en in hun tijd hun werk deden, (Zij droegen wormpjes aan als voor ongevederde vogels, maar dezen zuflen nu opstaan en uitvliegen en zingen in eigen kracht) Ik aanvaard de ruwe Godsbegrippen, maar verbeter en verfijn ze in mij-zelf en deel er gulnartig van mee aan iederen man en iedere vrouw die ik ontmoet. Ontdek evenveel van hun godheid of meer zelfs in den bouwer die een huis bouwt, Eisch hoogere rechten voor hem daar met zijne opgerolde hemds- mouwen en hamer of beitel ter hand , Weiger niet de bijzondere openbaringen aan te hooren, maar be- schouw een rookwenteling of een haar op den rug mijner hand even gewichtig als welke openbaring ook, Het Lied van mijn Eigen Ik. éi Jonge kerels bij de brandspuiten en op de reddinjgladders zijn voor mij niet minder aan de goden in den antieken krijg, Ik luister naar den galm hunner stemmen, die het vlammengieren der verdelging doorsnijdt, Terwijl hunne gespierde lichamen ongedeerd over de verkoolde bal- ken gaan, hunne bleeke voorhoofden ongedeerd en boven het vuur uit; Ik vergelijk die goden bij de smidsvrouw, met haar zuigeling aan de Dorst, die genadig is voor lederen pasgeborene; Drie gierende seizen ter oogst in een rij van drie sterke engelen met hemden om hunne lendenen opgerold; De roodharige staljongen met puntige tanden, verlosser van ver- leden en toekomstige zonden. Die al wat hij bezit verkoopt en een verre voetreis maakt om een advocaat te betalen voor zijn broer, die voor vervalsching terechtstaat en om dien broer bij te staan; Wat werd ooit in de mildste rooing op de vierkante roede om mij heen gerooid, waarvan die vierkante roede niet ver- vuld was? De stier en het insect werden nimmer genoeg verheerlijkt; Drek en vuil zijn bewonderenswaardiger dan ooit werd gedroomd; Het bovennatuurlijke is voor ons van geen belang: ik zelf wacht mijn tijd uit om eens een der allerhoogsten te worden; De dag zal weldra daar zijn, dat ik evenveel goed zal doen als de oeste en even wonderbaarlijk zal zijn; Bij mijn lichaam! Ik wordt reeds een schepper, En leg de kracht van mijn leven in den omwikkelden schoot der duisternis. 42. Een roep uit het midden des volks. Mijn eigen stem luid en heerlijk, doordringend en beslissend. Komt, kinderen, Komt, jongens en meisjes, vrouwen, allen van mijn huisgezin, alle vrienden. Nu begint de zanger met frisschen moed, het preludium van zijn Red is voorbij. Licht-geschreven vluggespeelde accoorden, — toch voel ik reeds de siddering van uw climax en slot. Mijn hoofd wendt en keert zich op mijn hals. Daar klinkt muziek, maar het is niet de muziek van het orgelspel. Daar zijn menschen rondom mij, maar zij behooren niet tot mijn gezin. 62 Natuurleven. Eeuwig de vaste, onwankelbare grond, Eeuwig de eters en drinkers, eeuwig de zonsopkomst en de zons- ondergang , eeuwig de lucht en het onophoudelijk getij , Eeuwig ik en mijn naasten, herlevend steeds, ondeugend steeds, werkelijk steeds. Eeuwig de oude onverklaarbare vraag, eeuwig dat doornige lid, dat ademen van begeeren en dorsten, Eeuwig des opjagers hoet! hoet! tot wij de schuil des sluwelings vinden en nem te voorschijn halen. Eeuwig liefde en het biggelende vocht des levens, Eeuwig de navelknoop van den pasgeborene, eeuwig de schragen des doods. Hier en daar gaan de menschen met de oogen door het geld ver- blind , Om de gulzigheid des buiks te voeden zeilt het denken snel voor den wind uit. Kaarten worden gekocht, genomen, verkocht, maar niet een zal er genieten van het feest, Velen zwoegen , ploegen , dorschen, en ontvangen het kaf tot loon, Een paar anderen zijn de luie bezitters, en eisenen het koren steeds voor zich op. Dit is de stad en ik ben een der burgers. Wat ooit van belang is voor anderen is van belang voor mij, staat- kunde, oorlog, handel, dagbladen, onderwijs. De burgemeester en de raad, banken, tarieven, stoomschepen , werkplaatsen, pakhuizen, hypotheek en eigendom. De weelderige modepronkertjes huppelen rond in hooge boorden en staartige rokken. Ik weet zeer goed wat ze zijn (zij zijn zeker noch wormen noch vlooien) Ook deze weerga van mij-zelf aanvaard ik, de zwakste en bekrom- penste is even onsterflijk als ik. Wat ik doe en zeg is door en voor hen gezegd en gedaan. Elke gedachte die door mijn denken gaat, gaat door hun denken. Ik ken mijn egotisme volkomen goed. Weet dat de regels die ik schrijf alles verslinden en dat ik niets minder moet schrijven dan ik schrijf, En ik wil U, wie gij ook zijt, met mij meevoeren. Dit mijn lied is niet het lied van den sleur. Het vraagt onverwacht, het snelt op en daalt af, maar brengt altijd nader; Het Lied van mijn Eigen Ik. 63 ^wv^^/^« Dat is een gedrukt en gebonden boek — maar wat is de drukker, wat is de drukkcrsjongen ? Een welgeslaagde fotografie — maar uw vriend of meisje teeder en vast in uw armen? Het zwarte schip met ijzer gepantserd, zijne vreeselijke kanonnen in de torens — maar de zeemanscnap van kapitein en ma- chinisten ? In de huizen de gevulde schalen en het maal en de meubels — maar de gastheer en de gastvrouw en de blik hunner oogen ? De hemel daar omhoog — maar hier, of naast de deur of over den weg? De heiligen en wijsgeeren in de geschiedenis — maar gij-zelf? Preeken, credo's, godgeleerdheid, — maar het onnaspeurlijk men- schelijk denken? En wat is rede? en wat is liefde? en wat is leven? 43. Ik veracht U niet, priesters van alle tijden en van geheel de wereld , Mijn geloof is het grootste geloof en net geringste jgeloof , Het omvat alle verheerlijking, zoowel in Oudheid aG Heden en al wat daartusschen ligt, Ik geloof dat ik terug zal komen op aarde na vijfduizend jaren, Wacht de antwoorden van orakels, vereer goden, aanbid de zon. Maak een fetisch van den eersten den besten rots of stuk hout, sla met stokken over den Obis-toovercirkel, Help den llama of brahmin als hij de lampen der afgoden siert. Dans in de straten in een phallus-processie ; streng en eenzelvig in het woord en dan een gymnosophist , Drink hydromeel uit een schedel, vereerder van Shastas en Vedas, volg ook den Koran, Loop de teokallis, met geronnen bloed bevlekt van de steen- of mes- steken, sla op den met slangenvel overtrokken trom. Aanvaard de Evangeliën, aanvaard hem die gekruisigd werd en weet zeker dat hij goddelijk was, Kniel voor de mis of verhef mij voor het puriteinsche gebed of zit geduldig in de kerkbank. Razende en schuim woedende in een waanzinaanval,ofalseendoode stil wachtende tot de geest in mij getuigt. Vooruitziende over wegen en over landen of verder dan wegen en landen , Een van de treden van de wenteltrap der wenteltrappen. Een van die middenpuntvliedende en middentpuntzoekende lui, hoor ik en kom ik en praat ik als een die voor een lange reis zijn beschikkingen trett. 64 Natuürleven. Ontmoedigde twijfelaars, neerslachtig en los van alles, Beuzelachtig, gemelijk, zedelijk verstompt, boos, bedroefd, wan- hopig, godloochenend, Ik ken ieder uwer, ik ken de zee uwer kwellingen, twijfelingen, wanhoop en ongeloof. O, de ankerhaken dringen diep door! Snel als het weerlicht wringen zij zich vast, terwijl het bloed op- spuit en kringelt! Pijnt niet zoo fel bloederige kaken in het lichaam van twijfelaars en droevige ontmoedigden. Twijfelaars en ontmoedigden, ik schaar mij onder U zoo goed als onder anderen, Het verleden dringt zoowel U voort als mij en allen, volkomen hetzelfde. En wat nu nog en ook later onbewezen is, is voor U, voor mij en voor allen volkomen hetzelfde. Ik weet niet wat nu en later onbewezen is. Maar ik weet, dat het ter zijner tijd zich genoegzaam zal bewijzen en dat het niemand zal kunnen ontgaan. Ieder die heengaat wordt erkend, ieder die blijft wordt erkend, niet een enkele zal het kunnen ontgaan. Het zal den jongen man niet kunnen ontgaan die stierf en begraven werd, Noch der jonge vrouw die stierf en aan zijn zijde werd gelegd. Noch het kindje dat even om de deur zag en zich toen terugtrok en nooit werd weêrgezien. Noch den ouden man wiens leven doelloos was en dit voelt met een bitterheid erger dan gal. Noch hem in het Armenhuis, doorvreten van drankmisbruik en een liederlijk leven, Noch den talloozen verslagenen en schipbreukelingen, noch den beestachtigen woesteling, die het schuim oer menschheid wordt geacht, Noch den zakken die door het leven afdrijven met den mond open, waar het eten inslipt, Noch iets ter wereld, of omhoog in de meeste graven der wereld. Noch iets in de myriaden sferen, noch den myriaden van myriaden die daar leven, Noch het heden, noch de kleinste wisch die men ziet. 44. 't Is tijd mij nader te verklaren — dat wij dan opstaan. Het Lied van mijn Eigen Ik. 65 Wat bekend is leg ik ter zijde, Ik vaar met alle mannen en vrouwen het Onbekende binnen. De klok getuigt van het oogenblik — maar waarvan getuigt de Eeuwigheid ? Wij hebben trillioenen van winters en zomers uitgeleefd, Daar zijn trillioenen vóór ons uit en trillioenen voor dezen. Geboorten hebben ons rijkdom en verscheidenheid gegeven^ En andere geboorten zullen ons rijkdom en verscheidenheid geven. Ik noem niet den een grooter en den ander kleiner, Wat zijn tijd en zijn plaats vervult is gelijk aan al het andere. Waren de menschen wreed en ijverzuchtig op U, broeder en zuster ? Het doet mij leed voor U, zij zijn niet wreed en ijverzuchtig op mij. Allen zijn vreedzaam jegens mij geweest, om klachten geef ik niet, (Wat heb ik met klachten gemeen?) Ik ben een toppunt van verleden dingen en bevat alle dingen der toekomst. Mijne voeten raken een trede van de treden der trap. En iedere trede draagt bundels eeuwen en grooter bundels eeuwen liggen tusschen twee treden. Al wat onder mij is ben ik opmerkzaam doorgegaan en steeds klim ik en klim ik. Geslacht na geslacht buigen de geesten zich achter mij neer, In de verre verte zie ik het geweldige Oer-niet, ik weet dat ik dddr zelfs was, Ongezien wachtte ik alomtegenwoordig en sUep in den lethargischen nevel , En wachtte mijn tijd af, zonder geschaad te worden door de stin- kende koolstof. Lang werd ik door krachtige armen omhelsd — lang en lang. Onberekenbaar zijn de voorbereidingen voor mij geweest, Trouw en liefdevol waren de armen die mij droegen, Door de kringloopen werd mijn wieg voortoe wogen , zij roeiden en roeiden als vroolijke roeiers, 66 Natüürleven. Om mij ruimte te geven stelden de sterren zich in hare ringen ter zij^ Zij zonden mij hare invloeden om zorg voor mij te dragen. Voor ik uit mijn moeder geboren werd baanden vele menschen- geslachten mijn weg. Nooit IS mijn embryo in zijn groei vertraagd, niets kon den glans er van verduisteren. Nevelen formeerden zich er voor tot werelden, De lange, langzame melkweg werd vast om het te doen rusten, Reuzengewassen gaven het levenssap. Monsterachtige sauroïden droegen net in den muil en legden het voorzichtigMjk neer. Alle krachten van het Heelal zijn eeuwig voor mij ingespannen om mij te volmaken en te bekooren, Nu sta ik hier op deze plek met mijn sterke ziel. 45. O oogenblik van Jeugd! Altijd-spannende veerkracht! O mannelijke leeftijd, evenwichtig, bloemdragend en levensvol. Zij die mij liefhebben versmoren mij. Zij wriemelen op mijne lippen , vermenigvuldigen zich in de poriën van mijn huid. Dringen zich tegen mij aan in de straten en in de openbare bijeen- komsten, komen naakt tot mij in den nacht. Roepen mij bij dag toe ahoyl van de rivierrotsen, kringvliegen en tjilpen boven mijn hoofd. Noemen mijn naam in de bloembedden, in de druiventrossen, in het dichte kreupelbosch , Lichten over ieder oogenblik mijns levens. Kussen mijn lichaam met zachte balsemieke kussen, Reiken mij gedruischloos handen vol hunner harten over en schenken mij die harten als mijn eigendom. Prachtig opkomende ouderdom ! O, welkom onuitwischbare schoon- heid van het stervende daglicht! ledere staat openbaart niet enkel zich-zelf , hij brengt ter openbaring wat uit en door hem zelf opbloeit. En het duistere Niet openbaart zicn-zelf even goed als alles. Ik open mijn dakvenster in den nacht en zie de ver-uitgestrooide sterrengroepen, Het LffiD van mijn Eigen Ik. 67 En allen die ik zie , zooveel vermenijgvuldigd als ik kan becijferen , geven slechts een som die de nog verdere sterrengrocpen bezoomt. Zij verspreiden zich verder en verder, wijden zich uit en wijden zich altijd uit, Dieper en dieper en eeuwig dieper in de eeuwigheid. Mijn zon heert haar zon die genoorzaam om haar rond wen telt. Deze vereenigt zich met hare makkers tot een groep van nog ver- hevener omgang, En dichtere rijen volgen, die vai^ de grootsten in haar midden stip- pen maken. Er is geen stilstand en nimmer kan er stilstand zijn, Indien ik, gij en de werelden en alles beneden en op haar opper- vlak zouden worden herleid tot een bleek gedobber in het Al, 't zou niets hinderen op den duur. Wij zouden zeker opnieuw komen waar wij nu staan, En zeker zoover komen als wij gekomen zijn en dan verder gaan en verder. Enkele quadrillioenen tijdperken, enkele octillioenen kubieke mijlen brengen het Verband niet in gevaar of doen er ongeduld binnen- sluipen. Zij zijn maar deelen, en alles is maar een deel. 