Proeve eener Japansche spraakkunst
Die worden nur vertrauen door den Genitivus van tokoro, plaats, tokoro, Maar dit gebruik van iokoro no is niet in de spreektaal door-gedrongen, en men laat daarbij het betrekkehjk Voornaam-woord eenvoudig achterwege, bijv.: De meester op zijne school vele kinderen heeft. Het schip is vergaan, het geval V het ik vernomen. TOEGIFT TOT HET VIERDE HOOFDSTUK. ORSPRONG, BETEEKENIS EN GEBRUIK VAN DE MEEST GEBRUIKELIJKE JAPANSCHE VOORNAAMWOORDEN. Geschetst en hier voor het eerst gepubliceerd door J. hofpmann. De onderscliding van drie grammatische personen, in de westersche talen zoo strikt gehandhaafd, dat zelfs het werk-woord door zijne vervoegingsuitgangen daartoe moet medewerken — de onderschciding namelijk van den sprekenden persoon van den loegesprokenen en den persoon van wien men spreekt ( — ik — gij — hij), is aan de Japansche taal vreemd geble-ven, en daaroni lieeft dan ook het werkwoord geene vervoe-gingsuitgangen ontvangen, die tot Udrukking van den grammächtischen persön zu den höchsten strecken. Au personen, die des sprekers zu bewerkstelligen als die tot of van wien hij spreken, worden als inhörend der voorstelling, — dus in den derden persön volgens ons taaleigen, opgevat en liellen, met bekrekking tot de eene of andere hoedanigheid, door eenstektig tot de eene of andere hoedanigheid, door eenstektig tot den spreker door aanwijzende voornaamwoorden, en door woorden, welke met deze zijn zamengesteld, aanguid. De toewijzing van de onderscheidene substantiva propria en van de hoedanigheidswoorden aan dezen of genen persön, dien men daardoor aanwijzen wil, was van den beginne af. Wat ze nog is, een zaak van etiquette, die, naar gelang van tijd en plaats, aan wijzigingen onderhevig was, en nu nog an den luim der mode zal moeten gehörzamen. Beston den er woordenboeken van de Japansche volkstaal, zooals die in onderscheidene tongvallen over liet geheele rijk, van Nagasaki tot Mats<>mae gesproken wordt, even als er een natuurkundig Japansch Woordenboek bestaat, waarin behalve de sy sterna tische namen der voorwerpen ook de gemeene na-men volgens verscheidene landstreken en tongvallen zijn opgegeven "): wij zouden daaruit een aantal voornaamwoor-den leeren kennen, niet minder aanzienlijk dan dat, hetweik zich in de schrijf- en spreektaal van China voordoet Bij gesproken van zoodanige taslkundige voorbereidselen zal ik mij der-halve tot die pronomina bepalen, welke in de algemeene schrijftaal zijn opgenomen, of als vormen aan de spreektaal van Nagasaki eigen, door Japansche tolken aan hunne Nederlandsche vrieuden zijn opgegeven. I. Tot de meest Gebruikelijk qualificierende naamwoor- den, die zuwel in de schrijf- als in de spreektaal als personlijke voornaamw^oorden dienen, behoore: a. Voor den eersten grammatischen persoon of het ik: ^ ^!^ * jcttsoeko^ van ja huis, met den ouden genitiefl lytgang tsoe (zie § 27, regel 13) en fto, knaap; dus de huisknaap, de dienaar. Het is een zeer oud en zeer nederig pro- nomen, waardoor de spreker zijne onderdanigheid te kennen geefl, en is dus tusschen personen van gelijken rang niet van toepassing. Het beantv^oordt aan het Ghinesche tschHn ^). ^  u,dient: +^ f^ M^» naiyki (niet nanzi)^ volgens de oudere schrijfwijze ♦ 1 a, 4^ •< Sh » nam'dsi, oorspronkelijk +n vp M^, wa- motsi^ d. L >) Htm-x6 M-m6 mei-toet van IFono Latuan, 1809. 8. d. 110 1 2 naam-haft *), geeerd of achtbaar. Het beantwoordt in het gebruik aan onze uitdrukkiugen achtbaar, ofweledelgebo-ren, en behoort tot den deftigen stijl. Edellieden en geleer-den spreken elkander met nandsi aan ^). Het naamwoord nandsi is zoo als ieder naamwoord verbuig-baar, bijv.: Nandsi ga tameni (4^ r^ 'r^ "F^ ^ X •! )» ^^^ ^' hoeve of gerieve van UEdele, en neemt in het meervoud de vormen +^ r^ ^ I5N » nandsi ra en +x ^ -^ f^ A VH "P^ l^S » fumdsigatomokara, d. i. de maagschap van UEdele =gijHeeren, an. Tami iomoni nandsi too mir^^ het v^olk ziet g Essential op u, of elk een ziet op u. — Nandsi fito ga me wo tsoekete or, glj hebt de oogen der men-schen tot (u) getrokken. If t^ 9 imasi, d. i. aanwezig, is kleurloos en laat het in het midden of men tot zijnen meerdere of mindere spreekt. +|- f^J, kimi, 4f f^l 4=" l^ * kimisama, heer, ZEd. |^ [y H > omaje of omae *), vulgo verkeerdelijk omat\ van o (zie bladz. 3, noot 2) en Jy H » ^^^ of moe, v66r, Engelsch before y duidt op iemand, dien men voor zich heeft en aan wien men het praedikaat o (^ j, vorstehjk, d. i. aan eenen vorst toebehoorende, toekent Het gebruik van omae schijnt zich voor- namehjk tot den kring der Japansche ambtenaren te bepalen» en men zegt, dat het buiten Nagasaki, in andere provincien van het rijk, uitsluitend tot minderen gerigt wordt, terwijl anata op mecrderen wijst ^). De zamenstelling j^ ^f H ^ l^ » ottuiesama, gelijkstaande met ons UWE, d. i. uwe edelheid, wordt als een beleef- dere vorm aangemerkt. K r^ 9 worn «), niet IX ^^. noezi, de meester, de beer. ^) Nandsi is een zaiver Japansch woord, en niet zoo als in von sikbold's Epitome, pag. 114 is opgegeven, uit het Chineeach overgenomen. •) Epitome Hng, Jap. blad Engelschmidt is de titel wäarmede en de vrouw en de ondergeschikte tot of van den heer des huizes spreken. Het staat dus niet gelijk met ons Mijnheer, Engelschmidt, en kanzonder de etiquette te kwetsen, niet daarvoor gebruikt worden. Het komt in de navolgende echt-Japansche zamenstellingen voor: "K '^'^' tanoed, de eigenaar van den grond. — K'^'^'^' noeii nasi no da, heerenloos (onbebeerd) land. — K'^'^'^' noeii nasi noeai, of r»j >^ >K v*^ H » miseno lei iifoe, winkelier. — vK '' '^ i inoe noesi, de heer van eenen bond, enz., enz. II. Eigenlijke voornaamwoorden, dat is: «zulke die voorwerpen aanwijzen met onderscheiding van de plaats, die zij in de ruimte innen" »), zijn iit plaatsadverbien gevormd. Zulke plaatsadverbien zijn: WA (^), wijst op het middelpunt der ruimte, mitsdien op den sprekenden persoon zelven, die als een objectief Ik wordt opgevat »). A (t^), ergens, elders, wortel van het onbepaalde voor-naamwoord, wijst op eene niet genoegzaam bekende plaats. KA (-R), daar, Engelsch tliere, wijst op eene bepaalde, meer verwijderde plaats. KO (n), bier, Engelsch fiere, wijst op eene bepaalde, meer verwijderde plaats. JO (rn)» ginds, Engelsch yander, wijst op eene bepaalde nabij zijnde plaats. JO (rn)» ginds, Engelsch yander, wijst op eene plaats, die buiten eene reeds bepaalde plaats is, en dient ter aandui-ding van het begrip ander, Hoogd. der andere, dussere. SO ( /n), wortel van het terugwijzend (reflexieve) pronomen, wijst op eene reeds genoemde of als genoemd gedachte plaats. DA (J^), DO (^), wortel der vragende voornaamwoorden, beantwoordende aan het kenmerk w onzer vragende voornaamwoorden wie, wat, welke, waar. In plaats van da en do wordt veelal, maar verkeerdelijk 15^, fa en fL,, to geschreven. NANI, 4n II, NAN, 4n ^, het vragende wat? Het wordt bier mede opgenomen, om in zamenbang met de vraagwoorden ') Dr. w. G. BRILL, NederlantUehe SpraaHeer, Tweede aitgave. Leiden 1854. bladz. 212 *) Zie blads. 117, Aanm. 2. DJ en DO te kunnen worden toegelicht. Nani U eigenlgk een zelfsiandig naam-woord, en als zoodanig verbuigbaar; bljv.: Nani too motleka? waarmede, waardoorP — Nanijori? waarvan, waaruitP Deze plaatsbepalingen dienen: a. tol vorming van zamengestelde woorden. h. tot attributieve bijvoegelijke bepaling, voorzien van de ge- nitiefuitgangen ga of no. c, tot vorming van zelfstandige persoonlijke v Comaamwoor- den, uitgaande op re. A. De opgegeven stamwoorden worden met andere zoo als n, Ao, plaats, of 4^, tsi^ oord, streek, weg, — meerv. ^i-^ Its, isira, oorden, streken, wegen, tot tweeledige zamenstellingen verbonden, welke eene plaatsen aanwijzen, en als naamwoorden verbuigbaar zijn. De meest gebruikelijke van deze zamenstellingen zijn: Doko^ /. n, waar?, welk oord? Doisi^ A '^. waar?, welk streken? Dotsira, /. -^ |^s, welke streken? DokovCy of dokoje joekoeka?^ waar gaat het naar toe, waarheen gaat hei? — Dokoni^ waarP, of hoeP — Boisiraje no taoeroegi zo? ^ van waar dit zwaard? Dotnve^ werwaarU, waarheen, naar welk oordP — Boisiraje mo iori avoe^ naar welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben, d. 1. naar alle rigtingen overal been, betrekking hebben. — Boisiraje kara mo moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke plaatsen het ook zij, betrekking hebben. — Boisiraje kara moekai atm^ van welke pl Sed het ook zij, elkander te gemoet komen; d. i. elkander van alle kanten ontmoeten. Nandoki de aroe? welk uur is erP, hoe laat is hetP — Nanjoo^ +^^^'iSf of nanisama, welke wijzeP — Nan gwata?^ welke maandP — Nan gwata?^ welke maandP — Nan nannenno aki ni naroezo? woordelijk: tot welks jaars herfst wordt hetP, d. i. in de herfst van het hoeveelste jaar gaat hetP — Nan ben?^ hoe dikmaalsP — Nan kijakwo totomeroe?^ hoe dikwerf houdt ge den gast opP In de volkstaal wordt tsi soms ook door tsoetsi^ 1^ -^, land-streek, vervangen. Dotsoet^ve, waarheen; dotsoetsikara^ ytslslt van daan? Atsi, \r^ -^, ergens, elders. Koko, n r, bier, dit oord? Kokoni, of kokode wakaroe^ hierin ligt het verschil. Kokoni oUe^ hierin. Kotsi, n -^, deze plants, hier. Mii kotsi^ of oisikoisii elders en hier, hier en daar. Meerv o\xd atsira kotsiru, SokOy y\ n, spreek sko^ zulk eene plaats, of Zijn oord. Van daar asoko ergens eene plaats, woordelljk ergens - zijnde a eene attributieve bepaling van soko. — Soko moto voor dsoko mdio ^ d. i. de stam daar, dient als voornaamwoord van den toegesproken persoon; gij. Soko moto nanitoo koerasizo?^ hoe vaart gij?, eigenlijk: wat laat ge omloopen, wat haspelt of doet geP Kaaoko, -f^ >v n, koHko, -i^ '^ n, spreek kaakd, de plaats van daar *), die of gene plaats. — Koko kasiko ni, hier en op die gindsche plaats. Kono jama jori kaaikono Jama ve, van dezen naar gindschen berg. So tsi^ y\ Sh z^lk eene plaats, de plaats waarvan spraak was. In plaats van Joko gebruikt men, omdat dit dwars betee-kent, jo^o Hi '^ elders, eene andere plaats, Lat. alibi, Josoje oetsoef^*^ zich naar elders verplaatsen. JoBoje oegokanoe^ zich niet naar elders bewegen, d. i. vast op zijne plaats blijven. Tot de zamenstellingen met den wortel VfAy die als naam-wo Orden verbuigbaar zijn, behoorenden orden andere; yfa dam, ^ /. '\, of wanoesi, ^ TK, r^, de eigene heer, mijn of onze heer. Wanami^ ^ +n f^i, de eigene reeks, onze reeks = wij. Watakoesi, ^ ^ ^ /vi t volgens de gewone uitspraak wa- taksi, wataksj liet in de gemeenzame taal meest gebruikelijke pronomen van den eersten persoon, het i k. De door toevoe- ging van -^, /Ji, /*« » of ^, wa^ geisoleerde nominatief ^ IJJs J^ /vi -i^ wordt als waiaksa uitgesproken. Meervoud: ^ 15^ ;^ ^^ /- Vp » watakoesidomo, w ij. De afgeleide vorm watakoesisikij woordelijk; ik-achlig, be- teekent eigenmagtig ^). fTatakoeaiq/a, mijn vader, ook ojadsi. — fFatakoesino toaroei monoui makeroe^ door eigen gebreken schade lijden. Wat de beteekenis is van het tweede id der zamenstelling watakoeai is mij nog onbekend. Uit zijne Chinesche synonymen raoet men opmaken, dat het den stempel der nederigheid draagt, aangezien men het gelijkstelt met UchHn. Verg. bUdz. 39, regel 4. Undeld, dienaar, — ti, jongste breeder, — eiao ti, onbeduidende longste breeder, en aiao jin, onbeduidend man, Jap. ijasi kimono, b. Van de voorop gestelde plaatsaanwijzende stamwoorden komeii WA, en het vragende DA met den bezitaanwijzenden genitietuitgang ka of ga voor. Zamcnstellingen met den bezitaanwijzenden genitiefvorm waka of waga, eigen, zijn: tf^agakoeni^ mijn, of ons land, het vaderland. — Waga £ed, ts^)K^, mijn, of het eigen rijk, onze staat. Jf ogive ^ ^^ V ^. of toagije^ t^VH» zamengetrokken uit waga -f- ye, het eigen huis met betrekking tot het onderwerp der rede. fTaiakoesiva longij En ei Kavroey ik keer naar huis. Kare va toagijeni kwoeroe^ hij keert naar huis (naar zijn huis). Waga mi ^ het eigen ligchaam, de eigene persoon; in den mend eener vrouw het pronomen, waarmede zij zich zeive bedoeit. — Ifaga isoema^ de eigene vrouw, mijne gade. — Waga tatsi^ de eigene stand, wij. — Waga tomo^ de onzen. — Waga toino de nai^ het zijn niet van de onzen. — Waga tamo gara^ de eigen maagschap, of clan, wij. Zie bladz. 116 Aanm. 2. Tot voorbeelden van den bezitaanwijzenden genitiefvorm daga?, wiens?, welks?, kunnen dienen: Daga ijega? wiens huis is dat? — Daga awaremoe kolo aran (of aroo)?, wiens medelijden zal er zijn?, wie zal er medelijdeu hebben? De opgegeven, eene plaats aanwijzende stamwoorden wor- den door achtervoeging van den bijvoegelijken uitgang no attributieve bijvoegelijke uamwoorden^ gelijkstaande met onze bezittelijke voornaamwoorden. Of men zegt: jama no idsoe midsoe, b e r g - f o n t e i n, of Ao wo idsoe midsoe, d e z e fontein;jama no en kono hebben beide gelijke gramma tische waarde; het zijn attributieve genitieven, de eene van jania, berg, de an- dere van /to, deze plaats, bier. — Zie hier eenige der meest gebruikehjke zamenstellingen naar dezen regel. Ano. Ano fiio, \r^ '\ Xi JL ^ een mensch van elders, iemand. Ano fito dient als het gewone aanwijzende persoonlijke voornaam- Word van den derden persön, hij; ano owwa, eene vrouw van elders, zij. — Meervond, anofito talsi, anofito gala, kN, X) r^ f^ 15^, de mannen daar, zij. Anata, \r^ ^ ^, zamengetrokken uit ano + kaia, de zijde van elders. Anata-konaia, elders en hier. Anala dient als voornaamwoord van den tweeden persoon, gij, en heeft in het meer-voud anata gala, t^ 4^ 15S. "F^ " Eene verkorting van anala is ada, \f^ ^ *) een ander, in tegenstelling van ware, het ik, — mi no, eigen, — midsoekara, zelf, in persoon. Kano. Kano kala, de gindsche over, de andere wereld. — Kano kala, -J^ "N i^ ^ I die of gene zijde. — Ka no fito, -f^ >^ aj -^, die mensch. Kono. Kono jo, r^'\rr\, deze wereld, dit leven. — Ko no toki, deze tijd, dit uur. — Kono kata, ri>^-j^^, deze zijde, met betrekking tot tijd, sedert. — Kono joeeni, h N H H Ji ♦ oni deze oorzaak, daarom. — Kono aida, n>sJK\-^» daartasschen, ondertusschen. Jo no, hu'itexi, diudiQV, met betrekking tot iets dat al buiten den spreker is. Jo no fito, m-\2J-^, een ander mensch, iemand anders *); hetzelfde als foka no fito, of bes-zin, Y ^ *'*^ ^ ')• — ^o no kijak, i^j > -tt* ^ -^, een andere gast. — Jo no isija, fM ^ v '^ ^ » een andere arts dan die, van wien spraak is. — Soba no isija, een nevenarts. Sono. So no toki, zijn tijd, zulk een tijdstip, het tijdstip van het be- drijf, dat even vermeld is, toen, daar. — Sono mama, 'S^'\V --, alsdan. — Sono notsi, daarenboven, buitendien, ook. — Sono ato, daarachter, daarachter, daarop. — Sono joeeni,?\"nH H ^J» om die oorzaak, zoomede, daarom. — Koen-si eono koeraini so-eite okonatoe, Sono foka wo uegavazoe. De edele handelt volgens zijn en stand. Wat daarbuiten is, verlangt bij niet. — Sono mi, zijn lljf, zich zelven. Jjamatei tco sono mi ni motomoe, hij zoekt de font bij of in zich zelven. — Sono kata, N >v ^ ^, zamenge- trokken: sonata, ^^<h^f zijne zijde of kant, die kant, het gemeenzaam woord voor nandsi, UEd., U, gij; vulgo ook sono foo x*\C^ *). Sono foo tori-tsoekoerqje, neem gg bet waar! = Nandsi kanavejo! —  een krijgt zljn deel. — FUobUo soho taMsoemewo fadweMa* noe, elk een mist - niet zyn doel, d. i. niemand mist zijn doel. — AnoJUosono tokoro itiade joeki'Uoekoe ^ hij komt tot aan zijne plaats, hij bereikt z^n doel. Da no o{ dono en nan no of nani no, attributieve vormen der vraagwoorden da of do, en nan of nani. Dono tokoro ni, waar P — Joroe dono joo na^ f^1^^>^^'5^4^P, hoedaDig is de nacht P — Donataje, zamengetrokken uit dono + kaia^ d. i. welke zijde, waar? — Donataje joekoe zo?, waar been gaat ge P Nanno tokoro ni?^ op welke plaats P — Nanno jekizo? ^ welk nutP, wat baat 1 S 8 2 8 1 hetP — Koreva nanno kokoro zoja? welk hart is ditP De gemeenzame spreektaal vervangl nanno door doo mta, JL J^ r^ ^f wat voor een?, hoedanig? Doo sitajooni^ ^-^^ <^ V ^-is M, op hoedanig eene wijze. — Doo sUa rini naroe^ ^-IN <^ Vs=^ JJ -h ^ i tot hoedanig een nut wordt (strekt) hetP — Doo aita koto to tadsoenoeroe, vragen, hoedanig eene zaak het is. — Doo Ma koto zo, wat is er gaande P, scheelt er iets P c. De opgegeven, eene plaats aanwijzende stamwoorden wor- den door achtervoeging van re, zelfstandige voornaam- woorden, die op iets (of persoon, ding, of zaak, bl c. De opgegeven, eene plaats aanwijzende stamwoorden wor- den door achtervoeging van re, zelfstandige voornaam- woorden, die op iets (of persoon, ding, of zaak, bl c. In einem plaats voorhanden zijn und wijzen. De aldus ontstane pronomina zijn verbuigbaar, zoo als ieder ander naamwoord, dienen met den genitiefügenden no als atributive adjectieven en beantwoorden in dezen vorm ook anon onze zoogenemde bezittelijke voornaamwoorden. Deze zelfstandige voornaamwoorden zijn: Ware, ^ ^, het ik, opgevat als datgene wat in de mid-delste ruimte voorhanden is. Ware ware too waaaoeroe, ik vergeet het ik, — ik vergeet my zelven. — Forkelk vu toareni oke oekteroe koemono goton, rijkdom en eer zyn b\j my als drijvende wolken. — Werfelk vu toareni ari, gelak en ongeluk woont in het ik, d. i. het is subjectief. — Ware toareni ari^ het ik woont in het ik, d. i. k sta op m\j zelven, ben zelfstandig. — Ware karetoo jonda^ ik heb hem geroepen. — Ware fitOy ik en een ander. Are, tK J^, i e t s dat ergens is, vervangt derhalve teregt de plaats van ons hij, zij, het, Hoogd. er; en heefl met hij en er dat gemeen, dat het nog al kort van stof is^ en, wordt het in de zamenleving op eenen persoon toegepast, er geen omslag om maakt. Er bestaat ook een andere vorm ^ ore, j^ ^ ^ waardoor men met geringschatting eenen anderen persoon aanwijst, uit nede- righeid echter ook zich zelven bedoelt. De Schrij?er van het Foeroe-koto -ban ^ of ladder der oude taal, houdt dit oore voor eene verkorting van onore (= Hoogd. einer eines); mijns inziens ten onregte; want geeft men dit toe, dan zou ook Hoogd. als eene verkorting van einer moeten doorgaan. De onderlinge verhouding der beide Japansche woorden tot elkaar is dezelfde, als die van er en einer, Kare^ -F? ^, iets dat daar is, hij, het. Kore, n ^ iets dat h i e r is, deze, dit. Kore kara inoeroe^ van hier uit weggaan. — Koreni joite^ n ^ JJ Jtt^)h» diensvolgens. — Korede joi/^ hiermede well, goed zoo!, zie zoo! — Kara^kane^ 9S4A6 78 9 10 11 »ono fazime Karajari kitaroe. Ima Nippon moppara (vV'^X *^) kore wo seisoe, 1 885467 11^ Chineesch metaal (gee! koper), het eerste is uit China gekomen. Thans fabri- 10 8 9 ceert dit Japan alleen. Sore y\ ^ iets dat zoo is, zoo iets, zoodanig, zulk eeii, Engelsch such. 19 8 Soreva nanide goaar^ ^ *s^^ C-hiJJK^^^^S, wat is zulks?, wat is het? — 1 2845 6 784 8 13 Sore HO toki no fan jori tsoegi no toki ni itaroe made, van de helft van zulk uur 8 7 6 6 (van een bepaald uur) af tot dat het komt tot het volgende uur (tot aan het volgende uur). — Sore kara ^ van daar uit. — Sore kara dekite koeroe^ daaruit ontstaat, — daaruit vloeit voort, Lat. quo fit, — Sore kara oeje, van daar uit opwaarts; met (voeit voeit voort, Lat. quo fit, — Sore  jori maje van daar uitgaande voorwaarts. Sore jori maje van daar uitgaande voorwaarts. Sorede mojoil ook dat is goed, ook dat schikt well. Sorede mojoil ook dat is goed, ook dat schikt well. Sore komt aan het hoofd van eenen zin vaak als attributieve bepaling (zulk) voor, g^volgd van een naamwoord, en wijst dan in hoedanigheid van herhalend pronomen op datgene terug, wat in voorafgaande zinnen van hetzelfde onder-werp reeds gezegd is; bijv.: Er is gewag gemaakt van den geschiedkundigen anvang van Japan; na eenige algemeene opmerkingen vervolgt de schrijver: 1 % 84 5 '6 7 80 10 11 19^ Sore Nippon gok^*va Morogoei Tnoe kwano tsi jore figaai ni aiaroe joeve ni 18 14 16 16 17 18 4 1 8 2 4 Nittoo to mo^ Foe soo gok^ tomo ivoe, Wat nu zulk (dit) land Japan be- 12 5 6 7 8 11 10 treft, daar het van het Chinesche centrale bloeijende land uit naar het oosten ligt, 14 15 zoo ward het (door de Chinezen) zoowel Nittoo (het land ten oosten van de 17 16 15 15 zon), als ook het land Foe soo (Foe eang) genoemd. BaarblQkelijk staat hier 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, maar is van hetzelfde gehalte, 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, maar is van hetzelfde gehalte, 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, maar is van hetzelfde gehalte, 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, maar is van hetzelfde gehalte, 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, maar is van hetzelfde gehalte, 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, maar is van hetzelfde gehalte, 118 9ore niet als bloote expletie^e partikel, ma Als in het Latijn het relativum qui aan het hoofen van eenen zin als: Quae contumelia non fregit eum sed erexit. C. Nep. Themistocles I. 3. Het Nederlandsch vervangt in gevallen all deze het terugwijzend pronomen door het aanwijzende voornaamwoord, en het Japansche Sore Nippon gok* staat dus gelyk met: dit land Japan. Dave, 5^ ^, dote, ^ ^, door de onnaauwkeurigheid van schrijvers en plaatsnijders meestal 1^ ^, {lare)^ <i- ^, (iore)^ woordelijk: iets dat waar? (Eugelsch where?) is, — dus wie?, Engelsch whoe?^ Lat. quis?; en wat?, Engelsch what? Darega katanani tewo kakeroe? ^ wie legt de hand aan den sabel? — Da- rega kokorowo jetaroe? y wie heeft zijnen zin gekregen?). — Darega ttikara too foneworoe? y wie spant zijne krachten in? — Darega koretoo motomeroe iearoo?, wie zal dat zoeken? — Darega jokoe sirite oroe, of iroe? wie wect bet goedP — Soemire darega tameni nivocoeF, de violetjes voor wien ruiken ze? — Darega tameni naka tatsi soeF, voor wien ben ik middelaarP — Dare to onazi koto?, waarmede eenzelvigheid P — Dare lo fanan soeroe?, met wien praten? — Dare to tomo ni oroezo?, met wien zamen wonen P Het meervoud van de persoonlijkc voornaamwoorden uit- gaande op re wordt uitgedrukt of a. door herhaling, al S ware ware, ware ware dsoere, wij; kore kore, deze; sore sore, of 6. door zamenstelling met de achtervoegsels ra, domo en nado, welke vervolgens de gewone verbuigingsuitgangen aannemen, als: ware ra, wij; ware raga, van ons; ware domo ^ wij. — Arera, karera, zij; korera, deze; nanra, welke? Bij de keuze dezer achtervoegsels dient men het gebioiik te raadplegen; ra en domo doelen op personen, fiado op dingen. Sore soreni aitagatte (n^ i >v^ ^ jj /)i^^^)h), overeenkomstig zulks en zulks. — sore sore no fodo wo tatsoe^ zoo en zoodanige (zuike) bepalingen vaststellen. Aanm. 1. Zoo als ik ze beechouw, zijn de even genoemde pronomina uit- gaande op re niets anders, dan plaatsadverbia, zamengesteld met are, dat door klankversterking gevormd is uit art, zijn, wczen. (Zie de toelichting van § 37, Physiologie van het substantive werkwoord JRI, ZIJN of WEZEN). Zij beduiden der halve een aanwezig iets met attributieve opglave der plaats > ) Daar de Japansche aitdrukking Darega kokorowo jetaroe hetzelfde moet beteekeoen, all het Chineiche ^gl ^3t -^T, zoo staat darega als het onderwerp, wie?, en niet als genitief, wiens. 119 waar, en karfi, kore is mitsdien zooveel als ka + are^ ko + a''^* liet daar aanwezige, het hier aanwezige; die, deze; dit, dat. Van het zelfstandige ar/, iets dat ergens aanwezig is, onderscheidt zich het van AEI, zijn of we- zen, gevormde aroe (spr. a/), aanwezig zijnde, in zoover, als dit (aroe) deat- tributieve (vulgo participiale) vonu is en alleen als attributief adjectief dient. Aroe fit6 is een?oorhanden mensch, iemand, Hoogd. einer; aroe iokini, te eeniger tijd. In -F^^H { JJ, karoega Joevenin daarom, is karoe niet als een bijvonn van kare te beschouwen, maar als eene verkorting {aphaeresU) van sikaroe^ zijnnde, en karoe ff a Joeveni beteekent der halve: wegens het zoo zijn, d. i. daar het zoo gesteld is, daarom. Aanm. 2. Wanneer ik ITA als grondwoord ter aanwijzing van bet IK als eersten grammatischen persoon, mede tot de plaatsadverbien gerekend heb, zoo was het niet zoo zeer de uiterlijke overeenkomst, die er tusschen If^A en de overige plaatsadverbien bestaat, wat bij mij deze zienswijze deed ontstaat, als veelmeer de logica dcr gevolgtrekking, dat de aanwijzing ook van het IK aan een plaatsadverbium moet verbonden zijn', wanneer de betrekking van voorwerpen buiten dit IK naar de plaats, die ze in de ruimte innemen, door plaatsadverbien wordt aangewezen. De plaats dan van het IK en van datgene wat onmiddelijk tot den kring van het IK behoort, is de kring, dien iemand om zich been getrokken heeft, of getrokken denkt, en deze bepa- ling vindt men bevestigd door de wijze, waarop een onzer uitstekendste taal- kandigen ^) het wezen van het persoonlijk voornaamwoord van den eersten per- soon afpaalt. ^^Het wijst,'^ zegt deze taalkenner, ^hei voorwerp aan, dat zich in het middelpunt der ruimte bevindt, mitsdien den denkenden of sprekenden pers'oon zelven/^ Wat buiten dezen kring is, is are, kare, kore, d. i. iets dat elders, dat daar of hier is; en wat niet overal, maar slechts in eene tus- schenruimte of tusschenpoos, Japansch MA, voorkomt, datheetif^/Si^, iets zeldzaams. Staan de evengenomde afleidingen vast, dan beteekend ook toare niets an-ders en heeft noort iets anders kunnen beteekenen, dan het iets dat in de plaats tea aanwezige, het iets dat in eenen kring aanwezige, het iets dat in eenen kring aanwezige, het iets du chinesche of Japansche naam van het iK niet alleen de middelste plaats in, hij is zelfs bij uitsluiting.meestal van eenen kring omgeven; een bewijs te meer, dat ware door mijne etymologic tot zijnen waren oorsprong is teruggebragt; terwljl Dr. w. G. BSiLL^s definitie van het wezen van den eersten grammatischen persoon door het Japansche pronomen van dezen persoon als een logisch feit bevestigt wordt. Dr. w. o. BRILL, Nederhndsehe Spraakleer, biz. 212. 120 I Het stamwoord tea wijst du8 de plaats van bet ik van den sprekenden per- soon, van het zelf van het onderwerp der rede aan. Is het onderwerp der rede de sprekende persoon, zoo beantwoordt loare aan ons pronomen van den eersten persoon, ik zelve, en loa of waga beteekent als eerste lid van za- menstellingen, mijn eigen. Is echter het onderwerp der rede een andere per- soon, zoo slaat de genitief icaga in hoedanigheid van bezittelijk voornaam- woord, op het ik of zelve van dezen persoon, — en beteekent nu zijn eigen, zijn. Hier eenige voorbeelden: IFagamamani^ eigenmagtig, willekeurig. — Waga mamaniwa ncd^ het is niet willekeurig. Waga ri-koeta^'' too tatenoe ^ zijn eigen scheef inzigt nietstaande houden, niet volharden in zijn particulier gevoelen. — Waga lament^ ten eigen behoeve; ik om mijns zelfs wil, of hij om zijns zelfs wil. — Ware sore wo wagamononi sita, ik heb dat tot mijn eigen dom gemaakt. — Kare tore wo wagamononi Hta^  wanneer het aan zelfstandige naamwoorden, ofaan persoonlijke voornaamwoorden wordt toegevoegd, (als: de vorst zelve, hij zelve, hem zelven) ter stcrkere uitdrukking van het begripder persoon lijkheid of eigen wezendheid (idenliteit) >), hetzelfde begrip wordt in het Japansch op dezelfde wijze uitgedrukt door ffj, mi, hetwelk lijf, en wel het levende lijf betee-kent en, even als het Engelsche body, ook het begrip van persoon in zich sluit. Doelen wij met » zelve'' meer bepaald op eenkelwezen, met uitsluiting van andere wezens, personen of zaken; zoo treedt het Jap. 'f^F N, ^, more, dat enkelwezen, individu beteekent, in de plaats. Zelf, Hoogd. »elbf zamengetrokken uit n-liba, van n = nh, zich, en Hb, V^f, leven, of leiban, biyven, beteekent oorspronkeiyk : in of voor zich blijvende, of zjfb eigen lyf hebbende. a. hbysk, Handwörterbuch der Deutte Herr Spraech, — Verg. w, o. BRILL, Nederl Spraakher, bl. 214, 217. Mi no en onore no, de bijvoegelijke vormen van beide woorden, beantwoorden aan ons van zelven, van hem zelven, van het zelven, gelijkstaande met het adjectiefeigen, terwijl door de overige verbuigingsvormen minij onore ni mitvo, onore wo ons terugwijzend zich zelven als voorwerpehjke beparling wordt uitgedrukt. Stelt men mi of onore aan ons zelven, zoo verkrägt men het na- volgende schema van verbuiging. Enkelvoud. i, zelve, zelf (ik zelve, zij zelve, het.... zelf. Gen,'no J van zelven (van mij zelven, van het... zelve = mijn eigen, haar eigen, zijn eigen). Dat. # nif aan zich zelven (aan mij zelven, aan haar zelve, van het.... zelve. Ace. If too, zich zelven, enz. Meervoud. Nom. mi domo, mi domo gar a, wij of zij zelven, enz., enz., enz. Het verraadt bescheiden, wanneer men zich zelven door mi, mi domo, mi domo gara aanduidt. Voorbeelden van het gebruik van mi, IS 3 45 67 S 3 17 Oereve naki monova, sore tada Boen-woo ha! lemand zonder verdriet, ol 5 6 12 3 4 zulks (dat) was alleen Wenwang. — Fitotabi njoe-iiiie, Ten-ka wo iamoUoe. 1 8 4 3 Slechts eenmaal trok hij het krijgsgewaad aan, en hij was in het bezit van het IS 3 4 5 14 gansche Bijk. — MI Tenkano ken-mei wo oeeinavazoe, Hij zelve verloor 6 8 4 niet (zijnen) schitterenden naam in het H\jk. — Techung-gung 18. 1 S*d 4 66 7 89 Mi wo oeamoeroe joeen wo aireba, soenavatH fito wo ommoeroe joeen wo »iroe. 4 8 1 3 5 8 Kent men de middelen om zich zelven te regeren, dan keni men de mid- 6 7^ delen om anderen te regeren. Opmerking verdient de tegenoverstelling van mi wo en fito wo, zich z delen om anderen te regeren. Opmerking verdient de tegenoverstelling van mi wo en fito wo, zich z delen om anderen te regeren. elven en anderen. — Mi wo m'am makaseie nige-aari noe. Zich zelven aan het paard overgevende ontvlugt hij. — Mi wo fiki-eagete fito no kini iroe, door zich zelven te vernederen (door kruipen) zich in eensanders gunst indringen; woordel^k : door het lijf te vernederen, zich in eens sands gunst dringen. — JFaga mi-wo jasoemeroe, zijn lijf doen rusten, zich rust gunnen. — JFaga deni waga mi wo waroeoe aoeroe mono, iemand die uit eigen beweging zich zelven misvormt. Men besicht der  persoonlljk doet gelden; ware wo tatsoeroe mono is daarentegen iemand, die zijn ik, zijn en wil en zijne belangen op den voorgrond stelt, en beteekent in de wandeling eenen eigenzinnigen persoon. — Sono mi wo oeaiuawazoe mono, is iemand, die zijn niet weggooit, zijne persoonlijke waardigheid niet uit het oog verliest; hetzelfde als mi-motaiwo si-sokonawanoe mono, iemand die an zijn eigen gedrag niet te kort doet. Daarentegen beteekent ware ware wo wMoerenoe, of oesinawanoe ik vergeet mijn ik (mijnen persoon in tegenstelling met anderen) niet, verlies mij en mijne belangen niet uit het.oog. Kare onorewo wasoerenoe, hij vergeet zich zelven (zijn individu in tegenstelling met anderen) niet. Koen-ei sono mi wo fadaoekasimezoe de edele man doet zich zelven geene schande aan. — Sijava., sei kok'* ni ntsoesite, kaverite korewo sono mi ni motomoe, de boogschutter.... het doelwit gemist hebbende keert om en zekt dit (de reden) bij zich zelven. — Tailn si-seroe toki soo (4=^'j^)- nki goedeki Isikara nakereha; waga-miwo oerite^ soo rei wo itonamoe^ daar er, toen zijn vader stierf, het vermogen niet was, om de begrafenisplegtigbe- 5 8 den te kunnen verrigten, verkocht hij (zeker jongeling) zijn eigen persoon, en verrigtte de lijkdienst. Het gebruik maken van waga mi in plaats van sono mi was noodig, aangezien sono, zijn, op tsilsi, vader, zou hebben teroggewezeo. Sone mi, zijn lyf, of waga mi, het eigen lijf, worden door sit-mhet vorstel^jke of verhevene lijf = Hoogstzelve vervangen, wanneer er van den persoon van eenen kami. vorst, opperwegen spraak is. Vergeblad. 72, regel 10. 12 8456780 Kono fora fasira no kami mo mata fitori-gami nari masiCe, mi-miwo kakoen 4.5 1 9 8 8.0 6 7 tamaviki, Ook deze beide opperwezens waren alleenstaande opperwezens, en hielden hunnen verheven persoon (Hoogst zich zelven) verborgen. Het van mi gevormde bijwoord f^i >^ -^ l^s, midsoekara, beteekent lijfelijk (Hoogd. leibhaflig), persoonlijk, ze If, even als tedsoekara^ eigenhandig. Midsoekara ioravare-fito to nari, bij wordt persoonlijk een gevangene, d. i« hi) geeft zich zelven gevaogea. 1 8 S 4 5 I 9 Tedioekara koevawo torite, kogaiwo H'tam6e, eigenhandig plakte zij (zekere 3 6 4 koningin) het voedende loof (van de moerbezieben) en oefende de kinder- 5 12 ▼erpleging (de zijdewonoenkweekerij) uit. *— Midsoekara omoirakoeva fakari 2 1 2 koto tco jetari, zoo als hij zich verbeeldt, heeft hij het plan gevonden; = hij verbeddt zich dat hij dit gedaan heeft. Wordt midsoekara onmiddelijk van een overgankelijk werk- woord gevolgd, zoo is het diens object en duidt aan dat het ondenverp der rede, lietzij als in de handeling betrokken, hetzij als het voorwerp der handeling wordt voorgesteld. Mi' dsoekara oroe fito, is iemand, die op zich zelven staat, een zelf- standig man. — Mufsockara kokoromoe, hij neemt de proef op zich zeJven. Even zoo : midsoekara jominsoeroe  niet kennen. — Midsoekara fadsoekasimoeroe koto 4 2.S 4 1 2 12 nakare, men beschimpe niet zich zelven; woordelijk: het zich zelven beschini' 4 pen moet niet zijn. — Midsoekara itamoe^ zelfpljniging. — Midsoekara itamoe^ zelfpljniging. — Fifoieo osamoeroe koto ken nari^ het beheerschen van anderen is streng. Aanm. 1. Dit gebruik van midsoekara kenmerkt zich als eene navolging van het gebruik, dat de Chinesche taal van tsz^ ^) (I. uit, 2. zelve) roaakt, dat insgelijks, wanneer het een transitief werkwoord voorafgaat, en dit geen ander object na zich het onderwerp als voorwerp der handeling aanduidt; eene eigenaardigheid, die door roenig beoefenaar der Chinesche taal niet is ingezien. Het Japan sche Midsoekara fadsoekasimoeroe koto nakare, staat gelijk met het Chinesche wSe tsz^jo '). Ik moet hierop opmerk-zaam maken, ten einde niet vroeger of later op de veelal onjuiste vertalingen van diergelijke Chinesche uitdrukkingen een onjuist begrip van het Japansche midsoekara worde gebaseerd, en de eene dwaling door deanderewordegeregtvaardigd. Staat tusschen midsoekara en het overgankelijk werkwoord eene andere voorwerpelijke bepaling, zoo houdt midsoekara oip object te zijn, en vervangt de plaats van het subject, ofdient als bijwo Ord: van zelve. Midsoekara tsijatoo niroe, zelve de thee koken. — MidMekara jamam noborene zelve den berg beklimmen. Niet vrij van tautologie zijn gemeenzame uitdrukkingen, zoo als: midsoekara Sono mi wo aisoeroe/Uo, d. i. iemand die zelve zich zelven bemint. Aanxn. 2. De aan onore toegekende beteekenis van enkelwezen, individu, steunt op de afleiding of eigenlijk ontleding van dit woord. Onore U namelijk, m. i. zamengesteld uit -^^y, onOy ddn, enkel, en ^^^ « are, en moet diensvolgens lets dat enkel is beteekenen, even als kore op lets dat h i e r is wijst. Wat 66n of enkel is, is een afzonderl^k op zich zelve beschoawd wezen, een individu. In plaats van onore komt veelal ook fUori^ enkel, al- leen, voor. Het stamwoord one, j^, komt vbor in zamenstellingen als onogoro, een afzonderlijk tijdstip. De naam Onogoro iima, dien de Japansche eilanden in de- Mythologie ontvangen hebben, duidt op eilanden van een enkel, afzonderlijk tijdsbestek, d. i. op eilanden, die op ^en en hetzelfde t^'dstip ontstaan zijn = gelijktijdige eilanden. — Onoga Hki, woordelijk: ^dn-acbtig, a&on-derlijk, d. i. als individu handelende, zinverwant met tcatakoeai eikiy ik-achtig, egoistisch. — Onazi, •^^'h*^* eenzelvig, identisch. De berhaling ono ono, -v^-'^-^^, d. i. 66n en ^^n, drukt elk een, Eingelsch every one, uit, even als fUo-Hto, d. i. 66a en ^n, of mensch en mensch, betzelfde als elk edn, of elk mensch, (vergel. bladz. 2), en ware ware, ik en hetzelfde als w\j uitdrukt. Ono'Ono aono koto ni sitagS, ■K'S'^^" ^^"N n -^  hij geeft zijne eigene zaak op en dient de belangen van anderen. — Onoreni kalsoe^ zelf over winning. — Onoreni setsoe kolo^eene zieb over win. — Onoreni setsoe kolo^eene zieb over win. Staat onore als onderwerp der rede, zoo beantwoordt het aan het Hoogduitsche er, en verraadt, zoo als dit, minach- ting, wanneer het op een' anderen, als toegesproken of besproken persoon wordt toegepast; terwijl het een blijk van nede- righeid is, wanneer men zich zelven daarmede bedoelt. Bene verkorte. verscheidenheid van onore is ore >), zie bladz. 117, regel 1. Onodsoekara, -J^ 'N I^ -^ IfN » van |^ zelven, uit zich zelven. Mono no onodsoekara koeroe-koeroe to matoaroe kotOy het zich van zelven omdraaijen van dingen, de eigene omwenteling van dingen. — Onodsoekara 1 8 maoekeroe fito, iemand die zich uit eigen beweging stelt. — Onodsoekara naroe 9 4 4 8 8 19 Kokorono mijof zelven het zelven geven! Onodsoekara oroe, op zielven staande, bij zelven blijvende; het wordt gebruikt in den zin van kokorono sdbakiy d. i. eng van harte, naauw- gezet, en wa^fa kokorono toetsoesimi^ zorgvuldig letten op zljn eigen hart. Mi 9 midsoekara^ onore en onodsoekara virorden ook door bas- taardwoorden, uit het Chineesch ontleend, vervangen. De meest gebruikkelijke zijn: 1. '^, schin, Jap. uitspr. f)^ ^, sin, lijf, in tegenstelling van /\i^j ^i^> of fito of ada, anderen. AnofUo sin toatakoesini fanasitay hij heeft zelve tot mij gesproken. 2. H S^, tsze-schin, Jap. uitspr. ^i^ r^ ^, zi-sin, veelal, maar minder juist, r^ /v^ r^, si-sin j eigen lijf. Zi'Sin wo aisoeroe fito, hetzelfde als sono mi too aisoeroe fito, iemand, die zich zelven bemint, veel van gemak houdt. 5. g /T^d/* zi'hoen, eigen deel, zijn part. Zi'hoen too mi-soeteroe mono, iemand, die zich zelven, zijn belang, uit het oog verliest. — Zi-hoenni figetoo tsoekeroe, zich zelven schande aandoen. — Zi-hoenni ni soewatte oroe, z=, midsoekara oroe, zelfstandig. — Zi-hoenni ni tame-soeroe, z=, midsoekara kokoromoe, hij beproeft het op zich zelven. — Zi-hoenni mie-soeroe, zijn eigen werk verrigten, alleen voor zich werken. 4. R^ f!\^y tsze-jen >), Jap. uitspr. zi-zen, ook zi-nen, ^f^ \h ri » bij onnaauwkeurige schrijvers si-sen, r^ J^l r^ » beleekent van zelve, uit en door zich zelven, = ivaga deni, Ps -^ IK U • ^^t- sponte, van daar naturlik; vaak ook zooveel als are, ruw onbereid, onbewerkt. Als bijwoord staat gewoonlijk in den modalis zi-zenni^ ^f^ ^ r^ 'l| • ^or« fUono iai-ar ) Ulu* b* 126 sai'koetoo soeroe^ zijn eigen werk verrigten, alleen voor zich werken. 4. R^ f!\^y tsze-jen >), Jap. uitspr. zi-zen, ook zi-nen, ^f^ \h ri » bij onnaauwkeurige schrijvers si-sen, r^ J^l r^ » beleekent van zelve, uit en door zich zelven, = ivaga deni, Ps -^ IK U • ^^t- sponte, van daar naturlik; vaak ook zooveel als are, ruw onbereid, onbewerkt. Als bijwoord staat gewoonlijk in den modalis zi-zenni^ ^f^ ^ r^ 'l| • oe va zi-zen nari. Ken-mon-soeroe iokoro wo kokoroni 5 7 6 9 10 n 19 18 tiroe site^ zi-boeta no koiovariwo toakimaeoeroe td ken-goeno heUoe art '). All 2 468 6.7 Dat het menschelijk verstand aanwezig is, is louter natuurlijk, (buiten toe- 9 8 8 19 doen van den mensch). In de w\jze hoe- men datgene, wat men ziet en hoort 4 7 6 8 8 18 19 opvat, en de gronden van zaken en dingen onderscheidt, is het onderscheid 10 11 18 tusschen verstandig en dom gelegen. — Jama no otyenizi-zen no /o art; fa' roe njooaiy aki metaoeaoe ^ op den berg is een vuur uit zich zelven (een natuurlijk vuur); het ontstaat in de lente, vergaat in den herfst. — Joemeni zizenni miroe^ iets in den droom van zelf (zonder te weten waarom) zien. Zi nen aijoo aoe^ *^H^>s '^V'^'N'* van zelf ontstaan. Behalte de aangehailden zamensiellen met zi^ zelf, zijn er eene menigte audere in gebruik, die, daar ze doorgaans met Ghinescbe karakters worden uitgedrukt, voor degenen die in het vervolg der beoefening der Japansche taal met die der Ghinescbe zullen verbinden, geene moeijehjkbeid zuUen opleveren, maar lastige stniikelblokken bhjven, zoo lang ze niet als uit het Ghinescbe ontleende bastaardwoorden herkend worden. Tot deze nibiiek behoore vooral: Zi'fita\ eigen penseel; zi-riki, eigen kracht; zi-aan^ eigeniof; zi-man^ zelf- bedrog; zi-ai, zelfstandig; zi-ai, eigenliefde; zi-aiy zelfärztig; zi-meta\ zelfärztig. Deze en andere diergelijke zamenstellingen worden door achtervoeging vAn het werkwoord aij aoe, aoeroe (doen, vergel. bladz. 51, regel 8 enz.) in werk- Deze en andere diergelijke zamenstellingen worden door achtervoeging vAn het werkwoord aij aoe, aoeroe (doen, vergel. bladz. 51, regel 8 enz.) in werk- Deze en andere diergelijke zamenstellingen worden door achtervoeging vAn het werkwoord aij aoe, aoeroe (doen, vergel. bladz. 51, regel 8 enz.) in werk- Deze en andere diergelijke zamenstellingen worden door achtervoeging vAn het werkwoord aij aoe, aoeroe (doen, vergel. bladz. 51, regel 8 enz.) in werk- Deze en andere diergelijke zamenstellingen worden door achtervoeging vAn het werkwoord aij aoe, aoeroe (doen, vergel. bladz. 51, regel 8 enz.) in werk- De Japansche Encyclopedie: -?< '^ ^ ^ ^ +f Woorden Feranderd, als zi'Jlt9 soeroe, eigenhandig scbrijven; ei-san soeroe, zicb zelven prijzen, H man 9oeroe, zich zelven bedri^n, enz., enz., e. De door onze woordkoppeling elkander ofmalkander uitgedrukte wederkeerigheid eener handeling, waarbij dus » verschillende personen elkander onderling tot voorwerp hunner handeling maken» »), wordt in het Japansch als eene b ij- woordelijke nadere bepaling opgevat en door I^^ -R aJ Ij, Tagatini nikoemoe, we^erkeerig baten, d. i. elkander baten. — Sakeni Je- voete tagaini miroe\ betronken elkander zieD (ontmoeten). — Kwannin ide^ 846 6780 1 moekavij Fokkinjorino okoeri-fitoto lagavi ui ai sataoe lamavi ki, 'M.BxidsLTijtitn 8S 8 975 40 kwamen uit (de stad) Te gemeint, en wisselden met de all Peking gezondene 6 lied en wederkeerig den welkomgroet. 