Mnemosyne: Bibliotheca Classica Batava
TtcuTtt i^r' oi "ietvk %a) rvpxvvU Irriv ifitp'av^t '• vt. 445 vlgg. oiiiv tuv Ttdhxt /Mftvti/iJvei tut) xuvxi xk) Toig vSixq xnftuvoi Svrof &ip4>^i, SjTt (iii fiyuv ixxrroT' • De coniunctie ml londer meer atelt geen verband daar tusscben do woorden rout wiixt jj^fiiuuve; Hvrog ^(pixei en het partidpium fitftviiptivei , waarblj zij behooren. De dichter had tot dat. ein- de of u( moeten gelvuiken ot een relativwn, waardoor het sdbvGoogIc VaS. 3S9 TLGG., 41S YLGO. , 443 VLGC., 480, 564 VLCG. 47 naiddel werd aangewezeo. Ret laatste koniL mlj wMrschyn- lijker voor. Hisscbien bad jIribtophakbs geschreven: Jto) xotSf %xlf (d. ). Ksi't Tuv iii^xiav , ali} roi/i Triix? x"/^*"! Hvtoq u^iMi xTi. Mea vergelijk« vs. 447. Buiteadien heb A xmi^ veranderd id xuvav , omdat van meerdere sUiven gesivt^en wordi en de andere nomina mede pluralia sijii. v&. 480. oiii niv 3-' ouJ' iv vexlvifi aoiiffrtv ouS' iv wyAv^. De partikel (tiv moet bier plaats maken voor (GmJv , too ab reeds door Dr. Hrischig ia zijne uitgave der Wespm is voorge- steld. Dit is echter niet alles. De paraphrms van ien'sehe- liasl, eSvm iroi auii ifxM yiyovt tuv if»^ ii^Stv Jao/tharf , ge* voegd by de leziog van cod. R. Toimlv in plaats van mAtt/v, en bij de otnstandigheid , dat de tweede ontkenniog overl(4> lig is , lerff ijl liet pronomen niet 'gemist kan worden , maalct bet in mijn oog waarscbijnlijk, dat Ahktopsanbs geschreven had: vs. 532 vlgg. ip^t ykf tSf iro) ftiyxi eorlv iyuv Kx) irep) TUV xtAvtuv, Het koor besnhouwt den strijd van Philoclboh met BniLreLiOR niet als eene zaak , die alleen Pkiloclbon aangaat, maar als beslissend ook voor zich en het geheele yufivdriov der weepen. Zie vs. S59 en 646. Men leie dus: if^g yap at (tat ftiycti; iariv iyav, ktI. vs. B64 vhj. oi filv y' ivoxf^devrxi vtvlxv avrav xtt) vpovTitiiwiv xKxii irpbi ro7t oZatv ,iaq ivt&v kv iviivif rolriv iptoivm. De overgang van den pluralis lot den singularia soowel bier als in vs. 568 heeft sommige geleerden gebinderd en beide plaalsen voor bcdorvcn doen houden ; ik geloof, tea onregte. Wanneer men van aene zaak spreekt in het algeineen, maakt liet dikwijis geen onderscbeid of men den xingularis of deo pluralis gebruikt. Zoo beteekent b. v. 5 AA 0aat>.tuav hetzelf- de als ol Asi ^xfiXiiiovrg^ en zou bier , nat den zin betreft , sdbvGoo^^lc 48 Db Wespeh tah Abistophares. even goed kuouen slaan i fiin uiroxkieTxi — oti fJyei — S ii rx^iTTti , als de pluratit , dien meD er on leest. Dil is oorzaal, dal de dicbler zich oiet aao eenen pluralit geboodcn achl , die altera in deo vorm , maar niel in den zja van den liagularit verscbilt , en wanneer het metrmn dit vordert , niet aarzelt dezen te geliruiken. Vs. S6S is dus , naar mijn oordeel , in dit opzigt vrij van corruptie, docli beeft op eene andcre wijze geleden. Ik bedoel bet parlieipium Avtuv, dat Toor geene ail* legging vatbaar is. De beteekenis van inw is bekend : kmel- len, Ittslig vallen , hitideren , enz. fiij gevolg is de zin van Scdf isiiciv KTi. > lot dat hij zijne ellende door mij fe hvellea even groot gemaakt beeft, als de mijne." Nieniand zal, denk ik, beweren dat ditbeui voldoet en loch weet ik niet, hoe men iviSr anders zou kunnen verklaren. Het woord is bedorven; ARiSTOPHiHis had waarsciiijniijk geschreven; ?«5 h^yav Sill ireoirtr roiinv ifteWiv. ' d. is : > tot dat bij ten laalsle zijne ellende even groot gemaakt heeft als de mijne. De verandering van Xityav in ivim is bij de bekende verwisseling van a met a ea >i met v zeer ligt te begrlfpen. - vs. STB. «^' ou fieydXi] taut' ?9t' dpXH *«i "u a-Aoiirtu xsraxi^^ J Dit vers zou hier b^ler gemist worden. Piiet PniLocLEoif, maar fiDELTCLBoif, dio de bootdpunten der rede telkene opteekent, be- boort den inboud van dit Iweede sink in de woorden tou rAov- Tfii> xtfTOE^^vtr zanieQ le vallen.. Hi] handelt met het eersle sink evenzoo, wanneer bij zegt vs. B59: TOVt) TCp) TUV ivTl^BhdvTdlV ttTTU vi fiVi^pUaVviv (Ml, want PfliLocLEOx had niet gezegd, dat dit gedeelle de sraeeke- lingen betrof en zelfs het werkwoord ivTi$oM7v niet gebruikt, maar enkel beschreven, wat bij den aanvang van het proces plagt te gescbieden. Daarenboveo is de berbaling van rou xXetf- nu Katnx^vn in twee op elkander volgende vei'zen voor het por niet aangeiiaam en past de vraag ip' eu ftfyd/,tt tout' Iot* ipxii'' beler aad bet einde Air rede, waar men baar bijna met dezelfde woorden lerugvindt (f(. 619) , cRm bior waar Philo- CLBON nog niet zoo zeker van zijne zaak is. nc.,z.d.vCooglc Vss. 564 VLGfi. , 575, 576 vlc. , 578 vlgg. 49 tt. 676 vl/j. ievTspav XV aou tout) ypi^optxt , ri\v rov irXourou Ka.T»x^^^^- Het tweede vers is niel van Abistophanbs. Hel komt op zich zelf reeds met de rol van BntLTCLBOn weinig overeen, dat hij zijnen vader voorzegt , Welk gedeelle van zijn oiiderwerp hiJ liehandelen moet. Haar loch behoorde deze. nu zLJn zoon hem uitdmkkelljk uitgeaoodigd heeft, om over dat punl te spreken, fiiet te zwfjgen, maar de vuordeelen op lesommen, die aan de IieerschappiJ van Athene over Hellas voor den regtersland ver- liunden ziJn. Docb het schijnt we! , dal de oude heer het ver- zoek niet gehoord heelt; want dit onderwerp wordt niet alleen niethier, in het antwoord , maarook verder in de rede nergens doer hem aangeroerd. Daarenboven komL (tifivtjficei , voor zoo ver ik mij berinner, met deze beteekenis in den imperativua niet voor , en is de manier , waarop het vers naasl het vorige geplautst is , zonder verband of overgaug , Aristoph&his onwaardig. t'j. B78 vlgg. iraiiav roivvv ioKiinx^oftivav T^idta. iripsTTt ieiritti , jeiv OlaypBS (iV^Ai)) >pevyw» , ci/K Aro^pivyei vph &» ^fitv XXV «t)Ai)T)ie ye 5/xt(y wxf , t«i)ti)5 in/Jv hrlxf'pti iv <Jlop0ti^ roTat iixxrrxTi t^oiov ifuAqir' iTtoiriv. De vijr hier door mi) aangevoerde verzen zljn om verschiUende redeoen op deze plaals ongepast en aanstoolelijk. Vooreerst wegens de steiling , die zij in Philoclkons rede inneoieD. De underdeelen der bewljsvoering zijn in die rede niel zonder orde verspreid , naarmate zij den spreker vroeger or later voor den geest komen , maar volgen integendeel geleidelijk eo natuurlyk op elkander. Eersl spreekt hij van de tooneelen , die bij de regt^edingei) plaats hebben , waarin de staat belrokken is (1)1)2—574) ; dan van de reglsgedingen , die zaken van bijzoo- dere jiersonen betrelTen (583 — 687); vervoigens behandelt hij de taak der reglers in biiilengewone staalnprocessen en den eerhied, dien de volk^menners nooit verzuimen jegens hen le be- loonen (590—600); eindelijk hoorl men tot besUiit, welk eene gocde ontvangst het salaris.hem te huis bij vrouw en kinderea sdbvGoogIc bO De Wbspgk van ABIETOraANBS. verzekcrt. Zoo is de rede verdeeld, of liever, zoo zou lij ver- deeld zyn, indien de volgorde niet op ^^ne plaats schromelijk gesloord word. Na bet eerste gedeelte , dat over de staatspro- eessen loopt {vg. 574) , tiisscben dal stuk en bet ooderdeel over de reglsgediageo van bijzoodere personen , leest men Ibans de Tijf [ledoelde verzen , in weike Philoclbok eea' ziJBprong maakt van hel onderwerp, eo de zaak van een' kant bcBchouwt , die bij bet oogpUDt , dat hij zich overigens in dit gedeelte z^oer rede gekozen beeft, wonderlijk af:iteekt. Terwijl bet bem in de stukken, die voorafgaan, zoowel aU in die, weike votgen, alleen te doeo is om de eer , de magt en de grootbeid van deo Bland, waarloe bij behoort. spreekt bij in deze verzen van bet zingenol, dat er soms me£ gepaard kan gaan, bel streeleo van oogen eH ooren door het gezigl van naakte schoonheid, decla- malie en muzijk. Deze zoo verscbillende bescbouwiog wordt door niels voorliereid of ingeleid, maar komt even ODverwacht voor den dag, als wij eeu weinig verder (vs. K8a) weder plol- seling van dit onderwerp op de regtsgiedingen worden lerugge- bragt. In iia woord het is een broksluk , dat hoewel het tot de bevrijsvoering van PniLocLioN ])eboort, zeker oorspronkelfjk niet op deze plaats gelezen werd. Het begin van het eerste vers kan mede tot bewijs hiervan strekken : jTxiiuv Tolvuv ioxifix^ofiivav T^'SoTx Tipeirrt Scaffdtu. De parlikel toIvuv moel dienen , om deze woorden of bij wijze van antwoord met het Iweede vers van Bdelvclbon (K77] te verbjnden, of om ze als vervolg aan de laatst voorgaande woor- den van deo spreker zelven (e hecbten; het laatsle is te onge- rijmd, om in aanmerking te kunnen komen (zie vs. 674 vlg^y, maar ook bet eerste verdient naauwelijks eene wederlegging. Immers, zoo vs. S77 echt is, berionert Bdeltcleok daar zlj- nen vader aan de voorregten , die bij door zijne lieerschappij over Hellas geoiet. Dal nu de dokimasie der Jongelingen met die beerscbappij niets geoieen beefl, en het vers dus niet ats antwoord aaogemerkt kan worden , begrijpt een ieder zoo- der verder beloog. De parlikel relvuv beefl derbalve hier gee- nen zin, en bewjjst duidelijk, dat vs. S78, met de volgenden , ergens anders te huis behoort. Evenwel moeten die verzen, gelijk ik zoo even zeide en htio sdbvGoogIc iohood waarborgt, mede behoorea tot de rede van PaiLocLsoR, en derfaalre , zoo zij bier niel op huone plaats staao , ergena ia de Dahljheid weggevallen zijn en eene leemte veroorzaakt hebben. Men zal dus de beste kans bebben , om bunne plaats lerag le vinden, wanoeer men vooreersl opmerkzaam toeziet, of zicli in de rede eenig bewijs eener laeune voordoet, en mogt dit blijkeD , onderzo^t, of zij geschikt zijn, om die aan tevul- len. Ik heb het stuk tot dat einde doorgeloopen , en in het laatste gedeelle eene plaats gevonden, waar men iuderdaad bet gemis van eenige verzen gevoelt. Ik bedoel vddr vs. 60ti, na de woorden , waarniede Boeltcleon zljnen vader in de rede valt. PuLocLEON geeft ons daar de bewijzen niet, die nij met regt van hem mogten verwachleo. Wij zullen, opdat dit duidelij- ker uilkome , de zaak een weinig hooger opbalen. Philoclbok had over de kruipende laaghetd van de Tolksmenners tegenover den regterstand gesproken, en dit onderweqt met vt. 600 ten einde gebragt; hiermede is echter zijne taak niet afgeloopen; in het volgende vers (601) noodigt hij zijne tegenpartij weder tot eene waardering van de genoegens, weike deze hem tege- lijk met het ambt van regter ontneemt. De woordeo, weike hij hi] die gelegenheid gebruikt, zijii niet geheel ziiiver tot oas gekomen; zij luiden thans: Op het tweede vers is niels aan te merken, maar in het eer- ste ontbreekt het pranomen, gelijk Dr. HtascHie te regt he- weert , die daarom leest (i'dwoKXehii , en is daarenboven bet lid- WDord tUv onmogelijk le verdedigen ; want Ayxiuv behoort bfj tuuv. Gelukkig wordt de zin hierdoor slecbts weinig minder duideltjk ; de woorden ijcl t&v kunnen wij voor liet oogenblik met stilzwijgen vDorbiJ gaan ; het overige beteekent: * ga een$ na , hoe grool de genoegenx zijn , die gij mij ontneemt , waar' van gij bewijaen soudt , dat zij afhankelijkkeid en dienstbaar^ heid medebrengen." In die woorden ligt geene zwarigheid; maar hoe wil Philoglboh, dat zijn zoon de zaak na zal gaan f Wat mnet hij daarbij tot leiddraad nemen t Enkele geleerden zijD van meening, dat de onde regter hem op het Toorgaande wijst en vcrlaDgt, dat blj daariiit zijn beslait zat opmaken. sdbvGoogIc S2 Db Wbspen YAK Aristopiianes. Ten onregfe: want ffxhf/tti H wordt nooil in dien zir gevon- dun, maar alleen gebniikl, wanneer meo iemand op ren nieuw onderwerp of een nieuw bewijs opmerkzaam luakcn wil. Ook toont het antwoord van Bdbltclbon : l(iir^yivo xiyuv ■ •xa.vruq yip rei jraCvtt irorl xtivx(px»ijvti vpaxTot ^ouTpeu vipiyiyvijAevoq Tvii »pX'i? "^^ Tefirifiveu , dat liij in de woorden zijns Taders het begin eener nieuwe re- deocring ziet , en zijn ongeduld daarover niet ontveinzen kan, Uen moet het er dus voor houden , <tat Philocleo.'c van plan is, oni in de volgende verzcn zijoen zoon aangaande de zaak voor ic IJchten en verwacht naluurlijk, dat hij daarmede een begin zal maken na de twee verzen van BD8LycLKo.\; maar men leest daar niets van dien aard. Het verbaal, waarmede Pailoclbon op die plaats zijne rede besluit , over de ontvangst, die hem le buis wacht , slaat met vs. 601 vlg- in geen verliand hoege- naamd, maar word l ons voorgesleld, als iels dal bem liijna onlscboten was (cu \k ^mhe'kitii(i.viv) , en nu vddr Iiet einde nog moet warden beliandeld. Hier bestaat dus cene Icemie, en wij zullen aanstonds zien , dat de boven misplaalste verzen bij uit- nemendbeid gesrliikt zijn , om baar te vullen; docb vooraf wil- ten wij nog een paar woordL>n zcggen over vs. GOl , en wel over de woorden dwi ruv. Het ligt in den aard dcr zaak, dat Pni- LOCLBON , oni le bewijzen , ayaiuv otuv /i" dwoxxelti^ kx) Kxrtfu- xttt, eenige voorbeelden Akt Kyaii moel gevun. UU maakt bet waarscbijolijk, dat Arirtophakes , met bet oog op de voor- beelden, die voigen moesten , geschreven had: vxi'i^xt V iri Twi-i', iyxiuv oiav xri. De constructic van aiU^xaOxt met iiri, in dien zin, is bekend. en door ARisToruA.xeK gebruikt in den Plutus, vs. S76 vxi^xtSxt 3' IsTt fAx>.iaTx xxi txv irxtixv. Thans kunnen wij overgaau tot eene proef met de verplaatsing. Dat de vljf l>edoeIde verzen boven niet gemisi zullen worden , weten wij; echter moet de tekst daar, zoo zij wegvallen, cene kleine verandering ondergaan. PiiiLOCLEon begint in dat ge- val met vs. B85 eene nieuwe afdeebng zijner rede; xxl is dus niet meer op zijne plaats en moet vervangcn worden door 3^ — iv 3' xToSv'^irxuv S xxiyip t^ 3^ xrs. De plaals , waarheen de verzen overgebragt vrordcn , blijft onveranderd ; VI. 60S sluit zich zeer goed aan bet vijrde vers (KSS) aan; sdbvGoogIc vss. 878 VLCC. , K89. B3 want bet is natuuplijk, dal hel verlrek der reglers, waanaii PaiLocLBOK daar spreek! , hem aan de (ehuiskomst berinnereii moel. De partikel T0/vtiv (rxHuii toIwv SoKi/ix^apthuv) , die, waar men bet vers tbans leest , doelloos is en niets beteekent , wijst 0|> vs. 601 vlff., en vooral op de woorden vxi^pxi 3' «tJ TivS', • Dat dc voorbceldeo goed gekozen zijn, behoeft geen bewijst. be gelieele plaats zai nu , naar mijoe gedachten , aldus ge- scbreven moelen worden : ffxi^/xiy uTri Tuvi', iyxSuv o7av /i'dToxXfitii xx) xarepixen;, ijv ieuMixv oSrctv l<p»7xsi x^^^iP^^^""' i^oisi^eiv, BAEATKAEflN. l!i.x\tfv6 kiyav ' xivjai yap rot irx^irst Tori xxva^vi^jtt vpuxrli KovrpolJ iFtpiyiyviiicvei' rii4 ^PX^<! ^5? wepi/rifivov. *IAOKAEnN. Kxiiav Tolvi/v iexiftx^oftivuv r^ioTx veiptirri ttxirixi ' . XXV Olxypog tivii-iif (pt6yav , eiix xiroipfiiysi xpiv &v it/irv ^ix T^i Ni^/3>j? eliriji ptJTiv riiv xxWlffrtiv iimXi^x? • XXV fc^AtiTijf ye Hxnv vtx^ , raiinK H/uv Mx^if^ Sv ipopllei^ ToTvt iixxFTxTf IfeSav trz^Atfr' xxiovtri*. ii y' ,^iaTov roiirav hrh Wi^an , ou 'yh 'viXek^aiatv , - Stxv eJxxy la riv fitvdov l;^fuv, xri. vs. 1)89. Tijg V ivixXfipav tyi» 3(«^)jx)fv c£3ixc7? dvaxeyxuXtti^av. De echtbejd van dit vers is niij om meer dan Hue reden verdacbt. la de eerste plaats nioet ons het gebruik van xtx- xsyxv^'^K^'* bevreemden. bit verbum 'wordt, zoo men deze plaats alleen uitzondert , nergens in cene andere beteekenii; ge- vonden, als die van ivxyxpyxphxt , gorgelen, de keel met wa^ ter spoelen. De maker ran dit vers beeft echter het woord in eeoen anderen zin gebruikt, en (en naasle bij gelijk gest&ld met xxupurat, voor niet geldig verklaren. pHtLOCLBOif bad zich namelijk beroemd, dat de regtbank geene waarde hecht aan bet testament en het zegel van eenen erflater , maar de erf- dochter , zonder daar acht op te slaan , naar believen weg- scheiTkt; dit beet na hier ivxxsyx"^'^^^!' ^^ 3(«tf)fX>fv: do schrijver meet dus dvxxeyxv^id^etv genomea hebben voor ter sijde leggea , niet in aanmerking nemen of nietfg verklaren. Maar boc komt bet woord aan deze of eene dergclijko bctee* sdbvGoogIc K4 Di WBSpe:ii van Abistophaubs. keniif Wij kunnen, geloorik, de onbekwaamhcid van den interpolator niet beler in het licbt slellen, daa door aan te wij- zen , wat hem tot dit gebruik verleid heeft. Men vindl de aarileiding to vt. S85 vlg. Philoclbon drukt aldaar de tnioacb- ting der Adiiche regtere voor een behooriijk verzegeld testa- ment met deze woorden uit ; AuBTOPBANEs wil daaf alleen mede zeggen , dat zij voor zaik een testament even weinig eerbied hebbea, als een beer voor den slaaf of bediende, dien hij met een pak stagen weg- zendt: doch onze scbrtjver heeft er meer acbter gezocbt. HiJ beeft begrepen , dat men daaronder niet alleen bet gering tellen van bet testament , maar ook het scbenden en breken van het zegel verslaan looest , en daar het deksel van bet zegel bier KiYX}f genoemd wordt, beeft hij gemeend, dat i£iiaxa^;t;vAi«^«v mpt iietS^K^ als obiect zeer goed dienen kan , om bet opliglen der xiyx*l en voorts bet geweldadig openbreken van het testa* ment nit te drukken. ' UfJ heeft daarbij ecbter de volgende vrij belangrljke orastandigbeden voorbij gezien. Vooreerst was het testament boogsl waarschljniijk een open stnk, wearaan men hel zegel alleen bevcsligd had, om de ecbtheid te waarbor- gen; en behoefde men dus aan het openbreken daarvan niet to denken : maar al was dit anders en al Jiad de erflaler bet ■Ink gesloton op de wtjze van een' brief, zoodat men bet zegel iiioeHt broken, om deninboud le kunnen lez^n (Thdctd. I. 132), kon dlo daad loch nooit aan de reglbank als onregtvaardig ver- weten vtrorden {iittuli; ivKxcryx^^'^K'''^)- ^ij ^"^ immers ver^ pligt, om van bet testament kennis le nemen, en moestduswel iloartoo ovorgaan. Do schrijvcr begaat dus een' groven misslag. wnnnnor \\]\ don rogters zulks ten kwade duidt; maar dit is lllotnllna; ilu woorden, die bij gebruikt, drukken niet eens uit, wat liO bdiifl willen zeggen. Ik voor mij geloof niet dat Hvk- Htyx^^'>^^>" ("*>'' ''^iB anders beleekond beeft als ivxyxpyaphan: ilonhwU willoii biorop niet te zeer aandringen en liever stolen , dat h(| hilt rogt bad om den zin uaar de etymologie le wijzi- t(i*ri. Ilnl wvoihI Id dan zamongesleld uit i»» en Koyxv^-io" en Irnrt, xiKi men nnniicnion wit, dat xayx'^^"" zoo wel als xiyxi sdbvGoogIc vss. t>89, 615 VLGC. BB van hel deksel eens zegels geUruikl werd , des noods beleeke- neo , dil deksel opiigten en het zegel ontblooten. Ooch hieruit vo)gtgeenBzins,dat men faet ook van hetschenden of hreken van een zegel zoa kunneii bezigen. lulegendeel, niets belette, dat men de xiyxn , na dieopgeligt te heblien, om het zegel aan de omstanders te toouen , weder even als voor dien lijd daar- boven plaatsle. Daarenboven bedekte de xiyxit wel faet zegel (jcflsl tS if^yxv '"8 ^*'"' o-ff^v«s ToU im/ieioijiv hrovr^) , roaar niet het teslament, en had de schrijver, iodien hij aMxoyxf- >.iilitiv zoo gehruiken wilde, niet t^v Siadtfxifv maar r« mnuTtt als ohiect daarblj moetea voegeti. Ik geloor niet, dat bet noodig is, meer te zeggen, om aan te toonen , dat vs. S8d onmogelljk van Asistophanbs vrezen kan. Nog idne laatste opmerking wil ik echler niet terug bouden. Zoo in den zin en de taal overigens geen bezwaar gelegen was , zoo het ons toch inoeten verwonderen , dat BoBLrcLion bier aan zij- nen vader de onregtvaardigheid van zijo gedrag verwijt. Het is BocLYcLEOK daarom niet te doen : de handelnijze van zijnen vader isbem eene dwaasbeid, die faij arkeurt, omdat dezeveel geraakkclijker en eenvondiger middeleo om gelukkig te leven voOrbi} ziet en zich door de volksmenDera om den tuin laat leiden; maar om regt of ouregt bekreunt htj zicb overigens vrei- vs. 615 vlgg. riis xixTtitixi vp40},ttftx xiauiv, ffxtvij* ^shiav ixteafiv Kkv ohSv (Ml' (iii 'yx9i '^ TuTv, rbv Svtv ritV ivtuxifuatixt o1v9v {iirriv x^r' fyxiofiat xhivctt ■ oiros ii xtxn^s ^pafttia'ituvof rati <rev itvou niy* stii arfiriov KxriTrxfSev. Er bestaat niet bet allerminste verband tussclien deze vior verzen en de bewysvoering van Philoclboh , die voorafgaat. Indieo men zich van de waarheid biervan overtuigen wil , be- hoeft men slechtg eene naauwkeurige uitlegging van den lekst te beproeven. De rooeiJelljkhedeD openbaren zicb aanstonds in bet eersle vers. Hel pnmometi riie (ra^c xix-ntfAKi xri.) , dat men daar leest , kan op meer dan ^£ne nljie begrepen wor- den ; de scholiast gelooft, dat bet op den triobolus doelt, docb dil is oDgerlJmd. Ik neem voor het oogenblik aan, dat Vmu*' sdbvGoogIc |;g Db WeSTG^f VAit ABisTOPnA^BS. CLBOM daarmede de rcdenen op hel oog heeft , die hij boven haiij'onlwikkeld , waapom de reglersland hoogst geliikkig en verkieslljk is ; namelijk den invloed , dien hij in den slaal uiloe- fenl , de vieijerijen der aanzienlijken , hel lingenol , enz. In deie voorreglen ziet de spreker das de wapenrusling. die hem legen gevaren bescliuilen moel. Maar welke zijn die gevaren ? Het voorheeld, dal hij zelf aanvoert , xiv olvir ftoi fiii 'rxii "i* »,«« «Ti. in vcrl)and mcl »». 612 »%.. veroorlooft ons niel aan icts anders te denken , als de zuinigheid en den on- wil . waamiedc zijn zoon , zoo hij eenniaal in diens magi over- gelc'vcrd niogl wordcn , in zijnc behoehen voorzien zai. Doch wal kunnen de voordeelen aan lie! ambl van regler verhooden hem daarlegen l«len ! Wij welen immers . dal Pniu«a.«oj dan niel longer Ilcliitsl zou zijn , en noch in den friobolm noch in do genoenido hcerlijkheden eenigen stcun legen zulk eene be- handoling zou kunnen vinden. Hel blijkl due, dal -riSi niel too kan worden uilgelegd. als >vij Ihans gelracbl bebben het le doen. Er is nog eene derde opvalUog niogelijk . die evenwel do laak weiuig verbclerl ; wij konien daar dadelijk op Icrog. De drie volgcndc verion zijn hier evenmin op hunne plaals als licl ccrslo. Ik zie gcon kans, om ze door de gezochtsle ver- klarlng niol don locslsud in oveensleniniing le brengen. Men mmlwle zclt. I'miociioj becll een zwaard in de hand, waar- nmlo hij zich van het Icven berooven wil, indien zijn zoon ovorwiunaar Wijd. Zie «. SJ5 <l,- e" <'■ '!»■ BeM spreker daarenlegon lioiidt eene wijnOesch in de hand, van de soorl, dio hn penoenid «erd. Zie "■ 6'6 ''S- ""' SMP™' '"*- sfhi-li l'«ii.«c«<>J M Bntttcitoj vvorJl geioerd op slraal , voor r; iiiaar do porwHio . nil wiens mond deze vier ver- 1. iH'vindl liih in huis; hij is. naar bet schijnl, ling hinnrn grtrwlen en heeft de Desch medegebragl; > bi-lMMt Jr«.ic;>ir(uu ; Kindelijk loopt de Imisl (dor rn WWII over hel aanlien van den reglersland. spreker allwnlijk hekomraord schijnl over hel niet ilhoal, dal hem warhl. Iiuoicrs, hel is om zieh daar- Uwnrvn, <l«t h(j «ls v,»>nors den &.-,- lieeft medege- k-.o i>|i»ierl,iug soft ons den sleulel lol hel regl ■n IS 615 ,-iX- «j»r»J-" «v!^ Wanl de omslan- ,db,GoOglc TSS. 61& VLGO. 67 digheid , dat de sprekei* den Svos mede begrijpt onder de za- kea , waariahtj een rp6^MtiM( kxxuv ziet, bewijst duidelijk, dat TiiSe niet op bet voorgaande doelt , maar juiat van dien ^vot , en laisschieo van nog eenige aodere provisien, weike de spre- ker bij zicb kan liebben, verstaan moet worden. Men zai, denk ik, toeslemmen , dat deze verklaring van t£Ss , die mij de eenige ware Mibijnt te zijn, niet strekt om vs. 616 op den tocstand van Philocleon toepassetijk te makeo. Dit berinnert mij nog eene laatste bedenking. Het ligt niet in den sard van den ouden regler, om op een goed glas wijn gesletd le zijn; althans niet in dit gedeelte der comedie. Later, nailat bij zich onder de roogdij van zijnen zoon gesleld beeft, leert ' deze bem daar ineer smaak in vinden ; maar tot nog toe eet bij liefst brci met zijne vrouw en docbtet, vs. 606 vlgg. De redenen, die ik gelracbl beb Iiier te onLwikkelen , heb- ben mij overl uiijd , dat Aristophanes deze vier verzen nooit beeft kunnen bcslemmen voor de plaals , waar wij ze Iczen. Hoe zij bier komeo ot wat aanleiding tot de inlerpolalie gegeven mag hebben , weet ik niet en dat zal wel een gebeim blijven, Dat zij van Aristophahes , of ten miuste van eenen ouden co- mieus zijn , lijdt geen twijfel. nUvermm, Oct. 18li5. H. G. Hahauh. BLADVULLING. Schol. Aristofh. Pac. 1165. In vocabulis : TIxvSmitIxv "Si r^v xotxl^ytv xa) ix hxipipuv i^uv ivuxiX'V , OTOiv extto'TOt Tx ixuTou i\pa dvtviyxy xai x»6v' ret I fit fi xoiviv , 3 arxv wih,huv rpoKufiivav liefffitiruv >.ik0^ Tit S SiXft, ridiculum vilium nullo negotio tolli potest. Lega^ tur scilicet: xxrceSiiTixi. E. M. sdbvGoogIc DAVID IS RCHNKENII nBlfDATlOKES SBUCTU. I SCHBDIS IN BIBLIOTHECA LDGDUHO-DATAVA ASSERVATIS EOIDIT E. H E H L E R. Emendationes in LiviuM. Liv. I. SK : Inter principia condendi huius opens niovisse fiumen ad indicaodam tanii imperii raolem Iraditur Deos : nam • quum omDium sacellorum exaugurationes admiUerent aves, in Termini fano Don addixere. — L. omen. VI. 16: Saginare plebem populares suot , ut iugulentur. — L. populares velut tues. VII. 17 : £t tunc quidem velut lymphati et allonili muni- mentis Buis trepido agmioe incidemnt ; deinde ubi consul le< gatique ac Iribuni puerorum ritu Tana miracula pavenles irri- debant increpabanlque , vertit animos repente pudor; et ia ipsa quae fugerant , veluti caeci ruebant. — L. terricula. Cf. Liv. XXII. 17 et Drakbhb. ad XXXIV. II ; Hii>. Fel. 37. VIII. 24 : Contrahensqne saos ex fuga palatos . pervenit ad amnem ruinis recentibus ponlis , qnem vis aquae abstulerat , indicanfem tier. — L. iter ineidenlem. XXIV. 5 : Index unum ex coniuratis Theodotum , a quo ipse tqtp^lalus erat, nominare poluit. — L. adsdtus. XXXVIII. KO: Dicebanlur cnim [ab] eodem animo ingenio- sdbvGooglc ENBiaUTIORIS W LITlOll , AHTHCH-OGIAH LATIHAH. K9 que, [a] quo gesta erant, et aurium faslidiam aberat, quia propericulo, son in gloriam, referebantur. — Praepositio ulro- que loco est delenda, XL. B: Simul, ut Demetrius in dies suspectior esset. ex composito sermones ad sprelionem RomaDorum trahebant. — L, despeclionem. Ematdatienes in Anihologiam Lalittam. Usus sum edjtione Prriii Bdrharni. EmendatioDes Rubake- niaoas cum lexta, qualera Mbtkbos exhibet, conferre non li- cuit. I. 25 (pag. 13 Bobm.): Non tibi vioa plaeent, o insaDabilis hostis, nee mens est Tbebana tibi , ticet aggere eelso Dircaeae rapis dicas fluxisse parentea vertice de Nisae, per rnra et nostra Lyaens ' transiit, inplevitque Tias nigraalibus uvis. Verliee de Nisae , sic ex Akk. VI. 806. — Interpungendum est post paremtes. I. 99 (jHig. 80) : Telephus, excelleos Alcidis pignus et Augae, ixtemae sortis hella inopioa tulit. L. Allemae sortis («/» — subU. Cf. Ain. XI. 426. II. 8S {pag. 231) : Victa prius nullo , iamiam spectata triumpbo, inlibata tuas gens iacct in lilalos. L. cadit. II. 119. vers. 21. [pag. 2S7) : Quod discinctus eras, ani'mo quoque, carpitur umim. diluitur nimia simplicilate tua. L. Quod discinctus eras m'tnium cet. II. 119. vers. 80 {pag. 269): Glava lorosa tibi pariter cum pelle iacebat , quam pede suspense perculiebat Amor. L. mspensam. V. Bion. Eid. I.. 82. sdbvGoogIc 40 Datidis Ruhnkbnii U. 167 {pag, 347): Doclrinae antistes, rerum mirabilis auclor Tullius, extstens nobilis ex humili. L. v«n. V, Kol. ad Anthol. I, pag. 681. lU. 3 (pag. 467); Cesserunt arces , cecidere palatia div&in , iaiu servil popiilus, degeneravit eques. L. sederunt. ' V. BnourKH. ad Phopert. III. 7. 57; AmtTZ. ad Pun. Paneg. 16; Lit. XXX. 38; Cubt. VI. 6; Marklaho. ad Stat. p. 310; 4id SiL. VI. 647. Euibst. ad Tacit, ^n. II. 47 cet. lU. 29. 7: (pag. 477): Slatuaraque amici floribus , violis , rosiB foUoque luuUo, alque uoguenlo marcido onerale amaates. h. nardino. V. StUEc. fferc. Oel. 476; BeinB. ad GLkm. pag. 279; Brodcbr. ad Tibvll. pag. 549; Ukins. ad Ovid. Ep. XV. 76. III. 37. 11 (pag, 483) : Hie aestus levis est, bic nullum frigora lerrmt, hie geminata dies per caudida marmora fulget. L. lorrenL ni. *1. 14 {pag. 486): Discurrunt Nynipbae. piscinas flumina eomplent, vitrea crispatur labris refluentibus umbra. L. tmda. III. 70. 7. (paj/.Bll): Afidibus in tolit gemmae licel omnia claudant , turpe est, nil domiuo turpius esse suo. L. tanlis. III. 167. 7 {pag. 611): Scd qiiis te docilem iudicet arlium, qtiBB nalura dcdit cordis * aucttor. li. oordia acnttT. 111. 190. 2: MoribuB ct vultu mulier quaeratur babenda. harrida nam facies mtilio colalur ab auro. L. ttuf/c. 111. 27li. 19: Conli'gia occulta candentes vcslo papillas, sdbvGoogIc BHBHDATIOUBS in ANXnoL. LAt.; pLUIAltCHnU. fil Candida eutn notit veste papilla tegi. L. obducta. Addo hisce in Anlhologia Latina speciosis emeDdatioDibus uiiam in Valbrio Flacco , cuius versum , VII. 485 . a Boshahho in annotalionibus ad AnlkA. 178 tier*. 195 excilatum, eodem loco correxil ItuunkBitiDs, quo suas in ipsam Anlhologiam ob- servaliones criticas collegerat. Qui versus ita sonat: Hei oiihi, car nullos slringunl tua lumina flttus! an ne mox merito morituram palris ab ira dissimulas ? Quern ille ita emetidatum proposuit: Hei mihi, cur nuHo linguttlur lumina fletu ? laudatis Anthol. pag. 701 ; Ovm. Met. H. 631 ; Stat. Theb. VI. 586; BoEiH. libr. II. Carm. 6; Hbth. ad ViRO. T. II. p. S80. Emendationes in Plutarcuuii. De Ednc. Puer. (Pag. 8. B.) : Tiv yxp xMv rpi^w opyxvov Tijg jrxiiilxq ^ Xf^^'f '""*' (SiiS^lav Irr) , xcti iirh Tviyifg ritv iTiTTiifiitv TfiptTv irufilSiliitiuv. — L. ifvrtiv. Apophthegm. Lacon. (pag. 211. D): Tif ^ rwv Maxiiivuv (3xffi- Xil tI ceuTi lp^T>ifix jrpotrijTffi'pe • ^^jxvm S* Ixeivou fiouKeut- <r6ctt , Bou?.euhda toIvvv, iJ'trcv, ^(teTg H iroptu<r6iiiSx. Bxuptavxs oZv riiv rif-futv xa) iihaq, ixiKsuvev d>t ^Ixov jrpoxipttv. — L. Tpoiyttv. De Cupid. Divit. (pag. 625. D) : a-u H rea-xuTx vpxyfiXTx auvixtit;, x«i TxpiTTeiq, x*l vrpa^ftg aexuriv xepcXltu $hy ^av Slit T^v Hiixp9>.oy[etv , xxt rlt "iuvxtf^ ^raiTX inroftiytit , ouiev eS iria^av- ' — L. vuyxtlq. Quaest. Ckmviv.lV.)i (pag. 610.F.): S rt yap i4>6«^ftii irpv- Ti^ iariv xuruv , S<m xx) xeidtuieiv £va7r£TT»fiivoie rejf tfiftX' fftv. — h. iypvxvig. Cf. Sdid, o. xrpvro? et Stkpbahds in Thes. V. irpuTOf. De Herodoli Malign. 43 (pag. 874, B) : T/ inTx; ypa^txit i thiip, Kx'i ijiut i xiytg x») x^P'i lvt9Tt xtH itiviritt xa) Spx TOtf iitiyiifixffiv, .. sdbvGoOgIc 6} DaTID ROHflKKNItl^ AD PlOMICBUH. De latanter vivendo 7 (fiag. 1130 G.) : KWret riii ye ^^ni iw) TOO iTvM ^tjviy tia't/Sav x^P^" > Telft XifMTsi fUvsi titJjou ritv M&t vuktci xira (pomxopSioti iv httn^vffvi, Mil ToXvn itifvav fiiv ivli/f&v luil tKuSluv iivipuv &>Ai7t TeSti},i(', wvl xarcinol rivas ixKurrn , lui) ^tjet iiatffieuvt , xai iiciTpt0i4 Versum tertium quartumque aic iabet rediol«grari: tut) Ttlvtv tuxdpxuv fitiv ivinpay x») irutrxluv S^ifSfiuF iyStvi rt$ti}J(, Praeterea coinpBrat cum bocoe Pldtabgu locum Thkhistii p. 280 D. Lugd, Bat. mense JVovemfrrt hdgccuii. Edbipidbs IpHg. Taw. 812. OF. 'Arpiaif Buirreu t" elfSet yevo/tivifti Ipiv i 19. iix6V7K %9ur9( ipvU iivlx' JSiv wipi. Versus alter editoribus merito moram iDieeit. Noo eaim boo iMKEnuM rogat OiEaru , qvando rixa isia exsliterit , sed an omniDO rixam ortam fuisse sciat , oUitt ytnpUv^v tptv h. a. irt IpK iyhtTo, Il)a vera respondendo debet aOiriiiBre, se hoc ioBudivisse ; addit inauper , Ue caUBani qiiidem , quae rixae aDsam dederit , sibi esse ineognitam. Itaque id poetae erat signi* flcanduni , quod simplicissimo mode ila sooat : tpauva, , in {r 9tp\ ipvii. Tragicis autem poetis in talibua non mious avvtMx, quani tri ID Ufiu fuisse, ut compertum habemus, ita hisce exemplis iUBUper nonflnuHtur: sdbvGoogIc Emtip. Iph. Tadr. 612. 63 EuBiP. Orest. 1350: Mtvi^ai^ , ovvtx' ivipctt , oi ^fuyxg xxieou^ , tupiiv l^px^iv , o1« xph icpoifviiv xttiuiq. EiiRip. Iphig. Taur. 956: ^A^ouv a atyi x£iaiuw bvx t'iiivsu , fUyx ffTtv^^av, cuvsk' i^v' ftvrpit tpiytui, EuHip. Iphig. Aul. 102: ^uft^MTv t' 'AxMOif fluff x' cu SiKoi * ?kfyav. SoPB. Oed. Tyr. 708: x(k} ftxi' euvtx' irrt vet Ppirtiov oiiiv /lavrixiii txfiv rix?'^?- Soph. Oed. Col. 1393: xx) Txa-i Kxiftehiffi roTs jxutou S' iiftx ■irtaTCTai vufifAixoiiriv , cSvfx' OiS/rov? TOixuT iveiftt trxiiri TOiq axnoJi yipx. Soph. Phi/ocL 232 : ixAA' 2 $f'v' Ml rovTO irpuTov owiut Quid milii velim iam apparet. Euhipidis versnm simplicis^ sima eadenique certissima medicina Gaaandura esse pofitamqae dedisse conLendo: ijiauirx xp^^'ti lipvii ovvex' ifv vipi. Ilaque irriU fuerunt Mabklakdds el Pohsokus, quorum hie ^Ti? ?v, ille fvslxauv, vel, qaoi} magis placefaat, *iv elxov, va Gorrupti vocabuli locum subslHuendo sibi visi suDt versui EuBiPiDis posse mederi. L. Z. '1 Keititdenda eit Emmsi h. 1. f«nM ^. E. %, >) Pro 94I0, lasalnt » U < ». E. ■, Digitized bvGoOgIc LKHHATA QUABDAM llf SCSOLDS IN ArISTOPBANBU OBLITT£IUtA RfSTiTuunruii. Lemmala in Scholiastarum Grammaticorumqiie explicalioniUus aul omissa , aut corrupta , aut perperam cum iis , quae antecedunl vel sequuntur, coniuocta variis constat efrorihus ansam dedisse. Utar plagulae, quae mihi conceditur, spatio, quo huius generis vilia aliquot indicem el corrigam , ia Scho- His ad AaisTopBAnsM obvia. Schot. Abist. Equil. 665 ; of Trfvrivei? : Ol a-^oeyrwre; rgf ffir^atat khiI tcu iit/tou ipxsvrti uTttpirxi, Excidit lemma ante vocabulum exlrenium. Interpungendum post tcpxovTCi et sup- plendum ex Abistophahk: To^irxt: uTntpirai. Schol. Abist. Ran. 1 : tuv s'lxSiTuv : 'Akti t»>' iSlftu* , i fter- oxh «*rl Tou iviftctreq • xa.) 'Ofi^pot T^v S'fff TiiXifteexiii Tcyrvufiivo^ ivr) T9U Tivurii. Claudicat comparatio , nisi ante ^ fitrox^ inserueris vocabulum isu^tevat e vcrsu Rauarum, qui sequi- tur. Schol. Abist. Ran. 374 : 'EyKpoioiif : Bxlvav £ip6S/iui , q ivri Ttu Ix^aXXwv. Sed fxpiXKay vooabuli iyxpoiuv explicatio esse nequit. Videtur sclioliasta alteram lectionem nosse ct inter- prelatus esse. Scribendum mco iudicio: i'yxpouuv. fixhav litpiiSftuf , iKXpoiiuv ivri tou ix^ixxuv. Schol. Arist. Ran. 858: ivii^arov rrina: ^puvtxo? , »6ipa- Toy. e'l ii ypicpowiv xitvKutov kvt'i too Avtifiyitivav xxi tJAjji' ;U^ tX"^ ' M4 X'*^""^y"y'"l*^'"'' ' f^*l^^ KpctToiifuvav. Excidit, ul in primo , quod proposui , exeniplo, lemma in medio scholio. Ex Aristofuake relingeDdiim : xa) TuAifv ftii tx^"- ix'^^i'f- /*^ XaXivtfyayouii.evov , litjii xpxnufttvev. Schol. Abistoph. Equil. 42: tviTXO>,ov ytpivTiav: Auarfis't- Aov, jrfev0vT£fov. Hoc loco oon lemma, sed poetae voca- bulorum parapliasis labem coDlraxit. Emendandum est: iua- Tpei^f^ov irpeiT^VTiov, Corrigam eadem opera unum et alterum cousiiiiilis generis Titium in eodem Ubro, e quo superiora ducta sunt exempla ; sdbvGoogIc LBHHATA IN SCllOLIASTEN AtUSTOPHANlS. GS Schol. AbistopB. ^Ci^rn. 22. etc! imvipui; eTxov ol 'ASttvxTit Tphi Txg vuv^Soug , s'lUxviv vx*ifiT»i Ziia ftifuyTUftivov (jeuri- iTTiy filXTifi ^TOi ISi/AftatTi xoxxlv^) 9X0'*i^v ixTehonreg ii» rijt i-yopii iidxeiv xri. Deest participiuni , a quo dativi j//at^ et 0iifi(tXTi pendeanU Supplendum est ^i^xftfiivov post xox* xlvtf. Schol. Ahistopr. Av, 1 ; Tf^ohrxi H Ti iviftxrci ruv irptv~ ^uripuv , T^ fiiv TXpat ri xei&i<r&xi , t^ H wxpx ri eS Ixfiv T»v iMrliav. Turbatom scholinm ila est redintegrandum: ri ftiv irxpa ri irclStaixi ra irxlp^, ri ii xri. Schol. Abistoph. Av. 42: rivSe rif ^dhv: e1p>iT»i pth i ^£So?' Sfiut yt fiiiv ol Kunixo) xxt^eiv t'laSxffi ri rotxvrx , ug Eufl'oAK Xpuj^ y^vfi * rivo0uv i px-ptpSL" Ita omDioo scholiasla , quis- ,qais fuit, scribere non potuit. Ad sanaDdam senlenliam post lemma ioserendum est oiix. Hoc enim vult, ^xiov vocabulum non fuisse in usu , sed a po£la m yiXuTx fuisse fictum. Lugd. Bal. m. Nov. hdcccliii. E. N. ADDENDUM AD QUAESTIONES LUCIANEAS. Quaeiitionum Lucianearum caput prioiuni, quod buic Mnemo- tynae Tasciculo inserendum curavi, vix lypographorum offici* nam reliquerat , quum Bbkkbri Luciauds , cui cum desiderio praeslolari nos significaveram , e GermaDia ad nostrales est advcclus. Bgekbbi libro quid lucrata sit crisis Lucianea, mox accuratius exponere licebit. Eorum, quae dispulavi I. I., nil mibi ab eo praereplum esse vidi praeter emendationem in loco Lexipkanit 14, ubi pro ^vctfa^'Aue/i' reslitutum est tv 'Ivcp (pxietv. In loco lov. Trag, 6, quern tractavi, in pri- me versuum ab Herme recilatorum Lehhanhi senlentiaoi est amplexus, in sexto emendaliorem sibi visus est texlum propo- nere xvlrtfvt in KriffSjtri mutato. E. M. : sdbvGoogIc * '"it,, """TV. "'Mi, , fwom »„," ""« res I- '"'nuiin ; *""" /»,. V ,db,GoOglc ANOOCIDIS OBATIO DC REOITII. 67 rnm acervos; nee praefecti fraudem suspicati esse viileiilur, antequaiD moles digeri coepit. Habebat sane illud negoUum , quod acueret et aleret ingenium grammaUcorum ; qui quam re- Hgiose et severe haoc provinciam admioistrarint, ad hunc usque diem cognovimiisex exemplo Dionysii Halicarnassei. Sed pluri- bus haec persequi ntbil opus est, quia iam apparet id, quod ID praeseDleni causam sufBcit , Don temere quaeri num forle Oratio quae credilur dicta esse coram populo in foro , ex um- bra scbolae in lucem et auclorilatem provolaverit. Haec si in universura non improbabuntur , Dec pulo iDlriDgi posse, age videamns de altera Andocidis Oratione, quae inscri* bitur de Hedilu. In qua quaesltone Iractanda moleutum est , quod fere Dibit de Andocide exploralum est et constat. Omissis enim scriptoribus , qui obiter tantum et aliud agentes etus men- tionem fecerunt, primarius Tods , a quoomnes certa notilia pe- lenda foret, esset Thucydides, nisi is in narratione deHermo- copidis , quorum (lagilium cum omnibus de Andocide quaeslio- nibus coniuDctum est , totam rem brevius quam caetera solet transegisset. Quocirca magnopere doleadum eiit, quod periit Gratippi liber, in quo cum alia memoriae prodila erant, quae Thucydides, sive imprudens sive certa de causa omiserat^ tum de hoc crimine fustus actum fuisse videtur. De fide eorum , quae Ptutarchus in Alcibiadis vita de Andocide (radidit, quid dicam nescio, sed nemo non intelligit nee dissensum eius elli- cere posse ut Orationes Andocidi abiudicemus, nee consensum laeere ut germanae yideanlur. Quae in vitJs X Oratornm narrantur, ea quoque sublestae fidei sunt, quia, eliamsi Plu- tarchus ipse banc Tarraginem coUegerit . quod secus vide- tur, lamen obseura et impedita ilia narratio iisdem dubiis premitur , quibus ipsae Orationes , a quibus auctor pleraque rnutuatns est. Lysiae Oratio contra Audocidem et ab antiquis et a recentioribus plerisque spuria habetur. £ quattuor Ando- . cidis Oralionibus, duae poslremae itidem vulgo huic abiudi- cantur ; de prima ipse dubito nuo) germanasit; est igitur dif- fieillimum iudicare de secunda , quia vix quidquam restat, quod stabile sit. Accedit quod jion sufBcit probare Andocidem vera et falsa ubique permiscere, et parura eleganter et diserle ^ieerc; nam hoc nnnsquisque ultro videbit , qui Andocidenr sdbvGoogIc 68 ■ AM)0Cll>]9 attingel et onines videfunt. Quae cum ila sinL, argunienta fere desunt, quibus fraus demonstrelur. Uaec omnia ul nielins intelliganlur, operae pretium me fa- durum exislimo, si paucis enarravero Andocidis vilam , qualis ab aliis ex quinque Oralionibus , quas dixi, concinnata est. Qua in re valde minim est viros doclos , cum in universum Andocidi fere omnera Gdem denegareul, lamea de singulis sa- tis fuisse secures. Meierus igilur probavit Andocidem natum esse anno ante Cbristnm natum 442 et ipse alia ratione idem oslendere eona- tus sum. Ad praeturam quod atlinet. quam gessisse dicilur in bello Corcyraeo, primus Taylorus antiqiiilatis testimonium sprevit el conlendit avum Oratorts a Tbucydide significari. Et sane in aprico est Andocidem ipsum intelligi non posse , quip- pe tunc vix decem annos natum. Sed inscripUo quaedam, quam mifai indicavit Bakius v. cl. , me docuit banc praeturam conimenticiam esse. Missa aulem quarta Oratione , quae est contra Aicifoiadem , de qua infra pauca notaho , primam eius menlionem reperin anno ilH, cum viginti septem annos natus iniplicitus est crimini Hermocopidarum. Sacrilegis tndi- catis, cum contemni se videret, mox in alias regiones pro- feclus est et cum alios principes sibi conciliavit, turn Citii regem, Cui quum odiosus factus es^et, de quibus iris est quaedam ridicula recenliorum narralio, postquam per Ires fe- re annos peregrinatus esset , Alhenas rediit , quae tunc Qua- driugentorum imperio regebantur , quibus quia acceptus fo- ret non dubitabat. cum semper oplimalibns favisset. Forte fortuna autem bos quoqiie inimicos invenit et iterum Athenis pulsus Cyprum rediit, sed non ad Cilii regem, quern timebat, sed ad Evagoram. Quum tamen hunc nescio quo modo a se abalienasset , in vincula coniectus est, e quibus postquam effu- git, peregre rediit , eversa Quadringentorum dominatione. Ne- que tamen populo quam optimatibus acceptior fuit , nam accu- satus ab inimicis frustra dixit Oralionem , quae inscrifattur de Reditu. Terttum exsul, bonis publicatis, in Elidem se contulil sed mox Cypruoi profeclus est. ibtque cum allerulro rege for* tasse in graliam rediit . si qnidem postea agros in ea insula babuit ; non ante Atbenas rediit , quam , pulsis trigintaviria. sdbvGoogIc ODATIO M bkDITD. 69 lala est lex quae dicitur obliviunix. Bis iam accusalus ea ac- tione, quain Alhenienses Iviei^iv dicebant, triennio post de oniui Vila ante acta iiilerrogatus dixit Oralioneru de Nyste* riis et absolutus est. Tandem aoito 593 legatus est de pace ad Lacedaeiuonios ; Albenas redux liabuit Orationem , quae in- scribitur de Pace , sed uiale gestae legationis , vxpairph^tixv vocsnt, aecusatus coudetuiiatus est et exsul diem obiit. Haec omnia, etNi unum quodqae per se nihil habeat quod incredibile sit, tamen adeo abisona sunt et absurda, ut nesciam quid dicam de viris doctis, qui talta coucoxeruut. Hilii qui- dem persuasuin est rhetores, qui istas declamationes invila Hiperva consarcinarunt, de Andocide nihil aliud compertuiu taabuisse praeterquam quod indicarat Hermocnpidas . aliquaudu Truslra ia patrJatn redire conalus erat , et ofleuderal iiescio quern Cypri tyranuum , quern amicum babuerat. Haec orna- runl ila ut qui quattuor Orationes componere velit , ingeniosus sibi videatur, si Gtalual Andocideia quater actum fuisse in ex- silium et ler Athenas vediisse , eum aliquoties de eadem re in tribunal! iiilerrogatum esse, euw ter Tutsse in insula Cypro et Cypri regem bis amicuui babuisse et totidem bunu rautasse animum. Sed iniprobando nihil agimus; requiruDtur argu- menta. Ilaque qai quaestiones de Andocide absolrere velit, quod quidem a praesenti proposito alienum est, ia pn'mum pedeteu- tim progredi debet, nam diiipulationis initio nihil bahebit, cui 0rmiter possit insistere. Quapropler auctor ei sum , ut prinio loco probare instituat Orationem contra Alcibiadem spuriam esse. Et de hac quidem omnia paucis possunl transjgi post curas Meieri, cuius commentaiioDes non ad manus esse doleo. Addam quod nescio an ab aliis aoimadversum sit. In Scboliis ad Arist. Vesp. 1001 illud reperio Andocidis fragmentum : irifi 'Tvep0if.ou Kiytiv aXiTxivoiAai • oS i fdv xxriip imyfUvof In xx) vtv iv T^ apyvpexoviii^ iouf.tuti t$ iti/teflcii , at H ^hoe £' xx'i ^iplSxpOi xuxforoitl. Locus videtur desumtus ex Oralione quae tiabita est aut babita esse fingitur, qiium Alcibiadu, Ki- cia, rhaeace decertantibus quis tesserarum iudicio patria pel- leretur pulsus est Hyperbolus. Aodocides, quo tempore istt virj de ostracismo certahant , vigesimuui septimum annum age- sdbvGooglc TO . AKDOCIDIS bal , nee credibile esl euni htiic causae iiD|>licUum fiiissc , Bicuti flagitat Oralio quae eius nomine ctrcumfertur. Ilaque suspicor , nam quis talia aflinnel , locum istum petitum esse ex alia dectaniatiooe de eadein re , quam forte coDdiscipuIus eius qui conscripsit alteram OraliDoeDi magislro aucLore can- fecerat. Ulraque superslite, fraus maoifesta foret. Simile quiddam locum hnbeL in Lysia , cuius nomine aliquot Oralio- nes contra Andocidem circumrerebanlur, Harpoeratione ancto- re. Nee diversum est quod usu venit in prima Andocidis Ora* tione; nam quara Harpocration laudat ct Pseudo-Pluta rebus legit Qralioiiem Ttpi ivUi^mtt ea sine dubio Tuit Declamatic argumento non muUum diverso ab Oralioue de Mysteriis. Nequo diflicilior erit opera in Lysiae Oratione contra Andoci- dem. Plerique viri docli, qui de Andocide egerunt, viderunt earn spuriam esse , nee puto invenia esse , quibus eorum dubia tollantur. Aliquanlo intricalior est quaestio de Oratione de Pace. Turn antiqui Graramatici , turn e recenlioribus plerique Oralionem obelo nolarunt. Sed nuper Knigerus et e noslratibus Oordlius in docio liliro <le Rebus Graecorum eam Andocidi YJndicare suscepcruDt. Nihil quidem boe faeit ad quaestioncm, ad quam propero , sed nihilo minus concedendum est , Krugerum hoc ob- tinuisse , Oralionem ab Aeschiae sine fraudis suspicione leclam esse. Sed parum huic rei tribuo, nam notum est quam tur- piter ille hisloriam ignoraverit, ita ut nihil mirandum sit earn ineptiim locum es initio Oratjonis Iranstulisse in finem Oralio- nis de FalMi Legatione. Praelerea cdiservandum est rbeto- rera , qui auditoribus hoc argumentum dedit elaborandum , probabiles forlasse scholas habuisse de eloqueotia , sed eundem historiam prorsus neglexisse. Addam exemptum erroris, quem Andocides historiae quamvts imperilug tamen commiltere non poluit . neque de industria conimisisse credi potest , quia vix quidquam Tacit ad causam quam orat. Orator igitur § 30 de SyracuEBnts haee babet: Xufio-xifiot 3' ht Hf-Sev ^fiuv hifitnot, tpthhttrx ftiv (t>T/ iix<popeif eiihevTtg tipijviiv 3' dvr) TOfJ/fUu itottiadxi , T^v re vvii.ntt.xittv iirotiixvuvrsg oacf xpthTuv w <r^f ripx fiti tSw 'Kyfijaliiy Kxi rSiv Karavaluv , f'l 0euMifLt6ai irfit sdbvGoOgIc OBAIIO OB BBDITU. 71 irr' t}fii*tK t 'E.yKxioui ii Am) Ztifxxoirluv. In ceteris errori- bus excusalio colorem habet et speciem; non enim Ontor ipsa inlerfucrat; sed lioc quidem falsum ease ignorasse nequil. Nihil addo nunc de scribendi genere in liis Orationibus, quod mibi saltern uli et aliis scb<4ani redolere videtur. Gonferat mihi quts \erbi cau£a ineptuni exordium Oratioois contra Alcibiadem lat stupidaoi ioterpretalionein discriniims inter d^vifv et vroviAi in Oralione de Pace. 