None
Spreker vestigt de aandacht op het vrq groote verschil tusschen de beide sexen; de man, waarvan hq ook een exemplaar vertoont, was dan ook langen tijd voor eene verschillende soort gehouden onder den naam van gemmata Hbn. Fluviata is overigens, hoewel eene zeldzame, toch eene wijdverbreide soort: zq komt volgens Staudinger’s Catalogus in Midden- en Zuid-Europa , alsmede in Klein- Azië en Syrie voor; Spreker bezit haar ook uit Noord- en 1) Op blz. 61 is eene kleine ongerijmdheid ontstaan door verandering van „maakte” (regel 10) in „maak” en van „hield” (regel 11) in „hond”. Men geUeve dit te verbeteren YSB8&Ì6. OXXXY Zuid- Amerika (Argentina), terwijl zq misschien ook wel in Afrika en op Ceylon vliegt (zie Guenée, Uranides et Phalénites II p. 430). Spreker vestigt op nieuw de aandacht op een structureel verschil tu8schen Vanessa Urticae en Polychlaros , namelijk op de bq laatst- genoemde soort aanwezige, doch bq de eerste ontbrekende stqve borstelhaartjes aan de wortelhelfl van den voorrand der voorvleugels. Hq gelooft de eerste te zqn, die dit kenmerk, — waardoor zich, behalve V. Polychlaros , ook V. Antiopa en Xantkomelas van de overige Europesche Vanessa- soorten onderscheiden, — heeft ontdekt (zie Vlinders van Nederland, Macrolepidoptera , blz. 35) en brengt dit in herinnering naar aanleiding van eene reeks artikelen en artikeltjes in het Engelsch Tqdschrift the Entomologist (van 1880 — 81), waarin melding wordt gemaakt van het vinden eener rups van Polychloros op brandnetelen (terwijl zq anders op olmen en kersenboomen, soms ook op wilgen en perenboomen leeft) te mid- den eener groote school van Urticae-ruysen. Die rups zou eenen vlinder hebben opgeleverd, die het midden hield tusschen Urticae en Polychlaros , doch daarbij schqnt alleen op kleur en teekening te zqn gelet : van het bovenvermelde structureel verschil tusschen beide soorten wordt althans niet gesproken. Eindelijk laat de heer Snellen eene doos rondgaan, waarin zich voorwerpen bevinden van Caradrina Taraxaci Hbn. en Alsines Brahm, en wel naar aanleiding der mededeeling van den heer van Leeuwen in de vorige wintervergadering (zie Verslag blz. cxxxin). Deze had van in coitu gevonden wijfjes van beide genoemde Caradrinen eijeren verkregen, waaruit zoowel witte als bruine rupsen waren gekomen , en aangezien nu dit kleurverschil tusschen de overigens niet te onderscheiden rupsen van beide soorten de voornaamste reden was, die Spreker weerhield Alsines en Taraxaci te vereenigen (zie Vlinders van Nederland , Macrolepidoptera blz. 446), meende de heer van Leeuwen, dat hij nu het bewijs gevonden en gele- verd had , dat Taraxaci inderdaad geen specifieke regten bezat. De destijds door Mr. H. W. de Graaf en Spreker gemaakte op- merking, dat zij de door Dr. van Leeuwen ter bezigtiging gestelde vlinders allen voor Taraxaci hielden en er zich geene enkele Alsines OXXXTI T B B S L A G. onder bevond *), gaf aanleiding dat de redenering van den heer van Leeuwen weder eenigszins op losse schroeven stond; doch nu heeft Spreker in den zomer van 1882 uit drie bruine rupsen twee typische voorwerpen van disine s Brahm gekregen en een derde, dat, zooals hg aantoont, juist het midden houdt tusschen deze en den type van Taraxaci. Het eenige wat, streng genomen, nu nog kan worden verlangd, is dat uit eueren, gelegd door een typisch wijfje van een der beide variëteiten, de beide vormen met over- gangen worden gekweekt. Spreker beveelt de Lepidopterologen der Vereeniging aan, om dit bg gelegenheid te beproeven. De heer van der Wulp vermeldt, als aanhangsel tot zgn werk over de Nederlandsche Diptera, eenige soorten, die tot de daarin behandelde familien behooren en in den laatsten lijd voor *t eerst als inlandsch zgn bekend geworden. Het zgn de volgenden : 1. Asphondylia Sarothamni Löw. In Julg 1882 ontdekte de heer Brants bij Renkum de gallen aan Brem, door de larven be- woond; hij had de goedheid aan Spreker een aantal van deze gallen met volwassen larven en poppen te zenden, waaruit ver- scheidene muggen zijn ontwikkeld. Volgens de schrijvers zouden de gallen zich bevinden aan de takken van de Brem; hier waren ze integendeel allen aan de basis der peultjes ; de soort beantwoordt overigens volkomen aan de beschrijving. 2. Platyura tipuloides F. Een $ van deze soort, die zich door het aderbeloop der vleugels gemakkel^jk van de reeds als inlandsch bekende PI. laticarnis F. laat onderscheiden, werd door den heer Maurissen in Julg bij Maastricht gevangen. 3 Platyura facciata Latr. De heer Snellen ving een in Jung bij Breda. 4. Chironomus psitfacinus Meig. Van deze soort, die door de duidelijk gebaarde voortarsen van den overigens zeer verwanten en meer gewonen CL viridis Macq. verschilt, werd door Dr. Piaget een $ in Mei bg Lisse gevangen. 1) In het verslag blz. cxxxiv staat het verkeerdelijk juist andersom, dat namelÿ k al de vlinders, door Pr. van Leeuwen vertoond, Aitine* waren. y X B B L A fl. OXXXVII 5. Aèdes cinerev s Meig. Twee mannetjes van deze soort werden door den heer Piaget ten vorigen jare van zijnen voorjaarstogt in Noordbrabant medegebragt , het eene uit het Mastbosch bij Breda, het andere uit het Ulvenhoutsche bosch. Het genus was tot dusver niet in Nederland aangetroffen. 6. Tipula caesia Schumm. Een $ in Jun\j te Bunde in Limburg door den heer Maurissen gevangen. 7. Dicranota bimaculata Schumm. De heer Piaget ving deze soort te Valkenburg in Limburg, tijdens zjjn verblijf aldaar in Juljj 1881 ; tenzelfden jare had ook de heer van den Brandt een exemplaar reeds in Maart b\j Venlo opgedaan. Op een paar uitzonderingen na, worden de genoemde soorten ter bezigtiging rondgegeven. Voorts herinnert de heer van der Wulp, dat h\j in de Winter- vergadering van 19 December 1880 melding maakte van een exem- plaar van Dasypogon teutonus L. , volgens opgave van ons medelid Maurissen, door den heer Ziegler bij Maastricht gevonden. Dat deze soort daar voorkomt , is thans op nieuw gebleken uit een voorwerp , door den heer Maurissen zelf in den vorigen zomer aldaar gevan- gen, en dat mede ter bezigtiging rondgaat. Eindelijk vertoont de heer van der Wulp eene kleine glanzig zwarte Tipulide , Psiloconopa Meigenii Zett. , door Dr. Piaget in drie vrouwelijke exemplaren uit Zwitserland medegebragt. Dat dit eene merkwaardige vondst is, laat zich begrijpen, als men in aanmerking neemt, dat genoemde soort, die reeds in 1840 door Zetterstedt uit noordelijk Zweden is beschreven, sedert, naar ’t schijnt, door niemand is weergevonden. Met opzigt tot hare rang- schikking in het systeem heerscht dientengevolge eenige onzekerheid, die Spreker hoopt te kunnen oplossen, nu hij Psiloconopa Meigenii ex visu heeft leeren kennen. Het is hier de plaats niet om daar- over uit te wijden, maar hij wenscht later in een klein artikel in het Tijdschrift daarop terug te komen. De heer Piaget vestigt in de eerste plaats, naar aanleiding van een stuk in het Geneeskundig Tijdschrift voor Ned.-Indie CXXXVIII Y IS B 8 L A S. (n. serie dl. X afl. 6 biz. 693 en volg.), de aandacht op de ver- giftige eigenschappen, toegeschreven aan de uitwerpselen van een Javaansch insect. Een geval van vergiftiging te Djokjokarta, dat nog al eenige ruchtbaarheid verkreeg, bragt den heer E. Verschoof er toe, om de gevaarlijke zelfstandigheid, waarvan de Javanen zich deels als geneesmiddel, deels ook voor hunne wraakoefeningen bedienen , en die zq 1 e g é n noemen , scheikundig te onderzoeken. Zijne quantitatieve en qualitatieve analyse bragt de aanwezigheid daarin van 12.47 percent strychnine aan het licht. Volgens het algemeen zeggen der inboorlingen, zou deze legén niets anders zqn dan de drekstof van eenen kever, dien zij dendang noemen. De heer Verschoof onderwierp een zeker aantal van deze dendangs mede aan eene scheikundige analyse, waarvan de uitslag was, dat ook daarin het voorkomen van strychnine, hoewel in geringe hoe- veelheid , werd geconstateerd. Cantharidine en brucine werden er niet in gevonden , zoomin als in de legén. De hier bedoelde kever is de b\j de Coleopterologen wel bekende Epicanto ruficeps 111. Ongelukkig is de levenswijze van dit insect te weinig bekend, om zich reken- schap te kunnen geven van de aanwezigheid van strychnine in zijne uitwerpselen , terwijl het vreemd is dat deze gevaarlijke giftstof voor het dier zelf niet nadeelig zou zijn. Overigens wordt genoemde keversoort veelvuldig op Borneo aangetroffen. Spreker laat eenige exemplaren van Epicanto ruficeps rondgaan, alsmede een klein pakje, eene zekere hoeveelheid legén bevattende. De heer van Hasselt meent omtrent deze mededeeling van den heer Piaget , als daarmede in vele opzigten bekend , eene nadere toelichting te mogen geven. Zq maakt slechts een deel uit der oorspronkelijke verhandeling van Dr. J. Groneman over dit voor- zeker vreemdluidende onderwerp. Deze heeft sedert een beter licht daarover ontstoken in een later nummer van bovengenoemd Tijd- schrift (n. serie dl. XI, afl. 3, blz. 197), nadat h\j van Spreker officieus over een en ander eenige collegiale wenken had ontvangen. De heer Groneman neemt dààr ook nu, teregt, alles terug wat in zqn oorspronkelijk verslag omtrent de zoogenaamde strychnine T S B B L A G. CXXXIX houdende dendang of keverdrekstof werd gezegd. Onder den naam van legén wordt die stof, als zoodanig, in « roko’s t> ! ) of rolletjes, op Java als volksgeneesmiddel uit Bandjirmasin (Borneo) ingevoerd. Na Spreker’s uitgesproken sterken twijfel hieromtrent, en na een hier te lande gedaan scheikundig onderzoek, waaruit tevens bleek, dat in die zoogen. «drekstof» noch pis zuur noch guanine was bevat, verklaart Groneman thans, dat hjj verpligt is aan te nemen, dat de legén geen keverdrekstof is, maar met Spreker’s gevoelen in te stemmen, dat op bedriegelijke w\jze, onder dien naam, het gewone blaaspij lvergift der Dajaks, hetgeen in hoofdzaak uit Slrychnos - soorten wordt bereid, door de Bandjirezen als «geneesmiddels (o bat) wordt verkocht en uitgevoerd en dus niets met de dendang-kevers te maken heefL Aangaande deze dendangs nogtans, die tot de Coleoptera-familie der Cantharidina behooren, en die, op Spreker’s verzoek destijds door ons medelid Ritsema als Epicanto, gedetermineerd zijn, blijft Dr. Groneman, ook in zijn tweede opstel, zjjne in het eerste uit- gesproken , op bovengezegd onderzoek van den heer Verschoof berustende meening volhouden, dat deze kevers zelven toch, — ofschoon in ongemeen geringere hoeveelheid , — strychnin e- houdend zjjn, en dat zij waarschijnlijk, ’t zij als larve, ’t zij als volkomen insect, uitsluitend of ten deele van strychnine-houdende planten leven , welligt van dezelfde StrycAnos- soorten , die de Dajaks tot de bereiding der legén gebruiken. Door die aanwezigheid van strychnine, zoowel in de legén (het blaaspijlgift) als in de dendangs (kevers), wordt , volgens Groneman , misschien het raadsel opgelost, waarom de eerste als drekstof van de laatsten in den handel wordt gebragt. Spreker stelt eene andere , niet chemische , maar medische oplossing van dit raadsel voor : zoowel de strychnine (in de legén) , als vooral het principium activum (in de dendangs) bezitten eene deels overeenkomstige, opwekkende werking op het ruggemerg en het zenuwstelsel der organa uropoietica 1) Professor Yeth maakte de opmerking, dat „ roko " beteekent eene „sigaar ” : werkelijk hebben die rolletjes een daarmede overeenkomenden vorm. OXL VERSLAG. en genitalia, en zijn beiden dienvolgens, naar het blijkt, in onze Oost-Indische bezittingen, als volks -aphrodisiaca in misbruik. Het is welligt uit dien hoofde , dat de eerste (gemakkelijk in ruime hoe- veelheid te verkrijgen) als afkomstig van de laatsten (die moe\jelÿker in grooten getale zijn te vangen) voor grof geld worden uitgevent. Spreker had nog aan den heer Groneman de vraag gesteld, ot de gevonden strychnine-reactie der dendangs ook eene toevallige kon zijn, door mededeeling van de veeltijds daarmede te zamen verkochte legén ? In zijn laatste berigt ontkent deze zulks, daar het nader ingesteld scheikundig onderzoek van een twintigtal der- zelfde kevers, voor jaren reeds door anderen uit Bandjirmasin medegebragt, hetzelfde resultaat had opgeleverd. Ook langs experi- mentelen weg heeft' hij een bewijs te meer voor zijne stelling ver- kregen, daar verscheidene dezer, ook op Java te vangen, levende kevers hem bij aanbrenging eener betrekkelijk sterke strychnine- oplossing in de monddeelen en zelfs bij inoculatie en injectie, ongevoelig bleken te zijn voor dit vergift. Aan het slot zqner in elk geval zeer belangrijke en voor de medische praktik in Oost- Indie hoogst nuttige mededeeling , vermeldt de heer Groneman echter zelf nog, dat zijne proef kevers, terstond na het vangen daarop onder- zocht, geen strychnine in hunne drekstoffen hadden opgeleverd. 1 ) In de tweede plaats stelt de heer Piaget de aanwezigen in de gelegenheid, om kennis te maken met een paar in den laatsten tqd verschenen, uitmuntende werken over Pediculinen. Het eene is eene dissertatie van den heer O. Stroebelt over de anatomie van Haematopinus tenuirostris Burnì. ; het andere een werk van Dr. O. Taschenberg over eenige geslachten der Mallophagen , in aansluiting 1) Wanneer Epicauta rttficeps werkelijk, zooals Dr. Groneman, op het voetspoor van zijn scheikundigen zegsman, blijft beweren , altijd strychnine zon bevatten in hare eigen samenstelling , — waaromtrent nog wel eene , na niterst zorgvuldige afwas8ching te verkrijgen , bevestiging van andere chemici wenschelijk voor- komt, — kon hij znlks alsnog zeer gemakkelijk door eene physiologische reactie zelf nader a&utoonen ; hij pulverisere, na dezelfde voorbereiding, een paar hunner gedroogde achterlijven , brenge het poeder door een klein wondje goed onder de huid van een 1 kikvorsch, en neme waar, of daardoor al dan niet de bekende tetanus toxicus wordt teweeg gebragt. Dr. van Hasselt. » TSBBLiG. CILI aan Spreker* s Essai monographique . De heer Piaget stelt de belang- rijkheid en de verdiensten van beide deze werken in het licht en zegt voornemens 'te zqn, van dat van Taschenberg een meer om- standig verslag in het Tijdschrift te geven. Beide schrijvers hebben bij de beoordeeling van Spreker’s werk , ook zeer vleiende woorden uitgesproken over de daarbij gevoegde afbeeldingen ; doch hÿ ineent , dat die lof voor het grootste deel toekomt aan onzen bekwamen graveur, den heer A. J. Wendel, die met zijne bekende naauw- keurigheid en talent de oorspronkelijke teekeningen op de platen heeft weergegeven. Eindelijk vertoont dezelfde Spreker een viertal door hem ver- vaardigde teekeningen van nieuwe Pediculinen, waaronder eene zeer merkwaardige soort, afkomstig van de Noordpool-expeditie en behoorende tot het geslacht Anlcutroma , door Prof. Westwood voor eene enkele soort opgerigt. Deze afbeeldingen, met de daarbij be- hoorende uitvoerige beschrijvingen, wenscht Spreker mede in het Tijdschrift opgenomen te zien. Professor V e t h vraagt een oogenblik het woord , om mede te deelen hoever de entomologische verzameling van de Sumatra- expeditie gevorderd is. Wat de platen der Lepidoptera betreft, zijn de moeijelijkheden nog niet geheel overwonnen. De afdeeling aan de Neuroptera gewijd is nog vermeerderd met de beschrijving van een termieten-nest , met welgeslaagde afbeeldingen naar teekeningen van den heer Albarda te Ginneken. De bewerking der Coleoptera is ver gevorderd en afgedrukt tot aan de familie der Anthribidae Zoodra de Coleoptera voltooid zijn, zal de heer Ritsenia tot de bewerking der Hymenoptera overgaan , die reeds gedeeltelijk is voorbereid. Voor de Hemiptera, die door het diep betreurd over- lijden van den heer Snellen van Vollenhoven den voortreflelijken bewerker missen, op wien bij den aan vang gerekend was, is nog geen andere bewerker gevonden. Evenzeer zijn nog vacant de Orthoptera, alsmede de Schorpioenen en Duizendpooten. (Door verschillende leden worden daarop personen genoemd, van wie de bewerking zou kunnen verzocht worden). crai Y 1 B 8 L A G. Vervolgens wjjst Prof. Veth op de aanstaande tentoonstelling te Amsterdam, in welker koloniale afdeeling men gaarne ook verza- melingen van insecten uit de Nederlandsche bezittingen in Oost- en West-Indie zal opnemen. Van inzendingen van dien aard is echter nog weinig bekend. Alleen is opgegeven dat onder de voor- werpen , die de Rijksbestuurder van Soerakarta inzendt , zich ook eene verzameling inlandsche (d. i. Javaansche) insecten zal bevinden ; terwijl Dr. B. Hagen te Tjandong Morawa in het gebied van Ser- dang (residentie Sumatra’s oostkust) eene zeer uitgebreide collectie insecten , — gevangen deels in den omtrek zijner woonplaats , deels op eene reis naar het meer van Toba in het binnenland, — voor het museum van natuurl. historie te Leiden bestemd en den heer Jent ink toegezonden heeft, op voorwaarde dat zÿ vooraf op de Amsterdamsche tentoonstelling zouden verschenen. De heeren Rit- sema, Jentink en H. J Veth hebben zich dientengevolge beijverd, die verzameling zoo spoedig mogelijk te ordenen en zqn daarmede reeds ver gevorderd. Op verzoek van Spreker , neemt de heer Snellen op zich de vlinders gereed te maken, die hem te dien einde zullen worden toegezonden. Ten slotte rigt Prof. Veth nog aan alle leden de uitnoodiging , om uit hunne verzamelingen tot de tentoonstelling bij te dragen , onder verzekering dat voor het ingezondene de meestmogelqke zorg zal gedragen worden. De heer Ritsema komt nog eens terug op eene mededeeling, door hem gedaan in de Wintervergadering van 28 December 1879 (Verslag blz. xciv), met betrekking tot de geographische versprei- ding van Rhomborrhina resplendent Swartz, waarbij werd aangetoond, dat dit geslacht wel degelijk op de Sunda-eilanden voorkomt, het- geen door Dr. Mohnike ontkend was geworden. Het is hem naraelqk gebleken, dat de Rhomborrhina-soovt , die op Java en Sumatra voorkomt, niet is Rh. resplendent Swartz, maar Rh. Heros G. enP. Eerstgenoemde soort behoort in China thuis. Een exemplaar van beide soorten wordt ter bezigtiging gesteld. In de tweede plaats vertoont de heer Ritsema een treffend geval van nabootsing in vorm tusschen twee keversoorten van geheel Y S B 8 L A. G. CX LUI verschillende familien , te weten: Diatelium Wallacei Pasc. & en $ (= Apoderuê spectrum Voll.), tot de familie der Scaphididae behoo- rende, en Apodems tennissimus Pasc. <? en $ (= Apoderus protactus Dohm in litt.), eene Gurculionide. In dezelfde doos waren nog geplaatst: 1°. een exemplaar van Utopia Castelnaudi Thoms. , een boktor met zonderling vervormde achterdÿen , door den heer van Houten in Ankola (Midden-Sumatra) gevangen en door tusschenkomst van den heer Joh. F. Snelleman aan ’s Rijks museum geschonken; 2°. eenige zeldzame, ten deele wel onbeschreven Goleoptera, door ons medelid P. T. Sijthoff bij Bandong (Preanger regentschappen : Java) gevangen en door tus- schenkomst van den heer Everts aan ’s Rÿks museum afgestaan; en 3°. eenige merkwaardige keversoorten van Tjandong Morawa, die deel uitmaken van de belangrijke verzameling, waarvan zoo even door Professor Veth werd melding gemaakt. De heer Fokker stelt ter bezigtiging een exemplaar van Pier - tometus staphylinoides Burm. , in den afgeloopen zomer door hem bq Wolfheze gevangen en zoowel wat soort als wat geslacht betreft, nieuw voor de Nederlandsche fauna. Het merkwaardige van deze wants is hare bijzondere gelijkenis op eene Staphyline, eene eigen- aardigheid , die bij meer geslachten der Lygaeiden wordt aangetroiïen , o. a. bq Tropistethus en Ischnocoris , doch bq geene in zoo sterke mate als hier het geval is. De soort komt overigens in geheel Europa voor, hier en daar gemeen; doch is, volgens Lethierry, in het noorden van Frankrijk zeer zeldzaam en schijnt zulks ook bij ons te zqn. Voorts vertoont de heer Fokker eene wants, Galeatus maculatus H. Sch. , behoorende tot de familie der Tingitiden. Dit diertje, dat door hem, een paar dagen na de excursie te Wageningen, van Dr. J. Ritzema Bos was ontvangen, heeft zeer merkwaardige, met blazen bezette elytra, waardoor men het op ’t eerste gezigt ter naau- wernood voor eene wants zou houden. Het is eene belangrijke aanwinst voor onze fauna, daar de soort zeldzaam is en, volgens Pu ton, tot dusver alleen in Duitschland, Rusland en Frankrijk is gevangen. CXtîV V E B 8 L A G. De heer Everts deelt eenige bÿ zonderheden mede over het geslacht Hydróbius Leach , behoorende tot de familie der Palpicornia. De kevers van deze familie leven deels in het water ( Hydrophilus en aanverwanten), deels in de aarde (sommige soorten van Cercyan ), deels in mest ( Spkaeri(iium> Cercyan). Zij hebben vierledige kaaktasters, die even lang of langer zijn dan de korte knodsvormige sprieten. De sprieten zÿn zes- tot negenledig, reiken zelden tot aan den wortel van het halsschild en kunnen in eene groef onder den zijrand van den kop worden verborgen; het wortellid is lang en de knods doorbladerd. De tarsen zijn allen vijfledig, de achterpooten veelal tot zwemmen ingerigt. Het zijn grootendeels trage dieren, die in poelen, in of langs het water of onder steen en voorkomen. Een gering aantal soorten kunnen zwemmen; de meeste ook van die, welke in het water leven , klouteren slechts tegen de waterplanten. In Snellen van Vollenhoven’s Gelede dieren van Nederland worden zij «Voeler torren y> genoemd. Zij worden in vier groepen verdeeld: Hydrophylini , Spercheini , Helophorini en Sphaeridiini. Tot de Hydrophilini behooren de geslachten Hydrophilus , Hydrockare s (= Hydrous ) en Hydróbius. De inlandsche soorten van Hydróbius laten zich onderscheiden als volgt : a. Laatste kaaktasterlid nagenoeg even lang als het voorlaatste; bovenzijde van het lig- chaam okergeel met zwarten kop; dek- schilden aan het uiteinde met stippelden (g. Enochrus Thoms) bicolor Payk. Laatste kaaktasterlid merkelijk langer dan het voorlaatste; bovenzijde van het lig- chaam zwart , donker- of lichtbruin ; dek- schilden met duidelijke stippelrijen of slechts met eene naadstreep . b. b. Dijen geheel of tot over de helft behaard; bovenzijde fijn bestippeld , met stippelrijen of slechts met eene naadstreep; zwart, i I I I TIB8LAO, CXLT zwartbruin of licht geelbruin, met of zonder lichter gekleurden randzoom, bij uitzondering met uiterst geringen brons- kleurigen of groenachtigen weerschijn. . c. Achterdijen onbehaard; bovenzijde grof be- stippeld, slechts met eene naadstreep; bronzig bruin (g. Varacymus Thoms.). . aeneus Germ. c. Dekschilden regelmatig gestreept .... fuscipes L. Dekschilden slechts mçt eene van voren afge- broken naadstreep (g. Anacaena Thoms.), d. d. Voorhoofd aan weerszoden roodgeel gevlekt, bipustulatus Marsh. Voorhoofd geheel zwart e. e. Ligchaam breed; bovenzijde donkerbruin, aan den zijrand tamelijk scherp roodgeel begrensd globulus Payk. Ligchaam smaller; bovenzijde lichtbruin, naar de randen in eene lichtere tint uitvloeiende limbatus Fabr. Deze tabel is naar Thomson, von Kiesenwetter en Seidlitz ge- volgd. Hydrobius fuscipes L. is overal zeer gemeen in slooten ; de variëteit aeneus Sol slechts eenmaal gevonden (Amsterdam , Jaspers). H. bicoloT Payk. niet zeldzaam; ff. aeneus Germ, uitsluitend op zillen bodem, gemeen bij Zierikzee (Fokker), bij Amsterdam (Groll) en te IJmuiden (Veth); ff. globulus Payk. verbreid, doch zeld- zamer; ff . limbatus Fabr. overal zeer gemeen en ff. bipustulatus Marsh, zeldzaam ; van dezen laatsten zijn slechts exemplaren bekend van Haarlem (Groll), IJsselmonde (Veth) en Leiden (Perin). De drie laatstgenoemde soorten werden vroeger steeds met elkander verward. Van de verschillende hier opgenoemde soorten worden exemplaren ter bezigtiging gesteld. Tot dusver werd ook tot het genus Hydrobius gerekend eene niet zeer zeldzame soort, ff. oblongus Hrbst, welke grooter is dan II. fuscipes L. ; maar   » I Ì > f i l * r * f L  moet innemen in het geslacht Hydrocharts {Hydrous). Zij is namely k veel nader verwant aan Hydrochares caraboidcs L. dewijl het metasternum gekield is., wat bij de soorten van het geslacht Hydrobius nimmer het geval is. Ofschoon de Coleoptera nevens de Lepidoptera wel het meest bestudeerd zÿn, stuit Spreker bij de bewerking eener Nederlandsche fauna telkens op moeijelijkheden , die dikwerf eene geheele om- werking der stof vereischen. Hÿ is thans gereed met de geheele groep der Clavicornia, doch is genoodzaakt deze andermaal te her- zien , om party te trekken van de steeds* aangroey’ende ontdekkin- gen van Edmund Reitter, een man die met ijzeren geduld de Microcoleoptera bewerkt en op de meest logische wijze analytische tabellen van de Europesche fauna geeft. Diens jaarlyksche reizen naar nagenoeg onbekende terreinen van Croatie , Herzegowina , Bosnie enz. doen het materiaal op eene verbazende wÿze toenemen, zoo zelfs dat de allernieuwste catalogi onvolledig zijn. Vooral zÿn het de Pselaphiden en Scydmaeniden , waarvan het aantal soorten ont- zettend is vermeerderd, gelijk blÿken kan uit daarvan door Reitter geleverde tabellen , die ter inzage worden rondgegeven , en waaruit ’s mans bewonderenswaardig groote werkkracht kan worden af- gemeten. In verband hiermede, verzoekt Spreker zÿne medeleden, om vooral te letten op de zeer kleine Coleoptera, welke op schimmel van wÿnvaten en in M algemeen op schimmel in de kelders leven ; het zÿn meestal de kleinst bekende kevertjes, behoorende tot de geslachten Alomar ia, Cryptophagus , Orthoperus, Silvanus enz. De heer van Bemmelen komt nog eens terug op de belang- rÿke mededeelingen , daar straks door den Voorzitter gedaan omtrent de genitalia der Arachniden. Als Directeur eener diergaarde is hÿ genoodzaakt als ’t ware dagelÿks waarnemingen te doen op het gebied der voortteling van de meest verschillende dieren , en ofschoon dit eigenlÿk buiten het terrein der entomologie treedt, vestigt hÿ de aandacht op het misschien weinig bekende feit, dat ook bÿ hoogere diervormen, in de genitaliën groote afwÿkingen van den ■ B B t A 0. CXLVlt normalen toestand voorkomen. Zoo is het b. v. van de Hyena’s schier onmogeljjk de sexe te bepalen ; uit anatomische onderzoekingen van Prof. Watson (Proc. zool. »oc. of London , 1877) is gebleken , dat bij de wijfjes van Hyaena crocata eene bepaalde vulva niet aanwezig is, de clitoris, van 6$ Eng. duim lengte, het aanzien heeft van een’ penis met praeputium en doorboorde glans, terwijl zich nabij den anus twee uitsteeksels bevinden, die er uitzien als het scrotum van vele soorten der Carnivora. — Bij den Bever ( Cantor fier) blijft men, ook na het naauwkeurigste uitwendige onderzoek op het levende of doode dier, volslagen onzeker omtrent de sexe; de genitaliën zijn zoo diep onder de huid verborgen, dat zij alleen door eene uitvoerige sectie te voorschijn kunnen worden gebragt ; in het oude boek van Bonn maken vele fraaije anatomische afbeeldingen dit feit duidelijk. — Ook bÿ het zien van vrouwelijke voorwerpen van sommige Capucÿn-apen meent men dikwijls man- netjes voor zich te hebben, ten gevolge van de tot een trompet- vormig instrument ontwikkelde clitoris, zoowel bij oude als bÿ jonge individuen. In de tweede plaats wÿdt de heer van Bemmelen eenige woorden aan het hoogst belangrijke werk van Dr. Piaget over de Pediculinen, en zegt dat de heer Piaget, naar aanleiding van hetgeen daarover door Stroebelt en Taschenberg geschreven is, ten onregte den lof, door deze beiden over zÿne afbeeldingen uitgesproken, op onzen bekenden en gewaardeerden lithograaf Wendel terugbragt. Die ontboezeming van den heer Piaget, wiens eerlijkheid en naauw- gezetheid als ’t ware spreekwoordelÿk is geworden, was ditmaal niet volkomen overeenkomstig de waarheid. Zonder in ’t minst iets op de verdiensten van den heer Wendel als lithogra ' ' afdingen , constateert Spreker , dat Stroebelt « de groot« bespreekt der juiste beschrijvingen en natuurgetrouwe in het klassieke werk van Piaget», en dat Taschenb erkent, dat het hem naauwelÿks gelukt zal zÿn de gr keurigheid van den Neder landschen monographist in W bereikt te hebben». Spreker grijpt deze gelegenheid gelegenheid waarnaar hjj reeds lang heeft gezocht, om huid cxLvm VERSLAG. aan ons medelid, Dr. Piaget, voor het zamenstellen van dat pracht- werk en het teekenen van een 900-tal afbeeldingen ; die teeke- ningen zagen er uit als fluweel, en ieder die ze heeft gezien, erkende zelden zoo iets aanschouwd te hebben. De voorrede tinte- lend van humor , de beschrijvingen als het resultaat van de naauw- keurigste onderzoekingen gedurende eene reeks van jaren , de prachtige afbeeldingen met de grootste zorg uitgevoerd, dat alles verdient onzen hoogsten dank ; zulk een arbeid moet gewaardeerd en den maker de zoo wel verdiende hulde gebragt worden. De luide toejuiching, die onmiddellijk op deze uit het hart ge- sproken woorden volgde, bewees duidelijk dat de geheele vergade- ring daarmede volkomen instemde. De heer Oudemans vraagt ten slotte nog even het woord, en zegt, ook al naar aanleiding van hetgeen door den Voorzitter over de genitalia der Galeodidae is medegedeeld, dat bij vele Hydrachnidae en Trombidiidae ter weerszoden der geslachtsopeningen kolf- of zuignapvormige organen voorkomen, die bij de anders onzekere paring (want een penis ontbreekt hier evenzeer) als aanhechtingswerktuigen dienst doen, even als dit vermoed wordt van de vreemde aanhangsels aan de dijen van het achterste paar pooten bij Galeodes. Ook verdient het opmerking , dat bÿ de boven- genoemde Acarina-groepen , even als bij de Galeodidae, de voort- plantingsopeningen der beide sexen doorgaans elkander zoo geleken, dat ook hier de sexuéle kenmerken elders aan het ligchaam moeten gezocht worden. De wetenschappelijke mededeelingen hiermede afgeloopen zifnde, sluit de Voorzitter de vergadering met een woord van dankzegging aan de verschillende Sprekers. LBS BAdOLÉnifOnta K KKÉB1 KT K SES KITKOIS. LISTE SUPPLÉMENTAIRE N«. 8. Captures de 1877 — 1882. PAR F. J. M. QETLAEBTS Fils. 600. Trochiliuro bembeci for mis Hb. Le 5 Juillet 4881 étant en consultation avec mon collègue le Dr. Boeie, et nous trouvant, pai* hasard, dans le jardin du malade, un superbe $ de cette espèce, fraîchement éclos, venait se poser sur la manche de son habit. Je m’en emparais immédiatement, et, après l’avoir mis en sûreté, nous continuions notre discours. Dans le fond du jardin sus-mentionné il y avait des Salix alba , mais quoique je trouvais quelques trous, par ou les papillons étaient sortis, ce n’est que ce seul exemplaire, que j’ai pris. Ma capture est d’ailleurs une aberration, je la décrirai plus loin, remarque 1. 601. Emydia striata L. = grammica L. Pendant une excursion dans le Mastbosch je trouvais une dizaine de chenilles de cette espèce sur la bruyère de Galder. Du 2 au 17 Juillet 1880 ces chenilles, trouvées le 20 Mai, m’ont donné les papillons, qui varient énormément. 602. Cymatophora octogesima Hb. = ocularis Gn. Un & trouvé sur un peuplier dans le Loopschans. C'était le 12 Juin 1879. 603. Àgrotis p rasina F. = herbida Hb. Une chenille, trouvée en Avril dans le Ulvenhoutsche boscb, me donna le papillon <f le 25 Juin 1879. CL LB8 M A.CROLÉPIDOPTÈ BK8 SB 604. Senta maritima Tausch. En mars 1878, m’ayant pro- curé une certaine quantité de tiges de roseaux, j’étais assez heureux d’y rencontrer, parmi d’autres, deux chenilles de cette espèce. Je n’en ai eu qu’un seul papillon $ , mais c’était la var. assez rare bipunctaia Hw. Il apparut le 27 Juin. 605. Orrhodia ligula Esp. et ses aberr. polita Hb. et sub- spadicea Stgr. ne sont nullement rares ici. Je les prends fin Septembre et Octobre. Les jeunes chenilles se trouvent dans les chatons des saules , comme celles de Xanthia flavago F. , fufaago L. et Orthosia Iota Cl. 606. Gucullia Absinthii L. Deux ex. de cette charmante espèce furent pris par moi dans mon jardin, le & le 7 Juillet 1881, et la ? le 17 de ce mois. 607. Plusia moneta F. Un & de cette espèce si reconnaissable fut pris par moi, le 13 Juillet 1882, dans mon jardin sur les fleurs de V Aconitum napellus . L’ex, est assez fruste. 608. Tholomiges turfosalis Wk. Deux mâles furent pris par moi dans la Warande , tout près du Speelhuis, le 12 Août 1881. Ils volèrent, vers le soir, parmi les plantes de Calluna vulgaris. Tous les deux ne sont pas frais , mais parfai- tement reconnaissables. 609. Acidalia inornata Hw. fut trouvée par moi en quelques ex. , le 20 Juillet 1877 , dans le Mastbosch. J’en ai eu des oeufs. 610. Fidonia limbaria F. Un ex. de cette espèce fut trouvé, par Mrs. le Dr. Kallenbach et Snellen, dans le Mastbosch. REMARQUES. 4 1. L’exemplaire de IVochilium bembeciformis Hb., trouvé par moi à Bréda, est une aberration. Ses ailes antérieures et pos- térieures sont plus larges que celles des exemplaires Allemands de ma collection. Les dessins sont d’un jaune plus vif, ce qui vient peut-être de ce qu’il est fraîchement éclos. A la base des ailes antérieures le thorax porte une touffe de poils d’un jaune intense; le scutellum du métathorax a deux lunules jaunes assez grandes, dont les concavités se reg ardent. n M * ■ V I JP pTCBSfir IflMIt JbKXv 'Mi ^ v\ « ^' »« »o^\* »VK y assn fcoags de Ì* uvt;*e vvi*,-^ n is' ^vwud ^ \ u >»w V \ \\ \ branie; le 3* est jaune, te 4*o»t vt'uu om*v i teu^« \tv* lui w\\ et bordé, comme loua le* *utiv» % s\\\\ ■■oui \\\\\v A \\\\' mince bordure noire; la touOe <\uulo e**\ *\w \ \\ \\\\ y\\\\\' orangé et luisant. Antenne*« pulpe* , p.dlo.*, eh »uni l^|il>|ii' Si j’ai le bonheur dVn t remet «le piutlU it I |t n<imiM< i H cette aberration et je lui doimenil le ihum tic v lit ■ / • • ■ • 2. En Juin 1878, en fumimi r^iliinil li#n il». t jr hill 1 (ab ovo) de Pofthe$ia tihrt)*orrhtnut l, t j uj nhh im q»e/ j / , e exemplaires, qui ont VhMwhhh nAuninnA d tut ynm* »ht !• possède un &, qui l'a utUrttt' totntht i*t P munii» l r * sa congénère. 3. J’ai trouvé 4e uwte*.** qwviv* *hn *- *•/ hntr 1 ' ■/ HL. e» It?.- o»* /. •** . y, .«* j j Ce I v../,. * » / • l»î #*îl. ! .«iV *#♦ *♦ je. t i t UUttUp^ueU* O* tflikf '*<1 «4 < ^ I. A 4 • 1 ,*/, 7 ' -jS $ m, . * f » ’p’ftj /ft t*. / z 1 / * * y . ^ 1 ^ . • • ». ... / » '/ * UUnBKr Trinai w na iî.'-! S. ^w*.v iiii&m !•**»» unn*r ï •*— *e h? i*t :»**r I rir^i » « »* » ^ * f * #>. m r 4 ■ ^>* » . 4 ^ ' tf - iu-q • » OLII LES MACBOLÉPIDOPTÈRES DE contre il m’est arrivé plusieurs fois de trouver des femelles fécondées en Février et Mars. 5. Calamia Phragmitidis Hb. La variété rougeâtre, trouvée par moi, avec plusieurs ex. typiques, à Bréda, est la var. rufescens Stgr. (Snellen 1. c. pag. 1157). 6. Agrolis Saucia Hb. (Snellen 1. c. pag. 1160), qui n’est pas trop rare ici, en Septembre surtout (on peut la prendre sur les Salix alba , dont les feuilles sont couvertes d’ Aphides), varie assez. J’ai pris e. a. un ex., le 25 Sept. 1869, qui s’approche de la var. margaritosa Hw. (Je corrige la citation: « Millière , le. III. p. 383 pl. 148 (et non 138) f. 4 — 6. — Snell. 1. c. p. 1160). 7. Nemoria viridata L. , qui n’est pas rare ici sur nos bruyères , se nourrit des feuilles de Salix repens. J’en ai fait l’édu- cation assez facile en la nourissant de feuilles de Salix alba. Je la crois un peu polyphage, car, si je ne me trompe pas, Snellen l’a nourrie de feuilles de Crataegus oxyacantha et moi-méme je l’ai trouvé quelques fois sur la Genista anglica (Snell. 1. c. p. 1168). 8. Acidalia inornata Hw. (Snell. 1. c. pag. 1170). Après avoir lu la description des chenilles de VA . inornata Hw. et de VA. deversaria H. S. du Dr. Roessler, observateur très con- sciencieux et d’ailleurs lépidoptérologiste savant, je suis entière- ment de l’avis de Snellen, quand il croit la deversaria H. S. uiie espèce biens séparée de VA. inornata Hw. En même temps je crois, que l’on ne rencontrera pas la vraie Deversaria en Hollande, mais peut-être en Belgique, dans les provinces de Liège, de Namur et de Luxembourg. Moi-même j’ai fait l’éducation des chenilles de VA. inornata Hw. , et il me parait que la chenille est sujette à variation, car ma description diffère en plusieurs points de celle du Dr. Roessler. Comme Snellen , en outre , la compare (Macrolép. pag. 563) à celle de VA. aversata L. , il me parait utile de donner ici le portrait assez minutieux des deux congénères élevées ab ovo. Chenille de PA. aversata L. Chenille de PA. inomata Hw. Long. 22 — 28 mm. Larg. les Long. 20 — 24 mm. Larg. les deux premiers anneaux 2 mm. , deux premiers anneaux 1,5 mm., le 9c ann. 3,5 mm. le 9® ann. 3 mm. BBKDA UT BB SBB BKVIBOBB. OLII! La tête plus grande, d’un rouge brunâtre, t Achetée de brun foncé, est cordiforme. L’espace entre la fourche brune noirâtre , est dépri- mée (fovea), d’un teint noirâtre et s’étend jusqu’à la lèvre supé- rieure , qui est brune. Les palpes, les antennes et les points oculaires sont d’un brun noirâtre. Des poils courts , rudes , distants et brunes sont inplantés par-ci par-là. Le corps en dessus est gris jaunâtre jusqu’au brun jaunâtre , et depuis le 9 e anneau ordinaire- ment d’un gris blanchâtre sale. Quelquefois les dessins manquent absolument (j’ai choisi un ex. typique pour la description). La dorsale est formée de deux lignes brunes parallèles, assez rappro- chées , non interrompues depuis la tète jusqu’à l’anus. Puis viennent deux subdorsales très minces et une ligne épaisse noire au-dessus des stigmata bruns. Chaque segment porte (hormis les trois premiers où il y a des stries noires plus ou moins visibles, et les trois derniers, qui n’ont qu’une ligne longitudinale noire et épaisse), des deux côtés de la dorsale deux lignes noires constituant un tri- angle avec la dorsale , et qui for- ment, en se rapprochant, un carré trés large. Comme ces lignes ne se touchent pas , mais se recour- bent perpendiculairement en bas, elles forment, en coupant l’inci- sion segmentale, une figure de conduit vers le carré suivant, de La tête plus petite , d’un brun jaunâtre, est cordiforme. L’espace comprise entre les jambes de la fourche brune est déprimée (fovea) et un peu plus foncée , jusqu’à la lèvre supérieure, qui est d’un blanc jaunâtre sale. Les palpes, les antennes et les points oculaires sont d’un brun de poix. La tête porte en outre des poils brunâtres courts, rudes et distants. Le corps en dessus est d’un brun rougeâtre. Une dorsale, d’un blanc sale, non interrompue, qui s’épaissit régulièrement sur le bord inférieur de chaque segment en forme de tache blanche, s’y trouve. Les trois premiers anneaux ont en outre, des deux côtés de la dorsale, une sousdorsale de la même cou- leur. Ces sousdorsales se perdent entièrement sur les anneaux sui- vants, qui portent, c’est à dire le 4« — 8e, chaque deux lignes noires très minces formant un angle très obtus. Ces deux lignes , beau- coup plus rapprochées que chez Aversala L. , forment ensemble une losange allongée et peu large. Depuis le 9e anneau on ne voit qu’une ligne épaisse noire, qui s’étend jusqu’au clapet anal. Des deux côtés de cette dernière le brun rougeâtre est plutôt brun grisâtre. Le dessous du corps est d’un gris jaunâtre marbré de brun. Les pattes écailleuses sont d’un brun jaunâtre et annelées de brun extérieurement. Les pat- tes membraneuses ont la couleur cîiv LES MACROLÉ PIDOPTÈBES BE B BÉ DA ETC. sorte que tous les carrés commu- niquent entre , eux. Le dessous du corps est d’un gris brunâtre assez clair, tâcheté de stries et de points brunâtres. Les pattes écail- leuses sont brunes, annelées de brun plus foncé. Les pattes mem- braneuses sont coloriées comme le dessous du corps. Sur tout le corps se trouvent des poils courts, rudes et distants. du dessous du corps; les stig- mata sont petits et d’un jaune rougeâtre. Tout le corps est couvert de poils, placés comme sur la tête. 9. Boarmia gemmaria, B rahm = rhomboidaria W. V. (Snel- len 1. c. p. 4473). Il faut que je contredise catégoriquement l’assertion, que le Taxis boccata ne serait pas une nour- riture de prédilection de cette espèce. Elle est polyphage, je le confesse. Pourtant je trouve annuellement la chenille sur cet arbre dans mon jardin, et j’ai élevé des centaines de chenilles au moyen de ses feuilles restant toujours vertes, ce qui facilite l’éducation en hiver, or les larves hivernent toutes. 40. Stkanelia hippocastanaria Hb. (Snell. 1. c. 4475). Il y a pour sûr deux générations ici de cette espèce. La première en Avril — Mai, l’autre en Juillet — Août. 44. Cidaria iruncata Hfn. (Snell. 1. c. pag. 4484). Je suis complètement de l’avis de M. Snellen, quand il dit que troncata Hfn. et immanata Haw. ne sont qu’une seule et même espèce. Depuis tantôt dix années j’en fais l’éducation ab ovo. Les chenilles vertes avec ou sans dessins couleur lie de vin proviennent d’une même femelle , ainsi que les papillons à bande plus ou moins large, plus ou moins arquée. En 4882 j’ai eu d’une femelle de la var. perfuscata Wd. : 4 var. centumnotata Wd. , 4 var. mormorata Hw. , 4 var. perfus- cata Wd. , 4 var. commanotata Wd. et 3 var. immanata Wd. Plus quelques ex. de forme intermédiaire. Bréda, le 20 Décembre 4 882. AMERIKA ANSCHE DIPTERA DOOR F. M. VAN DER WULF. Vervol* van deel XXV* bla« TT« (Hierby Plaat 1 en 2)« SYRPHIDAE (Vervolg). 33. Allsgrapta obliqua Say. Scatta obliqua , Say, Joum. oc. Phil'. III. 91« 5; — Syrphn» obliqua s, Wied. iuu. Zwei fl. IL 138.39; — Syrphus securiferus, Maoq. Dipt. ex. II. 2 . 100. 22; id. supp. 1. 139; — Syrphus sigruUus, v. d. Wulp, Tijdschr. v. Eni . X. 144. 16. pi. 4. f. 12; — Sphaerophoria Bacchides , Walk. Lisi , III. 594; — Syrphus dimensus , Walk. Dipt. Sound. 235. Van deze soort, vroeger door mij als Syrphus signalas beschreven f ontving ik een $ nit Argentina van Prof. Weyenbergh. Zfl vormt den type van het geslacht Allograpla O. Sack. (Bull. Buff. soc. nat. hist. III. 49), dat in naauwe verwantschap staat tot die soorten van het genus Syrphus , welke een lang en smal achterlijf hebben, alsmede tot de geslachten Melühreplus en Mesograpta . Van Syrphus is het onderscheiden door de eigendommelijke teekening van het achterlijf (zie PI. 1 fig. 1) en door het zeer gewelfde en zelfs vooruitstekende geaigt; van Melühreplus , waarmede het in het laatstgenoemd kenmerk overeenkomt, verschilt het geslacht Allograpla door de niet zoo sterk ontwikkelde manneiyke genitaliën, van Mtsograpla door het gemis der lichte langsstrepen op den thorax. Allograpla is bovendien duidelijk X Û . AME RIK A A NB OHE DIPTERI. • • • gekenmérlît door de oogen in c? , waarvan het bovenste gedeelte grootere *• •* facêttèn’ heeft , iets wat in geen der bovengenoemde verwante genera Jh’et/geval is. • ■ • », *. .!* 34. Allograpta exotica Wied. Syrphus exoticus , Wied. Aussereur. Zweifl. II. 136. 35. Een mannetje en acht wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. Wiedemann’s beschrijving kan zonder veel dwang op deze voor- werpen worden toegepast; alleen valt op te merken, dat daarin wordt gezwegen van de kleur en teekening van het schildje, welke nogtans by deze soort zeer in 't oog vallen. Eene meer uitvoerige beschry ving moge overigens de soort doen kennen, ook voor het geval dat mijne determinatie onjuist ware. Lengte 7 mm. Aangezigt en voorhoofd bleek okergeel, met eenigen paarlemoerglans ; het aangezigt met een glanzig zwarten middenband; voorhoofd by het <? met eene glanzig zwarte vlek boven de sprieten, die by het $ tot een’ langsband is uitgerekt. Aangezigt in ’t midden een weinig buitachtig uitstekende; voorhoofd met korte zwarte beha- ring; achterhoofd aan de oogkanten lichtgrijs. Oogen by het <? van boven met grover netwerk. Sprieten roodgeel ; het derde lid van boven bruin. Thorax glanzig metaalachtig zwartgroen; een zyband van de schouders tot den vleugelwortel , de achterhoeken vóór het schildje en een breede band in de borstzyden tusschen de voor- en middenheupen, geel ; by sommige wpfjes is deze teekening groenachtig en verduisterd. Schildje geel met zwarte halfronde middenvlek. De rug van den thorax alsmede het schildje met korte maar digte beharing, die soms blond, soms vry donker bruin is; achterrug glanzig blaauwzwart. Achterlijf (PI. 1 fig. 2) slank, niet breeder dan de thorax, naar het einde ver- smald; eerste ring geel, doch meestal aan den voorrand met zwarten zoom, die in ’t midden breeder wordt en de gele kleur byna tot een paar zy vlekken terugdringt ; tweede ring in ’t midden met een gelen dwarsband ; derde ring met een dergeiyken, doch meer gebogen band; vierde ring met twee gele, den voor- en achterrand bereikende vlekken, die in ’t midden door eene zwarte rugstreep zijn gescheiden en elk bovendien een zwart langsstreepje hebben, dat tegen den achterrand rust; vijfde ring by het $ bijna evenzoo geteekend, doch by het <? schier geheel geel, alleen met eenig spoor van een paar zwarte streepjes; AMERIKA ANSCHE DÌPTERA. 