The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Heil zij de bron, die na zeit vocht, Gesmolten van der bergen toppen, In marmren kmik verzählen mogt Bij's hemels reine droppen — De smachtende akkers mild bedeelt! O Lieve Vrouwen! ze is uw beeld. Ontvangt dan op nw feestgetij, (Bij zooyeel dankend tranensprengen) Den teedren eerbiedens, dien wij, Wij, mans, U-allen brengeni Al taalt Gij niet naar menschenloon, Gant ons dat zoete pligtbetoon! Maar U vooral, die 't stichtingsuur Van 't liefd'altaar reeds hielpt versieren, En nu, nog priesteres, er 't vunr Ontsteekt bij 't Jubelvieren; — U, achtbre Vrouw! wijdt ons gemoed Een dubblen heil- en huldegroet. Verstoof de rozenkrans der jeugd, Een schooner dekt uw zilvren Hier den englenkrans van liefen en deugd, Wiens bloemen noont ontblätren: Hij tooije U lang nog hier ter side! Eens draagt Ge'm naar Gods heme! m4e. (Afieond. gedmkt.) FEESTCANTATE BIJ DS FLEGTIAS ONTHULLING VAN HET STANDBEELD YA» TOLLENS, den a4>ten September 1800. AN DEN KONING. Het lied, o Vorst! waarin 't Herdenken, Bij TOLLENS bedd, van tollens zingt, Qnn onzen eerbied 't U te schenken, Wien TOLLENS naam med dierbaar klinkt. Toen — om in steen haar dank te staven - Het Yaderland een offer bad, Blonk niet aan 't hoofd van al de gaven Uw Koningsgift op 't offerbladP Diep roerde 't Neerland, — opgetogen, Dat Uw gemoed, haar Zanger tronw, De Deugd en 't Este Kunstvermogen In zijn gedachtnis eeren woii; Dat Gij, wiens kmin de Bijkskroon sierde, De waarde erkennend van 't genie, Hern, tot in 't graf nog, huldde en vierde, Die 't kroongoud droeg der PoSzie. Toorwaar, wat hofstaffiers de trappen Des troons, in prachtkleedij, omstaan, De Kunsten en de Wetenschappen — Ziedaar zijn schoonste pronksieraftn! Heil d' eedlen Vorst, die mod van 't alaven In 't Staatsbeheer, Akkr vrengde plukt, Wddr kennisbronnen 't harte laven En Poezij de ziel verrukt! De Poezij! Al 't aardsche leven Wordt bleek en bar, wen zij ontvlngt; Maar 't bloesemwaas der bemeldreven Doorbalsemt, bij hädr komst, de lucht. 't Vermaak moog voUe roemers schenken, Ons walgt zijn blijdste drank welras; Mengt zij, om d' eedler zin te drenken, Henr geestes-nektar niet in 't glas. Herr citer leidt de Dengden binnen, Elk heilig doel steunt bMr gebed, Zij Leert bet Yaderland beminnen, Den Scepter eeren en de Wet. Hd&r dankte tollens luit die toonen, Wier zoete kracbt, na eeuwental, Nog ^t hart der zonen onzer zonen Voor Vorst en Volk ontgloeijen zal. FEISTEANTATB. 177 O Kouiugl zijn uw dagen! Yoor U bdeez' haar melodij De zorgen, die om troonen jagen, Ein lokk^ ^t genoegen aan Uw zij! In 't Lied des Boems, zoo rijk doorweven Met achtbre namen uit Uw bloed, Voeg zij, om 't Vorstlijk pligtbestreven, Uw naam bij dien doorlachten stoet. FEESTCANTATE. I. VOOR DE ONTHULLING VAN HET STANDBEELD. Zijt welkom alien, groot en kleen, Van wijd en zijd hier zaamgekomen, Hier, aan dees lomrige oeverzoomen, Waar Tollens levenmorgen scheen, Waar hij het eerst zijn zangen kwedde, Yan dichtervuur doorstraald, Die zangen, vijftig jaar met weelde Door heel bet vaderland herhaald! Zijt welkom! 't Uor des Peestes klonk, (Granjes wil en's Volks verlangen!) Wei waard met's Konings vlag omhangen 11. 12 178 FEESTCANTATE. En Neuversland voile vendelpronk! Hem immer meinte, het Ued gezongen, 'T Herinringslied van 't hart, Wien Nederland, van dank doordrongen, Omlauwerde als haar diersten Bard I Daal uit uw verheevner oorden, Poij, in dezen kring! Zegen onze feestakkoorden : ToLLENS was uw lievding! Waar uwe ademgeuren zweven, Krijgt het alles heller gloed; Spranken van onsterflijk leven Stort gij in het sterflijk bloed! Mat van in het stof te sloven, Zonk de mensch bij 't reedloos dier, Trokt gij niet zijn hart naar boven Door den magttoon van uw lier. Om zich los van 't slijk te woden, Neu zien op 't wormgekriel, Om zich Grod verwant te voelen, Schenkt gij vleuglen aan de ziel. Al wat schoon is en verheven, Hemelspruit! erkent uw magt; 'Veld, waarop de Kunsten leven, Krijgt van u zijn groeijenskracht; Liefde gloeit gij in de harten, Zucht Yoor Eendragts zielenband, Moed om nood en dood te tarten Voor het heilig Yaderland! Daal in ons midden neder, Omschaduw met uw Englenveder Dit hooggetij — dw hooggetij! In een van uw geliefdste zonen Viert, huldigt 6 dit feest: Sta gij ons bij, stenn onze toonen, Beziel ons alien met uw geest! N. NA DE ONTHULLING VAN HET STANDBEELD. De Beitel heeft zijn taak volbragt! D&6x staat in reine marmerpracht — D&4r — TOLLENS beeld, van licht omblonken! Gegroet, o Büjk van meer dan roem — Van liefde en dank, door Neurlands bloem Haar Zanger nog in 't graf geschonken! Ons deet het goed, Den huldegroet, Zoo graag den Bard betaald in H leven, 12* 180 FRASTRATE. Hier, waar de Kunst gelaat en leest Terugropt voor d'ontroerden geest, Zijn nagedachtnis nog te gevenl De loovers, die 't Herdenken stroot, Wie, meer dan hij, verdiende ze ooitt Wat Nederland gevoelde in 't harte Bij weelde of smarter 't Herklonk in zijnen citertoon, Yeredeld door het zangrig schoon. Geliefde Yaderlandsche deugden! Weldadigheid! echt-vrome zin! Stil hnislijk heil bij huwUjksmin En balsemsproeljende ondervreugden Hoe voelden wij XJw goudwaardij. Frees u zijn bartepo^ij I Zucbt voor Vrijbeids oude regten, Liefde en eerbied voor den band. Die, door nijd noch tijd te ontvlechten, Nassau bindt aan Nederland, Oloed voor 't wijs vooruitbewegen, A&chaw van gedweep en dw Ang, Bruisten, als zijn toonen stären, Uit zijn ziel in zijn gezang. EEDREIGEN. 181 Eedreigden, Yaderland gevaren, Gebeden ruischten van zijn snaren, En 't biddend lied werd volksgebend. Biep Nederland haar kroost te wapen, Hij blies een vlam in 't hart der knapen; Zijn luit klonk als de krijgstrompet. Bij 't Volksgejnich en 't zegevieren 6ing hij het koor Met jnnblen voor. Won heldenmoed zich eerlaurieren, Onsterflijk groen vlocht hij er door. Gold het den roem der manhaftige Taadren, Gold het de Oranjes aan 't hoofd van den troep, Heilge vervoering doorblaakte zijn aadren, 't Grootsche Yerleden herscheen op zijn roep. 't "Vendel des Leeuws, overstraald van de Glorie, Blonk Op de golf, bij de Vrijheid aan boord, Banda op het slagveld het pad ter viktorie, Trotste Natuur op de schotsen van 't Noord. Den luister van 't Verleden En wat nog glanst in 't Heden — Hi bragt het zaam in schoon verband. — Yan hier tot Javaas boorden Wefii^men zijn akkoorden — Zijn lied voor Vorst en Yaderlandl 1 82 FEESTCANTATX. Hij blijft in onze harten leven! Hij — altoos leven! Maar, marmren Eerebeeld, door Yorst en Volk geheven, Tuig gij, als wij reeds gaan tot asch, — Getuig het nog den achtemeven, Hoe dier aan Neerland tollens was! Wijs, fiere Maas! wijs gij 't den vreemden. Die hier zijn kiel aan d' oever bindt: Yerhaal' hij, t^huis gekeerd, hoe 't hart in Nedrlands beemden Genie vereert en Deugd bemint! IN. NA D£ OVERDBAGT VAN HET STANDBEELD AN DE STAD ROTTERDAM. De laatste feestpligt werd voltogenl Aan Haar is tollens beiden vertrouwd door at Vaderland, Die, moeder van den Bard, met liefde op hem mag bogen. Heil, Maasstad, met dit eerepand! Bekrans uw stedevan, de wimpels uwer vloten "Let lauwers van uw wakken zoon! Yoer ff elvaart in het Land, hecht paarlen aan de Kroon! Wees rijk door handelschat, nit koopmansdeugd gesproten! Blijf edel door uw zucht voor 't Schoon!" Nederlanders! burgerschareni Priestrenrij der Kunstaltarenl 't Wijdingsofler is volbragt. FEEANCANTATS. 183 Eer we scheiden, feestgenooten, ToLLENS in zijn zang herdacht! Van zijn broederzin gedreven, Bij zijn bedd elka&r de hand — Broederlijk de hand g^venl Zaam zijn Yolkslied aangeheven — Zijn gebed voor Yorst en Land! Bescherm, o QoAl bewaak den grond, Waarop onze adem gaat; De plek, waar onze wieg op stond, Waar eens ons graf op staat. Wij sme Keken van nw vaderhand, "Met diepgeroerde borst, "Behoud voor 't lieve Vaderland, "Voor Vaderland en VorstI "Dring Inid van uit ons feestgedruisch "Die bed uw hemel in: "Bewaar den Vorst, bewaar zijn huisgezin! "En ons, zijn huisgezin! "Doe nog ons laatst, ons jongst gezang "Dien eigen wensch gestand: "Bewaar, o God! den Koning lang "En 't lieve Vaderland!" HET BEESTENGEVECHT TE BRUHL. Te Buhl is het feest. Van het passikke kasteel, Waift vrolijk de vlag uit het loof: Het glaiist er, bij klinkende citer en veti, Yan edel gezelschap, yertoevend ten hooy. De voTstlijke bisschop ontsloot er zijn zalen Om vrienden en vreemden ten prachtigst te onthalen. Een nienigt Spanjerds, in krijgergewaad, Yenneerdert d^ aanzienlijken stoet: 't Zijn Alvaas getrouwen, door Kenlens prelaat (Qoed Spaansch in zijn hart) als genooden b^oet. Zij willen een poos aan H genoegen zich geven, Om straks weSr te feller ten oorlog te streven. D&n zullen ze Oranje en het muitend getier, Dat Koning en Heilig verzweert, De scherpte bewijzen van 't Spaansche rapier, Alomme tot nog toe geducht. En yereerd: Dän väre Geloof, door geen ketters te krenken, Bij vlaminende mutzerds zijn luister herschenken! EST BEESTSKOEVSCBTTE BRUHL. 185 Intussch, verkwikt hen, bij spel en festijn, De keur van 't gezellige zoet: Soms laaft hen, in 't lommer, de druif van den Rijn, Of wie, hen, bij zangen, zijn golvende vloed; Soms hooren er schoonen, met kloppende liarten, Hun oorlogsverhaal, of hun teedere smarten. Ter wissling der vreagde verbeidt hen van daag lets nieuws, ongezien in dit oord: Voor 't breede balkon van het slot is omlaag Een raimte met stevige palen omboord: Staketsels voor H volk zijn er achter geheven: Een leeuw moet er kampen, een schrik kelijk beest, Pas kort nit de wildemis hier: Vorst Hips zal H verbeelden bij.'t bloedige feest: Zijn tegenpartij is een Hollandsche stier, Die, ft spreekt) niet in staat zich met monsters te meten, Om Spanje te vleijen, Oranje is geheten. Al lang heefl de Eaam, 't in het ronde verbreid: Propol is de w^ naar het slot: Yed wordt er van 't vreeselijk ondier gezeid, Ook veel van den kamp en de dniding van H Lot. Zoo kontende, dringen de drommen naar binnen Om tijdig zich gnnstige plaatsen te winnen: Niet weinigen, stil aan de Yrijheid verknocht, Yervloeken, met heimlijke spijt, Het wisse der zege, bestemd aan 't gedrocht, En 'ib haatlijke dod van d' onevenen sirijd, Oramstorig, dat scheurende nagels en tanden Green kudde bewaapnen der grazige landen. Dos toeft men (met oog en met oor op de wacht) Het naderend kampensgetij. Nog le^g is 't balkon, voor het hof overvlagd, Ma Ar drokte bewijst er zijn komst ak nabij. Daar rigt zich de troep, met geheven musketten, Bij ét loeren der trompeltten: En staatik verschijnt de gemijterde vorst, Yerzeld van een ridderenstoet, Die, feestlijk getoord, met de star op de borst, Het zwaard aan de heape en geplünder om den hoed, Naar zetels vooraan, die het perk overscbouwen, Ben schaar beleidt van bevallige vrouwen: En staatik glanst er van zijde en van kostlijke kant, Om sneeuwige boezems gezwierd, En 't vonkt er van goud en van prachtdiamant, Grevlochten in tressen, met bloemen versierd. Geen wonder, dat duizenden kreten verrijzen, Die zooveel bekorehjks hulde bewijzen. De Spanjerds, geschaard om de minlijke rij, Zijn kwistig met lof voor het feest. Ze zien er Qermauje in een tooverschildrij... Het roept hun tooneen buns lands voor den geest HET BEESTENQEVECHT TE BBflHL. 187 En, moet het niet straks bun de zege voorspellen, Als 't koninklijk dier zijn bestrijder zal vellenl H Wordt stil in het rond. Op een sein aan de wacht Ontslait bij het perk zich een poort: De Houlandsche stier, in zijn jeogdige kracht, Stapt rustig en fier in de omrastering voort: Hij gist niet, bij, zone der vredige weiden, Wat bevige proeven zijn kloekte verbeiden. Forsch ziet hij van leden, de spieren gevold, Een glans op de donkere boid; Met kroezelig hair is zijn kmin overkrold; Als dolken, zoo steken de borens er uit: Bevreemd mag bij schijnen, maar de opene blikken Verraden geen zweem van verts agen of schrinken. Daar hoort bij rumoer in een ijzeren bok: Geen twij fell een vijand is ihkr. Stampvoetende 9 zet bij zich schrap voor den schok, De borens geveld naar den kant van 't gevaar: Terwijl bij, als steeg er een ziedende wasem, De wolken verblaast van zijn snnivenden asem. Pas staat bij te weer, of de ontgrendelde krocht Vii^ open met bonzend gelnid; Fel brollende, springt het verhongerd gedrocht, Met oogen als tintlende bliksems, er nit; En mannen en vrouwen, hoe veilig gezeten — Ze deinzen temg voor dien blik en die kreten. 188 HEX BXSSTEN6ETXCHT TZ BRUHL. Yervarelijk schouwt de tiran van het woud (De manen omhoog) in het rond. En dreigt met het blanke (De manen omhoog) in het rond. En dreigt met het blanke Gebit, waar hij schouwt. En zwept met de staart zich de lende en den grond: Hij waant zich weier vrij en zijn kerker verbroken En Yoelt in zijn aan het koken. Daar ziet hij de prooi voor zijn hongrigen moil, Zijn ligt te vermeesteren buiti Hij springt er op los met bloeddorstig gehuil En rukt hem in ^t springen een reep uit de hoid; En ^t '4eye de koning!^' van bisschop en grooten Doorschalt de muziek en haar juublende noten. Wraak zwept den gewonde, maar 't monster, te vlag, Wijkt, zwenkt en, zoo listig als snel, Hervat het den sprong en omklemt hem den rag, Zijn klaauwen er naaglend, als klampen zoo fel; Terwijl er zijn tanden in rukken en scheuren, Dat bloedige plassen den bodem verkleoren. 't Wekt dnbbeld gejuich bij den vorst en zijn stoet: Droef zien ze, die Gens zijn in ^t hart; Hun kamper zal vallen; hij baadt in zijn bloed; D Oblio holli hij door 't perk been en loeit van de smart En slaat met de horens zijn krimpende zijden Om (kost hij) van ^t foltrend geprang zich te vrijden. Gelikt hem, hoeze! Met wanhopig geweld Zwaait, smijt hij ich gedrocht van zijn schoft HET BBISTXNGXVBCHT Tl BRUHL. 189 En, ich plots op het lijf, eer bet weer hem outsiielt, Giert hij op de horens 't omhoog, dat het ploft: 'Eii nu, door gesus noch gedreig te versmoren, Doet, doudrend, een 'Vivat Oranjer' zich hooren; En, of al het monster nog slaat en verwondt, 'T Is vruchtloos; de woedende stier Doorpriemt het en beukt met zijn kop 't in den grond En kraakt het de ribben met wraakvol getier: 'Zoo sneeft het, verbrijzeld, van steken do^rregen: De Gens trinmfeert, aan de Yrijheid de z^nl o Blijde voorspelling: de Gens trinmfeert I Venrul Haar, Almagtige God! Steun 't moedige Yolk, dat zijn regten verweertl Kastijd ze, wier wrok met het meuschlijke spot I Dat monster gelijk, met de dood in zijn &ren — Z66 moeten de benlen der Yrijheid vervareul Spijt gluipt er uit de oog«n der Spanjerds en schaat', Al dempt men het vrengdegeschal. Wat fluistert de bisschop? lets wordt er beraamd: "K Zie mikkende bissen: er dondert een knall Yermoord is de winnaar ter gnnste van Spanje. — Genadige Uemel, beveilig Oranjel ▲ANTBXKBNIXrO. Be Prelaat, in deze ballade voQrkomende, is salemtijn, geboren Oraaf van USHBUBO, en in 1567 tot de waardigheid van Aartsbisschop en Kennront Tan Keolcn Yerheven. Het gevecbt van den Leenw en den Stier had In bet 190 HET BEER SYSTEMATIC TB BEUHL. Yolgende jaar te BraU plaats, waar het prinselk verblyf zich beTond. Bxat- TiYOQUO verhaalt, dat ten jare 1572, toen alva Bergen in Henegoawen belegerde, salentijn zich bem opbield en van Btrijdlnst brandde. Men zie overigens: van retd, Ooraproneh ende voortganck der KedrL Oorlogken, 1688 fol 8. — De Venoarde Adelaer en de OmtsMde Leeuto van d. pers, bl. 349, alsmede Moriri, Dictionmonre Mticriq\ op bet woord StUentin. (BaOaden en andere D%ehtstuhfe$, nitg%. 1862.) DIETZ VON SCHWINBURG. Wil niets voor mij; ik heb misdaan; "De straf is billijk, die ik lij'; "Maar zij, die daar in boeijen staan, "Die vier, ter dood gedoemd met mij, — "Zij hebben, willends, niet misdreven, "Gedwee slechts, toen hun beer gebood: "Scbenk, keizer, deez^ onnoozlen 't leven En vergenoeg n met mljn doodl" Zoo spreekt, ter plaats van 't halsgerigt, De oproerge graaf. de schrik van 't Land, Met smeekende ernst op 't fier gezigt; Doch weigrend wenkt des keizers band: "Heer, (ropt hij nogmaals) mededoogen, 'Verschoon de trouw! vel mij-alleen!" En 't vocbt ontspringt zijn donkren oogen; Maar nogmaals wenkt de vorst van neen. "Hoor dan, monarch, toch dit gebed! 'K Stel ze op een rij, acht voet van een, Aan TRiTHEKivs heb ik de stof dezer ballade te danken. Zie zgue Amna- Igg HirsangietueM, Tom. II. foL 182. 192 BIXTZ VOM 8CHWINBUBG. Ein eder hunner zij gered, Dieu ik, onthofd, voorbij zal treSiu" "Ddt (zegt de vorst) is toegc^ven: ('t Onmooglijke acht hij ligt bdoofd) "Oij hebt mijn woord: zij" "Die gij voorbij treedt zonder hoofd." "Dank, keizer!" roept hij, wägemoed, En schaart nu 't viertal op een rij Met tnsscfaenmimten van acht voet, Zijn ließten knaap hem digtst nabij: Toen, a&cheid nemend van zijn tronwen, Drukt hij hun ieder forsch de hand, En, zonder doek voor 't oog te vonwen, Knielt hij gelaten ne£r in 't zand. Geen adem gaat; men beeft en wacht. Daar heft de beol het mikkend zwaard: Het giert, het treft met woeste kracht^ En bloedig bonst de kop ter aard; Maar 't lijk staat op, verzet de beenen En stapt, (o wonder!) vast van tred, Langs 't ve^ viertal strijklings henen; Toen zijgt he^ ne4r; — ze zijn gered! {Balladen en andere DichtHuhjei ^ migcg. 1862.) DE PLEEGZUSTER. In H kiankenhuis aan *s Bosfors randen, Waar, nit de Krim, sta&g de offers landen, Geschrookt van 't vunr der oorlogshel, Daar ligt op een der schaamle sponden, (Het hoofd met bloedig doek omwonden) Een krijger in een sombre eel. Nog schijnt hij jong en kloek van leden, Maar de ure, die niet wordt verbeden, Is (zet de wondarts) toch nabij. In ^t graanw gewaad, dat pleegsters kozen, Waakt, bij de nachtlamp, zonder poozen, Een teedre jonkvrouw aan zijn zij'. Hoe schoon ze was, staat nog te lezen Op 't zacht , maar droef vermagerd wezen , Waarvan de bios der jeugd verschoot. En dat alleen, wanneer bij wijlen De veege een naam noemt in het ijlen, Zich even klenrt met vlngtig rood. n. 18 194 « DB FLBsezuaTBB. .Vlreede is half de nacht verloopen; Daar sloit de Ujder de oogen open; Zij wischt hem 't koortl^eet v*; 't gezigt; Ze koelt zijn tong met laafnisdroppen : Geen moederhart kan te^rder kloppen Bij H wiegje van het kranke wicht. "Dat Gbd u loone, dierbre Zoster I ^Ach, waar^ mijii binnenst maar geruster, ^Niets dat ik meer verlangen zoA! "Maar nu verscherpt bw teouw mijn smarte; ''Ik brak het liefste vronwenharte . .. "K Terdien den troost niet van een vrottw! "Wist, wist gij... doch — ja, laat me spreken! "De wroegensvlijm zal minder steken, "Wanneer ik u mijn schuld belij"; Ik zal den doodstrijd kalmer strijden, Wekt mijn berouw uw medelijden, "Bidt uw onschuldig hart voor mij." Toen, langzaam, met gebroken woorden. Die meer dan eens in snikken smoorden, Verhaalde hij van vroeger stond, En hoe zijn jeugd een engel minde, Hoe hij ze trouw zwoer,  — maar kon haar niet vergeten, Eendling, baar niei waardig meer! Daar riep de krijg: 'k vroeg meer te trekken: Een eerbre dood mogt boete strekken "Voor de eavlen van mijn driesten zin. Ik heb mijn wenscb, 'k zoil rostig sneven, Zoo 'k niet in 't graf daalde envergeven "Van wie ik minde en nog bemin!" Stil had de maagd, in 't schemerduist, Oehoord naar H roerend smartgefluister, Soma wagglend, of ze nederzeeg: Henr tranen vloten, als bij beken: 'T Was telkens, of ze wilde spreken, En telkens zich bedwong en zweeg: Maar, toen ze van zijn bleeke lippen 'T Woord "envergeven" hoorde glippen, To En fäalden kracht en zelfsbedwang; Ze greep zijn hand met teeder beven: "Neen, (barstte ze uit) niet onvergeven! "Mijn lieve Frits, 'k vergaf u lang! "O 'k Heb u wefir, dank Gk)ds erbarmen!" Ze sloot den stervende in haar armen En kuste zijn verbleekten mond: "Gij mint me nog!" riep ze, opgetogen. Ach, wist de Dood van mededoogen, Hij waar' geweken van de spond. — Wat nog er omging in die hart. — Wat mengeling van wedde en smarten — Er is geen pen, die H ooit beschreef. Ja, 't uur was daar, het unr van scheiden; Maar, zonk het aardsqh verschiet voor beiden Een hooger blonk, Gods heme! bleefl Waar, langs des Bosfors overzoden, De Christen 't graf delft voor zijn dooden, Schnilt tosschen 't gras een marmersteen :: Hij is met rozelaars omgeven: Twee namen staan er ingedreven: Daar rust bun beider asch naast een. (Balladen en andere Dichtsiukfes, uitgeg. 1862.) DE DORPSPASTOOR. Nooit was er braver dorpspastoor, Dan hij, van wien dit liedje zingt: Met woord en wandel ging hij v In al wat rein en lieflijk klinkt. Opregt van inborst, zacht van aard, Omvlocht hem meenge teedre band; Maar 66n was hem voor alien waard: 2ijn grize vriend, de predikant. Bij d' eersten groet reeds hadden zij Elka&r gezegd met vroom gevoel: "Verschille ons kleed, toch streven wij, "Met God in 't hart, naar eender doel. "Wien beide we eeren, woft geen haat; "Was deugd en liefde, alwat Hij de^: "Verspreiden we ook, als Hij de^: "Verspreiden we ook, als Hij, het zaad "Van braafheid, goeden wil en vre^l" En roomsch en onroomsch, vroeger steeds Oneens en warsch, verzoende thans: Men vroeg niet, eer men 't goede prees. 198 DE DOOPPICTION. Is it a katholiek of protestantsch? De roomscbe boer ontving verheugd Den handdruk, dien de leeraar gaf: Kwam heer pastoor, de onroomsche jeugd Nam gaauw het petje eerbiedig af: En, rees er twist om veld of vee, Yoor dat de bouwman liep bij 't Begt, Had 66n er reeds der brave twee 't Geschil met zachtheid bijgel: Ontbrak 't een roonisch gezin aan brood, 't Vond hulp in's leeraars medelij: En kwam een protestant in nood, De priester med stond mild hem bij. Sens raakte deze hachlijk krank; De leeraar waakte bij zijn spond En bood hem troost en laafhisdrank Of naast een brodr zijn broeder stond; En, toen des Heeren dag verscheen, Bad hij voor hem in 't heilig koor, En protestanten, groot en kleen — 't Bad Alles voor den dorpspastoor: En later, toen de predikant Zijn grijze kroin ter ruste boog, Knielde aan het doodbed, hand in hand, Zijn roomsche vriend, met vloeijend oog. En, bij den togt naar 't grafgesteenf, Yerzelde een dabble stoet de baar; De dorpspastoor, met zijn gemeent', Ging naast de protestantsche schaar. Zoo iets werd toenmaals vreemd gekeurd; Welligt, dat nog het zeldzaam is; Maar dat het eens alom gebeurt — Dat, zegt het hart me, dat's gewis! Eens komt de tijd (Grod, spoe dien tijd!) Dat ware warme broedennin Greheel het menschdom, wijd en zijd, Als kroost verbindt van 66n gezin. (JBaUaden en andere DiehUiukjes, nitgeg. 1862.) DE JONGE BAABS. Een jonge Baars, in heet sezoen. Lag, domlend, in een sloot, Wier oppervlak van krozig groen Een luwe schaduw bood. "Och," geeuwde hij een makker toe; "Wordt ge ook geturkt als ikP "Wat ben ik al die wijsheid mo^, "Die 'k t' hois aanhoudend slik! "Dat oude volkje, loom en laf, "Voorziet uit alles kwaad: "Hem waar' de vreugd van 't leven af, "Die leefde naar hun raad. "Het lekkerst, dat ge proeven kunt, "Moog' drijven in den vliet, "Zij droomen van een angelpunt "En schreeuwen: roer het niet!" Bij 't zeggen schuift het kroos vaneen. En door het groen verdek Wringt, kronkelend, een worm zich been, Een pier, zoo vet als spek. Een oude Zeelt verroert geen vin; Het Baarsje hapt het aas: M^t schiet een haak zijn kieuwen Gevangen is de dwaas. De henglaar stopt hem in zijn net; Daar vloekt hij nu zijn waan: Ach, had ik, oaderslief, gelet "Op uw zoo wijs vermaaul "Dat zweer ik! zoo ^k het nog ontspring, "Stipt volg ik steeds uw raadf ""£aarsl (zei de man, die schrappen ging) ""Die eed komt wat te laat." Balladen en andere Dichulafes, nitgeg. 1862. OP ZIJN PLAATS. Een boer, bet wiedmes in de hand, Gisg's morgens door zijn korenland, En zag (hetgeen hem erg verstoorde) Hoeved er wies, dat niet er hoorde. Hij slo^ aan ^t wieden, rukte, trok En bromde: ^al werk ik nog zoo drok, ^'t Is telkens  snoodaard, staak dat lasterspuwen!" "Zoo riep een plant, pas nitgewied!" "Rijt ons den grond nit: op den nwen "Hebt gij dat regt; maar, wat geschied" "Voor onkruid schelden moet ge niet!" "Ons eert Greneeskunde in heur hoven!" "Wij dragen zelfs, als medicijn, "(Doch, domrik, dat gaat u te boven) "Verheven namen in 't Latijnl" "Fiest! (zd de boer) dat mag zoo wezen; "En, trof ik in zoo'n hof u aan, "Ja, mooglijk meddoen, als ze u prezen: "Maar lii^r zijt ge onkruid, (dat's gewis!) "Dewijl het hier uw plaats" "Dewijl het hier uw plaats" Niet anders dan voonnelde planten, Ontmoet men staatsli, ambtenaars, Doctoren, räers, predikanten, (Kortom in gjn vak zijn ze schaarsch) Die, zoo zij, waar ze hoorden, stonden, Als nuttig aardgroen baten konden, Maar, ook misplaatst, waar nu ze staan, Slechts schaadlijk onkruid zijn bij 't graan. (Malladen en andere Diehten, nitgeg. 1862.) VERGEEFSCHE MOEITE. Een boer, in 't veldwerk vrij vrij vreren, Had op zijn grond een boompje staan, Waar eerder vrucht van vid te gdren; Maar thans (bet droef gevolg der jaren) Vertoonde 't slechts verdroogde bla&u: Het had zijn tijd gehad. Geen leven De6 't sap meer door de cellen zweven; De takken hingen Dor ter nedr: Toch was de boer nog in de weer Met binden, mesten, water geven; Maar, wat hij aanbragt, hoe hij goot, Het hont hergroende niet, 't was dood. Wierd hem 't gezegd, dan werd hij rood Van grimmigheid en schold hij vinnig. Eens sprak ik met zijn bnur er van. "Hij is (zei dez) een goede man, Maar op dat ne punt — krankzinnig." Zijn menig stelsel, kloeke vrinden! Zijn beld niet in dat boompje vindenp (Salladen en andere DichtaiuTcjet, uitgeg. 1862.) DE GANZEN. De marktdag riep de buitenli^n: Een boertje, van zijn zweep voorzien, Dreef vette Ganzen naar de stad. Hij somde, gaandeweg, al op, Wat winst hij wd te benren had, En, dank zijn vrolijk hartgeklop, Kreeg menig Gtins, die, lui en dik, Bleef tahnen, met de zweep een tik. Na, als het handelwinsten geldt, Wordt zelfs een mensch niet veel geteld, En, zoo de boer dus nu en dan De zweep eens zwaaide door de lucht En kop of staart trof in" De vlugt, Ik dui 't niet euvel aan den man: De Ganzen wäre die laakten 't luid En scholden in hun taal hem uit. Eene zeer vrèe navolging van een iabel des beroemden Rassiachen dichters BJLiLow. 206 DE OANZEK. Juist kwam een Wandlaar langs Imn pad. Die veel van Mezzofanti had, Arabisch kende, Turksch, Sanskriet, Chineesch, Maleisch, en wat al nietP Doch (sterker nog!) ook in den grond Der Ganzen gaggeltaal verstond. Hi) hoorde 't morren en -t misbaar: "Die schoftl" was 't hier: "die stinkert!" daar; "De schobbejaki hij zwept ons voort, "Als beesten van gemeenste soorti "'t Is of we biggen zijn, zoo hondscb! "Gteen aasje oplettendheid voor ons, "Voor dns, wien Bomes wereldstad "Toch haar "Voor dns, beroemd van Pool tot Pool, "Als Hedders van het Kapitool!" — Zoo scbreeuwden ze nit gezwollen krop, De nekken stijf, de kuiven op. De Wandlaar hiel zich dom en zeS: "Zoo, Ganzen, deedt gij dat, ei, ei, ei! "Gij Bomes redders — en wanneer?" "Niet wij juist: ons geslacht weleer: "Onze eedle Vaadren. Vat je 't man?" "Maar gij — wat deedt gij zeleven dan?" "Wat, wij! wij niets. Begrijp ons goed: "Wij spruiten uit dat edel bloed: "Geen vogel, van wat veor hij zij, "Die zulk een afkomst staaft als wij..."" "Genoeg! (dus viel de Wandlaar in) Uw voorgeslacht was kloek van zin; "Eer kwam het toe, wijl 't best zich kweet; "Maar gij, die niets bijzonders deedt — "Wat praat gij van oplettendhedn, "Als goldt gij meer dan 't algemeen! "Sta" ak, nietig volkje, uw driest gekwaak! "Zelf tut te munten, dat is de zaak!" (BaUaden en andere DiehUiuhfes, nitgeg. 1862.) SINT ANTONIES PREEK VOOR DE VISSCHEN. Der kerke gaan om te prekeu, Yond Heilige Antonie geen leeken: Toen slofte de Sant naar de stroomen En noodde de visschen te komen: M^t wielden en krielden de baren Yan tallooze zwemmende scharen. De karpers, zoo kuiters als hommeiif Omstuwen den oever bij dronunen. Ze hooren het Woord bun verkonden En luistren met opene monden. Nooit heeft er — verklaren zij alien Aan karpers een preek zoo bevallen. De felle, spitsbekkige snoeken, Staftg bezig met prooi te verkloeken, Ze springen nu scbichtig naar voren Om goed zljn Eerwaarde te booren. Yergeiyk het dichlBtnlge, Yoorkomende in dei Knaben Wumderkarm (Uitgave van 1846) B. I, bl. 862. SINT ANTONIES FBEIK VOOS DB TJ8CHEN. 209 Aan suoeken — bezweren zij alien — Heeft nooit nog een preek zoo bevallen. Van onder almede ait de poelen, Waar ze anders in modder krioelen, Sluipt paling en aal in de rieten Om me8 het sermoen te genieten. Geen preek — zij erkennen het alien — Heeft ooit ban zoo koatlijk bevallen. Ook komen er kreeftjes met hoopen Zeer stemmig naar d'oever gekropen: Elk woordeke willen ze ontbonen, Hnn scbaartjes demoedig gevouwen. Nooit heeft er — betuigen zij alien — Aan kreeftjes een preek zoo bevallen. Heel 't vischdom, de grooten, de kleenen, De aanzielijken en de gemeenen — Ze luistren, devot van gebaren, Of 't reedlijke schepselen waren; Zij hangen den Sant aan de lippen; Geen lettertje moet bun ontslippen. In 't einde — daar hooren zij 't amen: Nu zwemmen ze been, als ze kwameiu Gaauw gaan we^r de snoeken aan 't stelen, De karpers aan 't smnllen en spelen. Geen preek heeft Bun ooit zoo bevallen: Als vroeger toch doen ze we^r alien. II. 14 210 SINT ANT0NII8 FBSEK YOOB BB YIBSCHEH. De paling en aal in de moeren Zit stilletjes bnit te beloeren: De kreeftjes, niet vies van te gnjpen, Zijn klaar met hnn scfaaartjes tot knijpen. De preek heeft bun danig bevallen: Als vroc^er toch handlen zij alien. (BdUaden en andere HehUtuhjee, nitgeg. 1862.) WONDERPILLEN. "Eilic" ze! tot Jurg d' Aptheker Zijn vriend Kordaat: "hoe zit bet toch, "Dat ik die wonderpiUen nog "Bij u voor 't raam zie? Gij voorzeker "Weet best, boe kracbteloos ze zijn/'  ik verkoopen: "It is war, al is 't geen medicijn." Balladen en andere DichtttuJcfei t oitgeg. 1862. HET WINTERPINK. Waarom, mooi Antje, boos gekeken? De Winter — foe! heeft die misdaan? Ja, 'k zie zijn purperkleurig teeken Op 't allerliefste pinkje staan. O Wistik, waar den schelm te ontmoeten Of ik hem, bij zijn baard gevat, Zoii sleuren, tot hij aan uw voeten (Het leed hersteld) vergifnis bad! It is waar, dat pinkje met zijn bloosje Staat beldrig, al verdient hij straf: Het steekt, als, neffens lelies, 't roosje, Bij 't blank ivoor der vingren af. Mogt mij dat pinkje toehehooren,. (Vergeef me; ik huichelde, zoo 'k zwe^) Met hooger blosjes-nog zoft 't gloren, Maar van de kusjes, die het kreeg. Opregt! 't is niet bevreemdingwekkend, Dat, toen de Winter herwaarts kwam, Hi], dat betoovrend pinkje ontdekend, Er stilletjes bezit van nam. HIT WINTERPINKJE. 21 S Nooit zal hij 't hooren van mijn lippen, Doch Door zich dat pinkjeu uit te kippen, Bewijs gaf van den besten smaak. Hij, die zich anders moet vernoegen Met Yunze blaadren, lang verlept, En takken, die geen loof meer droegen, Waarin geen ziel behagen schept, — Hoe kon hij (laat het u niet grieven!) Dat malsche pinkje gadeslaan, En op dat pinkje niet verlieven, Dat zelfs een Gratie goed zoii staan. Neen, 't is niet om hem voor te spreken; 'k HoA, liefste, uw zij; ik gun hem kwaad; Maar 'k vind, hoe gaame ik u zoa wreken, Toch veel verschoonlijks in zijn daad. Bonduit! moest Ik zijn plaats bekleeden, Ik maakte 't bonter nog dan hij; 'k Waar' met het pinkje Niet te vreden, 'K Nam het handje en 't meisje er bij. (SaUaden en andere Vichitiukjes, uitg. 1862.) OPLEGGEN. Het rijdstertje had tegenwind; Al bijgend bleef ze staan: 'Koin, leg eens op, bevallig kind I 'Te zaam zal 't beter gaan. Geef hier het handje! Wees niet bloß! "Welaan, nu doorgezetl "Flink houdt ge slag; 't gaat heerlijk zoo; "We vordreu... 't is een pret! "Kijk, wat een eind we in luttel tijds "Al hebben afgereSnl "Gelijk een veertje zweeft ge op 't ijs; "We komen best bijeen. "Maar zie dat tentjel ons wenkt de vlag: "Poos, lieve, een oogenblik! En, zoo k met u daar klinken mag, Geen blijder knaap dan ik!" OJll < Ze klonken zaam, ze praaten zaam; Opregt was beider woord: Ze zeiden zacht elka&r hun naam, En reden zaam wedr voort. OPLSOQEN. 215 Nog forscher slo^ hij nu de schaats, Nog vlugger gleed ze med, En, floot al luider 't windge Blaas, Ze merkten 't geen van twee. Hij bragt ze t' huis, in 't hart verheugd, En won door te'r geprach Voor's andrendaags dezelfde vreugd: Zoo ging het dag aan dag: En, smolt de baan bij lentezon, Hun maatschap bleef in stand: Wat op het ijs de Min begon, Yoltoog de Trouw te land. Salladen en amere Diekitiukjei, nitgeg. 1862. HAAST VIJFTIEN JAAB. Haast vijftieB jaar, En, (och, hoe naar!) 'k Heb nog geen vrijer, neen, niet 'nen! Waar komt het door? Ik sta er voor En hoii me groot, maar wod wel weenen. Of zie 'k er soms te leelijk uit? Dan jokt de spiegel wel verbruid! Kijk, Mietekee, Zij heefb alreS (Toch schelen wij ma Ar negen dagen, dagen dagen, Twee knapen, ja, Die, waar ze ga, Haar zoeken, vielen, vielen, Het is niet, dat ik haar beni, Maar 'k ben toch niim zoo knap als zij. Toen ik er laatst (Kwansuis yerbaasd) Yan repte bij het mangebroUen, Biep moeder mij: HAAST YIXFTIISK JAAB 217 "Dat vroeg gevrij '^Maakt meisjes maar het hoofd aan 't hoofen!" Ik dacht: ik vrees niet voor dien last; Mijn hoofd (God dank!) zit stevig vast. Zet niet Oom Jan, Die vrome man, Wien niemand ooit verdacht van logen, Me gistren nog: "Wat ben je toch "Een mooije meid met jou zwarte oogen!" Hij drukte me aan zijn gTijzen baard: Ik ben dan wel een vrijer waard. Ein week nog maar, 'k Word vijftien jaar. Zoo oud — en dan alleen te loopen! Of 't mij verdriet! Mijn schuld is 't niet. Wat zal ik doen? ik blijf maar hopen. Toch Wordsworth vorschlagen, vorschlagen: 'Könnten vierzig, het duurt zu lang. (Balden en andere Dichterungen, aitgeg. 1862.) ONGEDULD. Te minnen en y van zijn meisje te zijn, Bekoorlijk Agnietje! 't is martelerspijn. Drie weken (drie eeuwen!) verliet ge me hier: Ik sterf van verlangen. — "Een wagen, koetsier!" Een wagenl — daar is hij: wat zit er goedl Ik ga ze verrassen. Sa, hlesjes, gespoedl — 'Een dubbelde fooi en een lekker glas bier, Maar rijd als de wind me! "Versta je, koetsier?" Staan kijken — dat zal ze, met lachjes in 't oog! Eisch woeker voor 't geen ze zoo lang mij onttoog. Ik wil ze... maar, knoUenl we Vordren geen zier. "Ze runnen, mijnheerlief!" — "Ze kroipen, koetsier!" Hoe schiet me die vogel vooruit door de licht Een schat zod ik geven, bezat ik zijn vlugt: ONGEDULB. 219 Ze lag in mijn amen, het led geen kwartier. "Driedubdubdöl, miar nog er lebend, da ginds me verbeidt! "Kom, duchtig nog eens er de zweep op geleid!" — "Wat, zweepen? — o hemel, hoe reddren we 't bier! Ze boUen, mijnheerlijk — "Overheerlijk, koetsierl" U u (Ballad9n en amderg DieJUiiukfes, nitg. 1862.) VADERGRAMSCHAP. Al twintig jaar, en niet verliefd! Wat heb je, jongen! dan voor zinnen? S Fünfel (dat's best) zuverlässig je b'Keft; Maar, kreeg je een hart, 't is om te minnen. Ben jij mijn zoon? ik twijfel schier: Reeds twintig jaar! 't is om te blozen: Ik tdde nog geen viermaal vier, Toen 'k al je moeder had gekozen. Wie 't liefst, dat de aard heeft, niet bemint, Hoe zoA die ooit iets goeds vermogen? Maak, dat je gaanw een meisje vindt, Of scheerje, Imnmel, uit mijn oogeni (Balladen en andere Dichtgtnhfe*, nitgeg. 1862.) TWEE AAN TWEE. De weidsche scheping was yoltooid, Met loof en bloemen de aard bestrooid. En Hij, die alles worden de^, Gaf de opperheerschappij aan Twee:  troostte de arme Twee. Hun teelt was boos; het vonnis konk: Daar plaste 't onwe^r, de aard verdronk: Een deel nogtans ontkwam de zee: Het mogt in de ark, maar Twee aan Twee. En toen de bui had uitgewoed En 't land wedr opgroende uit den vloed, Zei Noach tegen meusch en vee: "Gaat nu van boord, maar Twee aan Twee I" Een Doitach liecUe verhoUandscht. TWEE AAK TWEE. Die last klonk ieder blijde in 't oor: Zijn VTOuw aan d' ami ging Noach voor: Toen Yolgde 't gansch gezelschap me^ (Tot zelfs de vlooijen) Twee aan Twee. Nu moest de schade wedr hersteld, Yeroorzaakt door het golfgeweld; Maar *t ging of 't van een dakje gle^. Want alles werkte, Twee aan Twee. En, zoo nu de aard geen wildemis, Maar scboon en rijk aan zielen is, En 't zoet er opweegt aan het wee, 't Is door dat oude Twee aan Twee. En da Arum, knapen, fier van moed, En mooije meisjes, lief en goed, Niet eenzaam rondgepruild, o j6I Maar de aard verhemeld. Twee aan Twee. (Salladen en andere DiehMuhfei, nitgeg. 1862.) SNELDICHTEN. BTOXFAABDJB8. Elk heeft zijn stokpaardje. Overlang Is die Uefbebberij in zwang; 'Gebroik heeft haar tot regt verheven. Onze oudren gunden zich die pret, Door 't voorgeslacht zich reeds gegeven: Geen mensch dan ook, die 't aan hun neven Met schijn van goeden grond belet. Daar moeten we ons nogtans voor wachten, Dat nooit het paardje aan 't hoUen gaat En ons vervoert, waar wij niet dachten: Ook zorg' men, zoo het bijt of slaat, Gaanw 't weg te doen, eer' Iemand schaadt. Een rnstig beestje kan geen kwaad. BBNZUDIOHIBID. Oneerlijk zoude een regter heten, Die, bij 't beslissen van het pleit. Tan ^^nen kant slechts wilde weten, Wat van de twistzaak werd gezeid. Hetgeen zij in een regter wraken, Doen yelen toch in audre zaken. OBJBDO QUIA. ABSTTBDINC. Yeel gaat er ons verstand te boven, Dat toch met ons verstand niet strijdt: Het kloekste brein moge ijvrig sloven, 't Heeft grenzen, die 't niet overschrijdt: Maar 't geen, in weerspraak met ons denken, Bij mannen ongerijmdheid heet, — Zo{l, wie me dat gelooven deed, Niet eerst mijn hersens moeten krenken. BBDBTWISTBV. Klaas heeft met Joor geredetwist En klnar getoond, dat Joor 't niet wist; Nu wenschte Klaas, dat elk gereed Het daarvoor hield, dat bij het weet: Zulks is er niet uit af te leiden: Ze weten 't (schijnt me) geen van beiden. SNILDICHTBN. Wei is hij waardig, dat hlj leeft, De man, die trouw naar waarheid streeft, Al Oogst hij dikwijls hoon en kwelling: Maar menigeen, door waan verkloekt, Yerbeeldt zich, dat hij waarheid zoekt, En zoekt bewijs slechts voor zijn stelling. EST VBBBTAND. Als Eop er 't pleit me& denkt te winnen, Boept Fop 't verstand, tot helper, binnen; Maar durft het toonen, dat hij dwaalt, Dan wordt er op 't verstand gesmaald: Het kreeg dan ook aan Fop een hekel, En laat hem dikwijls in de pekel. OVBBTUIQBV. Wilt ge Pieter overtuigen, Zoek zijn hoogmoed eerst te buigen: Doch, eer zich deze buigen Uet, Sprong Piet aan stnk: vermoei u niet! U. 15 226 SNXLDICHTIN. IBDSB ZUTX UtSirO. Dat Japik boven alles trek Naar zurkool heeft en pekelspek — Daannee Here's the best, Bemand lets me make: Hij kook' zijn pot, uaar 't hem mag smaken: Maar, als hij Steven, meer gesteld Op versche kost, daarover Scheldt En lastig valt bij 't tafeldekken; Zet Jaap dan bij de kwade gekken. OVXBBBUVBN. Ook 't goede kan men overdrijven, Zoodat het ophoudt goed te zijn: Wie zich geen maat weet voor te schrijven. Die drinkt zich ziek aan d^ eSlsten wijn. DB KLOFQBB8T. Last heard of Jasper's stoat beweren, Dat in een tafel bij hem V hnis Een geest zich meldde met gedruisch. Geloov' wien 't lustl doch dit wil 'k zweren Waar immer geest zich speuren liet, In Jaspers breinkas zat hij niet. SNZLDICHTEN. 227 OOBUITaANQ. "De menschheid gaat vooruit:" Zoo hoor ik soms En geef het toe, mits das begrepen; Dat zij wat langzaam gaat van zooveel lafs en doms, Als zij gestaftg heeft me^ te slepen. Nink draagt mijn neef zijn zaken voor, Zijn rede is vol van gloed en gloor: Hii heeft geheugen, kent de iaal, Yerbeelding schenkt hem klenrenpraal; Ook kan hij grijpen in 't gemoed, Dat tranen stroomen, als een vloed: Slechts 'n gebrekje heeft m In neef: Hij redeneert een beetje scheef. AAN DEN LSIBAND. Jeroem beweert met veel vertronwen Het nut, dat nog de groote hoop Aan middeleeuwschen leiband loop'. De slimmert denkt: (daar zit de knoop) "'k Zal mefi den leiband helpen houen." SKSLDICHTSN. FASTAZIJ SN WBBKBIJJKHBID. Die middeleeuwsche burgt, zoo trotsch Zijn pain verhefiend op de rots, Wier rankend veil de hoUe bogen (Of 't nog uit oude vriendschap waar') Met groene slingers houdt omtogen — Hoe schilderachtig staat hij daar! Hoe boeit hij uit de verte onze oogen! — Eens klopten, in dat fier gebonw, Nu lefig en somber, menschenharten; Er juichte vreugd, er weenden smarten, Er blaakte liefde en riddertrouw. — Wat rij Köst, o Muzenzonen, Vindt hier Verbeldings tooverspiel! 'Ja wd! 'Maar 'k zoft er nu niet willen wonen.' VOODIGS ZOBO. Spoel van 't gouderts slijk en zand; 'K Heeffe zijn nut; ik prys uw doel: Dit slechts! doe bet met verstand, Dat bij 't slijk geen goud verspoelM Salladon en andere Diehisinje, nitgeg. 1862. 1813—1868. JUBELZANG. En krans gezwierd, een gonden krans, Om 't wapenschild des Vanderlands! De Oranjeleus met groen omweven! Bij 't vreugdmuziek en 't schutgebrom, De driekleor uitgezwaaid alom En 't Jubelsein gegeven! Geen dag gelijkt dees dag, voorwaar! Op dezen dag, voor vijftig jaar, Verkeerde Neerlands rouw in zegen; De Vrijheid, die ten grave zonk, Is, triumferend, toen hij blonk, Weir uit het graf gestegen. De schandKvrei werd afgescheurd; De Liebaard weer omhoog gebenrd; De roofzieke Aadlaar plofte neder. Aan Scheevlings oever — nooit zoo schoont Kwam 't heil, eens met Oranje ontvloon, Hier met Oranje weder. O Vreeslijk had ons 't Lot vertreren! Nog rilt bet mij Door merg en beiden, Herdenk ik, grijzaard, d' angst dier tijden. Hoog was de wiange kelk gevoel, Te wranger, wijl gevoel Tan schuld Zich mengelde in ons lijdeni Wij, telgen van dat reuzenbond, Dat tachtig jaar in 't bamas stond, Tot dat bet zicb had vrij geslagen — Wij, laf door weelde, twist en waan, Wij volgden — slavenboeijen aan — Eens dwinglands z^wagen. Ons erf, dat zee-ontweldigd land, Waar 't voorgeslacht in 't vrije zand Te rusten dacht na 't heldenstreven — (o Gruwd!) 't werd, als oeverslijk, Een deel verklaard van 't Groote Bijkl Zijn naam zelfs nitgewrevenl Een slagboom sloot ons 't wereldmeer; De handelkiel, zoo prat welser, Yerrotte, onttakdd, in de haven. G En werk, geen winst; alom de noodle Yerarmd, ontbrak zelfs hna bet brood, Die 't vroeger andren gaven. Der knapen bloem, van at hart gescbeord Der oudren, werd naar at beir gesleurd Om — strijdend voor bun beul — te vallen; Het scboosst, bet e^lst der maagdenscbaar Was at loon, door d' aartsgeweldenaar Bestemd voor zijn vazallen: En al wat uitbluscbt en yemedrt En beven, kruipen, buicblen leert — H Yerzwaarde nog den last der plagen: De Snoodbeid wist, dat d^ alleen Waar fiere dengd voor goed verdween, Ze 't juk gewillig dragen. Tocb miste zij baar dnivlendoel: De vonk van vaderlandscb gevod. Hoe onderdrokt, was niet te dooven. Moest kreet en klagt in 't bart gesmoord, Wat door geen spieSn werd geboord, Dat boorde God bierboven: En, ziel terwijl de man des bloeds Met ple Terende zegekoets Zijn laatsten vijand dacbt te ontzielen; Toen alle boop ons sebeen gevlngt, Daar klonk (geloofbaar naanwl) 't gemeht: "Hij zwicbtl zijn dappren vielen!" Ja, wat geeu hidenann vermogt, Dat had het Eeawig Begt gewrocht. (Heel de aard vemam bet met verstommen) Oeen lemmer — de ijskoii had gemoord: Met sneeuw, voor doodw&, dekte 't Ncrard De Fransohe legerd'ornxQen: En ons — 't was ons, of aan de kim Een wonderlicht rees, welks geglim Bij H rijzen groeide en redding spelde. Straks blonk 't in top — en 't Volkenkoor Yan Leipzigs slagveld trof ons oor, Dat voUe zege meldde. Toen — dreigde al's dwingers magt Toen Niet tembaar meer was geestdrifts vier; Het knetterde door spleet en kloven. Daar sloeg de vlam den krater nit Bij 't luchtdoordondrend vreugdørd Van 't oude Oranje boven! De Ganler vlood — en heinde en veer Was 't 'ne kretz: "Prins willem kee(r^! "Hij — als de zytuger — grijp de toomwir' En WILLEM kwam, — op 't voile strand Aan \ hart gedrukt door 't Vaderland Bij dankbre tranenstroomen: En 't bood hem 't kroonjuwed, — en hij Nam 't aan, maar sprak dit woord er Uj, 1818—1868. JUBELZAKG. 233 Met goud in 't Werddboek - geschreven: "Opdat hier nooit de vrijheid zwicht% ''Zie Vorst en Volk hun regt en pHgt Door Wetsvcrbond gesteven!" Komt, dankend nog zijn graf ombloemdl Hem, met die braven, hoog geroemd, Die — Leiders der ontboide krachten (Van hogendorp voorop gezet) De van des Opstands, onbesmet, In Vrijheids tempel bragten! Waait, zwiert Oranje- en Leeuwenvlag! Geen dag yerwint dees Inbeldag: Zing, blonde jeugd! juich, grijze haren! Wij, slaven zonder naam en eer — Wij werden vrije mannen weir van daag voor vijftig jaren! Ja, God zij lofl we£r vrije mans. De zon der Toekomst schoot een glans, Die H somber zwerk deed henendrijven, En (wondre Hemelgnnstl) ons scheen. Of nit het jammervol verledn Nog goed zoii achterblijven: Want, ja, de storm had pinn gezaaid, Maar gifte dampen ook verwaaid, Waar meermaal Tolkspest uit ontbrandde: De vloed had veel omve. Or geld, Maar klippen waren weggespodd, Waar yroeg&t heil op stummdde. 