None
Drie mannêmes, Java (Piepers), voortgekomen uit Macroglossa Bela Cr. 1) Ook bij P. gentilis en “modicella zijn de vleugels iridiseerend, ofschoon minder in ‘toog vallend dan bij iridipennis; trouwens men vindt dit in meerdere of mindere mate bij vele vliegen en andere insecten met naakte vliezige vleugels. 178 EENIGE JAVAANSCHE TACHINEN. Parexorista modicella n. sp. @. Pl, (6, fig 2: Ovata, cinerea; capite albescente; fronte arcuata; antennis nigris, articulo ultimo secundo triplo longiori; thorace lineis nigris; scutello toto vel in apice rufescente; abdominis segmento primo toto et segmentorum reliquorum margine apicali nigris, macrochaetis marginalibus (in ¢ parvis); pedibus nigris, tibiis subtestaceis; palpitis palide rufis. Long. 6.5-—9 mm. Kop halfrond, witachtig; voorhoofd gebogen, niet vooruilstekend; schedel bij het % veel smaller (ongeveer 1/3) dan de oogen, bij het Q bijna zoo breed als de oogen; voorhoofdsband zwart, smal; voorhoofdsborstels To aan het eind van het tweede sprietid reikende, bij het zwak; voorts drie paar schedelborstels achter elkander en een paar naar voren gerichte ocellaar-borstels; bij het 2 boven-dien ter wederzijde een paar orbitaal-borstels. Oogen tot bijna aan bet ondereind van den kop afdalende, dicht maar kort behaard. Aangezicht bijna rechtstandig, bij het 3 zeer smal; gezichtsliysten van onderen dicht tot de oogen naderende en daar nauwelijks iets ingebogen; mondrand niet uitstekend; vibrissen bijna op den mondrand geplaatst, met enkele korte borstels; kinbaard witachtig. Sprieten zwart, op of even boven de middenlijn der oogen inge- wricht; het derde id driemaal zoo lang als het tweede; spriet- borstel aan de wortelhelft verdikt. Zuiger zwart, met breede, meestal geelbruine eindlippen; palpen bleek roestkleurig, soms aan den wortel zwartachtig. — Thorax grijsachtig aschgrauw, van boven met zwarte langsstreepjes als bij de voorgaande soort, doch dikwijls minder duidelijk; schildje grauwachtig roodel, althans aan den achterrand, met beharing en beborsteling als bij de twee voor- gaande soorten. — Achterlijf eivormig, de beide middenste ringen het langst; eerste ring zwart, de volgende ringen aschgrauw, met een Zwarten achterzoom, somtijds ineenvloeiende met bruinzwarte weerschijnvlekken, die zich terzijde van eene zwarte ruglijn ver- toonen; dit laatste is meer het geval bij het ¢, waar ook de zijden der drie voorste ringen veelal min of meer eene bruinroode tint hebben; aan den a Schwernd der beide einer kurzen zijn een paar macrochaeten, die bij het echter veel korter zijn dan bi de twee voorgaande soorten, en door hare richtig, schuin naarachteren, weinig in 't oog vallen tusschen de dichte beharing, waarmede het achterlijf bedekt is (zie fig. 20); bij het 2 zijn deze macrochaeten langer en duidelijker; aan den achterrand van den derden ring is eene reeks van macrochaeten, en de anaal-ring is over de geheele oppervlakte borstelig. — Pooten zwart, de schenen bruingeel; achterschenen buitenwaarts dicht gewimperd, met een langeren borstelig. — Vleugelschubben wit, met ents gele tint, Vleugelschubben zonder granddoorn, een weinig grijsachtig; spitscel kort voor de vleugelspits geopend; middeldwarsader op of nog, iels voor het midden der schijfcel; ombuiging der discoidal-ader met rechten, eenigszins afgeronden hoek; de beide buitenste dwarsaderen flauw gebogen. Een aantal exemplaren van beide sexen, Java (Piepers) , gekweekt uit Macroglossa Belia Cr., Ophideres (Fullonica?), de meesten uit eene Dasychira-soort (D. grossa Snellen in litt.). 13. Phorocera degeerioides n. sp. ¢. BEG, fig..3: Oblongo-ovata, grisea; thorace strigis quatuor, abdominis seg- mentorum marginis posticis, antennis pedibusque nigris; antennis elongatis, articulo ultimo secundo quintuplo longiori; palpis rufis. Long. 7.5 mm. Schedel nauwelijks zoo breed als de oogen; voorhoofd aschgrauw met witten weerschijn; voorhoofdsband zwart , naar boven versmald ; voorhoofdsborstels tot beneden het tweede sprietlid afdalende; drie paar schedelborstels achter elkander. Oogen met korte, geelachtige beharing. Aangezicht wit, van boven eenigszins hoekig van het voorhoofd omgebogen, aan de onderste helft bogig ingetrokken , 180 EENIGE JAVAANSCHE TACHININEN. An den mondrand niet vooruitstekend; gezichtslijsten naar onderen divergerende en aan de mondopening flauw ingebogen; de spriet-sroef breed, satijnachtig wit; vibrissen juist aan den mondopening flauw ingebogen; en daarboven op de gezichtslijsten eene rij van 5 of 6 vrij stevige borstels, waarvan de hoogste ongeveer ter halve spriet-lengle staat; wangen naakt; kinbakken fijn behaard, ongeveer ter hoogte van een vierde van de Jengte-doorsnede der oogen, vanonderen met een rij borstels. Sprieten zwart, merkelijk boven de middenlijn der oogen ingewricht; de beide wortelhelft van het derde id ingeplant, aan de wortelhelft verdikt. Zuiger roodbruin, met fijne, uitstaande, geelachtige borsteltjes; palpen roodbeil, naar het einde iets verbreed, — Thorax heldergrijs, met vier duidelijke zwarte langstrepen, de beide middensten nog even achter den dwarsnaad voortgezet. de beide uftersten aan den darischen afgebroken; schildje als de thorax gekleur, aan den wortel zwart, aan den achterrand met lange macrochaeten. -— Achterling langwerpig eivormig; eerste ring zwart, de volgende ringen lichtgrijs met zwarten achterzoom en eene zwarte rugstreep; tweede ring met een paar kleine marginale macrochaeten, derde en vierde ringen met een paar kleine discale- en eene reeks van steviger marginale macrochaeten. -— Pooten zwart; voordijen van boven en van onderen met kamachtig cestelde borstels; middenschenen onder het midden met enkele stevige borstels, voorts met krachtige eindsporen; achterschenen huitenwaarts met borstels van verschillende lengte; voor- en midden- tarsen zoo lang als de schenen, de achtertarsen korter; haken en voetballen verlengd, de voetballen geelachtig. -— Vleugelschubben wit. Vleugels zonder randdoorn, met flauwe grize tint; spitscel dicht bij de vleugelspits geopend; cubitaal-ader vé6r het een weinig opgebogen; ombuiging der discoidaal-ader met stompen hoek en zonder aan. hangend adertje; middeldwarsader op het midden der schijfeel; spitsdwarsader zer flauw gebogen. Fen, Buitenzorg, Java (Piepers), gekweekt uit eene rups of pop, doch zonder dat mij de naam des vlinders is medegedeeld. ENIGE JAVAANSCHE TACHINEN. 181 Argyrophylax Zetterstedtii Br. B. Brauer en von Bergenstamm, Denkschr. K. Akad. der Wiss. Wien, LVI, p. 343. Pl. 6, fig. 4. Een ¢, Java; Het is door den heer Piepers gekweekt, doch de naam van de vlindersoort, waaruit het is voortgekomen, is mijj niet opgegeven. Mijne determinatie is gegrond op de uitspraak van Professor Brauer, die zoo goed is geweest mijn exemplar te vergelijken met de typische voorwerpen in het Weener Museum, en bevonden het, dat het tot dezelfde soort behoort, ofschoon de herkomst dier voorwerpen (nl, van Guinea) eene geheel andere is. Ik gelöö geen onnut werk te doen, wanneer ik hier eene afbeelding van het insect geef. Aan de bovenaangehaalde beschrijving moge nog het volgende, naar mijn exemplaar, worden toegevoegd: het is 4.5 mm. lang; de grondkleur van he Tichsam is een zeer glanzig zwart, op den thorax met iets metaalachtigen gloed, en overal bedekt met eene dichte, korte, zwarte beharing, waartusschen de vrij stevige macrochaeten nochtans duidelijk uitkomen; aan het achterlieft zijn de zijden van den tweeden en derden ring eenigszins geelrood; de derde ring is bijna geheel door eene zilverachtig witte bestuiving ingenomen, zoodat alleen de achterrand (in ’t midden let breeder) zwart blijft; op den vierden ring, waar dergelijke bestuiving ook zou moeten voorkomen, is zij bij mijn exemplar niet aanwezig, maar het kan zijn, dat zij er is afgewischt, daar het achterlieft bij het prepareeren schijnt geleden te hebben. 145. Gymnostylia javanan. sp. ¢. Pit Gy fies 5. Cinerea; capite albido; thorace striis quatnor nigris; abdomine coniformi, nigro, segmentorum 2, 3 et 4 miarginis anticis late. Cinereis, in latere albis; stria frontal, antennis pedibusque migris; palpis rufis. Long 6.5  als het tweede; sprietborstel naakt, niet zichtbaar geleed, nauwelijks tot het midden verdikt. Zuiger zwart, de eindlippen bruin, met gele borsteltjes; palpen cylindrisch, vuil roodgeel. — Thorax van boven aschgrauw, met vier zwarte langsstrepen, die ook achter den dwarsnaad zicht- baar blijven; borstzijden witachtig; schildje donkergrauw, aan den achterrand met enkele lange macrochaeten. — Achterlijf kegel- vormig, de ringen nagenoeg van gelijke lengte; eerste ring zwart, de overigen aan den voorkant voor ongeveer tweeden derden grijs, van achteren zwart; op den tweeden en derden ring treedt de zwarte kleur in ’t midden naar voren en vormt daardoor eenigszins een rugband; in de zijden heeft de grize kleur een zilverachtig witten weerschijn, die zich ook op den buik vertoont; lange macrochaeten zijn zoowel op het midden als aan den de buitenzijde en de middendijen hebben de witachtige kleur der horstzijden; overigens zijn de pooten zwart; voordijen BENIGE JAVAANSCHE TACHINEN. 183 van boven en van onderen met eene rij lange borstels; middenschen met enkele lange borstels van onderen aan de wortelhelft; achterdijen met een paar stevige borstels in 't middenschen; achterschenen buitenwaarts met een paar stevige borstels, waarvan een langere onder het midden; al de schenen bovendien met krachtige eindsporen; tarsen langer dan de schenen; haken en voetballen verlengd, de voetballen geelachtig. — Vleugelschubben erauwgeel. Een 3, Java (Piepers). Onbekend uit welke vlindersoort het is voortgekomen. Deze Tachinine is door mij gebracht tot het geslacht Gymnostyla, zooals dit in de geschriften van Brauer en von Bergenstamm is opgevat. Oorspronkelijk werd het door Macquart opgericht (Suzd. a Buffon, Il, p. 2146), ten einde daarin drie Zuid-Amerikaansche soorten op te nemen, door Robineau-Desvoidy onder even zoovele generieke namen heschreven, te weten: Macromyia depressa, Harrisia scutellaris en Leschenaultia cilipes. Kennelijk had Macquart het doel, om daardoor het groote aantal geslachten, door zijn landgenoot in ’t leven geroepen, eenigszins te beperken. Later voegde Macquart aan zijn genus Gymnostylia nog vier andere soorten toe: G. setosa van de Kaap, analis uit Guyana, fasciata uit Brazilié en guadrimaculata van Triton-baai (Dipt. exot. 1153, Pp: 38, 14. sup. 3, p. 52 en supp. 4, p. 227). Het mag betwijfeld worden, of al de genoemde soorten wel underdaad generiek aan elkander verwant zijn, en evenzeer Zelfs of zij, naar de zeer korte en vage beschrijvingen van Robineau Desvoidy en Macquart, wel ooit weder zullen worden herkend. Bij de instelling van het genus wordt het door Macquart slechts in een paar regels aldus gekarakteriserd: «Corps large. Epistome saillant. Antennes un peu allongées, style nu ou tomenteux. Ab- domen déprimé». Zeker geheel onvoldoende om zich eene eenigszins juiste voorstelling te maken van hetgeen de auteur be- doelt. Dat er overigens zeer uiteenloopende vormen in zijn opge- nomen, blijkt als men let op de woorden: «corps large» en deze vergelijkt met de eenige afbeelding, die van een der soorten, G@. fasciata Macq., is gegeven (Dipt. exot. suppl. 3, pl. 6, fig. 3), alwaar eenige zeer langwerpige vlieg met kegelvormig en spits toe- loopend achterlijf wordt voorgesteld. Waarschijnlijk is het deze afbeelding geweest, welke het ge-slacht Gymnostylia 1), — dat sind 1835 door niemand is herkend, achans zu kan nagaan, door niemand werd besproken, — weder, ten minste wat den naam betreft, in eere heeft gebracht. Het wordt namelijk weder vermeld in den hoogst belangrijken arbeid van de heeren Brauer en von Bergenstamm over de Muscaria schizometopa (Denkschr. K. Acad. Wiss. Wien). In deel LVI, p. 128, dezer “Denkschriften” wordt het door genoemde schrijvers al Gymnostylia Macq. in hunne groep der Pseudodexidae gesteld en worden meer uitvoerig de kenmerken aangegeven, waardoor het zich van aanverwante genera onderscheidt, terwijl als type wordt vermeld G. ornata Schiner uit Zuid-Amerika 2), eene toenmaals nog onbeschreven soort, maar die later in deel LVIII, p. 374 is beschreven. Der laatstgemelde plaatse wordt het geslacht niet meer Gymnostylia Macq., maar Gymnostylia n. g. (non Macquart) genoemd, Dit wordt zeer begrijpel ijk, als men in aanmerking neemt, dat aldaar (p. 405) de soorten worden opgegeven, die er toe behoore, maar dat daaronder geen enkele van de hierboven genoemde soorten van Macquart of van Robineau Desvoidy voorkomt, welke dan ook zeker wel allen aan de heeren Brauer en von Bergenstamm onbekend zijn gebleven $). Wel te onderscheiden van Gymanostylina Macq., een even rädselachtig geslacht, dat tot de groep der eigenlijke Muscinen schijnt te behoore, maar waarvan de eenige beschreyen soort (uit Europa) tot dusver niet weergevonden is. In Denkschr. dl LVI wordt als vaderland dezer soort Columbié, in dl. LVI Venezuela aangegeven. Het heet immers daar een,,Verzeichniss” alleen yan de door de schrijvers zelven onderzochte en vergeleken soorten. EENIGE JAVAANSCHE TACHININEN. 185 In hoever het nu onder deze omstandigheden geoorloofd was, den door Macquart gegeven naam te behouden, en of het niet beter ware geweest hier een geheel nieuwen naam in te voeren, — gelijk trouwens de schrijvers elders in hun voortreffelijk werk gedaan hebben, zoo vaak zij onzekere of heterogene bestand- deelen in vroegere geslachten bespeurden, — laat ik voor het oogenblik daar. Van nu af zal ten minste aan den generieken naam Gymnostylia eene meer vaststaande beteekenis kunnen worden ge- hecht, en op dien grond heb ik ook niet geaarzeld, de door mij beschreven Javaansche soort in bedoeld geslacht eene plaats te geven. Onder de kenmerken der Pseudodexidae, waartoe het geslacht Gymnostylia Br. B. behoort, wordt vermeld: «Vibrisse ganz am Mundrande neben den Ende des Clypeus »; terwijl onder de soorten van het geslacht onder meer ook wordt aangegeven G', (Medgenia) cingulata Schiner (Dipt. Nov. Reise, p. 327). Of dit laatste terecht is geschied, kan ik niet beoordeelen, doch het komt my voor, dat Schiner, toen hij zijne voorwerpen als Metgenia beschreef, wel zal gelet hebben op de vibrissen, die bij dit laatste genus steeds duidelyk een eind boven den mondrand zijn ingeplant. Nog moet ik opmerken, dat onder de Gymnostylia-soorten, door Brauer en von Bergenstamm opgegeven, ook wordt aangetroffen G. (Lachina) famelica Wied, (Auss. Zweifl. IL, p. 334), welke soort nogmaals in hunne « Verzeichniss » op p. 406, als tot het genus Slomatodexia behoorende, wordt genoemd. LEIOSIA nov, gen. heios (glad). Vriy kleine Tachininen, selle in kleur verschillend. Kop in profiel langwerpig, zoo breed als de thorax; voorhoofd eenigszins vooruitstekend, in 2? ongeveer even breed als de oogen; voorhoofdsborstels stevig, tot iets beneden het weede sprietlid afdalende; voorts drie paar schedelborstels achter e'kander en een paar naar voren gerichte ocellaar-borstels; bij het © bovendien ter wederzijde een paar naar voren gebogen orbitaal- 186 EENIGE JAVAANSCHE TACHININEN. borstels, die bij het outbreken. Oogen behaard, Aangezicht een weinig teruggetrokken, aan den mondrand niet vooruitstekend; wangen matig breed, naakt; gezichtslijsten naar onderen divergerend en dan iets ingebogen naar de mondhoeken loopende; vibrissen-aan den mondrand ingewricht; kinbakken smal, nauwelijks een vijfde van de lengte-doorsnede der oogen. Zuiger en palpen kort. Sprieten daarentegen lang; het derde  bijna aan het midden duidelijk verdikt, verder haarfijn. Thorax ongeveer even lang als breed; schildje stompdriehoekig, bijna halfrond; achterlyf eivormig; macrochaeten alleen aan den grand der ringen, Pooten matig lang; achterschenen buitenwaarts met verspreide borstels van ongelijke lengte; haken en voetballen in ¢ verlengd, in ¢ kort. Vleugelschubben groot. Vleugels zonder grand doorn; spitscel op kleinen afstand van de vleugelspits geopend; schijfdwarsader dichter bij de ombuiging der discoidaal-ader dan bij de middeldwarsader. Leiosia flavisquama n. sp. 2. On fig. 36. Tota nigra, abdomine nitido (%); thorace scutelloque cinereis; abdomine nigro, annulo et maculis duabus lateralibus flavis (9); tegulis flavis. Long. 5 mm. Voorhofd geelachtig; aangezicht en wangen wit, eenigszinsz silverachtig; sprieten, zuiger en palpen zwart. Thorax en schildje bi) het zwart, aan den voorkant van den thorax nauwelijks iets grijsachtigs en met eene flauwe aanduiding van zwarte strepen; bi het g de thorax en het schildje geelachtig aschgrauw; de tee-keuing op den rug van den thorax iets duidelijker en bestaande uit een paar divergerende dunne langsstrepen védr den dwarsnaad en een paar, op den dwarsnaad afgebroken zijstrepen. Achterlijt bij het ¢ geheel zwart en zeer glanzig, met een dichte borstelige heharing; bij het ¢ is het achterlijf mede glanzig zwart, doch een odern van den voorrand van den derden ring is een okergele zoom, en op den vierden ring zijn een paar driehoekige vlekken van dezelfde kleur. Aan den achterrand van den thorax en aan dien van het schildje zijn lange macrochaeten; aan den achterrand van den tweeden lijfsring een paar-, en aan dien van den derden en vierden ring vers cheidene macrochasten. Pooten glanzig zwart, over *t geheel met verspreide borstels. Vleugelschubben in heidelberg sexen levendig okergeel. Vleugels glasachtig, aan den wortel met geel- achtige tint; middeldwarsader véer het midden der schijfcel; om- buiging der discoidaal-ader rechtheekig; spitsdwarsader ingebogen; schijfdwarsader bijna recht. Twee mannetjes en een wijfje, Java (Piepers), allen gekweekt, een der mannetjes uit de rups van Lycaena Plinius Fabr. VERKLARING DER AFBEELDINGEN. eee Pl. 4, fig. 4. Nemoraea tropidobothra Br. B. 2. ye 4a: » » (kop in profiel). » 2. Crossocosmia Sericariae Rond. ¢. » Qa. » » (kop g in profiel). Pea: » » (kop g in profiel). » 3. Crossocosmia curvipalpis n. sp. ¢. We Sue » » (kop in profiel). » 4. Crossocosmia discreta n. sp. ¢. » Aa. » » (kop in profiel). » 5. Masicera linearifrons n. sp. ¢. » 5a.  Be. ia, Qa: 26. 3a. 4a. Da. 6a. 60. 6c. EENIGE JAVAANSCHE TACHININEN. Parexorista  profiel). » (kop van voren gezien). corvinoides n. sp. 2g. curvipes n. sp. ¢. » (kop in profiel), Jaeviventris n. sp. &. » (kop in profiel), gentilis n. sp. ¢. » (kop in profiel). » (kop van voren gezien). » (achterlijf van terzijde), iridipennis n. sp. ¢. » (kop in profiel). modicella n. sp. &. » (kop van voren). » (achterlijf van terzijde). Phorocera degeerioides n. sp. ¢. » » » Leiosia flavisquama n. sp. %. » » » (kop in profiel). Argyrophylax Zetterstedtii Br. B. ¢. » (kop in profiel). Gymnostylia javana n. sp. ¢. » (kop in profiel). » (kop ¢ in profiel). » (kop % in profiel). » (kop ¢ van voren gezien). » » » (kop g van voren gezien), PL4. Tv E.XXXVi. v.d W. del. PWMT impr. ASM. ith Javaansche Tachininen. Tv.E. XXXVI. EES: 1 PWM.Timpr AJ Javaansche Tachininen Tv. E. XXXVI. PIG: v. dW. del PWM.T impr. Javaansche Tachininen. Pe CO Overgedrukt uit deel XXXVIII van het Tijdschr. voor Entomologie. (9S ee EENIGE JAVAANSCHE DIPTERA DOOR F. MW. VAN DER WULP. (PI. 2 en 3). Bij zijn’ terugkeer voor goed van Java naar het moederland, heft de heer Mr. M. CG. Piepers weder verscheidene Diptera mede- gebracht, welke hij zoo goed is geweest aan mij ter hand te stellen, en die ik met groote erkentelijkheid van hem heb overgenomen. De aard dezer voorwerpen bewijst, dat hij met een geefend oog de zeldzame en meer bijzondere vormen, ook in deze insecten-orde, wist te onderscheiden, maar pleit tevens voor den grooten rijkdom van onze Oost-Indische bezittingen ook aan Tweevleugelige insecten, een rijkdom, die eerst duidelijk aan het licht zal komen, indien wellicht te eeniger tijd eenige tevens voor deze diertjes ging toeleggen. Hoewel het aanstal der medegebrachte exemplaren niet groot is, heb ik daaronder al aanstonds soorten aangetroffen, die mij nimmer onder de oogen waren gekomen en sommigen, die tot dusver geheel onbekend waren. Indien ik dergelijkke voorwerpen maar eenvoudig bewaarde, tot dat later een of ander monographist zich da Arover entfermde, dan ware het te vreezen, dat velen er van zich niet meer in genoegzaam gaven staat zouden bevinden, om ook minutieuse kenmerken behoorlijk tot hun recht te laten komen, — er zijn toch vele kleinere vormen bij —; maar boven-dien zou ik meenen te kort te doen aan de welwillendheid van den schenker, zoo ik niet reeds nu uil den geschonken voorraad enkele merkwaardigheden bekend maakte, die mijne aandacht bij-zonder hebben getroffen. 2 EENIGE JAVAANSCHE DIPTERA. Plo peices Pallide ochracea; rostro, palpis et in thorace vitta maculisque duabus nigris; abdomine vitta dorsali lata subfusca; alis hyalinis; cellula radiali cellulisque posterioribus prima et secunda elongatis et arcuatis. Long. 7 mm. Kop aschgrauw; sprieten geelachtig, dubbel zoo lang als de kop; zuiger ep palpen zwart. Hals langgerekt, zwart. Thorax bleek ookergeel, een weinig glanzig; op den rug een zwarte langsstreep van den hals naar den dwarsnaad; achter den naad, naast de inwrichting der vleugels, een paar langwerpige zwarte vlekjes; achterrug met een donker langsstreepje. Achterlijf eenigszins plastgedrukt, met een breeden, bruinachtigen, aan de insnijdingen afgebroken langsband; tangarmen bruin, kegelvormig. Pooten geelachtig, zoo goed als naakt; dijen aan de spits bruin; ook de tarsen iets verdonkerd. Kolfjes bleekgeel, de knop van boven een weinig bruinachtig. Vleugels (fig. 2) glasachtig, de voorrand met geelachtige tint; eene flauwe randvlek is aanwezig en ook de uiterste spits een weinig verduisterd; hulpader op twee derden der vleugelengte in den voorrand witloopende, kort voor hiiar eenden door een dwarsadertje met de subcostaal-ader verbonden; deze laatste op vier vijfden in den Voorrand uitmondende; radiaal-ader ongevorkt, ongeveer ter halve vleugellengte uit de subcostaal-ader ontsprui- tende, sterk gebogen en kort voor het eind der subcostaal-ader door een dwarsadertje met deze verbonden; schijfeel vijfhoekig, drie aderen naar den vleugelrand uitzendende; vijf achtercellen; de radiaal-cel en de bovenste achtercellen lang, sterk gebogen en an de vleugelspits iets vernauwd; achterdwarsader onder het midden der schijfcel; posticaal-ader voorbiy de achterdwarsader schuin naar den achterrand gericht; axillaar-ader en anaal-ader van gewone lengte en aan hel eind naar beneden omgebogen. Ken ¢, van Java (Piepers). Ik gelöt deze soort, zonder eenigen dwang, te mogen rang- schikken in het genus Dicranoptycha, waarvan een paar Europeesche en een viertal Noord-Amerikaansche, maar tot dusver nog geene tropische soorten bekend zijn. GONIODINEURA nov. gen. (yortwdys, hoekvormig; vevgor, ader). Corpus elongatum, Caput rotundatum, parvum, postice in collare brevi productum; rostrum exsertum; palpi breves, quadriarticu-lati, articulis subaequalibus. Antennae porrectae, capite duplo longiores, 14-articulatae; articulis duobus primis crass, cylindricis, nudis; articulo secundo exserto, reliquis parvis, ovatis, pilosulis. Thorax ovatus, ante medium sutura transversa; scutellum parvum; metathorax subconvexus. Abdomen cylindricum, octo-annulatum, Pedes elongati, graciles, tibiis inermis, unguibus parvulis; pulvillis nullis. Alae lanceolatae, basi angustae, apice rotundatae; nervus radialis simplex, bis angulatim flexus; nervus cubitalis quasi prolongatio nervi radialis formans; cellula discoidalis subpentagona, nervi tres longitudinales versus alarum marginem emittens; cellula subcentagona, nervi tres longitudinales versus alarum marginem emittens; cellula subcentagona, nervi tres longitudinales versus alarum medium linea transversa angulata formantes; nervi axillaris et analis longitudine ordinaris et subarcuati. Kop (pl. 2, fig. 4) klein; aangezicht lang en smal; zuiger vooruitstekend. Zu lang als de kop; palpen naar het einde iets verdikt, het laatste lid niet langer dan de voorgaande leden. Sprieten veertienledig, bijna dubbel zoo lang als de kop; de beide wortel-leden groot, het tweede vooruitstekend; de geessel niet uit het bovengedeelte van het tweede lid voortkomende, zoo-dat dit naar buiten uitpuilt; de geesselleden ovaal, met vrij lange uitpuilt; de geesselleden ovaal, met vrij lange goed ontwikkeld. Achterlijf cylindrisch; de eierlegger (alleen het â is bekend) spits toeloopend, aan het eind iets opgebogen. Pooten lang en dun, naakt; de schenen zonder eindsporen; voetklauwen Klein; voetballen niet aanwezig. Vleugels (fig. 5) matig lang; de uitmonding der hulpader in den voorrand is niet duidelyk te zijn, maar schijnt een eind voorbij de halve vleugellengte en merkelijk voorbij den oorsprong der radiaal-ader te zijn; de subcostaal-ader loopt niet verder dan tot drie vierden der vleugellengte; door de aar voorkomende randvlek is hare uitmonding in den voorrand niet goed zichtbaar en evenmin de dwarsader, die haar met de radiaal-ader verbindt; de radiaal-ader is ongevorkt, zij ontspringt, voor de halve vleugellengte, rechthoekig uit de subcostaal-ader, buigt zich kort daarna plotseling om en verheft zich vervolgens weder hoekig naar boven, ter plaatse waar de cubitaal-ader; de subcostaal-ader doet zich op die wijze voor als ware 21) bevördig der radiaal-ader; de subcostaal-ader doet zich op die wijze voor als ware 21) bevördig der radiaal-ader; de vijfhoekige, langwerpige schij. fcel zendt drie langsaderen naar den vleugelrand uit; de pos- ticaal-ader is daar waar zij met de achterdwarsader verbonden is, schuin naar beneden gericht; de tweede hoekige ombniging der radiaal-ader vormt met de middendwarsader, den binnenkant der schijfcel, de achterdwarsader en het eind der posticaal-ader, eene ziczac-achige dwarsliyjn voorbij het midden der vleugels; de axillaar- ader en de anaal-ader zijn van gewone lengte en flauw gebogen. Ofschoon dit nieuwe geslacht slechts op een enkel en nog wel een vrouwelyk exemplar is gegrond, meen ik toch tot de opricht- ting ervan te mogen overgaan, wegens het bijzondere aderbeloop der vleugels en wegens den afwijkenden vorm van het tweede lid der sprieten. Wil de radiaal-ader niet gevorkt is, de sprieten niet meer dan veertien leden hebben en de schenen zonder eindsporen zijn, moet het worden gerangschikt in de groep der Limnobiinen. zooals deze door Osten Sacken begrensd is. Goniodineura nigriceps n. sp. &. Bl22.. No.3: Laete ochracea; capite (cum rostro, palpis et antennarum articulis duobus basalibus), collare vitaeque thoracica nigris; pedibus fuscis; EENIGE JAVAANSCHE DIPTERA. 5 alis hyalinis, maculis costalibus tribus, linea angulata transversa et apice fuscis. Long. 7 mm. In habitus op onze inlandsche soorten van Dicranomyia gelijkende. Kop zwart, ook de vooruitstekende zuiger, de korte palpen en de heide worteleden der sprieten; die worteleden (zie fig. 4) zijn großen recht vooruit; de verdere sprietleden zijn geelachtig, alleen de laatste 4 of 5 eenigszins verdonkerd. De hals zwart, ongeveer half zoo lang als de kop. Thorax, schildje, achterrug en achterlif zacht okergeel; védr op den prothorax een zwart, naar achteren spits toeloopend langsstreepje; op het midden van den achterrug een niet scherp begrensd, bruinachtig vlekje; de insnijdingen van het achterlyf en de spitsen van den eierlegger bruinachtig. Pooten donkerbruin de heupen en wortel der dijen geel; de tarsen allen korter dan de schenen. Kolfjes bleekgeel, de knop aan het einde iets verdonkerd. Vleugels (fig. 5) glasachtig; een zwartachtig vlekje onder de worteldwarsader; een tweede, iets grotter en langwerpiger, aan het begin der radiaal-ader; en een derde (de gewone randvlek) aan het uiteinde der subcostaal-ader; bet hoekig opgebogen gedeelte der radiaal-ader, de middeldwarsader, de binnenkant der schijfcel, de achterdwarsader en het omgebogen cind der posticaal-ader donker bezoomd, waardoor een zwartachtige ziczac-streep ontstaat; ook de uiteinden der langs-aderen aan de vieugelspits zijn donker gezoomd. Een? van Java (Piepers). Eriocera verticalis Wied. Wiedemann, Aussereur. Zweifl. 1. 56, 3 (Megistocera), —? Syn. Megistocera atra Doleschall, Natuurk. Tijdschr. voor Ned.-Indié, XVII. 80, 6. Pl. 2, fig. 6. Nach aanleiding van een mannelijk exemplar, van den heer Piepers ontvangen, kan ik aan Wiedemann’s beschrijving het volgende toevoegen : ENIGE JAVAANSCHE DIPTERA. Het licham is forsch gebouwd en eentoonig bruin gekleurd, Voorhoofd en schedel verheffen zich ver boven de betrekkelyk kleine oogen en ook het achterhoofd is vrij sterk ontwikkeld, het geen ook in verband met het bijzonder groote wortellid der sprieten, aan den kop, van terzijde gezien, een vreemd voorkomen geeft (zie fig. 7). Op het voorhoofd en den schedel is eene dichte, wit- achtige beharing. De sprieten zijn ruim driemaal zoo lang als het lichaam; het eerste lid is bruinachtig geel, zeer dik en groot, eenigszins cylindrisch, met witachtige beharing; het tweede lid van dezelfde kleur, veel kleiner en knopvormig; de verdere leden sterk verlengd en uiterst dun, als een fijn haar, naar het schijnt ten getale van vier, doch niet duidelijk te onderscheiden leden. Palpen zwart, zeer k In der thorax merkeljk breeder dan kop en achterlijf, met dichte en lange, bleekgele behandling; het achterlijf is niet langer dan de thorax met inbegrip van den sterk ontwikkelden achterrug; het heeft in de zijden bleeke haren; de mannelijke genitalién zijn klein en naar het gedroogde voorwerp niet nader te beschrijven. Pooten lang en dun; de dien bruingeel met donkere spits, de schenen en tarsen donkerbruin; de achterschenen hebben aan de spitshelft eene fijne, weinig in 't oogvallende behandelte, die zich ook over het eerste tarsenlid uitstrekt. Kolfjes bruin, met gelen dunnen steel. Vleugels groot, veel langer dan het achterlijf, bruinachtig; de iets donkere, min of meer vierkante randvlek bevindt zich aan de binnenzijde van het dwarsadertje, dat de subcostaal-ader met de radiaal-ader verbindt; het aderbeloop zal, naar ik vertrouw, genoeg zaam in de afbeelding worden voorgesteld, Wiedemann had de soort uit het Leidsch Museum; ij is daar nog in vier oude exemplaren aanwezig, wier toestand echter veel te wenschen overlaat. Volgens Wiedemann zou de thorax vier bruine strepen op een lichteren grond vertoonen en zou het achter- ljf meer geelachtig zijn. Bij mijn exemplaar zijn thorax en achterlijf geheel eenkleurig en vrij donker; aan de gebrekkige voorwerpen in het Museum kan In evenmin eenige teekening of kleurverschilzien. Er bestaat evenwel geen de minste twijfel omtrent de iden-titeit der soort. Dat Wiedemann harr in het genus Jegistocera pluatste, is alleen toe te schrijven aan de buitengewoon lange sprieten; het aderbeloop toch der vleugels is geheel verschillend van dat van Jegistocera fuscana en kenmerkt de soort duidelijk als eene fraocera, waarvan verscheidene soorten in zulke langgerekte haarvormige sprieten hebben. Dit is echter geen generiekkenmerk, — gelijk trouwens reeds door Osten Sacken is aange-toond (Berl. Hut. Zeitschr. XXX. p. 159), — daar zoowel in het eene als in het andere geslacht ook soorten voorkomen, welker sprieten in beide sexen kort zijn. Met eenigen twijfel reken ik Jegistocera atra Vol. als synoniem tot deze soort. Doleschall’s beschrijving is, als gewoonlyk, zeer opperviakkig. Zijnne diagnose luidt: «nigra, fronte antennarumque articulis duobus primis rufis; alis nigricantibus.« Eene oorspronkelike afbeelding van zijnne hand stelt eene Hriocera S voor, met zeer lange sprieten, de kleur van het licham is echter donkerder en eenigszins glanzig; de thorax is smaller en het achterlif langer; ook is zijn exemplaar kleiner; hij geeft 3 lynen aan, Wiedemann. Rhyphus maculipennis v. d. Wulp. Notes from the Leyden Museum, VV, 14; Tijdschr. v. Entomol. NOVI SS 7) pl. 45. tig. 9. Deze soort werd vroeger door mi beschreven naar een enkel en nog wel een gebrekkig mannelijk exemplaar in het Leidsche Museum, Van den heer Piepers ontving ik sederl een zeer gaaf voorwerp, mede een ¢, Ik ben daardoor in staat, het ontbrekende in mijne vroegere beschrijving aan. Te vullen. Beide voorwerpen zijn van Java. By het nu verkregen exemplar is het voorhoofd geel en het angezicht bewusst (dat ik beiden vroeger aschgrauw noemde, is wellicht toe te schrijven aan stoff, waarmede die deelen bedekt waren). De sprieten (die in het vorig exemplar ten deele afge- broken waren) zijn bleekgeel, de eerste acht geesselleden ieder met eene bruine, min of meer duidelijke vlek ; daarna komen drie geheel witte leden, en de drie laatste, iets meer langwerpige leden Zijn geheel zwart; aan de spits bevindt zich een klein sneeuwwit stijltje (zie de afbeelding van den spriet pl. 2, fig. 8), De drie banden op den thorax zijn donkerbruin, met zwarte omzooming; de thorax heeft eene vrij dichte, opstaande, bleekgele beharing. Het achterlijf, ongeveer dubbel zoo lang als de thorax, is bruingeel; de eerste vier of vijf ringen hebben een zwartachtigen achterzoom, die zich in de zijden tot driehoekige vlekken witbreidt; in het midden is bovendien een viekkige, dunkerbruime rugband; de laatste ringen zijn geheel verdonkerd en eenigszins glanzig; het achterlif heft eene bleekgele beharing, die op de voorste ringen opstaande en naar achteren meer platliggend is. Aan de tarsen is het eerste lid langer dan de vier overigen, het tweede zoo lang als de drie laatste leden te zamen; de achtertarsen zijn donker en alleen aan den wortel van het eerste en tweede lid geelachtig. De kolfjes  in corporis longitudine, versus apicem quasi articulata et albo-annulata, in a dimidio corporis longitudine, simplici; pedibus flavis, tarsis posticis nigris; alis griseo-hyalinis, immaculatus; nervo transverso apicali arcuato, postico subcurvato. Long. 6 mm. (4), 5 mm. Voorhofd en aangezicht zu bezahlen, der oogen wird der oogen voorhofd blauwgroen, het aangezicht groen, van onderen met witte bestuiving; de schedel tusschen de oogen vrij sterk inge-drukt. Bogen horstels en ter wederzijde van het voorhofd een inwaarts op den ocellenknobbel een paar stevige, naar buiten gewebogen orbitaal-borstel (fig. 2). Zuiger en palpen geel; kinbaard wit. Sprieten roodel; het tweede id van boven met een klein borsteltje; het derde korter dan de beide worteleden te zamen, peervormig, met apicalen borstel, die ongeveer zoo lang is als het geheele licham; tot op twee derden van zijne lengte is deze zwart en haarvormig, aan het begin slechts weinig dikker; daarna krijgt em. Empfang. Javaansche Diptera. Ft oe pe ' "a 5 | i 1 : ' i ¥ K 5 j 7! 4 + f ht i ! "ij H. if; { | | j ; ‘ Hf ‘ i! f: 4 Hay 1 neta }! it} ue lait) j re yt | e, i | bed ¥ Wink lng ad 7 s** (he ie ij ois ma : teh | DAG! ‘ | [ T.Vv.E. XXXVIIL. a vd W del PL3. 10. PWM.T imp : AJW lith Javaansche Diptera. EENIGE JAVAANSCHE DIPTERA. 5 hy het aanzien, alsof hij wit een aantal kleine, ovale, gesteelde leedjes bestaat, waarvan er eerst twee geheel wit zijn, eenige volgenden wit met een zwart vlekje, vervolgens een vijftal geheel zwart, en ten laatste het eindlid, dat iets grooter is doch van denzelfden vorm, aan de wortelhelft wit, aan de spitshelft zwart. Het laatste derde gedeelte van den sprietborstel doet zich op die wijze, door eene goede loupe bezien, als wit en zwart geringd voor (zie fig. 3). De thorax en het schildje zijn prachtig metallisch blauwgroen; een paar plekken, geheel van voren op den thorax, alsmede de borst, zijn zilverwit bestoven. Achlerrug en achterljf smaragdgroen, de eerste met witte bestuiving; het achterljf slank, de ringen met zwarten voorzoom, die echter aan de laatste ringen minder duidelijk wordt. De thorax is met lange macrochaeten bezet; dergelijke bevinden zich ook véer het einde van elken achterlifsring, zoowel op den rug als in de zijden. Hypopygium (fig. 4) zwartachtig, vrij groot, in eene stompe, geelachtige spits geéindigd, an den onderkant met twee paar korte, draadvormige, geel-achtige lamellen, de achterste naar onderen-, de voorste naar boven ombogen; het stylet-vormige midden-orgaan zwart, naar het einde iets verdikt. Pooten geel; de midden- en achterljf terheupen zwartachtig; de laatste leden der voor- en middentarsen verdonkerd; de achtertarsen geheel zwart; onder de voordijen eenige verspreide, korte, zwarte borsteltjes; de schenen met eenige verspreide, korte, zwarte borsteltjes; de voor- tarsen zijn de tarsen korter dan de schenen. Kolfjes geel; de uiterst kleine vleugelschubjes met geelachtige beharing. Vleugels langs den voor- grand met geelachtige, overigens met flauwe grize tint, sterk iriseerend; de spitsdwarsader (boventak der discoidaal-ader) een weinig boogvormig; de schijfdwarsader (achterdwarsader) is iets buikig uitgebogen. Het wijfje komt met het overreen. Het voorhoofd en het aan- gezicht zijn iets smaller; de borstel van het tweede sprictenlid is Borstel slechts half zoo lang als het licham, eenvoudig haarvormig en geheel zwart. Aan de voordijen ontbreken de witte borstels aan de schenen zijn daarentegen iets krachtiger. fen paartje, van Java (Piepers). Psilopus subpatellatus n. sp. ¢. PINS Gels: Virido-aeneus nitidus; anfennis pedibusque flavis; antennarum seta apicali corporis longitudine, criniformi, nigra, apice patella minutissima albescente instructa; abdominis incisuris pallidis, nigro-limbatis; alis subhyalinis. immaculatis; nervo transverso apicali profunde incurvato, discoidali recto. Long, 5 mm. Voorhofen en aangezicht merkelijk breeder dan de oogen, metalisch groen; schedel diep tusschen de oogen ingezonken; ocellen-knop matig verheven; ocellaar-borstels zwak (fig. 6); het aangezicht plat, van onderen nog iets korter dan de oogen, grootendeels wit bestoven; zuiger en palpen geel, Sprieten helder roodel; het tweede lid van onderen met een zwakken borstel; het derde zoo lang als de beide wortelijk zamen, peervormig, met een zwarten haarvormigen eindborstel, die aan het begin iets dikker, an het einde ragfijn is en aan de spits in een zeer klein, witachtig knopje uitloopt. Thorax, schildje, achterrug en achterlijf helder clanzig metaalgroen; de achterrug, alsmede de borstzijden met eenige witte bestuiving; het schildje in sommige richtingen meer blauweroen. Achterlijf zeer slank, met duideljk afgezette ringen, de insnijdingen geelachtig en met zwarte bezooming. Macrochaeten van den thorax en het achterlijf vrij zwak. Hypopygium (fig. 7) uit twee leden bestaande, wa Arvan het eerste zwart en het tweede geelachtig is; dit laatste heeft van boven een paar witte borstels en eindigt van onderen in een paar lange, spitse, dicht bijen-staande, gebogen zwarte uitsteeksels, waarboven zich twee paar korte, draadvormige, zwarte lamellen bevinden; het stylet-vormige midden-orgaan is mede zwarte, aan het einde weinig verdikt. Pooten roodel; aan de het het eerste id der heupen an de buitenzijde groen met witte bestuiving; de midden- en achterdijen hebben van onderen, dicht aan den wortel, ieder een zwarte stipje; de pooten zijn zoo goed als naakt, alleen de achterschenen hebben enkele, nauwelijks merkbare borsteltjes; de vortarsen zijn langer-, de midden- en achtertarsen korter dan de schenen. Kolfjes bruingeel, met dunnen, lichten steel. Vleugels met flauwe, grauwachtige tint, iriseerend; de radiaal- en de cubitaal-ader zijn kort voer haar e. Im de een weinig gebogen; de spits-dwarsader ontspringt met bijna scherpen hoek uit de discoidual-ader en is sterk ingebogen; de schyfdwarsader recht. Ken, van Java (Piepers). De beide hierboven beschreven nieuwe soorten van Pszlopus onderscheiden zich door een versierden sprietborstel in de mannelijke sexe. Zoals dit lichamsdeel zich voordoet in Ps. nemocerus, is deze, naar ’t schijnt, daarvan het eerste voorbeeld. Ken aan het eind geknopte sprietborstel in ¢, gelijk bij Ps. subpatellatus, is daarentegen bij de Dolichopoden geen onbekende zaak. Het genus Haltericerus Rond. bij yoorbeeld, met een drietal Zuid-EKuropesche soorten, onleent zelfs hieraan zijn naam; maar wijl het met Psz- fopus niets te maken heeft, behoeft het hier niet te worden be- sproken. Onder de Psz/opus soorten echter zijn er eenige bekend, waarvan de mannetjes een geknopten sprietborstel hebben. Bigot heft daaruit aanleiding genomen, om deze generick af te zonderen onder den naam van Spathipsilopus (Aun. Soc. Ent. d. France, 1890, p- 268). Ken dergelijk sexueel kenmerk kan evenwel niet gelden voor eenige generieke afscheiding, al is het ook zeer ges chikt om de soort te bepalen. Zoover ik heb kunnen nagaan, zijn er zes soorten van Psilopus beschreven, met een geknopten sprietborstel in ¢. Bij allen is de sprietborstel, even als bij mijn Ps. subpatellus, apicaal, dat is aan het spitse eind van het derde sprietenlid ingewricht, Het zijn Ps. gloifer Wied. (Aussereur. Zweifl. 1, 224, 16) van China; Ps. tuberculicornis Macq. (Dipt. exot. supp. 4, 84, 31, pl. 4, f. 13) van de Markiezen-eilanden; Ps. caelestis Walk. (List Dipt. Brit. 12 EENIGE JAVAANSCHE DIPTERA. Mus. Wt, 642) van Oost-Indié; Ps. patellifer Thoms. (Dipt. Eugen. Resa, 507, 106) van het eiland Guam; Ps. patellatus v.d. Wulp (Dipt. Sum. exped. 27, 2) van Sumatra; en Ps. papuasinus Big. (Ann. Soc. Ent. d. France, 1890, p. 283) van Nieuw Guinea. Geen dezer soorten intusschen kan met bovenstaande Ps. subla-mellatus worden geidentifieerd. Met uitzondering van Ps. caelestis, hebben allen zwarte sprieten en althans ten deele donkere pooten, maar ook caelestis kan niet in aanmerking komen wegens den donkeren voorrand en de lichte middenveeg der vleugels. Van de Braziliaansche Ps. bituberculatus Macq. (Dipt. exot. I, 2, 120, pl. 20, fig. 2) kan hier geen sprake zijn, omdat by die soort, — daargelaten niet apicaal is en door Macquart bij dien van Sybistroma nodicornis wordt vergeleken. Psilopus albopilosus n. sp. &. Pl. 3.,-figs- 8: Syn.? Ps. proliciens Walk. Proc. Linn. Soc. 1. 120, 85 (2). Cyaneo-viridis; antennis pedibusque nigris; antennarum seta apicali criniformi, dimidio corporis longitudine; abdomine nigro-annulato; in ¢ abdomine femoribusque-albopilosis; in ¢ femoribus anticis subtus setulis pallidis; alis griseo-hyalinis, macula costali elongata obscura. Long. 5,5 mm. (¢), 4,5 mm. (9). Voorhofen en aangezicht breeder den de oogen, de schedel diep tusschen de oogen ingedrukt (fig. 9); het voorhofen staalblauw, met witachtige opstaande beharing; ocellen-knop verheven, met en paar stevige, naar buiten gebogen, zwarte borstels. Aangezicht een weinig gewelfd, nog iets onder de oogen verlengd, van onderen met eene dwarseroef, metaalachtig blauwgroen, doch voor het srootste gedeelte met witte bestuiving bedekt. Zuiger en palpen zwart; kinbaard uit lange witte haren bestaande. Sprieten zwart; bet tweede id van boven met en van onderen met zwarte bortels, de laatsten bijzonder lang; het derde sprietenlid ongeveer zu lang als de beide worteleden te zamen, zeer spits toeloopend, met apicalen, haarvormigen sprietborstel, die ongeveer half zoo lang is als het licham, aan het eerste begin een weinig is verdikt en ragfijn eindigt. Thorax, schildje en achterlijf met metaalachtig blauw-eroen; op den thorax eene purperachtig z Warte langsstreep, die van voren spits toeloopt en den voorrand niet geheel bereikt; in de zijden tot dicht hij den vleugelwortel eene koperkleurige strep, macrochaeten van den thorax stevig en ryen geplaatst; borst-zijden lichtgroen, met witte bestuiving, die zich ook op den achterrug bevindt. Achterlyf slank, naar achteren verdund; de ringen met zwarte bezooming; het achterlijf heeft zoowel van boven als van onderen eene dichte en lange beharing, die op de voorste ringen wit is, maar naar het einde donker wordt; verder lange zwarte macrochaeten, zoowel op den rug als in de zijden, kort voor den achterrand der ringen geplaatst. Mannelijke genitalién (fig. 10) zwart; hypopygium lang, duidelijk uit twee. leden samengesteld, an het eind van onderen met een paar kleine driehoekige, naarachteren gerichte uitsteeksels; bovenste lamellen korter dan de erste, allen zwart, draadvormig. naar het einde iets verdikt; midden-orgaan mede zwart, kolfachtig, zoo lang als het tweede lid van het hypopy gium. -— Pooten zwart, ook de heupen; voor-tarsen bijna zoo lang als de schenen; middentarsen korter dan de schenen; de voorheupen aan den voorkant en de onderzijde van al de dijen met witte, vrij lange en dichte heharing; de schenen allen met eenige verspreide, lange, zwarte borstels; de achterschenen bovendien met dichte, korte, donkere beharing; het eerste lid der voortarsen aan de buitenzijde met een paar lange zwarte borstels. Spruitende en boogvormig; het laatste gedeelte der discoidual-ader zelve flauw en althans niet den vleugelrand bereikende; dit laatste is ook het geval met het eind der posticaal-ader; de schijfdwarsader is vrij duidelijk geslingerd. Bij het zijn het voorhoofd en aangezicht naar evenredighcid ents minder breed; de witte beharing op het voorhoofd ontbreekt; de sprietborstel is een weinig korter; de metaalkleur van thorax en achterlyf valt minder in het blauwe, maar is zuverder groen; het achterlyf is breeder en korter; de beharing van het achterlijf is veel korter en valt daardoor weinig in het oog; alleen aan den buik is zij witachtig, doch overigens zwart; ook de macrochaeten zijn korter en zwakker. De witte beharing onder aan de dijen is ook bij het wijfje aanwezig; aan de voordijen is zi) echter meer in den vorm van eene rij stijve borstels, waarvan die aan de basis bijzonder lang zijn; de beharing aan de midden- en achterdijen is korter; de zwarte borstels aan de Schenen en de voortarsen komen met die van het mannetje overreen. De donkere teekening op de vleugels is flauwer en de bewimperung aan den voorrand ontbreekt. Een paartje, van Java (Piepers), Het wijfje schijnt veel overreenkomst te hebben met Ps. pro- liciens Walk., van Borneo; Walker’s beschrijving is althans volkomen van toepassing, Ps. albopilosus \yehoort tot de verwantschap van Ps. pilosulus v.d. Wulp (Tydschr. v. Entom. XXVIT, 226, 10), die echter van haar onderscheiden is door de zwarte, meer borstelige beharing van achterliyf en pooten en door geheel ongeteekende vleugels. ae oe ae Overgedrukt uit deel XXXIX van het Tijdschr. voor Entomologie. 