The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
Getuigt dit bidsnoer aan mijn zij, Dat ik de paapsche leer belij; "Het liegt! bet liegt! — Mijn rugstreng buige "Voor 't kruisbedd in een monniksvuist; "Ue ziel, die in mijn binnenst huist, "Wat holde 't slaafeche bif betaige, "Knielt, knielt alleen (den dwang ten spot) "Yoor Abrams, Izaks, Jakobs God. "Ik had een dierbre g&y het leven "Mijns levens! " Zag haar in haar bloei, "Bij 't eeuwig dreigend moordgeloei, "Van kommer kwijnen — langzaam sneven. "Zij had me een teedre telg gegeven, "Mij dubbeld waard, omdat ze al vroeg "VAAB OI6RALTAB. 99 "Haar moeders lieve trekken droeg: "Dat kind was, in mijn bittre dagen, "Mijn Troost, mijn, welbehagen; 'T wies wdig op: geen jaar verscheen, Of H bragt haar nieuwe aanvallighe. Was 't zoete vaderwaan? O Neen, "Wat oogen mijn Levine zagen, "Ik las, met stille hoovardij, "Er d' nitdruk in: "hoe schoon is zij!" "Te^rhartig minde zij haar vaderl "En, boog nog dieper thans, om haifr, "Mijn zondig hoofd voor 't vreemd altaar, "Zij smeekte voor den wetversmader Den Hemel schuldvergeving af: — En 't was me, alsof mij God vergaf. "En die geliefde, hier beneden "Het laatste heil, dat me overschoot — "Haar scheurden ze uit mijn arm, de wreeden! "Ze is voor haar grijzen vader doodi "Wat? dood? — neen, erger dnizendmalen! "O Siep ze in H graf, ik juichte blij; "Mijn hoofd zou ook ten grave dalen, "En mstig sluimren aan haar zij: Doch, waar ik niet haar volgen konde, D&^ sleepte haar het broed der hel: "Geen balsem groeit er voor mijn wondef "Haar kerker is een kloostercel." — 100 BE TOGT YAN HESMSKEBK Hier stuitte een doffe snik zijn woorden; In tranen doofde 't vonklend licht, Waarvan in 't eerst zijn blikken gloorden: Het kronundend lijf, Door, leed ontwricht. Had bij, verhaal zich opgerigt, Daar woede en haat zijn krachten schoorden; En wdk, een man hij was geweest, Bleek toen uit bonding, stem en leest. Nu, door de drift niet meer gesteven, Qeheel den weedom prijs gegeven, Verzonken de uitgeteerde lein, Als woog er lood op, werd in een. Hij zeeg, met doodsbleek om de lippen, Half zwijmend, op een bank ter ne'er. Een lange poos verliep er, eer Een woord hem van de tong won glippen. In 't eind vermande liij zicb we^r. "Zoo hebt gij 't, edd Heer!  uw staal ontbloot! "Zoa knags den Taag onnuttig zwaaijen; "Dd& yindt de roem geen oogst te maaijeu: "Naar zee zwom krijgs- en handelvloot. "Niet hier, niet hier nw staal ontbloot! "Doch, waar, langs Calpes rotsgranieten, "De golven van den Oceaan "In jest Middelmeir hear waatren gieten, "Zoek Spanje A&r; val dddr het aan! Dkkr loert het, tuk op roof te slepen; "Dkkr heeft het, spattende uit zijn krocht, "Keeds menig Geus aan ^t lijf gegrepen, "Die, met gedoken vlaggestrepen, "Door de engte heen, te ontslippen zocht. "Doch vlei u niet, te stout in 't wagen, "Dat wisse krijgstriumf n toeft: "Doch vlei u niet, te stout in 't wagen, "Dat wisse krijgstriumf n toeft: " "Die ikkt Kastieljes kleuren dragen, "Zijn mannen, in den strijd beproefd. "De bodems, waar ze zee me6 bouwen — "Wie kan ze zonder schrik aanschouwen? "Als torens steken ze uit den yloed: "Gibraltar steunt ze met haar muren, "Gibraltar, dat haar vestingvuren, "Des noods, in 't vlootvuur mengen moet. "En, wat niet minder geldt, dan wallen "En boorden, blank van schutgevaart, "Een duchtig krijgshofd voert het zwaard, "Aan 't hoofd der Spaansche duizendtallen: "Is grize Álvarez, wien de gloed "Der jeugd nog blaakt en bruist door 't bloed; "Alvarez, die Lepantes golven, "Toen zij des Sultans magt bedolven, "Yerbaasd Ag& staren op "Wis! Uwer waard zijn de eerekransen, "Die Calpe langs haar klippen zwiert. "Het is het loof, dat helden siert, "Bereikbaar slechts voor heldenlansen. U moet het, dappre! 't hoofd omglansen; God geeft me 't in! Hij strijdt u voor! "Het duivlenras zal t' onder raken, "Dat jubelviert bij martelstaken, "En ik — eens ik nog vreugde smaken — "Ja — als ik Spanjes noodgil boor!" Des grijzaards rede was ten end. Met aandacht, op 't gelaat geprent, Had Ne^rlands fiere zoon geluisterd. Lang waren hem, in blijden droom, Yan zegepraal op Lisbons stroom Beloften door de hoop getlaisterd: Was 't vreemd, dat, toen op eens voor goed Dat uitzigt week, bedrogen moed Een poos zijn aanschijn hield verduisterd? Maar naauw had de oade, tot besluit. Hem grootscher taak en meer gevaren Van ver getoond op Calpes baien, MAAB GIBBALTAB. Of 't vuur schoot we^r zijn oogeii uit. Hij schonk; met's lijders smart bewogen, (Hi) kende zelf de smart te well) Een oogenblik aan 't mededoogen: Toen klonk zijn stem in 't krijgsbevel; En in zijn scheepswant blonken vierefa, En langs bet gansche waterplein Heesch bedeckt een vurig sein. Men zag een aantal sloepen zwieren. Er weid een dof rumoer gehoord, ALsof een bijeenzwenn, verstoord, Uit de omgeworpen korven snorde: 't Was 't morren van den vnurgen hoop; Die noode 't schot trok van den loop En H slagred strijdrapier ontgordde. Of 't nachtgesternt, al rust gebood, Been oog, dat zich tot rusten sloot; En, toen wddra nit d' Oosterbemel De morgen' t eerste lichtgewemel Op 't booge knstgebergte goot — Toen zag men omgewende boegen, Ten nieuwberaamden togt gereed, De zilte baien we^r beplo^en, En '*naar Gibraltar!^' was de kreet. 104 DB TOOT YAN HEEMSKERK TWEEDE ZANG. Europaus lusthof, weldrig oord, Dat, door een wal van Pyreneen BeveiUgd tegen ^t grimmig Noord, Van verre alleen zijn dreigen hoortl Bekoorlijk strand, gelaafd door zeeSn, Wier golf de kleur draagt en den glans Van d' eeuwig heldren hemeltrans! Doen elders nog de gure boijen, Des winters nasleep, bij zijn vlugt, Hear krijgstuig klettren door de Incht, Wat deert het u, bevoorregt Zoijen? U mint Natuur zoo trouw als te^r: Voor 't vlokkig kleed der kiUe dagen, Strooit ze op uw velden, op uw hagen Een sneeuw van zilvren bloesems ne^r. Stoll^ elders vliet en meir tot schotsen, Uw beekjes, Andaluziat Wat zon er op- en onderga, Ontspringen vrolijk aan de rotsen, En glijden, lag Chend, door het dal, Of domlen zacht op mostapeten, Gerost, dat noort het ijs zijn keten Om 't kronklig lijf hun smeden zal. NAAK GIBRALTAR. 105 Hoe lieflijk menglen, in nw bosscheu, Granaat, olijfboom en limoen De kleurschakering van bun groen, Den wasem van huu bloementrossen! Waar bloost de druif met hooger gloed, Dan in 't gebladert van den wingerd, Wiens wortel door uw klippen wroet, Wiens rank zich om uwe olmen slingert? Ontsteekt bet zwerk in zomervunr, Uw boomgaard weeft u loofgordijnen; Gij sluimert, tot in 't golfazuur De sterren van den avond scbijnen: Dan komt bet koeltjen aangezweefd, En waait uw boezem met zijn wieken, Die nog naar 't firisscbe zeevocbt rieken, Wa arin bij ze eerst gedompeld beeft. Green wonder, neen! dat Islam drommen, (Die eens van 't Airikaanscbe strand Naar nw bebloemden oeverrand, Bij H AUab-jnicben, overzwommen) Toen ze, in bet zweet van heldendaan, Zee^baftig nw gebergt beklommen, Verrukt, betooverd, bleven staan; De speren, die bun vuisten drilden, Der neder wierpen bij bun schilden; De bloedspat wischten van 't rapier; Yortaan uw vrucbten wilden eten, En, eigen vaderland vergeten, De boorden der Quadalquivir (Voor psalmen, die het Kruis vereerden) Hun ridderzaiig herhalen leerden En 't mingekweel der Moorsche lier! (jeen wonder, dat, toen later dagen (Bij omgeweel oorlogskans) De Saraceensche Maan en lans Voor Christenvloek en Christenslagen Bezwijken Zwicheten, vallen zagen, De vlugtling, dobbrende op het meer, Dat Maan en Kruis voortaan zou scheiden, Met oogen, die van weedom schreiden, Terugzag naar het zoet weleer, En hen, die in de slagting bleven, Gelukkig sprak, dewijl uw school (Het laatst, wat gij den Moor kondt gevenl) Hun kil gebeent' een grafste, bood. O! Yaak nog zoekt van gindsche zoomen Des ballings blik uw kustverschiet; Hij tuurt, hij zucht... De dag vervliet: Daar brengt de scheemring zoete droomen! Hij riekt uw rozen we^r; — hij spoort Zijn blijden hengst langs berg en dalen; — Hij ziet uw marmren steden pralen, Herkent muske, paleis en poort... En vloekt hem, die zijn mijmring stoort. Troost, troost u, treur ige Islamiet! Gij zijt gewroken! — Zij, wier zwaarden NAAB OIBBAI/TAB. 107 Uw ruiters huenwen van hun paarden, Zij smaken, in uw bloemengaarden, De ware vrucht der zege niet. Ein geist des kwaads drong in dit Eden: Wee hunner, wie dees grond betreden! Die lucht van rozen en jasmijn — Zijn adem mengt ze met venijn, Venijn, dat blad noch bloemenkelken — Maar meer dan bloem en blad verslenst, Dat menschelijke hart ontmenscht! Bergen met uw steile toppen! Waartoe gewezen naar omhoog? Waarom, o zee en hemelboogl Hier 't hart genoopt om vrij te kloppen? Trapt niet, in vuige priestermom, Hier 't Bijgdoof de nekken krom? Is 't hier niet, dat haar dolken woelen, Tot dat ze, bloedig en bemorst, Een vrijen wensch, een vrij gevoelen, Te voorschijn haalt uit's martlaars borst? Neen, vruchtbre dalen, lust der oogen Wien thans uw palm zijn dadels bied, Yoorwaar, benijdbaar is hij niet, Hij, slaaf, voor dweepers diep gebogen. Die krnis, het beeld der liefde Gods, Ontheilgen tot een moordersknods I — Het lommer van uwe eikenstammen Yerkwikk des pelgrims matte leSn; Toch groeit het iiet zoo digt ineen, Of 't licht der Inquisitie-vlammsn Spookt aaklig door de twijgen heen. — Bekoorlijk is 't geraisch der wdlen, Die uit uw rotssteenkloven zwellen; Een zacht akkoord ontzweeft uw woud, Als Westerkoeltjes "t loover schudden; En zoet is 't belgeklink der kudden, Wen 't bergpad gloeit van 't avondgoud: Maar vrolijk klapp' de wind zijn veder, Muzijk stroom' van de Hoogten neder, Waar 't geitje hup de malsche kruid; Helaas! de snik, de klagt, de kreten Der onschuld, in de vlam gesmeten... Ze krijschen boven alles uit. Maar, luister! hoor!... Dat ver geracbt.. Neen, dat is de echo niet der bergen, Die 't mededoogen durft te tergen, En 't jamren nabaauwt en 't gezucht. Een lied van oorlogsscharen, Een vreeind gezang ontstijgt de baren: Hoor! staalgerammel kliiikt er door. 'T Is of het d^ Oceaan verheugde, Zoo zwoegt zijn reuzenborst van vreugde, Zoo steunt zijn zware bas het koor. Zij naadren! Luister! 't Zijn de noten, Waar Nederland haar dappre loten! Me^ voorwaarts leidt in 't strijgedrang; Geweldnaars vloden, waar zij klonken: NAAB GIBBALTAB. 109 Herhaalt ze, strandrots en spelonken! Het is der Geuzen vnjheidszang. Daar dagen ze op, de golf berijders! Zie Neerlands zeeleeuw voor de plecht! Een bios begloeit de wang der strijders: Het is de voorvreugd van 't gevecht. Te traag voor hun krijgzuchtig hopen, Te traag beefb Het is de voorvreugd van 't gevecht. Hund de tijd gekropen, Sinds Lissabon hen dolk en daggi Vergeefe ontbloot om in te breken, Al wrevlend, in de sched hersteken — En 't zeil weer zeewaarts zwellen zag. Te traag heeft hnn de tijd gekropen, Te wijd zich de afstand uitgerekt; Maar thans... hoezee! De vloot is "t open Yan Spanjes zeestraat ingeloopen. En 't rnstend lemmer weer gewekt. Hoezee! de dag is aangebroken, Die's vijands bloedstroom zal zien rooken, Ten zoen voor zooveel Ne^rlandsch bloed! Waait, vlaggen, waait! de stonde nadert, Waarop de zege versch gebladert Zal strenglen om den vrijheidshoed I Op gindsche kiel, wier borst zoo trotsch Zicb opheft uit het golfgeklots, Alsof ze 't wist, dat zij de Kleoren Des vlootvoogds mag ten hemel beoren, Is de oorlogsraad bijeen vergaard: Elk boord heeft d^ zijn Hoofd gezonden. Pronkt deze nog met blonden baard, Is gener kniin met sneeuw bezwaard; 't Zijn mannen alien, trouw bevonden, En breeders door hun heldenaard. De glorie heeft hun 't pad gewezen; Door vuur zijn ze en door bloed gegaan Tot de eereplaats, waarop ze staan: Ze zijn door eigen moed gerezen, Maar bleven rein van eigenwaan. Daar stapt — en bij het binnentreden Schokt de ijzren krijgsdos om zijn leden — Daar stapt de vlootheer in den kring Der breede scheepsvergadering: De schedels zijn ontbloot: volvaardig Wordt de eerbiedsgroet hem toegebragt. Hem, minder nog om rang en magt, Dan om zijn deugden, eerbiedwaardig. Op hem is aller blik gerigt. Zij hadden menigwerf voordezen De fierheid van zijn heldenwezen In stilt' gehuldigd en geprezen; Maar thans... 't is of een krans van licht Zijn kruin begloort en aangezigt. Een wondre kracht ontstraalt zijn' Oogen, Die andren sterkt, verheft, bezielt; Die wonderkracht is not den hoogin: De brave heeft voor OuD geknield. NAAB GIBRALTAR. Ill "Spitsbroeders! (zegt hij) keur der dappren, "Voor 't heiligst regt in 't staal met mij! "Het gefangen wij wenschen is nabij! "Het standerdoek der dwinglandij, "Zoo lang gezocht... dra zien wij 't wappren! "Dat Spanje, dat zijn eeden schond, "Ons vadererf in bloed de6 baden, "Dat — zoo zijn be^ verliooring vond — ■ "Heel Nederland, in boetgewaden, "Naar galg en rad en houtmijt zond: — "Dat trotsche Spanje, dat de baren "Zijn kroondomeinen dorft verklaren... "Edn nnr en dien tiran der zee "Bespringen we op zijn eigen red: "Ddn, Geuzenklingen, fel gehonwen! "Grevaar en dood veracht, getrouwen! "Met God in H hart, voor de eer gewaakt! "De laatste krachten ingespannen, "De zid getoond van vrije mannen, "En 't broed, dat ons van 't meir wil bannen, "Dat zelfde meir ten graf gemaakt!" Zoo sprak hij, vonklend. Aan zijn woorden Gaf 't zielvol trillen van zijn stem Een majesteit, een kracht en klem, Die alien schokte, die hem hoorden, En snel, als loeide de aanvalkreet, Hun hand naar 't lemmer grijpen deed. "Mij (voer hij voort) zij de eer verbleven, "Aan's vijands vloot en vestingmuur " Den eersten kogelgroet te geven. "Ging ik u voor in 't feestlijk uur, "Die voorrang is mij 't liefst in 't vuur. "Waar d'Avilaas blazoenen gloren, "Daar ligfc de prooi door mij verkoren. "Gij, Lambrecht, schaar a aan mijn zij! "Vlecht, tuchtiger van Duinkerks roovers! "In 't vroeger eerloof nieawe loovers, "En deel gevaar en roem met mij! "U, raoedig Hoofd der forsche Zeeuwen! "Geen minder taak is 't, die u past. "Klamp gij den ondervlootheer vast: "Scheur Spanjes kroisvaan van zijn mast, "En hijsch er die der Waterleeuwen! "Gij, koene Bras! gij staart mij aan? "Ik heb dien fieren blik verstaan: "Wei mag uw tronwe iets wigtigs vragen: "Steun Alteras: vereent uw slagen, "En voeg' de glorie beider naam "In 't Ued der overwinning t' zaam! "En gij, kloekhartigen, gij alien, "Aan wier doorproefd beleid en moed "Het eereloon is toegevallen, "'s Lands vaan te ontroUen op den vloed; "Gij, (lafards mogen 't^zich verhelen!) "Gij, (lafards  gij op ranker kielen, "Omvangt uw scheepsboord minder zielen; "Spant zamenl sterkt elkate in 't slaanl "Grijpt twee aan twee 66n Spanjaard aan, "En vlugheid helpe u in 't vemieleni "fiedenkt, heeft Spanje grooter tal, "Rukt wal en vloot voor haar ten strijde, "Wij hebben meer dan vloot en wal — "Wij — God en 't Regt aan onze zijde! "Vaart wel! — maar eerst, mijn trouwe stoet! "Nog eens, te zamen, langs den vloot "Teruggestaard op gindsche golven. "Ziet iMi de plek, waar, afgesnedn, "Alleen — en tegen acht alleen — "Van Spaansche kogels overdolven, "De fiere Claassen heeft gestrefin! "Dd4 "Toen, na drie verwoede dagen, "Zijne oogen nergens redding zagen, "Dd&r (met den lontstok in de hand) "Bad hij het laatst voor 't Vaderland: "D^ is hij, (de eer van Neirlands braven!) "Voor 't oog van Spanjes woeste slaven, "Die sidderden bij H noodgegons, "Met vuorge lauwers op de haren, "In pulverwolken opgevaren! "Zijn heldenschim blooz' uiet om ons!" Hij zweeg. — Hem sprong een traan uit de oogen, Een schoone traan! de zware drop Der onwe^rzwangre hemeibogen, De bo, den storm vooruitgevlogen, Die onheil spelt aan d' eikentop, Te roekloos steigrend naar den hoogen. Hij zweeg. — Door diep gevoel vermand, Klemde ieder scheepsvoogd. hem de hand. Se sprak er; maar wat tong kon spreken Zoo krachtig, als dit stille teeken? Die handdrok was een eed van trouw, Dien nood noch dood verbreken zou. De krijgsraad was niteen gegaan, En sloep en jol, vooruitgedreven Door Tuisten, kloek in 't riemenslaan, Had ieder hopman we^rgegeven Aan eigen boord, aan eigen vaan. Met welk een innig welbehagen Aan eigen boord, aan eigen vaan. Met welk een innig welbehagen Had elk van hen, terwijl de boot, Grelijk een visch, door at water schoot, Dat boord al dobbrend g& geslagenl Het droeg zijn tuig, zoo fier, zoo prat; 'Was of het lust in 't strijden had, In 't strijden! en hun pols versnelde. NAAR OIBRALTAB. 115 De kamp, en wat den kamp verzelde, Het worstlen, 't wagen, 't zegefeest — 't Bees alles, gloeijend, voor hun geest. Hon boezem zwol van oorlogsweelden... Maar, naast da^ wild en blinkend heer Van droomeu van gevaar en eer, Tertoonden zich ook zachter belden. Daar zagen ze, in een blij verschiet, Hun haard, hun vreedzaam huisgebied, Han telgen, die om moeder speelden... Hun telgen... eer een uur  hen, die hun pligt betrachten... En ook hun kroost verlaat Hij niet! Nn klonken er alom bevelen: Op dek, in 't want, omhoog, bene4n, 't Woelde overal met drift dooieen. Yerhoogde levenswerking scheen Door de aadren van de vloot te spelen. De marsen trekken schanskleen aan; Granaat en brandpot klimt naar boven, Om, weggeslingerd onder ^t slaan, Een Yuurbui, door geen zee te dooven, Te storten op den Kastieljaau. De dreg, die, entrend uitgesmeten, Moet bijten in des vijands want, Blinkt voor den boegspriet aan haar keten, En knarst er met den stalen tand. Op 't halve dek en de overloopen I 116 DE TOGT VAN HEEMSKSRK Verhefen zich de kogelhoopen. Door kransend touw rondom gestut: De sjorringen zijn los gewonden, De prop gerukt uit de ijzren monden, En slagre, dreigt het grof geschut. Hier volt de golf de leedren emmer, Die redden moet bij 't brandrnmoer; Dikr laadt een zeesoldaat zijn roer, Ginds wet een forsch. Matroos zijn lemmer. Waar 't oog zich wende, links of regis, Het ziet het voorspook des gevechts Zijn honderd armen ijvrig roeren. Wat Nedrland veilgen in de slagt — Wat Spanje moet te gronde voeren, Het rijst er, als door tooverlcracht. En vrolijk hupi de kielenrij De groene waterheuvlen over, Nu d' Afrikaanschen wal nabij, Dan langs Europaas Znidlijk loover; Terwijl het eeuwig vloeijend tij De stranden schuurt ter wederzij. O 't is een lust ze na te staren, Die ligte bodems, rad en slank, Met zeilen op, zoo hagdblank, Also het zwanenvleuglen waren, Wier dons te heller blinkt in 't oog Bij 't groen omlaag en 't blaauw omhoog. In darlle bogten, weidsche kringen, Drijft van en wimpel, heinde en veer: MAAA GIBRAITAB. 117 De stem des winds en die van 't meer Schijnt zangrig om den prijs te dingen, En, naar ze laid of zachter zingen, Yerrijst de bo, of daalt hij we^r; Een snoer van paarlen, zoudt ge meenen, Ylljt zwierig om bet boord zicb henen: Zoo trilt bet vlokkig scbnim er aan; En lang nog wijzen zilvren stiepen, Getrokken door de waterbaan, Het pad, waar Ne^lands blijde schepen, Met lucbten tred zijn langs gegaan. — Ja, ^t is een Inst ze na te staren, Zoo vTolijk hupplende op de baren. Met 66n aan ^t spits, die d' optogt leidt, En H Leenwenvaandel openspreidt. Een Nimfenstoet scbijnt Seest te vieren; Een Nimfenstoet in lentedos, Een roos in 't haar, den sluijer los, Schijnt op de maat door 't vdd te zwieren, Te tripplen bij het toongevlei; Terwijl de rijzigste der schoonen, Gebnld met dnbble bloemenkroonen, Bevallig voordanst in den rei. Beeds was Alcazars burggevaart En blinkende Moske, Waar vijfde Alfons (toen 't Christenzwaard Den Mauritaan verbleeken ded) 118 DE TOOT VAK HEEI8KERK Zich dankend nederboog, Gedreven nit het oog. Tarifias stad aan d' overkant, Wier Oostersch bonwgewaad, Al reet de tijd het met zijn tand, Sevieljes vroeger Heer verraadt; En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het waterveld, Een wachter schijnt, op post gest En 't eiland, bij haar wal, Dat, midden in het water Om, bij gevaar, het bergrental Te wekken door zijn horenschal... 'T Is alles weggesneld. Maar grootsch en grootsch, telkens meer, Yerschijnt de ontzagbre rots, Wier zijwand, door den slag der knods In de ijzren vaist eens halvegods, Van een sprong, dat door de open kloof De zee naar binnen stoof. Getroffen door dit wonderwerk, Hienw de oudheid, ten gedachtnismerk, Op de afgespleten tin Den naam des wonderdoeners in; En, werd haar, stijgende nit de kolk, Des schippers oog gewaar, Dan wees hij 't onbevaren volk Alcides rotspilaar. — Maar eenwen, eenwen vloden been; Al digter mist omtoog 't verle, KAAB GIBKALTAS. 119 Toen kwam van gene zij van 't meer, Waar, op Afrykes kust, De Kosterhelft der steenklomp rust, Een Moor in 't krijgsgewer. Hij kraste 't grize letterschrift, Hoe diep ook in 't graniet gegrifk, Yan d* opgeklommen trans En schreef er met bebloede lans, (De schrijfstifb eens soldaats!) Zijn eigen naam in plaats. En, schoon de tijd is voortgesneld, Nog he Den, wie Gibraltar meldt, Hij noemt den kloeken Manritan, Die Herklesamkeit der ganzen. Daar'staat de forsche bergkolos En werpt den valen neveldos, Waanne, de vert' zijn leest omgaf, In trotsche bonding, van zich af. Zijn breede krain vertoont zich bloot, Zijn kruin, die aan de wolken stoot. En, nevens 't Middelzeesch gebied, Vijf kouingrijken overziet. Grelijk een oorlogsman, met staal Omgord van top tot teen, Zoo draagt hij schansen, groot en kleen, Die blikkren van 't metaal; En aan zijn voeten pronkt een stad, Op.eetingbouw en torens prat. Vol Spaansche vendelpräl, 120 DE TOQT TAN HEEMSKEBK En davrend van het hoe^rap En's krijgers forschen legerstap. — Beneden's muurs heeft de Ocean Een roime waterkom gegraven, Den Asturier ter veilge haven... Ja, veilig voor den zee-orkaan, Niet tegen Neurlands braven! Gedost in vorstellijk krijgslivrei, Yermeit zich in die zeevallei Een trotsche vloot. Het golfgewiegel Is enkel vonkling van al 't goud, Dat nederblinkt van boeg en spiegel, Die steil zich heffeu boven 't zout, En 't omgetuimel naauwlijks voelen Der baren, die beneden woelen. Als dennen van ^t Biskaaisch gebci^, Wier loover, weeldrig opgeschoten, Een to^ang tot de wolken vergt, Frijkt mast aan mast, voor lof en loten, Met floddrend zeiltuig, raas en want, Als overwassen en omplant.. Een reeks metalen krijgskartouw^i (In rust niet zonder vrees te aanschouwen, En schrikbre dienaars van den moord, Wen de aanvalkreet hun woede spoort) Zien grimmig uit van boord aan boordi Als waren 't felle boschgedrogten , KAAB 6IBRALTAB. 121 Die, hongrig en op bloed verhit, Met flonkrend oog en blank gebit, Te loeren liggen in hun krochten. Yoorwaar, ontzettend is ^t gezigt, Wen 't oog, gekeerd van de oeverzoomen , Het grootsche vlak omva&mt der stroomen. Geen vloot, die daar voor anker ligt, Neen, borgten schijnen 't, riddersloten , Oewrocht nit klipsteen en ardnin-. Met banderoUen op hun kruin, En bus en slang, nit brons gegoten, En van een breede gracht omgord, Wier golf om de ijzren vesten mort. Zoo bnilt de Kastieljaansche Armade In H zeemim voor Gibraltars klip, Waar reeds zoo menig weerloos schip, Dat Hollands nijvre handel laadde, Als roof, naar binnen is geslenrd. En menig schipper, om wiens toeven Zich jonge vrouw en kind bedroeven , In harde ketens kwijnt en trenrt. Thans valt er eedler prooi te winnen! Thans eer voor hen, die de eer beminnenf * De wachter op San Lucars kust, Zag gistren Ne^rlands kleuren pronken Op bodems, die van 't ijzer blonken, Ten forschen kampstrijd toegerust; En ijlings is met losse toomen 122 DE TOOT YAK HEEMSKERK Een bo des Hertogs weggesneld, Die rust noch voedsel heeft genomen, Eer, in Gibraltars muur gekomen, Hij 't vloothoofd d' aantogt had gemeld. De mare is heinden en ver gevlogen, En, waar ze vloog, heeft ze oorlogsgloed Ontvlamd in ^t Andalnzisch bloed: Een ridderdrom, door de eer bewogen, (De wapens haastig aangetogen) Met knecht en schildknaap in hnn stoet, Is spoorslags naar de vloot gespoed. Nu wemelen Gibraltars wallen — Nu joelt en wodt Gibraltars red Van onvertsaagde duizendtallen, Wier kling geen duur heeft in de sched: Maar nergens blikkren fierder glansen, Noch schalt er Inider zeeklaroen — Maar nergens trillen eedler lansen, Dan ginder op dat weidsch galjoen, Door praal zich onderscheidt en grootte: Een lustpaleis voor watergoonl Drie gaanderijen, trotsch verheven Waarop de beitel wondren wrocht, Slaan zwierig, met een zachte bogt, Haar armen uit om d' achtersteven. Men ziet er, (rijt van goud omgeven En 't snijwerk tot een krans geweven) Als zinnebeeld der heerschappij, De veertien wapenschilden prijken Van Spanjes veertien koningrijken, En 't Luzitaansch blazoen er bij. Geen minder pronk hult steng en staggen, Waaraan (als vooglen, die de lucht Doorklieven met gespreide vlugt) Het wiekgeklepper ruischt der vlaggen. Bij 't schitterlicht der middagzon, Verdubbeld in de pekelbron, Wedijvert de een in pracht met de ander; Geen echter haalt er bij den stander, Wiens zilvren vleugel 't roode kruis Ten toon spreidt van Bourgoges Hnis. Ziet, boe bij, steil in top geheven, Met aadlaarstrots rondom zich scbouwt, En 't koord verwringt, dat hem we^rhoudt, Als won bij los ten hemel zweven! Hem zwaait omhoog het digtst op zij (Haast even fier) de groote wimpel. Die, snort de zeewind forsch voorbij, Hem nazwiert met gegladden rimpel, Of, als de zwerver afimloos rust. Met zijden lippen 't golfje kust. Hij boudt het oog geen leuze tegen; Maar draagt op rijk bestikt satijn De beeldtnis van Sint-Augustijn, Die de armen strekt, als sprak bij zegen OP 't schip, dat, naar zijn naam gedoopt, In zijn schuts zich veilig hoopt. Het scheepsdek Ujkt met stalen platen Bevloerd, zoo glimt de wapendos Van muskettiers, lansiers, soldaten, En ruiters, door het moedig ros, Dat gaarne mee ten kamp zou draven, Nog nagebriescht van 't hoofd der haven. Sint-Jagoos Toemrijke ordevaan, Wier zwaardkruis Islam vaak de^ siddren, Maar ^t Geazenhart niet ne^r zal slaan, Bijst statig nit een groep van riddren, Die, bij scharlaken sjerp en lint, Naar Spaanschen krijgstrant omgeslagen, Maar Aan hals of arm de klenren dragen Der schön, die hnn boezem mint: Terwijl, met grove saaijen pijen Gedekt, een schaamle kloosterdrom Gebeden prevdt, om en om, En 't crucifix draagt door de rijen, Waar menig knevelbaard, gebukt, Ecu vromen eerbiedskns op drkt. De scheepskajuitdeur is ontsloten: Een krijgsman treedt vooruit. De schaar Wordt naanw zijn achtbren stap gewaar, Of 't eerbewijs, aan legergrooten Betaald, als 't regt des hoogsten rangs, Gewordt hem, bet de boorden langs. KAAE OIBBALTAB. 125 Het zilver van zijn wenkbraauwbogen, Het zilver, dat zijn helm omkrult — 't Weerspreekt zijn blik, met vnur vervuld, Gijk het gloeit in jonglingsoogen. Een wapenrosting, sp Gegenst, Uit staat gesmeed, dat, door de stören Der woudre Nervio bespat, Een klippenhardheid heeft bekommen, Omschorst, van H hoofd tot aan den voet, Zijn ijzer evenmin doet bukken, Als 't wigt dea onderdoms het doet. Zijn^ riddersiel van juweelen . Hangt aan een goaden keten vast, Wier schahnen op het pantser spelen; Terwijl een sjerp van rood damast, Dat deftig daalt in breed plooijen Een dolk en degen, hel van 't gond, Het praalgewaad van hem voltooijen, Die hier de plaats des Konings houdt. Eerbiedig stapt de scheepsvoogd nader, Eerbiedig — maar een teedre gloed Verwarmt den eerbied in zijn bloed: De grize vlootheer is zijn vader. Hij leidt hem door de rijen be; De vaandels wuiven, waar ze tre^n; De vlootgebieder schijnt te vrefin; Ook staan ze schoon en kloek in 't wapen. Die zeeli^n, ridders, edelknapen, Met zwarte lok om briiine slapen; Alleen hun bo ezem zwelt te hoog, Te trotsche duok straalt uit hun oog: Zj zien, als blies trompet en horen Hun lof abeede in 't zegelied. En, nog is 't proefuur niet geboren; Nog baldert Neerlands donder niet! De vloolheer rukt zijn degen bloot, 'T Is of een vlam schiet uit de scheede) 'Kastieljes helden! (klinkt zijn rede) "Manhaftig volk van's Konings vloot! 'Een rooverhorde, een troep rebellen, 'Dien 't zwaard des beuls veeleer mogt vellen 'Dan 't eerlijk staal van ons rapier, 'T Gebanvloekt Geuzenras durft hier — 'Hier, waar het magtig rijk der Mooren, 'Tot niet versmolt voor Spanjes toren... 'Hier, waar de wind der kettren asch 'Zoo vaak de^ stuiven langs den plas... "Hier durven ons die doemelingen, "Te midden onzer kracht, bespringen, "Ais droeg dees vloot een visscherstuig, "Die rots, voor trompen, distelruigl "O Dank zij Gtod en al zijn Heilgen, "Die, om te meer het Kruis te veilgen, "Hen dreven, waar 't verderf hen toeft! "Kastijdt ze, wreekt de Kerk, mijn helden! "Zij zijn gevonnisd: stoot ze ne'r; "Hun bloed verkleur de watervelden, "En dat van al, die herwaarts sneldeu, "Niet un — niet 'n terugge keer!" Nog had hij niet ten eind gesproken, "Toen in de verte, uit bark en sloep, "Om nit te zien in zee gestoken, "Een kreet verrees, een wild geroep. Als Vengelvisschen over 't water, Bij 't hongrig naadren van den haai; Zoo vlood, met schichtig riemgeklater, De Spaansche voorpost in de baai. "De vijand!" loeide 't door de drommen: "De Geus, de vijand is in 't zigt!" En 't antwoord was 't alarm der trommen, Die 't heir vermaanden tot hun pligt. Een poos van spannende verwachten, Die 't oogenblik van strijd en slagting Voorafgaat, en het stontat gemoed Een wondre trilling voelen doet... Een poos verstreek; toen blonk van achter Cameroos steilen westerhoek, Bezet met menig oorlogswachter, Der Staatschen eerste vendeldoek. Wei ronkt het zeil van 't winddoorsnuiven, Wei klapt de drieklenr aan de spil; De golven grommen, als haar kuiven, Bij Elken slag des boegs, verstümmelte; Maar op het dek is alles stil. Die ruige lippen zwijgen, Waarvan in 't strijduur galien stijgen, Die aarde en zee van schrik doen hijgen; Ze zwijgen; naauwlijks halen ze adm. Die handen, die, bij 't zwaardverheften, Vernieling spreiden, waar ze treflen — Zij vouwen zich ootmoedig za&m: Naast's roeijers zeemuts ligt de veder Van's hopmans koopren stormhelmet; De kruin ontbloot, knidt alles neder, En heel de vloot is an gebed. "Neen, niet om ijdle wereldsche eere, "Voor Christns onvervalschte leere, "En 't lieve Yaderland, o Heere! "(Gij weet het!) is ons staal outbloot: "Verleen Uw zegen op ons kampen; "Laat's vijands trots, als rook, verdampen; "Stel paal en perk aan Nedrlands rampen, "En schenk triumf aan NeSrlands vloot! "Straf, straf den lafaard, die zou vieden; "Verlichte Uw Geest hen, die gebieden; "Doe NeSrlands zee- en oorlogslied En verschiedenen Spanjes oog! Schei)k schuldvergifnis, wie misdreven; Versterk ons hart bij 't heldenstreven, En wie, in 't strijdensuur, moog' sneven, Zijn loon zij groot bij U omhoog!" VAJlR GIBRALTAR. 129 Een plägten Amen raischte in 't ronde: De kacht, die 't hart met staal omgordt, Wen 't zich voor God heefk uitgestort, Doordrong de boezems en verkondde Haar working in het vurig rood, Dat langs de omkroesde kaken yloot. Toen werd de teng der trouw gedronken. Een hoogtijdsbeker, rijk in gloor. Was vol met Eijnsche druif geschonken; De vlootheer ging zijn dappren voor. Yan 't ridderlijk kuras omtogen, De geestdrift vonklend nit zijn ne oogen, Hief hij de z Ilvren schaal omhoog: "Op broedertrouw en hddenglorie!" Op nedrlands heil en zeevictorie!" Zoo riep de held, en dronk de toog. En "trouw ter dood toel" — gloriet — zege! — "Onze' admiraair"... was 't allerwär, Terwlil de kroes zich lege in 't rond. Waar onmin koelheid schiep, daar blonken Op 'ns weSr de oude vriendschapsvonken, En handen, in elkaftr geklonken, Herz^lden het broederbond. Een wenk... de drinknap rolt ter zijde. "Op postP... en elk staat klaar ten strijde. 't Wilhelmus schalt bij 't klinggezwaai. De bloedvlag op de scheepskampanje Waait, dreigend, nit — gestrekt naar Spanje; 9 130 BB TOOT YkV HXEMSKBRK En met een driewerf: "Leve Oranjel" Giert Heemskerk in Gibraltars baai. ^Biegt op dien zeereos aangehoudeni "Dat 'a onze prooi!" roept Nefirlands hdd Den grijskop toe, die 't roer omknelt. "Bij God! zoo zij 'tl'' is 't woord des ouden: En fluks, gelijk men 't fier genet, Yerwakkerd door de krijgstrompct. Op d' eersten slag van 's miters sporen, Met vlugge hoeven, losse maan, In 's vijands digten drang ziet boren; Z66 schiet het Hollands schip naar voren, En regt op Spanjes vlootheer aan. Maar hoor! wat roept de Geus? Kan 't wezen? ^Alvarez deinst, ontvlugt, ontsnapt I'\ .. Waarachtig! 't zij dan list of vreezen, Hij wijkt; zljn kabd is gekapt. Doch list noch vreezen baat. Verbolgen Om 't uitstel streeft, door 't schnimend sop, De held van 't IJ hem achterop: Een leeuw gelijk, wiens welpen volgen. Blaast, winden, blaastl Hij komt, hij naakt. ^ Daar vlamt het krnit, de kogels gonzen; De kielen horten zaam en bonzen; Terwijl de golven slaan en plonzen. En romp en scheepstuig knorst en kraakt. En in dat zelfde tijdpnnt sUngren, Met forscheu zwaai, der Geuzen vingren KAAR OIBRALTAB. 131 De blikkrende enterdreggen heen: Ze bijten fel in ^s vijands takels, En klem van ijzren ketenschakels Frangt beide bodems vast aan een. ^Te boord na, kloeke maats! naar boven! "'t Gespuis op eigen dek geveldl "En, wie die kruisvlag, didr, zal rooven... "Gk)ud, krijgseep, alles voor dien held!" En rad en stout, als 't kroost der Alpen, Wanneer 't van rots op rots zich waagt En d' aadlaar in zijn nest belaagt; Zoo stout, zoo rad, (hoe 't meir moog' zwalpen) Eept Hollands troep en voet en hand, Het staal omklemmend met den tand. Ze klautren, rekken zich en hijgen; Al stroomt er bloed — het stroom'! zij stijgen; Ze slaan zich vast, ze worstlen voort; Ein sprong — daar staan ze op 't wapen; De zemansbijl knot spies en speer; Musketten buldren, wonden gapen; Verwoed staan Neirlands oorlogsknapen — Verwoed stdt Spanje zich te weer. Vooruitgestormd — teruggesmeten — En we Vooruit — en weder terug — Zoo kampt men, even fel gebeten, Der zwaar in 't staal, hi^r los en vlug. Een windhoos schijnt door 't woud te varen En 't loof te zweepen ginds en her; 9* Das trottet van Härschenbrücken, Zij stroot de bergkil vol met blären. En rokt bet kloekst geboomt omver. Hoezeel Daar stort de versche bende Kastieljes strijders in de lendel Held Lambrecht stiet zijn krijgsbarpoen In de andre zij van 't rijksgaljoen. Alvarez, aan bet boofd der Grooten, Honwt op de stormers in. Zijn staal Treft vreeslijk — voor de laatste maall Plots zinkt hij ne^r, door 't hart gescboten. "Wraakl Spanjaards!" krijscbt zijn wakkre zoon en weSrzijds dabbl En slag en stooten; Met stroomen wordt bet bloed vergoten, En dooden staplen op de doön. En regts en links, en wijd en zijd, Waar 't oog zicb wend', ontbrandt de strljd. De baai stroomt vol van oorlogsplechten; De strandwal krielt van wapenknecbten. Hier barst van boord de vuorbui los, Ginds scbiet de bliksem nit de rots; Soms scheidt een a&tand ben, die kampen; Een storm van kogels vnlt bem aan; Dan smijt we^r kiel in kiel bear klampen; Dan smijt en kling op bamasbla&n, Als mokers op bet aanbeeld, slaan. NAAB OIBBAXTAR. 183 Er zwijmen, uit de vert" getroffen, Er sneven, van nabij geveld; Men ziet er, borst aan borst gekneld, Bij 't worstlen in de baren plofTen, En, yijand tot den laatsten stond, Al vechtend zinken naar den grond. Het is een vreeslijk moordtooneel. Er loeit een onverpoosde donder; De woede mengt met heesche keel Haar raauwen tijgerbrul er onder, En overschreeuwt den kret van schrik. En 't smartge Kerm en doodgesnik. Een dikke laag salpeterwolken, Als najaarsdamp gepakt op een, Hangt, walmend, neder op de kolken, En roept den nacht te vroeg bene^n. De zon, verstoken yan haar luister, Kwijnt, dof en bloedrood, in dat duister, De maan gelijk, in 't stormig uur; Terwijl, als dreigende onwe^rslichten, Granaten, pekreep, zwavelschichten, En doek, ontvlamd om brand te stichten, Dien nacht doorslingren met bun vuur. Is al in scbemergraauw bedolven: De zee, bet land, 't is 66ne mist. Wei doet bet koeltje, wen bet friscbt, Een deel dier nevlen opwaarts golven: Dan toont zicb 't meir, in bloed verkeerd; Maar nieuwe knetterslagen galmen, Eu Nieuwe dampkolommen walmen, En dieper doist-ernis regeert. Daar slaat eeu laaije gloed ten hemd. Het oog ontwaart door 't smookgewemd, Gelijk door donker sluijergaas, Een hoog galjoen. Als vuurge draken, Zoo kronklen zich om mast en raas De vlammen, slindend wat ze naken. Vergeefs plompt puts en watervat; Het vuur verzwelgt het bruisend nat: Het ijzer scheurt, de boorden blaken; Het ijzer scheurt, de balken kraken: It is of op dek een spokenstoet Bewee, zoo aaklig kleurt de gloed De Spanjaards, die elka&r verdringen, Dan starren in den vuurvolkaan, Dan starren in den vuurvolkaan, Van we^rszij grijnst de dood hen aan. En eensklaps schiet nit doizend vlammen (Hollaere en Boest, uw heldenwerki) 1&6n vlam, z66 maatloos groot, naar ^t zwerk Er dreunt ^^n knal, z66 hoi, z66 sterk, Also de Hel haar kerkerkrammen En grendlen, stormend, springen de^, En gloeijend opvloog nit de zee. De golven stuiven woest nit eenen En ijlen huilend Nach het strand; De rots trilt tot in jest ingewand; HAAS GIBEALTAB. 135 Het zeekasteel... het is veidwenen! Maar vlammend hout, en staal, dat gloeit, En lijk op lijk, verminkt, verschroed, Ploft, als een stortval, nit de wolken; En, nog een poos, wijst op de kom Een zwaarder snlfersmookkolom En dieper wieling in de kolken De pleky waar 't schip te barsten slo^, Dat Spanjes tweeden stander droeg. 'Was stil, een oogwenk was het stil; De dappren zwegen van verbazen, De lafiaards, iiaauw van angsfcgetril: Toen ving de krijg weSr aan te razen. Maar Hij, die 't lot der volken wikt, En trotsaards ne^rploft van hnn troonen, Had Ne^rland overwinningskroonen En vredesier Seales toebeschikt: Haar needrig duin was nulverkoren, Opdat, gelijk een baak aan 't meer, Yoor gansch Eoroop d'licht zou gloren Van yrijheid, godsdienst, deogd en eer. Wei spuwen Spanjes zeekartouwen Hnn gonzend erts nog langs den vloed; Maar 't krachtverdnbblend zelfvertrouwen — Het leeft niet meer in 't Spaansch gemoed. De droomen van haar alvermogen Zijn met de grandeis weggevlogen Yan 't stnkgebrijzeld rijksgaljoen; De much, is Kastieljes waan gezegen, Te meer is Neuerlands moed gesiegen: 't Zijn wondren, wat haar telgen doen. Twee bodemsy digt naar wal gesiegen — (Twee koningsschepen 9 onder ^t vnur, Dat afbniist van Gibraltars muur, Beschut Yoor we^rwraak, zoo zij hopen!) Bestoken 't Zeeawsche Hoofd van ver En sUngren 't moordtuig ginds en her. Wat! zonden digte kogelvlagen Hier, Zeenweul n voor 't eerst vertsagen? Geen noodl daar naakt leeds Alteras: Hij brandt en beukt met voile lagen... Waar de oogen flus twee sch^n zagen, Twee wrakken dekken d^ den plas. Een Yontlijk zeeslot strijkt zijn kleuren, Oezengd, geflende in den slag, Voor Prieschen Wouters Prinsevlag. Er rekken zich langs steng en stag, Die 't witte vredevendel beuren Bij 't noodgeroep om krijgsverdrag. De laatl De ontwrichte boorden scheoren, De golf breekt in. trots balk en rib; Het plast op dek en overloopen... Omhoog gevlugtl in 't want gekropen! Yergeefsl daar spart de kolk zich open: Yergeefsl daar spart de kolk zich open: Yergeefsl daar spart de tranen... Wie heeft haar zwavelwel ontgloeid? Wie? Evertsen met Bras en Jansen. Hnn vriend, hun feUe stri)dgenoot . De Lange yiel door 't Spaansche schroot: Zij zagen 't, en, in woede ontstoken, Gewrokenl^ gilden ze nit; "gewroken De wraak zij ^t laatste vriendschapsblijk!" En 't vlammend brons van hun galjoten Heeft ^3 vijandfl kid in brand geschoten: Een trotsche toorts bij 't heldenlijk! Een nnr verstreek, en nog een uur; Een derde en vierde zijn verstoven; Nu schijnt de drift des krijga te dooven: Al flaauw en flaauwer blinkt het vuur. De voile galm der oorlogskoren Schokt langer aarde en hemel niet; Slechts enkle toonen doen zich hooren, Als wijkend onwe^r in 't verschiet. Het dampkleed rolt zich van de bareu; 't Is of een magtige arm omhoog Het langs de zwarte rotspilaren, Het langs de zwarte rotspilaren, In breed plötzen, opwärts toog: De zee ontslujert zich voor 't oog. 188 DS TOGT VAN HBBMSKXRK Waar bralt ze thans, die trotsche Armade Die hier in 't golvend kristaUijn Bij's hemels hellen middagschijn De rijkvergulde kielen baaddeP Nog zonk geen avondschaduw neSr« Waar bralt ze thans P - Zij is niet meerl Gods abnagt steande Ne^rlands heer: Kastielje zag haar hoogmoed knakken; De Z^e kroont het Geozenzwaardl Als zuilen, door den tijd gespaard, Naast pain en omgedolven aard; Z66 prijkt, omspoeld van Spaansche wrakken, De Staatsche vloot, die glorie waard. Komt, dappren, bij de laatste stralen Der zon, die lagchend duikt in 't meer, Als waar ze blij om Hollands eer, Het zoet gesmaakt van 't zegepralen! Triumf gezongen! feest gevierd! Met glorievanen 't want versierd! Maar dnbbel tal van vaan en vlaggen Yoor Heemskerks toppesteng en staggen; Want, blonk nw heldenkracht in 't slaan En zijn uw lauwren wfl gewonnen; Wat hij beval, hebt gij gedaan — Yoleindigd, wat hij had begonnen: Hij, hij is alien voorgc^aanl Zie ginds zijn kiel, vol kogelschrampen, Roemruchte tnigen van haar moed! Als hijgde ze, ademloos van 't kampen, Zoo deiut ze op H golven van den vloed: Toch klemt ze nog met De ijzren grepen Dien vorst der Kastieljaansche schepen, Dien ze als haar wiederpartij bevocht; Maar stroomend bloed bedekt zijn zijn zijden; En naskt is % hoofd, dat, voor het strijden, Met koningspronk zich sieren mogt. Doch waar — opdat we u groeten mogen — Waar U gezocht, doorluchtig Hoofd? — Gewis, in stilte ne^rgebogen Voor Hem, in wien zijn ziel gelooft, Zendt hij zijn dankbeS naar den hoogen. Of heeffe hij reeds dien zoeten pligt Met overvloeijend hart verrigt? Eeikt thans de Zege aan Ne^rlands wrek:er Verkwikkiug in den vreugdebeker, En deelt de held, bij 't feestlijk maal, Den braven, die de voorsten streden, Die vlaggen van de stengen sneden, De lofspraak uit en 't Der menschliche Dinge dien drom verloste lijders, Wier kerker 't broederzwaard ontsluit; Dring door dien drom gevangen strijders; Kom hier hier in de scheepskajuit De zuverder rust er uit. Aanschouw zijn spond! Voor sprei en laken, Is 't Spanjes vlag, die haar omspant. 140 DE TOGETTAN HÉMESKEBK Hij rust — maar — om niet meer te ontwaken! Hij sneuvelde voorat vaderland! Nog gloort de moed met zachten luister Door 't bleek van 't welyend voorhoofd heen. Gelijk, bij 't vallend avondduister, De kirn nog gloeit, wen 't licbt verdween. Het manlijk schoon der heldentrekken, Gewoon bij liefde ontzag te wekken, Is door de hand des doods gespaard: Alleen den rimpd, 't heimlijk teeken Van weedom, in het hart bewaard — Dien rimpel heeft ze glad gestreken: Het merk der smarten is geweken. En om des krijgsmans lippen speelt De kahne glimlach van 't genoegen; 'T Is of hij sluimert, na het zwoegen, En hem een droom van glorie streelt. 't Was stil 'T was somber op de vloot. Waar roembesef den mond ontsloot, Kwam stomme rouw het jnichen smoren; Elk zeeman had een vriend verloren. De Z^e strikte, voor laurier, En treurig floers om haar banier. Maar op heur snelle wiek gedragen, Yloog van Gibraltars steile krain, Waar zij den kamp had g& geslagen, KaJLR OIBBALTiJt. 141 De Faam, alreeds op de eerbazuin Gewoon van Neirlands moed te wagen. In Noord en Znid, in West en Ost Klonk lofoauzijk voor ^t Geazenkroost. Het fiere Yolk voelde, opgetogen, Vemieuwde kracht in 't bruisend bloed: Had lang hun zwaard in 't rond gevlogen, Nog was de sne6 van ^t lemmer goed! Het zwoer op nieaw: "of vrij, of strijden Erkentlijk knielde ik voor den Heer; Maar, met den traan van dankverblijdeu, Vloeide ook een traan van droefheid neuer. Hij viel, hnn trouwe regtverweerder, Het offer van zijn heldenzini Dro^ Nederland een lauwer meerder, Het telde een dierbren zoon te min. De Vrijheid treurde om haar beschermer; Zij schreef zijn naam met goud in 't manner; Zij wees op 't voorbeeld, dat hij gaf, Bn d^ eerkrans, dien ze met verrakken Gehoopt had op zijn kroin te drokken — Ze M hem, weenende, op zijn graf. En Spanjes Bijksmonarch?... Hij hoorde Een kreet, die hem het hart doorboorde, Een kreet van wanhoop, stervensnood: Het was de doodstnip van zijn vloot. Hij hoorde een lied van moed en glorie: Het was de hynme der victorie, Die steeg van Nederlandsche doin. Hij staarde rond, met schrik in de oogen. En schande zag hij, onvermogen — Geen wrekers, die ten strijde vlogen. 't Greboaw zijns hoogmoeds viel In puin. De rijkskroon waggelde op zijn kruin. Hem bleef geen kracht meer om te yeinzen. Zijn ziel verloor zich in gepeinzen; Toen kwam er tot zijn oor een stem: 'Laat af, tiranP zoo klonk het hem: 'Geen dwang zal ooit in Neerland zeetlen!" En — als uit bangen droom gewekt — Ontdaan, van 't kiUe zweet bedekt, 'Zijt vrij dan, (knarste hij) vermeetlen!" En met een sidderende hand Hing hij zijn zegel aan 't Bestand. AANTESKBNINQEN. EERSTE ZAN6. Bladzgde 79. De woorden, die haar vrij verklaarden... Zij wilden hem de keel niet nit. 