Handelingen
Ook zijn geschiedenis en die van zijn dochter zou dus wel passen in het Maleische verhaal, indien zijn niet in Macedonie, met haar zoon Alexander Aegos, in 311 vermoord was. Justinus, o. c. Boek IX, 10. Toen (330) begon hy zijn gevangene Barsine lief te krijgen wegens hare schoone gestalte; van haar kreeg hij later een zoon, dien hij Herakles noemde. Zijn was de dochter van den Perzischen veldheer Artabazus, en de weduwe van den Rhodier Memnon, eveneens veldheer van Darius. Bij verovering van Damascus vie! zijn in Alexander's handen. Zijn wercl eveneens, met haar zoon, die toen een jaar of 18 oud was door Cassander in 311 vermoord. Arrianos, o. c. Boek VII, 4. Ook huwelijksfeesten liet hij (Alexander) aanrichten Te Susa zoowel voor zich, als voor zijn zijn vertrouwelingen. Hij zelf huwde toen met de oudste dochter van Darius, Baisine (volgens anderen: Stratira), en volgens Aristoboulos ook nog met de jongste dochter van Koning Ochus, Parysatis. (325 v. Chi) Dit zich vermengen met vvouwen uit de overwonnen volken, of uit volken, waar-medo men een verbond wilde sluiten, was, blijkbaar toen niet alleen een algemeen gebrüik, maar Alexander had het tot een principiel systeem gemaakt. Van het eerste lid is een voorbeeld: Arrianos, Book IV, 15. Het doel van dit gezantschap (van den Koning der Sky then) was, te verklaren, dat de Skythen bereid waren, om zich in alles aan de bevelen van Alexander te erwerpen Ook liet de Koning zijnne dochter als Gemalin aan Alexander aan-bieden, om daardoor Alexander des te sterker van zijn vriendschap en trouw te verzekeren. Indien hij echter niet met die Skythische prinses wilde trouwen, zoo verlangde hij toch zeker de dochters van den Stadhouder van zijn rijk (den Rijksbestürer) en van de overige aanzielijksten personen van het Skythische rijk met de vertrouwdste vrienden van Alexander te doen huwen. (328) Alexander wilde echter van die Skythen-huwelijken niets weten. Van het tweede wil ik echter uitvoeriger handelen. Arrianos, o. c. Boek VII, 4 Aan Hephaestion (Alexander's vertrouwsten vriend) gaf hij (Alexander) Drype-tis, een dochter van Darius, en tegelijk een zuster van zijn eigen gemalin tot vrouw. Aan Kratei'us gaf hij Amastrine, een dochter van Oxyartes, den broeder van Darius (dus niet van den bovengenoemden Oxyartes, die een Bactrische vorst was) aan Perdiccas gaf hij de dochter van Atropates, den stadhouder van Medie; aan den lijwacht Ptolemaeos en den koninklijken Schrijver Eumenes de beide dochters van Artabazus, Artacama en Artonis; aan Nearchos de dochter (van zijn eigen gemalin Barsine enhaar eersten gemaal) Memnon; aan Seleucus de dochter van den Bactrier Spitamenes en op die zelfde wijze ook zijnen anderen vertrouwden vrienden de aanzienlijkste Perzische en Medische jonkvrouwen, ongeveer een tachtigtal Ook alle overige Macedoniers, die Aziatische vrouwen genomen hadden, beval huj te registreeren. Dit waren er over de tüenduizend. Zij ontvingen eveneens huwelijks-geschenken van Alexander. Justinus, 0. c. Boek XII, 4. Hij veroorloofde zijnen soldaten ook de gevangen vrouwen, met wie zij gemeinden schap hadden gehad, te trouwen. Hij gelödene nl., dat hun verlangen naar hun vaderland zou verminderen, indien zij een soort van eigen haard en een huiselijk verkeer vermindern van het leger; bovendien werden de moeilijklieden van den krijgsdienst verzacht door de vroviwen en minder voelbaar. Ook zou met het oog op de troepenaanvullingen een uitputting van Macedonie minder mogelijk zijn, indien in plaats van de in den dienst vergrijsde vaders de zonen als jonge soldaten zouden treden, die dan in het kamp, waarin zij geboren waren, hun krijgsdienst zouden verrichten en dien des te krachtiger kunnen uithouden, wanneer niet zij alleen hun oplei- Dingsschool, maar ook hun wieg in het legerkamp hadden gehad. Deze gewonte bleef ook bestaan onder Alexander's opvolgers Stierven vaders, dan kregen hun onmondige zoons even goed de soldij der vaders Deze nakomelingsschap noemde men de Epigonen. (330) Arrianos, o. c. Boek VII, 12. Hij (Alexander) verlangde echter de kinderen, die de eec of de andere bij Aziatische vrouwen vei'svekt had, bij zich te houden en niet door die vreemde spruiten van barbaarsche vrouwen bij de in liet vaderland gebleven kinderen en hunne moe-ders ontevredenheid te laten ontstaan; hy beloofde zelf daarvoor te zorgen, dat zij in het algemeen, en in het byzonder met het oog op den oorlog een Macedonische opvoeding zouden ontvangen, en dat Hier ist een als mannen naar Macedonie zou terugvoeren, en ze aan de vaders zou teruggeven. (325) Arrianos, o. c, G. Ook de stadhouders uit de nieuw gestichte steden, zoowel als uit het overigc ver-overde land, kwanien bij hem (Alexander) met dertigduizend jonge lieden, van gelden reeds geslachtsrijpen leel'tijd — Alexander noemde ze Epigonen — gekleed in Macedonische wapenrusting en in den wapenliandel op Macedonische wyze gehörend. (325) Q. Curtius Rufus, o. c. Boek X, 3. Ik (Alexander) heb me zelf in een wettig huwelijk met de dochter van Oxyartes verbonden, en het niet beneden mijne waardigheid gehörenden, om bij een gevangene Kinden te verwekken. Spoedig daarop heb ik, omdat ik myn stam wilde voortpianten, de dochter van Darius tot vrouw genomen, en mijne intiemste vi'ienden er toe gebracht, bij gevangenen kinderen. Te verwekken, om door dit heilig verbond elk onderscheid tusschen overwonnenen en overwinnaars op te heffen. Daarom beschouwt U als mijne geboren, niet aLs mijn aangenomen krijgslieden. Azie en Europa voi'men een en hetzelfde rijk Dezelfde rechten behooren alien te heben, die onder den zelfden Koning moeten leven. In Poros' land stichtte Alexander twee steden, w'aar hij een gedeelte van zijn leger liet, zooals hij ook gedaan had, in Massaga, de hoofdstad van het rijk van Koningin Kleophis, en in verschillende andere streken van Indie, i) Steden door Alexander gesticht in Bactrie en Indie, en die, waar hy kolonien zijner soldaten maakte: Alexandrie, in Paropamisos (nu waarschynlijk Kandahar.) De stad bevolkte hij nog verder met lieden uit de omgeving, en met alle niet meer strydvaardige soldaten. (Arrianos o. c. 22.) Alexandrie aan de ri\ier Tanais (Sirr), (nu: Chodschend.) Hij voltoide binnen twintig dagen de werken voor de ontworpen stad, en bevolkte haar uit de Grieksche huurlingen, uit de Barbaren der omgeving, en ook met Eenige Macedoniers uit zijn eigen leger, die reeds niet meer geschikt voor den dienst konden worden geacht. (Arrianos, o. c. IV, 3.) Arigaeum (?) (wellicht Irdschah.) De stad, die goed gelegen scheen, (doch door de bevo Iking in brand gestoken was), liet hij door Krateros weer opbouwen, en met viijwillige lieden uit de omstreken bevolken, alsmede met de niet strijdvaardige lieden van zijn leger. (An-ianos, o. c. IV, 25.) Taxila (nu: Attock.) In Taxila liet hij een bezetting achter, alsmede de uit een gezondheidsoogpunt voor den dienst ongeschikte lieden. (Arrianos, o. c. V. 8.) Nicaea. Bucephala, beiden in het rijk van Poros, dus in het tegenwoordige Lahore. Men noemt het volk van dezen koning Poros de Peru's, tusschen wier landen dat der Assacenen inlag dat der Gandhai's, wier koning Ompliis of Mophis, met zijn vorstentitel Taxiles, onmiddellijk de bondgenoot geworden was van den Macedonier. Beide vorsten werden ook na den dood van Alexander in hunne waar-digheden bevestigd. Poros wordt echter door den in Indie achtergelaten bevelhebber Eudemos op verraderlijke wijze vermoord. (Diodor, XVIIII, 14) Dit ge schiedde in 317, dus 7 jaren na den dood van Alexander. De naam of de titel Poros blijft echter nog heel lang gebruikefijk, Strabo, Geographie, Boek XV, Hoofdstuk I aan het einde. die Indische gezanten, die naar Keizer Augustus reisden Hun brief was in het Grieksch op perkament geschreven. En betuigde, dat het Poros was, die dezen geschreven had, en die, ofschoon hij een koning over zeshonderd andere koning was, bet zich tot een groote eer zou rekenen, indien hij de vriend des keizers was. Dit Indisch gezantschap kwani bij Keizer Augustus in het jaar 19 v. Chr., volgens Dio Cassius, Romeinsche geschiedenis, Boek LIV, 9. Zoowel op de plaats, waar de slag tegen Poros geleverd was, als daar, waar hij de Hydaspes overgetrokken was, stichtte hij steden; de eene noemde Alexander Nicaea ter herinnering aan de overwinning op de Indiers, de andere Bucephalus tot een aandenken aan zijn paard Bucephalos, dat hier gestorven was. (Arrianos c, V, 19.) Een stad in de buurt van de Acesines. Hier trof hij de stad aan, die Hier aan Hephaestion opgedragen had te bouwen, en bevolkte die deels met inboorlingen, die daar vi'ijwillig wilden gaan wonen, deels met voor den dienst niet meer geschikte soldaten. Arrianos, o. c, V, 29.) Een stad bij het samenvloeien van de Acesines en de Indus. En hier beval niet alleen een stad, van welke hij hoopte, dat zij eens groot en beroemd zou worden, te bouwen juist op het vereenigingspunt der beide stroo-men, maar ook een scheepswerf. (Arrianos, o. c. VI, 15.) Een stad in het land der Sogders (nu: Bhackar.) Alexander zelf sturde naar de regeeringszetel der Sogders, en liet hier nog een andere stad bouwen en eveneens scheepswerven. (Arrianos, 1. c.) Hij wees Pitho aan, om de reeds gebouwde steden te bevolken. (Arrianos, o. c. Boek VI, 17.) Pattala bij de delta van de Indus. Op dit punt, waar de Indus zich in tweeen splitst, liet Alexander een haven maken en scheepswei'ven. Hij had cok Hephaestion aangewezen, om op Pattala een burcht te bouwen. (Arrianos, o. c. Ran de nordwest, o. c. VI, 18. Een havenstad bij de mond van de Indus. Opnieuw voer hij naar de zee, en liet een nieuwe haven en scheepswerven daar ter plaatse aanleggen. Hij legde in die nieuwe stad een bezetting, bracht niet alleen levensvoorraad voor drie maanden voor het leger daar tezamen, maar trof ook alle voor de kustvaart noodige maatregelen. (Ai'rianos, o. c. VI, 20) Een stad in het land der Oriten. Hij kwam in een dorp, het gx'ootste in het land der Oriten. Rambacia hete dat dorp. De ligging van die plaats beviel hem; een stad, die hij daar zou aanleggen, zou, zoo meende hij, groot en bloeiend worden. Hephaestion werd voor dat doel daar gelaten. (Arrianos, o. c. VI, 21.) Men zal moeten toegeven, dat de mogelijkheid van de vei'wekking van een zoon door Alexander den Groote bij een Indische vorstin verre van onmogelijk zal moeten geacht worden. Eveneens is het duidelijk, dat door het steden stichten en het leggen van bezettingen, alsniede door de verkondigde opvattingen van Alexander over het tich vermengen der over-winnaars met de overwonnenen, in de door hem vei'overde streken van Indie, en de nabij gelegen landen een Der gelijke vermenging sterk zal bestan heben. Ook historisch is dat te bewijzen uit het feit, dat lang na den dood van Alexander er Grieksche rijken bicven bestaan in Noord-West-Indie, en het aangrenzende Bactrie. Als ryk werd tlit vornietigd in 140 v. Chr, maar het Grieksche rijk m de Pundjab, dus het ryk van Poros, en Taxiles, kwam eerst in 25 v. Chr. ten val door een Skythen-inva! onder hun vorst Kudjula Kadphises. Maar daarmede was het Griekendom en de Grieksche invioled niet eveneens vernietig. Dit volgt duidelijk uit de opschriften der munten. In het eerst onder de werkelyk Grieksch, dynasten werd uit den aard der zaak hiervoor alleen Grieksch, aan de achterzijde Indische taal- en schriftteekens. De latere inheemsche heerschlungen heerschlungen dit laatste na. „Zoo zijn cr munten van den niachtigen koning Azes, waar op de voorzijde staat HASIAK ill; HAXlAKilN -MKrAAOY Azoyen „maharajasa radjadirajasa rajarajasa ayasa" (70 v. Chr.) De laatste munten uit de Indisch-Bacti'ische rij sloegen de bekende vorsten der zogenaamde Turuschka-dynastis; de machtige  de bevölters Alexandria. (Boek VII, 3.) Alexandria aan de rivier de Tanais. Voor de stichting van een stad had hij reeds een plaats aan den oever van de Tanais uitgekozen, die niet alleen een bohverk tegen de reeds onderworpen volken moest vormen, maar ook tegen die, welke hij nog van plan was te bezoeken. Maar het plan moest uitgesteld worden wegens het bericht van een afval der Sogdianers, die ook de Baktrianers medesleurden. (VII, 6, 26) Ondertusschen was Alexander aan de Tanais teruggekeerd en omringde de geheele streek, waarop het kamp geplaatst was, met een muur. Zestig stadien lang werd die muur der stad; ook deze stad liet hij Alexandria noemen Als inwoners bekwam de nieuwe stad gevangenen, die hij tegen teinigbetaling van de koopprys in vrijheid. (VII, 6, 28) Zes steden In het landschap Margania werd de plaats uitgezocht voor zes steden, twee in het Zuiden, vier naar het Oosten; zij lagen met kleine tusschenruimte hij elkaar en zy liggen alle op hooge heuvelen. (VII, 10, 40) lange titulatur genoemde koning slaat zijn munten, zooals al die heerschers met Grieksche letters, de Indische karakters verdwijnen, Grieksche goden, zooals //yi/o c (Helios, de Zonnegod der Grieken) verschijnen op de achterzijde. Tenslotte wordt de Grieksche taal door de inheemsche verdrongen, maar het schrift blijft Grieksch, de Grieksche godennamen worden in hun mitgangen „verindischt", Herakles heet H P A K I A 0 (Herakilo). De merkwaardigste stukken uit deze reeks zijn die met volkomen ontwijfe Bare afbeelding van den staanden of troonenden. Boeddha met zijn naam en bijniam BOYAO c A KAMA (Boudo cakama) (soms wat verwilderd geschreven.) „Sakamuni" is „Sakjamuni," d. w. z. „Leeraar uit de Familie Sakja," de gewone bijnaam van Boeddha in ouden tijd. Deze munten der Turuschka-dynastie zullen zoowat tot het jaar 200 na Chr. reiken, en zijn met de beeldhouwwerken hoogstbelangrijke getuigen van de tot in zeer laten tijd voortdurende vergrieksching van Indie." (v. Sallet, fMiinzen und Medaillen, 1898 bldz. 40 en 41.) De waarde hiervan ook voor Java zal blijken uit de mededeeling van Kern, in zijn „Geschiedenis van het Buddhisme in Indie," dl. II bldz. 359: „De aanvang van Kanishka's regeering vormt, naar het gevoelen dat ons het meest aannemelijk voor-komt, het uitgangspunt van Qaka of den Skythischen vorst.' De Javaansche tijdrekening begint dus met dien Heilenistisch beinvloeden Skythischen vorst, die volgens een noot ter zelfder plaatse in Kern's werk gezegd wordt, volgens de Raja-tarangini, behoord te hebben tot de stam der Turuschka's of Turken. Nicaea. Bucephala, beide in het rijk van Poros. Ook twee steden stichtte hij; de een noemde hij Nicaea (Zegestad), de andere Buchephala, die hij het aandenken en den naam van zijn paard wijdde. (Boek IX, 3, 10.) Alexandria. Vandaar trok hij, na de stichting van een stichting van de Indus. en stichtte onderwijl vele steden. (IX, 8, 31) Steden bij de splitsing van de Indus. en stichtte onderwijl vele steden. (IX, 10, 38) En sticht in het land der Oriten. Ook in deze streek stichtte hij een stad, en Arachosiers werden als kolonialisten daarheen gevoerd. (IX, 10, 39) Aanvullingen over de door Alexander gestichte steden uit Justinus, Philippische geschiedenis. Om in deze landen zijn naam te Vereinigten, bouwde hij aan de andere zijde van de rivier de Tanais, de stad Alexandria en verplaatste daarheen de inwoners van de rivier de Tanais, de stad Alexandria en verplaatste daarheen de inwoners van de rivier de. (Cyropolis), die door Cyrus gesticht waren. Ook in Bactria en Sogdia bouwde hij twaalf steden, en verdeelde daarin alle oproerzuchtigen, die hij in zijn leger had. (XII, 5.) Aanvullingen over de door Alexander gestichte steden uit Diodoros, Geschiedkundige Bibliothek. In deze streek (der Sogders) bouwde hij een stad Alexandria aan de rivier, en zocht 10.000 kolonisten daarvoor uit. (XVII. 102.) Naast deze meer algemeene mengingsinvloeden, is het echter mogelyk, geschiedkundig eveneens juist, Grieksch bloed aan te toonen bij de inlieemsclie Indische vorsten der Maurya-dynastie. (31(3 — 178 v. Chr.) De stidater dezer dynastie is Tsjandragoepta, by de Grieksche en Romeinsche schryvers: Sandrocottus, ABdrocollus, Andrakottos of Sandrokuptos. Justinus, Philippische geschiedenis, Boek XV 4. Das op ging hij (Seleucus) naar Indie, dat na Alexanders dood, als of daarmee het juk der slaverny van de nek was genoraen, diens Stadhouder vermoord had. Scliepper van de Tyheid was Sandrocottus geweest; maar dat, wat hij vrijheid genuemd had, had hij na de overwinning in slavernij veranderd, want liy maakte zich nieester van den troon, en hield het volk, dat hij van vreemde overheersching bevrijd had, nu zelf onder den druk der slavernij. Wei was hij van lagen afkomst geweest, maar hy was door verheven Goddelijke aanwijzingen erstoe aungezet de Koningsmacht als zijn doel te stellen. Hij had Koning Alexander door zijne brutaliteit beleedigd, en toen door dezen zijne terechtstelling bevolen was, had hij in de snelheid van zijne beenen Zijn, redding gevonden. Toen hij nu van uitputting in slaap gevallen was, zou een leeuw van buitengewone grootte den slapende genaderd zijn, hem het afstroomende zweet van het gelikt, en hem, toen hy ontwaakte, liefkoozend verlaten hebben. Dit wonderteeken maakte in hem voor het eerst de hoop op het koningsschap wakker; daarom nam liij huurlingen in dienst en zette de Indiers op tot regeeringsverander. Toen liij daarop zich gereed maakte, om oorlog tegen den Stadhouder van Alexander te voeren, kwam een wilde olifant van onmetelijke afmetingen uit zich zelf op hem af, zette hem met de zachteid van een getemde op zijn rug, en was uitstekend als aanvoerder in den krijg en als strijder. Zoo was Sandrocott Us tot de heerschappij gekomen, en in den tijd, dat Seleucus den grond voor zijn toekomstige grootte legde, Koning van Indie. Met hem sioot Seleucus en verdrag, regelde zyne aangelegenheden in de Morgenlanden Plutarchos, Levensbescluving van Alexander, 62. Bovendien liet Alexander alteren voor de Goden oprichten, naar welke ook nu nog (in de eerste eeuw na Christus' geboorte) de Koningen der Präsidents (d. i. der Gangesland, of der bewoners van het Gangesland) over de Ganges komen, om daar te aanbidden en Grieksche offers te brengen. Andrakottos had, toen hy nog een kind was, Alexander gezien, en zou later dikwijls verklaard hebben, dat Alexander er dicht bij geweest zou zijn, om Indie te bemachtigen, daar de toenmalige koning om zijn nutteloosheid gehaat en veracht zou geweest zijn. Arrianos, Veldtochten van Alexander den Grooten, Boek V, 6. Magasthenes verzekert dikwijls by den Indischen Koning Sandrocottus geweest te zyn. Arrianos, Mededeelingen over Indie 5. Want hij (Megasthenes) verzekert by Sandracottas geweest te zyn. Te zijn, den grotsten Koning (Maharadja) van Indie. Arrianos, Mededeelingen over Indie, 9. Van Shiwa-Dionysos tot op Sandracottas telden de Indiers 153 koningen en 6042 jaren. Arrianos, SjTische geschiedenis.55. Zelfs trok hy (Seleucus) over de rivier de Indus, en beoorloogde Androcollus, Koning der om deze stroom wonende Indiers, tot dat hij door een huwelyksverbintenis en vriendschap zich met hem verbond. Athenaeos, Gastmaal der Geleerden, Boek I, 15. Phylarchos deelt mede, dat Sandrokuptos, Koning der Indiers aan Seleucus geschenken gezonden had De „Wereldgeschiedenis van Helmolt" deelt mede (deel II bldz. 317), dat „Seleucus I Nicator in 303 v. Chr, Magadha (d.i. het rijk van Sandrocottus) reeds zoo versterkt vend, dat hy er de voorkeur aan gaf den oostelijken nabuur zijn dochter tot vrouw te gven en afstand te doen van Oost-Gedrosie, Arachosie en den Paropamisos." Deze Seleucus nu, de zoon van een beroemd veldheer van Koning Philippus, den vader van Alexander den Groote, wordt door Appianos, Syrische geschiedenis, Boek X, 57 aldus beschreven: Hij was van grooten en sterken lichaamsbouw, zoodat hij een bij een Offer van Alexander, een wilden stier, die zich losgemaakt had. geheel alleen tegenliield, en met niets anders dan zijn handen op den grond neerhield. Daarvandaan stammen de horens bij de afbeeldingen van hem. Het „Dzoe'lkarnein" der Maleische kroniek zou dus ook op hem van toepassing kunnen zijn. Het is dus wel hoogst waarschijnlijk, dat van hem de Indische vorsten der Maurya-dynastie dus ook de beroemde Koning Agoka, (269 — 232 v. Chr.), af stammen. Of de verdere vorstenhuizen, die op de Maurya's gevolgd zijn, daarmede verwant waren, weet ik niet; geheel onwaarschijnlijk behoeft dit niet te zijn, daar het toch zoo herhaaldelijk gebeurde, dat de binnenrukkende overwinnaars huwden met een der dochters der verslagen koningen. Het is uit den aard der zaak echter evenmin uitgeslösen, dat de Maleische tradité Seleucus en Alexander den Groote met elkaar verward heeft. Hoe dit ook zij, vast staat wel, dat hoog staat mengbloed gevloeid heeft door de aderen der Indisclic vorsten, en dat zoo wellicht ook in Sumatraansche en Javaansche Vorsten eveneens dat Helleensche bloed gestroomd heeft en nog stroomt; maar dat dit dan ook vloeien moet door de aderen der Indiers, zoowel als der Javanen en Sumatraanen, als volken beschouwd. Verschillende systemen van rassenverdeelingen. Het S y s t e e m van Linnaeus. I. Primaten. I. De Mensch. (Homo) Ken u zelf. I. Homo sapiens. De wijze. I. Homo diurnus, de dagmensch; varieert door cultuur en woonplaats. Vier varieteiten. De Amerikaner. Roodachtig, cholerisch, rechtopgericht; met zwar rechte dikke haren, wijde neusgaten, het gelaat volzomersproeten, de kin bijna baardeloos. Stijfhoofdig, vreden, vrij; beschilderd met doolhofachtig lijnen; hij wordt door gewoonten beheerscht. De Europaan. Blank, sanguinisch, vlezig; met blonde haren, blauwe oogen. Licht beweeglijk, scherpzinnig; vindt uit; bedekt met nauwsluitende kleeren; hij wordt door gevoelens beheerscht. De Aziaat. Geelachtig, melancholisch, taai; met zwartachtige haren, bruine oogen. Wreed, prachtlievend, gierig; gehuld in wijde gewaden; hij wordt door gevoelens beheerscht. De Afrikaan. Zwart, phlegmatisch, slap; met koolzwarte, verwarde haren; met zijde-achtige gladde huid (als lluweel); met platte neus, opgezwollen lippen; de vi'ouwen met hotten-tottenschort (verlengde schaamlippen), en gedurende het zoogen verlengde borsten. Sluw, traag, onverschillig; met vet gezalfd; hij wordt beheerscht door willekeur. Home ferus, de wilde: viervoetig, stom, behaard- Home monstrosus, de monsterachtige mensch; varieert naar woonplaats en kunstmatige inwerking. Drie groepen: a. De Alpenbewoners, klein, beweeglijk, vreesachig. (Wellicht Cretins?) Patagoniers, groot, traag. b. Personen met een testikel: Hottentotten. 1) Zeer blijde was ik, dat ik, voordat mijn manuscript naar den drukker ging, nog van Dr. Kleiweg de Zwaan een overdruk kreeg van zijn nieuw artikel: Rassen voor de 2e druk der Encyclopaedie voor Nederlandsch Indie. Mijn hartelijke dank aan hem vinde hier openlijk zijn plaats, evenals aan het Congres-Comite, dat mij toestond eenige wijzingen en aanvuUingen aan te brengen. De baardeloozen: vele Amerikaansche volken. c. De Grootholfdip:en, Makrokephalen, met kesrelvormig hoofd: Chineezen. De Scheefhoofdigen, Plagiokephalen, het hoofd van voren samengedrukt: Hanazen. Ontlenid ann: Rnnke, der Mensch. Vanaf 2. uitsluitend waarde als curiositeit. De Vijf Menschenrassen van Blumenbach. A. Kaukasisrhe varioteit. Van blanke kleur. Même roode wangen, bruinachtige of kastanje-bruine haren en rondacbtige scbedelvorm. Het gelaat ovaal of liever, geen enkel deel daarvan treedt storend op den voorgrond; het voorhoofd tamelijk gelijk en breed; de neus tamelijk gelijk en breed; de mond klein; de voorste tanden van beide kaken loodrecbt geolaatst; de h'ppen, vooral de onderlip, niet te groot ontwikkeld; de kin vol en rond. In 't algemeen schijnen de gelaatstrekken, naar onze opvatting van symmetrie, bizonder aantrekkelijk en mooi. Tot deze eerste varieteit behoore: de Europeanen (met uitzon-fering van de Lappen en de overige Finsche stammen), dan de Westelijk Aziaten tot an de rivier de Ob, de Kaspische zeeen, de Ganges; ten slotte de bewoners van Noord- Afrika. B. Mongoolsche varieteit. Van geelachtige vale kleur, met zwart, tamelijk stijf, recht en spaarzaam haar, en ongeveer Anerkanten schedel. Het gelaat is breed, vlak en ingedrukt, met weinig uit- "tekende, eenigszins in elkaar overloopende gedeelten; de glabella (het gedeelte boven de neus tusschen de wenkbrauw'en) vlak en zeer breed: de neus klein, naar boven gericht (wipneus). De wangen bijna kogelrond, naar buiten uitpuilend. De oogspleet klein, lijnvormig; de kin lets vooruitstekend. Deze varieteit omvat de Aziaten, voor zoover zij niet tot de Kaukasiers en de Maleiers behoore; dan de Finsche volken. Lappen, enz. en van de Amerikanen de in het Noorden van dit werelddeel zeer wi.id- verbreidende stammen der Eskimo's van de Beringzee tot het uiter Ste van Groenland. C. Aethiopische varieteit. Van donkerbruine (zwartachtige) kleur, met zwart en gekroest haar en van de jeden samengedrukte schedel; het voorhoofd vertoont verschillende verheffingen; het is gewelf; de jukbeenderen steken uit; de oogen puilen wat uit; de neus is plomp en in de uitstekende kaken als het ware overloopend; de tandkasboogen tamelijk nauw en naar voren verlengd; de voorste boventanden scheef naar voren staand; de lippen met name de bovenlippen, dik en gezwollen; de kin tamelijk terug getrokken; de onderbcenen binnenwaarts gebogen. Tot deze varieteit behoore, met uitzondering van de Nord-Afrikanen, alle bewoners van Afrika. D. Amerikaansche varieteit. Koperkleurig, met zwart, recht, spaarzame hoofdhaar. Smal voorhoofd, dien-gelegen oogen; een ietwat opgewipte neus, breed maar toch uitstekend; het gelaat in t algemeen breed, maar door de uitstekende kaken niet vlak of ingedrukt, maar in de verschillende gedeelten van terzijde gezien, beter gemodelleerd, en als 't ware, dieper uitgegraven; voorhoofd en schedel meestal kunstmatig vervormd. Deze varieteit omvat, met uitzondering van de Eskimo's, de bewoners van Amerika. E. Maleische varieteit. Van kastanje bruine kleur, met zwart, tamelijk zacht, gelokt, dicht en rijk hoofdhaar: matig vemauwde schedel, en tamelijk rond voorhoofd; de neus tainelijk voorhoofd; de neus tainelijk voorhoofd; de mond groot; de boven-kaak eenigzins vooruitspringend, maar de verschillende gedeelten van het gelaat van ter zijde gezien, tamelijk uitstekend, en duidelijk van elkaar afgescheiden. Deze laatste varieteit omvat de eilandbewoners van de Stille Ocean, met de inboorlingen der Marianen, Philippijnen, Molukken en Soenda-eilanden, en op het vaste land van Azie, de inwoners van het schiereiland Malakka. Dit systeem wordt nog veelal gevolgd. Ontleend aan: Ranke, der Mensch. Verdeeling der Menschenrassen volgens Huxley Australie-type. Hiertoe behoore alle oerinboorlingen van Australie (met uitzondering van Tasmanien), de Heuvelstammen van de zuidelijke gedeelten van Afrika, de Oude Egyptenaren en hunne tegenwoordige nakomelingen. II. Negroide-type. Hiertoe behoore de Negers van de zuidelijke gedeelten van Afrika, daarbij gerekend Madagascar, tusschen de Sahara en Kaapland; de Boschjesmannen; de Negri (op de Andamanen, het schiereiland Malakka, op de Philippijnen, op verschillende eilanden van de lijn van Wallace, ongeveer parallel aan de Ostkust van Australie, Ost- en Zuidwaarts tot Nieuw-Caledonie en in Tasmanie; op de Fidschi-eilanden heeft mengingen van dit type met Polsnnesiers en op Nieuw-Guinea met Maleiers. III. Xantrochroische-type. Hiertoe behoore de bewoners van Centraal Europa: „de Blond" En". De uiterste Noord-West-grens hiervan is Island, de Zuid-West-grens de Kanarische eilanden; in Afrika is zijn Zuid-grens ten Noorden van de Sahara; in Azie in Syrie en Noord-Araubie; zijn Zuid-Oostelijke grens in Hindostan, terwijl in Noord-Oostelijke richtig sporen daarvan gevonden woi'den tot aan de Jenissei. IV. Mongoloide-type. Het gebiend hiervan ligt ten Osten van een lijn van Lapland naar Siam. Hiertoe behoore ook de eigenlijke Maleiers, de inwoners der Philippijnen, die geen Negrito's zijn; de Chineen, de Japanners en de Aino's; de Dajaks; de Bataks; de Alfoeren; de bewoners der Oostelijke eilanden van Amerika. V. Melanochroische-type. De bewoners van het Westen en het Zuiden van Europa, van Afrika ten Norden der Sahara, van Klein-Azie, Syrie, Arabie en Hindoestan: „de Brunetten". leren, Inboorlingen van Wales, Bretagners, Spanjaarden, Zuid-Italianen, Grieken, Armeniers, Arabieren en Brahmanen der hoogste kasten. Er bestaan bovendien vele mengvormen tusschen dit type en het Australoide en 't Xanthochroische. Ontleend aan: Ranke, der Mensch. Verdeeling der Menschenrassen Volgens F r. M u 1 1 e r. I. Wolharig ras. A. Het haar groeit in boschjes: a. Hottentotten. Volken: 1. Hottentotten; 2. Boschjesmannen. b. Papua's. Volken: Papua's. B. Het haar is verspreid ingeplant: Il. Sikikharig ras. A. Styfharigen: B. Lokkenharigen. a. Afrikaansche negers. Volken: 21 soorten. b. Kaffers. Volken: Bantoe's. a. Australiers. Volken: 1. Australiers; 2. Tasmaniers. b. Hyperboreeers. Volken: 1. Australiers; 2. Tasmaniers. b. Hyperboreans. Volken: 1. Yukagiren; 2. Korjaken en Tschuktschen; 3. Kamtschadalen en Kuriliers (Aino's) 4. Jenissei-Ostjaken en Kotten; 5. Eskimo's. c. Amerikanen. Volken: 26  Italiers; Thrako-Illyriers; Grieken; Letto-Slaven; Germanen. Ontleend aai: Ranke, der Mensch. 217 Menschenrassen volgens R e t z i u s. I. Rechtsandige Langhoofden. (Orthognathe Dolichocephalen.) Germanen; Kelten; Oud-Romeinen; Oud-Gücken; Hindoes; Persen; Arabieren; Joden. II. Scheeftandige Langhoofden. (Prognathe Dolichocephalen.) Austialliers; Negers; Toengoezen; Chineezen; Eskimo's; Eenige Indianenstammen. III. Rechtsandige Rondhoofden. (Orthognathe Brachycephalen.) Slaven; Letten; Lappen; Finnen; Europ. Turken; Hongaren. Scheeftandige Rondhoofden. (Prognathe Brachycephalen.) Aziat. Turken; Cirkasiers; Afghanen; Mongolen; Maleiers; Polynesiers; Papoea's; Eenige Indianenstammen. Ontleend aan Ranke, der Mensch. Toelichting tot de woorden: langofden, rondhoofden en middelhoofden. De verhouding tusschen lengte en breedte van een schedel noemt men, sedert Retzius, de lengte-breedte-index. De getalwaarde van dien index wordt aldus gevonden: Grootste schedellengce - Is nu b.v. die schedelbreedte 160 mM., en de schedellengte 200 mM., dan is die 160 getalwaarde  X 100 = 75. Schedels nu met een index van 75 of daar beneden, noemt men, volgens Broca en Welcker: Dolichocephalen of Langhofden. Schedels met een index van 80 of daarboven: Brachycephalen of Rondhoofden, terwijl die schedels, welke een index hebben, genoemd worden: Mesocephalen of Midelhoofden. Deze index-bepaling geeft echter moeilijkheden. Bijv. een schedel, lang 197 mM. en breed 162 mM. heeft een index van 82; een andere, lang 147 mM. en breed 121 mM. eveneens 'n index van 82; Beide zijn dus rondhoofden, terwijl de lengte-maten de uiterste verschillen vertoonen. S^-i Door von Torok is daarom een verdeeling gemaakt der schedels naar lengte, breedte En hoogte, die het karakteristieke nader aangeeft, waarvan de tabel hier volgt: I. Grootste schedellengte. variatie-breedte 143 — 224 mM. =: 82 mM. eenheden. a) korte schedels 14.3—169 mM 27 mM eenheden. b) middellange schedels... 170 — 196 mM 27 mM eenheden. c) lange schedels 197 — 244 mM 28 mM eenheden. II. Grootste schedelbreedte. Variatie-breedte 101 — 173 mM = 73 mM eenheden. a) smalle schedels 101 — 125 mM 25 mM eenheden. b) middelbreede schedels... 126 — 146 mM 24 mM eenheden. b) middelbreede schedels 150 — 173 mM 24 mM eenheden. c) breede schedels 150 — 173 mM 24 mM eenheden. b) middelbreede schedels.. 121 — 138 mM 18 mM eenheden. b) middelbreede schedels.. 121 — 138 mM 19 mM eenheden. Van de twee boven Bedelde schedels behoort dus die met een langste van 197 mM tot RToep Ic der lange schedels, en met zijn breedte van 162 mM tot groep lie der breede schedels. Die schedel is dus een breedeligel; de andere schedel met een lengte van 117 mM en een breedte van 121 mM is dus een smalle kortschedel. Verdeelinji: der Menschen volgens de Sehedelindex, ontleend aan R a n k e, der Mensch. Lanphofden. Müllerhofden. Müllerhofden. Australiers. Stammen uit Assam van Basken in Frankrijk. Elskinio's in 0. Green-Z. Himalaya. Bretagners in Frankrijk. Eskimo's in England. Weddämmern. Wedda's. West Greenland. Mongolen. Nieuw-Caledoniers. Leren. Turken. Kanaken. Kaffers. Ma. Ori's (N. Zeeland). Javanen. Negers w. kust Afrika. Tasmaniers. Indochineen. Nubicrs (eil. Elephan- Polynesiers, Z. Duitsche stammen. Tine). Nieuw-Egyptenaren en Slaven uit Oostenrijk. Alger. Arabieren en Kopten. P.umeniers. Berbers. Basken in Spanje. Magyaren. Paria's uit Calcutta. Chineezen. Een deel der Finnen. Verschillende stammen Aino's. N. Italianen. V. Centr. Indie en Ind. Bulgaren. Savoyaards. Oostkusten. Zigeuners. I.appen. Markesaners. Aleuten. Mexicanen. Birmanen. Verschillende De Index beweegt zich tusschen 62 en 75. Finsche stammen. Nederlanders. N. en M. Duitschers. N. Franschen. N. Slaven. Z. en N. Indianen. De laatste 9 soorten nei- gen tot de RONDHOOF- DEN: Index: 77,01—79,99. De Eskimo's in 't binnen- land van Greenland heb- ben een Index van 75,1; die van W, kust 75,3. De drie laatste hebben een Index boven 85. 219 Deze opgaven xnoet men zoo begrijpen, dat bij de genoemde volken de bovenge- fchreven type van schedel het meest voorkomt. Nergends ter wereld bestaat echter een volk van eenige uitgebreidheid, dat slechts een enkel type vertoont. Verdeeling der Menschen volgens R a n k e. I. Het GEELE hoofdtype. of: met RUIMEN SCHEDEL, EURIKEPHALEN omvattend de Xanthochroen, de Melanchroen en de Mongoloiden van Huxley, dus 0. a.: Europeanen, Aziaten, Noord-Afrikanen en Amerikanen. n. Het ZWARTE hoofdtype. of: met NAUWEN SCHEDEL, STENOKEPHALEN omvattend de Australoiden en Negroiden van Huxley, dus o. a.: de bewoners van een deel van Zuid Azie, van Australie, van vele eilanden der Zuid-Zee en van Midden- en Zuid-Afrika. Verdeeling der Schedels volgens R a n k e. L Eerste Hoofdvorm: 1. Brachykephaal, rondhoofdig. 2. Hypsikephaal, hooghoofdig. (verhouding tusschen grootste lengte en hoogte van de schedel; boven 75 Hypsikeph. beneden 70 vlakhoofdig, Chamaekephaal ; tusschen 70 en 75 middelhoog, Orthokephaal. 3. Dolichoprosoop, smal gelaat (verhouding tusschen de grootste breedte en (Leptoprosoop). de grootste hoogte van het gelaat; tot 90 Dolichoprosoop; boven 90 Brachypro- soop (Chamaeoprosoop), met breed gelaat. n. Tweede Hoofdvorm: 1. Dolichocephaal, langhoofdig. Orthokephaal, middelhoofdig. 3. Brachyprosoop, met breed gelaat. Vier primaire mengvormen: A. 1,1; 1,2; n,3 B. 1,1; 11,2; 1,3. C. 11,1; n,2; 1,3. D. H,!; 1,2; n,3. Een groot aantal secundaire mengvormen, uit deze 6 typen ontstaan. 220 Verdeeling- der menschenrassen volgens T o p i n a r d. Neusindex by levenden Haarsoort Schedelindex Kleur Lichaams grootte Typen I. Blank ras. iokkig Langhoofden Haar: groot Anglo-Skandina- viers of Kymri6rs 1 Smalneuzen doorsnee : Dolichocep- lialen blond Leptorrhinen ovaal rood groot Finnen le type 2 bruin tameiyk klein. Middellanders, 3 Middelhoofden bruin tamelijk Semiten, 4 Mesocephalen tclein Egyptenaren bruin Lappen, Liguriers 5 Rondlioofden kastanje middelmaat Kelto-slaven. 6 n. Brachycepha- bruin Oeel ras grof. sluik Langhoofden Huid: klein Eskimo's 7 Midiielbreed- doorsnee: geel neuzen rond, hoofd roodachtig groot Tchuelchen 8 Mesorrhinen haar lang, Middplboofden roodacht groot Polynesiers 9 overige Rondhoofden roodacht groot Roodhuiden 10 III. beharing geelacht middelmaat Guarani 11 spaarzaam olijfkl. klein Peruaners 12 Zwart ras sluik Langhoofden zwart groot Australiers 13 Breedneuzen doorsnee: Platyrrhinen ovaal woUig Langhoofden geelacht zeer klein Boschjesman- nen 14 doorsnee zwart groot Melanesiers 15 elliptisch Typische Afri- kaansche Negers 16 Middelhoofden zwart zeer klein Tasmaniers 17 Rondhoofden zwart groot Negrito's 18 Ontleend ami: Ranke, der Meiisch. Leptorrhinen, Smalneuzen, als de neusindex, de verhouding tusschen neuslengte en neusbreedte, tot 47 is; Platyrrhinen, Breedneuzen, als de index, grooter dan 51 is; Mesorrhinen, Middelneuzen, als de index ligt tusschen 47 en 51. 221 Verdeeling der Menschenrassen volgens Kollmann Sluikharig. Stijfharig. Wolharig. Sl.St.W.Sl.St.W.Sl.St.W.Sl.St.W.Sl.St.W. 18 17 16 1514 1312 11 109 8 7 6 5 4 3 2 1 MET SMAL AANGEZICHT. MET BREED AANGEZ.  BREED AANGEZICHT. Kollmann neemt aan, dat zijne zes ondersoorten overal in de wereld verbreid zijn door volksverhuizingen en in elkaar schuiven van deze voor den ijetijd, volgens een theorie van Wagner, in verschillende isolatie-centra gevormde soorten. Dit in elkaar schuiven noemt Kollmann Penetratie. Hij neemt verder aan, dat slechts een zeker aan- tal van de varieteiten zijner ondersoorten naar de verschillende gedeelten der aai'de zijn weggetrokken. Zoo komt hij tot het volgende schema: I. Sluikharigen, Lissotriches : De bewoners van Europa, Noord-Afrika, West-Azie. Varieteiten: 9, 6, 3; 18, 15, 12. II. Stijfharigen, Euthycomae: De bewoners van Amerika, Oost-Azie, de eilanden van de Stille Oceaan. Varieteiten: 8, 5, 2; 17, 14, 11. III. Wolharigen, Ulotriches: De bewoners van Centraal- en Zuid-Afrika, en de daarbij gelegen eilanden. Varieteiten: 9, 4, 1; 16, 13, 10. Ontleend aan Ranke, der Mensch. 222 Verdeeling der Menschenrassen Tolgens F r i t s c h-S t r a t z. I. PROTOMORPHISCHE RASSEN, de priniitieve volken, die het karakter der Oerrassen het best bewaard hebben. 1. Australiers en Negritos. 2. Melanesiers en Papoea's. 3. Drawida's en Wedda's. 4. Aino's. 5. Hottentotten, Koin-Koin, Boschjesmannen. 6. Eenige Amerikaansche stanunen. II. ARCHIMORPHISCHE RASSEN, ondei-verdeeld in drie hoofdrassen: A. Mongolen, het geele ras, het xanthodenne ras. 1. Arktische stam. 2. Chineesch-Japaiische stam. B. Middellanders, het blanke ras, het leukoderme ras. 1. Noordelyke stani. 2. Romaansche stam. 3. Afrikaansche stam, waaronder: de Semieten. C. Nigritiers, het zvvarte ras, het melanoderme ras. 1. Soedannegers. 2. Bantoenegers. III. METAMORPHISCHE RASSEN, ontstaan uit de Archimorphe rassen als Mengrassen. 1. Turaniers (Finnen, Magyaren, Turken, Lyflanders, enz.). 2. Tartaren. 3. Indochineezen, met Kust-Maleiers en Binnenland-Maleiers. (1 — 3 Xantho-leukoderme metarmoi-phie). 4. Aethiopiers (Hamieten). (4 Melano-leukoderme metamorphie). Fritsch verdeelde de volken in: Trekkende en Blijvende volken; de menging van beide noemde hij de Metamorphische volken. Stratz noemt de Trekkende volken: de l'assieve rassen; de l'assieve rassen. De Protomorphische rassen zouden dan zijn de rest der Passieve rassen, terwil de Archimophische de Actieve zouden zijn. Ontleend aan Ranke, der Mensch. (Zie echter ook de andere verdeeling van Stratz.) Verdeeling der Menscheniassen volgens Stratz, in zijn: „Naturgeschichte des Menschen, 1904. A. PROTOMORPHE RASSEN. a. Oudste rassen. 1. Australiers. 2. Papoea's. Metamorph. ras: Melanesiers. Met xanthoderme elementen: Negrito's Andamanen. 3. Koin-Koins, (Boschjesmannen). Metamorph. ras: met leukoderme elementen; Hottentotten. B. Latere rassen, 4. Amerikanen. Metamorph ras: Ozeaniers. (Kanaken, Tonganers, Samoaners, Bataks, Dajaks, en verschillende tot de Maleiers En Mongoloide volken gerekende stammen. B. ARCHIMORPHE RASSEN. c. Jongste Protormorphe rassen. 5. Melanoderm Hoofdras (zwarthuidig). Voorloopers: Akka's. 6. Xanthoderm Hoofdras (geelhuidig). Voorloopers: Eskimo's. Voorloopers: Aino's in Japan. Wedda's op Ceylon. Dravida's in Voor-Indie. Metamorphe rassen: Aethiopische ras (nielano-leukoderme metamorphie) Maleische ras (xantho-leukoderme metamorphie) 8 (tusschen 6 en 7?) Turaniers. (Samojeden, Finnen, Magyaren, Tartaren, Toengoezen, Mandjoes, Kalmukken, Turken, Lijf landers, Esthen, Lappen, enz.) Birmanen. Zie ook andere verdeeling van Fritsch-Stratz. Verdeeling der Menschen. Assen volgens J. Deriker. A. Wolharig, breede neuzen. 1. Boschjesmannen en Hottentotten. 2. Dwerg-volken van Afrika: Negrillo's; van Azie: Negritiers. 3. Negers: Soendannegers, Negritiers, en Bandoenegers. 4. Melanesiers en Papoea's. B. Gelokt of gegolfd haar. 1. Aethiopiers. 2. Australiers. 3. Dravida's. 4. Assyroiden: onder Persen, Koerden, Armeniers, en Joden. C. Gegolfd, bruin of zwart haar, doikere oogen. 1. Indo-Al'ghanen. 2. Arabieren of Semieten. 3. Berbers. 4. Kustbewoners van Europa. 5. Iberiers op de eiianden. 6. West-Europeanen, 7. Volken om de Adriatische zee. D. Fyn gegolfd of sluik haar, lichte oogen. 1. Noord-Europeanen. 2. Oost-Europeanen. E. Sluik of gegolfd haar, donker zwarte oogen. 1. Aino's. 2. Polynesiers. 3. Odontiers. 4. Zuid-Amerikanen. F. Stijfhaar. 1. Noord-Amerikanen. 2. Centraal-Anierikanen. 3. Patagoniers. 4. Eskimo's, o. Lappen. 6. Ugriers. 7. Turken of Turko-Tartaren. 8. Mongolen. Ontleend aun Rauke, der Mensch. Veideeling der Menschenrassen volgens H a e c k e 1. (Natiirliche Schiipfungsgeschiohte, 8ste Aiifl.j Oermenschen. I. Wolharigen. • A. Lophocomi, met kroeshaar in boschjes geplanl. 1. Papoea's. 2. Hottentotten. B. Eriocomi, met kroeshaar over de schedelhuid verspreid, een voor een. 3. Kaffers. 4. Negers. il. Sluikharigen. A. Euthycomi, zonder krullen en lokken. 5. Maleiers. a. Soendaneezen, Inboorlingen der Soenda-eilanden. b. Polynesiers. * c. Madagassen. 6. Mongolen. I. Oeral-Altaiers. A. Oeraiiers. a. Samojeden. b. Magyaren. c. Finnen. B. Altaiers. 225 a. Tartaren. b. Kalmukken. c. Toengoezen. 7. d. Poolmenschen. a. Hyperboreeers. b. Eskimo's. 8. e. Amerikanen. II. Indochineezen. A. Koreo-Japaneezen. a. Koreanen. b. Japaneezen. B. Indochineezen. a. Chineezen. b. Thibetanen. c. Siameezen. B. Euplocami, met min of meer lokken en kruilen. 9. Australiers. 10. Dravida's. a. Tamillen. b. Toda's. 11. Nubiers. a. Foela's. b. Dongaleezen. 12. Middellanders. a. Hamo-Semieten. b. Basken. c. Kaukasiers. d. Indo-Germanen. I. Slavo-Germanen. 1. Slavo-Letten. a. Slaven. a'. West-Slaven. a' a. Czechen. a' b. Polen. a' c. Serben. b'. Zuid-Oost-Slaven. b' a. Zuid-Slaven. b' b. Russen. b. Baltische stam. a'. Litauers. b'. Letten. c'. Oud-Pruisen. 2. Oergermanen. a. Skandmaviers. b. Gothen. c. Duitschers. a'. Nederduitschers. a' a. Saksen. 1. Angelsaksen. 2. Oud-Saksen. a. Piat-Duitschers. b. Nederlanders. a' b. 1^'riezen. b'. Hoog-Duitschers. s 16 226 II. Ario-Romanen. 1. Ariers. a. Indiers. b. Iraniers. 2. Graeco-Romanen. a. Oerthraciers. a'. Albaneezen. b'. Grieken. 3. Italo-Kelten. a. Italiers. a'. Romanen. b". Latijnen. b. Kelten. a'. Galen. a' a. leren. a' b. Oude Schotten. b'. Brittaniers. b' a. Oude Britten, b' b. Galliers. 13. Mengrassen. Veideeling van het Mongoolsche ras (Midden- en Hoog-Aziatische ras) volgens J. M a q u a r t. (Ontleend aan Helmolt, Wereldyeschiedenis, deel V) Dit Mongoolsche ras bevat volksstammen : I. Met meer lettergrepige talen. A. Turaniers. a. Oeraliers. 1. Samojeden. 2. Finnen en Ugriers. a. Ugriers. 1. Ostjaken; 2. Wogoelen; 3. Magyaren. b. Wolga-Bulgaren. 1. Tsjeremisen; 2. Mordwienen; 3. Tsjoewasjen. c. Permiers. 1. Zyrjenen; Wotjaken. d. Finnen. 1. Basjkieren; 2. Mesjtsjerjaken; 3. Finnen; 4. Quenen; 5. Esthen; 6. Lijflanders; 7, Koeren; 8. Lappen. b. Altaiers (Tartaren). 1. Toengoezen. 2. Mandjoes. 3. Noord-Mongolen. a. Oost-Mongolen; b. Boerjaten; c. Kalmukken. 4. Turken. a. Jakoeten; b. Kirgiezen; c. Kozakken; d. Turkmenen; e. Oezbegen; f. Chazaran; g. Petsjenegen; h. Koemuken; i. Tsjoewazen; j. Karakal- paken; k. Nogaiers. 1. Osmanen. B. Japanners. i ^ . , „ , C. Koreanen. Zuid-Mongolen. 227 II. Met een-lettergrepige talen. A. Zuid-Mongolen. a. Tibet- en Himalaya-volken. b. Birmanen, c. Lohita's. d. Thai's. e. Anainieten. f. Chineezen. Verdeeling der Menschemassen volgens L. W i 1 s e r. (Die Rassengliederung des Menschengeschlechts Beitr. zur Rassenkunde Heft 1.) I. Oerrassen. (Homo fossilis). 1. De Voormensch (Proanthropus erectus; Pithecanthropus erectus Dubois). 2. De Oermensch (Homo piimigenius; Neanderdal-mensch). 3. De Oer-neger (Homo niger var. Primigenia sive fossilis; „KinderhohIe"). 4. De Loss-mensch (Homo mediterraneus, vaiietates fossiles). 5. De Rendier-jager (Homo priscus). 6. De oudste Rondhoofden (Homo brachycephales var. fossilis). II. Levende rassen. A. Gekleurde rassen. 1. Het Zwarte ras (Homo niger) stamt af van I, 3. volgens Linnaeus: 't Afrikaansche ras (homo afer). Kemnerken: Smalle en kleine schedels, vooruitspringende kaken; vlakke en breede neus; dikke lippen; zwart, sterk gekroest haar; donkerbruine oogen, donkere weinig behaarde huid. Hiertoe behooren echter ook: verschillende Negerachtige bewoners van Zuid- Azie en Australie: de Nieuw-Hollanders en Tasmaniers, de Papoea's, de Negrito's der Philippijnen (hoewel dezen veelal rondhootdig zijn), de Dra- vida's, de Wedda's, de bewoners der Andamanen. Varieteiten: de Afrikaansche dwergstammen (var. nana), de Australische Neger (var. australis). Het Rondhoofdige ras (Homo brachycephalus). (Het Geele ras; volgens Linnaeus: 't Aziatische ras, Homo asiaticus). Kenmerken: ronde schedel, (breedte ongeveer 5|6 der lengte); sterk vooruit-springende bovenkaak met vlakke neus; met „Mongolenplooi"; geelachtige huidskleur; donkere oogen met nauwe oogspleet; grof en stijf haar; weinig baardgroei; korte gestalte met in verhouding te korte beenen; zeer sterk gemengd ras. Varieteiten: de Amerikaansche varieteit (var. americana). de Insulindische varieteit („insulindische") var, insulana. de Eskimosche varieteit („americaus?) of mengras nuet 't Ame- rikaansche oerras, dat langhoofdig was?) B. Blanke Het Middelsche ras (Homo mediterraneus var. recens) stamt af van I, 4. Kenmerken: Smalle schedel, woorkleurge tot bruinachtige nuid; donkerzwart wat gelokt of gekruld haar; donkere oogen; knappe gelaatstrekken; slanke gestalte en middelbare lengte. Het woont vooral ten Zuiden van de Alpen. Zeer veel mengrassen met H. brachycephalus en Homo niger; als voorbeelden: de Semiten en Haniiten. 2. Het Noord-Europeesche ras. (Het Blanke ras, volgens Linnaeus: Homo europaeus). Kenmerken: Lange, ruime en goedgevormde schedei, edele gelaatstrekken; blanke huid, blauwe oogen; lichte vaak gelokte haren; sterke baardgroei; en hooge, ki'achtige en evenredige gestalte. Veelal gemengd met andere rassen, en dan vaak optredend, als 'T ware als een ferment, dat die andere tot grootere bloei brengt. Voorbeelden: de scheppers der Babylonische kultur, de uitvinders van 't spij- kerschrift, de grondvesters der Astronomie, waren langhoofdig en hadden duidelyke Europeesche gelaatstrekken; ook de dragers en verbreiders der Myceensche en Kretensische cultuur waren blondharig. 3. Het Rondhoofdige ras. Volgens Linnaeus: Homo alpinus (? v. R,). Tusschen 1 en 2 als een wig van het Oosten ingedrongen. Voorbeelden: Hunnen, Avaren, Magyaren, Turken. Verdeeling der rassen van Nederlandsch-Indie volgens, Mi, N i e b o e r, in de Encyclopaedie voor Nederlandsch-Indie, le druk, v. Rassen. I. Papae's. woUig haar, breede convexe neus; bruin-zwarte huidskleur; gemiddelde lengte; lang gezicht; lang gezicht; lang gezicht. II. Maleiers. Radiators. Sluik- of licht golvend haar; licht bruine of gele huid; kleine gestalte; platte soms concave neus; ruitvormig gelaat; middel- of rond-hoofdig. Maleiers. iets langer dan NADERS en rondhoofdig. Inboorlingen van: Nieuw-Guinea. Aroe-eilanden. Ceram. Boeroe. Kei- en Tinimber-eilanden. Op de Molukken, Flores en Timor sporadisch. Bataks. Koeboe's. Medalings. Niassers. Tenggereezen. Badoejis. Dajaks. A Ifoeren. Papae-menglin- gen. Kust-Maleiers op Sumatra en Bor- neo. Menangkabauers. Riouw-Maleiers. Redjangs. Pasoemahs. Korintjers. Atjehers. 229 Pedireezen. Javanen. Soendaneezen. Madoereezen. Palembangers. Lampongers. Makassaren. Boegineezen. Moluksche Maleiers. Oeliassers. Balineezen. Lombokkers. Verdeeling der menschenrassen volgens Sergie. (Encycl. Ned. Indie, 2e druk, v. Rassen.) 1. Palaeoanthropus (alleroudste mensch) uitgestorven. 2. Archaeanthropus (oude mensch) uitgestorven. 3. Notanthropus (Zuidelijke mensch). zou uit Afrika stammen; omvat: Afrikaansche stammen, Noordlanders, Middellanders, Draviden, Polynesiers, Australiers, dwergrassen, enz. 4. Heoanthropus (Oostelijke mensch) zou uit Azie st ammen; omvat: Finlanders, Sämeezen, Maleiers, Italianen, Franschen, Germanen, Thibetanen, e.a. 5. Hesperanthropus (Westelijke mensch) hoort in Amerika thuis. Verdeeling der menschenrassen volgens Giuffrida Rugger i. (Encycl. Ned. Indie, 2e druk, v. Rassen.) Acht elementaire soorten: 1. Australische soort. 2. Pygmaeische „ 3. Indo-Afrikaansche soort. 4. Negroide soort.  3. Dwergras. 230 n. Hoofdrassen. Acht elementaire ras; 2. Aethiopische ras; 3. Dwergras. 230 Lichtkleurigkeiten of Eui-opesch-West-Aziatische groep. I. Noordsche Hoofdras; 2. Alpine Hoofdras; 3. Middelandsche Hoofdras. B. Aziatisch-Polynesische groep. I. Monjroolsche Hoofdras; 2. Malaio-Polynesische Hoofdras. C. Negritische groep. 