Milton, man and thinker
En in haar zege de eer der Menscbheid zelf mogc zien ; Die nooic door vlejjerjj de fchoonfce Kunsc vernefirde, De vnicht zijns ouderdoms U needrig suin te l»£n« De gift is klein, Vorstin! maar *c hart eischc geen verlbhooning « Dat haar , vol rein gevoel , aan ware grootbeid biedt. *k_£erbiedig met ontzag de Moeder van mijn* Koning, •Klaar ']l wij* den wierook thaii$ aan Staat of Aanzien met. Der groote Vrouw alleen, wie 't Noodlot niets ontnikte; Die , b^ zun* felften wrok nog boven vrees en hoop » Alt^d zich zelf genoeg» waar heel Europa bukte, £en koninkiyke ziel venoonde aan *t flaafsch Euroop* ; Aan. Haar, die in een (lulp* m\jn eerbied zou eilangent AIs op een* troon, otBringd van vorstelijke pracht; Aan deze groote Vrouw z^j^ met mijn gr^'ze zangen« De hulde van m^'n hart ootmocdig toegebragt. — Maar ligt vindt eig^liefUe in 'c oiler haar belooning; Wie ware Deiigd vereert , wordt aan haar bceld gelft'k. 'k Ontveins bet niet, Vorstin I 'k ben grootsch op de eerbetcfbnfng , Dat «w doorluchte Naam aan 't faoofd mijns BundeU prijV. R. FEITH. Digitized by Google VOORBERIGT. Js het eene zwakheid^ in zijnen ouderdom eene Kuriit met te kiinnen verlaten , die men in zijne' j^ugd hemind heeft ; of bezit de Poezij , boven aUe amere kunsten , het vermogen van ons zoodanig aan zich te boeijen , dat men , eem aan haar ever^gegeven , zich nimmer aan hare tooverkracht geheei weder ontirekken kan ? Ik zal dit niet angftig onderzoeken , maar liever^ al wafe dit dan ook zwakheid, eenvoudig be^ kennen^ dat mij\ bij de meerdere rust^ die ik thans genie t^ nog menigwerf de lust beving ^ om mij\ in meer heldere aogenblikken , met mijne , nog altijd geliefde , Kumt bezig te houden, Nu eens vervulden aandoeningen mijn hart , die het wij tot eene behoefte maakten dezelve op het papier uit te ftorten , en dikwerf ^aren deze aandoeningen treurig genoeg , 6m mij in deze uitftorting eenen wezenlijken troost te doen yinden; dan ^»eder ontvlamde mij het geen ik ias, tot dich" ten. Zoo zijn uit eene hervatte lezing van herder: over de ttebreenwfche Poezij, de zeer vrije navolging van een Perfiaansch Dichtftuk^ onder dentitelvan: Spraaken Schrift, en de befchrijving van den Bonder naar Pfalm i8. geboren geworden ; en uit die van de Pharfalia van lucanus, een- naal^ niet zoo zeer wat het geheei aangaat^ maar door ver* • fcheiden deelen van hetzelve , eeH mijner meest geliefkoosde Dichters , de vertaHngen van fommige plaatfen uit dit Dicht* fiuk , die mij V meest behaagd hadden , en hier achter ge^ yoegd zijn, De Cantate: de Verlosfing van Nederland; is op aanhoudend verzoek van onzen voortrefelijken Componist h c. ROHNER door mij vervaardigd geworden. Ik zeg met nadruk op aanhoudend verzoek; want lang'weigerde ik, uit de volkomene overtuiging^ dat foortgelijke Lierifche voortbreng. fekn eenen meer jeugdigen Dichter vereif^hen ; maar de Heer ^OHNER vHlde volftrekt lets van mijne hand hebben , en , om ^ijne Landgenooten , door mijne weigering , van zijne fchoone * 3 eom^ Digitized by Google VI VOORBERIGT. compofitie niet te berooven , bezweek ik eindeltjk voor zh'n aanzoek^ en deed^ vfat ik nog kon. leder ^ die met den aard van foortgelijke Dichtftukken bekend it , weet I dat de Dichtkuust zich in dezelve y even als in de Opera , overall yfaar ket vereisckt wordt^ voor hare zuster ^ de Muzifky yrijwillig verhochenen moet, en dat men eene Caiuate eigen/ij'k niet beoordeeien kan^ voor dat men ze heeft hooren uitvoeren. Ik zou dezelve Mer mogelijk niet bijgevoegd heb- ben , indien ze toch niet pubUek had moeten worden bij de muzijkale uitvoering^ en in dat geval verkoos ik den tekst te geveny zoo ah hij door mij oorfpronkelijk is vervaardigd geworden « en mij niet bloot te ftelten aan menigvuldige ge» brekkige affchriften van denzelven, Ik zal er , v^oor V overige , wel niet behoeven bij te voe^ gen 9 dat op wijnen keftijdy waar zoo weinig fchreden mij van het graf meer fcheiden , de keus mijner onderwerpen na* tuurlijk niet minder ernftig zij geworden , en dat ook menige herinnering van vorige dagen ^ vooral aan haar ^ die zoo lang de getrouwe\ en onvergetelijke Gezellinne op mijnen /?• yensweg was^ op dezelve ingevloeid hebbe. Intmfchen bragten hen altijd dezelfde Imt tot de fchoonfte en verleidendfte der Kunjlen voort. Aan haar wijdde ik met wellust mijne Jeugdy en zij blijft tot op dit oogenbtik de verlustiging van mijnen ouderdom. Als vruchten van dezen laatften befchow»e men de Gedichten , die in dezen bundel voorkomen , en als zooda^ nige worden zij door mij aan de toegevendheid mijner Leze* ren en Beoordeelaren , zoo zij er mogelijk eenige vermindc ring van mijn vorig vuur in mogten ontdekken^ aanbevolen. Derzelver vervaardiging heeft mij tot eene aangename uit- fpaHning verjlrekt , en aan eenen enkelen mijner Vrienden , welken ik fommigen er^ van mededeelde , fchenen dezelve nog niet geheel te mishagen; zie daar a lies ^ v^at iky op mijne jaren , er van verwachten kan. Zufolle aen 1 Aj^ril i8i8. R, F E I T H. IN. Digitized by Google I N H O U D. HERPSTBESPIEGEUNO BladZ. I. tiWIOT ♦ . ^ 13. SPRAAK EN SCHRIPT m I/. DE MENSCHHEID, NA HET' BESCHOUWEN VAN DE Eccehotno, door guido Reni m, 2I» AAN EENB  IN DEN GRAPKELDBR TE N. G. • . n 43* KORT en LANG LEVEN . n 46. KERSLIED •.•.••«........ M 48. HET DERDE EEUWFEEST DER HERVORMING .... « 52. DE BOETVAARDIGE ZONDARESSE »# 62. DB STORM OP ZEE • • . ^ 65. SCHILDBRU DBS DONOBRS m ^^» DE NATUUR MET, EN ZONDBR GOD ••.... «• 70. HEIMWEE n 75. GBDACHTEN VAN EEN* GRQSAARO OVER DE TOEKOMST. »» 78. BBMOBDIGING ONDER , VOOR DIT LEVEN , ONHERSTfiL- BAAR VERLIES. .•..•..••... „ 84. AAN GOD, 61^ BEN KERKHOF n 88. HET BESTENOrO HElL DER DEUGD m 9I. OP HET GRAF M^JNER ECHTGENOOTE .•.,;. m 94. AAN Digitized by VjOO^ IC viii r N H U D. AAN OBN HBERB Mf. J. H. TOOIAS, ZICH OP OB RBE- DB VAN TBXBL BBVINDBNDB , OM NAAR BATAVIA 'teRug te kbbren ^ . • . • Bladz 97. EENB FABEL ^ 99. AAN ARISTUS • n IO5. HBRINNBRINO AAN ilBT OUDB NEDERLANO . • • • ^ III. DB VBRLOSSING VAN NEDERLAND; BENE CANTATB • •114* FRAOMENTEN UlT DE PHARSALIA VAN LUCANUS, CVSAR EN AMQCLAS .• » 19,U VERSLAGENHEID TB ROME, OP HET VERNEMEN DER VEEtSCHRIKKEMJRB VOORTBEKENEN VAN DBN BI^R* GEROORLOO. NAOiTGESPRER VAN BRUTUS EN CATO. » 124« VERSCH9N1NG VAN. Jli^LIA AAN POAPEUS M I3Q. AFSCHBID VAN POHPEUS EN CORNELIA • . • • « n 133^ * HERFST- Digitized by Google HERFSTBESPIEGELING. I 8 I 5. De Herfstwind huUt door *t woud , en predikt mij den dood. Ontvatig , verlaten Veld ! tn^ in uV iUlIen fchoot , Toe dat ik , mod van de aarde en al haar fch^'nvermaken , In *t koele eo vreedzaam graf de ware rust zal finaken. Waar z^jt gfl , lieve Bruid van *t prille Jaarget^' ? Waar zingt uw NachtegaaJ z\jn teedre mclod^' ? Waar z^t gg, Zomer! die nog korcs ni\jn' boezem (Ireelde, Waar zwelt uw vrucht, waar fpelt uw koele fcbaduw weelde? AchI *t ledig veld, waar langs mijn (lem droei^eestlg zweeft^ De booge lucht , die haar van verre wedergeeft , En de Echo van 't gebergt* , door holle en wofeste ftreken, Zelfs in *c gebas des bonds » de taal van *t hart doet fpreken; De bleeke Morgenzon » die naauw een"* Den verguldt , Het vroeg en droevig rood, dat de avondkim ombtilt; De lange , donkre nac{it « de {lorm , de regenvlagen , 't Meldt alles mij de vlugt van uwe fcboone dagen* Vei*gankligkhcid ! — - zoo zucht m{jn treurig hart en (chreit , En 't holle veld gabnt na» en baauwt : vei^ankljjkbeidt Zoo vloog mijn leven been met drie en zestig jaren. 'k Vind zaUk gecn ntstpunt om *t verieden na te (hren. A 'tSchynt Digitized by Google 2 HERFSTBESPIEGELiKG. *t Sch^nt naauw een oogenblik , dnt ik op aarde leef, Dat nog in 't fchoonst verfchiet myn leven voor mij dreef. En ik, als fchepper, door verbeeldings alvermogen, Een wereld vol genot deed tintlen voor m^ne oogen. Ik ftaar nog op cKen droom , en alles is voorb^.. En beel mijn leven ligt als nevel achter mQ I — Hoe menig lieve Lente onttiok my aan myn* kommer ! Hoe menfg Zomer bood m^ zijn verkwikbre lommer I En nu »- z\j weken. In elkafir verfinolien, hefin. De nagedachte zelfs fcbeidt hen nlet meer van ^<^n. Mtjn Jeugd en Ouderdom zijn vast aan 66n geklonken. Al wat er tusfchen rees » is in bee tdet verzonken , Of zweeft herinnering ce met nog iK>or mQn* oog, 'c Is fchim van *c VoorgeQachc, dat lang aan m\i ontvloog, *t Is item uit de eeuwigbeid. Naauw is m^'n hart bewogen. Of ze b reeds op de vlerk des dorms daarbe6n gcvlogen. — Zoo beeft, als de avondftond op *t welkend roosge weent, De laatite zonneilraal nog langs een grafgeiteent* , Hy wQkty wijkt telkens meer^ verdw^'nt, en k«ert nlet wedcr». Bn donkie^ zwarte nacbt zinkt op de tombe neder, 6 Herfst ! al lokl ge een* traan^, gij wekt miin* ziet geen fmart;. Uw toon , vol diep gevoel, veneedert flfechts mijn harr , De ftorm moog door de kruin van *t hooge Pijjnbosch zweven » Of bniHeir om mif been , hij ruischt m^ ceuwig leven ! Ik zie bet knopje reeds, dat aan *t geboomte zwelt. En mij de ^ekre komst der nieuwe Lente mddt. Hoe vrol^'k lacht m()n oog, door ftorm en vioed, baar tegen^ Zelis in den Winter laaft myn hart zich aan baar zegen. He zie *t gebk)e»ce alve6, dat me in *t vooruitzigt vleit, £n uit bet rgk des Doods veirijst eofterfiljkheid. Maar zou mijn hart zich flechts atn uwen rouw verzadcn , En door zijn craaen vw aandoenlijk fchoon verfmaden ? Necn» Digitized by Google HERFSTBESPIEGELING. 3 Neen, lieve HeifstI uw r(jk, gevoelfg Jatrgety* Streeft ligt den Zotner , Hgt de Lentc in prijs voorb^j. Niec altjjd huilc de wind ons uit uw woudcn tegen » Niet alt^'d klettert op uw dorrend bind de regen; Hoe vaak is 00k de ztcl door blij genot bckooid , Wanneer de morgenzon door zilvren nevels boort , En duizend droppels aan bet gras tls paarlen kleven , Die elken nuchtren ftraal met woekcr wedergeven. £en zee van dampen drijft al golvend voor bet cog. Hier , r^'st een toren , daar , ecn rieten dak om boog ; Terw^'l van lieverle^ gebucbten, dorpen, (leden Voor 'c ultgebreid gezigt zich aan de kirn verbreden. En overal de rook, wien balf de zon befcb^jnt* Eerst lis een zuil verr^jst » dan als een wolk verdw^'nt* Geen vrol^'k vo<^lenkoor moge uic bee woud meer zingen , Gij leent Natuur een* toon , die tot de ziel kan dringen. *t Gekwraak van Cans en Eend , als naauw de morgen ilraalt , *t Geknal van 't jagtroer , door den nagalm dof berbaald , *t Gejuicb der Jagers en *t vereend gebas der honden , Houdt 00k *t gevoelig bart aan uw muz^k verbonden. Terwijl bet loof alom van duizend kleuren glocit. Be Boomgaard cog en lust aan blozende appels boeft, £n flechts de hand verbeidt, die zijn gefcbenk zal ftreeleD, Om al dien voorraad aan den Winter me6 te deelen. Hoe vrotijk loopt uw dag, 6 Hcrfjst! dan van de kira I Hoe zwoel bet zuiden blaas\ boe boog de zon ook klim*, Geen zomergloed belet door veld en bof te zweven , En elken zoeten lust al darttend na te leven. Zoo zinkt de dagtoorts in den westerpekelvloed* Een gloe\jend rood vervangt al meer baar* zacbten gloed. Be liefl\^ke avondfhr verrjjst met (Hllen luister, Vermeldt een beldren nacbt en tintelt door bet duister« Nu boudt een meuw genot bet kalm Gezin vergaard. Een lokkend vuurtje brandt en knettert aan den baard. A 2 Men Digitized by Google 4 HERFSTBESPIEGELING. Men fchaart zich in bet rond , door Kefde en trouw verbondenb Een nuttig boek verkort de langer avondftonden. Elk arbeidc midlerw^l en geeft zich zelv' de wet. Dees le^ den flaaobol, die verftelt of breidt een netf Ms^ar alien blijven aan den mend des Lezers bangen , Te met door zoeten kout of blijden fcberts vervangem Genoeglijke avondftond I ^ diiemaal zalig lot I Het buxsgedierte zel£i deelt in bet hUj genot; De matte jagtbond ronkt, in zoeten ilaap verloren, £n bast den baas nog aan , dien b^ droomt na te fporen ; Terw^l de makke kat » nu , naar bet muisje gluurt , Dan , golve^d langs baar vrouw den rug al fpinnend fchuurt. Zoo naakt onmerkbaar 't uur, na vlugtige oogenblikken , Dat een eenvoudtg maal voor *t biatst ben zal verkwikken. Elk deek in *t nieuw genot, zoo zalig voorbereid* 'l Oenoegen faust de fp^'s, verboogd door matigbeid; De kelk gaat vroljjk rond, maar fmoort verlbmd noch reden,. Hij kroont alleen een* dag » zoo beilvol beengegleden. Kn nu, nu lacbt bet bed de moede leden aan. Elk is van zijnen dag en avondftond voldaan. Men dankt eenftemmig God voor zoo vcel vreugd van 'c leven» En zbikt in 't zacbte dons , van zoete (lilte omgeven. Men wordt door woest gefchreeuw ^ nocb Ibafbre vreugd ontbust^ Geen klep of ratel (loort de droomenlooze rust. *t Geweteii wekt geen angst, bet hart is zonder zorgen; Men fluimert vreedzaam in , en ilaapt tot aan den morgen. Too vrolijk voorbereid, zoo van myn dag voldaan, " Breke eenmaal de avondftond mtjns aardicben levens aan I M^'ne afgematte band moog dan de vrucbt nog plukken, Wier fcboone Uoeihm m(j als Jongling kon verrukken $ Wier voUen groei en geur m^n zomer heeil geflooftl , £n die geen worm of wind beeft aan den boog ontroofd. Hoe Digitized by Google HETIFSTBESPIEGELING. 5 Hoc zal *t berdenken dan mijn* boezetn nog verkwikken ! Hoe zai , met dubble vrengd. m^'n oog dan voorwaans blikken I 'k Verlaat dan 't leven als een* welvoorzienen discb, Verkwikt , maar zonder ronw en zonder droefems. *k Schei van m^n Vrienden » maar ik min ben even teeder , Ik dank den Gastbeer, en kccr vrolijk t*bulswaarts weder. Veizadigd en voldaan van *c geen ik tier genoot, Verlangt, noch vreest; verbeidt m^jn hart allecn den dood. Daar lacht bet koele graf » als dons , m^j lokkend tegen. Ik (fautf bet aan , en voel mij tot de rust genegen , En naauw is mUne kracht tot booger vreugd bcrlb^ld , Of de uchtendltond is daar, die- nooit ten avond fiielu Maar *)c boor de wfaid fieekt op en buldert om mij bencn, De veldbeek bruist door *t wond, en *t zonlicbt is verdwenen. Ben digte mist verbergt den borizont voor 't oog. £en zwerm van ganzen daalt al fcbreeuwend van omboog , En huwt baar beescb geluid aan *t bruifen van de ilroomen. Het Rund loeit aan den (hra der balfbntb!a6rde boo men. Het dorre blad vllegt op de windvlaag om mij be6n , Of dwarrclt fcbuiflend in een* kring voor mijne fchre^n. De regen druipt of ftroomt , naar dat de winden blazen ; H^ ritfelt op bet blad , of klettert aan de glazen. De wolken ihellen voort als baren door de lucbt. .Soms fcbeert een zonnellraal bet bevend gras en vlugt. Het treurig licbt verdwiijnt voor een nog droever duister. Een aaklig rood leent aan de kirn een* fombren luistcr. Zoo nadert dc avond en z^n floers ombult bet veld. De (tilte zelfs vermeert bet daverend geweld. Het Noorden beukt de muur en fluit door reet en fcheuren. Men hoort <^ *t eenzaam dak de (cborre Nachtuil treuren. Het dwarlend venfter kraakt en ploft aan wand of grond. Dc wc^haan picpt en knarst om dc yzren fpil in 't rond. A 3 Dtf Digitized by Google 6 HERFSTBESPIEGELING. De Maan beproeft vergeefs baar fluijer door ce dringem Zij boon flecbts bier en daar een wolk met witte kringcn » Of vliegt te met een ftratl al fcbicbtig langs bet gras , Een wolk verflindt bem , en *c wordt donkrer dan bet was. Een feller regenvloed ilon, met verboogd geklater, Hier op bet klettrend dak» daar in bet ibbuimend water. Het oproer m de lucht vermeerdert met den nacbt. Njftuur vereenigt al baar vreesfel^ke pracbt Om op 't gevoelig barr met zegepnuil te ftormen , £n 'c fchikbre fcboon van een* Oaobemacbt te vormen* 6 , Osfian ! boe lacbt m^' daar uw weemoed aan » Hoe leert de ftorm uw* toon aan m^ne ziel verfhan ! Ik boor bem in den top der grijze Dennen ruifcben , En in den bergftroom van de rotfen nederbniifen. Een bleeke (Iraal der Maan boon door den donkren nacbt. .Ik zie de fcbimmen van bet grijze Voorgeflacbt , In 't waatrig fcbgnfel op een ligte wdk verbeven , AI» nevelzuilen naar het eertzaam Lora sweven. Ik boor Minona*a item , die door de heuvlen dringt , En In der Barden kring nog Sehna*s liedren zingt. Balcluta's rots verrQst op nieuw weer voor mijne oogen. Ik zie baar muren dik met fombren mos omtogen. Ik zie den Vos, die om baar tinnen eenzaam waan. De grgze distel fchudt er m den wind baar* baard. En als de (lormwind zw^gt^ of op de rots komt fhdten, Sch^'nt nog bet fomber mos z(jn* adem na te fluften. 6 Grijzt Bard I hoe hier uw Lied mij joen en ftreelt ! Ik zie, ik boor, al wac uw toovenoon beveelt. Gevoelig Zanger ! zou mijn ban niet met u weenen , Gij kunt genot en rouw in de elgen ziel vereenen. Al weekc gij , als de Maan voor wolken , voor de fmarc , Uw diep weemoedig Lied venceden ecowig 't hart. Acli ! Digitized by VjOOQ IC HERFSTBESPIEGELING, ; Achi obk het fijdend hBtt,'dat alles heeft vetloren, Kan , flervend Jaargetij* ! uw wecraocd nog bekoren. Het zoekt, aan (Hlle Hnart en toeten rouw ten doeI» Uwlleve fomberheld , vol Ceeder mefigevoeh Het veld, het woud, wordt deeds al doodfcher cm hem henen. Zoo is van lieverlee zijn levensvreugd verdwenen. Zij is hem *t vallend blad , dat aan den boom ontmischt , £n in den (Iroom des tijds daar treurfg benenbruist. Hij ziet in alles 't beeld van z^n vervlogen dagen, Ook 't nleiig overichot kan nog zyn liel behagen. Ztjn lieide is eeuwig , ach I *t genot was kort van duur ! Hijjmengt zijn tranen met de tranen der Nataur. Hij deelt in hareit rouw, zij deck in zijne fmarte. Daar wordt zwaarmoedigheid behoefte voor zijn hartc. Hij zoekc In 'i baite woud cen plekje , dat hem boeit , Hoort, vol genot, den wind, die cm hem henen loeit. Ben emddfooze zucht fch^'nt in zijn borst beflotcn. Zijn ziel verheft zich , en h^' voelt z^n hart vergrootem Natuur llemt alles met zijn ziel in hannon^. 't Voorieden drijft zyn cog met nieuwcn glans voorbij. Dc tegenwoordlgheid is uit zijn hart verdreven. De t^d hergeefl z(jn roof, de dooden zelfs herleven* Hij fmaakt op nieuw de vreugd , ^ eens hem heeft geftrccld, £n fchreit zich , vreugdeloos » nog zalig aan haar beeld. Zoo kunt ge, o dierbre Herfst! zelft in uw fchriktooneclcn , Nog aUyd rein genot voor eedle menschheld teelen. Uw fchoon ^(vckt weemoed, maar die liefl(jk *\ harte vleit, Dat elken traan geniet, dien 't cog wellusiig fchreit. Uw grootheid rilt ons aan , maar heft het hart naar boven. Niets eindigs kan een' wensch meer aan de borst ontrovcn. Al wat de zinlijkheid aan 't (lof nog boeidc , zwieht. Ecn hoogcr wereW zweeft voor ons verrukt gezigt. A4 ^ Digitized by Google 8 HERFSTBESPIEGELI NG, - De (lorro verheft ons op 2^ wieken boven de aarde» Wy voelen juichend God en onze menfchenwaarde. liatuur in oplfaind (preidt haar grootbeid om ons be^n, £n tyd en eeuwigbeid (inelt in ons hart tot 66n» Hoe vaak mogt ik op *t Land uw* reinen weUust ihiakeni^y Bij elke wisfeling m^ in uw fcboon vermaken , ^ '^ En , wars van ^dle praal, die (lecbts de dwazen vleit^ M(jn aanzijn zeegnen in uw zalige eenzaambeid I Hoe vioot m^n leven toen « door ftil geluk omfchenen , Gel(jk een beek, die nooit de dorm beroert, daarbenenl In d'arm ni^'ns kroosts en van een dierbare £cbtvriendin» Was ik een koning in *t gelukkigst buisgezin. Wat ramp kon *t noodlot zelf mtj aan bun zijde teelen » Ik zag m{jn kindren om mQ groeQen, dartlen , fpelen f Hoe voelde ik daiur bif *t zoet^ dat ik zoo Umg genoot, Dat gij , geliefde Herfst I bet buisl^k beil vergroot. En voor bet bart» dat op zijn reine vreugd bl$ft (fau^n, 't Genot van Zomer en van Winteif zaam kwit paren ! Een* fcfaoonen Zomeidag, wien flechts geen warmte drukt, Huwt ge aan een' avond, die b^* *t koestrend vuur vemikt» En door ons, in den kring van Gade en Rroost gezeten. In *t zoet beradien van de toekomst wordt verlleten* 6 Eenigst beil» dat, door geen naberouw gewraakt^ Het (Ulle woonvertrek tot eenen bemel maakt ! Waar zjjt gij , hlijde tijd I waar zijt g^' beengevlogen ? Hgrfauing maalt uw beeld nog voor mjjn ffaiachcende oogen. Ik trouw dien tooverfchijn, en juicb nog als weleer^ Maar vind mg op een Graf,' verUiten , eenzaam , weer ! Getrouwe Deelgenoote in al m jjn beil en finarte , Al zonkt g^ uit m^'n' arm , gij leeft nog in mQn barte 1 Het bl^'ft aan u geboeid bi vreugd en ongeval , Zoo lang ik va^ m^ zelv* bewustbeid dragen zaU Acbl Digitized by Google HERFSTBESPIEGELING. 9 Ach ! zonder u bl(jf( elk ^enot voor idQ verloreiu" Natuur kon iD(j alleen aan uwe z^* bekoren*. Ik leef in vroegren tijd , waar m^ 00k *c lot geleidt , En in berinring flecbts ligt tl mjjn zaligbetd I » Het ilervend Jaarget^* ftemt met mijn treurig leven. Ik bl^f verlaten door m^'n eenzaam Boscbw^k zweven. Geen boom, geen plant, die u niet aan mijn ban beigeeft ! Het koeltje ruiscbt, en *t i$ uw geest, die om m^' zweefc. Ik ween bem aan , en voel m^ne eenzaamheid verniindren , En vind, bedwebnd van vreugd, u weder in m^'n kindren. 6 Stille , dierbre Hut , baar zoetst verblgf weleer ! Gij r^'st daar eenzaam , *k vind baar in uw' kring niet nieer ; Maar toch U^ft alt^'d nog uw wand van klei m^ boe^'en. Wat eedle tranen zaagt g^ in uw fcbaduw vloeijen I Hoe vaak was bier Natuur een Tempel om baar be6n ! Hoe vaak beeft ze er voor mij , en voor baar kroost gebedn ! Hoe dik verf floeg baar b^rt , 00k bg den besten zegen , Hier, op baar Heilands trouw, een beter leven tegenl Ik zink, verlaten Hut! nu treurig in u ne^r. Ik iinacbt baar fcbregcnd iia, maar wenscb baar bier niet we^r. Ach { wat mijn bart 00k flnds baar aEzijn beeft geleden , Hoe eenzaam ik m(jn weg naar 't graf 00k moog betreden , *k Misgnn de rust baar niet oa baren kortren loop , Die z^j ake6 genlet , die ik » nog l^jdend , boop ! — Acbl zonder uitzigt <^ een beter, eeuwig leven Ware ons dit aanz^'n met z^jn beil ten vloek gegeven* 't Herdenken aan geluk , dat eeuwig ons ontvlood , Is de allerfelfte ramp, en wreeder dan de dood. Het knaagt gel^k een worm aan *t bart, verteert de kracbten, £n doet ons op den dood, als op een redder, wachten. AUeen *t geloof aan God en aan de Onfterflijkheid , *t Bewustz^'n , dat ons lot bier flecbts wordt voorbereid , Verheft ons boven 't ftof, en doet, bij 't gniwzaamst Ifjden, Ons in ckl toekoftist^ door een' God ge(biafd, verblydcn. A 5 ' 6 Dicr- Digitized by Google 10 HERFSTBESPIEGELING- 6 Dierbre, dierbre Ga6l fchoon gij me*een poos verlict, De (terke hand des doods verbrak ons huwifjk niet. De ware liefde is vonk van Cod, en zal beklijven* Gij zijt mijne Echtgenoote en zult bet eeuwjg blijven! Ik denk bier, zonder u, geen vordring, zcXfs boe kleen» M^n aanzQn» m^'n gehik, fmolt met bet uwe fai 66iu Hoe magtloos is de tijd ! we ^anbidden , fchoon gefclieiden , Benzelfilen Heiland, die zoo lang ons zaam wou leiden. Zijn iiefUe en wijsheid , door geen eliidig brein omvat , Koos u een vroeger vreugd, koos m^ mijn eenzaam pad ; Maar , onuitfpreekbre troost In al mijn finart en. nooden ! Hij is en biijft een Heer van levenden en dooden. Een zinneHjke fchijn verbllndt uw oog niet meer; H^' ?inkt ook ras voor mij , en *k vinde u eeuwig wccr ! 6 Herfst I hoe diep mlJn hart in uw genot kan deelen , Hoe zich door u mjjn ziei op *t eenzaam veld voelt (treelen 1 G^ lacht haar goel^k in uw zon door tranen aan^ Gij laaft haar* weemoed in uw hallbmwolkte maan , Gij ftemt haar tot gevoel in uw verbeven donker, Gij fiaaft haar uitzigt in uw helder (hrgeflonker. Uw wind verbeft dob met mijn hart in harmon({ » En ruischt xxdj ongemerkt in zoete mgmerQ. Ntt breekt op eens de maan door zwarte wolken henen. Het donker Eikenwoud wordt door een* fhaal befcbencn. Een heer van Tchad uwen en itch ten in het rond Zinkt van bet hoog geboomte , en buppelt langs den grond. *t Spreekt alles tot mijn hart, 't wordt alles om mij leven. Ik zie de fchbnmen van mQir Dierbren om mij zweven* Ik boor ben in de beek , die aan mijn zijde bruise , 'r Is of bun lieve (lem nog in mijne ooren zuist , Ik voel mij aan mij zelv^ , en aan den t(jd onttogen. Ik droom mij zalig in dejarcn, die vervlogen. Daar Digitized by Google HERFSTBESPIEGELING. ii Ditr bruit de Orkaati , en heft m^ boven atrde en lot. 't Zwindt alios ora mij been — ik zie, ik voel flecbts Godt Een finacbtend voorgevoel geef^ me aan mij zelven weder^ En noolt gefinaakte rust daalt in mi|jn* boezem neder. 6 G$, die al wat is » en was, te voorlcbijn riept^ De hemeibollen , en de jaargetljden fchiept ! Ik poog 9 In *t (lof geknield , mij tot U optebeffbn , Mair voel een fiddering den grond m^ns wezens treffen ! Ondenk* Ondgtbre , welk een beeld myn zlel zicb vonn* , En toch te kennen in den grasfpriet en den worm t Uw Grootheid (lormt mij nefir, uw Goedheid komt mij laven; U voel uw Liefde, en julcb tot U op 't (lof der graven I — De Lente , Zomcr, Herfst en Winter gaan voorbij. A^jn aanzijn vliegt daarbeen met ieder Jaargetij* , W^' fnellen naar den dood bij elk genot van *t levcn. 6ij bl^ft dezelfde, door geen tj^d of ruimte omgeven! Eeo eeuwig beden fchraogt uw grenzenloos Gebied; 'c Verandert alles , GQ aUeen verandert niet ! Steun, Rustpunt van den worm en Van de bemelbogen, De za^dkorl en de zon drijft op uw Alvermogen I De Herfst (Iroojje, als de dood , zjjn* roof voor mijne fchre^n, Natuur drijve, afgemat, daar als een nevel he^n, Wat eens uw Wijsheid en uw Liefde riep tot leven , Zal nooit uwe Almagt aan bet Niet te rugge geven 1 Het kleinfte zaadje rust beveiligdjn den grond , Het cengre gras verduurt den ftypbevrozen klont» Het knopi'en aan 't geboomt' • van werend lijni omgeven , Of zorgl^'k ingebuU , blijft aan de takken leven. het inerpcnd Noorden voer* zijn ^*s en bagel aan, - Hei big ft z^n woede , blijfc zijnc almagi wcderftaan. — On- Digitized by Google 142 HERFSTBES PIECE LING. Oneindige ! in uw hand is mier en Engel veilig I Maar Oy, Gij, Eeuwigel zgt vlekkeloos en heilig — Al wat de ceine Wet weerlfatat van uw Gebied , Ontzinkt uw Scbeppkig, en bereikt z^n {(rootheid oiet. Ach, God I de Mensch alleen, uw beeldcenis op aarde, Verwoest z^'n* aanleg, en miskenc zija hoogfte^waarde. Hij dekt , verloren voor zijn grootheid en uw* lof , £en eeuwig uitzigt met een hand vol nietig ftof I Daar kwam uw Liefdc, die geen Scraf door kan denken. Hem meer dan hij verloor in Jezus wederfcbenken. Uw Wet bleef heilig » ongefchonden uw Gebo6n, Maar, hier bezwjjkt m^'n geest, het kostte U uwen ZoonI Bedwelmmg^ gr^pt mij aan, enfn mijn niet verk>ren, Aanbid ik in bet (lof , en jutch met de Englenkoren ! 6 Vadert Vaderl in dien dierbren Zoon alleen Worde ik we£r harmony met alles om mij he6a. Mij bloeit uw Schepping we6r met nooitgekenden zegen; Mij lacbt elk jaafget\j* met nieuwen wellust tegen; Ik zie in elken Herfst mij zoete rust bereid , In elke Lente *t beeld van mijne on(lerfl|jkheid« Mijn late Herfst moog vr\j den doodfchen winter naadren , Mijn bloed blyft vrol^jk vlifin door mijn verftgvende aadren ; Ik weet , wat m\j ontzinke , of voor mijn oog verkwijn* , Na korten Winter zal het eeuwig Lente zijn. , GE- Digitized by Google G E Z I G T. Ik TSttt toin 't eenzaara ftrand, Op.*t hellend oeverzand; De Zee floeg, ai^eftre^n, Luidbruifend om tnij he£n. Of bnk baar golfgeklots, Scbordondrend, op een rocs. En wentelde ongeftoord Op nieuw baar baren voort. Verioren in vaij zelv* , Gedeki door 't ftargewelf » Verzonk Ik in m^n niet, Bij *t eindcloos verfchiet. Daar zag op eeos m^jn oog Den. Dood. Hij fpant zijn' boog, Ik zie z^'n fcherpe fchichc Op mijne borst gerigt , £n bemely aarde en meer Slonk als een nevel ne6r. Nu rees de ftille wyk Van 'c eenzaam Doodenrijk^ Waar alles duisterpis En ordeloosheid is; Waar nooit een lichtdraal fchijnt, En Vorst en Slaaf verdwijnt, Ik ftaar, vol doodfchen fchiiK, Eti op bet oogcnblik Digitized by Hijst Google 14 G E Z I G T. ^ Rijst voor in§p fiddrev.d oog 't Ontzettendst beeld omhoog ! •t Verliest zich in 't veifchiet. Mijn oog omyat het niei. Hec hoofd Uooit door de wolk , De voet door 'safgronds kolk. En in de onmeetbre hand Drijft hemel, zee en land* In *t grenzenloos gebied , Dat eind' noch aanvang ziet , Staan voor zijn' ijzren troon Al de eeuwen, die ontv]o6n. En die de toekomst beidc, Als tegenwoordigheill De tijd ftort daar In nefir Als drOppels }n het meer , Maar wat ontfta of vrijk* , •t Blijfk heden in zyn Rijk I — Ik ftaar • • • • een donkre nacht Verzwelgt mijn denkenskracht. Ik vraag, van fchrik vereeld; ^ Wie zijt gijy vreeslyk Beeld ?" En 't ruischt met majefieit: „ 'k Ben, Stervling, de EeuwigheidT* Mijn jongftie kracht bezwykt, *k Voel, dat mijn geest^me ootwijkt, Daar gr\jpt me op eens een band • . • • Myn vlotte ziel noiidt ftand. Een moed, die alles tart, Dauwt zielmst in mijn hart* Ik fcaar m(jn* Redder aan , Ik zle Hem voor mij {taah. •k Ril voor zijn majefteit. En gloei van teederheid, Een Digitized by Google GEZIGT. 15 Ecn godI(jk koestrend licht Scroomt van zijn aangezigt. De Dood kniclt voor Hera ne^r, Erkeni Hem voor zyn* Heer, Z\jn p\jl ligc daar vergniisd, De boog ontzinkt zyn yuist. — Een licht, de zon gelijk , Doorghmst het Doodenrijk, De wind doorwoel- zijn* grond. En leven ruischt in 't rond. — De ontzaglijke Eeuwigheid Wordt ftille majefteit. Zy fchraagt z^n* glorictroon , En vliegt op zyn gebobn. Haar vreesfelflk gelaac Weert, op zijn' wenk, het kwaad , Maar deeU aan 't kleinfte goed, Waar 't naauwlyks voorwaarta fpoedt, Bij ftillen zielenvrefi, lets van haar wezen met* Het boort, onmcrkbaar klecn. Door wentlende eeiiwen hedn , Wordt telkens meer gefterkt , Vermeerdt zlch ongemerkt , Wordt door al de Aarde erkend , En zegepraalt in 't end'. Nu blinkt m 't grootsch verfchiet , Zijn onbepaald Gebied, En deugd en zalighcid Zijn door 't Heelal verfprdd, Terwijl mijn oog nog ftaart, De vreugd nog om niij waart, i Mijn hart nog klopt voor Hem , Hoor ik dees hemelftem : , „ Knielt, Menschdora! voor uw' Heer, n Knielt voor uw' Redder neiir ! Digitized by VjOOQ IC i6 GEZIGT. „ Ge ontzonkt aan *t Hoogftc-goed, a Hij kocbt u voor zijn bloed » M Schiep uit de zonde deugd , M Uit liijden hemtlvreugd , „ En fcbooner, dan weleer, n Gaf Hi] aan God u weerl*' Reeds kniel ik in hec ftof. Reeds juich ik in zijn' lof ,' Daar klinkt op eens een Koor Geheel de fchepping door: H Eer, heerlijkheid en mage „ TX] Jczus toegebragtl - M Zijn fcbepcer beerfcbe alom ! n De Aarde is Gods Heiligdom.*' Verteederd en vernikt. Door niets ter neergedrukt » Zweeide, onder fcil genot, Mijn ziel op *t Ue4 tot God. Reeds juicb fk in mijn >iugt , ^ Reeds a6m ik hemellucbt, Tocn ijlings om mij been Het grootscb Gezigt verdween ! — Ik zat we£r aan het fcrand Op 't eenzaam oeverzand; Maar heerlijk zonk in 't Mecr De matte Zon ter ne£r. Ik keerde van de zee Vol nooitgekende vre^ 'k Volbragt met moed mijn* loop , Het hart vol zoete hoop. Ik ftaarde in elkei^iiood Met ziebrust op den dood, • En de eeuwigheid voortaan Joeg mij geen fiddring aan; Maar 't Evangelieblad Blecf bier mijn grootfte fchat ! SPRAAK Digitized by VjOOQ IC SPRAAK EN SCHRIFT. -►&♦^- Wie pc^jst u , wondre Spnmk ! nwir wensch? Wat Engd zaT z{jn harp tnij tot uw* loftang leenen 7 Verfaeven voorregt van den mensch !. OnzigdHUur Troetelkind zijns adems om ods benen I Die *t overladen hart bevr^dt Van onder zijn gevoei te iHkken , De droeve ziel door 't oor verbl^'dt. En met liet toonend Lied der Eeuwen kunt verkwikkeiv 6 Cy , die hart en tong verbond ! Wie zoti in deze gift uwe Almagt niet bemerkes ? Het ligfte lucbtje van den mond Draagt vrat ik denk en voel op z^ne vlindervlerkem , Da|u: ftromnt 't onfterfelijk'gezang, £n voor zjjn licht verdwijnc bet doister* De Godbeid fpreekt , en eeuwen bug Verheugt zicb 't Menscbdom in den we6rgUu» van dien luister.. Maar acb ! hoe beerljijk , vroeg of ifa^ Zkkt Volk b\j Volk daarbeen , en met bun uw vermogen. Lang baauwt ge in de overlevring na , Blaar swi^ in 't einde, en z\jt vervlogen. Wie geeft dien adem duurzaambeid , En maakt, dat hem geen tijd verover'. En vat den klank, aloQi verfprnd. En fdlkt aan de Eeuwigbeid voor 't Nageflacht hem over 7 Digitized by Google iS SPRAAK EN SCHRIFT. 6 Wonder, nooit naar eisch gefcbttl Met luttel vochts en zwanenfchachten Prent dch *t onflofiel^'ke op een blad, Ontvangt *t geluid gefudte, en ligchaam raijn gedachtent Het weggevloogne wordt geboeid, De klank beveOigd voor *t verdw^nen , En *t hart 9 dat voor de waarheid gloeit, Ziet met het ligcbaamA oog de waarheid helder fcbynen ! Ik denk , en wtt ndjn del befluit^ Wat 26 in 't gebeimst gevoel omvadem* » Stort ze in de zid eens andren uit, Schoon ze aan de ZuidiK>ol leve , ik aan de. Noocdpool adeni». Door afftand , t^jd noch dood geftoord , Vereeuwigen zich mijn gedachten* Het Voorgeflacfat fpreekt vreedzaam voort» Bn ik fpreek op mijn beurt tot late Nageflachieo. Waar z^ t gg , Eedlen ! die den lof Uws Gods de weield door deed klinken ? Waar z(jt g^ ? Zw^'gt gij in het fiof ? Moest met uw harp en luit de hatfte nagalm zioken ? C]j f die d^Onzigtbie zongt , en wat H^ {pnk weleer Ons toeadipde ait verfcboven t^'den » Hoort U ons hiistrend oor met meer? I^Iag *t hart niet meer m *t Hcht nws Ocbtends zich ytrbl(jden7 6 Hioby MofeSy Jesre*s Zoon! Door wie we ooze afkomst en den Raad der Godbeid weten^ Zoo refaie menschheid omt uw* zuivren hemeltoon Voor *t wulpfbbe beurien van een Griekfche Lier vergeten ? Gij a^mt ons uit het Vaderlaod Nog de onfchuld toe, die 't hart Ran Hre^len,. Daar hooten we op het vreemde ftrand De Liodren onzer jcngd nog kwden. Nog Digitized by Google SPRAAK EN SCHRIFT. • 19 Nog zweeft vol ftUle majefteit In uwe oorQuonkel^'ke toonen Een heilge item uit de Eeuwigbeid , Als *t zul^n vin den wind, waarin Cods Geest wU wonen* Nog Miokt uw fchiift vtn d'uchtendgloed Der Schep^ng en van Edens zegen , Ba ult de waatren van den Vloed Toont ons het mofgenlied der eerfte Weteld cegen. Wij wandlen m^ in 't Paradijs, £n zien den boom des icvens bloe^ , Hoe ras ons *c hart van weedom jjz* Waar ons bet vlammead xwaard des Cherubs aan komt gloeijen , Cij teidt ons door de Woescenjji Hnx doet bet hart aan Kanan hangen , En Hij, die grooter was dan Gij,' Het Beeld van God (^ aaid' , geeft ^6)beid ^an uw zangen. 6 Roos van 's Aardr^'ks dageraad, Altijd door hemeldauw bepereld« Wie 't zonneyuur niet (chroeit, de ftorm niet nederflaat, Sieraad der eerfte en laatfte wereld! G$ lacht ons hart verkwikkend aan , Hoe diep in rouw ter^efir gezegen , En nog, nog wafemt uit uw bla6n Ons levenslucht uit Eden tegen 1 G^' y Woord van God I door de eeuwen he£n De bion van deugd en kennis tevens, De trooster onder *t bangst geween. En in den dood de keen des levens I Uw eerfte liefdeklank , aan 't Parade's ontvloAn , Vcrmeerdert zich gefta^g, en toont door 's Werelds dreven, Verfiest zich in 't gczang der Englen voor Gods troon , En lost zich op in eeuwig leven, B 2 6 Heil- Digitized by Google ao .SPRAAK EN SCHRIFT. Heilge Scbimmen , 9*0 wac oord Uic u de hemelftem mogt toonen I En Gij, Gij vleeschgeworden W6ord, In wien de volheid viin de Godheid zelf kwam wonen I Wecst 't eenig Licht voor intinen voet ^ En biyft op *t VeiHg paj^ij fehofen;: Admt bemelluchc &r mijn gemoed En kweekt m^ op voor Engtenkoren^! Zoo trede ik , leiincode op den (laf. per heiligOe belofttnisfen , Getroosty bKjmoedig naar mijn gnf €>p *t woord eens Gods , d)it nooit kan niis(en. Wat nacht mij vaak uvif' glans ontcoog , En mfi in *t niedg ftof uw heeriijkbeid ontroofde, Triomf I eens ziet m\jn julchend oog ^. Wat bier *t boboeftig bart geloofde t m DE Digitized by Google DE M E N S C H H E I D, KA HEX BBSCHOUWEN VAN DE ECCE HOMO * DOOH G U I D O R E N L IT at s$ dat ]gocUijke in mijn barte , bat m^ tot zelfVolnaking dringt , M^n^ adel boeit aan vreugd noch feiarte En ieders ziel tot eerbied tiwingt ? Dat , boven t\jd en lot verbeven , Naar 't onbereikbre voon bl^'ft (fareven En in die aandrift nooit verkoelt ? Dat zorgloos op bee ftof van graven , Zicb aan de onftetiyjkbeid bl(jft laveit , En de eeuwigbeid hier vooigevoelt ? 6 Menscbheid. Itraal des beetren leveot 'k Herken tl aan uw* beilgen gloed ! ^^ G\j , mijn roem en uitzigt tevens , Die m^ dit aanz^ toricben doet ! De gr^sbeid tnoog* m^n kracbt bedwingen » Ik zal met jeugdig vuur u zingen , Uw aanblik beft m^j boven 't ilof. Ge ontgloeit mfjn borst , bezielt mgn fnaren » Daar zinkt op eens de last der jareQ » En uit m^n fpeeltuig kfinkt uw lof i CitrMtiu Bet de doornenkrooa. ' Us Digitized by Google 23 DE MENSCHHEID, Gij ahijd groot door eigcn waarrfe, Wat eeuw u zag, wat land u droeg, Alom het fchoonsc fieraad der aarde , Zijt alqjd aan u zelf genoeg. Wat Diadeem kan u verfleren? Gij fmacht naar fchitterende eerlauwriercir, Noch vindt in goud of praal uw' loon. Nj)6it oogst gij fhiaad of eerbetooning Van HoQ>aleis of fcbaamle woning Maar leent uw** glass aaa hut en troom Zoo blinkt de Zon met eigen glanfen Als zQ ons wereldrond befch(fnt« Naatiw ftraalt zjj van de hemeltranfen Of maan en ilarrenbeer verdw^iit. Maar zinkt z^ in de westerkimmen , De (tille maan begint te glimmen Van *t Itefl^ licht, dat ze op haar fchoot. Zfj moge aan andre beemlen pnden , Maar in den weerglans van haar ftralen, Juicht nog een halve wereldkloot* Ik pOog uw* adel op te fporen Langs' de af^edreven eeuwenbaan » Daar niischt Gods levenswind me in de ooreir^ En Parad{jslucht wappert me aan* B^ vlekldos Beeld hoodt me opgetogen ; Maar tranen blgglen uit mijne oogen , Waar heimwee mQ het harte krettkt • • • • Dan , fchoon van 't heilig Land verdreven , Voel ik de kiem nog in mij leven. Die Englen aan den hemel fchenkt. J«, Digitized by Google DE MENSCHHEID. 13 Ja, dauwt «p »(j vm (Kile zegcn, Dan fchittren (brren in tn^ nacht, Dan jukh Ik 't gniwzaamst noodlot tegcn , En voel met u m^f Gods Gefltchtl Schoon ik, in duistemis verfcholen. Op rots en (feenkflp om moest Men, Met o blflft rati mgn grooiheid bif. Zoo blodt, voor 't fterflflk oog verborgen, Aan eenen tnflden Lentemorgen Be Bergpoos in een woestenQ. Schoon in een ligchaam , zwak en teeder, Waart gij Gods heeiUjk beeld welecr. Cij daaide nit beetre werdd neder. En keert tot beetre wereld we6r. Cevormd, maar niet door de Atrd' te omperkan, Schudt ge eens bet ftof van uwe vlerken. En fiielt, geiflpt voor boc^er ihnd, Al^ de Akdlaar, die, om Iioog gebeven, Der Alpen toppen yrtg ziet 2weven , Klapwiekend naar tiw Vaderitnd. Op 's Werelds troon, en In een' kliiister, Wordt Meflschbeid om haar zelf geSerd. Zie, zie den Menscb in al z{)V Itiister, In jBzus, op bet diepst vdiie£rd« Zie bem die kroon van doornen dragen , De rug doorploq;d van geefelflagen , Een tionend itx>tkleed om de ledn — Ceen enkel voordeel biedt ben; de aarde, ' En waar , waar Monk ooit menfchenwaarde Zoo iimg y en zoo groot met ^61 ? B 4 Hoe Digitized by Google 34 DE MENSCHHEID* Hoe vuk onc^f uw kunstvennogen , ^ Guido Reni I m^ aan 't (lof , AIs in uw godl\ik Beeld m^ne oogen Oe ztgepnoLl der Menscbheid ttof t Ik 2ag de zielrust om hem zweven^ Dat hemelsch pog tot God geheven » Dat bloed^ dien (HI geweenden traan; Daar knielde voor dien Man van fmarte Op eetis niijn diepbewogen harte , ' En btd den groocen L\jder aao^l # Hoe zinkc hier al de glans der wereld,. Haar godenpraal en eerbew^'s. Haar ftboonfte kroon, boe rijk bepereld, Voor deze doomenkroon in.pri[jsl 'k Vergeet een* trotfcben Alexander , Waar bg egn' fcifrikbren oorlog:»(lander Aan Indus verre bporden pUnt, Om m(i m^ eerbied en verrukken Voor weefekMze Deugd te bukken » Omrii^d vin onipoed, boon, en fohanfl. 6 Vlekloos Beetd der Godbeid weder ! Wie kent, wie (hmert uw waard^'? 'k Zkk in mgn ntet voor u ter neder» En Englen zwQmen nevens mtj t Wat kan een lietige Aardc ju geVen » U, eindloos boyen baar verheven. Of u een troon of kruis verbeidc? Alom bezielt Gods wil uw pogen. En Serafs, aan zicb zelf onttogen, Aanbidden uw geboomzaamheid ! 6 Mcnscli- Digitized by Google DE MENSCHHEIP- 25 6 Menschheid in de dcf velingen , Hoe diep zijt gij in *t ftof vemefird ! Hoe zaagt gU u de kroon ontwringcn. Door zinlijkheid als flaaf beheerd t ' De Parel , eindeloos van waarde , Verzonk in *t nieti^flyk der aarde. En fierde eenmaal den hemel niet ; Terwijl de fchelp werd aangebeden. Die, eerlang door den doc^ vertreden, Een handvol ftofe fleclus overlieu Juich, Stervlingl uw' Herfteller tegen, Zijn zege werd nw zegepraal , Zijn deug;d herfchiep uw' vloek in zegen, j En werd uw heerlijkst Ide&al » Daar flonk op eens uw lage kluister — Ontgloei op nieuw in zijnen luister. En fchooner rijst gij dan weleer , Wat kan voortaan uw' moed vergrooten ? Het grootsch verrchlet voor u ontfloten Beperkt geen tijd of wereld meer I Ja , heilge dubtemisfen nisten Nog op de toekomst* die u beidc. Een digte wolk omhult de kuscen i Van 't grondloos meer der eeuwigheid; Maar zie, en eerbied doe u bevenj Dq Menschheid tot Gods Troon verheven , Daar ze in uw Hoofii en Heer reeds zic . .. Wat kunt , wat durft gij niet verwachten ? — Hier zwijmen woorden en gedachten . . •. Staar, juich, val neder, en aanbid? B 5 AAN Digitized by Google A A N EENE B E E K. Setninljjk Beekje, dat voor dezen De zoetlte vreugd mijns levens zaagt, Als' ik de bloempies zac ce lezen , Die uw welriekende oever dntagt , En dan, Wj^'t ftil, weemoedig ftarert Op *t kabblen van uw helder nat, ^iit zelven met uw kleine baren In de eindloosheid verloren had. Hoe wierp ik op uw oppervlakte Dan menig bloemFJe , (tille Beek ! £n zag hoe kring op krhig deb pakte , En, grooter deeds, tnijn oog ontweek. Ach ! jaren drongen jaren henen , En aldjd groent uw oevergras. Thans zit ik aan uw* rand te weenen, ' Waar eens m^a jeugd zoo zalig was. Cij ftuwt met murmelend geklater Nog ftoag uw effen golf jes voort , En *t bloempje fpiegelc zich in \ water, Dat uwen groenen rand omboort. De Digitized by Google AAN BENE BEEK. 37 De tijd vloog blijder been of droever, Gij volgde uw' loop en naamt geen keer. Ik za< als jongling aan uv^' oever, Ik zic er tbans als'Or^saard wedr. 6 Droom des levens ! vroeg of fpade Neemt vreesHjk uw begoocbling af! Ik juichte in de armen van een Cade , Ik treurde booploos op haar graft Nu do<rt ik langs uw' oever benen, £n droom *t voorlcden) dat nog vleic* *k Ontwaak — en alles is verdwenen , En *k Adder in m^ne eenzaambeid. Vol zielrust , maar weemoedig tevens , Volg ik uw Tollbig na en ween ; En al de vreugd en fmart myns levens Vli^ ztcbtjes met uw golf jes be6n* Niet tang nieer zal ik op n ftaren , lUs beeft mijn oog bier uitgefcbreid. Men plengc geen traan , men telt geen baren , Op d*Oceftan der eeuwigbeid* Zoo dan nog deeds door de eige* oor^ Uw iiefigk murmlend water ifaroom* , En foms een JongUng aan nw boorden Het zoet ontwerp zijns levens droom*, Ruiscb bem dan 00k zacbt m *tbarte« Opdat btj wijsbeid van u leer: Uw leven vliegt by vreugd en finarre f» Onmerkbaar been, en keert niet wefir!*' DE Digitized by Google D E TWEE GENIUSSEN. Twee Gcniusfen, eens tot zekre taak gcUoren, Ontmoetten zich , waar Zin- en Geescenr^k zich fcheidi^ Zij (harden lang zich aan , in diep gepeins verloren , Dees, met een hoogen ernst, die, met afkeeiigheid. £en bange ftilte fcheen op eens Natuur te omzweven.. In *t eind* vraagt de eerfte , w^l een traan zijn oog ontvlood : „ Wie zfit gy V* *t Antwoord Is : n Het Leven." M En gij ?*' vraagt de andre. -^ » Ik ben de DooU.'* Hei Leven flddert en hervat : •> Onzalig Wezen ! f> Gy z\jt ni(in yijmd en de vijand vanal de aard*« ,1 Niets hceft ons doel gemeens*- Uw bKk doet ieder vreezen , „ Daar m^n verfcbjjning elk de zoetfte blijdfcbap baart.*' — ^ Achi (zegt de Dood en zucht) hoe dwaas beflisfen menfchen ) n Wat roove Ik? bange zorg en eindeloozen nood. 