None
Aanmerking. Wiedemann's beschriving van Tachina robusta (Auszereur. Zweifl. II. 290. 15) zou misschien op de boven beschreven soort kunnen worden toegepast, doch daar wordt aan den thorax eenigzins eene metaalkleur toegekend, terwijl op den thorax eene meer algemeene grize bestuiving en doorgaande langsbanden, en voorts op het achterlijf witte weerschijvlekken zouden zijn. Voor ’t minst schijnt 7. robusta eene verwante soortte zijn; of deze echter ook de borstels op de wangen heeft, is onkel, daar Wiedemann van dit kenmerk nergens melding heeft gemaakt. 18. Schineria ruficauda. (Plaat 4, fig. 17--20.) Nigra subnitida; thorace antice canescente, lineis quatuor nigris; abdominis lateribus albido-maculutis; ano rufo; episto-mate albo, utrinque seta unica. 3. long. 52 lin. Aangezigt en wangen zijdeachtig werden; het aangezigt een weinigsteten en aan den mondrand vrij sterk weder uitgebogen; wangen ongeveer zoo breed als de helft van de overlang-sche doorsnede der oogen; voorhoofd ruim een derde derde der kop-breedte, een weinig vooruitstekend, glanzig zwart, in 't midden met een doffen, roodbruinen langsband, die naar boven smaller wordt; de voorhoofdsborstels dalen, meer of min in een dubbele rij, ten getale van 5 of 4, nevens den sprietwortel af; het aangezigt is kaal, behalve eene fijne, onbeduldende beharing aan de wangen, digt bij den voorsten oogrand; voorts is ter wederzijle op de wangen, ongeveer gelijk met den ondersten oogrand, een stevige borstel; aan den mondrand ter wederzijde een grootere en verder langs de kinbakken, te midden van een kleinere borstels. Het achterhoofd donkergraauw of zwartachtig, met korte, witte beharing en boven tegen Den achtersten ografen een krans van zwarle borstels. Oogen naakt, ovaal. Sprieten een weinig kort, dan het gezigt, schuet vooruitstekend; de beide eerste leden roest- kleurig; het eerste id zeer kort, omhoog gerigt; het tweede dubbel zoo lang als het eerste, naar ’t uiteinde verbreed, van boven met eenige borstels; het derde id zwart of zwartbruin, ruim zoo lang als het tweede, naar het uiteinde sterk verbreed, vierkant met eenigzins afgeronde hoeken; de sprietborstel tot niet ver van de spits verdikt, een weinig voor het midden dui- delijk geleed. (De voelertjes zijn bij den weinig uitstekenden zuiger niet te zien). Thorax en schildje glanzig zwart, met licht- grijze bestuiving, die aan de voorzijde van den thorax het begin van vier zwarte langsstrepen vrijlaat; in de borstzijden is de bestuiving digter; de borstels aan de achterhoeken van den thorax en aan den achterrand van het schildje lang en stevig. Achterlijk kegelvormig, aan 'tuiteinde naar onderen eenigzins verdikt, glanzig zwart, met lichtgrijze bestuiving, die inzonder-heid aan de kanten vlekachtig optreedt; de anus is roestkleurig; de eerste ring is merkelijk korter dan de tweede; macrochaeten vielke korter dan de tweede; macrochaeten vielke korter dan de tweede; de heupen en mindere mate ook de dijen met lichtgrijze bestuiving; de borstels an de middenscheenen zijn lang en stevig, die aan de achter-scheenen iets korter; de haken en voetballen verlengd, vooral an de voortarsen, en door eenige lange en fijne borstels omgeven. Vleugelschubben witachtig. Vleugels met bruinachtige, an den voorrand bruinachtige tint; de aderen donkerbruin, bijna allen door een bruinachtigen zoom begeleid; de spitscel eindigt met eene vrij naauwe opening op tamelijk. verren afstand van de vleugelspits; de spitsdwarsader en de achterdwarsader bijna regt; de achterdwarsader in het laatste derdedeel van de spits-cel uitkomende; de kleine dwarsader op het midden der disseid van de spits-cel uitkomende; een granddoorn is niet aanwezig; daarentegen is de derde langsader van digt bii den wortel tot aan de kleine dwarsader met eenige borstels; ook aan de onderzijde van den vleugel zijn op diezelfde langsader eenige borstels. Aanmerking. Deze Tachinine komt in habitus zoodanig over- een met onze Europesche soorten van Micropalpus, dat ik bij oppervlakkige beschouwing meende eene soort van dat geslacht voor mij te hebben; de vorm van den kop en de sprieten, de schuine rigting van deze laatsten, alsmede de duidelijk gelede sprietborstel zijn inderdaad geheel die van het genoemde ge- slacht; doch de niet behaarde oogen, de niet verlengde vierde langsader en de plaatsing der achterdwarsader verbieden daaren- tegen ten stelligste haar in dat geslacht op te nemen. Zij schijnt eerder te behooren onder het geslacht Schineria van Ron- dani, dat mij evenwel niet anders bekend is dan uit de be- schrijving, welke Schiner er van geeft in zijne Fauna austriaca (deel I, blz. 450); althans het komt mij voor dat de wezen- lijkste kenmerken, daar vermeld, op deze soort toepasselijk zijn. Overigens zal de bovenstaande uitvoerige beschrijving , zoo ik vertrouw, hen die het geslacht Schineria meer van nabij kennen , in staat stellen om te beoordeelen of ik in deze ook hebbe ged waald. 19. Baumhaueria analis. (Plaat 4, fig. 21—95.) Cinerascens; abdomine nigro micanti; scutello margine pos- EENIGE NOORD-AMERICAANSCHE DIPTERA. 149 teriori anoque rufescentibus ; antennis pedibusque nigris; palpis pallide flavis. 3. long. 5 lin. Kop  duidelijke rugstreep; de vierde of laatste ring roestkleurig, aan de zijden met witten weerschijn; borstels zowel in ’t midden als aan den rand der ringen. Pooten zwart, matig bezet met borstels; die der achterscheenen van ongelijke lengte; aan den wortel van het eerste lid der voortarsen van enderen eenige stijve biste bijeen; voetballen vrij groot, roodachtig; haken stevig en van lange borstels omgeven. Vleugelschubben vuilwit. Vleugels met bruingraauwe lint, de spitscel even geopend; de achterdwarsader bijna regt. 20. Dexia triangularis. (Plaat 5, fig. 1 —5.) Cinerea; thorace lineolis tribus dorsalibus et vittis duabus luteralibus fuscis; abdomine dorso maculis trigonis nigris; antennis, palpis pedibusque testaceis, femorum apice tarsisque fuscis. 8. long. 47 lin. Kop zijdeachtig wit, aan de wangen met bruinen weerschijn; Aangezigt oder de sprieten slechts weinig uitgehold; voorhoofs-band fluweelzwart; onmiddellijk boven den sprietwortel een halvemaanvormige glanzige plek. Sprieten en voelertjes kaneelkleurig; de sprieten smal; het tweede lid een weinig opgehoogd, zwartborstelig; het derde lid aan de uiterste spits gebruind; sprietborstel zwartachtig. Thorax grijs, deels met witachtige bestuiving, van voren met drie digt bijeenstaande zwartachtige langslijnen, en ter wederzijde met een breeden langsband van dezelfde kleur, die aan de dwarsnaad vlekachtig is afgebroken; de schouders en een band van daar naar den vleugelwortel geelachtig; het schildje en een band van daar naar den vleugelwortel gelegen hellen eenig zins tot het roestkleurige over. Achterlijf kegelvormig, aschgraauw; de eerste ring in ‘t midden zwartachtig; de volgende ringen met zwartachtigen flaauw glanzigen achterzoom, die zich op den rug tot groote, met de spits naar voren gerigte driehoeken uitbreidt en ter wederzijde daarvan rondachtig is Ingebogen; de tweeden en volgende ringen hebben aan den rand eenige borstels; de anus is in de zijden en van onderen geelachtig. Pooten niet zeer lang, kaneelkleurig, de scheenen donkerder; de tarsen zwartbruin; de dijen aan de spitshelft zwartachtig, dat zich voorzijde doet zien en aldaar in schuine  vooruitstekend; lichtgrijs met donkeren weerschijn; langs de oog- EENIGE NOORD-AMERICAANSCHE DIPTERA. 151 kanten een zoom van zilverachtig witten weerschijn; de kleine voorhoofdsdriehoek fluweelzwart; oogen even gescheiden door eene smalle witachtige streep, die in ’t midden door eene fijne zwarte lijn gedeeld is. Oogen met fijne beharing, die slechts weinig zigtbaar is en op de onderste helft geheel schijnt te ont-breken. Sprieten zwart; de eenigzins vooruitstekende top van het korte tweede lid een weinig roodachtig; het derde lid is vrij smal en bereikt het opgebogen gedeelte van het gezigt; deborstel matig lang gevederd. Zuiger en voelertjes zwart. Thorax en schildje aschgraauw; op den thorax eene flaauwe aanduiding van vier donkere strepen, waarvan de beide uitersten vlekachtig zijn gedeeld. Achterlijf kort kegelvormig, geelachtig aschgraauw; op den tweeden ring in sommige rigten een paar donke. re stippen; op den derden ring eveneens, maar nogonduidelijker. Heupen van de kleur van den thorax; dijen zwartbruin „met geelrood spits; de voordijen alleen aan de knie, de middendijen voor een derde, de achterdijen voor ruim de helft; scheenen geelrood; tarsen donker-bruin; de voetballen voor ruim de helft; de voetballen voor ruim de helft. Voor ruim de heeft een kleine randdoorn; de kleine darke is iets verdikt en verdonkerd; de achterd wars-ader heeft een kleine brücken buig. Aanmerking. In habitus gelijkt deze soort veel op onze A. errans, doch zij onderscheidt zich, behalve door mindere grootte, nog door de gedeeltelijk donkere kleur der dijen, door den meer aschgraauwen thorax, waarop de langsstrepen minder duidelijk zijn, en door het eenkleurige schildje. 29. Anthomyia tarsata. (Plat 5, fig. 6.) Cinerea; antennis palisque nigris; antennarum articulis basalibus ferruginosis; pedibus rufis, tarsis fuscis; tarsorum anticorum articulis mediis (in 2) subdilatatis. 9. long. 53 lin. Kop witachtig grijs met zwarten weerschijn; aangezigt regt-standig, zeer weinig in een der mondrand slechts even vooruitstekend; voorhoofd omtrent een derde der kopbreedte innemende, met zwarten, naar voren in het roestkleurige overgaanden langsband. Sprieten korter dan het gezigt; de beide erste leden roestkleurig, het derde lid zwart of bruinzwart, bandvormig; de borstel met korte, duidelijke beharing of zoo men wil, kort gevederd. Voelertjes zwart. Thorax, schildje en achterrug aschgraauw; op den thorax onduidelijke donkere langsstrepen; een vlekachtig afgebroken, bruine zijband ter wederzijde van den hals naar den binnenkant van den vleugelwortel. Achterlijf elliptisch, spits toeloopende, u It vijf zigtbare ringen bestaande, die onderling niet veel in lengte verschillen; de kleur geelachtig aschgraauw, met een flaauw spoor van een donkere rugstreep. Pooten roestkleurig met zwartbruine tarsen; aan de voortarsen is het eerste lid zoo lang als de volgenden te zamen, de drie middenste leden zijn breedgedrukt, ook het laatste lid is iets verbreed (zie plaat 5, fig. 6). Kolfjes en vleugelschubben roodgeel. Vleugels met bruingele tint, aan den wortel roodgeel; de aderen bij den wortel geel, verder bruinachtig; de voorrand fijndoornig, aan het einde der hulpader met duidelijken rand-doorn; achterdwarsader met zachte buiging. 25. Cordylura maculipennis. (Plaat 5, fig. 7 — 9.) Nigra nitida; abdomine elongato; pedibus palidis, femoribus tibiisque nigro-vittatis, tarsis sublus nigro-punctatis; pedibus posterioribus nigris, femorum basi pallida; alis apice fasciaque subfuscis. 3. long. 53 lin. Aangezigt een weinig terugwijkend, bleekgeel; mondrand niet vooruitstekend, ter wederzijde met een matig langen knevelborstel; wangen en kinbakken zeer smal. Zuiger dik met breede eindlippen, bruingeel, aan de kanten zeer glanzig. Voorhoofd smaller dan de oogen, bandvormig, van voren tegen den wortel der sprieten geelachtig, aan de oogkanten  eenigzins kolfachtigen anus vor-mende; van de geslachisdeelen zijn alleen een paar tepelachtige uitsteeksels zigtbaar; het achterlijf heeft eene fijne, digte, vooral aan de laatste ringen, rondom den anns en aan de geslachtsdeelen. Heupen bleek roodgeel, evenzoo de voorpooten, die alleen boven op de dijen en aan de voorzijde der scheenen eene bruine langsstreep hebben; de tarsenleden hebben aan de onderzijde elk eene zwartbruine stip; de achterste pooten glanzig zwart, alleen de dijen aan den wortel voor een vierde of een derde bleek roodgeel; de tarsen eenkleurig zwartbruin; de achterste pooten glanzig zwart, alleen de dijen aan de wortel voor een vierde of een derde bleek roodgeel; de tarsenen van gelijke lengte als de scheenen; de haken en voetballen matig groot, in lengte ongeveer gelijk aan het laatste tarsenlid; beharing der pooten kort en digt; an den voorkant der heupen en aan de voordijen langer; onder an den voorkant der heupen en aan de voordijen langer; onder an den voorkant der heupen en aan de voordijen langer; onder an den voorkant der heupen en aan de voordijen langer; onder an den voorkant der heupen en aan de voordijen langer; onder an den voorkant der heupen en aan de voordijen langer; onder an den voorkant der heupen  en aan de achterzijde der achterscheenen enkele kor-tere, stijve borstels; voorts nog eenige borstels aan 't uiteinde der scheenen. Vleugelschubben klein en rondachtig, even als de kolfjes, geelachtig. Aanmerkingen. Van de Europesche Cordylurae wijkt deze soort af door slankeren vorm, minder beharing, minder uitstekende geslachtsdeelen en in zooverre door een ander aderbeloop, dat de beide dwarsaderen digter bijeenliggen en het laatste ge- deelte der vierde langsader niet gebogen maar regt loopt. Waar- schijnlijk zal zij later aanleiding geven tot de vorming van een nieuw geslacht, om welke reden ook de bovenstaande beschriving zoo uitvoerig is gemaakt. Deze soort schijnt digt verwant met C. adusta Löw (Berl. Ent. Zeitschr. 1865. 22. 41), doch bij deze is de langsband op den thorax geel; de middenpooten zijn van dezelfde bleekgele kleur als de voorpooten en de bruine zoom ligt alleen op de achterdwarsader en strekt zich niet over de kleine dwarsader uit. 24. Herina metallica. (Plaat 5, fig. 10.) Thorace nigro-caeruleo nilido; abdomine viridi-aeneo vel violaceo; fronte fusco; pedibus flavis, larsis apice infuscutis; alis fasciis tribus angustis et margine angusto apicali subfuscis. g. long. 12 Kop vrij groot; aangezigt glanzig zwart, aan de kanten rood-bruin, in 't midden zacht uitgehold, zonder kielvormige ophoning; voorhoofd donkerbruin, met korte en fijne beharing; op den schedel enkele langere borstels. Sprieten roodbruin, het derde lid ongeveer vier maal zoo lang als het tweede, smal, an het uiteinde van voren spits toeloopend en aldaar een weinig verdonkerd; borstel fijnharig, iets langer dan de sprieten. Thorax glanzig blaauwzwart; schildje van dezelfde kleur, met vier borstels, twee korteren in de zijden en twee langeren aan den achterrand. Achterlich elliptisch, aan den worten en het uiteinde versmald, glanzig metallachtig donker paars of groenachtig, met vrij digte, korte, zwarte beharing. Pooten rooden, de achterheu- pen deelen in de donkere kleur van den thorax; de laatste tarsenleden gebruind. Kolfjes bruingeel. Vleugels bijna glas- achtig, met drie small bruine banden en een smallen bruinen zoom aan de spits; de eerste band ligt scheef, is zeer kort, hangt te zamen met een bruinen zoom langs het-begin van den voorrand, bedekt het punt waar de derde langsader uit de tweede ontspringt, en eindigt op de vierde langsader even voorbij de achter- ste basaal-cel; de tweede band ligt in dezelfde rigtug als de eerste, begint aan den voorrand bij de uitmonding der eerste langsader, loopt over de kleine dwarsader en bereikt bijna de vijfde langsader; de derde band, de langste van allen, ligt regtstandig en convergeert alzoo van onderen met den tweeden; hij begint aan den voorrand even voor de uitmonding der tweede langsader, omzoomt de achter dwarsader en eindigt aan of zeer digt bij den achterrand; de bruine zoom langs de spits is flauwer gekleurd dan de banden en loopt van de uitmonding der tweede langs- ader tot aan die van de vierde; de kleine dwarsader ligt onder of nog iets voorbij de uitmonding der eerste langsader; de afstand tusschen de beide dwarsaderen is omtrent gelijk aan de lengte der achterdwarsader; de vierde langsader is bij hare verbinding met de beide dwarsaderen eenigzins hoekig heen en weder getrokken. Aanmerking. Naar den vorm van het aangezigt, dat zonder kielvormige verhooging is, den grooten kop en enz., zou deze soort eigenlijk in het geslacht Rivellia Rob. D. te huis behoore. Het enderscheid tusschen de geslachten Merina en Rivellia is echter zoo weinig in 'toog vallend, dat er geen bezwaar in kan gele-gen zijn, die beide geslachten weder te vereenigen en deze soort alzoo ook onder Herina te begrijpen. 25. Herina ruficeps. (Plaat 5, fig. 11.) Plumbea; capite, antennis pedibusque flavis; alis fasciis tribus latiusculis subfuscis, prima tertiaque abbreviatis. 2. long. 12 lin. Kop helder roestkleurig; oogringen wit; aangezigt in 't mid-den een weinig kielvormig verheven, naar onderen iets vooruit-stekend; ocellenvlek zwartbruin; achterhoofd aschgraauw; voorhoofd met korte, fijne beharing; op den schedel enkele zwakke borstels. Sprieten roestkleurig, bijna zoo lang als het aangezigt; bet derde lid ongeveer vier maal zoo lang als het tweede, vrij breed, aan 'tuiteinde naar voren flaauw toegespitst. Monddeelen donker roestkleurig. Thorax, schildje, achterrug en achterlijf loodgrijs; de borstzijden boven de voorheupen witachtig; onder den vleugelwortel eene bleek roestkleurige plek; schildje weinig gewulfd, met vier zwarte borstels. Achterlijf langwerpig kegelvormig; de ringen met bruinen achterzoom; de legboor zwart-achtig, glanzig, platgedrukt. Pooten roodel, ook de voorheupen; de achterste heupen grijs als de thorax. Kolfjes roodel. Vleugels bijna glasachtig, met dri Ebene, bruine, Niet scherp begrensde, aan den voorrand beginnende dwarsbunden, waarvan de middenste tot den achterrand doorloopt en de beide uitersten afgekort zijn; de eerste band bedekt het punt, waar de derde langsader uit de tweede ontspringt en loopt tot aan de vierde langsader; de tweede band begint aan de uit- monding der eerste langsader en omzoomt de kleine dwarsader, het gedeelte der vierde langsader tusschen de beide dwarsader en vervolgens de groote dwarsader, waardoor hij in het midden hoekig is omgebogen; bij krachtig gekleurde exemplaren, waar deze band over ’t geheel breeder is, gaat die hoekige ombuiging verloren; de derde band begint aan de uitmonding der tweede langsader, en loopt, naar onderen verflaauwende, tot aan de vierde langsader door; de derde en vierde langsader door; de derde en vierde langsader door —. ENIGE NOORD-AMERICAANSCHE DIPTERA. 157 regt; de kleine dwarsader ligt nog iets vór de uitmonding der eerste langsader; de beide dwarsader loopen regt; de kleine dwarsader ligt nog iets vór de  der achterdwarsader. 26. Trypeta (Aciura) aenea. (Plat 5, fig 12—14.) Viridi-aenea; capite pedibusque flavis; alis fasciis tribus dilute fuscis. 2. long. 2 lin. Van slanken vorm. Aangezigt roestkleurig met witachtige of lichtgrijze bestuiving, onder de sprieten zwartachlig en een weinig uitgehold en aan den mondrand iets opgehoogden kant scherp van het voorste deel des gezigts afgescheiden en met een voorste deel des gezigts afgescheiden en met een voorste deel des gezigts afgescheiden en met een voorste deel des gezigts afgescheiden; de mondrand breed, ter wederzijde fijn gewimperd. Zuiger en voelertjes roestkleurig; de eerste niet verlengd. Voorhoofd boven de sprieten zeer flaauw vooruitstekend, zoo breed als de oogen, naar achteren niet versmald, langs de 00g- kanten grijs met zilverwitten weerschijn, in ’t midden met een breeden roestkleurig langsband; onmiddellijk boven den spriet- wortel een*ingedrukt witachtig bestoven plekje. Schedel metaal- groen; voorhoofdsborstels matig lang en stevig, die op den schedel langer; de borstel Krans achter de oogen zwart. Sprieten roestkleurig, het derde länger verdonkterd „nächter de spits donker-bruin, dubbel zoo lang als het tweede, van boven ingebogen, vrij puntig gewindig, van onderen afgerond; de borstel lang, an den wortel verdikt. Thorax, schildje en achterlijf glanzig metalachtig donkergroen; de borstel en de borstel tot het staalblaauwe overhellende; het schildje stomp driehoekig, van nachteren eenigzins gewulfd, aan den wortel meer platgedrukt; an den rand van het schildje, wederzijds eenigzins gewulfd, aan den wortel meer platgedrukt; an den rand van het schildje, wederzijds eenige borstels; ook in de zijden van den thorax eenige borstels. Achterlijf naar achteren spits toeloopende „met onbe-duidende beharing. Pooten roodel. Kolfjes bleekgeel. Vleugels met een weinig graauwachtige tint, aan den wortel bruinachtig, en voorts met drie flaauwe bruinachtige dwarsbanden; de eerste dezer banden gaat van de donkerbruine randvlek uit, bestrijkt even de kleine dwarsader; de tweede ligt een eind verder naar de vleugelspits en neemt de achterdwarsader in zich op; beiden zijn naar den achterrand zeer verbleekt; de derde band loopt om de vleugelspits en hangt aan den voorrand min of meer met den middensten band te zamen; de aderen zijn geel, doch waar zij door de banden worden doorsneden, donkerbruin geteekend; de voorrandsader is voorrandsader aan haar uiteinde donkerbruin en iets verdikt; de derde en vierde langsaderen zijn bij hare uit- monding een weinig tot elkander genaderd; de achterdwarsader is vrij digt bij den achterrand geplaatst; het voorlaatste gedeelte der vierde langsader is slechts een weinig korter dan het laatste; de onderste wortelcel (anaal-cel) is naar onderen tot eene spitse punt uitgerekt. 27. Trypeta (Tephritis) cribrata. (Plaat 5, fig. 15.) Cinerea, fusco-punctulata; fronte latissimo; tibiis tarsisque flavescentibus; alis latissimo, fusco-reticulatis, apice breviter radiatis; in disco punctis numerosis albidis et flavidis; nervo transverso posteriore curvato. & 9. long. 23 lin. Kop geelachtig  en volgende ringen eene onduidelijke smalle gele rugstreep, waarvan in 3 naauwelijks eenige aanduiding is te vinden; legboor glanzig zwart, kegelvormig, zoo lang als de beide laatste lijfsringen te zamen. Pooten roodgeel; de dijen van den wortel tot digt voor de spits gebruind; de voordijen vooral verdonkerd. Kolfjes donker. Vleugels vrij breed, met een donkerbruin netwerk digt bedekt; rondom de spits zijn de doorschijnende vlekken grooter, en wel ten getale van zes tusschen de uitmonding der tweede tot aan die der vijfde langsader, waardoor eenige korte stralen worden gevormd; aan den voorrand, even voorbij de uitmon- ding der eerste langsader, waaronder eenigzins langwerpige doorschijnende vlekken, waaronder eenigzins langwerpige doorschijnende vlekken, waaronder eenigzins langwerpige doorschijnende vlekken, waaronder eenigzins langwerpige doorschijnende viele; vór de uitmonding der eerste langsader zijn er aan den voorrand nog ongeveer vier; in de randvlek, die donkerder is dan de overige oppervlak te, bevinden zich een paar gele stippen; okn verscheidene der lichte vlekjes, voorall die langs de aderen liggen, van gele kleur; de derde langsader is voorbij de kleine darke und en zelfs eenigzins S-vormig gebogen; de onderste bogt is echter veel kleiner dan de bovenste. Aanmerking. Deze sort staat in naauwe verwantschap met Tr. latifrons Löw (Monographs of the Diptera of North-America, I. 89. 22, pl. II. fig. 22), doch zi) is daarvan kennelijk onder-scheiden door het gemis van langsstrepen op den thorax, door en grooter aantal van kleinere, geelachtige of doorschijnende stippen op de vleugels, en vooral door de niet regt loopende, maar vrij sterk gebogen achterdwarsader. 98. Sapromyza plumata. Flava; antennarum palporumque apice nigro; antennarum seta nigra, dense plumata; tibiis omnibus seta praeapicali; alis subflavescentibus immaculatis. 3. long. 13 lin. Helder roodgeel, eenigzins glanzig; aangezigt en wangen bleek; ocellenstip zwart. Spricke roodgeel; het tweede lid, zoowel van boven als van onderen, met enkele borstels; het derde lid elliptisch, van boven naauwelijks iets ingedrukt, aan de spits afgerond en zwart, welke kleur zich naar onderen een weinig uitbreidt; de sprietborstel zwart of zwart. bruin, en vooral aan de bovenzijde lang en digt gevederd. Voelertjes met zwarte spits. Schildje gewulfd. Achterlijf een weinig gebruind (den- kelijk gevolg van de uitdrooging). Pooten bleek roodgeel; de voordijen met eenige lange borstels gewimperd; al de scheenen met eenen borstel voor de spits; aan de middenscheenen boven- dien een tamelijk stevige, zwarte eindborstel; de achterscheenen een weinig verbreed, aan de buitenzijde iets gebogen. Kolfjes geel. Vleugels met geelachtige tint en bleekbruine of bruingele aderen; de beide takken der eerste langsader voorbij de uitmonding der eerste langsader, op het midden der schijfeel; achterdwarsader regt en steil; het voorlaatste deel der vierde langsader ongeveer een derde korter dan het laatste deel. 29. Piophila nitida. (Plat 5, fig. 16 —18.) Nigra nitida; abdomine subaenescente; capite antennisque nigris; fronte antice foveolato; geniculis, tarsorumque basi flavis; halteribus niveis. 2. long. 14 lin. Glanzig zwart. Voorhoofd boven de sprieten ingedrukt en met eene verheven, iets of wat gebogen lijst, daarboven weder ingrukt; op het achterste gedeelte en den schedel eenige zwakke borstels; aangezigt kort, aan den mondrand met zwakke borstels. Sprieten zwart, kort, het derde lid schijfvormig; deborstel aan den wortel een weinig verdikt. Zuiger en voelertjes zwart. Borstzijden eenigzins loodgrijs. Achterlijf sterk glanzig en zeer flaauw tot het metaalgroene trekkende. Pooten zwart; de uiterste knieën en het eerste of de beide eerste leden der tarsen roodgeel. Kolfjes helderwit. Vleugels bijna glasachtig, met fijne, aan den wortel bleekgele, verder lichtbruine aderen; de eerste langsader is duidelijk verdubbeld, ofschoon de hulpader EENIGE NOORD-AMERICAANSCHE DIPTERA. 161 Zwei digt langs haar loopt; de kleine dwarsader ligt juist onder hautonding, en de beide dwarsaderen staan zoo digt bijeen, dat het laatste deel der vierde langsader dubbel zoo lang is als het voorlaatste. 50. Agromyza jucunda. (Plaat 5, fig. 19 en 20.) Nigra; capite, thoracis vitta laterali, halteribusque sulphuireis; alis hyalinis, nervis transversis sat approximatis, longitudinalibus 2, 5 et 4 subparallels. 9. long. 1 lin. Kop zwavelgeel; ocellenstip glanzig zwart; achterhoofd zwartachtig; sprieten en voelertjes zwart; zuiger, althans aan het uiteinde, bleekgeel. Thorax, schildje en achterrug zwartelijk glans; van de schouders tot aan en onder den vleu-gelwortel een breede zwavelgele band; achterlijf glanzig zwart. Pooten zwart of pekkruin; aan het voorste paar de uiterste knieën geelachtig. Kolfjes bleekgeel. Vleugels glasachtig; de tweede, derde en vierde langsaderen loopen bijna evenwijdig, de vijfde wijkt sterk naar onderen uit; de beide dwarsaderen liggen digt bijeen, de afstand tusschen beiden merkelijk kleiner dan de lengte der achterdwarsader en naauwelijks een zesde van den afstand tusschen laatstgenoemde dwarsader en den vleu-gelrand; de vierde langsader is even duidelijk als de overigen. PI. 5. fig. So 17: 20. ENIGE NOORD-AMERICAANSCHE DIPTERA. Verklaring der afbeeldingen. Culex testaceus 4, voeler. Anopheles annulimanus 4, idem. Glaphyroptera lateralis?, vleugel. Subula tenthredinoides 2. Kop van ter zijde. Vleugel. Chrysops aestuans, vleugel. UA Kop van voren. Dasypogon laticeps 4. Kop van ter zijde. Kop van voren. Kop van bo Vent. Spriet. Achterpoot. Vleugel. Syneches punctipennis 2. Kop van ter  triangularis 4. 7 ” kop van ter zijde. 7, 7 spriet. 7 7 vleugel. 164 EENIGE NOORD-AMERICAANSCHE DIPTERA. PI. 5. fig. 6. Anthomyia tarsata 9, vortars. 7. Cordylura maculipennis 2. HA: ” vleugel. CTD: ” 7, kop van ter zijde. 10. Herina metallica 4, vleugel. NAT ” ruficeps 2 7 „ 12. Trypeta aenea?, kop van ter zijde. 18. ” ” spriet. „ 14. ” ” vleugel. „ 15. Trypeta cribrata 2, vleugel. 16. Piophila nitida 2, kop van ter zijde. 17. ” ” kop van voren. 18. ” 2 vleugel. 19. Agromyza jucunda 2, vleugel. 19. ” 2 vleugel. 20. ” 2 vleugel. 21. ” 2 vleugel. 22. ” 3 vleugel. 23. ” 4 vleugel. 24. ” 5 vleugel. 25. ” 6 vleugel. 26. ” 7 vleugel. 27. ” 8 vleugel. 28. ” 9 vleugel. 29. ” 10 vleugel. 30. ” 11 vleugel. 31. ” 12 vleugel. 32. ” 13 vleugel. 33. ” 14 vleugel. 34. ” 15 vleugel. 35. ” 16 vleugel. 36. ” 17 vleugel. 37. ” 18 vleugel. 38. ” 19 vleugel. 39. ” 20 vleugel. 41. ” 21 vleugel. 42. ” 22 vleugel. 43. ” 23 vleugel. 44. ” 25 vleugel. 44. ” 26 vleugel. 44. ” 27 vleugel. 45. ” 30 vleugel. 46. ” 31 vleugel. 47. ” 31 vleugel. 48. ” 31 vleugel. 50. ” 51 vleugel. 51. ” 51 vleugel. 51. ” 51 v abdomine, pedibusque aurantiacis, labro pallido, tarsis posterioribus et tibiarum posticarum apice brunneis, tarsis posticis nigricantibus, stigmate fusco. Toen ik mij in Augustus van den natten zomer 1866 te Wort-Rhede in Gelderland bevond en mijne dagelijksche excursien op Beekhuizen en de heide naar den kant van Rheder-oord mij zeer weinig nieuws in mijne geliefkoosde studie opleverden, werd ik op een dragelijk droogen achtermiddag verrast door het vinden van eenige bladwesplarven, die mij toen geheelvreemd en nieuw voorkwamen, ofschoon ik later bespeurde dat 'k dergelijken nog eens te Roozendaal en zelfs vroeger op de Gliphoeve onder de oogen gehad had. Het waren kennelijk 12. Van de plaats waar de eijeren op het berkenboompje, waarop zij zaten, gelegd waren, was voor mij niets te bespeuren; waarschijnlijk waren de larven te ver afgedwaald van dien twijg. Ik vond slechts 4 voorwerpen en vermoedende dat er meer individuen in het broedsel geweest waren, moest ik het er voor houden dat de overigen door koude, regen en wind waren te gronde gegaan. Ziehier de beschrijving, waarbij men Plaat 6, fig. 1,2 en 5 vergelijken kan. De kop was geheel glanzig pekzwart; alleen de naden van het epistoma en van het epicranium waren iets lichter van kleur. Het lijf was geelachtig groen, glanzig als of het beolied ware, doch gerimpeld. Ik telde 10 paren pooten, allen lichtgroen, de voorste zes met bruine klaauwtjes. Boven de tweede en derde poot zag men wederzijds een vrij groote driehoekige oranje vlek; terzelfder hoogte op den vierden ring wederzijds twee kleineren, meer langwerpig, en van daar af  was meestal blaauwachtig groen ten gevolge van het doorschijnen der stoffen in den darm, terwijl de volgende en de anusklep weder geelgroen waren. Le stigmata hadden smalle witte zoomen; de huid was te dik, dan dat men de luchtbuizen er door heen kon bespeuren. Ofschoon deze larven bij de minste aanraking en zelfs op het gevoelen van warmen adem het achterlijf opwipten en eenigen tijd in de houding van fig. 2 bleven volharden, zoo kon ik toch aan den buik tusschen de pooten geene uitpuilende kliertjes of het lozen van vloeibare stoff bemerken. Mijne larven kropen den 26°" Augustus in de aarde en ver- vaardigden daar ieder een cocon, in gedaante als bij fig. 4 is vorgesteld, uitwendig geheel met aardkorreltjes bedekt. Ik heb niet aangeteekend of dit cocon enkelvoudig of dubbel was, doch vermoed het eerste. Den 14°" September van datzelfde jaar kwam de eerste wesp ap ONE | TFA LS Un A TAN Nematus betularius, Hart. Pl. 6 GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE BESCHREVEN. 167 daaruit te voorschijn. Bij Hartig is deze soort zeer naauwkeurig en juist beschreven. Het dier is 7 mm. lang en heeft 15 mm. vlugt. Het ligchaam is vrij gezet, de kop dofzwart, met zwarte oogen, witachtigen elypeus, bovenlip en palpen, de kaken bruinachtig. De sprieten dofbruin van kleur, aan de onderzijde lichter en rooder, zijn zoo lang als het achterlijf met de helft van den thorax. De prothorax is oranjegeel, de mesothorax geheel en de rugzijde van den metathorax glanzig zwart met witte rug gekorrektjes; de schubjes boven de inplanting der vleugels zijn oranje; alle pooten zijn geel, behalve de tippen der voor en middentarsen, die even als de tippen der achterscheenen bruin zijn, terwijl de achterständigen nog donkerder van kleur, dat is bijna zwart zijn. De achterste tibien zijn breeder dan in deze groep van Nematen gewoon is met diepe groef aan de buitenzijde. Het achterlijf is geheel oranjekleurig met op den rug ingesneden eersten ring; alleen de tippen der staafjes zijn bij het levende insect zwart; ook de legboor scheen mij toe dezelfde kleur te hebben. De vleugeladeren zijn aan de inplanting geel, verder bruin of zwart, terwijl de doorschijnende vleugeltjes zelven sterk iriseren. Het sligma is aardbruin. Het komt mij zeer waarschijnlijk voor dat van deze Nematus-soort meer dan een generatie in het jaar bestaat. Als parasiet ontwikkelde zich bij mij uit een cocon een vrouwelijk voorwerp van Tryphon Vepretorum Grav., een soort die mij niet als inlandsch bekend was. Verklaring van Plaat 6. 1. Volwassen larve uitgestrekt, op zijde. By 19 7, ‘n met opgewipt achterlijf. 5. Kop en zes eerste ringen, vergroot. „_4. Het cocon, met aarddeeltjes bekleed. „_4. De vliegende wesp, vergroot. „6. Kop en bovenlijf der wesp, op zijde, vergroot. 168 DE INLANDSCHE BLADWESPEN IN HARE NEMATUS VIRESCENS, Harr. N°. 44 der Bouwstoffen. Vergelijk voor het volkomen insect : Harrie, Blatt- und Holzwespen, p. 217, n°. 50. misschien ook voor de larve: Daursom, Clavis novi Hymenopt. systematis, p. 24, n°. 22 et 25 (N. croceus et Bergmanni, Dahlb.). Nematus viridis, capite, thorace abdomineque supra plus minus nigro macul Satis, metathoracis pleuris ochraceis, alarum costa et stigmate viridibus. Zie hier eene soort beschreven, omtrent welke ik nog geene beaalde zekerheid heb, in zoo verre als de mogelijkheid niet geheel veraf ligt dat ik twee soorten zou beschreven hebben, wier larven zoozeer op elkander gelijken, dat het voor mij on- doenbaar geweest is de kenteekenen van verschil te ontdekken. Mogt ik dwalen in de meening dat ik hier eene variérende soort behandel, zoo zullen latere onderzoekingen de waarheid wel aan het licht brengen; ik vond in mijnen twijfel dienaangaande nog geene reden cm mijne waarnemingen onder den korenmaat te leggen. De soort is mij sedert lang bekend; niet alleen is het volwassen insect in Nederland, een van wilgen overviejen gewest, in het geheel geene zeldzaamheid, maar bovendien vond ik de larve reeds (zonder vergrooting en daardoor niet zeer kennelijk) augebeld in het meermalen door mij aangehaalde onuitgegeven werk van C. B. Voet, en trof haar zelf op verschillende plaatsen an, terwijl mijne vrienden mij meer dan eens deze larven bragten of toezonden. GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE BESCHREVEN, 169 De text door Voet bij zijne teekening geschreven, luidt als volgt: "Dit rupsje eet wilgenloof, het heeft voor onder het lijf 5 scherpe klaauwtjes, voorts onder het lijf 12 kennelijke, doch kleine stompe pootjes en onder de achterste inkervinge kan ik het niet zien, anders was het mede 16 stompe, gelijk der veel sijn daar vliegen met 4 vleugels uitkomen, mits daarbij tellende de twee aan de staart. In het begin van Aug. bespon hij zig in glimment digt" Spansel, daar binnen sijn rupsevelletje aftrek - kende, wierd het een doorschijnend groene vliegepop want hoorens en pooten waren los en niets van het geheele dier duister of onkennelijk als alleen de vleugels, die klein in malkander en nog met een vliesje bedekt op het lijf tusschen de pootjes lagen. In het begin van Sept. ondeet het sig weer van een dun bijna onsienlijk vliesje en wierd een volkomen vlieg, dog zeer slapzijnde had een uyr of dry noodig eer de vleugels, pooten en het lijfje hert en droog genoeg was om te vliegen. Als wesp beeldt Voet de groene varieteit af met zeer weinig zwart op den rug. In Aug. 1840, heb ik de soort voor het eerst opgekweekt, maar daarbij geene andere aanteekening gehouden dan dat de larve zich op de bovenzijde van een wilgenblad ingesponnen had en de wesp den 18° van genoemde maand was uitgekomen. Later heb ik betere aanteekening gehouden, waaruit ik het volgende put. Den 9° Oct. 1864 ontving ik van mijnen vriend de Roo, wien ik reeds zoo vele en zoo merkwaardige bijdragen tot mijn onderzoek te danken heb, eenige larven op treurwilg gevonden. Deze waren als fig. 1 op plaat 7. De dieren waren hoog en smal, min of meer kantig op de donkere strepen naast de ruggestreep. — Kop geelachtig groen met fijne feuille-morte vlekjes, twee donkerbruine strepen op de zijden, tot aan de oogen reikende, welke in ronde zwarte plekken staan. Palpen bruinachtig met zwarte tippen; op den kop enkele haartjes. Lijf lichtgroen, weinig gerimpeld. Over den rug loopt eene breede rooskleurige of liever agaatkleurige streep,  eruci- formium in het bovenaangehaalde werk op n°. 22 en 25 twee korte beschrijvingen van larven, waarin ik de zoo even beschrevene meen te herkennen. De eene Nematus croceus Fall. (Vetenskaps- Academien Handlingar 1808. 122, 65, een werk dat ik niet kan nazien) wordt aangeduid als smal, groen met kastanjebruine monddeelen en eene dubbele witte ruggestreep; zij leeft op wil- gen in groote hoeveelheid; haar kop is groenachtig okergeel, boven op met zwart bespikkeld, waaruit zich drie donkerbruine lijntjes ontwikkelen, twee aan de zijde stuitende op de oogen en een in het midden van het voorhoofd, die ook dikwijls ont- breekt. Ook de tijd van voorkomen en de kleur van het cocon komen overeen , doch Dahlbom meldt tevens dat het cocon wel eens in den grond vervaardigd wordt, ‘tgeen niet op onze soort past. De tweede larve wordt zeer kort aangeduid als grasgroen, met eene breede vuilgele of purperachtige , aan wederzijde bruin- gezoomde streep en de wesp daaruit voortgekomen (Vematus Bergmanni Dalılb.) als geelachtig met een min of meer bont borststuk en een aan de bovenzijde zwart gekleurd achterlijf. Ook deze leeft op wilg in Aug. en Oet. en hecht haar enkel- voudig groenachtig geel cocon aan de bladeren of de twijgen. Deze beschrijvingen zijn te vaag om iets met zekerheid daarop te beslissen; mogt het later blijken dat alles met de onze eene soort was, zoo zou de min juiste soortsnaam croceus volgens de wetten der prioriteit den voorkeur verdienen. Al weder een bewijs hoe het streng vasthouden aan dergelijke regels tot het GEDAANTEWISSELING EN LEVENSWIJZE BESCHREVEN. 171 absurde leidt. Is croceus en virescens een, dan is de eerste naam gegeven aan een oud, verkleurd exemplaar. Het cocon is dan een groenachtig geel, dan weder uit den paarsgrijzen wit of parelkleurig; het is gewonlijk met een vrij uitgebreid vlechtwerk van draden boven op een wilgenblad vastgehecht, somtijds evenwel aan de wilgentwijgen. Het is enkel-voudig en dun, maar vrij hard en veerkrachtig. Wat nu de wesp betreft, waarvan jaarlijks drie generatien schijnen te bestaan (ik heb voorwerpen van April, Julij, Sept. en October) deze varieert zeer sterk. Ziehier de beschrijving naar levende voorwerpen van wijfjes, den 20° en 25°" April 1865 bij mij uitgekomen: 4 Kop vuilgeel, bij een individu ietwat groen, bij een ander boven op wat oranje-achtig. Schedel en achterhoofd met de punten der kaken zwart; elypeus en bovenlip geel, onderlip en palpen sapgroen. Oogen, bijoogjes en sprieten zwart; de laatsten dun en zoo lang als het achterlijf. Prothorax lichtgroen, met een zwart driehoekig vlekje aan wederzijde. Rug van meso- en meta-thorax grijzig zwart of Zwart met grijze haartjes. Schouderlappen en de zijden van den mesothorax blinkend chromaatgeel, borst zwart. Ruggekorrels groen. Zijden en borst van metathorax groen. Heupen, trochanters en dijen glazig sapgroen; eerste en tweede paar scheenen groen met geelachtig bruine tippen, derde paar bruin met zwartachtige tippen. Tarsen zeer licht bruin, die der achterpooten, iets donkerder. Achterlijf groen; iedere ring op de rugzijde met een breeden zwarten dwarsstreep aan de basis; laatste ring geel met 2 ovale zwarte vlekken en gele staafjes; eijerlegger en zaag zwart. Vleugels doorschijnend en bijna wit; grandader en stigma groen; aderen zwart, doch zeer ongelijk in breedte en tint. — Lengte 9 of 10 millim. Vrij verschillend van deze voorwerpen, naar een van welke onze figuren 7 en 9 geteckend zijn, waren anderen, in Mei 1866 uitgekomen uit larven, mij in de maand Oetober van het vorige jaar ter hand gesteld door den Heer H. Veth, student te Leyden. Het was voornamelijk de kleur van den thorax, die dit broedsel zoozeer van het voorgaande deed afwijken; deze was namelijk over den geheelen rug feuille-morte met uitzondering van vierbreede langsstreepjes, die in cen vierhoek geplaatst en zwarte zijn; voorts waren de pooten meer groen en de beide laatste ringen van het achterlijf groenachtig geel zonder zwarte viejes. Nog sterker afwijking evenwel vertoonden wespen, uitgekomen uit larven mij door mijnen vriend Wttewaall toegezonden en anderen, waarvan de larven door mijnen vriend Wttewaall toegezonden en anderen, waarvan de larven door mijnen vriend Wttewaall t. a. pl. beschreven is. Zij was bijzonder ken-baar door gebrek aan zwart en geel. De spierten waren bij deze varieteit meestal lichtbruin, met eene donkerder streep aan de bovenzijde en met de twee eerste leedjes nog donkerder of bijna zwart; op den schedel was alleen eene plek tusschen de ocellen of tusschen en om de ocellen zwart (zie fig. 10). Op den groenen rug van den metathorax waren drie of vier zwarte langsstrepen, gelijk in de figuren 10 en 8. De metathorax had slechts een klein, onregelmatig viekje op het midden en op het abdomen zag men of eene smalle dwarsstreep, telkens door de lichte randen der segmenten af-gebroken of wel op elk segment twee viekjes, die op het eerste nog zamengesmolten, op het derde reeds gescheiden waren en telkens in grootte afnamen, zoodat zij op het achtste naauwelijks meer waren te zien. Onze elfde figuur geeft daarvan eene voorstelling. Het schijnt dat deze laatste varieteit in grooteren getale voor-komt dan de donkere. Daar mijne donkerste exemplaren in het vroegste voorjaar uitgekomen of gevangen zijn, vermoed ik dat, zoo zij allen werkelijk maar eene Soort unen unen unen, de generatien telken reize aan kracht van kleur en teekening verliezen, zoodat indien wij fig. 11 voor de derde teelt houden, jaren waarin vier generatien voorkomen, ook geheel groene, met zwart niet gevlekte individuen moeten opleveren. Als parasieten zijn bij mij uit deze bladwespost te voorschijn 