None
Achterlijf niet aan den wortel versmald, eylindrisch, kegelvormig of naar het einde smaller wordende, soms over 't geheel dunner dan de thorax. Laatste lijfsring in staartvormig verlengd, ofschoon soms dunner dan de voorgaanide tigen, 2.... @ c. Spiritborstel lang geworden; wangen breed; middelpooten niet langer dan het voorste en achterständig: paar. 1 7..5.. |... -. Liederhola, Macq. Spiritborstel naakt; wangen zeer smal; middelpooten sterk verlengd... Uvodexia O. Sack. d. Discoideal-ader aan de ombuiging zonder anhangend adertje... 2.0 mn € Discoideal-ader aan de ombuiging met e. Achterlijf kegelvormig; laatste ring mer- een aanhangend adertje.. kelik korter dan de voorlaatste; anus met gewone borstels...... Leptoda n. g. Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf naar het eind zeer spits toe- loopend; laatste ring ten minste zoo lang al Achterlijf S de voorgande; anus penseel- vormig met borstels bezet.... Graphia n. g f. Vieugels bont geteekend; spitscel breed SCOPEMM Ges ay cee so ae em ONT e Tl.” Vieugels niet bont geteekend; spitscel smal geopend; voorhoofd sterk vooruit- stekend; achterlijf buitengewoon lang en dun S 9 i Peete edits REST. Os LOR 192 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 1. Cordyligaster petiolata Wied. Dexia petiolata, Wied. Auss. Zweifl. Wl. 374. 10; — Cordyli- gaster petiolatus, Macq. Dipt. er. If. 3. 90. 4. pl. 40 f. 65 — Megistogaster fuscipennis, Macq. Dipt. ea. suppl. 4. 213. 4. pl. 49 ff. 7. PL 6, fig 1 (¢) en) 25: Wiedemann beschreef deze soort naar Braziliaansche exemplaren uit het Irankforter museum. Toen Macquart voor haar het geslacit Cordyligaster instelde, voegde hij daarbij eene vrij kennelijke af- helding, die naar den vorm des achterlifs blikbaar het ¢ voor- stelt, ofschoon de lange klauwen en voetballen aan het ¢ doen denken. Later heeft Macquart de soort nog eens ontmoet onder exotische vliegen, die hij van Bigot onder de oogen kreeg, maar, gelyk hem wel meer gebeurde, haar niet herkend en op nieuw als Megistogaster fuscipennis heschreven en afgebeld (Dipt. ex. Supp. 4; zijn afbeelding aldaar (pl. 49 f. 7) toch stelt duidelijk bet voor van Cordyligaster petiolata. Dat hij daar Java als vaderland aangeeft, moet op een misverstand berusten, want Schiner ont-ving indertijd van den heer Bigot typische exemplaren van Jegisto-gaster fuscipenuis Macq., wier herkomst van Amazonie op het etiquet stond aangeduid (zie Schiner, Diptera Novara Reise p. 322, de nool), Macquart, die Cordyligaster onder de Dexinen had geplaatst 5 rangschikte daarentegen Jegistogaster ten onder de Tachi-ninen. Tot deze onjuiste opvatting werd hi verleid, omdat hij meende, dat in zijn latstgenoemd geslacht ook thuis behoorden eenige exotische Zachina-soorten van Wiedemann, met 7. Beelsebub an het hoofd, die door dezen als eene afzonderlijke groep zijn bijeengevoegd en zich ook door slanke gestalte onderscheiden Indien Macquart die Zachina-soorten in natura gekend had, zou hij nimmer tot die samenvoeging zijn gekommen, want zij zijn inderdaad eheel andere vliegen, die wel in vergelijking van de Mchinomy In der gelijke Tachinen-soorten zerstank kunnen het sich het geslacht Cordyigaster met zijn uitgerekt en aan den wortel ingeknepen achterlijf!). Van Cordyligaster petiolata Wied. Hezit ik drie exemplaren (2 mannen en een ¢) van Suriname. De verlengde pooten, het ader- beloop der vleugels, de macrocheten des achterlijfs en de gevederde sprietborstel doen haar aanstonds als eene Dexine kennen; doch van alle mij bekende geslachten wijkt zij af door het lange en als *t ware gesteelde achterlijf, dat haar, — _ gelijk Wiedemann het uitdrukte, — een ichneumoniden-achtig voorkomen geeft. Het voorhoofd (zie fig. 3) steekt niet vooruit en is in beide sexen voor voor al naar boven vernauwd; over de geheele lengte is het, ter wederzijde van den zwarten middenband, met stevige macrocheten bezet; de wangen en kin- bakken zijn smal; de naakte oogen daarentegen zijn groot en dalen tot vrij dicht bij het benedeneinde van den kop af. De sprieten zijn laag ingewricht, zoodat zij, vooral bij het d, verder van de kruin dan van den mondrand zijn verwijderd; het tweede id draagt van Boven een langen borstel; het derde id is nauwelijks driemaal zoo lang als het tweede; de sprietborstel is slechts kort gvederd, an het verdunde einde niet meer dan behaard. De palpen zijn zwart en dik. Het achterlijfis zwart behaard, en stevige macrocheten bevinden zich niet alleen aan het einde van al de ringen, maar look op het midden van den tweeden en derden ring; de genitaal-opening van het éd bevindt zich onder aan den laatsten buikring, een weinig védr het einde (zie fig. 4). De middeldijen zijn niet Janger dan de achterdijen; de achterschenen zijn aan de basis dun, maar worden reeds véér het midden breeder, inzonderheid bij het. De vleugels zijn korter dan het achterlijf; de discoidaal-ader. De bovenstaande bijzonderheden heb ik reeds voor verscheidene jaren op eene der vergaderingen van de Entomologische Vereeniging kortelijk behandeligt (zie Tijdschr. v. Ent. XV. uviti). Voor Vachina Beelsebub en Diabolus werd sedert door mij het geslacht Orectocera opgericht (D ipt. Sumatra exp. p. 39). Van de overige soorten, door Wiedemann in deze groep geplaatst, behoore 7’. spinipennis en Jris volgens Schiner tot het genus Mintho, en JT. macilenta tot Phorocera (zie Schiner 1. c.). 494 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. Heft aan de rechthochige ombuiging een zeer klein aamhangend adertje 1); de spitsdwarsader is aan hare onderste helft zacht gebogen, een weinig védr de vleugelspits geopend; de middeldwars-ader is védr het midden der sehijfeel geplaatst 2); de schijfdwarsader is flauw gebogen en op ten minste drie vierden van de lengte eer schijfcel ingewricht. 2. Trichodura anceps Fabr. Musca anceps, Fabr. Syst. Antl, 296. 62; — Devia anceps, Wied. Auss. Zweifl. Wl. 372. 7; — Trichodura anceps, Macq. Dipt. en: Nh. 3.-ON., plat, AG | Pl G6, fie. a (Ges 6ue) all (kop van het (einde van het mannelijk achterlijf van onderen). Van deze soort bezit ik beide sexen uit Suriname. Wiedemann beschrijft haar zeer duidelijk. Of Macquart haar echter wel gekend het voor haar het geslacht Trichodura oprichtte, laat  van sommige exemplaren eindigde, maar die aan anderen ontbrak, heeft hen verleid, de eerstgenoemden ten onrechte voor wijfjes te houden; zij verzuimden daarbij te letten op het naar achteren sterk ver- smalde voorhoofd en op de verlengde klauwen en voetballen, die, In mijne afbeeldingen fig. 1 en 2 is verzuimd dit aan te duiden. In fig. 2 is deze ader door eene fout van den graveur tusschen de radiaal- en cubitaal-ader, in plaats van tusschen deze en de discoidaal-ader geplaatst. LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 195 in overeenstemming met bijna alle andere Dexinen, duidelijk aan- toonen, dat men hier met het ¢ te doen heeft. Dat Macquart in dezelfde fout vervallen is, kan, na hetgeen hierboven is gezegd, geen verwondering baren; hij gaat echter verder, en wat door Fabricius «stylus exsertus foeminae» en door Wiedemann « der lange Griffel der Hinterleibsspitze » genoemd werd, duidt hij stoutweg als de eierbuis ( oviducte van het 9. Eene eierbuis evenwel zou eene opening aan het einde moeten het einde moeten het, en hier is — als men het achterlijf van onderen beziet, — aan het begin der staartvormige verlenging eene spleet waar te memen, waaruit de mannelijke geslachtsdeelen min of meer te voorschijn treden (zie fig. 8). Bij Zr. anceps zijn de oogen naakt en eindigen van onderen merkelijk boven den onderkant van den kop, zoodat er plaats blijft voor breede wangen. De sprietborstel is dicht en vrij lang gevederd (zie fig. 7). Op het achterlijf zijn lange en stevige macrocheten eingeplant; dergelijke bevinden zich ook op den staart van het 4. De middelpooten zijn niet buitengewoon verlengd, de achterschenen van het ¢ aan den wortel bijzonder dun. 3. Urodexia penicillum O. Sack. Osten Sacken, Ann. del mus. civ. di stor. nat. di Genova, XVIII. 11. Deze soort, van Celebes, heb ik tot dusver nimmer gezien. Ik ken haar alleen uit de boven aangehaalde, uitvoerige beschrijving, die met de daaraan toegevoegde houtsnede, een zoo duidelijk denk- hbeeld van haar geeft, dat zij voorzeker onmiddellyjk herkend zal worden, als te eeniger tijd een exemplaar onder onze cogen zal komen. Het beschreven voorwerp was zonder twijfel een ¢, gelijk ook door Osten Sacken wordt vermoed; de genitaal-opening onder aan den staart schijnt overeen te komen met hetgeen ik deswege hierboven van Trichodura heb vermeld. Het onderscheid tusschen de beide, overigens vrij verwante genera Urodexia en Trichodura heb ik reeds in mijn hier voorafgaand overzicht, blz. 1491, aangegeven. 196 LANGWERPIGE DEXINEN-VORMEN. 4, LEPTODA nov, gen. van lends (dun). Dit geslacht is bestemd, om daarin op te nemen Dexia gracilis Wied. (Auss. Zweifl. Il. 373. 8) en diadema Wied. (1. ¢. 382. 24), die ik uit Mexicaansche exemplaren Heb leeren kennen, en die zich van de gewone Dexia’s onderscheiden door langwerpiger gestalte, langere sprieten en het gemis der kielvormige verhooging van het aangezicht. Het is mijn voornemen, later daarop uitvoeriger terug te komen in het belangrijke werk, dat door de heeren Ducane Godman en Salvin onder den titel van Biologia Centrali Americana wordt uitgegeven. Hier moge alleen de volgende diagnose van het nieuwe genus eene plaats vinden: Corpus oblongum. Epistoma perpendiculare, in medio interfossulas antennales non carinatum; oculi nudi genae latae; frons (in 4) postice angustata; macrochetae frontales parvulae. Antennae elongatae, arista plus minusve plumata; rostrum paullo exsertum; palpi cylindrici. Abdomen conicum; macrochetae in margine postico sed non in medio segmentorum, in segmentis primis saepe carentes. Pedes tenues; femora intermedia ceteris longioria. Calypherae magnae. Curvatura nervi discoidalis absque nervulum adjacentem; cellula apicalis aperta; nervus transversus discoidalis nervo transverso apicali propior  spec. Pl. 6, fig. 9, 10 (kop in profiel) en 14 (einde des achterlijfs van onderen). Cinerea; thorace fascia media nigra; abdominis segmentis primis flavis; margine postico nigro, in segmento secundo triangulariter extendo; antennis, palpis pedibusque nigris; alis fuscescentibus. — e long. 16 mm. Aangezicht en kanten van het voorhoofd zijdeachtig lichtgeel, de wangen en kinbakken meer zuver wit, alles met donkergrauwen of zelfs zwartachtigen weerschijn, aan den mondrand zwart; voorhoofdshand zwart, ter wederzijde over de geheele lengte met eene rij vrij stevige borstels. Sprieten en palpen zwart; de sprieten bijna tot den mondrand veikende; het tweede id van boven met een vrij langen borstel; bet derde id driemaal zoo lang als het voorgaande; sprietborstel an den wortel verdikt, over de geheele lengte lang en fijn gewerd. Thorax lichtgrijs, op den rug geelachtig aschgrauw; van boven gezien, vertoont zich van voren een zwarte teekening, die de witte schoudervlekken omsluit en in 't midden in een paar langstreepjes overgaat, terwijl meer naar achteren een breede zwarte dwarsband ligt; schildje afgerond driehoekig, zwart, aan het einde licht aschgrauw. Achterlijfledergeel, eenigszins doorschijnend; eerste ring met smallen zwarten achterzoom; tweede en derde ringen met een dergelijken, maar breederen zoom, die zich op den rug driehoekig uitbreidt; derde ring aan de basis wit bestoven, even als de smalle vierde ring, die verder glanzig zwart is en aan het. Slechts eenige macrocheten ter zijde aan den achterrand der ringen; aan de onderzijde van den vierden ring, niet ver van den wortel, vertoont zich de genitaal-opening (zie fig. 11). — Pooten zwart; middenpaar niet langer dan het achterpaar; borstels der pooten zwak en onbeduldend; klauwen en voetballen niet verlengd. — Vleugelschubben groot, vuilwit. WVleugels met eenige bruine tint en vooral de langsaderen bruinachtig gezoomd; ombuiging der discoidaal-ader dicht bij den achterrand, met stompen, iets afgeronden hoek en zonder aanhangend adertje!); spitsdwarsader an het einde zacht gebogen; middeldwarsader een weinig voorbij het midden der spitscel, zeer scheef en van onderen sterk gebogen. Ken enkel exemplar van Zuid-Halmaheira (Bernstein) in het Leidsche Museum. Wegens het smalle voorhoofd en de spleet onder aan den vierden lijfsring, houd ik het voor een â, niettegenstaande de korte klauwen en voetballen aan de tarsen. 6. EUANTHA nov. gen. van etavdys (bontkleurig). Voor Dexia dives Wied. (duss. Zweifl. UW. 377. 15), waarmede Sericocera pictipennis Macq. (Dipt. exot. Ul. 3. 67. 1. pl. 7 f. 5) synoniem is, wordt dit geslacht voorgesteld. Het onderscheidt zich door de volgende kenmerken: Corpus elongatum cylindricum. Frons (in ¢) postice angustata, serie setarum utrinque simplici; epistoma perpendiculare, in medio subcarinatum; oculi nudi; genae latae. Antennae epistomate breviores, arista dense plumata. Rostrum paullo exsertum, labiis apicalibus hamiformibus; palpi tenues, cylindrici. Thorax macrochetis pluribus. Abdomen cylindricum, macrochetis in segmentorum medio et margine postico. Pedes elongati sed non graciles; tarsorum ungues et pulvilli breves (¢). Calypterae magnae, rotundatae. Alae abdumine longiores, versicolores; cellula apicalis valde aperta; curvatura nervi discoidalis nervulo parvo adjacente munita. In mijne afbeelding Pl. 6 fig. 9 is die ombuiging geheel ten onrechte voorgesteld met een scherpen hoek en Même en angustia, vivi van bovengemelde, uitnemend fraaie soort een exemplar bevindt onder de Mexicansche vliegen, mij door de heeren Godman en Salvin ter bearbeiding toevertrouwd, zal ik mij hier tot deze diagnose bepalen, om later uitvoeriger op haar terug te komen. RAPHIS nov. gen. van gagis (naald). Corpus cylindricum, valde elungatum. Frons prominens, versus verticem angustata, serie setarum utrinque simplici; epistoma retractum, in medio non carinatum. Oculi ovales, nudi; genae latae. Antennae tenues; arista plumata. Rostrum parvum; palpi filiformes. Abdomen pilosulum, gracile, thorace quadruplo longiore; macrochetae vix perspicuae. Pedes nudiusculi, elongati; intermedii ceteris longiores; ungues et pulvilli breves. Alae abdomine multo breviores; curvatura nervi discoidalis nervulo adjacente parvo munita; cellula apicalis prope alarum apicem aperta. Van buitengewoon langwerpige en slanke gestalle. Voorhoofd vooruitstekend (fig. 13), naar achteren versmald; voorhoofdshorstels niet zer stevig, op eene rij ter wederzijde van den middelband; aangezicht terugwikend, naakt, in 't midden zonder kielyormige verhooging; mondrand met slechts twee zwakke borstels. Oogen naakt, ovaal; wangen en kinbakken breed. Sprieten dun; _ het derde lid ongeveer driemaal zoo lang als het tweede; sprietorstel lang gevederd. Zuiger klein, bijna niet uitstekend; palpen draad- vormig. Thorax in de zijden en schildje aan den achterrand met macrocheten. Achterlijf kort behaard, zeer lang gerekt, meer dan viermaal ter lengte van den thorax, cylindrisch, naar het eind dunner; de eerste ringen onder aan den wortel van den vierden ring (fig. 14). — Pooten en vooral de tarsen lang; middelpooten langer dan de overige; borstels der pooten Zeer onbeduidend; klauwen en voet-ballen kort. — Onderste vleugelschubben groot, bijna cirkelrond; de hbovenste merkelijk kleiner. — Vleugels kort, niet langer dan de beide eerste lijfsringen; ombuiging der discoidual-ader scherphoekig, met een klein aanhangend adertje, dicht aan den achter-grand; spitscel even vddr de vleugelspits met nauwe opening. Rhaphis elongata nov. spec. Pl. 6, fig. 142, 13 (kop in profiel) en 414 (einde des achterlijfs van onderen). Cinerea; capite albo-sericeo; vitta frontali, antennis palisque nigris; thorace vittis quatuor fuscis; abdomine testaceo, segmento-rum margine postico nigro; pedibus rufis, tarsis nigris; alis dilute fuscis, costa obscuriori. — ¢°? long. 26 mm. Kop zijdeachtig wit met donkergrauwen weerschijn; voorhoofds- band zwart, naar achteren spits toeloopend. Sprieten korter dan het aangezicht, zwart, aan de binnenzijde lichter; tweede lid een weinig opgehoogd, van boven met een vrij stevigen borstel; derde lid slank; sprietborstel aan de wortelhelft verdikt, over de geheele lengte lang en dicht gevederd. Palpen zwart. — Thorax aschgrauw, voor den dwarsnaad vier zwartachtige strepen, de beide middelsten dun en ver van elkander; in de zijden eenige stevige borstels; schildje aschgrauw, aan den achterrand met borstels. Achterlijt bruingeel, met flanwen glans en zwarte beharing; eerste ring met smallen zwarten achterzoom en min of meer een zwarten rugband;. de tweede en derde ringen met zwarten achterzoom, die ongeveer een derde der lengte inneemt; de tweede en volgende ringen aan de basis met witte bestuiving. — Pooten kaneelkleurig; de heupen aschgrauw, de tarsen zwart. — Vleugelschubben en vleugels met bruinachtige tint; de voorrand der vleugels donker geelbruin; — middeldwarsader op het midden der schijfcel; spitsdwarsader boog- vormig; schijfdwarsader op drie vijfden der spitscel, dubbel gebogen. Ken exemplaar van Ceylon in mijne collectie. Wegens het naar achteren zeer smalle voorhoofd en de genitaal-opening onder aan den wortel van den vierden lijfsring (fig. 44), houd ik dit voorwerp voor een 4, ofschoon de korte klauwen en voetballen dit schijnen te weerspreken. Dexinae. a Rite Beit eM Oe. $e a oF Nee i ae Rast Overgedrukt uit deel XXVIII van het Tijdschr. voor Entomologie. Cy Cs OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN, DOOR F. M. VAN DER WULP. (Hiertoe Plaat 7). I. GAMPYLOCERA Macq. In het Tijdschrift voor Entomologie, dl. XXII, bl. 489 en 190, heb ik, order den naam van Campylocera myopina en robusta, een paar Javaansche soorten beschreven, die mij voorkwamen in de generieke kenmerken wel overeen te komen met de Afrikaansche C. ferruginea, door Macquart (Dipt. ea. Il. 3. 220. pl. 30 f. 41) beschreven en afgebeeld. Sedert hee ik nog een viertal andere soorten leeren kennen, en wel twee van Java en twee uit Afrika. Onder deze laatste soorten bevindt zich een, die ik meen voor de bovengenoemde C. ferrugimea te moeten houden. Macquart heeft het genus Campylocera ten onder de Trypetinen geplaatst. Door het niet met borstels bezette voorhoofd en de schuin in den voorrand uitloopende, tot het einde duidelijke hulpader, behoort het tot de Ortalinen. Het ontbreken der bij-oogen, de schuin vooruitstekende sprieten, het naar beneden omgebogen achterlijf en de groote, meestal gewelfde eierbuis geven het daar eene plaats in de ondergroep der Pyrgotinen. De ver-sch illende soorten, die ik ken, — waarschijnlijk zullen er later nog wel meer ondekt worden, — komen in de volgende kenmerken overreen. OVER EENIGE ULTLANDSCHE ORTALINEN. Voorhofd zonder borstels, dikwils echter met korte beharing, in beide sexen breed, van vooruesten weinig vooruesten werden; op den schedel meestal ter wederzijde een paar lange borstels; aan-gezicht naakt, terugwijkend, in 't midden met een breede groef, die ter wederzijde door een kielvormige langsrib wordt begrensd; grand zonder borstels; mondopening zoowel als de zuigsnuit matig groot; clypeus weinig ontwikkeld; palpen bij sommige soorten dik; oogen ovaal, kinbakken niet zeer breed. Sprieten schuet vooruesten; het tweede lid langer dan het eerste; het derde ovaal of langwerpig, met naakten of bijna naakten rugborstel. — Thorax met enkele borstels in de zijden; schildje aan den achterrand gewonlijk met eenige borstels; achterrug goed ontwikkeld. — Achterlijf in den regel naar onderen omgebogen, bij het met vier ringen, de eerste verlengd, de volgende iets korter; bij het émet vijf ringen, de eerste verlengd, de volgende veel korter en ineengeschoven. Eierbuis meestal bijzonder groot en min of meer gewelfd. —  III. p. 35) rekent de volgende geslachten tot de Pyrgotinen: Pyrgota Wied., <Ada-silia Waga, Toxura Macq., Hypotyphla Low, Toxotrypana Gerst., Sphenoprosopa Liw (= Heterogaster Macq.), Dichromyia Rob. D. (type: Tetunops sanguiniceps Wied.) en Bromophila Low (type: Dichromyia caffra Macq.). Van Pyrgota, Adapsitia en Hypotyphla enderscheidt Campylocera zich door minder scherp voorhoofd, waardoor de kop in profiel niet driehoekig is; van Dichromyia en Bromophila door een meer verlengd eindlid der sprieten en door grootere, langwerpiger, lager afdalende oogen; van Yoxura ook door laatstgemeld kenmerk; van Sphenoprosopa door minder dicht bijeengeplaatste dwarsaderen; van Towotrypana eindelijk door de niet gevorkte radiaal-ader. OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 215° De mij thans bekende soorten van het geslacht Campylocera laten zich op de volgende wijze onderscheiden. a. Radiaal-ader recht of nauwelijks iets gebogen; laatste gedeelte der discoidual-ader nagenoeg in eene lijn met het voorlaatste loopende, naar bemeden Sebogem ss ene ee OS Radiaal-ader golvend; laatste gedeelte der discoidual-ader eerst opgebogen en daarna weder naar beneden loo- Pender Innade aedisomet. Hät saver ia 6. Pooten pekkruin met bruingele tarsen; middeldwarsader op het midden of nauwelijks even voorbij het midden der schijfcel; thorax zonder macro- cheten; die op den schedel en aan het schildje niet meer dan fijne geel- Se hbigeyNakeny om tien iasdecs doi suk sng GCs M1, Sp: Pooten meestal geheel roodgeel; middel- dwarsader merkelijk voorbij het mid- den der schijfcel; de schedel, de zijden van den thorax en de achter- rand van het schildje met zwarte macrocheteni ipa Pay siselisn Jahve: e. Achterschenen recht; voorhoofd meer dan de halve kopbreedte innemende. 2. /errugimea Macq. Achterschenen gebogen; voorhoofd niet meer dan een derde der dekopbreedte immemende =5.. 2 «+ « o foousta v. d. W. d. Derde sprietenlid ruim dubbel zoo lang als het tweede.......« 4. longicornis n. sp. Derde sprietenlid hoogstens zoo lang als WOE CEUG  halfband over dem middeldwarsader en het laatste derde gedeelte verdonkerd, waarvan de grens als een band over de schijf-dwarsader is aangeduid; de overige vieugelvakte ongeteekend.... 5. myopma v. d. W. Vieugels zonder donkere dwarsbanden, wolkig met lichte viekken... 6. nubilipennis n. sp. 1. Campylocera fuscipes nov. sp. Testacea; epistomate, abdomine, femoribus tibiisque piceis; fronte subprominente; antennis brevibus, articulo tertio ovato secundi vix longiori; thorace pilosulo, macrochetis nullis; alarum costa flavescente, apice infuscato; nervo radiali subrecto; nervo discoidalis parte ultima non recurvata; nervo transverso medio in cellulae discoidalis medio vel paullo ultra. — 1. long. 12 mm. — PI. 7. fig. 4 en 2. De grootste der mij bekende soorten van het genus, grooter nog dan robusta en gemakkelijk te herkennen aan het zwartbruine achterlyf en de evenens gekleurde dijen en schenen, alsmede aan het gemis van macrocheten ter wederzijde van den thorax. Voorhofd roestkleurig, iets voorhofen stekend, met korte beha- ring; aangezicht glanzig pekbruin, sterk teruggetrokken; achter- hoofd bruingeel, van boven plat, alleen van onderen iets gezwollen; macrocheten op den schedel uiterst zwak en even als de beharing van het achterhoofd bruingeel. Sprieten steenrood, kort; het derde lid eirond en nauwelijks iets langer dan het tweede; sprietborstel haarfijn en geel. Zuiger zwartbruin; palpen roodel. Thorax sterk gewelfd en even als het schildje en de achterrug bruingeel; een dichte, niet zeer lange beharing van dezelfde kleur bevindt zich op den rug van den thorax en op het schildje; daarentegen zijn geene macrocheten aanwezig; een paar langere haren aan den achterrand verdienen althans dien naam niet. Achterlijf glanzig zwartbruin; eerste ring langer dan de volgende en in ’t midden versmald; vierde ring naar beneden omgebogen; beharing van het achterlijf kort en vrij dicht, donker. Otens stevig, pekzwart; kneiden en tarsen bruingen; voethaakjes zwart; achterschenen een weinig gebogen. Kolfjes roodenel. Vleugels (fig. 2) met geelgrauwe tint, langs den voorrand roodenkel; middeldwarsader bruin gevlekt; een bruine band gegen van den voorrand uit, loopt over de schijfdwarsader, doch bereikt den achterrand niet geheel, buitenwaarts smelt die band weg in de iets verdonkerde vleugelspits; op de donkere plekken zijn de aderen zwartbruin, overigens meer bruin gebogen; radiaal-ader nauwelijkets iets gebogen; laatste gedeelte der discoidal-ader niet opgewipt, maar alleen aan het einde naar beneden gebogen; middeldwarsader nauwelijkets iets voorbij het midden der schijfcel; schijfdwarsader een weinig schuin en zwak gebogen. Een ¢ van West-Java (Mr. Piepers) in mijne collectie. 2. Campylocera ferruginea Macq. Dzpt. ew. Il. 3. 220. pl. 30. f. 4. Een mannelijk exemplar van Condé in West-Afrika (L. Petit), in het Brusselsche museum aanwezig, meen ik tot deze soort te moeten brengen. Het is echter zoo slecht bewaard, dat ik niet in staat ben de uiterst korte beschrijving van Macquart, die boven-dien alleen het über betreffend, voldoende aan te vullen, of er eene nadere afbeelding aan toe te voegen. Zooveel kan ik intusschen zien, dat het voorhoofd (door Macquart «saillant » genoemd) bij bedoeld exemplar bijna niet vooruitsteekt, terwij] ook het aan-gezicht (volgens Macquart «un peu inclinée») eigenlijk niet teruggetrokken is, maar rechtstandig naar beneden loopt en zich daarin zelfs van de overige door mij hier behandelte soorten onderscheidt. Ook is het voorwerp 8 mm. lang en dus grooter dan de opgave van Macquart (2!/, 1.). Het aderbeloop der vleugels is vrij wel in overeenstemming met de afbeelding van Macquart; alleen vindik de mediastinaal-cel hier even smal en langwerpig als bij de overige soorten, wat niet in de afbeelding is aangeduid; en is de Opbuiging van het laatste gedeelte der discoidual-ader uiterst gering, minder ook dan in de afbeelding; van daar dat ik in de hier vooraf- 918 OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. gaande synopsis de soort heh gerangschikt onder degenen, bij welke die ader niet is opgebogen.. 3. Campylocera robusta v. d. Wulp. Tijdschr. v. Entom. XXIII. 190. 48. Het voorhoofd steekt slechts weinig vooruit en het aangezicht is onbeduidend teruggetrokken. Het door mi |. c. beschreven exemplaar hield ik ten onrechte voor een ¢; het naar beneden omgebogen gedeelte van het achterlif is niet anders dan de groote, breede eierbuis van het 2; deze is zeer glanzig bruin en, behalve aan het einde, dicht bezet met uitstaande donkere beharing. De soort komt ook op Sumatra voor, want in het Leidsch museum bevindt zich een @ van Benkoelen (Leembrugge). Aan dit exemplaar zijn de pooten donkerder, de schenen, althans de beide achterste paren, zelfs pekbruin. 4. Campylocera longicornis nov. sp. Testacea; thoracis dorso, maculis pleuralibus, metanoto, fasciisque abdominalibus fuscis; antennis elongatis, articulo secundo oblique-truncato, articulo tertio secundi duplo et ultra longiori; vertice, pleuris scutelloque macrochetis munitis; ovipositore magno, abdominis longitudine, nigro nitidv; alarum apice dilute infuscato; nervo radiali subundulato; nervi discoidalis parte ultima distincte recurvata. — 2 long. 8 mm. praeter ovipositor. — Pl. 7. fig. 3 en 4. Van alle andere soorten door de bijzonder lange sprieten onder-scheiden. Kop (fig. 3) roestkleurig; voorhoofd slechts weinig vooruitstekend, zoo goed als naakt, in’t midden met eene bruine V-vormige vlek; de kielvormige ribben van het aangezicht, alsmede de mondrand zwart-bruin en glanzig; achterhoofd van onderen iets gezwollen en donker behaard; op den schedel eenige macrocheten. Sprieten zoo lang als de kop in profiel; het tweede id weinig langer dan het eerste an het einde scheef afgeknot; het derde ruim dubbel zoo lang als het tweede; de sprietborstel lang, haarfijn, zwartachtig. Palpen breed, roodel, met borstelige beharing. — Grondkleur van den thorax glanzig roodel; de rug, een viekje vdédr de schouders, een band van den vieugelwortel naar de schouders (die zich van daar naar beneden buigt tot over de middelheupen en in "t midden der borstzijden eene streep uitstoot), een paar viekken achter in de borstzijden, en voorts de geheele achterrug donker-bruin; de thorax hee Top den rug eene zwartachtige behandling; in de zijden zijn enkele en aan den achterrand van het schildje vier vrij lange macrocheten. — Achterlijf cylindrisch, bruingeel; de eerste ring ruim zoo lang als de vier volgende zer korte ringen te zamen, dicht bij de basis met eene zwartbruine dubbel-vielek, verder met eene evenzoo gekleurde teekening, min of meer eene omgekeerde M voorstellende; de volgende ringen met zwarte bruinen voorstellende; behandling van het achterlijf zwarte borstellige bewenden, in de zijden langer; eierbuis zoo breed en ten minste zoo lang als bet achterlijf, glanzig zwart, naar beneden omgebogen, aan ’t eind met vrij stevige zwarte borstels. — Pooten bruingeel; dijen aan de onderzijde met eene donkerbruine veeg; heupen van onderen met zwarte borstelige behandling, die aan de middelheupen vooral dicht opeengehoopt is. Kolfjes bruingeel. Vleugels (fig. 4) langs den voorrand met gele, overigens met grauwe tint; deze laatste aan de vleugelspits krachtiger; radiaal-ader golvend; middeldwarsader v Oberbij Befehl Der schijfcel en even als de schijfefördige steil; laatste gedeelte der discoidual-ader opgewipt en vervolgens naar beneden gebogen, andererhalte. Een tweetal wijfjes van Java (Piepers). 5. Campylocera myopina v. d. Wulp. Tijdschr. v. Entom. XXIII. 189. 47. pl. 44. f. 42. Sedert ik deze soort beschreef, het ik nog een paartje leeren kennen van Ardjoeno op Java (Hekmeijer) in het Leidsch museum, zoodat ik nu ook de kenmerken van het 9 kan aangeven. Bij deze soort treedt het voorhoofd bijna in ’t geheel niet vooruit 221 O\ER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. en wijkt ook het aangezicht slechts weinig terug; de sprieten zijn korter dan de kop in profiel; het derde lid is eirond, de spriet- borstel lichtbruin. De radiaal-ader is in de beide exemplaren van het Leidsch museum duidelyk gegolfd; bij mijn exemplar is die golving minder sterk; van daar dat ik in mijne beschrijving hiervan niet gesproken heb, terwijl ook in mijne afbeelding de golving in "1 geheel niet is aangeduid. Het achterlijf heeft in de zijden eene zwartachtige beharing; dat van het ¢ is niet geheel zwartbru " In zooals bij het, maar bruingeel, met zwartbruinen, in 't midden afgebroken zoom der ringen; de eerste ring is langer dan de volgende, dicht ineengedrongen ringen te zamen; eierbuis groot, kegelvormig, glanzig bruingeel, aan *t einde met eene iets naar benen gebogen punt; beharing der eierbuis zwart, in de zijden langer. Bij het vrouwelyjk exemplaar zijn ook de pooten lichter en is de donkere teekening der vleugels merkelijk flauwer. 6. Campylocera nubilipennis nov. sp. Testacea; frontis parte antica, thoracis dorso, maculis nonnullis in pleuris, et pedum posteriorum femoribus tibiisque fuscis; alis brunneo-nebulosis, maculis pluribus irregularibus hyalinis; nervi discoidalis parte ultima recurvata. — ¢ long. 7 mm. Bruingeel. Kop naar evenredigheid groot; voorhoofd een weinig vooruitstekend, kort behaard, boven den sprietwortel met een groote vierkante donkerbruine viek; aangezicht gewelfd, onder de sprieten ingedrukt; de langsribben en de mondrand zwartbruin; aangezicht gewelfd, onder de sprieten ingedrukt; de langsribben en de mondrand zwartbruin; aangezicht gezwollen; op den schedel eenige macrocheten. Sprieten merkelijk korter dan de kop in profiel; het eerste jid aan het einde en het tweede aan de buitenzijde verdonkerd; het tweede lid langer dan het eerste, aan het einde schuin afgesneden; het derde nauwelijks zoo lang als het tweede, eivormig, vrij spits geéindigd; sprietborstel geel, aan het wortelderde iets verdikt. Zuiger en palpen met uitstaande borstelharen. — Rug van den thorax, alsmede eenige vlekken in de borstzijden donkerbruin; de donkere kleur van den rug doet zich somtijds voor als vier langs-banden, waarvan de beide uitersten breeder en vlekkig afgebroken zijn. In de zijden en van achteren aan den thorax enkele zwarte macrocheten; vier dergelijke aan den achterrand van het schildje. — Achterlyf korter dan de thorax, eivormig, weinig of niet naar beneden omgebogen, weinig of niet naar beneden omgebogen, vieklig donkerbruin, met zwarte, in de zijden langere beharing. — Pooten stevig; achterste dijen en schenen pekbruin; voorheupen van voren met zwarte borstels; middelheupen van onderen met korte, dicht opeengehoopte, zwarte beharing. Kolfjes bleekbruin. Vleugels (fig. 5) grauwbruin gewolkt, met een aantal onregelmatige, grootere en kleinere, lichte viekken; de voorrand viekachtig donkerder; de aderen op de donkere plekken dikker en zwartachtig; radiaal-ader een weinig golvend; middeldwarsader voorbij het midden der schijfcel; laatste gedeelte der discoidaal-ader opgebogen, bijna dubbel zoo lang als het voorlaatste. Vier mannelijke exemplaren van Condé in West-Afrika (L. Petit) in het museum te Brussel. Il. EUPHYA nov. gen. van svgujs (sl ank). Doleschall heeft order den naam van Tetanocera tripunctata een vliegje van het eiland Amboina beschreven, dat echter volstrekt geen Tetanocera is, maar in de groep der Ortalinen en wel in de onderafdeeling der Pyrgotinen thuis behoort, gelijk my gebleken . is uit een voorwerp van Java, dat ik aan de goedheid van Mr. Piepers te danken heb. Noodwendig moet het in die groep een nieuw geslacht vormen, dat ik wegens den slanken vormen. Corpus minoris magnitudinis, nudum, glabrum; statura gracilis. Frons paullo producta; facies subretracta; antennae capite longiores, articulis 2do et 3do elongatis, incumbentibus; arista nuda. Scutelli margo postico setulis duabus parvis. Segmenta abdominalia quingque; primum elongatum, sequentia breves; ovipositor cylin- dricus, abdominis longitudine. Femora subtus spinulis parvis munita. Alae immaculatae; nervus radialis ante apicem ramulum emittens; nervus transversus discoidalis valde curvatus; cellula analis acute terminata. Van zeer slanke gestalte. Kop breeder dan de thorax; voorhoofd iets vooruitstekend; schedel zonder borstels; bijoogen slechts door eene donkere stip aangeduid; aangezicht een weinig terugwijkend, in 't midden ingedrukt en ter wederzijde met eene kielvormige langsrib; mondrand zonder borstels; palpen kort en dik. Sprieten langer dan dekop, geknakt; eerste lid cylindrisch, omhoog gericht; tweede en derde lid omgebogen; het tweede anderhalfmaal zoo lang als het eerste, naar het einde verbreed; het derde elliptisch, zoo lang als het tweede, met naakten, haarvormigen, op het midden geplaatsten rugborstel. — Thorax naakt; alleen védér den vleugel- wortel een zwak borsteltje. Schildje stomp driehoekig, gezwollen aan het een paar borstels; achterrug sterk ontwikkeld. Achterling lang en dun, vijfringig; de eerste ring het langst, de drie laatsten zeer kort; eierbuis zoo lang als het achterlyf, cylindrisch. — Dijen van onderen aan de spitshelft met korte borteljes; overigens de pooten geheel naakt. — Vleugels (fig. 7) groot, aan den voorrand fijn bewimperd; mediastinaal-cel lang en smal; uitmonding der radiaal-ader merkelijk véér de vleugelspits, kort voor de uitmonding met een aanhangend adertje; cubitaal-ader in de vleugelspits uitloopende; discoidaal-ader zacht gebogen; middel-dwarsader iets voorbij het midden der zeer langwerpige schijfcel-schijfdwarsader zeer scheef achterover geplaatst en tevens sterk. S-vormig gebogen, zoodat haar ondereinde dicht bij den vleugel-rand uitkomt; de tweede achtercel daardoor aan hare basis spits toeloopende; onderste wortelcel (anaal-cel) met puntig uiteinde. Euphya tripunctata Dol. Tetanocera tripunctata, Doleschall, Natuurk. Tijdschr. voor Ned. Inde, XIV. 445. pl vi. f. 5. — Pl. 7. fig. 6. Ferruginea nitida; antennarum apice, strigis duabus frontalibus OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 223 antice convergentibus, puncto in vertice, punctis nonnullis in thoracicis, maculisque lateralibus in abdomine fuscis; alis hyalinis. — Long. 7 mm. Glanzig roodgeel; voorhoofd met twee langsgroeven, in 't midden met eene bruine vlek; ocellenstip bruin; boven den mondrand een zwartbruin vlekje en onderaan de wangen eene bruine stip. Het tweede sprietenlid kort behaard, het derde aan de uiterste spits bruin. Op den rug van den thorax vier bruine vlekje, de beide achtersteten langwerpig; een dergelijk vlekje achter de schouderknubbels, alsmede een vdéér en een onder aan den vieugelwortel; eerste achterlijfsring aan de wortelhelft bruin; de volgende ringen ter wederzijde met een een groote vlek van dezelfde kleur; de lange eierbuis in 't midden iets versmald, aan het een weinig breeder. Kolfjes groot en even als de po oten roodgeel. Vleugels (fig. 7) glasachtig; de aderen zwart, alleen die aan den wortel bruingeel; randcel met geelachtige tint; radiaal-ader aan de uitmonding met eene donkere schaduw, even védr de uitmonding hoekig uitgebogen en met eene lange aanhangende ader, die echter de cubitaal-ader niet bereikt. Ken ¢ van Java (Piepers). Il LAMPROGASTER Macq. Het geslacht Lamprogaster (de naam ziet op de metaalkleur van het achterlijf) werd door Macquart (Dipt. ew. I. 3. 241) opgericht voor eene Ortaline van de Zuidzee-eilanden. Later zijn een aantal soorten daaraan toegevoegd, ofschoon het te betwijfelen valt, of er niet enkele vreemde elementen zijn ingeslopen. Zij zijn van eenigszins forsche gestalte, met een vrij kort en ineengedrongen achterlijf. Het voorhoofd eindigt boven de sprieten in een boogvormigen zoom , die zich ter wederzijde in eene kielvormige verhevenheid langs het aangezicht voortzet; de sprietgroeven van het aangezicht liggen diep en zijn ook aan de binnenzijde gekield. De sprieten zijn aan hare inplanting ver uiteen geplaatst; de sprietborstel is naakt of slechts 224 OVER EENIGE UITLANDSCIIE ORTALINEN. een weinig behaard. Bij de meeste soorten zijn lichaam en pooten geheel naakt; anderen hebben op den thorax , op het achterlijf en ook aan de pooten eene korte beharing; dorso-centraal-borstels ont- breken. De borstels op den kop bepalen zich tot twee paar post- verticaal-borstels, die niet eens bij alle soorten duidelijk zijn; fronto-orbitaal-borstels en ocellaar-borstels vind ik bij geen der my bekende soorten. De stevige pooten en de sterk ontwikkelde vleugelschubben wijzen duidelijk op verwantschap met P/latystoma ; het derde sprietenlid is evenwel langer; het achterhoofd is niet gezwollen; en de teekening der vleugels bepaalt zich tot enkele donkere vlekken, die zich soms tot een halfband uitbreiden, maar bij sommige soorten ook zeer nietig worden of zelfs ontbreken. Het geslacht Chromatomyia Walk. (List Dipt. Brit. Mus. IV. 801) is synoniem met Lamprogaster, gelijk Walker zelf erkend heeft 1. c. p. 4462. Al de soorten behoorent tot de fauna van zuidelijk Azie, Australie en de Zuidzee-eilanden. Onze Oost-Indische bezittingen en vooral Nieuw-Guinea bezittingen er verscheidene, en waarschijnlyjk zullen er later nog wel meer ontdekt worden. In het westelijk halfrond schijnt het genus niet vertegenwoordigd te zijn. Wel zijn door Walker een paar soorten uit Zuid-Amerika beschreven onder de sammen van Chromatomyia licolor en distincta, maar hoogstwaar-schijnlijk zullen deze wel niet in het genus kunnen blijven, want de eerste heeft een langwerpigen vorm (body narrow), en de laatste is grauwzwart met zwarte vleugels, zoodat zij van al de andere soorten afwijken. Lamprogaster transversa, marginifera en sexvittata Walk. zijn allen synoniem met Platystoma cincta Guér., waarvoor Low (Monogr. Dipt. N. Amer, Vl. 38) het geslacht Scho/astes heeft ingesteld. Waarschijnlijk behoore in datzelfde geslacht ook JLamprogaster gutta Walk. Proc. Linn. Soc. 1. 34. 105) en dwisa Walk. (1. c. 1341. 146). Lamprogaster (Chromatomyia) jucunda Walk. (list Dipt. Brit. Mus. IV. 802) schijnt te passen in de verwante groep, waartoe Tephritis coerulea en strigipennis Macq behooren, en waarvoor Low OVER EENIGE UITLANDSOHE ORTALINEN. 225 het geslacht Celetor heeft voorgeslagen (Monogr. Dipt. N. Amer. III. 41). Lamprogaster ochromyioides Walk. schijnt ook niet goed in het g. Lamprogaster te kunnen blijven, gelijk Walker zelf op- merkt. Ditzelfde is het geval met L. punctata Walk. (Proc. Linn. Soc. I. 132. 148) en L. guttata Walk. (I. c. 149). Laatstgemelde naam kan niet blijven, omdat er reeds een andere L. guttata Walk. bestond (1. c. I. 34. 405), hierboven reeds vermeld. Na afrek van de verschillende hierboven genoemde soorten, blijft er, zooveel ik nagaan, nog een getal van niet minder dan 29 species over, en wel: van de Zuidzee-eilanden. Lamprogaster flavipennis Macq. Dipt. ex. Il. 3. 244.  Leopold Walk. Trans. Ent. Soc. Lond. New. Ser. IV. 226; zie ook Ost. Sack. du. mus. Gen. XVI. 472. Van Gilolo. L. superna Walk. Proc. Linn. Soc. VII. 220. 87. Van Mysol. L. sepsoides Walk. Proc. Linn. Soc. VII. 220. 87. Van Nieuw-Guinea. L. patula Walk. Proc. Linn. Soc. V. 247. 64, waarbij JL. bispmosa Walk. (1. c. VIII. 448. 95) wel als synoniem behoort. costalis Walk. Proc. Linn. Soc. V. 247. 62. Bastrois Walk. 1. c. 248. 63. Ventralis Walk. 1. c. 248. 64 (nomen bis lectum, zie hieronder). Van Aroe. L. quadritinea Walk. 1. c. 248. 64 (nomen bis lectum, zie hieronder). Van Key. L. ventralis Walk. 1. c.  bekend, te weten. Patula en quadrilinea Walk., maar bovendien nog een vijftal anderen, die ik tot geen der bestaande beschrijvingen kan terugbrengen. Deze zeven soorten laten zich onderscheiden als volgt: a. Schildje van boven ter wederzijde met een klein tandje....... patula Walk. Schildje zonder tandjes..... JO b. Vleugels zonder donkere vlekken; hoog-stens de middeldwarsader bruin ge- ZOOWIG A Bs cl Ries yd EDL oh che aaa baa: OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 227 Vieugels;jcevlekt 0: i... ¢utcs tue, tents Aa e. Vleugels aan wortel en voorrand krachtig geel; middeldwarsader niet donker.. elongata n. sp. Vleugels aan wortel en voorrand bruin; middeldwarsader donker gezoomd.. limbata n. sp. Gs, WOpeawariye se. | eee ot st) wine UU ea  felis, a oe taemata ne sp. Achterlijf en thorax geheel glanzig zwart Ob smletadlaGhtioy (ie) 8h Jott. ale ely. 7. De viek over de middeldwarsader van boven bij den voorrand zeer breed uloopend; ook de volgende voorrands- vrij breed 2% >...) 20 pmeaia a: sp. De beide genoemde vlekken slechts een paar smalle streepjes vormende... ¢risignata n. sp. Lamprogaster patula Walk. L. patula Walk. Proc. Linn. Soc. V. 247. 61; — L. bispnosa Walk. 1. c. VIII. 118. 45. Ken ¢ van Salawatti (Bernstein) in ’s Rijks museum te Leiden. De soort onderscheidt zich van alle anderen door de beide korte tandjes aan het schildje; deze tandjes zijn niet aan den achterrand, maar van boven ter wederzijde; de achterrand is in ’t midden groefachtig ingedrukt en aan iedere zijde van die groeve ontspruit een zwarte, bijna doornachtige borstel; ook de verdere borstels van het schildje zijn vrij stevig en staan op uitpuilende zwarte wratjes. De thorax is kort en dicht behaard, aan de zijden en van achteren bevinden zich stevige borstels. De vleugels hebben eene krachtige bruingele tint. L. bispinosa Walk. zal wel het zijn van deze soort; het voor naamste verschil in de beide beschrijvingen betreft den sprietborstel, die bij patula zeer kort gevederd, bij dispimosa naakt wordt genoemd. Aan het exemplaar, dat ik voor mi heb, liggen de sprieten in de diepe gleuven van het aangezicht en zijn daardoor niet duidelijk te zien; de sprietborstel komt mij voor naakt te z Lamprogaster elongata nov. sp. Cyaneo-nigra; capite testaceo; antennis, palis pedibusque rufis; alis immaculatis flavescentibus. — ¢ long. 12 mm. Slanker dan de andere mij bekende soorten. Glanzig blauwzwart ; achterlif meer metaalachtig en tot het purper neigende; eierbuis kort en van dezelfde kleur als het achterlijf, alleen aan de uiterste tip roodgeel. Kop bruingeel, op het voorhoofd en aan den mond- rand donkerder; sprieten en palpen roodgeel; sprietborstel aan den wortel verdikt en langzamerhand dunner wordende, aan de wortel- helft kort behaard. Borstzijden met groenen metaalglans; schildje aan den achterrand met vier vrij lange borstels. Pooten roodgeel ; de achterste heupen zwart. Kolfjes roodgeel. Vleugels geelachtig, ongevlekt; de gele tint aan den wortel en den voorrand krachtiger ; middeldwarsader voorbij het midden der schijfcel; laatste gedeelte der discoidaal-ader duidelijk opgebogen , waardoor de eerste achtercel, _ voorbiy de schijfdwarsader, vernauwd is; de hulpader loopt zeer dicht langs de subcostaal-ader en is daardoor niet altijd goed te onderscheiden, behalve aan hare uitmonding; er zijn zelfs exem- plaren, waarbij ook die uitmonding nauwelijks is aangeduid. Een mannetje en twee wijfjes van Morotai (Bernstein) in het Leidsche museum. Lamprogaster limbata nov. sp. Purpureo-chalybea; capite, ano pedibusque testaceis; antennis et palpis rufis; alis hyalinis, costa flava, basi nervoque transverso medio infuscatis. — Long. ¢ 8,5 mm. Kop bruingeel; aangezicht lichter en glanzig; voorhoofd in ’t midden bruin; achterhoofd vrij sterk gezwollen. Sprieten roodgeel ; OVER EENIGE UITLANDSCHE ORTALINEN. 229 het derde lid van boven een weinig uitgesneden; sprietborstel bruin , aan de wortelhelft verdikt en kort behaard. Thorax en schildje purperachtig staalblauw; de rug van den thorax met korte zwarte beharing. Achterlijf korter en breeder dan de thorax, staalblauw; de laatste ring bruingeel; de vrij lange en smalle eierbuis licht- geel; de eerste lijfsrimg met zwarte beharing. Pooten bruingeel, kort en fijn behaard; achterste heupen bruin met metaalachtigen gloed; de achterdijen een weinig gebruind. Vleugelschubben bruin. 