Handelingen
Volgens Masson „Napoleon inconnu" was de stamvader der Bona-parte's TEDICO, naar wiens klein-zoon KADOLO de familie oorspronkelijk den naam droeg van CADO-LINGI. Zijn zoon heette CONRAD, das die titel van Graaf in Piste j a gelegen in Toscane, en was gehört met ERMENGARDE (923). Deze doopnamen maken Germaansche afstamming meer dan waar-scliijnlijk. In de stamreeks konit vevder voor een Guillelmo „de Bulgaar", (1034-1077) de oorsprong van de bijnaam is onbekend-, terwijl diens afstammeling in den 6en graad, eveneens Guillelmo geheeten, voor bet eerst de naam BUONAPARTE voert (1235-1264), wellicht om aan te duiden, dat hij en zijn voorge-slacht steeds „de goede partij", die der Gibellijnen of des Ke izers, had- den gekozen. Het geslacht is tot 1529 in Tosca blijven wonen, -in Florence, noodgedwongen, korten tijd slechts, in Sarzana 7 generatien-, en trok toen naar Corsica. Toscane is het oude land der Etrusken, Pelasgen, -daarna werd bet door de Romeinen, vervolgens door de Longobarden, en later door de Ost-Goten veroverd. Corsica zelf was in oudsten tijd bewoond door Liguriers, een Ger-Italisch volk, werd daarna veroverd. Naam. Vorni der Bloedmciiging. Toelichtingen. Rassenmenging. 4 en 16, II, 2. A, e later met 16, I, 1. A, b, 2. door de Carthagers, dus PhoenicierSj vervolgens door de Romeinen, de Vandalen, en toen weer door de Goten. Hoogstwaarschijnlijk zullen dus nog wel meer bloedniengingen Bij dit geslacht zijn voorgekonien dan in de tweede koloni zijn aangegeven. Moederzijris stamt Napoleon iif van 't Loiibardijsche Gravenge- slacht der COLLALTO'S, dat tot stamvader heeft Ranibaldi I^ die in 930 leefde. Een afstammeling van hem, de Florentijnsche edelman Gabriel Ramolino trouwde met de Genueesche Senatorsdochter Clon Centurione, en vestigde zich in 1490 op Corsica. Ook van doze zijde is dus Longo- bardische en,,Corsicaansche" men- ging meer dan waarschijnlijk te noemen. PUSCHKIN. Rassenmenging. Zijn overgrootevader van moeders- zijde een Neger, diens vrouw een Grieksch meisje. Hun dochter trouw- de met den Rus Puschkin. Uit dc lijst van Reibmayr neem ik nu nog slechts eenige namen van groote geesten, die uit stammen- of volkenmenging ontstonden: Philo&ophen: Leibniz (Poolsch-Duitsch), Rousseau (Fransch-Zwits- versch), Schopenhauer (Nederlandsch-Duitsch) en Nietzsche (Poolsch- Duitsch). Componisten: van Beethoven (Nederlandsch-Duitsch), Richard Wagner  Mohammad behoorde tot de stam der Koreishieten, die tot het ras der Moestariben (al Arab al Mostareha), dat afstamde van Ismael, den zoon van Abraham bij de Egyptische slavin Hagar, gerekend werden. Ismael zelf huwde wederom met eene Egyptische, en eerst zijn nazaat, Adnan, (volgens de geslachtslijst van de Vorsten van Soerakai-ta, op gegenomen in de bewerking der Ardjoen, "ksvk Baoe door Raden Ngabeni Sindoesasträt." uitgegeven door Dr. W. Palmer van den Broek, 1869, is, "Sajid Ngoednan", die wel de zelfde zal zijn, een afstamling in de Se graad; volgens anderen echter zijn zoon) werd na zijn huwelijk met een volbloed Arabische als 't ware eerst, genatural Ist er dien, denn den ten minste werden de Ismaelieten eerst als Arabieren aangemerkt. Inderdaad, ik gelöst niet, dat eraan getwijfeld kan worden, dat bloedmeng, zelfs van ver van elkaar afstaande rassen, van uiterst groot belang voor de menschheid kan zijn, met het oog op de cultuur en geestelijke vooruitgang! Interessant is het, dat als de revolutie niet in Beieren zijn uit-gebroken, de eerstvolgende koning Arabisch bloed in zich zou gehad hebben. (Zie bijlage 2). Als belangrijk geval van rassenmenging wil ik, aan de hand van Reybmayr nog behandelen den beroemden Russischen dichter Puschkin. „Zijn overgTootvader van moederzijde was een Neger, die in Frankrijk was opgevoed, zeer ontwikkeld was en op de opleidingsschool voor Genieofficieren, den kapiteinsrang behaalde. Later trok hij naar Ruskand, werd daar officier in een Bombardierregiment, en trouwde dc3 dochter van een Griekschen koopnian. Zij schonk hem een blankere dochter. De Neger dacht, dat bij bedrogen was, en voelde zich gerechtigd zijn vrouw in het klooster te doen gaan. Maar de dochter liet hij zeer zorgvuldig opvoeden, gaf haar een groote bruidschat, maar wilde haar nooit zien. Zij werd de grootmoeder van den dichter. Dat een kind van een blanke moeder en een Neger in het Noorden niet zoo donker ter wereld komt, behoeft nog niet voor de onechtheid der geboorte te pleiten; van gewicht is hier bij de graad der blankheid, en of deze later niet minder geworden is. Bruner Bey deelt mede, met het oog op men- gingen tusschen zwarte en blanke rassen, dat de type steeds dichter bij de Europeesche komt, als de vader een neger en de moeder een blanke, is, zooals dat bij do voorvadercn van Puschkin het geval was. Het gelaa'c van den dichter en zijne verzen, spreken overigens, zooals Brandes op- merkt, duidelijk van het Afrikaansche bloed in zijne aderen". (dl. II, bldz. 57). Hoe ver het met die mengingen wel gaan kan, had ik willen aan- toonen met een zoo volledig als het mij hier mogelijk was, samengestelde Voorouderstabel van H. K. H. Prinses Juliana. Bezwaren van typogra- phischen aard verzetten zich echter daartegen, en deden het Congres- Comite aan mij verzoeken, die tabellen om te werken, en te bekorten. Hoewel zeer met tegenzin, — omdat ik die tabellen uiterst belangrijk vond, — heb  wel noodig. Ik heb het woord: Bj'zantijnsch gebruikt als een verzamel woord, daar de Keizers van het Byzantijnsche Rijk, die onder de Voorouders verschijnen, zekev gegen ongemengd bloed hadden. Grieksch en Romeinsch bloed, — beide naturik eveneens als verzamel woorden opgevat, — ja, alle bloedsoorten der klassieke Oudheid, zuilen zeker wel door hunne aderen gevloeid hebben. De rubrieken Persen, Parthen en Armeniers hebben als vertegenwoordiger Keizer Basilius den Macedonier, die in Adrianopel in de eerste helft der 9e eeuw geboren werden, als zoon van een klein landbezitter, en gezegd werd af te stammen van de Arsaciden, een Armenisch Vorstenhuis. Het is naturik echter zeer mogelyk, dat wij hier, ter meerdere Glorie van den nieuwen Heer-scher, die wagenmenner en paardentemmer was geweest, voor dat het Keizerlijke purpcr hem dekte, in het rijk der verdichting zijn aangeland; ho dit ook zij: in ieder geval was Keizer Basilius een mengling. De stamvader van het Huis Arpad, dus Ai-pad zelf, was een Kabaar, een zijtak der Turkische Chazaren; onder zijne opvolgers komen dan mengingen voor met Magj-aren, Kumanen, beide eveneens Mongoolsche volken, en verder met Polen, Serviers, en andere Slaven. Uit de tabellen blijkt wel, dat die Mongoolsche menging niet maar oon enkele keer in het Voorgeslacht van onze Prinses voorkommt, maar herhaaldelijk, tengvelge van het Voorouderenverlies bij Vorstelijke geslachten. Hoe grooter dat verlies is, des te belangrijker zal de invloed van een bepaald ras, of geslach op de nakomelingen kunnen wezen. Het zou ongetwijfeld menig Nederlandsch hait goed gedaan hebben te merken, dat uit die vollodige tabellen blijkt, hoe onder de Voorouders onzer Prinses, zoowat alle Inheemsche Hei-togen- en Gravengeslachten uit de Nederlanden compareren, terwijl in de opgaande Nassausche lijn herhaaldelijk huwelijken gesloten waren met Nederlandsche geslachten als: van der Park, van Heinsberg. van Polanen en van de Leek. Enkele personen uit de tabellen will ik gaarne nog iets nader beschouwen, omdat zij van belang zijn voor het mengingsvraagstuk. Koning Bela I van Hongarije dan, dus een Gemengd Turk-Magyaar, huwt met een Poolsche Prinses, die van gemengd Poolsch-Boheemsch-Zwabisch bloed is. Van zijiie kinderen trouvt een dochter Sophie met Hertog Magnus van Saksen. Uit dit huwelijk spruiten o.a. twee dochters: de eene Wulfhide, huwt mit Hendrik de Zwarte van Beieren, uit welk huwelijk als kleinkinderen voortk. Women Keizer Frederik Barbarossa, en Hendrik de Leeuw, welke beide vorsten ongetwijfte geniaal waren; en de andere, EiHca, trouvt met Otto von Ballenstedt, uit welk huwelijk Albrecht de Beer geboren werd, de grondlegger van Brandenburg. Voor een gedeelte nl. van vaderzijde heeft de zelfde afstamming Albrecht de Ontaarde, die te recht deze ongure bijnaam draagt, wegens het willen doen vermoorden van zijn blinde hartstocht voor Kunigonde van Eisenberg te kunnsn botvieren, en die later zijn land verkocht; maar zijn grootmoeder van moederszijde was een prinses uit het Huis der AngeTiden, dat toen over Byzantium regeerde, een vrij wel gedegenerde tak van het daarvoor geregeerd hebbende Huis der Comnenen, dat zeer geniaal was, en waaruit de vrouw van zijn betovergrootvader van moederszijde, Hendrik Jasomirgott, stamde. Wellicht, dat zoo veel te verklaren is. Als een interessant resultaat van menging wordt steeds aangehaald de geniale Prussische König Friedrich de Groote. Al is het na nauwkeurig onderzoek gebleken, dat zijne grootmoeder van moederzijde niet een burgerlijk meisje was uit Frankrijk, wier familie erst laat geadeld werd, — haar stamvader Foucaud Desmier, die in 1503 stierf, was reeds Heer van Olbreuse — maar haar familie behoort wel tot den lageren Franschen adel, niettegenstaande zij bloed van de Fransche koningen en van Keizer Frederik Barbarossa in zich had. Zij is echter wel op te vatten als een overwegend Fransch-bloedbezittende. Zijn grootmoeder van vaderzijde Sophie, de Erfgename van Engeland, had tot grootvader Koning Jacob I, den kleinzoon van de ongelukkige Maria Stuart, die bij de verschillende bloed soorten, zooals Normandisch, Nordlandsch, Duitsch in verschillende vormen, Spaansch. , Byzantijnsch, Fransch, toch ook het noodige Schotsche en Engelsche bloed bezit. De dichtere bij menging van het Fransche bloed verklaart echter al zeer goed de zeer groote bewegliche van de tamelijk groote onbeholpenheid en plompheid zijner vaderlijke voorvaderen; zijn impulsiviteit; zeker niet-Duitsche, overdreven voorliefde voor alles, wat Fransch was. Als tweede voorbeeld van zeer uiteen loopende mengingen will ik hier mijne afstamming behandelen, als het kleine op het groote te laten volgen. Van vaderszijde stammerik af van het oude Saksische geslacht von Kamer, en wel uit de tak, die den 12en October 1530 te Augsburg van Keizer Karel V een nieuw wapen ontving, dat ook nu nog door mij gevoerd wordt, en welke tak documenteel tot begin 1,600 te vervolgen is. Die familie is tot haar komst in de Nederlanden een menging der verschillende Duitsche stammen. Mijn grootvader, Schout-bij-nacht der K. N. J.I., was de cerste uit het geslacht, die met een Nederlandschhuwde, die vaderzy ds afstamde van het oud L o c h e m s c h e Burgemaster-geslacht de Wolff, tenvijl haar grootmoeder van vaderzijds behoorde tot het Ost-Friesche geslacht Falck, waartoe ook de beroemde Anton Reinhard Falck behoorde, die de leiding had bij de beraadsla- gingen over de teruggave der Kolonien door de Engelschen. De tak der Falcken, waaruit Ik stam, was behalve met F r i e s c h e, N e d e r- landsche en Duitsche bloedsoorten, bovendien nog gemengd met de menging van F r a n s c h en F r a n s c h e n s c h - Z wm t s e r s c h bloed der de Flavard's. De moeder mijner grootmoeder van vaderzijde was de dochter van den bekwamen ISchout-bij-nacht Joost Sels, stammende uit het oude Z u t p h e n s c h e geslacht Sels, dat naast de Nederlandsch en Duitsch bloed, ook Fransch moet heben bezeten, daar het zijn oorsprong nam uit het geslacht van St. Aldegonde-Noircarmes.  Claasdr, die een Conchinsche moeder had. Zijn zoon trouwde met een juffrow Cramer, die vaderszijds uit Engeland stamde, terwijl haar grootmoeder een Ceyloneesche was. Wederom zijn zoon trouwde te Colombo 15 October 1786 met Sara Regina Strobach, wier vader uit Amsterdam kwam, en boekhouder der O. I. C. was, en wier zuster de stammeode der Uhlenbeck's is. Haar moeder, Catharina de Jong, stamt vaderzijds uit Haarlem, moeder zijds uit het H a m b u r g s c h e geslacht Prigge, in opgaande lijn verwandte aan het Graaflijke Huis von Dassel. Haar grootvader, de eerste Prigge, die naar Ceylon kwam, huwde Francina Mendes, een Portuguese-Singhalleesche mengling. Haar vader trou Wade, 1714, Antonia Hendriksz, wier vader uit B e- 193 m e r e n kwam, en wier moeder, geboortig uit C a 1 e t u r a, Antonia de Silva heette, en een Portuguese-Singhalleesche was. Wederom diens zoon, mijn overgrotvader, de eerste dier familie, die naar Java kwam, trouwde te Pekalongan 14 Augustus 1813 met Wilhelmina Elisabeth Bach. Haar vader, die toen aldaar Scriba was, stamde, als natuurlijke zoon, uit het Saksische geslacht Bach, dat ook nog in Buchholz een der aanzielijke famihen is. Haar moeder, Johanna Caroline Beer, geb. Semarang 3 April 1780, had tot vader Hijneman Beer (— wellicht een Semiet uit Amsterdam? —) en tot moeder een Javaansche, die volgens in meerdere opzichten betrouwbare familie-aanteekeningen eene Verwante der Solosche Vorsten-huizen geweest moed zijn. Zooals ik reeds elders schreef („Wäderopbouw'*), schrijf ik aan deze „exotische" bijmengingen vele mijner karaktereigenschappen toe, en zeer zeker m. In groote liefde voor land en volk van dit Osten, en het niet kunnen verdragen, dat deze volken de mindere zouden moeten wezen en blijven van andere. Maar ook in ander opzicht is deze familie interessant, door het feit, dat twee zonen van een jongeren broeder mijner grootmoeder een dui-delijk Singhaleesch type vertoonen: de eene alleen in lichaamsbouw, de andere echter ook in gelaatstype, terwijl die Singhaleesche vermenging toch minstens zeven generatien van hen verwijderd was. Als belangwekkend voorbeeld eener gemengde descendentie geef ik als bijlage 5 die van den bekwamen Gouverneur-General van Nederlandsch Inde Gustaaf Willem baron van Imhoff. Zooals bekend is, verwekte hij hem overlevende kinderen alleen bijde vrouw Helena Pieters, die hem ten geschenke was gegeven door de Vorstin van Boni. Tot welk Inheemsch ras zij behoorde, heb ik niet kunnen vinden. Of zijn eene dochter, Isabella Athonie barones van Imhoff, geboren 8 Mei 1748, later gehuwd is, en nakomelingen heeft nagelaten, weet ik niet; zijn andere dochter stierf ongeveer 1 jaar oud. Zijn zoon, Jan Willem baron van Imhoff, huwde en plantte zich voort; zijn verschillende afstammelingen vindt men in de bedelde bijlage. Maar ik vraag bizondere aandacht voor den talentvollen Nederlandschen Gezant en Minister Jhr. Mr. Reneke de Marees van Swinderen, die dus in den vijfden graad afstamt van een vrouw, behoorende tot een derulkanische volken. Ut mijn vooroudertabel als ook uit dezen stamboom zal wel ieder duidelijk worden, dat slechts voorouderstabellen waarde hebben voor een eronderzoek naar mengingen; een gewone stamboom leert hieromtrent bijna nooit lets. Van Imhoff is uit den aard der zaak niet de eenige adellijke Ne-derlander geweest, die zich met een vrouw uit de Inheemsche volken hier gemengd heeft —, In vond in de Serie van het Nederlandsch Adelsboek 1912-1918 een twintig-tal andere adellijke familien, waarin zulk een menging eveneens had plaats gegrepen, en een 8-tal, waarij het met Chieneisch bloed was geschied —, hetzij dan direct, hetzij, dat de menging tot stand was gekomen bij de ouders van de echtgenoote of den echtgenoot van de betrokken edellieden —, maar een opsomniing daai-van zou te ver voeren, tei*wyl bovendien die lijst toch onvolledig zou zijn, omdat gealachten, waarin notorisch menging heeft plaats gehad doch hooger op in de ascendentie uit die Adelsboeken, niet konden blijken. Maar ik wil hier liever een reeks van menglingen noemen, die op verschillend gebied hebben uitgeblonken. In de eerste plaats noem ik dan den beroemden Generaal K a r e 1 van d e n, die te Batavia den 12en Januari 1826 geboren werden. Zijn naam is die zijns pleegvaders, den koopvaardij-kapitein van der Heyden. Zijn werkelijke vader, volgens zijn pleegzuster, Mevr. Evers, geb. Octavie van der Heyden, die een vriei;din mijner ouders was, en die dit vaak verhaalde, was geweest de Luitenant-Generaal Ridder de Stuers, die zijnen zoon, toen deze als overwinnaar van Atjeh in Nederland terugkwam, zijn naam zou hebben aangeboden, wat echter uit dank-baarheid voor zijn pleegvader, en uit begrijpelijke andere redenen, geweigerd werd. Wie zijne moeder was weet ik niet, daar in het archief Vivan den Burgerlijken stand te Batavia alle gegevens omtrent zijn geboorte ontbreken, terwijl het Depaitement van Oorlog zich niet gerechtigt gevoelde mij nader in te lichten, hoewel ik het wetenschappelijk doel had medegedeeld. De militair hoog-ontwikkelde eigenschappen van zijn vader hadden blijkbaar niet geleden door de menging met een Inlandsche. Als een tweede noem ik U den verdienstelijken Nederlandschen rechtsgeleeixie Willem Matthias d'Ablaing, geb. te Batavia den 29sten Augustus 1851, als zoon van Mr. Vincent Matthias baron d'Ablaing van Giessenburg uit de Inlandsche vrouw Teda. Hij promovererde te Leiden in de beide rechten in het jaar 1877, en In het Nieuw Nederlandsch Biographisch Woordenboek, Deel I, kol. 1104 vondik, nadat mijn artikel reeds was ingestuurd, het volgende: „Heyden (Karel van der), geb. 12 Jan. 1826 (?) te Batavia, overl. 26 Jan. 1900 te Bronbeek, natürlich zoon van Hubert Joseph Jean Lambert Ridder de Stuers en een inlandsche (boegineesche) vi'ouw, als kind aangenomen door Jean van der Heyden en Wilhelmina Siebin g." De weigering van het Departement van Oorlog om mij inlichtingen te verstrekken, komt naar het my voorkomt, door deze pubhcatie van 1911 wel in een bizonder daglicht. De weigering van Van der Heyden, om de naam „de Steurs" later aan te nemen, moet dus geuit zijn, niet Tegen zijn vader, die in 1861 overleed, maar tegen zijn oom Francois Vincent Henri Antoine Ridder de Stuers, die eveneens leger-commandant geweest is, en in 1881 stierf. Karel van der Heyden was dus een half-broeder van den onlangs overleden Gezant te Parys, en van den bekenden kunst-kenner Victor de Stuers. werd in 1882 benoemd tot Hoogleeraar in het Romeinsch recht, na sedert 1879 lector in dat vak geweest te zijn, tijdens de ziekte van Prof. Goudsmit. Ook hier zijn de rechtsgeleerde qualiten des vaders blijkbaar niet verminderd door de menging met Inlandsch bloed. Als derde noem ik U vervolgens den genialen schilder T o o r o p, gebo-ren in 1860 te Poerworedjo, als zoon van een Noorsch-Javaanschen vader en een Engelsch-Javaansche. Moeder. Precieze opgaven kan ik voorloopig niet verstrekken, daar men mij niet nauwkeurig kon inlichten, en ik citeer dan ook maar uit Spemann's Kunstlexikon. In ieder geval is herhaalde bloedmenging zeker, welke, wellicht, het eigenaardige in Toorop'skunst, zijno symbolische phantasieen, verklaart. Als vierde en vijfde noem ik dan de nog hier in Indie levende schilder v O n D e w a 1 1, twee broeder, wier grootmeeder van moederszijde een gemengd Inlandsch-Chineesche en wier grootvader van moederszijde een Euroesch-Inlandsche mengling was. Als zesde en zevende volgt dan weder een broederpaar Hans en Constant van de w.a 1 1, de schrijver on de musicus. Hun oot-moeder van moe.derszijde was een volbloed Fransche M. de Legne die als onderwijzers naar Indie uitgokomcn was, tenvijl de grootvader van moederszijde, C. Damwijk, een Indischman was, dus waarschijnlijk een Europeesch-Inlandsche mengling. Tot nu toe heb ik steeds mengingsvoorbeclden aangehaald, waarbijeen der componenten een European was, of tenmin Stein, in wien, Europeesch bloed aanwezig was, doch ist wohl ook eenige voorbeelden aanhalen uit de Javaansche geschiedenis of overlevering, die de waarde van mengingen demonstreeren, of in eder geval aantonen, dat ook bij de hoogstgeplaatsten menging voorkwam. Ten eerste dan noem ik R a d e n P a t a h, den energieken eersten Sultan van Demak; hij toch was, volgens do Javaansche overlevering, de zoon van den laatsten Vorst van Modjopahit en diens Chineesche gomalin. Hebben wij dus hier de menging van een dan toch zeker wel Javaansch-Hindoesch Vorst met een Mongoolsche, zoo krijgen wij nog een andere menging te memoreeren, nl. die van den zelfden Browidjo met de wolharige vrouw uit Wandan, die bovendien wellicht een albino was ( Dus een Papoea-vrouw? of een Alfoersche uit Banda? of misschien een Wedda.- vrouw?), waardoor Raden Bondan Kadjawan, volgens de Javaansche overlevering dus de stamvader van het Vorstenhuis vanataram, en dus ook dor nu regeerende Javaansche vorsten, geborcn wer,d. Hoe dit ook zijn moge, stellig blijkt eruit, dat in den Javaanschen geest menging met zelfs zulke ver van zijn eigen volk vei-wij derde rassen als het Mongoolsche of het Papoeasche niet als een mindei-waardig letzter werd beschouwd. Volgens den stamboom der Vorstenfamilien is aan de menging met Arabisch bloed niet te twijf eleh: eveneens een ander verstaand ras. Als men nu bedenkt, dat Cheribon zou gesticht zijn door den Arabier. Sjech Ibnoe Moelana, later genoemd Soesoehoenan Goenoeng Djati, die tevens de stamvader wordt geacht der Sultans van Cheribon, terwijl de stichter van Bantam, Hassan-Oedien een zoon was van den zoo juist genoemde, en tovens de stamvader der Bantamsche vorsten, kan men. in den geest dier overlevering. Wel verklaren, dat de Wester-sche regenten-familien ook die verstaande menging vertoonen. Volg der Sadjarah Malayou — (ik volg de Fransche vertaling van Aristide Marr) — zou een Batara van Modjopahit gehmvd zijn gewoest met een dochter van Sang Sapoerba, een afstammeling in rechten lijn van Alexander den Groote! Uit dat huwelijk zouden de latere vorsten van Modjopahit gesproten zijn. Van Sang Sapoerba zelf, die Vorst word van IMenangkabau, zouden de latere Jang di Pertoewan van Paggerroejong, alsmede de hoogere adel van Menangkabau afstammen. Ongetwijfeld is het een feit, tenminste ook de oude Grieksche ge schiedschrijvers vermelden het, dat Alexander de Groote gedurende zijne veroveringstochten naar den Indus bij vorschillende Indische vorsten-dochters kind. Ern verwekt heeft, en het böscht dus in het geheel niet als onmogelijk verklaard te worden, dat wellicht zulk een afstaniming bestan heeft, al zullen dan de tusschen gelegen generatien heel wat meer moeten bedragen dan de 13, die de Maleische kronieken aangeven, en het zullen er zoo ongeveer een goede veertig moeten zijn. Ratzel schrijft in zijn „Volkerkunde" 2e drk, dl. I bl. 363: „W. von Humboldt heeft op gi'ond van vergelijkende taalstudie een oude verbinning der Maleische volken met die van de Sanskrit-stam waarschijnlijk bevonden. Daar nu het vaderland der „werkelijke" Maleiers op Sumatra te zoeken is, zoo wint de traditie van Indische betrekkingen van Indische betrekkingen van Indische kultuur waarschijnlijk. De Sumatraansche en de Javaansche stichtingen der Brahmanen zouden zoowat in den zelfden tijd kunnen vallen." Daar moge dit verhaal waar of niet-waar zijn, in ieder geval bewijst betreffend, dat zelfs de menging met een Europeaan, wat dan toch Al-exander de Groote was, in den geest der Maleiers En der Indiers verre van letzteren, letztere van letzteren, al moet men dan ook toegeven, dat Alexander de Groote niet de eerste de beste was. HieiTnede zou in strijd kunnen geacht worden, de mededeeling van Dr. Hagen in zijn: „Anthropologische Studien aus Insulinde", dat hij niec gelooft, dat Indische invloeden gewerkt zouden hebben in h-et land van Menangkabauers weg trokken, en er dus geen gelegenheid was voor vi-eemdelingen, om daar zich te vestigen. Ik geloof niet, dat deze redenee-ring de toets der kritiek kan weerstaan. Also in de Europeesche landen met sterke emigratie, ook geen vreemdelingen binnen komen zich blij-vend vestigen! Bovendien leert ons Lekkerkerker in zijn „Land en Volk van Sumatra" dat ock nu nog, bij een zeer schaarsche bevolking, de emigratie-lust nog sterk is; zoo Schriftst hij op bidz. 119: „De Maleiers zijn het erst emigrerende volk, het meest rustelooze ras ter wereld. Het trekt overal been, sticht kolonien, verlaat die soms weer; dringt zijn taal op aan andere volken, zoodat het Maleisch de algemeene verkeerstaal is geworden in het Indie, maar het heeft van het stamland nog geen tweede Java kim- niet maken in bevolkingsdichtheid, hoewel hun beschaving niet geringer, hun vruchtbaarheid niet kleiner, hun land niet minder geschikt is voor menschelijke vestiging dan dat der Javanen.", en bl. 124: „Zooals de Grieken in de Levant tot ver buiten het eigenlijke Griekenland werden gevonden in allerlei betrekkingen en broodwinningen, zoo zijn ook -een groot aantal Minangkabauers tot ver buiten hun stamland. verspreid." En bldz. 207: „Naar Kelang gaan!" Deze gedachte, doze leus houdt den Minangkabauer nog h-eden bezig, doet dit al 400 of 500 jaar lang. Kelang is een der staatjes van de Negeri Sembilan, gelegen op de Westkust van Malakka, ten Norden van die stad. Uit verschillende deelen van het Minangkabausch-e land trekt nog steeds een stroom van emigranten naar Malakka, niet juist naar Kelang, maar ook andere deelen van het schiereiland". Volgens dezen goeden kenner der Minangkabauers is de hoofdoorzaak der emigratie-zucht hat matriarchaat: „Wij meenen daarin de hoofdoorzaak te moeten zoeken van de weergalooze en durende emigratie-ziekte. Direct en indirect. Direct, omdat flinke en pittige lieden, zooals de meeste Minangkabauers zijn, er zich Niet bij kunnen neerleggen, dat de vruchten van hun energie en vlijt ten goede komen niet aan hunne kinderen, maar aan een groot aan medebewoners van hun familiehuis. De volkstraditie der Minangkabauers spreekt duidelijk van een inko-men van buiten af in verband met de Alexander de Groote-sage, terwljl ook de Hindoe-monumenten in het Minangkabausche land toch duidelijk bewijzen, dat daar Hindoe-Javanen zich vestigden. Wat nu het materiaal betreft, waarop Hagen zijn theoretischa overwegden achteraf baseert: dat is niet geheel zonder bedenking. Van d-e 13 personen, die hij Menangkabauers noemt, zijn er 6 Mandailingers, dus eigenlijk Battaks. Opmerkelijk is, als men Minangkabauers beziet het duidelijk verschil in type der hoogere standen en van het volk. Die hoogere standen vertoonen veelal fijne gezichten, goed besneden, met smalle, goed verheven neuzen, terwlijl Jieden, uit de volksklasse afkomstig vaak zeer breede. Plompe gezichten heben, met breede, platte neuzen. Dr. Abdoel Rival, die zelf, zoals men sweet, Minangkabauer is, maakte mij daarop met nadruk opmerkzaam. De Minangkabauers, die Hagen gemeten h-eeft, zijn naar hun naam te oor-deelen, menschen uit het volk, ook wat hun ambt of betrekking betreft. Helaas, beschik ik niet over metingen, maar dit alles bijeen g-enomcn, prelof k toch vve\ te mogen zeggen, dat de bewering van Hagen, dat ondev de Minangkabauers geen menging is tot stand gekomen, en zij in alle opzichten de tegenstelling zijn der Hindoes, minstens genomen, voorbarig mag genoemd woiden. Volkennrenging onder de inheemsche volken hier hebben ook in zeei" uitgebreiden gi-aad plaats gegi'epen. Boven haalde ik reeds aan de schoonen mengvormen tusschen Niassche vrouwen en Maleiers of Atjehers. Mengingen tusschen Socdaneezen, Javanen en Madoereezen, welke naar lichaam en geest en taal zich zo diiidelijk als drie volken afgrenzen van elkaar. zyn uiteraard zeer veelvuldig. Ook in de stamboomen der Vorstenhuizen van Java worden m-engingen althans met Madoereesch bloed aangetroffen. Dat inderdaad de drie gi'oote bevolkingsgroepen van Java beschouwd moeten worden als drie van elkaar goed gedifferentieerde volken, moge liet volgende doen zien- Prof. Kern schrijft in zijn „Rassen en Talen in den Archipel," opge nomen in Colijn, Nederlandsch Indie: „Ieder weet, dat op Java drie talen gesproken worden: Javaansch. Simdaneesch en Madureesch, waarvan de laatste alleen inheemsch is op Madura." Dus: „Talen," en nict, Dialecten"! En verder:,,'t Sundaneesch heeit groote verwantschap met het Javaansch, en vertoont ook eenige trekken van overeenkomst met 't Lamponsch. Het Sundaneesch onderscheidt zich door iets levendigs en vlugs, en leent zich uitstekend tot eenloss stijl, beter dan 't Javaansch, dat zeer deftig en voomaam is Verder dan 't Sun-daneesch wijkt het Madureesch in den grond van 't Javaansch af, ofschoon zulks op den eersten blik niet zoo duidelijk uitkomt, omdat het in niet geringe mate verjavaanscht is. Het wordt met zijn hoogst eigenaardige uitspraak niet all-een gesproken op Madura en de Bawean-eilanden, maar ook door de van 't eiland stammende bevolking in Oost-Java." Stratz vond op Java twee duidelijk verschillende typen, die hij het Hindoesche en h-et Maleische noemt. Terwijl deze beide typen. onder de Javanen en de Soendaneezen worden aangetroffen, is dat niet het gcval bij de Madoereezen, bij wie alleen het Maleische gevonden wordt In den nieuwen drk van de „Encyclopaedie van Nederlandsch-Indie" wordt in voce: „Minangkabauers" m Ten operechte verklaard, dat Hagej in de Minangkabau-Maleiers zou zien een kniising van het Maleische oerras met vreemde elementen, tenzy dit dan medegedeeld is in een voor my hier niet toegankelljk boek. Wei wordt er ook uitvoerig gesproken over de twee verschillende typen van de Minangkabauers, zooals die door Kleiweg de Zwaan beschreven zijn: „een smal en fyn gelaatstype en een grof minder intelligent type. Het eerste is gekenmerktdoor een lang en smal gelaat, hoog en gewelfd voorhoofd, hooge smalle en niet zelden convexe neus, dunne lippen en weinig uitgesproken of geen prognathie. Bij het grove type heeft men een breed en plat gelaat, met uitspringende jukbeenderen, breeden, platten en vaak concaven neus, wijd uitstaande neusvleugels, dikke lippen, duidelijke prognathie, laag voorhoofd, dikwyls een Mongolenplooi". Mr. Nieboer deelt mede in de „Encyclopaedia voor Nederlandsch-Indie" V. Rassen (le druk), bldz. 365 Das er z.i. veel voor te zeggen zou zijn, om de Soendaneezen en Madoereezen tot de Arabes te rekenen, die mid-del-of langhoofdig zijn, terwijl de Javanen tot de Maleiers zouden moeten gesteld worden, die rondhoofdig zijn. Dit stemt niet geheel overeen met de Indices, die hij ter aangehaalde plaatse, bldz- 368, naar Deniker mededeelt: Sub-brachycephaal (82 — 85,2) Madoereezen van het eiland 82.6 Javanen 84.6; 83. Brachycephaal (85,3—86,9) Soendaneezen 86,3; 85,5. Waar dus alle rondhoofdig zijn; het minst de Madoereezen, het sterkst de Soendaneezen, en daartusschen in de Javanen. Alle drie volken zijn schintandig, doch het minst de Madoereezen. De Soendanee is in het algemeen kleiner dan de Javaan en Bekenkunde de lengte van 5 voet; daarentegen is hij zeer ineengedrongen, zeer gespierd, grover en sterker gebouwd. De Javaan is, bij eenigszins grootere lengte. ranker, tengerder, meer verfijnd, ofschoon de borst doorgaans goed ontwinkteld is. De Madoerees komt in lengte ongeveer overeen met den Java'cin, maar is even grof gebouwd en zoo gespierd als :de Soendanees. De oogspleet is bij de Madoereezen en Javanen vrij ruim en horizontaal, bij de Soendaneezen wordt vaak de schuinsche stand geconstateerd. De neus is bij de Javanen vaak gebogen, en kan soms wel een haviksneus genoemd worden; bij de Soendaneezen is hij doorgaans kort, plat, breed- De jukbeenderen van den Madoerees puilen zeer sterk uit, terwijl het gelaat van den Soendanees meer vierkant is, wat niet bij den Javaan wordt opgemerkt. Deze lichamelijke verschillen onleende ik aan Veth „Java", 2e druk. d. IV. G-eheel in overeenstemming met wat ik boven van Kern aanhaalde, scheen mij de aard der Soendaneezen, vroolijk, opgewekt, wat lichtzinnig, maar vriendelijk en speelsch, maar daarnaast streng vi'oom, en zijn geheelen vrede zoekend en vindend in den Islam. Daarentegen leek mij de Javaan d-eftiger, voornaam, statig doch graciens, hoffelijk, daarbij zijn Heil zu können, zijn vor de grobe, vor de grobe, die zijn vorgeslacht bood. Maar daarnaast was de Madoerees mij het bei den gedisciplineerde, levendig en energiek, een militair in den goeden zijn van het woord; en is zijn spaarzaamheid een deugd te noemen, zijn wi-aakzucht is wel een zijner grofste fouten. Het zal wel een ieder duidelijk zijn, dat dus inderdaad van drie volken meet gesproken worden. Mengingen tusschen die volken komen zooals ik reeds schreef, uit den aard der zaak zeer veel voor, maar tevens, wat ik boven demonstreerde aan de Javaansche Vorstenhuizen, heeft er zeer diep gaande mengingen plaatsgegrepen tusschen die volken met Chineezen en Hindoes en Arabieren, alsmede m-et Europeanen. 200 Om van die laatste menging- eenigszins een beeld te vormen, deel ik mede, dat onder de 1361 hinvelijken, die in het jaar 1917 in Nederl- Indie, v'olgens het Adresboek van Kleian ^verden gesloten, er 179 vooikwamen, waarin een Europreaan, of een reeds gemengde Eiiropeaan met een Inland- ?che vrouw trouwde, en 23, waarin een Chineesche vioinv die wel altijd ^^•^eer gemengd met Inlandsch bleed zal zijn gehuwd werd, of resp. in 13.1 7c en in 1.7 7r der gevallen. Hoeveel mengingen er echter voorkomen, zonder dat er een huwelijk gesloten wordt, is uit den aard der zaak met geen flauwen schijn van juist- heid te bepahen. Wij heben boven gezien, hoe inderdaad gi'oote geesteshelden der menschheid het product geweest zijn van rassenmeng of andere menging, maar heeft de menging ook nog andere waarde voor het monschdom? Havelburg schrijft in het verzamelwerk: „Krankheiten und Ehe:” over hot Klimaat, het Ras en de Nationalit in hunne beteekenis voor het huwelijk, en wij lozcn daar op bldz. 110: „het gedeien van het blanke ras in de tropen is aan bloedmengingen met vreemde, zelfs gepigmenteerde rassen, of met menglingen gebonden; daardoor blijft de nakomelingschap van den European in de tropen levenskrachtig, en vormt tenslotte zeer l)epaalde typen. (Op bldz. 129 staat: Menglingen van  Het aantal immers der personen van vreemde rassen hier, dus met namen de Europeanen, Chineezen, Hindoesen -en Araiben is verdwijnend klein in vergelijking met het aantal van het inheemsche ras. „Als die mengroßen eenmaal in de meerheid zijn," schrijft Ratzel verder, „dan hebben zij een groote voorsprong op de zuivere rassen; zij zullen de volken der toekomst zijn." En hoewel die geleerde dat schrijft met het oog op Midden- en Zuid-Amerika, kan ik geen reden zien, waarom het niet ook hier geldig zou kunnen wezen. Laten wij verder bedenken, dat bij de inzinking der klassieke cultuur door de diepgaande ontaarding der Romeinsche bevolking, waaraan zeer zeker ook de matelooze en regellooze bloedvermenging, die ten slotte tot een chaos voerde, het hare bijgedragen heeft, het een nieuwe menging was met de indringende Germanenstammen, die voerde tot de Renaissance, den wederopbouw der klassieke cultuur. Zoii dan ook niet hier Wäar een hoog ontwikkelde cultuir bestaan heft, waar die ook tot diepste inzinking gekommen is, de menging met een ras, dat gekenmerkt werordt door energieke, en taaie wil, en zin voor orde en recht, en dapperheid en trouw niet de stoot kunnen geven tot het ont- hiiken en weer opbloeien dier verheven cultuur? Maar men zai goed doen, kieskeurig in de menging te zijn, en het wil mij toeschijnen, dat de in aanmerking komende rassen in eder geva!, om te bsginnen staatkundig, gelijk-gerechtigd mocten gemaakt worden. Ik wil eindigen, zooals ik begonnen ben, om mijn spijt te betuigen, dat ik slechts onvolledig materiaal brengen kon. Het h-erschende vooroordeel en de misplaatste schaamte voor haar, die dan toch De „Moeder" van den betrokken geweest is, hetzij direct, hetzij indirect, n.l. in verdere afstamjning, wai-en wel de hoofdooi'zaken daarvan. Mijn oprechte dank dus aan hen, die mij inlichten en litteratur ter beschikke stelden, en ik noem onder dezc laatsten met name Dr. van Lier, en Mr. van Ossenbruggen. Wellicht, dat deze, zij het dan ook onvolledige en dus gebrekkige, voordracht op het E e r s t e Congres voor de Taal-. Land- en Volkenkunde van Java zou mogen geld-en als de inleiding tot een tijdperk van bestudeering der uiterst gewichtige vraagstukken van rassen-menging, welke hier eigenlijk zoo gemakkelijk moest zijn, omdat het materiaal als het ware voor het opscheppen ligt, om een populaire uit-drukking te gebruiken. In familie-overleveringen, en notities ligt vaak zooveel waardevol materiaal opgesloten. Ik hoop, dat men, na kennisname V van deze voordracht er toe zal kunnen besluiten, mij liefst zoo uitvoerig mogelijke stamboomen van gemengde familien toe tezenden, het liefst echtsr natuurlijk Yoorouderstabellen, zooals die van Prinses  TOEVOEGING. Het bleek my, dat er vru veel misverstand bestond over een mojrelijke afstamming van Alexander den Groote. Ik wil daarom hier in eenige citaten brengen, wat ik daarover acht van belang te zijn, uit Grieksche en Romeinsche geschiedschrijvers. Vooraf laat ik gaan een gedeelte uit de „Sou]alat es Salatin of de „Sadjara malayou", waarvan ik de Fransche vertaling van Aristide Marre volg. Hoofdstuk I. Weet, dat in de oude tijden, die ver van ons venvijderd zijn, leefde, zooals de geschiedenis verhaft, Koning Alexander, de zoon van Darab, den koning van Roem. Zoo was zyn afkomst; hij k\vam uit het land Macedonie, en droeg den titel..Dzoe'Ikarnein" (de tweehoomige.) Het gebeurde nu, dat deze Vorst zich had opgemaakt, om de landen te zien, waar de zon opgaat, en dat hij k\vam aan de grenzen van Indie. In die streken was een koning, die een uitgestrekt rijk regeerde, want hij hield in zijn hand de helft van Indie. Hij heette Radja K Idi Hindi. Op het bericht van de nadering van Koning Alexander, gaf Radja Kida Hindi order aan zijn eersten Minister, om al zijn troepen teverzamelen en zijn schatplichtige vorsten. Zoodra toen zijn alien verzameld waren, trok hij tegen Koning Alexander op. De twee legers ontmoetten elkaar, en een ver-Fchrikkelijke slag ontstond, zooals dat verteld wordt in de geschiedenis van Alexander. Radja Kida Hindi werd overwonnen en viel levend in handen van den Koning Alexander hem een gewaad, geheel gelijk aan wat hij zelf droeg, en vei-volgens zond hij hem naar zijn Rijk terug. Nu had Radja Kida Hindi een dochter zoo schoon, dat zij zonder weerga was, en in dien tijd geen gelijke had Deze prinses heette Chahar-el-Beriah. De priester Kedlir trouwde d Us de dochter van Radja Kida Hindi met Koning Alexander. Radja Kida Hindi vertelde aan Koning Alexander zijn vurig verlangen, om zijn dochter de prinses Chahar-el-Beriah terug te zien. Hij Toeg, dat zijn hem zou worden terug gegeven. Koning Alexander stemde erin toe, dat de prinses naar haar vader te kleinig keerde Radja Kida Hindi was vervuld van vreugde, dat zijn dochter door Koning Alexander zwanger was geworden.... Toen de maanden vervuld waren, beviel de prinses Chahar-el-Beriah van een zoon. Radja Kida Hindi gaf aan den prinses, zijn kleinzoon de naam van Radja Arastoen Chah, Oulad el Melik el Mokaram (zoon van den edelmoedigen Koning). Laten wij nu de Grieksche en Romeinsche schrijvers aan het woord. Justinus, Philippische geschiedenis, Boek XII, 7. Daarop neemt hij (Alexander) zijn weg naar het Daedalus-gebergte (nu Hindo-Kuh) en de staten van Koningin Kleophis. Deze had zich aan hem onderworpen, doch ont haar rijk weer van hem terug, nadat zij bij hem geslapen had. Zij verkreeg dus door liefkoozingen, wat zij door dapperheid niet had kunnen verkrijgen. Zij noemde den door hem verwekten zoon Alexander, die later koning over geheel Indie geworden is. (Zij was koningin der Assacenen, terwijl haar hoofdstad Massaca hete, in het Noord-Westen van Indie. Haar rijk v.as het Kambodja uit Voor-Indie, waar-over in de Javaansclie geschiedenis ge.sproken wordt.) Curtius Rufus. Van de daden van Alexander den Groote, Koning van Macedonie. Boek VIII, C. 20, 37 en 39. Alexander zelf trok naar Mazagas. Na den dood van den eerst kort te voren overleden Assakanus, die de Koninklijke waardigheid bezeten had, regeerde zijne moeder Kleophis het land en de stad Daar de overgave aan de belegerden goed toescheen, zonden zij gezanten tot den Koning ten einde om genade te smeeken. Toen dit was toegestaan, kwam de Koningin met een groot gevolg van edele vrouwen, die uit gouden schalen wijn offerden. Zij zelf legde haar kleinen zoon op de knieen des Konings en verkreeg niet alleen genade, maar ook de waardigheid van haar vi^oegere stand. Zij werd koningin genoemd, en velen gelofden, dat dit meer geschiedde ten gevolge van haar schoonheid, dan uit medelijden. Tenminste voerde ook een zoon, dien zij Later, het leven schonk — wie dan ook de vader geweest mag zijn — den naam van Alexander. Diodoros, Geschiedkundige Bibliothek, Boek XVII, 84. Toen deze overreenkomst bezworen was, zond de Koningin (Kleophis), Alexander's grootmoedigheid bewonderende, de kostbaarste geschenken hem toe, en beloofde alles te zuUen doen, wat hij verlangen mocht. Arrianos, Veldtochten van Alexander den Groot, Boek IV, 26 en 27. Van hier uit zette hij (Alexander) zich tegen het land der Assacenen in beveling. Alexander ging eerst op Massaga los, de grootste stad van die streek. De Indiers boden, zoolang de bevelhebber van de stad in leven was, krachtig weerstand; maar toen deze dood nederzonk, knoopten zij onderhandelingen met Alexander aan. De V van vedigers ontbloote stad nam hij (Alexander) in storm in: Assacenus' moeder en dochter werden tot gevangenen gemaakt. Deze citaten spreken dan toch wel alle, de een duidelijk, de andere minder duidelijk of onvolledig, van een Koningin van een land, dat in ligging geheel met Kambodja overgreenkomt, die, overwonnen, haar land van den overwinnaar terug ont-ving, en hem een zoon schonk, die later koning over geheel Indie werd. Wij vinden nu wel ook nog de volgende plaats: Arrianos, Veldtochten, Boek V, 20. Van Sissicottus, den Satraap in het land der Assacenen, kwam de boodschap, dat dit volk niet alleen zijn eigen vorsten vermoord had, maar ook tegen Alexander in opstand was gekomen. Maar in geen der andere schrijvers voor zoover zij mij toegankelijk waren, vond ik dit bericht, en het is geheel in strijd met wat ik boven uit Justinus aan-haalde. Wa arschijnlijk is hier een verwarring in namen: er zou immers nog een volk zijn der Astacenen? In de „Sadjara malayou" is echter sprake van een Koning, die overwonnen werd, en wederom in zijn waardigheid werd hersteld. Ook daarvan spreken de Grieksche en Romeinsche schrijvers. Justinus, Philippische geschiedenis, Boek XII, 3. Onder de koningen der Indiers was er een, genaamd Poros, even ultimuntend door ichaamskracht als door zielegrootheid, die reeds lang te voren, sedert hij de roep van Alexander vernomen had, zich tot den krijg had uitgerust, zoodra hij in aan-tocht was Poros wordt met vele wonden bedekt, gevangen genomen Alexander zond hem, om zijn dapperheid te eeren, ongedeerd in zijn rijk terug. (Poros is geen naam, maar zou een titel, of ten minste een aanspreekvorm zijn. Het Rijk van den hier bedelden Vorst is het tegenwoordige Lahore, en werden oorspronkelijk begrensd door de zijtakken van de Indus de Hydaspes (nu Islam) en de Acesines (nu Ghara of Sutlej). Deze zelfde geschiedenis vertellen eveneens: Curtius Rufus, Van de daden van Alexander den Groote, Koning van Macedonie, Boek VIII, Hoofdstuk 13 en 14. Diodoros, Geschiedkundige Bibliotheek, Boek XVII, 87, 88 en 89. Arrianos, Veldtochten van Alexander den Groote, Boek V. 8 — 19. Plutarchos, Levensbeschriving van Alexander, 60. In geen van deze verhalten wordt een Huwelijk met Poros' dochter. Zyn deze beide episoden nu door het Maleische verhängt, of werd door toevallige omstandigheden door de klassieke schrijvers vergeten van feen dergelyke verbintenis tusschen Alexander en het huis van Poros te gewagen? Zou wellicht die koningin Kleophis een dochter van Porus geweest kunnen zijn, van Poros, die in de Nedcrlandsche bewerking van Helmont's Wereldgeschiedenis geworden wordt: den grijzen heldenvorst? Over lets dergelijks zal wel nooit klaarheid komen. Hoe het zij, het zou geheel in de lijn van Alexander's gedachtengang gelegen hebben, indien hij evenecns een dochter van Poros ten huwelijk had genomen, zooals op zyn tocht zoo vaak gebeurd was, zooals ons de volgende citaten leeren: I. Arrianos, Veldtochten, Boek IV, 18, 19 en 20. In het begin van het voorjaar (327 v. Chr.) trok hij tegen de Sogdianers rots-vesting op, waarin vele Sogdianers gevlucht waren. Ook de Gemalin en de dochters van den Bactrier Oxyartes zouden daarin gevlucht zijn, door Oxyartes, die ook van Alexander was afgevallen, zelf daar gebracht Onder vele andere vrouwen en neisjes geraakten bij die gelegenhcid ook de gemalin en de dochters van Oxyartes in gevangenschap. Oxyartes had namelijk een nog ongehuwde, maar volwassen dochter, genaamd Roxane, van wie alle krijgsmakkers van Alexander zeggen, dat zij,ongeacht dan de gemalin van Darius, de schoonste vrouw was, die zij in Azie hadden gezien: ook had zich Alexander op het eerste gezicht dadelijk op haar verlief. Maar hij had Ondanks zijn vei'liefheid, haar niet als gevangene willen onteeren, doch hat niet versmaad, met haar formeel te huwen Als Oxycartes nu vernam, da? zijn kinderen in gevangenschap geraakt waren en welk een indruk zijn dochter Roxane op Alexander gemaakt haar, zoo verscheen hij welgemoed voor zijn over-winnaar, en werd door dezen met groote eerbewyzen ontvangen, zooals dat bij zulk en samenkomst geheel natuurlijk was. Justinus, Philippische geschieden, Boek XII, 15. (Alexander) liet zijn van Alexander met zijn moeder op de burcht van Amphipolis gevangen zetten. Justinus, O. c. Boek XIV, 6. (Cassander) doodde ook nog den anderen zijn. Meter zijn moeder Roxane. Arrianos, o. c. Boek VI, 15. Ondertusschen kwam ook de Bactrier Oxyartes, de vader van Alexander's gemalin Roxane aan, en hij werd door Alexander tot Satraap in het land der Paropamisaden benoemd. (326) Dit land lag ten westen van het rijk van Koningin Kleophis. Ook in 316 was hij aar nog stadhouder van Antigonus. (Diodoros, o. c. Boek XIX, 48). 