None
Aangezicht lichter, half zoo breed als de oogen, van boven nog smaller, aan de iets vooruitspringende onderste helft door den knevelbaard ingenomen; de bestaat uit bleekgele borstelharen, met enkele donkere haren van boven; de beharing van het achter-hoofd, alsmede de kinbaard bleekgeel. Sprieten zwart; de beide worteleden van onderen met zwarte borstels; het derde lid priemvormig, zoo lang als de worteleden te zamen; de eindborstel niet langer dan het derde lid. Zuigsnuit glanzig zwart. Thorax op den rugs geelachtig grauw, met drie donkergrauwe langsbanden, waarvan de beide zijwaartschen in twee vlekken zijn opgelost; borstzijden, schildje en achterrug aschgrauw; de uitstaande haren vddr de kolfjes geel. Achterlif naar het einde iets versmald, donker asch-grauw, in de zijden goudgeel, wat zich vlekkig op elken ring voordoet; in de zijden der voorste ringen eene uitslaande gele beharing; mannelijke genitalién elanzig zwart, eene kleine, kolf-achtige verdikking vormende; de beide tangarmen eind igen in een omgebogen punt en omvatten een parigar, dat uit de onderste aanhangsels naar boven oprijst. Pooten roodgeel, eenigs- zins glanzig; de heupen van dezelfde aschgrauwe kleur als de borstel zijden; de basis en de spits der dijen, alsmede de laatste tarsenleden zwart; aan de voorzijde der middendijen een donkere veeg; dijen en schenen met gele beharing; aan de onderzijde der achterdijen is deze dichter, aan de binnenzijde der middenschenen bijzonder lang en tevens donkerder; bovendien hebben de pooten eenige verspreide zwarte borstels; het eerste lid der voortarsen is iets verbreed en van onderen met doornachtige borstelljes bezet. Kolfjes roodgeel. Vleugels korter dan het achterlijf, met geelachtige tint, aan de spits en langs den achterrand donkergrijs; de onderste arm der cubitaal-vork bochtig; de bovenste der uit de discoidaal-cel ontspringende aderen aan haar begin opwaarts gebogen, waardoor  (C. Ribbe) in het Museum te Budapest. De soort is zeer verwant aan JZ. dautus v. d. Wulp (Tijdschr. v. Entom. XV. 242), doch onderscheiden door meerdere grootte en minder levendig gele kleur van kop en thorax; de middenband op den thorax is niet duidelijk in tweeén gespleten; het achterlijf is naar het eind meer versmald; de tint der vleugels is bleeker en de donkere zoom aan de spits en langs den achterrand minder scherp begrensd. 40. Itamus longistylus Wied. Auss, Zweifl. I. 433. 13 (Asilus); v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 247, 2. — Wiedemann beschreef deze soort naar exemplaren van het Leidsche Museum. Zij schijnt in den O. Indischen archipel niet zeldzaam te zijn. Uit vele exemplaren, die ik zag, is my gebleken, dat de zwarte teekening aan de pooten nog al aan verandering onderhevig is. Somtijds zijn alleen de knieen en de wortel der dijen zwart, terwijl de spits der schenen slechts een weinig bruiachtig. Maar er zijn ook individuen, waar de spits der schenen welzwart kan worden genoemd. Niet zelden is voorts de zwarte kleur meer uitgebreid en vormt zijn een breeden band op de binnenzijde der schenen. De tarsen zijn altijd zwart en tevens forsch gebouwd en dicht met zwarte stekelborsten bezet. De beschrijving, door Schiner van zijn J¢. dipygus gegeven (Dipt. Novara Reise, p. 488), is geheel op dongistylus van toepassing; alleen zou de meer beperkte zwarte teekening aanleiding kunnen geven, daarin eene andere soort te zien; doch na hetgeen hierboven gezegd is, heeft dit verschil zijn beteekenis verloren. Darentegen komt Schiner’s uitvoerige beschrijving der mannelijke genitalién zoo volkomen overeen met die van I/, longistylus '), dat mij geen twijfel overblift omtrent de identité der beide soorten. Dat <Asilus latro Dol. (Naturk. Tijdschr. v. Ned Indié, XIV. 394) ook een synoniem is, werd reeds lang geleden door mij als vaststaande aangenomen (Dipt. Sumatra-exped. p. 24). Ik vermoed, dat Asi/us vertebratus Macq. (Dipt. exot. I. 2 149. 37), waarvan alleen het g en nog wel zonder aanduiding van vaderland beschreven is, almede hier als synoniem moet worden beschouwd; de oppervlakkige beschrijving althans bevat geen enkel woord, dat niet op het ¢ van Jdongistylus toepasselijk is. 41, Itamus Philus Walk. List Dipt. Brit. Mus. II. 393 (AsiZus). — Van deze soort heb ik drie exemplaren van Darjeeling (een â en twee wijfjes) voor mij. Op de wijfjes is Walker’s beschrijving volkomen toepasselijk. Deze soort is iets forscher en breeder dan J¢, longistylus, zoodat de dunne priemvormige eierbuis nog scherper asteekt. Kenmerkend is de dichte beharing van het lichaam, die op het achterlijf zwart, daarentegen op den thorax en het schildje roodgeel is; ook de langere borstels van achteren op den thorax en aan den achterrand van het schildje zijn roodgeel. Het. eerste lid der tarsen is, evenals bij /ougistylus, breeder dan de volgende leden. De eierbuis is glanzig zwart, onbehaard en uit vier leden saamgesteld. Walker kende alleen het?; bij het zijn het aangezicht, de knevelborstels en de kinbaard niet rood, maar witachtig; het aachterlijf heeft aan de vier voorste ringen, even als bij het?, eene dichte zwarte beharing; alleen in de zijden van den eer Sten ring is die beharing roestkleurig; de vierde en de vijfde ring zijn smaller en ten gevolge eener platligge beharing meer grauw, aan de kanten zelfs licht grijs; de zevende ring en de genitalién weder zwart, doch met eene lichte, borstelige beharing. De viele gewordenen hebben in beide seksen eene geelbruine tint, die naar de spits in het grauwe overgaat. Vergelijk ook mijne afbeelding van de mannelijke genitalién van It, longistylus in het Tijdschr. y. Entom. XV, pl. 12. fig. 44. Zwart, borstzijden grijs; eerste en tweede achterlijfsring met witte beharing; voor- en middenschenen roodgeel; vleugels aan de spits en den achterrand bruin. Lengte 20 mm., 2 (met in der eierbühls) 25 mm., Kop iets breeder dan de thorax; het diep ingezonken voorhoofd zwartachtig; aangezicht bleek goudgeel, naar onderen nauwelijks iets gewelfd; knevelborstels heldergeel, van boven met eenige fijne zwarte haren; kin- en bakkenbaard geelachtig. Sprieten zwart; de worteleden met zwarte borstelharen; het derde id zoo lang als het eerste; de eindborstel van dezelfde lengte. Zuigsnuit glanzig zwart, iets langer dan de kop; palpen zwarte bearing van dezelfde kleur. Thorax van boven zwarte; de schouders en de borst- zijden grijs; op den rug is eene korte, fijne, zwarte beharing; in de zijden en dicht véer het schildje wordt die beharing langer en gaat vergezeld van eenige vrij stevige borstels; schildje zwartachtig, an den achterrand met vele donkere haren; de uitstaande be- haring vdédr de kolfjes zwart. Achterlijf dozwart, bij het slank en naar achteren versmald; in de zijden van den eersten en tweeden ring eene dichte, gro ve, geelachtige, bijna witte behandling, die zich ook eenigszins aan den achterrand dezer ringen voortzet; de vijfde en zesde ring door eene lichtgrijze behandling bedekt; de zevende ring glanzig zwart, even als de zeer samengestelde genitalién (Pl. 5, fig. 7). Bij het @ is het achterlijf aan de vijf voorste ringen dofzwart en vrij breed, doch wordt dan verder plotseling versmald en gaat over in eene dunne, vierledige, glanzig zwarte elerbuis (zie fig. 8). Pooten glanzig zwart, aan het eerste en tweede paar de buitenkant der dijen, behalve aan de spits, rood-geel; aan de achterschenen soms de basis pekbruin; tarsen forsch en breed, aan de onderzijde doornig beborsteld; voetballen rood-geel. Kofjes heldergeel. Vleugels bruinachtig, langs den voorrand, aan de spits en aan den achterrand donkerder. Een ¢ en twee wijfjes, van Toli Toli, Noord-Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest. Deze sort heeft een veel donker der uitzicht dan [é longistylus, BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA, 147 wijl de thorax van boven bijna geheel zwart is, aan het achterlijf de gele haarzoomen der ringen ontbreken en de zwarte kleur aan de pooten veel grooter uitbreiding heeft. Itamus spinicauda n. sp. 9. Slank, zwart; schenen roodenkel; het laatste lid der eierbuis rondachtig, met doornige borsteltjes; vleugels aan de spits erauw. Lengte (met inbegrip der eierbuis) 223 mm. Gelijkt ten opzichte der donkere kleur op de voorgaande soort, doch is slanker en minder forsch gebouwd; het aangezicht is grauwgeel; de beharing onder aan den kop wit; die der palpen bleekgeel. Thorax nagenoeg geheel zwart, zelfs de borstzijden slechts weinig grijsachtig; de uitstaande beharing vdér de kolfjes wit. Achterlijf aan de laatste ringen niet zoo plotseling, doch meer geleidelijk tot eene eierbuis versmald; het daaruit Achterlijf aan de laatste ringen niet zoo plotseling, doch meer geleidelijk tot eene eierbuis versmald; het daaruit Achterlijf aan de laatste ringen niet zoo plotseling, doch meer geleidelijk tot eene eierbuis versmald; het daaruit Achterlijf aan de laatste ringen niet zoo plotseling, doch meer geleidelijk tot eene eierbuis versmald; het daaruit Achterlijf aan de laatste ringen niet zoo plotseling, doch meer geleidelijk tot eene eierbuis versmald; het daaruit Achterlijf aan de laatste ringen niet zoo plotseling, doch meer Voortkomend laatste lid aan 't eind rond-achtig en met verscheidene korte, doornachtige hborsteltjes bezet (zie Pl. 5, fig. 9). Pooten zwart; de schenen en het begin van het eerste tarsenlid roodgeel, de schenen echter met zwarte spits; de pooten en vooral de tarsen zijn slanker dan bij de voorgaande soorten en slechts met weinige en zwakkere borstels bezet. Vleugels vrij helder, aan de spits met flauwe grijsachtige tint. Drie vrouwelijke exemplaren van Toli Toli, Noord Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest. 44. Threnia microtelus n. sp. 2 (Pl. 5, fig. 40 en 41). Thorax aschgrauw met zwartachtige banden; achterlijf zwartet geelgrijzen achterrand der ringen; pooten zwart, de dijen en schenen gedeeltelijk roodgeel; vleugels aan de spits bruinachtig. Lengte 174 mm. Aangezicht smal, naar onderen iets breeder, witachtig grijs; de gezichtsbult kussenachtig vooruitstekend, van boven niet veel meer dan een vierde van het aangezicht vrijlatend; knevelbaard groot, van boven zwart, aan den mondrand met langere, deels ook gelehren; kinbaard wit; voorhoofd zwartachtig; boven op het achter hoofd eene rij zwarte, omgebogen borstels. Sprieten zwarte; de beide worteleden met zwarte borstels; het derde lid slank, iets korter dan het eerste, aan het eind spits toeloopend; de eindborstel zoo lang als de spriet. Zuigsnuit glanzig zwart; palpen zwarte haren. Thorax en schildje geelachtig aschgrauw, op den rugs met onduidelijk begrensde, zwartachtige langsbanden, die aar slechts weinig van de grondkleur overlaten; op den bult-achtig verheven prothorax staan lange zwarte borstelharen; de beharing op den thorax-rug is zwart, die op de schouders en in de borstzijden  en de onderzijde van het eerste lid der voortarsen met korte, dichte, rood. Vleugels met bruingele tint, aan de spits vlekachtig grauw-bruin; onderste arm der cubitaal-vork gebogen; middeldwars-ader voorbij het midden der discoidaal-cel voortspruitende aderen aan hare basis iets opwaarts gehogen; vierde achtercel door eene buikige ader gesloten. Eenkel wijfje van Java (Fruhstorfer) in het Brusselsche Museum, BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 149 45. Threnia acanthura n. sp.? (Pl. 5, fig. 42 en 413). Thorax aschgrauw met zwartachtige banden; achterlijf en pooten bruinachtig rood; de korte eierbuis met vier doorntjes; vleugelsglasachtig. Lengte 13 mm. Aangezicht matig breed, aschgrauw, met een paar bruine weer-schijnviekken boven elkander, die zich, bij schuin opvallend licht, wel eens tot eene langsstreep vereenigen; de gezichtsbult kleiner en minder vooruitstekend dan bij de voorgaande soort, van boven bijna de helft van het aangezicht vrijlatende; knevelborstels zwart, an den mondrand met eenige geelachtige haren vermengd; kin-baard witachtig; boven op het achterhoofd eene rij zwarte borstels. Sprieten als bij 7. microtelus, doch de eindborstel wat dikker en korter. Zuiger en palpen zwart. Thorax aschgrauw, van boven met zwartachtige langsbanden, de middelband gespleten en Von voren sterk verbreed, de zijbanden vlekachtig; de grondkleur slechts tot smalle tus-schenruimten beperkt; prothorax van boven met zwarte borstelharen; op de schouders en in de borstzijden eene bleekgele beharing; achter op den thorax verscheidene zwarte borstels; schildje rood-achtig aschgrauw, aan den achterrand met twee zwarte borstels. Achterlif eenkleurig bruinachtig rood, cylindrisch, naar achteren eenigszins spits toeloopend; de achtste ring glanzig rood-el, van boven platgedrukt, bijna zoo lang als de voorgaande ring; de elerbuis zeer kort, eirond, glanzig bruin, aan het eenige weinig in 't oog vallende, gele beharing. Heupen van dezelfde aschgrauwe kleur als de borstzijden; de pooten overigens, met inbegrip der tarsen, eenkleurig bruinrood; deze kleur, vooral op de schenen, eenigszins bedekt door eene korte, witachtige beharing; de achterschenen naar het einde entschuldige behandelt; de achterschenen naar het einde entschuldige behandelt, dass, vooral op de schenen, doch ook enkele geel zijn. Kolfjes roodgeel. Vleugels glasachtig, aan de spits niet verdonkerd; de aderen roodgeel; het aderbeloop als bij de voorgaande soort. Een van Sukabumi, West-Java (Fruhstorfer) in de collectie van den Heer Neervoort van de Poll. Het geslacht Zrenia Schin., waarvan tot dusver alleen Zuid-Amerikaansche soorten bekend waren, onderscheidt zich van alle andere Asilinen vooral door de buitengewoon korte eierbuis van bet 9. In de beide hierboven beschreven Javaansche soorten. dezelfde bijzonderheid voor, en daar ook de overige kenmerken, door Schiner aan het genus toegekend, wel toepasselijk ziin, aarzel ik niet ze daarin op te nemen, te meer omdat ik gelegenheid had ze te vergelijken met exemplaren van de Brazilansche 7’. car- bonaria Wied. uit het Museum te Budapest. Het verschil tusschen deze en de beide Javaansche soorten ligt minder in plastische ken- merken dan wel in de kleur; de genoemde Brazilansche Threnia is namelik geheel eenkleurig zwart. 46, Allocotasia aurata Fabr. Syst. Antl. 167, 12 (Dasypogon); Wied. Auss. Zweifl. I. 420. 4. (Ommatius); v. d. Wulp, Tijdschr. Entom. XV. 249. 14. — Een van Toli Toli, Noord-Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest. Het exemplaar is erooter (24 mm.) dan die van het Leidsche Museum, 47. Allocotasia scitula Walk, Proc. Linn. Soc. IV. 109. 54 en V. 266. 10; Schiner, Verh. Zool. Bot. Ges. XVI. 412. — Twee ¢ van Toli Toli Toli, Noord-Celebes (Fruhstorfer) in het Museum te Budapest. Deze soort is naverwant aan de voorgaande, doch kleiner (lengte 15 mm.); de knevelborstels en de beharing aan de onderzijde van den kop zijn witachtig; de pooten zijn minder stevig en de tarsen niet zoo dicht met borstels bezet. Op Pl. 5, fig. 14 is eene schetsteekening van de mannelijke genitalien, waaraan, tusschen de beide tangarmen, het draadvormig orgaan uitsteekt, waarvan Schiner (I. c.) melding maakt. Tot dezelfde verwantschap schijnt ook A. vulpma Big. (Ann. Soc. Entom. de France, 1874 p. 2412) te behoore, die evenzeer op Celebes voorkomt, maar Bij welke de knieen breed zwart zijn, En die over 't geheel donkerder schijnt te zijn. 48, Allocotasia praeacuta n. sp. ¢. Donkergrauw; achterlijf zwart met gele insnijdingen; pooten zwart, de voorste dijen bruinrood, de voorschenen roodgeel; vleugels bruinachtig; derde sprietlid zeer lang en dun. Lengte 24 mm. Van slanken vorm en donker uitzicht. Kop (Pl. 5, fig. 15), van voren gezien, bijna even hoog als breed; voorhoofd grijs, van zeer veringen omvang; de schedel diep tusschen de oogen ingezonken, met metaalglanzige bijoogen; aangezicht van boven zeer smal, naar enderen iets verbreed, grijsachtig bestoven, ter wederzijde lanys de oogen met eene iets opgehoogde, bruingele lijst; knevelbaard bleekgeel, vrij dicht en lang, van boven met enkele zwarte borstelharen; achterhoofd van boven met eenige rij van korte, zwarte, omgebogen borstels; kinbaard wit. Sprieten donkerbruin; de beide wortelen zeer kort; het tweede id eenigszins roestkleurig; het derde buitengewoon verlengd, naaldvormig; de eindborstel kort, oongeveer ter lengte van een vierde van het derde sprietlid, van enderen en aan het uiteinde met eenige uitstaande haren. Zuigsnuit dik, glanzig zwart; palpen zwarte zwarte beharing. Thorax grauw, op den rug donkerder met flauwe aanduiding van langs-banden; borstzijden met lichtg Rien weerschlagen; schildje bruingrauw; achterrug donkergrauw met zilverwitte zijvlekken; de uitstaande borstelharen véer de kolfjes zwart. Achterlyf cylindrisch, zwart, flauwglanzig; achterrand der ringen smal geel gezoomd; de voorste ringen met witachtige beharing; genitalién glanzig zwart, van boven met witte beharing; zijn zijn zeer samengesteld en van onderscheidene anhangsels voorzien (fig. 46 bevat eene schetsteekening ervan, z00- veel zijn aan het gedrooden exemplaar te zien zijn). Pooten stevig; heupen van dezelfde grize kleur als de borstzijden en met witachtige beharing, het meest aan het voorste paar; de voor- en middendijen bruinrood, met donkerder spits; de voorschenen roodgeel ; de midden- schenen, de geheele achterpooten enal de tarsen zwart; alleen de onderkant der schenen en tarsen door eene korte, dichte, roest- kle urige behandelt; aan de schenen zijn enkele verspreide zwarte borstels; voetballen rvodgeel. Kolfjes roodgeel. Vleugels bruinachtig, donkerder langs den voorrand en aan de spits, het lichtst in de beide onderste wortelcellen en aan het begin van den achterrand ; middel- dwarsader merkelijk voorbij het midden der discoidaal-cel ; de cubitaal- vork bijna dubbel zoo lang als haar steel, het begin der vork een weinig voorbij het eind der discoidaal cel; de vierde achtercel en de onderste wortelcel beiden aan het eind spits toeloopend, gesloten en kort gesteeld. Eenkel, van Java (Fruhstorfer) in het Brusselsche Museum. 49, Ommatius fulvidus Wied. Auss. Zweifl, I. 420. 5; v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 259. 4. — Van deze in den geheelen Indischen archipel verbreide en, naar het schijnt, gemeene soort bevinden zich in het Museum te Budapest mede exemplaren van Japan (Xanten); ook in de Himalaja-streek komt zij voor. Sommige exemplaren zijn veel donkerder gekleurd dan gewonlijk en hebben dan meestal donkerbruine of zelfs zwarte sprieten. Ik zou deze donkere voorwerpen eigenlijk als O. continens v. d. Wulp (Tijdschr. v. Entom. XV. 860. 2) moeten bestemmen, maar omdat zij overigens in alles met den lichteren, meer gelen vorm overreenstemmen, meen ik deze laatste slechts als eene kleur-variéteit van /fulvidus te moeten beschouwen. 50. Ommatius hyalinipennis n. sp. 2. Donkergrauw; pooten zwart met roodgele schenen; vleugelsglasachtig, aan de spits met grisachtige tint. Lengte 8 mm, Kop breeder dan de thorax; voorhoofd en aangezicht smal, grijsachtig geel; voorhoofd diep ingezonken; het aangezicht vlak, naar onderen iets verbreed; knevelborstels aan den mondrand geel, daarboven met verscheidene langere, zwarte borstelharen; kinbaard witachtig; achterhoofd grijs. Sprieten zwart, kort, de leden ongeveer allen van dezelfde lengte; het derde eirond doch spits toeloopend; de eindborstel dubbel zoo lang als de sprieten, van onderen lang ge- veder. Zuigsnuit zwart. Thorax, schildje en achterlijf aschgrauw, van boven donkerder; borstzijden en achterrug grijs; achterlijf eenigszins plat; de eerste ring iets verbreed, de volgende ringen met smallen lichten voorzoom; genitalién weinig uitstekend. Heupen erijs als de borstzijden; dijen zwart, de achterdijen aan den wortel roodgeel; schenen roodgeel, de achterschenen aan de spits voor ongeveer een vierde zwartbruin; tars En zwärt, het eerste lid, met uitzondering van de spits, roodel; aan de voorpooten de dijen van onderen en de schenen aan de binnenzijde met fijne haren; middenschenen met enkele lange borstels; achterschenen met kortere borstels. Vleugels glasachtig, aan de spits voor minder dan een derde der long grijsachtig; de eerste langsader, van de uitmonding der hulpader at, zeer dicht langs de randader loopende en de smalle ruimte tusschen die beide aderen donker ingevuld; de cubitaal-vork ruim driemaal zoo lang als haar steel; de middel- dwarsader merkelijk voorbij het midden der discoidaal-cel. Een enkel ¢, van Kinigunang, Nieuw-Pommeren (C. Ribbe) in het Museum te Budapest. De soort is verwant aan O, fulvimanus v. a. Wulp (Tijdschr. v. Entom, XV. 264, 5), doch onderscheiden door de roodel achterschenen en de veel lichtere vleugels. 51. Ommatius minor Dol. Deze Ommatius-soort is onlang zer sprake gekommen, in verband met eene biologische waarneming, in Nieuw-Guinea door L. Biré gemacht, betrekking hebbende op zer kleine vliegjes (Agromyza (Desmometopa) minutissima v. a, Wulp), die zich op den rug der Asiline nederzetten, Met betrekking tot de determinatie der Asiline als Ommatius minor Dol. zij hier nog het. Zie hieromtrent: L. Bird, een Hongaarsch opstel in Rovartani Lapok, 1897, p. 29; Dr. C. von Kertesz, Hoogduitsche vertaling daarvan in Természertrajzi Fiizetek, XX, p. 611; en vooral Prof. J. Mik, in Wiener Entom. Zeitung, XVII, p. 146. Deze laatste heeft aangetoond, dat het bedoelde kleine vliegje, door mij Agromyza minutissina genoemd, tot het Agromyzinen-genus Desmometopa Liéw behoort. In de wintervergadering der Ned. Entom, Vereeniging van 23 Januari 1898 vond ik gelegenheid, de Nieuw-Guineesche voorwerpen der beide betrekkelijke soorten aan de aanwezenden te laten zien. Versag p. 19 In dezen jaargang van het Tijdschrift). Vad der Wulp. Aanstekenings en volgende opgemerkt. Daarbij kwamen drie dicht aan elkander verwante soorten in aanmerking: O. manor Dol., noctifer Walk. en spinibarbis vy. d. Wulp. In vorm, kleur en teekening gelijken zij volkomen op elkander. Vroeger, bij de behandeling van een aanal Asiliden uit den O, Indischen archipel (Tijdschr. v. Entom. XV. p. 257 en volg.) meende ik daarbij twee soorten te kunnen onder- scheiden naar een klein verschil in het aderbeloop, te weten mnor Dol. (met welke ik toen noctifer Walk. als synoniem rekende), waar de middeldwarsader voorbij het midden der discoidaal-cel is geplaatst, en spinibarbis, waar die dwarsader voorbij het midden der discoidaal-cel staat. Later heeft Osten Sacken, na vergelijking der typische exemplaren in het Britsche Museum, uitgemaakt (denkelijk op grond van het door mij aangegeven verschil in de vleugeladeren), dat xoctifer Walk. niet een synoniem zou zijn van minor Dol., maar dezelfde soort als mijn spiniharbis (zie Ann. Mus. Genova, XVI. p. 425). Thans evenwel, na het onderzoek der exemplaren, door Bird in Nieuw Guinea verzameld, is bij mij twifel ontstaan, of het onderscheidingskenmerk, destijds door mij aangegeven, wel inder- daad als zoodanig gelden kan. De bedoelde voorwerpen toch van Nieuw Guinea (2 ¢ en 2 2) zijn daar op dezelfde plaats en wel- licht tenzelfden tijde gevangen En behoore deutschen stellig als de beide seksen van dezelfde soort bijeen. Nochthans wijken zij, wat de plaatsing der middeldwarsader betreft, van elkander af en zouden op dien grond de heide mannetjes tot möchte, de wijfjes tot spinibarbis moeten gebracht worden. Waarschijnlijk is dus deze tweederlei vorm in het aderbeloop een sexueel- of misschien slechts een individueel verschil, maar kan daarin geen reden gevonden worden tot het aanemen van twee afzonderlijke soorten. Ik kom derhalve tot het besluit, dat de hier bedelde groep van Omatius-soorten tot eene enkele species moet worden terug-gebracht, aan welke alsdan de naam minor Dol., als de oudsle, zou toekomen, en waarvan de synonymie zou luiden: Ommatius minor Dol. Natuurk, Tijdschr. v. Ned. Indié, XIY. 394, pl. 6 f. 4; v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 266.17. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 155 Syn. Ommatius noctifer Walk. Proc. Linn. Soc. III. 88. 40; Schin. Verh. zool. bot. Ges. XVII. 410. 120. Ommatius spinibarbis v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 265. 6; Ost, Sack. Ann. Mus. Genova, XVI. 425. Vaderland: Borneo, Amboina, Gilolo, Batjan, Nieuw Guinea. Ten slotte merk ik nog op, dat de beide Nieuw-Guineesche mannetjes in den voorrand der vleugels, daar waar de eerste langs-ader met de randader vergroeid is, eene zeer flauwe neiging tot verbreeding van den vleugel vertoonen. Ommatius argyrochirus v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 270. 144. — Uit eenige exemplaren van Tji Bodas, Goenoeng Gede, Java (Kannegieter) in de collectie van den Heer Neervoort van de Poll, is het opnieuw gebleken, dat alleen het de zoo in *t oog vallende zilveren beharing aan de voorpooten heeft, De kleur der pooten kan somtijds zeer donker zijn, zoodat men ze pekbruin of zelfs zwart zou kunn En noenigen; bij het zijn evenwel steeds de voorschenen en voortarsen, alsmede de wortel der achterdijen. Rodeel. 53. Quamatius insularis v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. XV. 272. 13. — Eenige exemplaren van Sukahumi, West Java (Fruhstorfer) in het bezit van den Heer Neervoort van de Poll. — Aan mijne beschrijving (1. c.) kan ik nog toevoegen, dat de sprieten niet altijd even lichtgeel zijn, maar soms eene neiging hebben om donkerder te worden, vooral aan het derde lid. De kleur van het derde sprietlid levert dus geen afdoend verschil tusschen O. insularis en rubicundus, zooals dit door mij (1. c. p. 276) werd aangegeven. De beide soorten laten zich beter onderscheiden door de kneel-borstels, die bij de eerste tot dicht bi de sprieten opklimmen en bij rubicundus meer tot den mondrand zijn beperkt. Het ¢ van cmsularis heeft aan de voorpooten, onder aan de dijen en aan de buitenzijde der schenen, eene lange gele beharing; bij het ¢ zijn aldaar eenige zwarte borstels. Pl. 3) fig Pl. 4. fig “ 4 Bled. dig VERKLARING DER AFBEELDINGEN. COND NF 11. 12. . Machimus coruscus rn. sp., vleugel. om go po Microstylum albolimbatum n. sp. 2. idem, kop in profiel. idem, mannelijke genitalién, van boven gezien. idem, als voren in profiel. idem, eind van het achterlijf @. Me 2 3 4 a 6. Cenopogon bifidus n. sp. i¢ 8 2 1 2 3 idem, kop in profiel. . Lapliria egregia n. sp. 2. idem, mannelijke genitalién. . Laphria gilvoides n. sp. &. idem, kop in profiel. . Laphria erythropus n. sp., mannelijke genital Ien, van boven gezien. idem, als voren in profiel. idem, kop in profiel. idem, mannelijke genitalién, van boven gezien. Pamponerus mendax Walk. 2. idem, kop in profiel. Machimus atratulus Walk., mannelijke genitalién. idem, vleugel. Cinadus spurius n. sp. d. idem, kop in profiel. idem, mannelijke genitalién, van boven gezien. idem, als voren in profiel. Cinadus spretus n. sp., mannelijke genitalién, van boven gezien. idem, als voren in profiel. Cinadus spretus n. sp., mannelijke genitalién, van boven gezien. Itamus melanopygus n. sp., mannelijke genitalién. idem, eind van het achterlijf. Itamus spinicauda n. sp., eind van het achterlijf. Threnia acanthura n. sp. 3. idem, eind van het achterlijf. Allocotasia scitula Walk., mannelijke genitalién. Allocotasia praesentia n. sp., kop in profiel. idem, mannelijke genitalién. TvE.XLI. PSY oo / VW. del. RWMTrap impr. AJM 0. Ind. Asiliden. 7"? eR eee 7 a ae ¥ Plea: TE. XLI. vd W del O.Ind. Asiliden v. dW. del. PWM Trap impr AJM. sculps. O.Ind. Asiliden. af ic > 7 Tee om ih edhe & . age Ori harche ‘3 flaw, Wr, co Van der Wulp, Tijdsch.v. Ent., XA(, De) 2, leuk ph, Via he FG. Overgedrukt uit deel XLI van het Tijdschr. voor Entomologie. et. AANTEEKENINGEN BETREFFENDE Oost-Indische Diptera, DOOR F. M. VAN DER WULP. VIII. Ortalinae. Bezig zijnde met de bewerking der Mexicaansche Ortalinen en Trypetinen voor de Biologia Centrali Americana, vestigde ik mijne aandacht op eenige, deels voor mij nieuwe, Oost-Indische vormen uit deze groepen, waartoe vooral de collectie van den heer Neervo ort van de Poll mij de gelegenheid opende. Kenige daartoe betrekkelijke aanteekeningen mogen hier eene plaats vinden. 1. Platystoma stellata Walk. Proc. Linn. Soc. I. 32, 109. » atomarium NNalk. |. c. V. 148, 174. » punctiplena Walk. |. c. V. 268. 24. » Ost. Sack. Ann, Mus. Genova, XVI. 474, » parvula Schin. Dipt. Nov. Reise, 286. 164. Deze soort werd op Java (Buitenzorg) door Kannegieter in een aantal exemplaren van beide seksen verzameld; ook in West Java (Sukabumi) is zij door Fruhstorfer aangetroffen. Walker had haar van Malacca en Celebes, Schiner mede van Java. De hier aange- geven synonymie werd reeds door Osten Sacken vastgesteld. Eene afbeelding van den vleugel (Pl. 10 fig. 4) moge de herkenning der soort gemakkelyjk maken. 206 (F. M. VAN DER WULP). AANTEEKENINGEN 2. Naupoda ypsilon n. sp. 2. Glanzig zwart; kop, sprieten en schenen roodachtig; tarsen bleekgeel; vleugels met twee small bruine dwarsbanden, die zich in de disco soort gemakkelyjk maken, 206 (F. M. VAN DER WULP). AANTEEKINGEN 2. Naupoda ypsilon n. sp. 2. Glanzig zwart; kop, sprieten en schenen roodachtig; tarsen bleekgeel; vleugels met twee small bruine dwarsbanden, die zich in de disco soort gemakkelyjk maken, 206 (F. M. VAN DER WULP). AANTEEKINGEN 2. Naupoda ypsilon n. sp. 2. Glanzig zwart; kop, sprieten en schenen roodachtig; tarsen bleekgeel; vleugels met twee small bruine dwarsbanden, die zich in de disco soort gemakkelyjk maken Ideal-cel vereenigen. Lengte 4 mm. De geheele kop, zoomede de sprieten, roodachtig bruin; het voorhoofd zoo breed als de oogen, met korte bleekgele beharing; ter wederzijde van de bijoogen (even als in N, platessa Ost. Sack.) eene glanzige vlek, welker voorrand iets ingedrukt is; twee paar verticaal-borstels. Thorax, schildje en achterlyf glanzig zwart, met nauweliks merkbaren blauwen gloed; het achterlyf korter dan de thorax; de ringen vrij duidelyk afgescheiden. Pooten kort, zwart; de schenen roodachtig; de tarsen bleek roodachtig. Vleugels (P1140 fig. 2) naar verhouding groot en breed, glasachtig met iets bruinachtige tint; twee smalle bruine banden gaan van het midden van den voorrand uit, en vereenigen zich in de discoidaal-cel, end de middeldwarsader, die door den tweeden band omzoomd is. van daar zich voortzettende als een zoom aan den binnenkant der zeer scheef geplaatste achterdwarsader; eene teekening, die eenigszins op eene grieksche Y gelikt. Het aderbeloop wijkt in sommige opzichten af V van dat van WV. platessa Ost. Sack (Berl. Entom, Zeitschr. XXVI. p. 222. fig. 6); de mediastinaal-cel, of schoon smal, is toch te herkennen; de middelste wortelcel strekt zich niet tot het midden der vleugellengte uit en is slechts weinig langer dan de onderste wortelcel; de discoidaal-cel is niet vierkant, maar in eene spitse punt tot vrij dicht bij den achterrand uitgerekt. Twee vrouwelijke exemplaren van Tji Bodas, Goenong Gede, Zwart; worten der sprieten en spits der diyen rood; een zoom aan de vieugelspits en aan de achterdwarsader, alsmede de mediastinaal-cel, bruin. Lengte 6 mm, Voorhoofd en aangezicht zwart, zonder glans, aan de oogkanten met een smallen witten zoom; voorhoofd van voren iets gewelfd; aangezicht onder de sprieten een weinig roodachtig; achterhoofd glanzig blauwzwart, van onderen tegen de oogen grijsachtig. Worteleden der sprieten geelrood; het lange, smalle derde lid roodbruin; sprietborstel aan den wortel van dat lid ingewricht, met roodachtige basis. De dikke zuigsnuit bruin, de palpen roodgeel, Thorax, schildje en achterlyf glanzig blauwzwart; op den rug van den thorax eene weinig duidelijke, witachtige langsstreep; schildje met zes borstelharen; achterlif spits toeloopend; de eierbuis aan het einde roodachtig. Pooten zwart; de heupen grijsachtig; spits der dijen roodachtig; de voordijen met blauwen. Weerschijn; het eerste lid der achtertarsen van onderen met roodbruine viltige behaving, Kolfjes geel. Vleugels (Pl. 10 fig. 3) aan den voorrand met geelachtige-, overigens met grauwe tint; de mediastinaal-cel bruin ingevuld; aan de spits eene breede, bruine omzooming, van het eind der tweede langsader tot iets voorbi het eind der vierde; ook de achterdwarsader bruin gezoomd; middeldwarsader voorbi het midden der discoidaal-cel; derde en vierde langsaderen niet convergeerend, maar eer nog iets uil elkander loopende. Twee vrouwelijke exemplaren, het een van Buitenzorg, het andere van Goenong Tyi Salimar, West Preanger, 3000 voet, op Java (Kannegieter). 4, Stenopterina rufifemorata n. sp. 3 9. Zwart; sprieten, dijen, voorheupen en eerste lid der achtertarsen geelrood; een zoom aan de vleugelspits en aan de dwarsaderen, alsmede de mediastinaal-cel, bruin. Lengte 5,5—6 mm. Zeer verwant aan de voorgaande en in de meeste opzichten daarmede overreenkomend, doch verschillend door de geelrood kleur der dijen en voorheupen, en van het eerste lid der achtertarsen; de voorheupen hebben aan den voorkant eene witte bestuiving; het derde lid der sprieten is ook geelrood en alleen aan de spits verdonkerd; de witte langsstreep op den thorax is duidelijker; het achterlyf van het ¢ heeft witachtige insnijdingen; de eierbuis is slanker en blijft tot het einde zwart. De teekening der vleugels is ongeveer gelijk aan die der voorgaande soort; alleen heeft de bruine omzooming der vleugelspits iets minder uitbreiding; daarentegen is ook de middeldwarsader, ofschoon niet altijd even duideliyk, bruin gezoomd. Het Koloniaal Museum te Haarlem ontving vier exemplaren (2 3 en 2 ¢) van Malang op Java; een der heide paartjes is op- venomen in de collectie van de Poll. St. geniculata en rufifemorata onderscheiden zich van de overige soorten van het genus, door de Aanwezigheid van zes (in plaats van vier) borstels aan het schildje, en door de vierde langsader, welke aan haar einde niet opwaarts is gericht, waardoor de eerste aan het einde niet is vernauwd. Dit is ook het geval met St. didyma Ost. Sack. en zou, ook volgens Osten Sacken, wel aanleiding tot eene generieke afscheiding kunnen geven. 5. Xiria violacea Wied. Auss. Zweifl, Il. 476. 4. Van deze soort zijn in het Leidsch Museum twee exemplaren voorhanden, beiden van Java; het een een? en hoogstwaar-schijnlyk hetzelfde, waarnaar Wiedemann zijne beschrijving heeft gvemaakt; het andere, een d, dat later daarbij is gevoegd en terecht als dezelfde soort is beschouwd. Er valt niet veel aan Wiedemann’s beschrijving toe te voegen. De thorax is zeer fijn bestippeld en evenals het achterlich met eene korte en vrij dichte behandelt. Wat Wiedemann van de eier-buis heeft gezegd, dat deze nl. «breit umgeschlagen » zou zijn, is onduidelijk geworden, omdat achter het woord « breit» eene comma ontbreekt; inderdaad is aan het typische exemplar de eier-buis naar evenredigheid breed en naar onderen omgebogen. Het aangezicht is van boven ingedrukt en aan de onderste helft plot-seling sterk opgezwollen (zie Pl. 10 fig. 4). De soort beantwoordt volkomen aan de generieke kenmerken van het geslacht Y2riz@, zoals die door Walker (Proc. Linn. Soc. I. 36) en Osten Sacken (Ann, Mus. Genova, XVI. 464) zijn aan- BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. 209 gegeven. De vleugelteekening (waarvan hier op Pl. 40 fig. 5 eene afbeelding wordt gegeven) komt met Wiedemann’s beschrij ving overeen, Het geslacht Xzrva is stellig tot de groep der Ortalinen te rekemen '), wegens de zeer in de lengte getrokken medastinaal-cel en het gemis van borstels voorhoofd. Behalve de Ja- vaansche XY. violacea Wied. zijn nog twee andere soorten bekend: X, antica Walk., van den berg Ophir, en X. obliqua Ost. Sack., van Sumatra. Eene vierde, nog onbeschreven soort, mede van Java, wordt hierachter besproken, De soorten gelyken zeer op elkander; allen zijn zwart met meer of minder metaalglans; ook de kop is van die kleur; de pooten daarentegen zijn helder rood- geel, met de laatste leden der tarsen en veelal ook de schenen zwart. De vleugelteekening bestaat in eene groote donkerbruine plek, die de vleugelspits inne Z. Ein zich soms aan den achterrand voorzet, benevens een even zoo gekleurde middenband, die aan den voorrand, daar waar de eerste langsader eindigt, een aanvang neemt en de middeldwarsader insluit; ook de achterdwarsader heeft eene donkere omgeving. Aan de sprieten zijn gewonliyjk de wortel-leden zwart en het derde lid geel; de sprietborstel is duideliyjk geworden. Niettegenstaande de onderlinge gelijkenis, laten de soorten zich, vooral naar de vieugelteekening, vooral van elkander onder-scheiden, als volgt: 1. De donkere middenband der vleugels eindigt aan de vierde langsader en is afgezonderd van de overige donkere teekening, die den achterrand: met; Bedelet™ 2 5°") 0.82 De donkere middenband is van onderen verbonden met de donkere omgeving der vleugelspits, die zich ook over een groot deel van den achterrand uitstrekt. 3 De donkere plek der vleugelspits aan de inwendige zijde hoekig gebogen en afze- 1) In mijn,, Catalogue of the 1) In mijn,, Catalogue of the 2) In mijn,, Catalogue of the 3) In mijn,, Catalogue of the 4) In mijn,, Catalogue of the 5) In mijn,, Catalogue of the 6) In mijn,, Catalogue of the 7) In mijn,, Catalogue of the 8) In mijn,, Catalogue of the 9) In mijn,, Catalogue of the 10) In mijn,, Catalogue of the 11) In mijn,, Catalogue of the 12) In mijn,, Catalogue of the 13) In mijn,, Catalogue of the 14) In mijn,, Catalogue of the 15) In mijn,, Catalogue of the 16) In mijn,, Catalogue of the 17) In mijn,, Catalogue of the 18) In mijn,, Catalogue of the Diptera from S. Asia” p. 191 is here ten onrechte onder de Trypetinae geplaat. 210 (e. M. VAN DER WULP). AUSTEINED scheiden van de donkere omgeving der achterdwarsader ; de middenband eenigszins schuin (Pl. 10 fig. 22) y 2 22. 22 mataces UNWaene De donkere plek der vleugelspits aan de binnenzijde slechts zeer flauw gebogen en van onderen tot even over de achterdwarsader doorgetrokken; de middenband recht- standig (fig. 6, naar Westwood)... antica Walk. 3. De verbinding van den middenband met de overige donkere teekening is zoo, dat eene zeer schuin geplaatste glasachtige tusschenruimte overblijft, waarvan het ondereinde voorbiy de achterdwarsader op de vierde langsader, behalve aan het uiteinde, geheel vrij (fig. 7. maar Ost. Sacken). Voortarsen geheel zwart...... obliqua Ost. Sack. De bovenbedoelde glasachtige  breed en reikt tot aan de vijfde langs- ader (fig. 9). — Tarsen, ook de voor- tarsen, alleen aan het einde zwart..°. Lavinia n sp. 6. Xiria Lavinia n. sp. 9. Zwart; sprieten en pooten roodgeel; vleugels met een breeden bruinen zoom aan de spits en langs den achterrand, alsmede een daaraan verbonden, schuin dwarsbandje over de middeldwarsader. Lengte 7,5 mm. Kop (Pl. 10 fig. 8) zwart, met eenigen glans; voorhoofd op de voorste helft met korle en dichte, zwarte beharing, op den schedel met langere horstels; de kanten van het voorhoofd met blauwen gloed; aangezicht onder de sprieten diep ingedrukt, aan de onderste helft weder opgeheven, doch minder sterk dan bij violacea (fig. 4) en ter wederzijde knobbelig verdikt. Sprieten boven de middelijn der oogen ingewricht; het eerste lid zer kort en zwart; het tweede van voren lichtgeel, met een duideljk borstelhaar; het derde lid rocodgeel, elliptisch, dubbel zoo lang als het tweede; sprietborstel zwart, gevederd. Zuiger roodgeel; palpen zwart. Thorax en schildje zwart, met flauwe groenachtige tint, fijn bestippeld en met korte, dichte, geelachtige leharing. Achterlijf elliptisch, zwart met paarsachtigen metaalgloed; de breede, platgedrukte eierbuis glanzig zwart. Pooten, met inbegrip der voorheupen, roodgeel; de schenen iets donker der, maar volstrekt niet zwarte; middelschenen met eene stevige zwarte eindspoor; de tarsen bleekgeel, het eerste lid langer dan de volgenden te zamen; de laatste drie leden korten zwarte; de dijen van onderen met korte, zwarte beharing. Kolfjes rooden. Vielleicht (fig. 9) langer den het achterstärke; langs den achterstärke is een breeden donkerbruine band, die aan het ein der beide onderste wortelcellen begint, aan den vieleugelrand eenigszins verbleekt, de achterdwarsader geweckt, de achterdwarsader geweckt, den achterdwarsader geweckt, den achterdwarsader geweckt; tusschen de tweeden en derde langsaderen verloont zich daarin een iets ichter gekleur vlekje; aan den voorrand, ter plaatse waar de erste langsader uitmondt, begint een bruin bandje, dat in schüne richtig over de middeldwarsader loopt en zich dan met het overige donkere gedeelte vereenigt, zoodat aan den voorrand een groote, min of meer drich-driehoekige, elasachtige vlek overblijft, waarvan de spits van onderen op de achterdwarsader rust, den voorrand der vieleugels is een korte beharing; dergelijke beharing bevindt zich ook aan de erste en tweede langsaderen en aan de ader tusschen de beide onderste wortelcellen. De hulpader is ufterst dun en loopt zoo dicht langs. de eerste langsader, dat zij alleen te onderscheiden is, wanneer men den vleugel met de loupe tegen het licht beziet; de derde en vierde langsaderen zijn recht en evenwijdig; de middel-dwarsader staat schuin en merkelijk voorbij het midden der discoidual-cel; de beide onderste wortelcellen zijn groot en bereiken ongeveer een derde vleugellengte; de haar begrenzende aderen zijn dik en zwart; de dwarsader, welke de onderste wortelcellen afsluit, is flauw gebogen, enkel vrouwelijk exemplar van Sukabumi, West-Java (Fruhstorfer), Behalve door de vleugelteekening, verschilt Y. Lavinia van de overige soorten van het genus door de roodgele kleur der schenen; bij de andere soorten zijn deze zwart; bij obliqua bovendien de voortarsen geheel zwart. IGTEROPTERA nov. gen. (Tage, gelegt; wtégor, vleugel), Roodgele soorten, met gele, bruin geteekende vleugels. Voorhoofd ongeveer zoo breed als de oogen, met evenwijdige zijden; behalve de vier borstels op den schedel nog met enkele fijnere borstels meer naar voren; oogen ovaal; aangezicht rechtstandig, an den mondrand niet vooruitstekend, in 't midden onder de sprieten iets uitgehold, met vry duidelike gezichtslisten; achterhoofd in 't midden gezwollen. Sprieten korter dan het gezicht; het derde id driemaal zoo lang als het tweede, aan het einde afgerond; sprietborstel van boven fijn gevederd, aan de onderzijde met enkele haartjes. Thorax van boven en in de zijden met borstels; schildje met vier borstels; geen borstels boven de heupen. Achterliyf geewelf, elliptisch, spits toeloopend, vijfringig; eierbuis platgedrukt, an 'tf einde spits. Pooten naakt; middenschenen met eene stevige eindspoor, Vleugels lang en smal, langer dan het achterlijf; medi astinaal-cel langwerpig; derde en vierde langsaderen aan het einde divergeerend; onderste wortelcel niet langer dan de middelste, met puntig uiteinde. Dit genus moet tot de Ortalinae worden gerekend, wegens de tot aan hare uitmonding duidelijke hulpader, den vorm der eierbuis en het gemis ven stevige borstels op het voorhoofd (zie eene schets van den kop van J. limbipennis, Pl. 10 fig. 40). Het zou kunnen zijn, dat het samenvalt met het mij onbekende genus Sophira Walk., dat ook tot de Ortalinae behoort!), doch waarvan geen 1) In mijn, Catalogue of the Diptera from S. Asia” is Sopira ten onrechte onder de Trypetinae gesteld. BETREFFENDE OOST-INDISCHE DIPTERA. Dil der beschreven soorten met de beide soorten van Jeleroptera kan worden geidentifieerd. Deze laatsten laten zich onderscheiden als volgt: Thorax van voren met twee zwarte stippen ; vleugels met een bruinen zoom aan voor- en achterrand ~.. /imbipennis. Thorax en achterlijk met verscheidene zwarte stippen en strepen; vleugels met een bruin vlekje in ’t midden, maculata. Icteroptera limbipennis n. sp. 2. Lengte 6,5 mm. Roodgeel, ook de sprieten, monddeelen, pooten en kolfjes; thorax en schildje eenigszins glanzig; thorax van voren met een paar zwarte vlekjes, op den rug met zeer korte, bleekgele be- haring; achterlyf ongevlekt; eierbuis roestkleurig, zoo lang als de eide laatste liyfsringen te zamen, langwerpig driehoekig; het eerste lid breed en plat, in ’t midden iets ingedrukt; het tweede lid smal, met een langsgroef; het derde een kleine, donkere spits. Vleugels (Pl. 40 fig. 44) geel; aan den voorrand een bruine zoom, van de uitmonding der hulpader tot een weinig voorbij het een der tweede langsader; aan den achterrand een dergelijke, breedere zoom, die de achterdwarsader insluit, doch de wortelcellen niet bedekt; tweede en derde langsaderen flauw gebogen naar den Voor- grand loopende; middeldwarsader duidelyk voorbiy het midden der discoidaal-cel; achterdwarsader recht. Een enkel vrouwelijk exemplar van Sukabumi, West-Java, 2000 voet (Fruhstorfer). 8. Icteroptera maculata n. sp. ¢. Gelikt in grootte, gedaante en kleur geheel op de voorgaande. De beide zwärtige voor op den thorax zijn als een paar langstrepen tot aan den dwarsnaad voortgezelt en hangen daar samen met een zwarten dwarsband in de borstzijden die eerst een weinig naar voren buigt en dan, rechtstandig en zich versmallende, tot tusschen de voor en middenheupen is doorgetrokken; een zoom lang den achterrand van den thorax, en het grootste gedeelte van den achterrand van den zijnaad niet bereikt en op de laatste ringen in *t midden breed is afgebroken, zoodat slechts een paar zijviekken overblijven. Al deze zwarte teekening op thorax en achterlijf is zeer glanzig. Vleugels (PI. 40 fig. 12) geel, vooral intensief op de voorste helft; de bruine randzoomen ontbreken, doch in *t midden, op de vierde langsader, tusschen de beide dwars- aderen, is een bruin, niet scherp begrensd vlekje; het aderbeloop verschilt niet van dat van I. limbipennis. Een mannelijk exemplar van Hili Madjedja, Nias (Kannegieter). IX. Trypetinae. 1. Dacus umbrosus Fabr. Dacus wmbrosus Fabr, Syst. Antl. 274. 7; Wied. Auss. Zweifl. WSL TS sae » fascipennis Wied. Zool. Mag. Ill. 28. 92; id. Auss, Zweifl, II. 549. 9; v. d. Wulp, Tijdschr. v. Entom. ROLL 18 ee 92 al edltaee Bactrocera fasciatipennis Dol, Nat. Tijdschr Ned. Ind. X. 412, SO Liple Sauk al. : Strumeta conformis Walk. Proc. Linn. Soc, I. 34. 144. pl. 2 f. 4. Dacus conformis Ost. Sack. Ann. Mus. Gen. XVI. 460. Het komt mij niet twigfelachtig voor, dat de Javaansche Dacus-soort, die ik tot dusver steeds als D. /ascipennis Wied. heb gedeldermineerd, geen andere is als die, welke door Walker onder den naam van Strumeta conformis is beschreven en als zoodanig ook door Westwood is afgebeeld. Bovendien geloof ik, dat zi) zich zelfs laat terugbrengen tot Dacus umbrosus Fabr. Wel loopen de beschrijvingen nog al uiteen ten opzichte der kleur en teekening van den thorax en het achterlijf; maar wat betreft de vleugeltee-ning, — en die is hier van veel beteekenis, — heerscht de meeste eenstemmigheid. Van vijf exemplaren (allen ¢), die ik op dit oogenblik gele- genheid heb te vergelijkken, zijn drie van Java en twee van Waigoe. 