The history of Marion County, Ohio, containing, history of the Northwest Territory; history of Ohio
En de aarde siddert op haar veste: Een nagalm van 't verheven woord Bolt van geweste tot geweste, Met Mozes naam doonnengeld, voort. De tijd verheff', bij 't wereldplondren, Zijn oorverdoovend zegelied: X0ZE8. 68 Hoe Inid zijn magtstem moge dondren, Dien heilgen nagalm smoort hij niet. Het hoofd omstraald met hemellaister, Daalt Mozes van 't gebergie ne6r: Waar, vroeger, hij nog tastte in daister, Daar vindt zijn oog geen dnister meer. Wat schaduw was en niet te omv&men, Ontnevelt zich, krijgt vonn en glans, En smelt tot 66n geheel te zamen, Bij 't lichty gevloeid van Sinaas trans. En, door Jehovaas geest gedreven, Bezidt zijn stift nu 't heilig blad, En 't wettenstelsel sta At geschreven, Dat Israel pligt en roem omvat. Hij stroot het zaad van deugd en orde, Waar wilkenr ondeugd zaaljen dorst, En Yormt nit Earoos slavenhorde Een Yolk, dat God-slechts eert als vorst. Soms eenzaam mijmrende in zijn tente, Herroept hij 't lang gevlugt weleer: Dan ziet hij 't lang gevlugt weleer: Dan ziet hij 't gewagen Yan 't scheppend Woord, van Edens pracht... En boekt het lied der oude dagen Yoor 't opgetogen nageslacht. 64 H0ZE8. Dan weder voeien englenschachten Hem naar 't gebied der toekomst been, Waar de eeuwen's Heeren wenk verwachten Om d' aardschen loopkreits in te treen; En wat zijn zielsoog Most on the other side of the road, Yan Gods aanbidlijk raadsbestd, Dat schetst hij, als met schaduwtrekken, Op 't zoenaltaar van Jsrad. Wei schuft de ondank op zijn wegen; Maar, de adder vellend, stapt hij door; Wei mort bet ongednld bem tegen; Docb, smadend, scbupt bij 't uit zijn spoor: En, wat bem scbokke, waar bij 't vroom gemoed; Gleik, bij 't slingreren, de offerscbale E[aar gear ten bemel walmen doet. Maar de onspoedsjaren zijn ten ende: De slijksmet van Egjptes voet Bevlekt niet langer Isrels lende, Met tranen a%espoold en bloed. De vreugde daagt. Ziet, matte scbaren! Ziet ginds (en beft blijmoedig "t boofd!) Dien blaauwen stroom, die groene blären... Daar bloeit bet Land, van God beloofdl Op, trouwe gidsl Gij eerst van alien Dien Godgewijden grond gekast! Op, aan Böod der duizendallen Mozes. 65 In Libans vioed uw dorst gebluscht! Maar neeai! Gbd wenkt u uit den hoogeni Hoe 't harte n trekk' naar 't schoon verschiet, Hon stand! Uw kan is hier voltogen; Uw Kan&n is op aarde niet. Gods wil geschi' Een laatste zegen Ontvloeit den mond des hemeltolks: Hij zwijgt — en, Neboos top bestegen, Groet hij van verre 't erf zijn volks. Nog eenmaal blikt hij naar beneden... Nog eenmaal blikt hij naar beneden... Nog ziel stijgt met zijn beden. Terwijl heur stofkleed rust op de aard. AANTBSKIBNINOBN. Bladztjde 34. Het herderlijk gezin, verplant in Memfis staat, Was tot een volk gegrode Tgdens de komst van den aartsvader Jacob in Egipte, was dit land voor een geweelte overheeracht door een vreemden volkstam, die den zetel zijns bewinds te Memfis gerestigd had. De geschiedkandige ondekkingen van onzen tijd werpen een belaagrijk licht op dit punt. Zie hier, heknoptelk, wst dienaangaande wordt medegedde door den Italiaanschen hoogleeraar RO- SELLZNiy welke in 1828 en 1829 en 1829 met den te vroeg aan de wetenschap ont* nikten chamfollion, op kosten van de Fransche en Toscaansche Kegering, 5 Egypte en Nubie doonreifld, en van hnn beider nsBporingen en bevindingen ▼enlag gedaan heeft in een werk, waarran AUSTEKINEN. Egypte en Nubie doonreifld, en van hnn beider nsBporingen en bevindingen ▼enlag gedaan heeft in een werk, waarran AUSTEKINEN. Men de aankondiging en een uittrekael vindt in de Bihliothiqne univertelle des teieneeM, heUea lei-tert et arts, ridigie h Oen^, Tome III, 1883, p. 69, en in de Ooet-tinffUche OeUhrte Anxeigen van 14 December 1833. Ik neem er de naTolgende bzonderbeden nit over. In bet zeede jaar der regering van AKtmsMH^ (den Timans Tan Manetbo), en yorst van de xestiende Dynastie, is Egypte overweldigd door een neemd vok, dat op de oTergeblevene gedenktenen bestempeld wordt met dea naam van Hykaos, eenen scbandnaam, door den landbouwenden en in maatscbapp^' lerenden Egyptenaar aan den zwenrenden berder en roover g^ven. Bezeichnungen waren, blühen de onwraakbare getnigenia der monnten, mannen mit bet Noorden, al de kenmerken van bun Noordsche afkomst dragende; boog en rank van statuur, blank van hnid, rossehtig blond Tsn bair en baard, blanw van oogen en in lange kleederen gedoet. Bij bnn myal snenvelde koning avenemhe. Oanscbe steden werden in aascbe gelfigd; de godadienstige gedenktenen Temield of geaebouden, en de beyolking Termoord of onder bet jnk gebragt. Be onde wettige koningastam trok tenig naar Opper-Egypten en bield stand te Thebe, terwé de overweldiger Memfis tot zijn boofilstad kooa. Zea Tonten nit de Hyksos bebben by opvolging over Neder-Egypte goegeerd. Salatis, de eente deneliren, aanvaardde den scepter in Den järe, järe, onze jaartelling. Langzamerband verachen zieh de zeden der over-winnaars; zg namen de taal der inlanders aan, maar bebielden nogtana alfäschen belangen en instellingen. Naar alle waarschuläge was bet onder de regering ran tmn der den koning, apachnas gebeeten, dat de aartsrader jacob zicb met zgn gezin nasr Memfis begaf. Jozef was toen des Torsten eente staatadienaar en dro, den eertel van "Redder der eenw", bem door de erkenteläkbeid zgns soavereins gebonken. H^ zoigde, dat aan z^ne bloedyerwanten de vmcbtbare laadstreek Gozen ter woon werd aangewezen. Beze lag aan den boord der Arabiscbe woestyn en in de nabijbeid van Accaria, de grensvesting der Hyksoa. H^ verwiderte alzoo z\jne Nasten nicht bet midden der inboorlingen, opdat se, zonder aanstoot der Egyptenaren, bij bunne berderlyke leTenawyze zooden kunnen bläven. Eindelijk, na eene oyerboersching, die 259 jaar en tien mimni^fi^n gedmnd bad, Terkreeg de onde Torstenstam weder de overband in Neder-Egypte. Aahiob AANTEXKENIKGEK. 67 OrTHOurms (bij de Oriekisi amosis of TRmiosis geheeien), de sesde koniiig, welke t« Thebe regeerde rinda dtsn inval der barbareo, bentelde bet onde en wet-tige geng door bet gebeele r^k, en bingt de nakomelingen der overweldigers ten onder, die, roor eoo verre sij zich verweerden, genoodzaakt waren eene sdtuilplaats te zoeken in bimne Tenterkte sUd, Aoearis, door de inlanders nit wrok en afkeer Typbonia gedoopt, dat is, stad van den booien geest. Be nederlaag der vreemden was noodlottig voor de kinderen Israels, die, gesproten nit berders en vroeger door de Hyksoa beganstig, met deze laatsten verward — en nn, met ben vervolgd, al meer en meer geteisterd werden. De beilige scbrift, den aanvang bunner slavem, in Egypte venneldende, zegt dan ook nieawe dynastie, was opgestaan over I^;ypte. [De gode Egyptoloog, or. h. bruosch, die in de jaren 1853 en 1854, op bttt Tan den toenmaligen koning van Pmissen, Egypte beaocbt, beeft in 1859 te Leipzig bet 1' godeelte van een werk nitgegeven, getiteld: HUioirB i'JBffypte dht let premier a tempe  de nog aanwezige gedanken gestaafd worden. Volgens bem (lie bli. 167) is nozss, A^. 1401 TOOT J. C., geboren order de regering van Raxsxs II, een vorst der negentiende dynastie, aan wien de Orikscbe scbryvers den naam van besos-Tus of 8800SI8 geven. Be Hyksos waren vroeger reeds veijaagd, en b^beerscbte xoowel over Hoog- als Neder-Egypte. Desteden Pi^Aomen JBaamMt, waarvan de beilige scbrift gewag maakt, beeft b^laten bouwen. Z^n zes^en-sestigjarig bewind is laisterrijk geweest. Vele overblijfsels getnigen er van,onder anderen ook bet opscbrift der obelisk van Luxor, die zicb te Parijs bevindt. Onder zijn opvolger merneptah-roteprssmaa, ook onder den naam van HKMEHHTUES bekend, beeft de nittogt der Israeliten plaats gegrepen. Bladzgde 34. Was tot een volk gegrerend en bloeide In duizend loten. De onzettende aanwas van Jacobs geslacbt in Egypte blät volledig uit de opgare der gewijde oorkonde, dat "alle de zielen van Jacob's buis, die in Egypte winnen, waren xeventig," (Oen. XLVI, v. 27), terwijl (vierbondert dertij) AANTEEKENIN6EN. Jaar daarna) bg dennittogt, het getal der mannen aUeen zesmaal honderd dozend beliep (Exod, XII, v. 87). Van deb palm zegt: "Men berekent hie geheele getal der uitgetrokkene Israelitea, met vrouwen en kinderen daaronder, op omtrent drie millioenen zielen. Zoo verbazend hadden zjj zicb venne nigwendigd in een land, hetwelk door alle oode schrijven geroemd wordt  bij 't gezigt, Een onzige schaar die steenkolossen sticht, Paleizen voor den Dood, de onzige Pramiden... Ik heb hier aangaande de oprigting der Pyramiden het verhaal van den geschiedBchr^ver flayivs josefhus gevolgd. Zie z^ne Joodsche Hiiiorie^ II Boek, 6 Hoofdst. Ondertusachen sch^nt het, na de laatste ontdekkingen, zeker, dat deze rensachtige gedenkstnkken tot eene voel hoogere oudheid op' klimmen. De Hoogleeraar rosellini zegt, dat het nitde oyerbl^jiaelB der Egrp- tUehe monnmenten blgkt, dat de stichler van de groote naald van Dgizeh is geweest CHdvFO, de tweede koning der vierde Memfitische dynastie, dezelfde als de CHE0F8 van Herodotus, de souphis van manetho en de saophis van ERATOffTHENES. Zijn opvolger, in de l^aten van kanetho souphis de tweede, door ERATOSTHENES SENSAOPHIS, en CHEPHREN doOT HERODOTUS gcnocmd, heette eigenl^k SENECuduFO, d. i. broeder van cHduFO. Aan dezen wordt eenatemmig de oprigting der tweede Pyramide toegeachrcven. Hetjuiatetydatip van de bouwing dezer trotache gedcnkzuilen ia niet te bepalen , maar hare ver- bazende oudheid loopt in het oog, wanneer men in aanmerking neemt, dat hare atichtera geleefd hebben eene reeka van gealachten voor de zeatiende dynaatie , wier gel\jkt^digheid met Abraham op goede gronden wordt beweerd. Zie de Bibliothhque universelle ter vroeger aangehaalde plaatae. Sinda champoluon's en rosellini's gewigtige ondekkingen is er al weder meer dan het vierde eener eenw verloopen, maar, ondanka de voortgazette naaporingen der berocmdate oudheidvorschera, blijft tot heden de chronologie van Egypte vroegate tijdeu met zooveel duiatera omhuld, dat er nog altooa eene verregaande onzekerheid heencht omtrent het juiate tijdatip, wan neer de oprigtera der drie groote pyramiden geleefd hebben. Wei achijut men het zijn, dat het voraten waren der vierde dynastie, die alzoo vele eowea v66t mozes geboorte den scepter yoerden, maar terwyl, b. v. Wilkinson him r^gering tuaschen de twintig en dertig eeuwen y66i onze gewone juorteQing plaotst, spreken Bisius, bien en bruosch van derig, voor Memfis oog... Memfis was de hoofdstad van Neder-Egypte en de zetel dea bestuars. "Très pea de rainea de cette ville (zegt 0r. bruosch, Higfoire d^ jEgypUy p. 17) » one del plos vastes da monde antique, se sont conserrees jasqu'ii nos jours. Settlement quelques statues, quelques pierres de construction, quelques debris des désiches maiaons de la ville, amonceles parmi une foule de collinea et de montieales. Ceux done qui vont voir en Egypte lea mines de Memphis, seront tres pea satisfais de l' aspect qui s'offire à leurs regards sur l'ancien emplacement de la ville Ptah, dont le centre est situé sur les  haute antiquity k laquelle elie remonte, nonobstant toutes les vicissitudes des divers gouvememens dont elle a sucoessivement subi le joug , quelques efforts que differens peuples aient faits poor I'aneantir , en en faisant disparaitre jusqn'aux moindres vestiges , efli^amt josqn'i ses plus leg^es traces , transportant ailleurs les pierres et les materiaux dont elle etait constrnite, devastant ses ^ifices, mutilant les figu- res qui en faisaiont Tomanent ; enfin , en depit de ce que quatre miUe ans et plas out dd ajouter a taut de causes de destruction, ses mines offrent encore tax yeux dea spectateurs une reunion de merveilles qui confond Tintelligence et que Thomme le plus eloquent entreprendrait inutilement de decrire. Plus on la considere, plus on sent augmenter Tadmiration qu*eUe inspire; et cbaqne nouveau coup-d*oeil que Ton donne ^ ses mines, est uue noovelle cause de ravissement. A peine a-t-elle fait na!tre une idee dans Tftme dn spectateur, qu'elle lui sugg^e une idee encore plus admirable; et qoand on croit en avoir acquis une connaissance parfaite, elle voiis convainct 70 AAXTEEKENINGEK. an mdme instant que ce que vous aviez con9a est encore bien au-dessoui de la vcrite."" Apres ces mots pleins de charmes , il decrit an nombre des merveiJles de Memphis , la fainense chambre verto iaite d'une seule pierre de neof ooodeeB de hauteur, snr huit do longueur et sept de largeur; ainsi que des figures d'hommes et d'animanx d'une prodigiense dimension. De nos jours, Son Altesse le Vice-Boi, a donne Tordre de faire des fouilles sur Tancien emplacement de Memphis : afin de sauver toat ce qui a passe taut de sidles dans les entrailles de la tenre. Au commençant de cette annee, Jcr. kasixtte, le savant archeologue Française, fat charge de Técntion de ce projet dont nous ignorons encore les resultats. Zoo schreef Dr. bruosch in 1859. Wie wenschen mout kennt makenmet de hoogstbelangrgke ontdekkingen van den Heer MAUEiTif, rasdplé de Beime areheologiqw van 1869, 1860 en 1861. Verschrittijk als het loeijen Des woestenij winds, die de zandzee zet aaii *t gloeijen En dwarlend jaagt omhoog en met den dampkring mengt En karavanen overrompelt en verzengt. Over de geduch te nicht werkselen van den heeten wenig, door de Ara- bieren met den naam van Samofbn en door de Turken met dien van Samiel bestempeld, leze men volney's Beize door Stftie en "Egyptet I Deel, pag. 57. Bladzijde 39. Jochébed was de naam der schoone Ilebreeuwinne... Jochébed was de gnnste der weUuidendheid met den klemtoon op de tweede lettergreep. Zie van deb palm in v^ikt B^helverlaling ^ Exod, VII, v. 19 en Num. XXVI. V. 59. Bladzijde 40. Soms gieep uw hand de Init, en hemelreine akkoorden Ontvloeideii aan de snaar en smolten zaam met woorden, Tan hoop en geeatdrift vol, getuigen van den gloed Dier heilge poezij, reeds tintlend door uw bloed, Die in 't profetisch lied eens vlammen uit Zou schieten Kr woidt liier gedöde op den eernaam van Profet aan mibjam gegeren in het XVde Hoofdstuk van Exodus, vers 20, waar zij voorkomt ah an liet hoofd der laraelitische vronwen den feestzang aanheffcnde, na den doortogt van de Roode Zee. filadztjde 42. (Een lotos blanc, uit zuiver blank geweven, Waar 't ochtendrood op speelt) De lotusplant l'heure tot de l'heure tot de l'heure. Men heeft er tweederlei soort van. De een draagt schitterendwltte, de andere hemelblaauwe bloemen. "Une autre production d'Egypte, une chez lea ancienne (zegt kaltebsuk) eiait le lotus, Ce mot etait pria dana dea aena differena. La plante proprement nominee loiMS eat nne espéce de nymphcua on lia d'ean, qui, loraque l'inflation ceaae, couvre tona lea étaanga de aea largea fenillea rondea, parmi lea qnellea dea fleura, en forme de coapea et d'un blanc Aloniaaant on d'an bleu-de-ciel, reposaent anr la aurface de Teau avec une grace inimitable. On distingue deux espéce de lotus Le blanc et le blen, toua deux comma dea anciena, qui cependant ont plua aouvent porlà du blen." MALTEBRUN, Présis de la Chronologie Cnivertelle, Tom. VI, pag. 22. Bladzijde 53. "Zoo zwierf ik met den stroom tot ginds, waar digt gebladert" "Een inham overwelft...." Hoewd het bontewa achaarach in Egypte, zoo vindt men echter bier en daar aan den oever dea N^Ia plekken met geboomte en beeatera begroeid. "L'Égypte, ai riche en v^nx cultivea" (zegt maltebrun, PrécU de la QSogr, Vniv, T. VI, p. 22), "manque de forêta. Lea borda dn fleuve et dea Canaux officinale offentia quae tailliB ^d'acacia et de mimosa da Nil; ils sont omn de bosquets de laurierrose, de saules-kalef, de caasies et d'autres arbrisseaiix. Dat overigens in een tjd, toen de beschaving reeds zulke wonderea in Egypte gewTocht had, de kanst de natunr was te gemoet gekomen, om voor's konings dochter eene geschikte plek aan dea rivierboord ter badplaats af te zonderen en. Teraangenamen, is eene Yeronderstelling, die wel geene verde-diging zal behoeven. Filadzgde 54. Thermuthis ziet het kind; het strekt haar de annpjes t^n; Therxuthis is de naam, dien bg flativs josefhus de dochter van fabao draagt. Bij de Thalmudisten beet zy bathu.  zuigling spelen?" De Joodsche overlevering is r\jk in wondeirerbalen omtrent de groote schoonbeid van bet kind mozes. Men kan er staal^es van vinden bij jo-sefhus. Be bistoriscbe grondalag zal wel in Sxodus II, v. 2 geiocht moeten worden. DE TOGT VAN HEEMSRERK NAAR GIBRALTAR. (VOORBEBIGT VOOR DEN 4den DRUK, in 1860.) Toen, na reeds meer dan zes en twintig jaar geleden, de Hollandiche Maat-fichapptj van Fraaige Konsten en Wetenschappen haar gouden eerepenning uit-loofde voor een diclitstnk, den togt van Heemskerk naar Gibraltar beheUende, wam het mij voor, dat, zoo menzich niet te slaaisch aan deze opgave hield, en teveoB een gepaat gebmik maakte van de vr^heid, sinda eeuwen aan schilten en diehters toekend, dit vadcrlandache onderwerp voor eene poetiache behandeling bnitengemeen vatbaar zoade wezen. Men moest naineljk (zoo m^' toescbe) — de bistoriacbe waarbeid met zekere raimte opgevat wordende — dezen togt en z^ne zeegbaftige uitkomzt in verband brengen met het Twa Alle gesandte, waarover wel in 1607 reeds onderbandelingen ganze waren, doeb hetwelk ecbter eerst in 1609 zijn voile beslag kreeg. Zulks kon best, naar mijne moening, op deze wjze gescbieden: Na zijn langdnrigen worstel-strijd wenscbte ons vaderland vrede, maar zoodanigen eervollen vrede, aU gepaaid zonde gaan met de erkenning zijner onafbankelkbeid. Nog sterker missbien veriangde Spa^je zelf een einde des oorlogs; maar ben, die bet zoo-lang, als opstandelingen en afvalligen, bestreden had, nu voor een vrg volk te ericennen, dit vermogt het niot van zijn hoogmoed te verkragen. Er bleef dns niets over dan het ermet de wapenen toe tedwingen: het moestopnienw, en wel, waar het kwetsbaarst was, in zijn zemacht namelijk, aangevallen en geteisierd worden. Met dit oogmerk werd Heemskerks togt beraamd en volvocrd. Bekroond door eene glorierke overwinning, had die togt ten geweenschten eindgevolge, dat Spanje, alien verderen tegeuBtaad opgeyende, de ungeyangene onderhandelingen emstig voortzctte en ten slotte het Bestand onder-schreef, bij welks eerste artikel het vcrklaarde de Vereenigde Provincien voor Vr^e Landen te hoaden. Met deze opvatting bestond er een grootsch doel, dat heldhaftig bereiki werde, en kon bet gedicht, beheencht door een hoofedachte, die eenheid verkrijgen, boiten welke geen voortbrengsel van den menschelijken geest, ai beat het fraage details, in den hoogeren zin dcs woords den naam vanknsteword mag dragen. Geleid, ja, ik mag zeggen, aangevaord door deze zionsvrijie en overigens hat plan getrouw om van de geschiedenia zoo weinig mogelaf af te w^ken, heb ik toen de pen opgevat en een afgerond geheel trachten te leveren; met bevijtiging tevena, in de bijzonderheden dea tijda niet te vench*teloozen. Het dichtatuk heeft heeft gelok gehad de goedkeuring der yoorzegde Maat-achappij te mogen wegdragen, en La béliche, misachien wel meer om de vaderlandache gevoelena, die het ademt, dan om dichterlijke waarde, met blijkbare gonat ontvangen. Moge het die goedwilligheid nogmaala ondervindoi by deze openl^ke en herziene nitgaaf! 1860. B. EERSTE ZANG. De Dagvorst naakt de Westerkimmen; Beeds heeft hij, onder 't nederkUminen, Den krans van stralen afgdegd, Dien de ochtend om zijn slapen vlecht; Door 't schoon verschiet vertraagd in 't scheijen^ Groet hij nog lang, vol liefde en lust, Estremaduraas bergvalleijen, Waar, door de lente altoos gekust, Het aardrijk nooit van 't bloesemspreijen, Noch 't loof van vracht te dragen rust: De zee we^rkaatst zijn vnurge lonken. En purperrood en groen en goud, En purperrood en groen en goud, En Dooreengemengd, doen ich gewöhnlich zu met zachte tooverwen pronken; Terwijl een geur van hjend ooft, Wijd weggewasemd van de stranden, Den varensman, die das landen, Een bloeijend paradijs belooft. Ziety ziet gij ginds die zeilen zijneren, Het is alsof aan Cintraas voet. 76 BB TOGT YAK HSEM8KSSK Een eiland opsteeg uit den vloed, Dat tenten draagt en strijdbanieren. Van waar dat magtig waterheir, Zoo stout zich leegrend op het meir? Zijn 't Spanjes trotsche golf bedwingren , Wier wimpds , aan het verre strand Door 't gloeijend hemelvuur gebrand, Op 't koeltje van bet vaderland Met dartle vreugd zich kustwaarts slingren, En Peruus goud, Guinees ivoor, Golcondaas diamantengloor , Met Ormns blanke parelsnoeren , Als cijns van ieder werelddeel, Bij z^ezang en luitgespeel, Den blijden Taag in de armen voeren? Neen, knechten van !Filipsl die vaan, Ontrold aan boegspriet en aan stengen, Belooft geen vreugd in 't Land te brengen, Oeen weelden op uw wal te ontladn: De Spaansche Dwang voert andre kleuren^ Dan die zich ginds zoo moedig beuren: Gretergde Vrijheid koos die leus: Ze was het sein bij 't jukverbreken ; In 't worstlingsuur stond ze onbezweken: Wee, koomt ze om bloed met bloed te wreken! Het is de driekleur van den Geus. NAAB GIBRALTAR. 77 o Gij, wier blik, de grens ontheven Yan ^t steifelijk gezigtsverschiet , In heel zijn omvang 't heden ziet Met al de roersels, die 't doorweven; Gij, hemelspruit , die zelfs 't verle^n. Heeds ver van de aardsche nevelboorden « Op 't galmen van uw luitakkoorden , Yoor 't zieloog dwingt tenig te tredn; fioer, Po^j, aw gonden snarenl Meld, wat die krijgsvloot herwaarts brengt, Welk dod haar Leeuwenstander wenkt, Wie 't Hoofd is dier kloekharte scharen, Wie in 't bevel hem staan ter zij! Zweef op hun golvend pad hun bij 1 Getuig, wen zij ten strijde stieren, Het sabelslaan, het kogelgieren. En, als hun donders zegevieren, En Spanje Neuverland vrij verklaart; Laat dan zoo Inid uw juichen hooren, Dat nog de naklank kat hart doe gloren Yan d' achtemeef, zijn afkoinst waard! Reeds veertig jaar heeft Neuverlands moed Den stouten vrijheidskamp gevochten; Beeds is de band, dien de oudren vlochten, Door 't kroost bezegeld met zijn bloed. Vergeefs had Spanje list en lagen Yereend met woeste wapenkracht, Vergeefs 't yerradersch plan volbragt, Den Zwijger 't lood door 't hart te jagen: Gan vechten had gebaat, geen moord! Was vrijheids schutspatroon gevallen, Hoe luid verwaten vrengd mogt schallen, In Manrits leefde Willem voort. De strijdbre zoon des w Jeden vadera, In 't harnas tegen de euveldaders, Nam wraak in zegepraal, S Lands bodem vagend met zijn staal; Maar toch, hoe forsch teruggesmeten, Liet dole dwinglandij haar keten Nog dreigend rinklen aan de grens; Dan dreigen was geen overwinnen; Manhafte trouw hield wacht van binuen, Onwrikhaar, trots der snooden wensch: En, waar gemoedsdwang kerkers delven En 't martlend brandhont staaplen won, Hief 't vrij gdoof zijn tempelwdven Bij 't liefdehuis, en h leergebouw, Waar wetenschap in troonen zou: En, bleef Kastielje zich vermeten Den Oceaan zijn rijk te heeten, En Ne^land bannen van den vloed; In Nedrlands havens groeiden vloten, Die aan de driekleur 't meir ontsloten, Zoo ver 'T zijn baren wenten doet. En haat en spijt beneep de borst, Van Derden Plips, den Spaanschen Vorst: NAAB GIBRALTAR. 79 Zljne oogen zagen H! ja, het beurde Het hoofd al hooger — 't muitrenbroed, Dat, Hollands leeuw en gravenhoed Yan Spanjes troonbordnursel scheurde, En doem en bloedplakkaat, verwoed, Door 't modder van de straten slenrde; Daty aan geen vloek van 't Yatikaan Zich kreanend, de Inqnisitie-vaan Met kogelfl nit zijn vesten weerde; Aan God alleenig hnlde bood, En, wie slecbts Qod getronw vereerde, Hij mogt dan Christen zijn of Jood, , Ten toevlngtswLJk zijn erf ontsloot. Wei dacht de dwingland, in zijn droomen, Die mniters, eens nog, aan zijn knidn — En 't Oeuzenbloed gest Oft bij stroomen — En 't ketterdom in 't vnur te zien; Docb dra was de ijdle waan vervlogen; Yergeefs op nieuw ten strijd getogen... Yergeefs op nieuw ten strijd getogen... Yergeefs op 't Hollandsch dinn de golven. Zoo stieten ook zijne oorlogswolven Op Yrijheids speer en stellen schild Dan, nitgepnt, temedrgeslagen, Schrok hij terag van 't hooploos wagen. En mompelde van vre^verdragen, Maar 't bleef bij 't momplend stemgeluid: Want — de eisch van Ne^rlands dappre zwaarden — De woorden, die haar vrij verklaarden... Zij wilden hem de keel niet uit. JL 4i 80 DE TOGETT TAN HEMBECKER "Welan!" (klonk toen der Yaadien taal In Hollands raadvergaderzaal) Niet meer gemardt het pleit voldongen! Den mo^gestreden Kastidjaan Ons onafhanklijk volksbestaan Door nienwe slagen a%edwongenl Op 9 kroost der Watergeuzen, op! "Terwijl Oranjes heldenscharen In 't hamas staan en 't Land bewaren, "Gij 't meer in, Vrijheids vlag in top! ''Filips nog eens ter zee besprongen, "Den waterstaf zijn vuist ontwrongen, "Tot in zijn haveDs doorgedrongen, "Zijn vloten door het vuur verteerd, "En met den schat der Morgenlanden, "Yergeefis verbeid op Spaansche stranden, "Zeeghaftig hier teru^ekeerd I" Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van dien wapenkreet Kwam, met het vnar des moeds in de o Op 't hooren van d Gogen, Een breede schare, in zemanskleed, Uit stad en dorpen aangevlogen. "Hier (galmde 't) hier! wij zijn gereed!" Het krielde aan Maas en Scheldezoomen, Aan Flevooa meir en Amstels re^, Van mannen, hunkrend naar de zee, En heet om 't vreemd geweld te toomen. Er waren er, wien 't noodgeschrei Der Axragonsche dwanggalei Verschriftik door 't geheugen loeide; Die, knarsend, aan hun voet en hand De nepen toonden van den band, Die ze aan de slavenriemen boeide; Hm wrok zag uit naar 't waakgetij. Een andre hoop dro^, fier en blij. Op voorhoofd, borst, of raige wangen Het eereblijk van moed en trouw, Een kogelschram, een sabelhouw, In 't slaan Voor wederland entschieden. Yoor wederland entschieden. Schier entschieden, bis was een forsche stoet, Schier alien, bis gebrochen der baren. Op 't hobblend scheepedek opgevoed, En spelen ziende in zeegevaren. Seeds zwoer hun jengd, op moeders schoot, Aan Neerlands benlen haat en dood; Dien eed... niet had dien yergeten: Hun taal was mw, hun uitzigt zwart; Maar trouw woonde in het hütte. En godsvrncht in het vrij geweten. Ook mangelde 't aan Hoofden niet, Bekwaam een kiel door zee te stieren, 't Zij stormen langs de kolken gieren, Hetzij de krijg zijn Uiksem schiet. De wijze Spilberg, graauw van haren, Die meer dan 'ns's Lands handelvaan Ontrold had bij deu Indiaan; En Padburgh, met van Noort gevaren, Toen Hollands boeg, voor 't eerst zoo stout. Cm de aarde een cirkel trok door 't zout; 6 82 DB TOOT VAN HEIMSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSKSK Tromp — erais wezen sous; Zij — Evertsz, Jansen, Boest, Verhoeven, Hollander', De Lange, Woaters, Bras, Het Zeenwsche krijgshofd Alteras, En honderd andren, reeds door proeven Van knnst en kloekheid groot op zee... Zij snelden aan, zij wilden med. Maar wien, te midden van zoo velen, Beroemd in Neuands heldenrol, Het regt geschonken van bevelen, Dat regt, zoo zwaar als glorievol P Waar blonk die dapperste der dappren. Tot de eer bevo^d van 't hoogst gezag , Hij, van wiens boord de standervlag, Waar ieder vaan voor boigt, zou wapprenp £^n was er, ^n, wiens grootsche daden Eoroop in haar historiebladen Met goud alre^ geboekstaafd had; Een eedle telg der Amstelstad: "t Was Iiij, die, 't hart in gloed ontstoken Yoor Hollands eer, aan Barends zij, NAAB OIBBALTAB. 83 Tweewerf, vaarwel riep aan het IJ, En , 't rijk , waar de eeuwge winters spoken , Door kUp en ijsmaor ingebroken , Tot tweewerf, van den Noordervors^ , Terschrokken bij des helds verschijnen, Een doortogt door de Poolwoestijnen Yoor NeSrlands koopvlag eischen dorst; Die, toen het heir der kille vlagen, Verbolgen om het reuzenwerk, Tan alle kanten op kwam dagen I Met wapens, menschenkracht te sterk, Terschanst in 't ijs, hnn grim braveerde, Den langen Foolnacht door, zich weerde. En pal stond, tot, op gulden schacht, De trage Morgen eindHjk keerde, En 't sein des aftogts overbragt : Die, slechts gedwee voor hooger magt, Toen forsch terugslo^ door de schotsen, De grens we^r uit van 't schrikgebied ; Maar Hollands naam op Zemblaas rotsen Ten glorieteeken achterliet. Doch niet alleen, waar, om den steven, De logge baar zich hardt tot steen, Yermat hij zich naar roem te streven; Met de elementen niet alleen Had hij gekampt op dood en leven: In 't Osten glansde 't gouden ooft, Dst Spanjes vnurge draak bewaarde; Beeds was er uit de toovergaarde Door Geas op Geos, wie niets vervaaide, Een schat van vrachten wägerofd: Ook hij, de vnist aan 't heldenwapen, Won dringen in dien wondertuin, YooT Ne^rland gouden applen rapen, En lauwers voor zijne eigen kniin: En, eer nog Amstels vreugdgenicht En 't welkomlied van doizend monden Vervlogen was in 't rnim der Incbt, Had hij het anker we^ gewonden, En Stevende zijn moedig boord, Waar 't vlottend schuim van eerder boegen. Die reeds er 'i Leeuwenvendel droegen, Het spoor wees naar het tooverord. Hij landde en oogstte bait en eer, En voer terug, en zeilde we^r. En telkens werd er op zijn togten Een schat geschept en roem bevochten. Nog zweefde aan ieder voor den geest Die schonen dag, dat zegefeest, Dat balsem goot in de oorlogswonden; Toen, na gesloten koopverbonden Met volken van verscheiden klenr, Hij ('t zeil doortrokken van den gear Der Indiansche kroidwaranden) Temgtoog naar zijn vaderstranden, En, bij 't gejnich van Texels re^, Een trotsch galjoen, een prachtgevaarte. NAAK OIB&ALTAB. 85 Dat w^zonk van zijn kostbre zwaarte, Als knjgsroof, met sdch sleepte uit zee. Hoe baadde *t vreugdevocht de wangen, Toen 't volk, bij 't naadren,'s dwinglands vlag, Gescheurdy van d^ achtersteven hangen — En hoog in top de drieklear zag! "Oranje boven! Spanjen onderf Zoo klonk de galm van oord, En, bij dien galm en 't schutgedonder, Werd Heemskerka heldennaam gehoord. "Aan hem, — na weir de zeetrompetten Het golvend strijdperk openzetten "En de oorlogsleeaw de kast verlaat, — "AAn hem het vlootbewindl — geen anderT^ Z66 riep, z66 zwoer elk yaderlander, "Z66 stemde Nassau, z66 de Baad. "Ja hem!" wedrklonk het allerwegen: "Wien heeft de serving — wien de kart "Meer raadsels van de zee verklaard? "Wat vuist droog ooit geduchter degen? "En toch (die lof zij niet verzwegen I) "Al dekt geen harnas stouter hart, "Lijdt med, dat hart, als menschen lijden; "Zijn oog, dat niet verblikt in 't strijden, "Heeft tranen toch voor's naasten smart; "En, boog Yoor's vijands oorlogstuigen "Zijn fiere kruin nooit Laf zich neuer; "Ootmoedig buigt hij voor den Heer "En roemt er in voor jen te buigen." En luider nog riep jong en oud, Bij 't opgetogen vlootwaarts streven: Triumfen wachten ons op 't zout, Wordt Heemskerk ons ten gids gegeven, Gaat hij ons voor isr 't kampgetij, Tot in den dood toe volgen wij!" Zoo juichte i fiere kroost der zee. Maar dringt hon taal zijn oor wel binnen? Helaas! hem oveistelpt bet wee; De nacht der smart omfloerst zijn zinnen. Wat meer bem gold dan rang en scbat, Dan 't lo&nuzljk van aller tongen, Wat bij bet dierst op aard bezat, Ddt beeft bem 't lot van 't bart gewrongen. Eens, to En zijn langgeschokte kid Te rusten lag op Amstels reede, Eens bad bij, nit bet diepst der ziel, Een be^ geslaakt, een vuurge bede. "Dankl (riep bij) driewerf dank, o Heer! "Gij gaaft mij roem en rijkdom tevens; "Doch, wraak bet nietl nog smeek ik meeri "Volmaak nw gift en 't beil mijns levens; **Scbenk, Yader! scbenk me, bij zoo ved, "Een gade, die bet met mij deel\ "Een lieve g&, die naast mij buige, "Wanneer ik U mijn dank betuige!" MAAH QIBEALTAB. 87 Die reine bede werd vechoord: Een maagd, zoo schoon als troaw en teeder, Zeeg aan zijn blijden boezem neder, En sprak er ^t zidverrokkend woord. Het koor ontsloot, hun eeden stegen, En 't zoet der min werd huwHjkszegen. Hij riep vaarwel aan 't rustloos zeil: Het huislijk heil werd al zijn heil; En, trok *t Sirenenlied der baren Soms nog zijn zeemansstap naar ^t meer; Hoe lokkend ook die toonen waren, De stem der liefde bragt hem we£r. Maar welk genot zijn binnenst streelde, Hij voelde 't, ^ne vreugde toch Ontbiak aan al die vrengden nog: Zijn laatste wensch was onderweelde; En (overmaat van zalighe£n!) Ook de nre die h^ bragt verscheen: Aan "t hart der diergeliefde vrouwe, Nu, meer dan ooit, met schoon bedeeld, Mogt hij een pand van beider trouwe, len wichtje zien, zijn evenbeeld. Doch (was het meer, dan de aard kon dragen; Een dag, te schoon voor hier benefinP) HelaasI er naakten zwarte vlagen, De dood schuilde in die doisterhe^n. Twee schichten snorden af te gader, 88 DS TOOT TAN HESMSKSBK Twee dierbare offers storUen ne4r; En de echtgenoot , de blijde vader, Was echtgenoot noch vader meer. De ronw viel loodzwaar op zijn harte: Hij Yodde niet, of voelde smarte. Was it not often the case that the text should be corrected to make sense in context. Here is the corrected version based on the context clues provided: Was it not often the case that the text should be corrected to make sense in context? Zoo dacht hij vak; maar at graf zei: neeni Hij staarde er op in somber trenren; Zijn grijze moeder, droef als hij, Zocht woorden om hem op te benren. En kon slechts weenen aan zijn zij. Daar liet een stem zich eensklaps hooren; Het was de stem van lärte Yaderland: "Op, Heemskerk! moedig als te yorenl Leen, leen nog eens me uw heldenhandf" En hij, getroffen door die klanken, Yloog op, ontvlamd ten pligtbetoon: "Hier, (riep hij) NeSrknd! is uw zoon; "Gii zult hem, dood of levend, dankenl" En in een fieren blik verzonk De traan, die in zijn zijn oogen blonk; En, schoon zijn wang, g^roefd, ontluisterd, Het Daarzijn van het leed verried, 'T Lag voortaan in zijn borst gekluisterd, En tot zijn lippen kwam het niet. Den vlootheersstaf, hem voorbehonen, Aanvaardde hij met kahn vertrouwen; Maar, toen hij weder 't heldenstaal, ALB YTO^er, aan zijn heap zag blikkren, Toen scheen op 'ns een vreogdestraal Zijn donker Toorhoofd te oyerflikVren. Joorgevoel van z^praal Door 't nevelfloers die flonkring zwevenP Of was het, dat een stille hoop Zijn dioeven boezem binnensloop, De hoop, om, door een roemhjk sneven, De dierbren, hier zijn hart ontscheord, De panden, hier zoo diep befereord, Temg te zien in beter leyen? Lang sperde 't bnlderend Noordwest De monden digt van 'Lands rivieren; Een heir van golven, zaamgeprest, Dreef ragwaarts wie naar 't roim won gieren. Met wrevel zag de Staatsche vloot Den nitgerekten ankerkabel, En morde, dat geen blanke sabel Kon oopnen, wat de zeewind sloot. Ten laatste liep de wimpel om: Het jnichen smolt in tromgebrom; De teug dos afscheids werd gedronken; Een traan geplengd bij kroost en vronw. En menigeen 't, Yaarwd geschonken, Die 't Welkom noort meer hooren zou. — Te midden van de Prinsevlaggen, Die 't belle oranje, 't wit, en blaauw, Te schooner thans bij 't Maartscbe graauw, Om stengen slingerden en staggen, Bees aan den top van 't Hoofd der vloot De Staatsbanier, uit goud geweven, Waarop een leeuw van bloedig rood, Wiens klaaaw om zeven pijlen sloot, Het sein ter heiryaart scheen te geven. Toen wuifden zeemansmuts en hoed, 't Wilhehnus schalde, de ankers tilden Hun ijzren armen nit den vloed, Het zeil woei nit, de takels trilden. En statig dreef de waterstoet. Zoo ver de kust haar heuvlen spreidde, Toog ieder me, ten nitgeleide; Het was of dam en duin bewohner; Het Yaderland wilde aan haar zonen Tot op het lest haar liefde toonen; Geen hart was koel, geen wang bleef droog. Daar sloeg een pnlverwolk omhoog; In donders, die triumf voorspelden, Klonk de afscheidsgroet der waterhelden, Wier Steven door de branding sneeze: Een stille bede ontsteeg de stranden, Een laatst hoezee verving die be; Het Oosten blies, de doeken spanden... De krijgsvloot zwierde weg in zee. NAAB GIBRALTAR. 91 Zoo was de stoute togt aanvaard, Die vrede schaffen moest door 't zwaard. Het scheea aLsof, bij 't golfbeploegeu, De kiden deeldeii in den gloed Der krijgsmansharten, die ze droegen, Zoo Instig kliefden zij den vloed. Allengskens zon Ken poos nog wees een streep van licht Het duingeglans in 't vergezigt; Het flaauwde weg; maar — kng verdwenen — Bleef d^ het oog nog been gerigt. Docb werwaarts brot de vlugge steven? Waar wordt aan H zwaard bet feest g^ven? De krijgsleus zegt naar Portugal, (Ond vriend weleer der Nederlanders, Nu Hips verwonling en vasal) Naar Lisbon, waar de Spaanscbe standers Zicb spi^len in bet stroomkristal: D^ moet, in sted der jubelkreten, Waar bijgeloof en wrevehnoed Het gmwzaam mutserdvnnr med groet, Dat denken straft en vrlj geweten, Het krijgsalarm en wraakgetier Opdondren uit de Taagrivier. Beeds bad de vlootbeer (wie zou schromen Den tijger, die verraadlings moordt, Met jagerslist op zij te komenP) Een stuwen zeerob van zijn boord, Die vro^er vaak aan 'T koopmansroer Naar 't zevenheavlig Lisbon Yoer, Op vreemde kiel vooniit gezonden. Zijn slaw beleid was 't aanvertrouwd In's Tijands holen rond te kruipen; Met kondschap moest hij vlootwaarts sloopen, Als Hollands vlag hem wenkte op 't zout. En vrolijk ging het langs den vloed: Het heir (de Hoof den doorgespoed) Begroette zijlings op de klippen, Waar 't weeldrig Wight zijn lostplantaen Med schut, als Zaiderstormen wodn, Brittanjes bonte vendelsUppen, Jaloersch alreede op 't leeuwblazoen; En, dieper zee in, voortgezeild, Yan waatren slechts omringd en wolken, Verruilde 't voor onpeilbre kolken Den plas, waar 't lood nog gronden peilt. *tAtlantisch meir omsloot den boc^en Zijn Onafzienbaar stroomgebieden: Nu zong de golf een stouter lied; Het klonk den Gens (en van genoegen Begon zijn strijdbre borst te zwo^n) Als voorspd van dat trotsch mnziek, Dat binnen kort zijn oor zon streelen, Bij ^t vlamgebraak der koopren kelen En 't flikkerlicht van dolk en piek. XAAK OIB&ALTAB. 93 Niet lang meer, of bij nacht, van verre, Yertoonde zich met flaauw geglim, Als stargetintel aan de kirn, Het bakenvunr van Finisterre, Dai, tronwloos aan zijn vorst en beer, De driekleur 't pad wees over 't meer. Nn floot, een etmaal nog, door stengen En want de krachtige aftui van 't Noord, Toen vloog de roep van boord tot boord: "Wij zijn ter hoogte der Barlengen!" En aanstonds werd het jeugdig volk, (Naar 't overoud gebrnik het wilde) Terwijl de vrengd den beker tilde, Gredompeld in de zoute kolk, En ingelijfd in 't zeemansgilde; Gelijk weldra een doop van vier Tot hooger eier hun moed zoa wijden. Tot de eer om voor het Land te st Njden Bij 't wappren van de bloedbanier. Z66 was de stonte togt beunen, Die vrefi verwerven moest door 't zwaard, Boemruchte vrede, helden waardi Eeeds had de krijgsvloot vijftien zonnen Zien nederduiken in het dalen; Na was de zestiende aan het dalen: Daar toont zich Cintraas rotsgevaart, Den top, die steil ten hemel staart, Omgloried van henr laatste stralen: En alles woelt op dek, in H want, En dnizend reikende armen wijzen Naar 't klipgebergte en 't groenend strand. Die langzaam uit de golven rijzen, En  adem faalf. En met de zon zich vlijt ter rust. De vloot ligt roerloos, ginds en bier; Geen windje fiuit door lijn en tonw; Het zeil, verguld van 't Westervier, Hangt sluik ter ne'er in vouw bij vouw; Left iets er nog op 't waterperk, Het is de blanke meenw alleen: Zij fladdert langs den spiegel been En raakt en ribt bem met baar vierk, En yiscbt bear aas en draagt bear roof Naar 't nestjen in de rotssteenkloof. Gfeleideres van 't ovrig beer, Dat vlijtig op baar wenken let, Wierp, digtst aan strand, in 't effen wed Een stoute kid bet anker nedr. Haar standerdoek van rood en goud. Zoo lang bet spel der Noorderzeng, KAA& OIBBALTA&. 95 Sjrulty nu geen kodtje danst op 't zout, In breede plooijen om de steng; Gelijk in 'T wealdrig Morgenland De wrong, die 't vorstenhoofd omspant. Eool (van wien de dichtlier speelt) Yersiert de stnurplecht met zijn beeld Zijn forsche regtervuist omklemt Den scepter, die de stormen temt, Terwijl bij 't zilverkruisig schild Des Amtes in de linker tilt. Wie is bij, die, van 't boog verdek. Met arendsblikken laudwaarts ziet; Schoon, meer en meer, bet kustverschiet Een nevel wordt, een graauwe plekP Dat nog zijn levenszomer bloeit, Getaigen wezenstrek en leest; Maar dat er onwe^r beeft geloeid, En ramp op d' akker is geweest, Terraadt bet zilver, dat bet brain Te vro^ doorglinstert op zijn kruin, Als geel gebla&rt, in 't groen gemengd Eens eiks, door bliksemmur gezengd. Wie is bij? Lees bet in dat oog, Waaruit verbeven wilskracbt blikt; Oa, vraag bet aan dien wenkbraauwboog, Die, fironst bij, dappren zelfs verschricht; Hoor, klinkt die stem niet, als 't bevel? 'Is Heemskerk, 't is de vlootkomel. — De laatste gloor van 't West verbleekt: Een plaig seinschot is gehoord. De manschap heeft, aan ieder boord, Grods zijn op den nacht gesmeekt. De schaduw rolt langs d'Oceaau, De hemel steekt zijn lampen aan. "Daar ver, "Verhoevenl klotst iefcs, — hoorl 'Het is geen branding op de klip.'^ Zoo spreekt tot d' opperste van 't schip Het Hoofd der vloot, de hand aan 't oor. De hop Man antwoordt: "Gis ik jnist, Dan rept een w^lbedreven vuist De riemen langs de waterbaan, En houdt bet regtstiecks op ons aan." Zij Inistren weer Door 't nevlig vaal Zweeft over at meir iets zwarts voorait: Al digter plast het riemgdoid; 't Is onze spiel' zegt de admiraal: "Ik wacht hem in de scheepskajuit." De boot lei aan, de valreep zonk, Een haak sloeg vast, het wachtwoord klonk, En Dickson y de Engelschman, verscheen; Maar Dickson was het niet alleen. Hij wordt in 't scheepsvertrek geleid, Waar 't gretig oor zijn taal verbeidt. "Wees welkom, Dickson! — 'Nn? Belooft "De Taagrivier ons eer en buit? "Spreekl vorschtet gij iets gunstigs uit?" Ontkennend schudt de Brit het hoofd: "Geen lauwers, vlootvoogd! op den Taag..^ Zoo bromt zijn antwoord op de vraag: "Waar Spanjes zeevlag waaijen moog', "Thans waait ze ver uit Lisbons oog." — - De vlootheer, vlanuDende op den strijd, Yerheelt maar half zijn eedle spijt. "Wat weet ge meer?" hervat de held. "Mij heeft een grijzaard hier verzeld; "Ik ken hem jaren...hij weet meer... "Vertrouw dien grijzaard, edel Heer!" "De haat, die hem het hart vervreet, "De haat voor al wat Spanjaard heet, "Geeft klem van waarheid aan zijn taal..." — "Genoeg, hij koomM" zegt de admiraal. — En, de oogen diep in 't hoofd gedrukt, Het ligchaam op een staf gebukt, Verscheen eeu man, vergrijad en zwak. Hij staarde Heemskerk aan en sprak: "Gij hebt een'handvol gouds gereed, Heer vlootvoogd! voor den landverrader; "Behou dat gond; ik smaad het. Weet, "Zoo 'k hier, met doodsgevaar, n nader; "Mij ried geen hebzncht, wat ik deed. "Wei hoop ik loon; ja, 't Lacht me tegen; "Maar 't is geen goud, dat loon! 't is bloed, "Het Spaansche bloed, dat van uw degen "Eerlang (God geev' het!) druipen moetl "De monsters... 'k haat ze... ik mag ze haten! 7 98 DE TOGET TAN HEEITSKERK "Duur kost dat rème me! Wie 't verzaak', "Ik leef er voor! Geen zucht, dien 'k slaak, "Of 't is een vloek op de onverlaten: "Mijn brein is wild van dorst naar wraak. — "Hoe wreed, hoe gruwlijk heefk hun woede "Mij, scbuldloos grijze, 't hart doorboord! "Vemeem mijn jamren, lang gesmoord; "En, zoo ik wrok en wrevel voede, "Ja, 't staal kus, op hun borst gemunt; "Noem me onregtvaardig, zoo ge knnt "Ik Ben niet, wat ik schijn — wat kerker, "Palei en houtmijt in 't verschiet "Mij dwong te schijnen — 'k ben bet niet! "Wei muitte 't hart; maar de angst was sterker. 