None
 dat door Tyler Townsend in hetzelfde Tijd- schrift, vol. XVI, p. 368 (1891), eene S. idlinoiensis werd beschreven. Voorts is nog eene Braziliansche soort, Tachina singularis Wied. (Aussereur. Zweifl. Il, p. 335, n°. 100) als eene Siphona-soort herkend (zie Jaennicke, Newe ewxot. Diptera, p:, 87); Het bljkt dus, dat het genus Siphona niet alleen in Europa, maar ook in Noord- en Zuid-Amerika bekend was. Dat het nu ook op Java is ontdekt, hebben wij aan de ijverige nasporingen van den heer Fruhstorfer te danken. ALCAN NOU SAMA Ne SO TIEAUTAD Fae ye nga ke oye - at sitet eit Fae ay eee = nee AES 4 Sale aha Hsia PA) bins Overgedrukt uit deel XL van het S47 Tijdschr. voor Entomologie. AANTEEKENING EN BETREFFENDE Oost-Indische Diptera, DOOR KF. MU. VAN DER WULP. VI. Diopsine. De Diopsine schijnen op Java, zoo al niet in soorten, althans in individuen ryk vertegenwoordigd te zijn. Dit valt af te leiden uit geheele reeksen van exemplaren, welke aldaar zoowel door Fruhstorfer als door Kannegieter uit die groep zijn bijeengebracht, en deel uitmaken van de uitgebreide insectenverzameling van den heer Neervoort van de Poll. Deze was zoo goed, mi een aantal zijner Diptera ten onderzoek toe te vertrouwen, waardoor ik in de gelegenheid kwam, uit de genoemde groeper een veel grooter material te vergelijken dan 1njj vroeger ooit ten dienste stond. Dit was voor mi eenige gereede aanleiding, om mijne aandacht op deze merkwaardige vliegengroep te vestigen, te meer daar ik ook van den heer Severin eenige Javaansche Diptera, waaronder zich Diopsinen bevonden, uithet Museum te Brussel ter naziening ontving. Dat ik toen tevens de Diopsine, in het Leidsche Museum aanwezig Heb vergeleken, sprechen, Sprechen, wel van zelf. De uitkomsten van mijn onderzoek wensch ik nu hier mede  elders de middelste basaal-cel van de 'discoidual-cel scheidt, ontbreekt, zoodat die beide cellen zijn innegesmolten. Latreille (in Cuvier, -Régue animal, V p. 534) rangschikte de Diopinen in zijn 7de afdeeling der Musciden, te zamen met Sennen, Ortalinen en Trypetinen. Low (Monographs of the Diopinen tusschen de Sennen en Piophilinen en liet onmiddelijk daarop de Ephydrinen volgen. In den algeneenen vorm heben de Diopinen inderdaad veel over- eenkomst met de Sepsinen; de ineensmelting  de mid- delste basaal-cel en de discoidual-cel en de sterk ontwikkelde bovenlip een toenadering tot de Ephydrinen aanduiden. Bij geen dezer verwandt groepen is intusschen eenig spoor van de lange oogstelen of van de doornen aan den thorax en het schildje. Van deze doornen vallen die van het schildje vooral in 't 00g; twee kleinere bevinden zich aan den achterrug tusschen de inplan- ling der vleugels en die der kolfjes, en bij sommige soorten is er nog een ter wederzijde van den mesothorax, dicht vddér de vleugels, Rondani heeft deze laatste soorten van het genus Diopsis afgescheiden en tot een afzonderlijk geslacht, onder den naam van Te/eopsis gebracht (dun. Mus. civ. Gen. VII. p. 442), Die doornen schijnen evenwel zeer breekba ar te zijn, daar onder vele exemplaren vaak slechts weinigen voorkomen, waarbij zij allen nog gaaf aanwezig zijn. Bij de bestemming der soorten dient hiermede rekening te worden gehouden. OOST-INDISCHE DIPTERA, 185 De Diopten hehoore hoofdzakelijk tot de fauna der tropische of subtropische gewesten van de oude wereld.. Uit Afrika en Zui- delyjk Azié zijn een aantal soorten bekend gemaakt. De door mij behandelde exemplaren hebben mij zes soorten leeren kennen, waarvan er vijf naar reeds bestaande beschrijvingen konden worden bestemd en tevens eenige synoniemen aan het licht kwamen; terwijl ééne soort door mij als nieuw wordt beschreven. Het volgende synoptisch overzicht moge hier voorafgaan : a. Thorax (behalve de doornen aan het schildje) met een paar doorntjes aan den achterrug tusschen de vleugels (Diopsis). Thorax (behalve de doornen aan het schildje) met een paar doorntjes aan den achterrug en bovendien een paar aan den mesothorax voor de inwrichting der vleugels (Ze/eopsis). Roestkleurige soort met lange fijne haren Bie Pei Opa onc Nias Crete Mo oe hea oe Geheel of grootendeels zwarte soorten, zonder beharing of deze nauwelijks merkbaar Kop roodgeel; mondrand met een paar uit- stekende doornachtige tandjes; vleugels enkel met een donker vlekje aan de spits, Ook de kop zwart of althans zeer donker; .mondrand zonder tandjes of deze zeer kort en niet doornachtig; vleugelteekening meer samengesteld...... Vleugels met vier bruine dwarshanden, waar- van de derde het breedste is en de laatste een smallen zoom aan de vieugelspits vormt. V leugels bruin, de basis, twice afgebroken dwarsbanden in 't midden, alsmede de Spills Glasacnineue y(n oe: eta oyais yom fe Ot Dalmanni Wied. tindica Westw. circularis Macq. subnotata Westw. 184 (F.M.VAN DER WULP). AANTBEKENINGEN BFTREFFENDE 5. Zwarte soort met geelroode pooten... Sykesii Westw. Roestkleurige of pekbruine, soms bijna zwarte soort, met den kop en de pooten geelrood. rubveunda n. sp. 1. Biopsis Daimanni Wied. (PLS Sohesnihis Diopsis Dalmanni Wied. Aussereur. Zweifl, II, p. 560, n°..4, pl. 10a f. 4. » » Westw. Trans. Linn. Soc. XVII. p. 309, n°. 419, pl. 9 £47 -en ps 547, pl. 28 f. 8. » » Macq. Dipt. exot. supp. 3, p. 65, pl. 7 f. 41. » » Ost. Sack. Ann. Mus. civ. Gen, XVI. p. 490. Latimana lrond. Ann. Mus. civ. Gen. VIL. p. 445, latwola Rond. |. c. p. 446. Lengte 4—6,5 mm. Roestkleurig, zeer glanzig, soms hier en daar verdonkterd, meestal an het verdikte einde des achterlijfs en ook wel op den rug van den thorax bruinachtig. Kop klein, naar onderen versmald, tusschen — de oogstelen met een naar beneden gebogen groef; aangezicht gewelfd; mondrand zonder uitstekende tandjes; oogstelen in enkele exemplaren bijna zoo lang als het licham, gewoonlijk echter veel korter, kastanjebruin, in 't midden van voren met een knobbeltje, waaruit een borstelhaar ontspruit. Sprieten klein, bleekgeel, dicht bij den eindknop der oogstelen ingewricht, met langen spriet- borstel. Zuigsnuit (en palpen?) dik, roodel. Thorax gewelfd, naar voren versmald, de prothorax in den vorm van een’ hals duidelijk  het geheele licham roodgeel zijn; onder aan den achterrug ter wederzijde een kleiner doorntje, gewoonlijk geel of bruingeel van kleur. Achterlijf aan den wortel dun, naar het einde sterk verdikt en daar zoo breed als de thorax. Pooten roodgeel, sit de schenen bruin; aan de voorpooten de dijen sterk verdikt, in sommige exemplaren (waarschijnljk 3) kort voor de spits van onderen plotseling vernauwd en met een uitstekend tandje op de wijze der //ydrotaea-mannetjes (zie fig. 1a); bij een veel grooter aantal (22) naar de spits geleidelijk dunner en zonder tandje; de schenen gebogen, korter dan de dijen; de tarsen bina zoo lang als de schenen, witachtig, het eerste lid ruim dubbel zoo lang als de vier volgenden te zamen, aan de spitshelft verbreed en daar van boven zwartachtig; de laatste vier leden dicht opeengedrongen. Midden- en achterpooten slank, de middendijen aan de tweede helft een weinig verdikt; de tarsen bruinachtig. Het geheele licham, ook de kop en de oogstelen, de doornen van het schildje en de dijen met fijne opstaande haren bezet.- Kolfjes geelachtig wit. Vleugels aan het wortelgedeelte tot dicht bij de middendwarsader glasachtig, verder lichtbruin, met twee glasachtige dwarsbanden ; de binnenste dezer banden, iets voorby het midden der vleugel- lengte, bestaat uit drie viekken, een aan den voorrand; de tweede meer naar den vleugelwortel teruggetrokken, in de eerste achter- cel, op ongeveer een derde van de lengte dier cel; en de derde aan den achterrand, buitenwaarts van de achterdwarsader ; de tweede glasachtige band is dicht véer de vleugelspits, breeder of smaller, soms mede, doch minder duideljk uit drie viekken samengesteld ; bij vele exemplaren is van dien tweeden band nauwelijks eenig spoor, wijl de vleugelspits zelve bijna niet verdonkerd is; in he Gegenwärtige wortelgedeilt der Vielversammlung zu verkaufen, die de onderste wortelgleit, meisten wir zu verkaufen, dat zich somtids zelfs naar boven streepvormig uitbreidt. De tweede langsader loopt aan haar laatste gedeelte dicht langs den voorrand, tot zij eindelyk, kort voor de vleugelspits, zich met de randader vereenist. Deze heschrijving is gemaakt naar een groot aantal exemplaren, op Java, deels door Fruhstorfer te Sukabumi, deels door Kanne- gieter te Buitenzorg verzameld. De soort, die dus op Java gemeen schijnt te zijn, is, behalve aan de kleur, gemakkelijk te herkennen aan de teekening der vleugels en aan de beharing. Die beharing 186 (¥. M. VAN DER WULP). AANTEEKENINGEN BETREFFENDE is voor mij een voorname reden, om haar als Dalmanni te he- stemmen; in Westwood’s beschrijving toch (I. ¢. p. 547) wordt uitdiukkelyjk gezegd: «corpus et pedes magis pilosa quam in con- generibus »; ook Macquart wyst op die beharing, die dan ook inderdaad zeer in ’t oo valt. Wiedemann’s afbeelding (Aussereur. Zweifl. U1, pl. 10a f. 4) stelt een exemplaar voor met geheel glasachtige vleugelspits; de tweede langsader is er te ver van de randader verwijderd, wat reeds door Macquart werd opgemerkt. Westwood’s eerste afbeelding (Trans. Linn. Soc. XVII, pl. 9 f. 17) is eenvoudig eene copie van die van Wie- demann, doch ook in zijne latere afbeelding (I. c. pl. 28 f. 8) be- staat dezelfde fout ten opzichte van het aderbeloop. In de afbeel- ding van Macquart (Dipé. exot. supp. 3, pl. 7 f.44) is de vleugel veel te donker gevlekt en ten onrechte aan de basis met een uit- stekend vleugellapje geteekend, dat bij Dzopsis-soorten nimmer voorkomt. Toen Doleschall zijne D. attenuata leerde kennen en als n. sp. beschreef, ontbrak hem de gelegenheid om vroegere schrijvers te raadplegen !); zijne zeer magere diagnose bevat echter niets wat er tegen zou pleiten om zijne soort met Da/imanni te identifieeren ; ook hij spreekt van de beharing (<«undique setulosa»), die trouwens in zijne afbeelding duidelijk is aangegeven. Dat D. latimana en lativola van Rondani evenzeer als synoniemen van Dalmanni zijn te beschouwen, volgt uit de verzeering van Osten Sacken, die in het Weener Museum exemplaren van Rondani’s soorten met den type van P. attenuata Dol. heeft vergeleken en daaruit de identité vaststelde; /atimana Rond. schijnt mij toe het mannetje van eene donkere varieteit te zijn, met de voorpooten gevormd zooals ik die ook heb afgebeld. Wiedemann kende het vaderland niet van zijnne D. Dalmanni; Westwood en Macquart geven Java als zoodanig aan. In het Leidsche Museum bevinden zich verscheidene exemplaren van Java (Blume), West Java (Pasteur) en Sumatra (Muller), allen als D. Dalmanni Zie wat hij zelf hieromtrent zeide in Nat. Tijdschr. v. Ned. Indié, X, p. 405. Ost-Indisches DIPTERA. 187 cedtiquetteerd. D. latimana Rond, en lativola Rond, waren beiden van Borneo; ik zelf bezit ook een exemplar van Sambas op Borneo, door Dr. J. Bosscha van daar medegebracht en volkomen met de Javaansche voorwerpen overreenstemm. Ende. De soort schijnt dus in den geheelen Oost-Indischen archipel voor te komen. Diopsis ind'ca Westw. (Pl. 8, fig. 2). Diopsis ichneumonea Vonovan, Insects of India, in Rees Kneyclop. XI, pl. 2 f. 13 (nec ichneumonea L.). Imdica Westw. Trans. Linn. Soc. XVIII,-p. 299 n°. 7, pl. 9 f. 6 (de afbeelding eene copie naar die van Donovan). Westwood (de Haan) Westw. Cab. of oriental Entomol. pele pled de. apicalis Dol. id. XIV, p. 447. Lengte 6—8 mm. Kop (fig. 2a.) glanzig geelrood, van voren gezien, naar onderen iets versmald, ter wederzijde van den mondrand met een doorn- achtig tandje, van boven met eene gebogen, meestal zwartgezoomde eroef, wier uiteinden tot aan de oogstelen reiken; aangezicht sterk gewelfd; de oogstelen korter dan bij de voorgaande soort, gewoonlijk nauwelyjks zoo lang als kop en thorax te zamen, tot het kastanje- bruin neigende en aan het verdikte einde bijna zwart; iets voorbij het midden met een knobbeltje, waaruit een borstelhaar ontspruit. Sprieten geel, dicht tegen den eindknop geplaatst , met fijnen langen sprietborstel. Monddeelen dik. Thorax en schildje als bij de voor- gaande soort gevormd, glanzig zwart , de borstzijden met eenige grauwe hestuiving; de lange doornen aan het schildje en de kleinere aan den achterrug zwartachtig, soms naar het einde lichter , zelden even als het schildje zelf geheel rocdbruin. Achterlijf aan den wortel 188 (¥F.M. VAN DER WULP). AANTEEKENINGEN BETREFFENDE dun, naar achteren niet zoo plotseling verdikt als in Dalmannz, maar eerst langzamerhand breeder wordende, bi een groot aantal exemplaren (4%?) aan de voorste ringen geelrood, naar het einde met meer of mindere uitbreiding zwart, by andere exemplaren (2?) geheel zwart, in allen zeer glanzig. Pooten geelrood; de ach- terste heupen grauwachtig zwart; de schenen, vooral de voor- schenen, meestal roodbruin, even als de voortarsen aan de boven- zijde; hij de exemplaren met geheel zwart achterlijf zijn de schenen gewoonlijk even rood als de dijen; bi geen der voorwerpen ver- toonen de verdikte voordiyen den bijzonderen vorm , zooals die som- tijds bij Dalmanni voorkomt; de voorschenen zijn sterk gebogen en korter dan de dien; de voortarsen niet aan het eerste lid ver- breed, maar toch over ’t geheel iets platgedrukt, Lichaam en pooten zijn geheel onbehaard. Kolfjes bleekgeel. Vleugels aan den wortel voor ongeveer een derde gedeelte glasachtig, verder met bruinachtige tint, aan de spits met een donkerbruin vlekje, dat boven de derde langsader uitkomt maar de vierde niet overschrijdt; de midden- dwarsader is veelal eenigszins bruin omschaduwd; de tweede langs- ader loopt evenwydig met de randader en eindigt daarin met eene korte ombuiging op eenigen afstand van de vleugelspits; de vierde langsader is aan haar laatste gedeelte opwaarts gebogen, waardoor het einde der eerste achtercel vernauwd wordt. Eene geheele reeks exemplaren van Sukabumi op Java (Fruhstorfer). Donovan, die exemplaren van Bengale voor zich had, bestemde deze als D. ichneumonea Linn. Hiertegen kwam Westwood terecht op en beschreef de soort nader onder den naam zdica, deels ook naar een exemplaar van Java, dat hij van de Haan als apicalis Wied. had ontvangen, doch waarin hij Donovan’s soort duidelik herkende D. ichneumonca L. is eene Afrikaansche soort, die volgens de oorspronkelijke beschrijving en afbeelding van Linnaeus, niet aan- maar vdor de spits der vleugels eene donkere vlek heeft (calae hyalinae, versus apicem anterium puncto nigro). D. apicalis Wied. is mede eene Afrikaansche soort. Als men de beschrijving en afbeelding nagaat, door Doleschall gegeven van zijne D. apicalis (waarmede geenszins apicalis Wied, werd et el bedoeld), dan valt het in het oog dat hij niets anders dan D. iudica voor zich moet hebben gehad. Toen hy later bemerkte, dat er reeds vroeger een D. apicalis hestond, heeft hij den naam zijner soort gewijzigd in graminic Undertijd ontving Westwood van den toenmaligen conservator an het Leidsche Museum, de Haan, exemplaren van een Doopsis- soort, door dezen als onbeschreven beschouwd en met den naam Westwoodii (alleen een collectie-naam) bestempeld. Westwood volgde de Haan’s opvatting en gaf eene afbeelding van de soort in zijn Cabinet of oriental Intomology. In het Museum te Leiden zijn nog exemplaren voorhanden met het etiquet « Westwoodi de Haan », doch bij eene latere herziening, ook der Diptera van het Museum, door Snellen van Vollenhoven, bleek het dezen, dat zijn geheel over- eenkwamen met andere voorwerpen, aldaar als: D. iudica Westw. aanwezig, en dus die beide soorten synoniem zijn. De exemplaren aldaar zijn deels van Java (Blume), deels van Sumatra (Mulder). 3. Diopsis circularis Macq. : (Pl. 8 5< fig’ 3). Diopsis cireularis Macq. Suit. 4 Buffon, Dipt. Il, p. 486, pl. 20 Gssene Dipt. -exots 1 63 3 ps 2a0 ne 226 Plan ft 4; Westw. Trans. Linn, Soc. XVII, p. 549 n°. 34 pl. 28 f. 13 (slechts eene reproductie van Macquart’s eerste beschrijving en afbeelding). Lengte 9 mm, Kop (fig. 3a) van voren gezien slechts weinig hooger dan breed, zwart, eenigszins glanzig, de oogstelen kastanjebruin, nauwelijks zoo lang als de thorax; van een wratje of een borstelhaar is niets te 1) In mijnen Catalogus der Z. Aziatische Diptera heb ik ten onrechte opge- geven Diopsis apicalis Dol. met syn. graminicola Dol.; dit had moeten zijn: D. graminicola Dol, en daarbij als syn. D. apicalis Dol. (nec Dalman). 190 (F.M. VAN DER WULP). AUSTEINENEN BETRENDE zien (ook niet in de af beideningen van Macquart). Aangezicht (fig. 3a) sterk gewelfd; aan den mondrand ter wederzijde een zeer kort tandje. Sprieten geel, dicht tegen het verdikte een zer kort tandje. Sprieten geel, dicht tegen het verdikte een zer kort tandje. Thorax, schildje en achterlijf zwart met eenigen glans, minder glanzig evenwel dan bij de voorgaande soort; de doornen van het schildje dicht bij elkander ingewricht; ter wederzijde van den achterrug de gewone kleine doorntjes. Achterlif aan den wortel dun en cylindrisch, aan de laatste ringen knotsvormig verdikt en daar nog iets breeder dan de thorax. Heupen zwart, ook de voor- heupen, doch deze aan de spits roodachtig; dijen geelrood, de sche- nen en het eerste tarsenlid zwart, de overige tarsenleden geel- achtig; aan de voorpooten de dijen matig verdikt, de schenen gekromd en merkelijk korter dan de dijen; de midden- en achter- pooten zeer slank, Kolf jes geelachtig wit. Vleugels glasachtig Vier bruine darauf hätten de eerste langsader, over de darauf, der de onderste wortercel aufsüllt; de tweede is iets breeder en bedekt de middendwarsader; de derde is het breedst, begint aan het eind der tweede langsader, loopt midden door de eerste achtercel en eindigt op korten afstand voorbij de achterdwarsader; de vierde band is niet meer dan een smalle zoom aan de vleugelspits. De eerste langsader eindigt in den voorrand op nauwelijks een derde der vleugelspits; de tweede loopt evenwijdig met den voorrand en eindigt met een korte ombuiging daarin op ongeveer drie vierden der vleugelspits; de derde en vierde langsaderen zijn aan haar laatste gedeelte tot elkander gebogen, waardoor de eerste achtercel aan haar einde is vernauwd. Twee exemplaren (waarschijnlijk wijfjes) van Java (Fruhstorfer) in het Museum te Brussel; een geheel gelijk exemplar van Java (Blume) in het Leidsche Museum. Macquart’s beide beschrijvingen en afbeeldingen schijnen mij toe op deze exemplaren te passen. Wel is er, vooral wat de figuren betreft, eenig verschil, maar dit kan op rekening worden gesteld van de weinige zorg, door dezen schrijver aan zijne teekeningen besteed, waardoor het vaak den schijn heeft, dat hij daarbij minder het voorwerp zelf, maar alleen zijne beschrijving voor oogen had. In beide afbeeldingen is dan ook de breedste donkere band op de vleugels voorgesteld als eene groote ronde vlek, fer wederzijde begrensd door eene lichte bezooming, die haar, behalve aan den voor en achterrand, cirkelvormig omringt, geheel overeenkomstig de beschrijving, doch waarij waarschijnlijk wel eenige phantasie in het spel is geweest. In zijne eerste afbeelding (in de Swat. a Buffon) verto ont de vleugel, behalve de donkere spits, slechts tweede donkere banden, terwijl in zijue tweede afbeelding (in de Dzpt. exot.) de vleugel geheel en ook aan de basis donker is, alleen met de beide, lichte, zoogenaamde cirkelbogen. In mijne determinatie word ik overigens bevestizd, omdat het exemplaar van het Leidsche Museum indertijd ook als D. cireularis Macq. is herkend door Snellen van Vollenhoven, die toen zeker, even als ik nu, de bestaande verschillen wel zal hebben opgemerkt, maar daarin geen reden heeft gezien, om daarop eene neue we soort te gronden. Bij de bestemming der soort zou misschien D. quinqueguttata Walk. (Proc. Linn. Soc. 1, p. 36, n”. 117, pl. 2 f 4) van den berger Ophir, in aanmerking kunnen komen. In de vrij korte oogstelen, de zwarte kleur van het licham en zelfs in de teekening der vleugels is veel overreenkomst, Ik vind echter bezwaar om de Javaansche exemplaren met Walker’s soort te identifieeren, omdat Westwood in zijn aan de beschrijving toegevoegde afbeelding het diertje als behaard voorstelt, wat zeker niet zou geschied zijn, indien hij die haren niet duidelik had gezien. Aan de voor mij stande exemplaren daarentegen kan ik geen het minste spoor van beharing ontdekken. Wel bewaart Walker's beschrijving hieromtrent het stilzwiygen, maar de afbeelding door een zoo nauwgezet entomoloog als Westwood moet hier den doorslag geven. Ik merk nog op, dat volgens Macquart (Dipt. ewvot. supp 1, p. 214), D. circularis ook aan de Kaap zou voorkomen; dit ver-eischt evenwel nadere bevestiging, omdat bi wel eens me er onjuiste opgaven heeft gedaan omtrent de herkomst van door hem behan- delde exemplaren. 192. (EF. M. VAN DER WULP). AANTEEKENINGEN BETREFFENDE 4, Diopsis subnotata Westw. (Pl. 8, fig. 4). Diopsis subnotata Westw. Cab. of orient. Entomol. p. 37, pl. 18 f. 2. Walk. Proc. Linn, Soc. IV, p. 161 n°. 203; id Mig, peywosume.. 18: Ost. Sack. Ann. Mus. civ. Gen. XVI, p. 490 en XVIII, p. 20; id Berl. Entom. Zeitschr. XXVI, p. 237. Argentifera Big. Ann. Soc. Entom de France, 5 sér. IV, pale wep: Lengte 9 mm, Zwart, zonder eenigen glans. Kop van voren bruinachtig, in de aden grijsachtig bestoven, de oogstelen kastanjebruin, iets korter dan kop en thorax te zamen; aangezicht (fig. 4a) met de gewone gebogen groef en daaronder met eene ingedrukte langsstreep; het tandje ter wederzijde van den mondrand slechts weinig uitstekend; de bovenlip roestkleurig, evenzoo de zuiger en palpen; de sprieten bruinrood. De borstzijden met lichtgrijze bestuiving; het schildje klein en gewelfd; de doornen van het schildje en van den achterrug bruinrood, Achterlyf aan den wortel dun, naar achteren allengs breeder, aan het eind afgerond; het is dofzwart; de derde ring bina fluweelzwart, ter wederzijde met een witachtigen of licht- grijzen veeg; de vierde ring, met uitzondering van den voorrand, lichtgrijs. Pooten slank, zelfs de voordijen slechts weinig verdikt en van onderen zonder borstels; heupen zwart, met ro odachtige dijringen; aan de voorpooten de heupen van voren wit bestoven, de dijen geelrood, de schenen zwartbruin en flauw gebogen, het eerste tarsenlid donker, de volgende leden bleekgeel; de midden- en achterpooten geelbruin, de dijen aan den wortel verbleekt en aan de spits verdonkerd; de achterdijen bovendien in *t midden met een donkeren ring, Kolfjes geelachtig. Vleugels met uitgebreide bruine teekening; alleen de basis en eenige vlekken zijn glasachtig ; de eerste dezer vlekken bevindt zich aan den voorbij de uitmonding der eerste langsader, en breidt zich benedenwaarts tot in de bovenste wortelcel uit; met een lichten veeg, die van het een der onderste wortercel in schuine richtung naar den achterrand loopt, vormt zij eenigszins cen afgebroken dwarsbandje; voorbij het midden der vleugellengte is eenef scheef vierkante glasachtige vlekte tegen den voorrand, en daar tegenover aau den achterrand eenige lichte vlek, die Binnenwaarts door de Achterdwarsader en het eind der vijfde langsader is begrensd; de vieugelspits is mede glasachtig, aan de binnenzijde met uitgebogen begrenzing, doch langs den vieugelrand weder iets verduisterd. Een enkel exemplar van Lahago, central Nias (Kannegieter) in de collectie van den heer Neervoort van de Poll. De determinatie is vooral gegrond op Bigot’s beschrijving van de argentifera, De synonymie van argentifera Big. met subnotata Westwood is vastgesteld door Osten Sacken, die typische exemplaren van deze laatste in het Museum te Oxford heeft vergeleken. De door Westwood gegeven afbeelding is, inzonderheid wat de vleugels betreft, veel te donker, hetgeen mede reeds door Osten Sacken. Teleopsis Sykesii Westwood. Trans, Linn. Soc. XVII, p. 310 n°. 20. Pleo rhe dior; Uo, ? Teleopsis motatria Ost. Sack. Berl. entom. Zeitschr, XXVI, p. 236 n°. 3. Lengte 6 mm, Kop zwartachtig, doch met eene neiging tot het roode (bij een der voorwerpen is de roode tint zeer in ’t oog vallend); van voren gezien, is hij naar onderen versmald en daalt de gebogen groef wel tot halverwege het aangezicht af; de ocellenknop is duidelijk; an den mondrand is ter weder zijde een kort tandje; de oogstelen zijn pekbruin, bij een paar exemplaren (39) ongeveer zoo lang als het licham, bij de anderen (7) niet langer dan kop en thorax te zamen; eene wralachtige verhooging, waaruit een doornachtige borstel ontspruit, bevindt zich bij de lange oogstelen op ruim een derde hunner lengte, bij de kortere ongeveer op het midden. Sprieten bruinachtig. Thorax en schildje zwart; de thorax, behalve op enkele wratachtige verhevenheden, zonder glans; ter wederzijde, even vddr de inwrichtigen der vleugels, een dvorntje; een dergelijk doch kleiner doorntje aan elke zijde van den achterrug tusschen de inwrichtigen der vleugels en die der kolfjes; de doornen aan den achterrand van het schildje zijn bij geen der voor mij staande exemplaren gaaf aanwezig, doch te oordeelen naar de overgebleven nog al stevige grondstukken, moeten zij langer en forscher zijn geweest dan die van den thorax; al deze doornen zijn zwart of ten minste bruin-zwart. Het glanzig aan den wortel dun, naar het einde knotsvormig verdikt; ter wederzijde aan het begin van het verdikte gedeelte is een witachtig veegje. De voorheupen en al dejen zijn geelrood, de achterste heupen, de schenen en tarsen zwart; de voordijen verdikt, de voorschenen gekromd en_ korter dan de dijen. Van beharing op lichaam of pooten is zelfs bij vrij Krachtige vergrooting niets te zien. Kolfjes bleekgeel. Vleugels glas- achtig; op het laatste derde gedeelle een breede bruine dwarsband, die aan den voorrand bij het eind der tweede langsader begint en tot den achterrand, een weinig voorbij de achterdwarsader, doorloopt; buitenwaarts is deze band niet scherp begrensd en zelfs het geheele spitsgedeelte der vleugels eenigszins verdonkerd. In de exemplaren van Nias, overigens geheel gelik aan de Javaansche, is die band in 't midden wortelwaarts iets verder uitgebreid tot boven de achterdwarsader (fig. 5a). Een tweede, veel smaller band gaat niet tot den voorrand door, maar bedekt de midden- dwarsader, loopt in schuine richting naar beneden, en bereikt, zich iets verbreedende, aan het eind der vijfde langsader den achterrand; een nog kleiner en flauwer bandje bevindt zich meer wortelwaarts aan de dwarsader, welke de onderste wortelcel sluit, verheft zich en eenidaal-cel, ter plaatse waar men de wortel- In mijne afbeelding heb ik de do Omen in hun geheel voorgesteld. Ost-Indischke DIPTERA. 195 Wartsche afsluit van deze zou zuken, en gaat mede in schuine richtig naar den achterrand. De eerste langsader eindigt op een derde der voorrand; de tweede bereikt den voorrand, zonder ombuiging, op eenigen afstand van de vleugelspits; de eerste achtercel is in’t midden breed, doch als gewonlijk naar het einde vernauwd. Twee exemplaren van Sukabumi op Java (Fruhstorfer) en drie van Hili Madjedja, Noord Nias (Kannegieter), allen in de collectie van den heer Neervoort van de Poll. Westwood’s beschrijving en afbeeldingen van Diopsis Sykesit kunnen zonder eenigen dwang op deze exemplaren worden toege-past. Wel is in beide zijne afbeeldingen de vleugelbasis donker, maar dit kan als eene misteekening op de plaat worden beschouwd, aangezien, hiermede in strijd, in de beschrijving uitdrukkelajk wordt gezegd: «Alae,... basin versus fere ad nervum medium trans: versum hyalinae ». Of Teleopsis motatrix Ost. Sack. wel inderdaad als synoniem van Sykesii Westw. kan worden gerekend, blijft aan twijfel onder-hevig. Eene vergelijking van beider beschrijving zou eer het tegen-deel doen vermoeden; Westwood toch noemt den kop zwart en bij Osten Sacken heet deze «rufous, sometimes reddish-yellow »; ook de vleugelafbeelding, door den laatsten van zijne motatrix gegeven, verschilt dermate van Westwood’s figuren, dat men reeds daarom alleen aan twee onderscheidene soorten zou gaan denken. In de voor mij staande exemplaren is evenwel de vleugelteekening van motatria bijna nog eer te herkennen dan die van Syhesii, en dit het denkbeeld doen ontstaan, dat beiden wellicht dezelfde soort kunnen zijn. De verschillende kleur van den kop zou daarbij geen overwegend bezwaar uitmaken, wijl in de door mijonderzochte yoorwerpen de kop eene duidelijke neiging vertoont om rood te worden; het zou wel zijn aan te nemen, dat de individuen in dit opzicht sterk variéeren. Een voornaam beletsel even- wel, om hier aan eene en dezelfde soort te denken, bestaat in de beharing, welke door Osten Sacken aan motatrix wordt toegeschreven, (athe whole body, including the legs, clothed with very sparse delicate hairs), waarvan bij Westwood’s Syhesii geen sprake is en waarvan ik in de mij ten dienste staande voorwerpen niets kan bespeuren. In iteder geval kan het zijn nut hebben, dat ik op de overeenkomst in menig opzicht van de beide soorten de aandacht vestig. 5. Teleopsis rubicunda n. sp. (Pl. 8, fig. 6). 2 Diopsis quadrigutata Walk. Proc, Linn. Soc. I, p. 37 n°. 118, pl. 2) f,6; Het geheele lichaam zeer glanzig, doch verschillend van kleur; er zijn roodbruinen exemplaren, met alleen de laatste achterlyf pekbruin, doch ook aan dezen is de kop helder gekleur; er zijn er zelfs, die geheel donker pekbruin of bijna zwart zijn en wier kop alleen aan de monddeelen roodachtig is. De kop is very kort, de gebogen groef diep en als omlijst, de mondrand zonder eenig spoor van zijtandjes. Bij sommige voorwerpen (de donkerste en waarschijnlijk) zijn de oogstelen ongeveer zoo lang als het lichaam; bij anderen niet anger dan kop en thorax; tusschen de inwrichting en het verdikte een, by de kortere oogstelen in-, bij de langere vdéér het midden, ontspruit een stevig borstelhaar uit een knobbeltje. Sprieten geelachtig, met langen fijnen sprietborstel. Der wederzijde van den thorax, even Voor de inwrichtig der vleugels, een doorntje, dat half zoo lang is als de doornen van het schildje; de zijdoorntjes aan den achterrug zijn nog korter; de doornen van het schildje zijn iets gebogen en loopen spils toe; bij een der voorwerpen dragen zijn aan het een fijn borstelhaartje. Achterlijf aan de basis dun, naar achteren knotsvormig verdikt; bij de donkere exemplaren vertoont zich daar waar de verdikking begint, ter wederzijde een witachtig vlekje. Pooten, met uitzondering van de verdikte voordijen, slank; hunne kleur roodgeel, doch bij de donkere exemplaren de schenen zwartachtig, waarmede de steeds bleeker getinte tarsen een sterke tegenstelling vormen. Kolfjes bleekgeel. Vleugels aan de basis glasachtig; een smal bruinachtig bandje loopt van den voorrand aan de uitmonding der eerste langsader, over het een der onderste wortercel en breidt zich, eenigszins flauwer, tot aan den achterrand uit; een weinig voor de halve vleugellengte Even voor de middendwarsader, wordt de geheele oppervlakte bruin, met uitzondering van drie glasachtige vlekken, een aan den voorrand, een aan den achterdwarsader, en de derde aan de vleugelspits; deze laatste vlek is aan de binnenzijde uitgebogen; de uiterste spits der vleugels is meestal een weinig beschaduwd. Vijf exemplaren van Sukabumi, Java (Fruhstorfer) en twee van Hili Madjedja, Nias (Kannegieter) in de collectie van den heer Neervoort van de Poll. Bovenstaande beschrijving, ook wat de vleugelteekening hetret, is gemaakt naar de Javaansche exemplaren; die van Nias, overigens geheel aan de anderen gelijk, wijken in de teekening der vleugels eenigszins af; in de eerste achtercel bevindt zich nog eenige glas-achtige vlek, die onmiddelik voorbij de middendwarsader geplaatst, meer wortelwaarts ligt dan de beide voorbij de middendwarsader geplaatst, meer wortelwaarts ligt dan de beide voorbij de middendwarsader geplaatst, meer ook bij de Javanen eenige aanduiding te zien, wijl op diezelfde plek de kleur minder donker is; reden te meer om aan geen verschil in soort te denken. De meer roestkleurige exemplaren gelijken op het eerste gezicht zeer op Diopsis Dalmanni, doch laten zich aanstonds onders Cheiden an het outbrechen der behandlung, aan het voorhanden zijn van doornen védr de vleugelbasis en aan de eigenaardige vleugelteekening. In de vieigels, vooral die der Javanen, bestaat eene merkwaar-dige overreenkomst met de afbeelding, door Westwood gegeven van Diopsis quadriguttata Walk. (Proc. Linn. Soc. 1, pl. 2 f. 6) van Malacca en Borneo, en ook overigens zou de beschrij ving wel passen op donkere exemplaren van Teleopsis rubicunda. Bi D. quadriguttata zouden echter de doornen voor de vleugelbasis ontbreken, zoodat 198 (¥. M. VAN DER WULP). AANTEEKENINGEN ENZ. a zij niet eens in het genus Ze/eopsis past; maar als men in aan- | merking neemt, dat de doornen bij deze insecten zeer broos zijn, dan schijnt het vermoeden geweltig, dat bij de exemplaren, die Walker ten dienste stonden, de voorste doorntjes op den. thorax afgebroken waren. Onder de voor mij staande exemplaren zijn er ook een paar, waaraan die doorntjes ontbreken, en indien ik geen anderen had, aan welke de doorntjes nog gaaf voorhanden zijn, dan zou ik zeer geneigd zijn om de soort als  mt ot ita S 1s =, i b Cre Van der Wulp, Tijdsch.v. Ent., XE WY —197,, 9 coe ph uaxtaal,,, val, bod Kap 115 Overgedrukt uit deel XLI van het Tijdschr. voor Entomologie. AANTEBKENINGEN BETREFFENDE Oost-Indische Dioptenne, DOOR F. M. VAN DER WULP. VII. Asilidae. Door de welwillendheid van Dr. C. Kertz werd ik onlangs in de gelegenheid gesteld, om een goed deel van de Asiliden uit het National Museum te Budapest te onderzoeken, Daaronder bevonden zich een aantal soorten uit Oost-Indié; vele oude bekenden, maar ook sommigen, die mij nog nimmer waren voorgekomen. Ongeveer te gelijker tijd ontving ik van den Heer Severin een aantal Oost-Indische Diptera uit het Museum te Brussel ter determinatie, waarbi eenige Asiliden al aanstonds mijne aandacht trokken. Een en ander gaf mi aanleiding, om na te gaan wat uit deze familie anwezig is in de collectie van den Heer Neervoort van de Poll, alsmede onder de insecten van Darjeeling, die ik aan den Heer R. Oberthiir te danken heb!). De uitkomsten van dit onderzoek deel ik hier mede. DASYPOGINAE. 4. Scylaticus vertebratus Big. Ann, Soc. Ent. de France, 1878, p. 435, n°. 3. — Twee exemplaren, waarschijnlijk een ¢ en een ¢, van Sukabumi, West-Java, in de collectie van de Poll. Bigot’s beschrijving, door hem met twij fel als die van het aan- geduid, laat zich zonder dwang op deze exemplaren toepassen; 1) Zie Tijdschr. v. Entom. XXXIX, p. 95. 116 (F. M. VAN DER WULP.) AANTEEKINGEN maar ik geloof, dat zij eer het betreff. Althans de gele teekening van het achterlijf, zooals hij die aangeeft, vind ik geheel terug in het voorwerp, dat ik voor een een kleurig zwart en alleen in de zijden geel; in beiden is de buik geel. De pooten hebben een dichte beharing en lange borstels, vooral in het exemplaar, dat volgens mij een zijn; de haren en borstels zijn allen geel. Microstylum Vica Walk. List Dipt. Brit. Museum, II. 304 (Dasypogon); syn. Microstylum spinitarse Macq. Dipt. exot. supp. Hi GAS pls 105, te nls Beide sexen uit Ost-Indié, in het Museum te Budapest. De exemplaren heben eene lengte van 34 mm. en beantwoorden volkomen aan Walker’s beschrijving, behalve op een enkel punt; hij geeft namelijk de kleur van het voorhoofd aan als « reddish- brown », terwijl dit aan de voor mij staande exemplaren even zwart is als al het overige. Ik kan daarin echter geen voldoend specifiek onderscheid zien. Niet minder dan Walker’s beschrijving, past die, welke Macquart heft gegeven van zijn J. spinitarse, en ik twijfel dan ook niet, dat beiden dezelfde soort betreffen. In zijn afbeelding schijnt wel eenige overdrijving te zijn ten aanzien der borstels van het achterlijf en de pooten, die over ’t geheel te veel als stekels zijn voorgesteld; toch valt het niet te ontkennen, dat, vooral aan de middeltarsen, de borstels talrijkk en zeer stevig zijn. Het a chterlijf is op de voorste helft dofzwart en eerst naar achteren wordt het glanzig; ter weder- zijde van de eerste twee ringen is een fijne zwarte beharing; eene dergelijke beharing is aan den achterrand van het schildje. De pooten zou ik niet eigenlijk zwart, maar donker pekbruin noemen. De kolfjes zijn geel met zwarten steel. 3. Microstylum fulviventre n. sp. 2. Kop en thorax zwart; achterlif en pooten roodgeel; vleugels donkerbruin met paarsen weerschijn. Lengte 21 mm, (doch waarschijnljk iets langer, omdat aan het eenige exemplar het uiterste eind van het achterlijf schijnt te ontbreken. Voorhoofd en aangezicht zwart, smaller dan de oogen en met evenwijdige zijden; het aangezicht vlak; de knevelborstels zwart; de kinbaard roodgeel, Sprieten zwart (het derde lid afgebroken). Zuigsnuit merkelijk langer dan de kop, zwart, aan het zeer spits toeloopende eind roestkleurig; palpen zwart, met zwarte beharing. Thorax, schildje en achterrug zwarte; de onderkant van den pro- thorax met roodgele-, de schouderknubbels met zwarte beharing; meer naar achteren ter wederzijde van den thorax eenige zwarte borstels; aan den achterrand van het schildje eenige zwarte borstels; aan den achterrand van het schildje eenige zwarte beharing; ook de uitstaande haren védr de kolfjes donker. Achterlijf roodgeel; alleen de zeer korte eerste ring donkerbruin; de be- haring roodgeel, in de zijden en op den buik bijzonder dicht. Pooten roodgeel, met dichte beharing van dezelfde kleur; de heupen en de spits der dijen zwarte borte; de laatste tarsenleden bruin; aan de schenen tusschen de beharing enkele zwarte bortels; ook de tarsen met zwarte bortels, aan de middeltarsen in grooter aantal; voetballen geel. Kolfjes bruinachtig met zwarten steel, Vieugels donkerbruin met sterken paarsen weerschijn; aan de voorste helft is het bruin krachtiger; kenmerkend is een don Ker viele in het bovenste gedeelte der tweede achterkel; het aderbe- loop normaal. Een enkel mannelijk exemplar uit Ost-Indié, in het Museum te Budapest. Ofschoon het eenigszins gebrekkig is en derhalve de beschriving niet geheel volledig kan zijn, zal de soort toch wel herkend kunnen worden. Bij het raadplegen der literatur heb ik slechts drie Ost- Indische soorten gevonden, die even als deze, een zwarten thorax en roodgeel achterlijf hebben. Dit is het geval bij MW. Rhypae Walk. List Dipt. Brit. Mus. If. 305 (Dasypogon), M. rufiventre Macq, Dipt. exot. I. 2. 34 en I. eximium Big. Ann. Soc. Ent, de France , 4878, 404). Geen van deze komt evenwel volkomen met boven- beschreven nieuwe soort overeen. Bij Ahypae is de kop donker roestkleurig en zijn de borstels aan dijen en schenen rood; rujiventre 118 (Fr. M. VAN DER WULP.) AANTEEKENINGEN heeft zwarte pooten; en bij eaimiwm zijn de knevelbaard en de beharing der voorpooten wit. 4. Microstylum albolimbatum n. sp. ¢ ¢ (Pl. 3, fig. 1; fig. 2. kop in profiel; fig. 3. ¢ genitalién van boven gezien; fig. 4. id. in profiel). Zwart; thorax met lichte zijbanden; achterljf met witachtigen achterzoom der ringen; vleugels zwartachtig grauw. Lengte 18 mm. Aangezicht half zoo breed als de oogen, flauw gewelfd, met evenwijdige zijden, geelachtig grijs; voorhoofd van dezelfde kleur ; de knevelbaard uit stevige zwarte borstels bestaande; de kinbaard wit; het achterhoofd lichtgrijs. Sprieten zwart; de beide wortel- leden van gelijkke lengte, met eenige zwarte borsteltjes; het derde lid zoo lang als de beide eerste leden te zamen, in ’t midden iets verbreed, de eindgriffel rudimentair. Zuiger glanzig zwart, zoo lang als de kop, aan het puntig uiteinde met korte roodgele haartjes. Thorax dofzwart; de schörders, een band van daar boven den vleugelwortel tot aan het schildje, het schildje zelf, de zijden van den achterrug en eenige plekken in de borstzijden, grijsachtig wit; op den rug van den thorax is een korte zwarte beharing en in de zijden, dicht voor den vleugelwortel, staan enkele stevige zwarte beharing en in de zijden, dicht voor den vleugelwortel, staan enkele stevige zwarte behandelt; ook op de voorheupen is zulk een witte en zeer dichte behandelt; eene opeen-hooping van zwarte borstels bevindt zich véer de inwrichtig der kolfjes en eene tweede ter wederzijde van den achterrug. Achterlif naar het einde iets versmald, fluweelzwart, de ringen met wit-achtigen achterzoom, die aan de middelste ringen het breedst is; ter wederzijde van den eersten en tweeden ring is een uit-staande, witachtige of bleekgele behandelt; genitalién glanzig rood-geel, van onderen omgeven door een dichte behandelt van dezelfde kleur, die reeds aan den voorafgaanden lifsring begint. Poot En glanzig zwärtige zwärtige; de schönen meer pekkruin; de voorhäupen hebben eenige witte behandelt, de achterheupen zijn aan de achterzijde wit bestoven; overigens hebben de pooten eenige stevige zwarte borstels, die voorhäupen aan de tarsen sterk ontwikkeld zijn. Kolfjes roodgeel. Vleugels gelijkmatig grauw. Deze beschrijving is onleend aan een mannelijk exemplar van Darjeeling in Britsch-Indié. Twee wijfjes van dezelfde herkomst reken ik, ofschoon met eenigen twijfel, ook tot deze soort, omdat zij in alle plastische kenmerken met het overreenstemmen. Zij zijn iets grooter (20 mm.); de witte zijbanden van den thorax zijn breeder en duidelijker, terwijl ook op den rug van den thorax een paar witachtige langsstrepen zichtbaar zijn; het achterlijf eindigt vrij stomp en is aan den tip omringd door eene rij dikke, zwartachtige borstels; de witte beharing aan de voorzijde der voor- en midden- heupen ontbreekt en is door enkele geelachtige borstels vervangen; de vleugels zijn niet zoo eenkleurig, maar alleen aan de voor- randshelft donker en tegen den achterrand zeer licht bruinachtig, welke kleuren in de middelste cellen vrij duidelijk en vlekkig zijn afgescheiden; bovendien hebben de vleugels een paarsen glans. Bij een der beide wijfjes is het achterlijf op de eerste drie ringen do Fährt met een grijswitten achterzoom van elken ring; het verdere gedeelte van het achterlijf is glanzig zwart; ook de pooten zijn zwart, alleen de midden- en achterschenen meer pekbruin. Het andere vrouwelijk exemplar wijkt meer af: niet alleen dat hier het achterlijf, in plaats van zwart, glanzig bruinrood is, ofschoon aan de voorste ringen ook. min of meer een zwarten voorkant en een lichtgrijzen achterzoom te zien is; maar ook de dijen en schenen zijn geelrood en alleen aan de spits zwart; daarbij komt nog, dat de knevelbaard, alsmede de horstels véor en achter de kolfjes, niet zwart, maar roodgeel zijn. 