None
Hoe verbondt geuw zijn aan 't onze toch? Tastend door dicht stören van smarten doornig en kortstond'ge lust-bloemen, tuk op schoon dat welkt noch schrijnt, zien wij maar een verschiet die uitkomst kond'gen, waar, als aan woudrand, 't warlig loof verdwijnt, waar, welft het ruim met d'onbereikbre starren, en deinst de kloof in neevlen onomlijnd. Daar is ons wit, waar loskomt uit bizarre verwikkeling uw hooge en effen pracht, zoo wijd, — zoo vreemd, — het is als lag een barre woestijn van ontoegankelijke nacht tussch' u en ons. Waar zich verliest de saamhang van wat ons lijf vreer, waar ook de macht der stell'ge rede faalt, en de  zij 't zelf-richtend licht, een vonk, oneindig klein, maar godlijk en volstrekt, de gouden vrijheid der wil, als God, slechts door zichzelf bepaald, lijnfijne fonkelstraal van's hemels Blijheid, die in 't droef ruim der doode dingen daalt, waar in den kluister der causale keten een onnaspeurelijke schakel faalt, — het Ik, dat doet de keuze, 't leidend weten, dat Richting geeft, van macht oneindig groot, van kracht oneindig klein en niet te meten. Geen levend wezen bleef er gansch ontbloot dier grootste gaaf. Zij is 't, die doet in flauwe daging de celletjes in jonge loot, vereend en stil, uit lucht en water bouwen hun wondre bloemen en 't belooverd hout. Maar zij ook wekt den mensch tot diep zelf-schouwen en tot ontvouwen van Gods wet, die houdt de pracht te samen met standvastig glanzen, door Zijn hand in der heemlen leeg gebouwd. Zij wijst de ziel, bij 't wisselspel der kansenhaar stell'gen weg, 't onrustig leven door, nimmer genoopt tot andre Richting dan ze, naar recht verstand van d'eigen aard, verkoor. Wat wereldsch goed haar toeviel of te loor gong, 't wordt al haar dienstbaar, in een zuverder, naarmaat zij verder doordrong in 't eigen raadslig wezen, en er zag niets boven zich dan God, haar Eind en Oorsprong. Zoo blijf mij zichtbaar, hooge, lichte Dag, dat 'k van uw licht getuigen kan, en alien in hun benauwen, richtend wijzen mag naar wijdheid van uw hel-doorblonken hallen, dat 'k enklen, voor onvrijheids waan gezwicht, tot opstaan breng, en er wat afglans valle van uwe vrede en liefde op mijn dicht, — zoodat zij 'tvoelen en uw schoon vermoeden; — dan leefde ik niet om niet, en wordt het wicht der plichten lust, die keert al kwaad ten goede. Geschreven door Fredertk van Eeden, in den tijd tisschen Juni 1892 en Maart 1895. 