None
Het stootrandje voor de voorvleugels, op den bovenrand der achtervleugels dicht voor *t gewricht , is langer en smaller dan bij Ephemera. De lengte des lichaams is 13 mill. , de lengte der voorvleugels bijna 12 mill.; de lengte der staartdraden ongeveer 33 mill. Van deze soort heb ik drie exemplaren in Januari te Santiago d. E. gevangen. Zjj voert haren naam naar den heer R. T. Napp, lid van de nationale Akademie der wetenschappen, te Buenos Aires, chef van het departement voor Statistiek en redacteur van het Duitsche La-Plata-Monatschrift , welks kolommen hij, even als zijn persoonlijken invloed, in 1874 geheel ter onze beschikking stelde. De vijf nu volgende soorten heb ik in het geslacht Cioè gerang- schikt (het geslacht Baëtis is m\j tot nu toe hier niet voorge- komen), wegens de dubbele saamgestelde oogen der mannetjes, den vorm der vleugels, de rudimentaire achtervleugels, de, in ver- 1) Het betrekking tot de d warsaderen der vleugels maak ik hier eene opmer- king, die ook voor de vorige en volgende soorten geldt, n. 1. deze: dat z|j niet zeer constant zijn en vele afwijkingen vertoonen. Ik vond zelfs dat zij in twee individuen derzelfde soort nooit volkomen geljjk zQn, ja zelfs niet in de beide gelijknamige vleugels van hetzelfde dier. Intnsschen geldt deze opmerking niet de algemeene type der plaatsing en verhouding dezer aderen, maar natuur- lijk slechts nevenzaken. Anomalien, zooals ik in enkele plaatsen van figuur 2 heb afgebeeld (zie b. v. den onderhoek), komen zeer vaak voor, maar z|jn nooit constant. Wat in ’t bijzonder deze soort betreft, zoo moet ik nog opmerkzaam maken op de derde en vierde langsader der achtervleugels, die niet uit het gewricht, maar uit de tweede langsader ontspringen. Misschien zon dit zelfs als kenmer van het* genus kunnen gebruikt worden. 164 BtJBBAGB VOT BB RIHTIS BBB houding tot Oxycypha talrijke dwarsaderen in de vleugels, en in 't algemeen wegens de overeenkomst in geslachtskenmerken, zooals Burmeister 1. c. die aangeeft. Slechts bij eene enkele nam ik drie, maar doorgaans slechts twee staartdraden waar, hoewel men in dit geval gewoonlqk nog de afgebroken basis vindt van den middelsten draad, die zeer broos schijnt te zqn. « CloX Sei lack i nu Deze soort, waarop mqne figuur 3 betrekking heeft, ken ik reeds sinds het jaar 1873, toen Prof. Dr. C. Schulz Sellack mq eenige exemplaren aanbood; sedert ving ik alhier (Cordova) telken jare verscheidene exemplaren in de nabijheid van den stads vq ver. De gewolkte vleugels, hoewel bq het wqfje veel minder sterk dan bq het mannetje, maken haar zeer kenbaar. In beide sexen zqn twee (?) staartdraden , die uit vele geledingen bestaan (ik telde er 28), welke leedjes, tengevolge van een licht- sepiakleurigen ring om elke articulatie, zeer gemakkelqk te zien zqn, vooral aan het basaal gedeelte; naar het einde worden zq minder duidelqk. Het mannetje heeft vier oogen, waarvan het bovenste paar het grootst en halfkogelvormig is en zich eenigszins als gesteeld voor- doet; zq zqn hoogbruin van kleur en raken elkander bijna in de middellijn des voorhoofds. Ocelli klein en parelkleurig. De pooten zijn zeer licht bruin, bqna geel gekleurd en de voor- pooten van het mannetje veel langer dan die van het wqfje en dan de andere pooten. Monddeelen zeer rudimentair. Bij gedroogde exemplaren is de kleur bijna geheel grauwachtig, zoodat de beschrqving van alle Cloë- soorten naar levende individuen moet geschieden. De lengte van het lichaam is bijna 10 mill, bij <J, en 8 mill, bÿ $; de vlucht is ruim 16 mill.; de staartdraden zqn 15 mill, in $ en 12 mill, in ?. De bqna kleurlooze sprieten vertoonen de eigenaardigheden van ZVID-AMSBDTAAirSCHB EPHEMÏBIDEN. 165 het geslacht en de pooten zqn in 't algemeen bq de mannetjes krachtiger en langer dan bij de wijfjes, wier kop en thorax ook kleiner en veel zwakker gebouwd zijn dan bij <?. De vleugels vertoonen lichtbruine aderen, van welke de beide voorste het sterkst en het donkerst zqn, elkander zeer naderend. De voorrand is, in bqna regelmatige afwisseling, lichtbruin gevlekt en in zooverre dus eenigszins op de Europeesche soort C. diptera gelijkend. Op de vleugels zelve (vooral van het mannetje) onderscheidt men twee duidelijke lichtbruine banden, die echter meer uit eene samenvloeiing van grootere en kleinere vlekken bestaan ; de eene band begint ongeveer in het midden van den voorrand, met eene breede driehoekige vlek en eindigt ongeveer aan den onderhoek des vleugels; de tweede band begint onder den buitenhoek des vleugels en loopt , eerst eenigszins naar binnen zich buigend , vrq regelmatig parallel aan den buitenrand, en zou aan dezelfde plaats als de eerste band eindigen, ware het niet dat hij reeds ophoudt alvorens dat punt bereikt te hebben. Deze beide banden loopen bq gevolg convergeerend. Tusschen deze banden is aan den voorrand nog een begin van een’ band waar te nemen, die echter niet meer dan eene vlek is te noemen, en ten deele met den aan- vang van den eersten band samenvloeit. Tusschen den eersten band en het gewricht staat eene groote, onregelmatig driehoekige vlek op den voorrand des vleugels, en juist vóór het gewricht nog eene dergelqke kleinere. De vleugels van het wqfje zqn iets kleiner en vertoonen dezelfde banden meer volkomen, maar tegelijk ook veel flauwer. De eerste en tweede band zqn breeder en de groote vlek vóór den eersten band is ook tot een’ band uitgebreid , tengevolge waarvan de geheele vleugel een rookachtig voorkomen verkrijgt en de heldere plaatsen veel kleiner, smaller zqn. Ook met betrekking tot het lichaam en de aanhangsels zijn enkele verschillen tusschen de beide sexen waar te nemen, wes- halve ik nog eenige bijzonderheden aan deze beschrijving zal toevoegen. 166 BUDBAOB TOT DB KBBHIS DBB <?. De thorax is terzÿde geelachtig groen; op het midden van den rug ziet men eene breede, groene langsstreep , die vaak zelfs een sepiakleurige band met donkere randen schqnt. Het midden van de rugv lakte der abdominaal-segmenten en de randen zqn iets donkerder dan het overige, somtijds zelfs roodachtig bruin. De onderzijde van den thorax en van het abdomen zijn zeer bleek. De st igmat aal-stippen zijn langwerpig en zwart; men vindt die op alle tien abdominaal-segmenten , met uitzondering van het eerste, dat ten deele onder den metathorax verscholen is, en van het laatste segment. De algemeene kleur van het achterlijf is zeer licht bruin, bijna doorzichtig en alleen aan het borst- en achtereind iets donkerder. Aan het achtereind (voorlaatste segment) bevinden zich twee kromme haakjes ter copulatie, eene soort van tang vormend, niet ongelijk aan een forceps en uit drie geledingen bestaande; deze haakjes zijn ongekleurd en juist terzijde (onder-vóór) van de staartdraden ingeplant. Tusschen deze twee staartdraden ziet men een klein puntje, dat als rudimentaire derde draad is te beschouwen, of wel als basis van een’ afgebroken draad, wat ik echter voor minder waarschijnlijk houd, daar ik bij meer dan honderd exemplaren, die mq door de handen gegaan zijn, nooit een volkomen derden draad vond. De eerste geledingen der staartdraden zijn kort, en zij worden allengs langer, zoodat de vierde reeds vijfmaal zoo lang is als de eerste; na de zesde geleding worden zij echter weder regelmatig kleiner; somtijds zijn de geledingen eenigszins gezwollen. De rug- zÿde van het eerste abdominaal-segment is blazig opgezet. Bij deze sexe heeft het achterlijf een meer roodachtigen weer- schijn, de borst is lichter en de middenstreep trekt meer naar het bruine. Kop en thorax zijn overigens geelgrauw en de appendiculaire organen bijna ongekleurd. De oogen zijn parelgrijs , met eene zwarte streep op het meest convexe gedeelte, als ’t ware eene dwarsche pupilspleet nabootsend, iets wat men bij deze oogen van het man- netje, waar zü kleiner zijn, bijna nooit bespeurt. Omtrent het verschil in de vleugels heb ik niets aan hpt gezegde ZUID-AMIKIKAANBCHI SPHBIOBBIBJSN. 167 toe te voegen, dan alleen dit: dat zoowel bij mannetjes als wqfjes verschillende variëteiten met betrekking tot de vlekken voorkomen , en somtijds de buitenrand der voorvleugels en de wortel stippen vertoonen. • De achtervleugels zqn klein, lancetvormig en volkomen helder. Levenswqs. De larve leeft in het water onder steenen en in de modder, en voedt zich met allerlei dierlijke stoffen, kleine insecten enz. Zij vervelt verscheidene malen , en komt eindelijk het insect te voorschijn , dan vliegt het naar eene zonnige plaats, zet zich stil neder en verhuidt dan nog eens (subimago). Deze huidjes ziet men vaak aan muren en boomstammen. Men vindt deze soort niet uitsluitend, maar toch hoofdzakelqk in het najaar. De mannetjes vliegen lustig rond om wijfjes te zoeken, die veel min- der talrijk schijnen te zqn. De larven schqnen zelfs in uitgedroogde plassen nog te kunnen leven, en daaraan schrqf ik het toe dat men deze dieren soms op plaatsen aantreft die ver van alle water verwqderd zqn. Ik benoem deze soort naar den ontdekker Prof. Dr. C. Schulz Sellack, hoogleeraar der physica en directeur van het physisch kabinet alhier, en medestrqder voor de vrqheid der wetenschap, later belast met het wetenschappelijk toezicht op den bouw van het physikalisch-meteorologisch observatorium te Potsdam en op nood- lottige wqze te Berlijn overleden , korten tqd nadat de Argen tijnsche regeering, als erkenning zqner verdiensten, hem tot lid van de nationale Akademie der wetenschappen benoemd had. Cloë Lorentzii m. Deze soort gelqkt veel op de vorige, maar is kleiner en de tee- kening der vleugels verschilt eenigszins, zqnde de vlekken iets donkerder en meer bruinachtig. Ik bepaal mij tot het aangeven der verschillen, daar de algemeene vorm dezelfde is als bq C Sellacki en ik ook steeds slechts twee staartdraden vond. De vleugels vertoonen ook met betrekking tot de dwarsaderen eenig verschil * zooals bq eene vergelqking der figuren 3 en 4 reeds duidelqk wordt; 1*8 BIJBBAGB TOT BB KEKVIS BIB De voorrand der voorvleugels is donkerder en de beide eerste dwarsaderen zqn nog zwaarder gebouwd. De wolkachtige band, die ongeveer van het midden van den vleugelrand naar den buitenhoek gaat, is niet zoo breed als in C. Sellacki , maar donkerder en bq, den vleugelhoek iets breeder. Onder dezen band staat eene onregel- matige vlek als door een steeltje met den onderrand van den band verbonden. Boven den band ziet men dezelfde driehoekige vlek als in C. Sellacki , maar kleiner (op de voorrandsader staande) , en de tweede nog kleinere vlek, die bij C. Sellacki voor het vleugel- gewricht staat , is hier bijna geheel verdwenen. De ruimte tusschen de sterke eerste langsaderen en den voorrand is ongeveer op dezelfde wjjze gevlekt als bij de vorige soort, maar ook weder donkerder. Verder staat onder den eersten band, aan den voorrand, eene langgerekte, zich eenigszins ombuigende en dan verbreede vlek, en daarnaast eene kleinere onregelmatig driehoekige , die zich echter niet met de andere vereenigt. De band, welken ik in C. Sellacki den tweeden band genoemd heb, bestaat hier ook, zelfs duidelijker, donkerder, maar, hoewel hq ook parallel op korten afstand van den onderrand loopt , zoo is hij aan zijn begin niet met den onder- rand des vleugels in aanraking en strekt zich ook achterwaarts niet zoo ver uit, zoodat hjj de reeds vermelde gesteelde vlek niet bereikt. De achtervleugels komen met die der vorige soort vrij wel overeen, maar zqn eenigszins troebel. Het wijfje is in ’t algemeen lichter en daar de vorm en bijzon- derheden der andere deelen met de geslachtskenmerken samenvallen en dus ook met de vorige soort overeenstemmen, kan ik mq ter verdere kenschetsing der soort tot de kleur bepalen. <?. De oogen zqn donker roodachtig bruin, de thorax en pooten grauw ; de thorax is aan de rugzijde iets donkerder en aan de zqden even als de buikvlakte meer geelachtig. Het achterlijf is roodbruin, soms bqna bloedkleurig , of aan de rugzijde naar het donkerbruin trekkend, met zeer donkere staartspits. De staartdraden zijn helder, maar aan de geledingen donkerder dan bq de vorige soort, vooral aan de basis. Ook zqn de leden niet zoo lang als bij de vorige soort , zoodat in dit opzicht het verschil tusschen het basaal en eind- ZUID-AMKBIKAAITBCHB KPHBlftBBIDKB. 169 gedeelte niet zoo in ’toogloopend is. Hoewel de zwarte ringen om de geleding8plaatsen in den aanvang duidelijker zqn, zÿn zjj echter niet zoo ver te vervolgen als bij de vorige soort. 9. De oogen zijn grauwachtig grijs, eenigszins naar het bruine trekkend ; ook het achterlijf is bij deze sexe bleek geel of hoogstens bruinachtig geel. De vleugeladeren zijn in beide soorten bruinachtig. De lengte des lichaams is 6 mill, en de lengte der staartdraden ruim 9 mill. Wanneer wij ten slotte nog een blik werpen op de voorvleugels der beide hier beschreven en zoo na verwante soorten , dan vinden wij, behalve eenig verschil in den vleugelvorm, in het aantal en den stand der dwarsaderen, in den loop der langsaderen en in de teekening, alles hierboven reeds uitvoerig beschreven of kortelijk vermeld, ook nog een verschil in grootte, zooals zich uit de on- derscheidene lichaamsgrootte dezer soorten van zelf reeds laat ver- moeden, maar dat toch niet geheel in verhouding staat tot die lichaamslengte; f. Sellach, namelijk heeft de vleugels 9 mill, lang en C. Lorentzii slechts 5,5 mill. Daarenboven is nog iets op te merken en wel aan den onderrand. Tusschen elk paar langsaderen staat op den onderrand een klein rudimentair adertje in C. Sellacki en in C. Lorentzii ziet men twee zulke. Voor de overige bijzonderheden der vleugels verwijs ik naar « mijne figuren. Deze soort schijnt betrekkelijk zeldzaam te z\jn , daar ik in het najaar alhier slechts eenige weinige exemplaren gevangen heb , maar nooit ter plaatse waar ik de vorige soort vrij algemeen vond. De soort voert den naam van Prof. Dr. P. G. Lorentz, hoog- leeraar der botanie alhier en stichter-directeur van het herbarium en het botanisch museum, den ijverigen vorscher der Argentijnsche flora; wat wij van deze weten is alleen aan hem te danken. Na de overwinning in onzen strijd trok hij naar de provinciën Entrerios en Buenos Aires, en overleed te Concepcion aan typhus te midden zqner werkzaamheden, te midden zijner boeken en verzamelingen. De nationale Akademie der wetenschappen verloor in hem een 170 barer uilstekendste leden, die igne groote en rooeüjjke reizen niet alleen aan de botanie maar ook aan de zoologie en geologie wist dienstbaar te maken, getuige de vele soorten door hem aan bet zoologisch museum geschonken. Cloë Siewertii m. In deze soort is bet abdomen donkergrauw, de borst sepiakleurig, de kop iets lichter, de oogen bruinrood, en het paar grootere niet veel grooter dan de kleinere. De sprieten zgn zwartachtig, de pooten lichtgrauw. Het abdomen vertoont drie staartdraden , die ongeveer driemaal zoo lang zgn als het lichaam en parelgrijs, met iets donkerder geledingen ; ook de abdominaal-geledingen zyn iets donkerder dan de segmenten zelve. De vleugels zyn dof, niet zeer helder, maar zonder vlekken. De achtervleugels zijn zeer klein, lancetvormig. De lengte des lichaams, zonder de staartdraden, is 3 mill. Bestond hier niet zoo’n belangrijk verschil in grootte, dan zou ik geneigd zqn deze als de subimago der volgende soort te be- schouwen, omdat ook in de vleugels veel overeenkomst bestaat. Van deze soort ving ik eenige weinige exemplaren alhier in het voorjaar (November). Zij is benoemd naar Prof. Dr. H. Siewert, hoogleeraar der chemie, stichter-directeur van het chemisch labo- ratorium alhier en lid van de nationale Akademie der wetenschappen. Vroeger hoogleeraar te Halle, is Dr. S., na de overwinning onzer goede zaak, naar Duitschland teruggekeerd en thans hoogleeraar- directeur van het agronomisch station bjj Dantzig. Cloë Sfelzneri m. Het lichaam dezer fraaie soort is parelgrijs, op den rug iets donkerder en het staalblauw naderend. De pooten en sprieten zqn vrjj donker in het mannetje, lichter in het wijfje; de palpen zgn zeer licht grijs , de zqden van den thorax onda* de vleugels grauw- achtig geel. De gewone oogen zÿn zwartachtig grijs en de andere (in <f) bruinrood. ZTTID-jLMXBIKJLAJfSCHB BPHBMBBLDBK. 171 De twee (?) staartdraden zqn parelgrijs, de geledingen zoo goed als onzichtbaar. De thorax is op den rug sepiakleurig, met zeer donkere vleugel- gewrichten en eene donkere middeUqn of langshand op het geheele notum. Bq vele mannetjes is de geheele thorax donker. De vleugels zqn in vorm ongeveer aan die van C. Lorenlzii gelqk , maar kleiner , helder, ongewolkt en met minder dwarsaderen , in dit opzicht weder meer met C. SellacH overeenkomend; de vleugeladeren zqn donker., bqna zwart. De achtervleugels zqn zeer klein en stomp-lancetvormig. De lengte des lichaams is 5,5 mill. (<?), bq eene vlucht van ongeveer 12 mill. De lengte der staartdraden is ruim 7,5 mill. Deze soort is zeldzaam. Ik vond haar in het najaar en in den zomer. Zq voert haren naam naar Prof. Dr. À. Stelzner, hoogleeraar der geologie, mineralogie en palaeontologie alhier en stich ter-directeur van het daartoe betrekkelqk museum. Op de reizen, die hq als lid van de nationale Akademie der wetenschappen in dit land onder- nam , verzamelde hij een groot aantal insecten en heeft alzoo tevens zqn’ naam blqvend aan het zoologisch museum verbonden. Gedu- rende den strqd tegen Dr. Burmeister in 1874, waaraan hq ijverig deel nam , aanvaardde hq de benoeming tot hoogleeraar aan de bergakademie te Freiberg, als opvolger van den beroemden Cotta. Cloe (7) Voglerl m. Deze soort is mq wel eenigszins twqfelachtig , wat het geslacht betreft waarin ik haar rangschik, daar vooral de vleugelvorm zeer van dien der vorige soorten afwqkt (zie mqne fig. 5). Naar Burmeister’s beschrqving (1. c.) te oordeelen, komt de vleugelvorm en de grootte-verhouding van de vleugels tot het dier meer met het geslacht Oxycypha overeen , maar daarentegen strooken de vele dwarsaderen weder niet met die beschrijving, en evenmin de aanwezigheid, hoewel zq zeer klein zqn, van achtervleugels. Jn het geslacht JBaèïis kan ik haar ook niet opnemen, daar dit 172 BIJDRAttK TOT JOK KBFKI8 DBB o. a. betrekkelijk normaal-groote achtervleugels heeft, met aderen en dwarsaderen (vergei. Burmeister 1. c. p. 800). ln andere opzichten weder is wel eenige overeenkomst met Baéïii, maar op den bouw der vleugels de hoofdwaarde voor de systematiek dezer familie leggend, kan ik haar evenmin in Oxycyphu als in JBaèïiê rangschikken, maar plaats haar liever , ongeacht de bestaande verschillen, en zij ’t misschien slechts voorloopig, in het geslacht Cioè. De voorvleugels zijn ongeveer half zoo breed als lang, glashelder, met vele aderen en dwarsaderen, allen fijn en zwart; de beide gebogene vooraderen zijn onderling door dwarsadertjes verbonden. Al wat tusschen deze sterke vooraderen en den voorrand ligt, is ondoorzichtig, donker en troebel. De achtervleugels zijn klein en in verhouding tot de vorige soorten nog smaller, en in plaats van twee langsaderen in het midden, ziet men slechts één adertje dat den vleugelrand niet eens bereikt De borst en kop zijn glanzig zwart, ook het abdomen is zwart; de staartdraden zijn grijsachtig met zwarte geledingen; pooten eenigszins parelgrijs doch donker. Het achterlijf van het wijfje is lichter gekleurd dan dat van het mannetje. In de oogen is weinig verschil tusschen de beide sexen. De lichaamslengte is 3,5 mill.; de staartdraden, drie in getal, zijn 14 à 15 mill. lang. Op den 20*ten April zag ik aan den stadsvijver (Paseo Sobremonte) alhier, omstreeks acht uren in den morgen, in den zonneschijn, een gansche wolk van deze fraaie diertjes zweven, hunne kristal- lene vleugels spiegelend in de stralen der morgenzon en de staart- draden in elegante houding opwaarts gericht. Ik bemerkte dadelijk dat de soort mij nieuw was, en met een enkelen slag met het net ving ik er eene menigte. Na een half uur vond ik op dezelfde plaats er niet één meer, en zag alleen hunne lijken op het water drqven. Na dien dag heb ik geen enkel exemplaar dezer soort ooit meer gezien. Ik heb de soort benoemd naar het lid van de nationale Akademie der wetenschappen Prof. Dr. G. A. Vogler, hoogleeraar der toe- gepaste wiskunde en mechanica alhiér, die door zqne geschriften ZTTID-AMBBIKAANSOHB BPHBltBEIIHMf. 173 niet weinig tot onze overwinning bijgedragen heeft; eenmaal naar Duitschland teruggekeerd, heeft hg eene herbenoeming hierheen echter niet willen aannemen, daar de regeering geen waarborg wilde stellen voor de door hem beoogde en als voorwaarde gestelde grâadmeting. Thans is hg hoogleeraar te Bonn. Oxycypha Oldendorffii m. m Be kop, de net- en neven-oogen en de sprieten voldoen aan Burmeister's beschrijving van dit geslacht (1. c.). Ook de bijzonder- heden van den thorax stemmen goed, en hoewel het achterlgf in mgne voorwerpen niet bepaald c kort a mag heeten , zoo is het toch opwaarts omgebogen, en de staartdraden , zonder verder groot ver- schil in de beide sexen te vertoonen , zijn toch iets langer bij het mannetje dan bg het wijfje. De vleugels zijn echter niet € auffal- lend breit 1 , zooals het in Burmeister’s beschrijving heet , maar eerder smal en puntig te noemen; ook zgn de langsaderen niet vertakt, maar tengevolge van de betrekkelgk talrijke onvolkomene aderen aan den vleugelrand, schgnen zij slechts takken te zgn van de hoofdaderen; daarentegen is de schaarschheid der dwarsaderen,* in verhouding tot de andere geslachten der Ephemeriden, en de doorzichtigheid der vleugels met Burmeister’s beschrijving weder vol- komen in overeenstemming. Ook van de pooten kan ik dit verklaren. Om deze redenen maak ik , ongeacht het verschil , toch geen bezwaar deze soort in bet geslacht Oxycypha te plaatsen, daar zij in geen der andere geslachten beter past , en de verschillen mg te gering schgnen, in verhouding tot de belangrijke overeenkomsten, om een nieuw geslacht te vormen, dat hoofdzakelgk alleen door de smal- heid der vleugels van Oxycypha zou afwgken. In figuur 6 heb ik den vleugel vergroot afgebeeld. De kop en borst zgn sepiakleurig en glanzig; reeds op het schildje echter wordt de kleur vaalgrijs en gaat op het abdomen in een grauw- achtig bruin over. De oogen zgn donkerbruin. De pooten zgn grauw en de staartdraden lichtgrijs, doorschijnend. Deze staartdraden, waarvan gewoonlgk de middelste ontbreekt, zijn zeer zwak ge- 174 BtTID-JLlCBBIKAAKflCHR B PH Bit K RIB EK. bouwd en 6 mill. lang. De onderzode des lichaams is zeer licht van kleur en de vleugeladeren daarentegen vrq donker. Lichaamslengte 5 à 5,5 mill. Ik vond deze soort alhier in ’t najaar tegen muren zittend, en benoem haar naar mqn’ vriend G. Oldendorf!, eerelid der Argentqnsche zoologische Vereeniging, referendaris bq Binnenlandsche Zaken, chef van het departement van Landbouw te Buenos Aires, die door zqn invloed ons in 1874 een wakkere medestander was en thans in * soortgelijken werkkring zich te Salem in Oregon (Vereenigde Staten) bevindt. De landbouw en landbouw-zoologie dezes lands heeft hem ook veel te danken, o. a. door de oprichting van het inspectoraat voor landbouw-dierkunde. In een artikel, dat onder den titel « Einige neue oder wenig bekannte Newroptera der Argentinischen Fauna » dezer dagen door mq in het Tijdschrift van het genootschap Isis te Dresden gepubliceerd wordt, heb ik bij de benoeming der soorten nog de lqst onzer medestanders in 1874 gecompleteerd door de volgende personen te gedenken: Dr. N. Avellaneda, destqds President der Argentqnsche republiek en als zoodanig Sarmiento’s opvolger; Dr. O. Leguizamon, zijn Minister van Onderwijs; den regeerenden Vorst van Saxen* Altenburg ; Prof. D. A. Grisebach te Göttingen; en Dr. M. Lucero, rector mag* nificus der universiteit alhier. Verklaring der afbeeldingen. Plaat 10, fig. li Boven- en ondervleugel van Ephemera W apposi. » 2. 9 9 > 9 Palingenia Nappii. » 3. > » 9 9 Cloë Sellacki. » 4. » » 9 9 9 Lorentzii. > 5. » » 9 9 9 Vogleri. > 6. Vleugel van • • • • Oxycgpha Oldendorffii. OPMERKINGEN BETREFFENDE TIPULIDEN, DOOR F. M. VAN DER WULP. I. Tipula marmorata Meig. en verwante Boorten. In mgne Diptera Neerlandica (I. 363. 13) beschreef ik onder den naam van Tipula mormorata eene soort, die ik toen als Meigen’s soort van dien naam meende te moeten beschouwen. « Meigen’s opgaven toch, — ofschoon zij alleen het $ betreffen en vooral ten aanzien van het achterlijf weinig volledig zijn, — kon- den zonder den minsten dwang op mijne exemplaren worden toe- gepast. Veel minder daarentegen was dit het geval met Zetterstedt’s beschrijving der soort ; o. a. zegt hg : c ano 3 modice magno , segmento ultimo ventrali protubérante , apice bifido » ; welk laatste volstrekt niet past op de mannetjes mijner soort, bij welke de laatste buikring in ’t geheel niet uitsteekt en ook geene tweelobbige voortzetting vertoont. Veeleer kon ik op hen de beschrijving toe- passen, die Zetterstedt van T. obsoleta Meig. geeft. In de meeste kenmerken weinig van die van marmorata verschillende, zegt hg daar van de mannelijke genitaliën : « anus mediocris , subnudus , valvulis exterioribus fuscis, partibus interioribus flavis, param pro- minulis», wat volkomen op mijne T. mormorata slaat. Ik kwam hierdoor tot het resultaat, dat Zetterstedt T. mormorata en obsoleta moest hebben verwisseld. Ik moet echter hierbij opmerken, dat hg 176 OPXBBKnrGBlT BBTRBFPBlfDE TIPUXIDEir. de vorkcel der vleugels bij beide soorten € subventricosa i noemt , iets wat wel van T. marmorata , maar niet van obsoleta Meig. kan worden gezegd. Van mijn geachten vriend Dr. J. Mik te Weenen ontving ik voor eenigen tijd onder den naam van T. marmorata een mannelijk exemplaar, dat zeer bepaaldelijk van mijne voorwerpen specifiek onderscheiden is , ofschoon ook op dat exemplaar Meigen’s beschrijving ten volle kan worden toegepast, terwijl het tevens in alle opzigten aan Zetterstedt’s beschrijving van mormorata beantwoordt. Het spreekt van zelf, dat mijne vroegere opvatting omtrent de synonymie hierdoor eene merkelijke wijziging onderging. Ik moest nu aannemen, dat de soort, mij door Prof. Mik gezonden, inderdaad de ware T. marmorata is van Meigen en Zetterstedt, en dat de soort, door mij tot dusver zoo gedetermineerd, eene andere, hoezeer digt ver- wante soort is, welke bij geen der dipterologische schrijvers is vermeld , behalve alleen bjj Zetterstedt , doch ten onregte onder den naam van obsoleta Meig. ; want het valt niet te ontkennen , dat al de kenmerken, door Zetterstedt opgegeven, in haar worden weer- gevonden. De soort moet echter nu een nieuwen naam ontvangen, en ik stel daarom voor, haar te noemen T. confusa. Die soort, zoowel als de echte T. mormorata , behoort tot eene kleine groep van Tipula-aoorten , die de volgende kenmerken met elkander gemeen hebben. De vleugels zijn flaauw gemarmerd , d. i. zij zijn bruingrauw, met lichte of witachtige vlekken, die tegen eene donkere oppervlakte gezien, vrÿ duidelijk uitkomen; bepaal* delijk vertoonen zich ook zulke lichte vlekjes, gewoonlijk ten getale van 3, tegen den achterrand; aan de spits zijn de vleugels niet donkerder; de bovenarm der radiaal-ader loopt volkomen tot den vleugelrand door; de vorkcel bij de vleugelspits is aan hare basis een weinig buikig verbreed. De sprieten zijn zwartachtig met de beide wortelleden geel. De thorax heeft van boven vier bruine langsbanden, waarvan de beide middenste naar achteren smaller worden en digter tot elkander komen. Van deze groep zijn mij vier soorten bekend, waarvan twee inlandsch. Zq onderscheiden zich als volgt : opHiuiv«* munmi tipvuur. in 1. Banden op den thorax met lichte kernen en donkere omzooraing; eene zwartachtige streep in de borstzijden , van de schouders naar den vleugelwortel rufina Meig. Banden op den thorax geheel donker; geen zwartachtige streep in de borstzijden. . . 2. 2. Borstzijden witachtig grijs, in kleur verschillend van de eerste ringen des achterlijfs ; de langs* ader tusschen de vierde en vqfde achtercel komt duidelijk uit de middelste wortelcel voort; (laatste buikring $ niet uitstekend en zonder aanhangsels) confuta v. d. W. Borstzijden roodachtig, in kleur overeenko- mende met de eerste ringen des achterlijfs; de langsader tusschen de vierde en vijfde achtercel ontspruit juist uit het punt waar de schijfcel met de middelste wortelcel zamen- stoot ; (laatste buikring met in ’t oog val- lende aanhangsels) 3. 3. Achterlijf zonder zwartbruine zijstreep; laatste buikring & tot een paar tepelachtige oiganen uitgegroeid , die korter zqn dan de kolfachtige anus en met lange fijne bleeke beharing zijn voorzien marmorata Meig. Achterlijf met zwartbruine zijstreep; laatste buikring met een paar tepelachtige organen, die ten minste zoo lang zqn als de kolfachtige anus en eene uiterst korte, zwarte, borstelige beharing hebben » . . . tignata Staeg. Daar de genoemde soorten zich vooral ook door den vorm der mannelqke genitaliën onderscheiden, heb ik van deze eene schets- teekening gemaakt. Op pL 10 fig. a en b zqn die van T. rufina voorgesteld; fig. c en d vertoonen die van T. confusa, fig. e en/ die van Tt mormorata , allen van terzqde en boven gezien; fig. g 12 178 OPMEBKIHGEir BETBBFPEK DE TIPÜLIDEIT. en h eindelek die van T. tignata, van terzqde en van achteren gezien. Bq de eerstvennelde soort heeft de laatste buikring geenerlei verlenging of uitsteeksel; bq confuta is dit evenmin het geval, doch die ring eindigt ter wederzqde in een klein hoornachtig tandje, bij mormorata en tignata is hq daarentegen tot een paar tepelachtige organen verlengd, die vooral bq de laatste soort bqzonder lang en slank zqn. T. rufina Meig. , die wegens de donkere streep in de borstzijden niet met andere soorten kan worden verward, schqnt zeer zeld- zaam te zqn. Zq was tot dusver alleen bekend uit Duitschland (Meigen), Silezie (Schummel), Frankrqk (Macquart) en Oostenrqk (Schiner, Mik). Schummel en Schiner kenden slechts een enkel en niet gaaf exemplaar. Zetterstedt vermeldt de soort niet, waaruit kon worden afgeleid, dat zq niet in het noorden van Europa voorkomt; doch nu onlangs heeft de heer V. von Röder geconsta- teerd, dat zq ook op de Faroe-eilanden (62° n. breedte) voorkomt, van waar Hansen haar onder den naam van T. parvicauda n. sp. heeft beschreven (zie Wien. Ent . Zeitung II. 56.) De soort heeft waarschqnlqk eene dubbele generatie, want Meigen ving haar in ’t begin van Mei, terwql Mik haar jaarlijks tegen het eind van Augustus of het begin van September aantrof. De laatste heeft bovendien hare gedaantewisseling uitvoerig beschreven en afgebeeld (Wien. Ent. Zeitung, I. p. 35 pi. 1 f. 1 — 12). In ons land is zq nimmer gevangen; ik ken haar door een paartje, dat de heer Mik zoo goed was aan mq te zenden. T. confuta, = mormorata v. d. W. (non Meig.) en óbtoleta Zett. (non Meig.), is voorzeker ook zeldzaam en althans zeer plaatselqk. Ik ontmoet haar echter telken jare in September op eene bepaalde plek in het Haagsche bosch en heb vroeger nog enkele vindplaatsen uit ons land aangegeven. Dat ik nog altqd Zetterstedt’s T. obsoleta in haar geloof te zien, heb ik hiervoren reeds gezegd; mijne mee- ting grondt zich vooral op de buikige vorkcel, een kenmerk dat bq de overigens verwante T. óbtoleta Meig. niet gevonden wordt De ware T. mormorata Meig. ken ik alleen door het exemplaar» mq uit Oostenrqk door den heer Mik gezonden. Schiner kende Ot>MERKINGÉN BBTBBFFBNbB TIPÏJLIDBW. 179 baar niet, evenmin als Macquart en Schummel; maar behalve in Duitschland, komt zij ook voor in Denemarken (Staeger) en in bet zuiden van Zweden (Zetterstedt). T. tignata Staeg. eindelijk is eene soort, die vroeger alleen uit Denemarken door Staeger beschreven was, doch die ik ieder jaar aantref op dezelfde plek in het Haagsche bosch waar T. confusa zich ophoudt, doch zij komt er eerst in October te voorschijn, als de laatstgenoemde weder verdwijnt. II. P8iloconopa Meigenii Zett. Het geslacht Psiloconopa werd in 4840 door Zetterstedt (Ins. lapp. 847) opgerigt voor eene kleine, glanzig zwarte Tipulide uit noordelijk Zweden, die hij Ps. Meigenii noemde en zoowel in het genoemde werk, als later in zijne Diptera Scandinavian (X. 4007) zeer kenbaar beschreef. Het schijnt dat zij sedert door niemand is weergevonden. Schiner (Faun. austr. Dipt. II. 573) maakt wel melding van het genus, doch zonder de soort te kennen; in zijne analytische tabel is het genus niet opgenomen, en afgaande op de verzekering van Zetterstedt, dat het aderbeloop der vleugels over- eenstemt met dat van Limnobia pilipes F., spreekt hij het vermoeden uit, dat Psiloconopa Zett. synomien zou zijn met Gnophomyia O. Sack., waaronder hij L. pilipes rangschikte *). Ook aan Osten-Sacken , die de Tipuliden zoo uitnemend heeft bestudeerd, is Psiloconopa Meigenii onbekend gebleven. Alleen ge- waagt hij {Monogr. of the Dipt. of N. Amer. IV. 173) van een paar andere Europesche soorten van dat geslacht, waarvan de eene hoogstwaarschijnlijk dezelfde is als Erioptera lateralis Macq. (— Lim- nobio fiavolimbata Hal.), en het is ongetwijfeld op grond van deze soorten, dat hÿ het geslacht Psiloconopa nader kenmerkt en van de aanverwante genera onderscheidt als volgt: 1) Deze rangschikking was intusschen onjuist. Tot nqjn leedwezen heb ik Schiiier’s dwaling ook in mijne Diptera Neerlandica overgenomen, omdat ik bj) mjjn toenmaligen arbeid de uitmuntende monographie van Baron Osten Sacken over de N. Amerikaansche Tipuliden niet kende. Limnobia pilipee behoort niet in het geslacht Onophomyia i maar is integendeel de eigenljjke type van het genus Primiera O* Sack« 180 OPHEBKIKGVir BBTBBFFEKDl TIPULIDKN. 1. Afstand tusschen de subcostaal-dwarsader en het eind der hulpader meer dan dubbel zoo lang als de achterdwarsader 2. Afstand tusschen de subcostaal-dwarsader en bet eind der hulpader niet langer dan de achter- dwarsader 3. 2. Zevende langsader (axillaar-ader) regt .... Trimicra. Zevende langsader (axillaar-ader) sterk golvend. . Symplccta. 3. Eenkleurig zwarte soorten Gnophomyia. Glanzig zwarte soorten, wier  gevoegd, waaruit blijkt, dat de schrijver zelf er niet volkomen over tevreden was. Ik heb op dit oogenblik een drietal exemplaren van Psiloconopa Meigenii voor mij, die door Dr. Piaget uit Zwitserland zijn mede- gebragt; jammer dat het alleen wijfjes zijn. Het aderbeloop komt inderdaad, even als Zetterstedt reeds heeft aangegeven, geheel met dat van Trimicra pilipes overeen, ook wat betreft de plaatsing der subcostaal-dwarsader, die bij haar evenzeer merkelijk van de uitmonding der hulpader verwijderd is. Het kenmerk, door Osten Sacken aan de plaats van deze dwarsader ontleend , om Psiloconopa van Trimicra te onderscheiden, blqkt dus niet steekhoudend te zijn en zou alleen kunnen dienen , om Ps. Meigenii van de overige soorten van het geslacht Psiloconopa af te zonderen, indien zq overigens niet door het eigenaardige koloriet zoo na verwant waren. Het genoemde kenmerk behoudt echter zqne volle waarde als ver- schil tusschen Trimicra en Gnophomyia. NIEUWE OF WEINIG BEKENDE IICBOLEPIDOPTEBA VAN NOORD-AJZIE. BESCHREVEN DOOR P. C. T. SNELLEN, met afbeeldingen (Plaat 11, 12 en 13) DOOR Dr. J. VAN LEEUWEN Jr. In 1881 ontving ik van Baron von Hedemann te St. Petersburg een aantal Microlepidoptera uit familien , die hij niet opzettelijk bestudeert (dit is alleen het geval met de Pyralidina) , met verzoek die te determineren en de onbeschreven soorten bekend te maken, tevens met verlof om de dubbelen te behouden. Deze Lepidoptera waren door hem gedeeltelijk zelf verzameld op eene reis door Siberie naar het Amoer-gebied , of wel in de genoemde landen en op het eiland Askold door verschillende verzamelaars bijeengebragt. Gaarne aan dat vereerend verzoek voldoende, — waardoor ik tevens in de gelegenheid kwam, om nader kennis te maken met de Micro- lepidoptera dier uitgestrekte landstreken , welker Fauna met die van Europa een onafscheidelijk geheel uitmaakt , — bevond ik bij het be- noemen, dat een vrij aanzienlijk getal soorten nieuw was, en ving ik de beschrijving van deze aan. Met dit werk was ik reeds ver gevorderd, toen inmiddels ook, in het Bulletin de la Société impériale des Naturalistes de Moscou van 1881 door den heer Christoph de beschrijvingen werden gepubliceerd vçw de nieuwe Georoetring eu 182 MIOBOLXPIDOPTEBA VAN NÖORD-AZIE. Microlepidoptera , door hem op z\jne laatste reis door het Amoer- gebied verzameld. Baron von Hedemann had de goedheid er voor te zorgen, dat mij een afdruk van die beschrijvingen werd toege- zonden, en ik vond bÿ de nalezing daarvan, dat verscheidene mijner nieuwe soorten reeds door den heer Christoph waren bekend gemaakt. Het kwam mij en ook den heer Christoph echter wenschelijk voor, mijne reeds voltooide beschrijvingen van die soorten niet achter- wege te houden , vooral omdat zij de zÿne hier en daar aanvullen , en omdat ik tevens in staat was mijne beschrijvingen vergezeld te doen gaan van afbeeldingen, die ik aan de welwillende hulp van mijnen vriend van Leeuwen te danken heb. Bovendien zijn onder de Tortricina slechts drie door den heer Christoph beschreven soorten. Aanvankelijk geef ik hier de beschrijvingen van 26 Tortricina, waarbij 23 geheel nieuwe. Daar de heer Christoph in den boven- genoemden jaargang van het Bulletin nog 34 nieuwe Tortricina beschrijft, is dit wel een bewijs van den rijkdom aan Microlepi- doptera der gemelde landstreken. Vele echt Europesche soorten van Tortricina (ruim 20) vond ik ook onder de Microlepidoptera van den heer von Hedemann. In den volgenden jaargang van het Tijdschrift voor Entomologie hoop ik de beschrijvingen der overige nieuwe Microlepidoptera be- kend te maken. Door den heer Christoph zijn in bovengemelden jaargang van het Russische Tijdschrift ook een aantal Pyraliden als nieuw beschreven. « Daaronder bevinden zich : N°. 62. Botgs dotatali* , die dezelfde is als B. Tithonialis Zeiler, Verh. zool.-bot. Ges. 4872 p. 504. » 67. Botgs extinctalis , eene soort die verdoopt moet worden, omdat er reeds eene B. extinctalis Lederer is. » 70. Botgs hilar alls , dezelfde als B. costalis Eversm. , Buil. de Moscou 4852 p. 466. Zij moest ook buitendien verdoopt worden om B. hilar alis Herr. -Schaff. » 78. Herpetogramma expictalis = eene Botgs A, b, Lederer. » 427. Agrolera fenestrati* , die geene A grot era is, maar een nieuw genus moet vormen, laOBOUBPIDOPTSBA TAK KOOBD-AZIB. 183 De sub N°. 135 beschreven Adda ìrroratclla is Adda grieeella Walsingham , Proceed . of zool. Society of London 1880 p. 82 pL 11 fig. 9. kijst der beschreven en afgebeelde Tortricina. 1. Tera8 longipalpana m. 2. » affinatana m. 3. Tortrix subrufana m. 4. » stibiana m. «5. Doloploca characterana m. 6. Conchylis Hedemanniana m. 7. * olindiana m. 8. > jaculana m. 9. » fucatana m. 10. Grapholitha (Sericoris) expeditana m. 11. > (Sericoris) quadrimaculana m. 12. » (Àspis) circumfluxana Christ. 13. » (Semasia) rigidana m. 14. » ( » ) lignana m. 15. » ( » ) glebana m. 16. » ( » ) lyrana m. 17. » (Paedi8ca) rotundana m. 18. > ( » ) accept ana m. 19. » ( » ) expressana Christ. 20. » ( » ) subcorticana m. 21. » ( » ) contrariana Christ. 22. c ( » ) perangustana m. 23. » (Grapholitha) lepidulana m. 24. » ( » ) nigrostriana m. 25. » ( » ) timana m. 26. 1 (Tmetocera) prognathana m. 184 MICBOLXPÏDOPTRBA VAN NOOBD-AZIE. 1. Teras longipalpana nov. sp. — PL 11 fig. 1 en 1«. Een zeer gave en frissche <? van 25 mm. vlugt. Hoe dwaas het ook moge schijnen om naar één exemplaar eene nieuwe Taras te beschrijven, zoo geloof ik toch dit zonder gevaar te kunnen wagen, daar ik een soortskenmerk ontdekt heb, niet aan kleur of teekening ontleend, maar aan den bouw van eender ligchaamsdeelen. Door de onbehaarde wortelhelft van den ongeveer vlakken voorrand der voorvleugels en hunne vrij gladde beschub- bing wordt de gedachte aan eene variëteit van Hastiana of Abieiana buitengesloten, terwijl de vlinder zich door de ongewoon lange en breede palpen dadelijk van alle variëteiten van Ruf anatri Lorquïniana onderscheidt. Ook heb ik van geen der beide laatstgenoemde soorten ooit zoo groote exemplaren gezien. Palpen snuitvormig vooruitstekende, met driekant middenlid, dus den gewonen iTmw-palpenvorm hebbende; zij zijn echter 2j maal zoo lang als de kop, lid 2 is in het midden zeer duidelijk breeder dan de doorsnede der oogen. Hunne kleur is grootendeels licht muisgrauw, iets paarsachtig, even als die van den kop en van de bovenzijde der draadvormige sprieten; een smalle onderrand der palpen en de onderkant der sprieten zijn licht bruingeel. Bq Rufana en Lorquiniana zijn de palpen naauwelijks anderhalfmaal zoo lang als de kop en het middenlid in het midden naauwelijks zoo breed als de doorsnede der oogen. Thorax glad beschubd , zonder de bij Hastiana aanwezige scherpe langskam. Voorvleugels naar achteren iets verbreed, in het midden twee vijfden zoo breed als lang, hun voorrand met sterk gebogen wortelderde , verder vlak tot aan de duidelijke ofschoon stompe punt; de achterrand loopt vrij schuin, zijne bovenhelft is ongeveer vlak, de onderhelft afgerond maar minder sterk dan bij Ruf ma en vooral dan bij Lorquiniana . Voorrand zonder langere beharing. Vleugelbekleeding vrij glad, slechts met enkele zeer kleine bosjes opstaande schubben, die koolzwart zijn. Overigens is de grond bleek, iets grijsachtig bruingeel, zeer flaauw bruin gewolkt en met eene driekante , lichtbruine voorrandsvlek , die ongeveer by twee vijfden MICBOLBPIDOPTBBA TAV NOOBD-AZIB. 185 van den Toorrand begint , binnenwaarts bjjna tot twee vijfden reikt , doch zich franjewaarts tot het begin der voorrandsfranje uitstrekt. De buitenrand is dus dubbel zoo lang als de wortelrand. Deze bruine driehoek is duidelijk maar niet scherp begrensd en heeft op hare spits een ongeveer rond , koolzwart, iets ruw beschubd vlekje en enkele zwarte stippen daarboven. Langs den achterrand en met dezen evenwijdig, loopen twee rijen zwarte stippen. Franje grijs- geel, roodbruin gedeeld als de vleugel, tegen de vleugelpunt iets bruinachtig. Achtervleugels met duidelijke punt, aan den staarthoek verbreed , doch minder dan bij Hastiana <?, bijna als bij lorquiniana , maar hunne franje aldaar veel sterker verlengd dan bij die soort. Zij zijn grijs en over den wortel hunner geelwitgrijze franje loopt eene tegen den staarthoek verflaauwende donkere lÿn. Onderzijde der voorvleugels bruingrijs, met bleek grijsgelen, fijn zwart gestippelden buitenrand; die der achtervleugels geelachtig grjjswit met zwart gestippeld puntderde. Borst, buik en pooten bleek grijsgeel , de bovenzijde der* tarsen met donkergrijze stippen. Aderbeloop het gewone van Ter as, de voorvleugels met 12 onge- steelde aderen, ader 2 iets voor het midden van den binnenrand der middencel ontspringende, 3 — 6 iets opwaarts gerigt, in den achterrand uitloopende, 7 — 11 in den voorrand. Ader 6 en 7 der achtervleugels zijn gesteeld. Amoer-rivier, Chabaroffka, 14 Aug. 1877. 2. Ter as affinatana nov. sp. — Pl. 11 fig. 2 en 2 a. Een vrij (waf paar; de 14 mm., het % 12 mm. vlugt. Dat deze Texas tot de verwantschap van Ferrugana behoort, wordt door de algemeene kleur van den vlinder aangeduid en leert ook een onderzoek der palpen, welke even kort en stomp zÿn als b« die soort ; verder is de vleugelvorm bijna eveneens en de franje der achtervleugels aan den staarthoek niet langer. Ook met de naaste, eveneens gebouwde verwante van Ferrugana , Teras querci- nana Zeiler, heeft zÿ overeenkomst. Wat Aßnatana echter van 186 MICBOIiXPlDOPTERA. TAB BOOBD-AZIX. beiden onderscheidt, is de sterkere ruwe beschubbing der voor«* vleugels; vervolgens is de vleugelgrond niet, zooals b\j de twee genoemde soorten , met min of meer duidelijk dof netwerk overtogen, en bestaat de teekening uit vrij duidelijke, dof, roodachtig licht okerbruine dwarsbanden op vrij sterk goudglitglanzigen grond. Sprieten b\jna naakt, bij den & iets dikker en met duidelijk afgescheiden, ofschoon toch digt opeengedrongen, driekante leden, daardoor iets gekerfd schonende, dus evenals bq de verwanten. Palpen anderhalfmaal zoo lang als de kop, ongeveer regtuitstekend; lid 1 dun, ook 2 aan den wortel, maar zeer spoedig sterk verbreed, aan het stompe uiteinde driemaal zoo breed als aan den wortel, het eindlid klein en stomp; kleur dof roodachtig okergeel als die van kop en thorax. Voorvleugels naar achteren, voorbij de buiging van den voor- en binnenrand niet meer verbreed, de voorrand in het midden bij beide sexen iets ingedrukt, minder vlak dan bÿ Ferrugana en Quercinana . Daardoor komt de stomp-regthoekige vleugelpunt iets meer voor. De achterrand is een # klein weinig korter dan de helft van den voorrand, bovenaan zeer steil, naar onderen afgerond maar niet buikig. Achtervleugels aan den staarthoek niet verlengd, kwart-elliptisch met stompe punt en afgeronden staarthoek. De franje is op laatstgenoemde plaats niet meer dan tweemaal zoo lang als aan de vleugelpunt. Grondkleur der voorvleugels een roodachtig, flaauw zilverglanzig bleekgeel en de teekening dof roodachtig okerbruin, waardoor het uitzigt dier vleugels ongemeen sterk aan goudglit herinnert. Aan den wortel der vleugelvouw staat een ruw beschubd, okerbruin vlekje; evenzoo is ook de voorrandswortel gekleurd en bekleed. Dan komt op een derde eene flaauw en regelmatig rondgebogen, iets schuine okerbruine dwarsstreep, die op den binnenrand der middencel en op ader 1 , dus iets boven en onder het ruwe vlekje aan den wortel der vouw, twee schubbendotjes heeft. Deze dwarsstreep is onderaan 1 , aan den voorrand naauwelÿks j millimeter breed. Op drie zevenden van den voorrand begint de middenband. H\j is aldaar niet breeder dan de eerste dwarsstreep, MICROLBPIDOPTEBA TAV BOORD AZIË. 187 doch onderaan, aan het eind van den binnenrand, driemaal zoo breed, loopt overigens iets schuin en is minder gebogen dan de eerste. Kleur mede donker roodachtig okerbruin, doch even boven het midden roet eene licht roestkleurige stip, ook aan den voorrand iets donkerder en achter zich, mede aan den voorrand nog een roestbruin vlekje hebbende, welke teekening dus met die der ver- wanten overeenkomt. Overigens is de middenband in het midden geheel ruw beschubd. Het overschietende puntvierde des vleugels is met eene gebogene schuine (insgelijks ruw beschubde), en meer naar de vleugelpunt toe, nog met twee kortere, steile dwarsstrepen geteekend, en de voorrand overigens tusschen het begin der be- schreven teekening, donker okergeel gestippeld. Franje roodachtig wit, iets glanzig. Achtervleugels en lÿf grijs , de franje grijswit met eene donkere ljjn over den wortel, de staartpluim bjj den <? bleekgeel. Onderzode der voorvleugels grijs, de grijs gestippelde voorrand en de franje bleek okergeel, de achtervleugels grijswit, het punt- vierde eenigszins grijs gesprenkeld ; buik en pooten mede grijswit , aan laatstgenoemden de buitenzijde der scheenen en de bovenzijde der tarsen bruinachtig gevlekt en gestippeld. Aderstelsel als bij Ferrugma. Ghingan-gebergte, 27 en 28 Julij. 3. Tortrix subrufana nov. sp. — PI. 11 fig. 3 en 3a. Twee goede mannen van 26 — 27 mm. vlugt. De ongesteelde aderen 7 en 8 der voorvleugels, hunne duidelijke ofschoon stompe punt en steile, naar onderen buikige achterrand, benevens de smalle, opgerigte, iets gebogen palpen en de gewoon gevormde, boven den wortel niet uitgesneden spriet schaft wijzen aan deze soort hare plaats binnen het genus Tortrix L. , Led., waartoe zij duidelijk behoort, aan in de afdeeling A, Cacoecia, ter- wijl zij zich door de bleek paarsachtig bruingele grondkleur der voor- vleugels nader doet kennen als eene verwante van Podana Scop., waarop zÿ zeer gelijkt. De grootte van den vlinder, de stompe 188 MICXOLXPIDOPTXltA TAH VOOBD-AJEU. breede vleugels eu de bleek okergele kleur van bet achterpaar wgzen echter dadelgk het verschil aan. Binnenzijde der palpen , onderzode van het aangezigt en der iets gekerfde, kort bewimperde sprieten bleekgeel, de buitenzijde van eerstgenoeinden vurig licht oranjebruin, de bovenhelft van het aangezigt , de rugzijde der sprieten zeer bleek paarsachtig bruin als de thorax. Vleugels breeder en stomper dan bg de andere soorten dezer afdeeling, de voorvleugels zelfs naar achteren duidelijk ver- breed en aan den staarthoek, bg het begin der franje, goed half zoo breed als lang. Binnenrand der achtervleugels drie vijfden zoo lang als de voorrand, hunne punt stomp. 