None
3 buik eenkleurig geel. In <f hebben de zijden der voorste ringen eene geelachtige uitstaande beharing. Pooten geel; de laatste leden der voorste tarsen, een ring voor de spits der achterdyen , de achter- scheenen met uitzondering der basis, en de achtertarsen geheel zwart. Kolfjes geel. Vleugels glasachtig, met vuilgele rand vlek. Genus Mesoorapta Löw. (Dipt. Amer . sept. II. 390; Mesogramma , Le. II. 31). Dit geslacht is naauw verwant aan Syrphus , en vooral aan Meli - threptus , met welk laatste het overeenkomt in het vooruitstekende aangezigt. Habitueel laat het zich onderscheiden door èene witachtige langsstreep midden op den thorax; de bijoogen staan ver van de kruin verwijderd; de schedeldriehoek van het £ is zeer langwerpig; de facetten der oogen zijn van boven niet grover. In Amerika is het genus sterk vertegenwoordigd: behalve al de soorten , door den Baron Osten Sacken in zijn laatsten Catalogus der Noord- Amerikaansche Diptera en door Schiner in de Novara-reis op- gesomd , behooren daartoe stellig ook Syiphus pictus Macq. van Guiana en S. amoenus Macq. van Venezuela. Over ’t geheel zijn er wel een dertigtal beschreven , en sommigen er van schijnen veelvuldig voor te komen. Waarschijnlijk zullen er nog wel meer zijn, althans onder de zeven soorten, welke ik ken, vind ik er wel een drietal nog onbeschreven. Die zeven soorten ondencheiden zich als volgt : a. Schildje geheel geel b. Schildje zwart, meestal echter met gelen achterrand c. b. Derde en volgende ringen des achterlijfs met hoogstens twee zwarte stippen duplicata Wied. Derde en volgende ringen met vier langwerpige vlekjes, waarvan de middenste gestaart zijn. pulcheüa Macq. Derde en volgende ringen met eene fijne, in ; t midden even afgebroken dwarslijn. . • linearis n. sp. r. Schildje zwart , met breeden gelen achterrand ; ligchaam weinig glanzig d. i AMEÄIKAAHÖCÖE diptera. Schildje met smallen gelen achterrand, soms bijna geheel zwart; ligchaam zeer glanzig, als verlakt e. d. Tweede achterlijfsring zwart met twee tot elkander neigende , maanvormige, gele vlek- ken; de beide volgende ringen geel met zwarte zijvlekken en in ’t midden een paar fijne langsiynen arci/era Löw. Tweede achterlijfsring zwart, met een onaf- gebroken gelen d warsband; de beide vol- gende ringen geel, elk, behalve de zwarte zijvlekken, in ’t midden met vier zwarte stippen . . multipunctata n. sp. e. Derde en volgende lijfsringen nagenoeg een- kleurig roodgeel basilari* Wied. Derde en volgende lijfsringen glanzig zwart, met roodgele zy vlekken van meer of minder uitgebreidheid variabili* n. sp. 35. lesograpta duplicata Wied» Syrphus duplicatas , Wied. Auss. Zweifl. II. 142. 16; — Mesogramnm duplicata, Schiner, Dipt . Nov. Reise , 350. 30; — Syrphus ochrogaster , Thoms. Dipl» Eugen . Resa , 494. 82. Een t uit Argentina (Weyenbergh). Het behoort tot de variëteit ß, door Schiner vermeld, bij welke de bruine ring aan de achterdyen ontbreekt» De derde en vierde lijfsringen hebben ieder twee stippen naast elkander, de vijfde eene grootere stip in *t midden, even als door Schiner wordt aangegeven (zie myne afbeelding PI. 1 fig. 3). Thomson's uitvoerige beschrijving van S. ochrogaster laat geen twyfel, dat hy dezelfde soort voor oogen had. 36. lesograpta pulchella Macq. Syrphus pulchellus , Macq. Dipt. ex. supp. 1. 138. 36. pl. llf. 12. Twee wyfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. Macquart beschilft alleen het het c? is dus nog onbekend. Hy noemt het achteriyf „ assez étroit ” : dit moge waar zyn by verge- AMMtlKAANSCHB DIPTERA. 5 lij king met de meeste Sf/rpAws-soorten , maar voor eene Mesograpta is het eer vrij breed te noemen ; in zijne afbeelding is aan het zwart te veel uitbreiding gegeven (zie myne teekening van het achteriyf PL 1 fig. 4.) 37. lesograpta linearis n. sp. Flava; vertice, thoracis dorso, pleuris in parte posteriori, abdomi- nisque segmento secundo limbo antico et postico nigris, segmentis sequentibus tribus linea transversa in medio interrupt». — £ long. 5 mm. Àangezigt onder de sprieten duidelijk en knobbelachtig vooruitste- kend, even als de sprieten geel, in ; t midden iets krachtiger gekleurd en daarbij glanziger; dp zeer langwerpige, van voren spits toeloopende schedeldriehoek zwart met flaauwen glans, even als het geheele achterhoofd. Oogen met zeer fijn netwerk. Thorax van boven glanzig zwart, met witachtige langsstreep in 't midden en aan weerszyden met een gelen zoom; borstzijden zwart, aan de voorste helft met groote zwavelgele vlekken, die bijna alleen door de zwarte naden gescheiden zyn; schildje geel. Achteriyf (PI. 1 fig. 5) saffraangeel; de zeer korte eerste ring in ’t midden zwart; tweede ring met zwarten voor- en achterzoom, waarvan de laatste den zyrand volkomen bereikt; derde en volgende ringen met iets verdonkerden , glanzigen achterzoom en een weinig vóór de helft met eene fijne donkere, in ’t midden even afgebroken dwarslyn. Pooten geel. Vleugels glasachtig; de eubitaal- ader in ’t midden ingebogen. Een £ uit Mexico (E. Dugès) in het museum te Brussel. 38. Mesograpta arcifera Löw. Mvsogramma arri fera , Löw, Dipt . Amer. sept. Cent. VI n # . 52. Elf mannetjes en drie wyfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het Brusselsche museum. Deze soort onderscheidt zich vooral door de fluweelzwarte zijvlekken aan de derde en vierde achteriyfsrïngen ; dergelijke bevinden zich ook aan den tweeden ring, waar zij van boven begrensd zijn door gele maanvormige vlekken (zie myne afbeelding PI. 1 fig. 6). Het schilcUe is in 't midden zwart, doch aan den achterrand met breeden gelen zoom. Aan de achterpooten heeft de zwarte kleur eene groote uit- breiding, zoodat alleen de basis der dijen en de knieën geel zijn. 6 AMEBIKÀJlNSCHE diptera. 39. lesograpta m b 1 tip un et a ta n. sp. Nigra; capite antennisque flavescentibus ; thorace vittis tribus albes- centibus , limboque laterali flavo; pleuris nigro-aeneis , macula flava; scutello nigro, flavo -marginato ; abdomine rufo-flavo , segmento secundo nigro, fascia media flava integra; segment» 3 et 4 maculis duabus lateralibus nigro-velutinus , punctisque quatuor mediis nigris ; segmento quinto maculis tribus nigris; pedibus flavis, femoribus posticis nigro- annulatis. — Ì long. 5,5 mm. Zeer verwant aan de voorgaande, doch gemakkelijk te onderscheiden aan de teekening van den tweeden lijfsring , die in plaats van de beide maanvlekken, uit een regten en onafgebroken gelen dwarsband bestaat; de beide volgende ringen hebben dezelfde fluweelzwarte zij- vlakken als by arcifera } doch zy missen de beide langsiynen in 't midden, die hier door vier zwarte slippen vervangen worden (zie mijne afbeelding PL 1 fig. 7). Aan de achterdijen is alleen even voor de spits een duideiyke zwarte ring; de achterscheenen en tarsen zijn wel iets verdonkerd, maar niet zwart. In de cubitaal-cel der vleugels is een gasachtige veeg, die ook by arcifera voorkomt. Een <? van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 40. lesograpta basilar is Wied. Syrphus basilaris 7 Wied. 4uss. Zweifl. II. 143. 48. Een <? van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. De korte beschrijving van Wiedemann is op dit voorwerp geheel van toepassing ; alleen zie ik op den tweeden ring een paar geelroode stippen (zie myne afbeelding PI. 1 fig. 8), waarvan in die beschrij- ving gezwegen wordt. Het aangezigt steekt matig vooruit en vertoont den paarlemoerglans , die aan de soorten van dit geslacht eigen is. De achterscheenen zijn in ’t midden breed zwart en ook het iets ver- dikte eerste lid der achtertarsen is donker. Het lijf is zeer glanzig, als verlakt. 41. lesograpta variabilis n. sp. Nigra nitidissima; epistomate flavo margaritaceo; antennis flavis, articulo tertio supra plerumque infuocato ; pleuris aeneis flavo maculatis; scutello interdum anguste flavo-marginato ; abdominis segmento secundo interdqm pqnctis cfuobus rufis; segment» tertio et quarto maculis AMBBIKAAKBCHB DIPT B BA. 7 lateralibus rafia; reliquia rafia nigro-maculatis; pedibus fia vis, poaticia nigro- variegata. — & 5,5 mm. Aangezigt duidelijk vooruitspringend , glanzig paarlemoerachtig bleek- geel; voorhoofd eveneens gekleurd; achedeldriehoek en achterhoofd zwartachtig. Sprieten geel, het derde lid van boven gebruind. Thorax, schildje en achterlijf zeer glanzig zwart, als verlakt; op den thorax drie witachtige langastrepen ; borstzijden metaalachtig blaauwzwart, met bleekgelen paarlemoerglanzigen middenband; schildje met zeer 8mallen, soms naauwelijks merkbaren , geelachtigen achterrand. Tweede ring des achterlijfs (zie PL 1 fig. 9) met een paar roodgele stippen, die echter dikwijls ontbreken; de beide volgende ringen met groote roodgele zij vlekken, die tegen den voorrand liggen en gewoonlijk buitenwaarts van achteren uitgesneden zijn ; de beide laatste ringen roodgeel, met zwarte middenvlek tegen den voorrand en nog een paar min of meer duidelijke zij vlekken ; de roodgele kleur is naar de ver- schillende individuen van grooter of minder uitbreiding; de buik is roodgeel. Pooten geel; aan de achterpooten de dijen, behalve aan wortel en spits, zwart; de scheenen met twee zwarte ringen en het eenigszins verdikte eerste tarsenlid (met uitzondering der spits) als- mede de drie laatste tarsenleden, zwart; somtijds zijn ook de voorste dijen iets of wat gebruind of zelfs aan den wortel zwart; onder ‘aan de achterdijen eene witachtige, vrij digte beharing. Kolfjes geel. Vleugels met grijsachtige tint; cubitaal-ader naauwelijks een weinig ingebogen. Verscheidene exemplaren, doch alleen mannetjes, van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. 42. lelanostema meli ina Linn. Musea meliina , Linn. Faun . suec. 1821 ; — Syrphus mellinus } Fabr. Spec, insect . II. 433. 61; id. Ent. Syst. IV. 308. 110; Meig. Syst. Beschr. III. 331. 85; Macq. Suit . à Buff. Dipt. I. 544. 35; — Scaeva meliina , Fabr. Syst. Anti. 251. 12; Fall. Syrph. 46. 20; Zett. Ins. lapp. 608. 40; id. Dipt. Scand. II. 759. 62; — Melanostoma meliina , Schin. Faun . ausir. I. 292; — Syrphus Iris , Meig. Syst. Beschr . III. 380. 67; — S. tnellariusy Meig. 1. c. 328. 81; Macq. 1. c. 544. 36; — S. melliturgus , Meig. 1. c. 329. 82; Macq. 1. c. 545. 37 ; — S. scalari* , Fabr. EnU Syst , IV. 308. 112; Meig. L c. 330.83; — Scaeva scalari # , 8 ÀMBBIKÀÀNSCHE iUPTEBA. Fabr. Syst. AnU. 252. 14; Zett. Ins. lapp. 606. 41; id. Dijd. Scand. IL 760. 63. Een $ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in bet museum te Brussel* 43. lelitbreptus scriptus Linn. Musea scripta j Linn. Faun suec. 1820; — Syrphus scriptus, Fabr. Spec. ins. IL 434. 62; id. Ent. Syst. IV. 308. 113; Meig. Syst . Bcschr. III. 324. 73; — Scaeva scripta , Fabr. Syst. Anti. 252. 17; — Sphae- rophoria scripta , Macq. Suit, à Buff. Dipt. I. 551. 1; Zett. Ins. lapp. 605. 28; id. Dipt. Scand. II. 766. 1; — Melühreptus scriptus, Schin. Faun . austr. I. 326; — Conops gemmatus , Scop. Ent. earn. 965. Een paartje uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 44. Xylota pigra Fabr. Syrpkus piger j Fabr. Ent . Syst. IV. 295. 63; — Milesia pigra , Fabr. Syst. AnÜ. 192. 16; Latr. Gen. Crust . IV. 331; — Xylota pigra , Meig. Syst. Bescltr. III. 221. 11; Macq. Suit . à Buff. Dipt. I. 521.5; Zett. Dipt. Scand . II. 878. 12; Schin. Faun, austr. I. 355; — Xylota ci'assipes , Wahlb. Oevf. vet. ak. fòrti. 1838. 15. 7 ; — Milesia haematodes , Fabr. Syst Anti. 193. 21; — Xylota haematodes , Say, Amer, entom. I. pl. vin; Wied. Attss. Zwei fl. II. 99. 3. Een paartje uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 45. Xylota nemo rum Fabr. Milesia nemorum Fabr. Syst. Anti. 192. 17; — Xylota nemorum , Meig. Syst . Beseht. III. 219. 11; Macq. Suit. A Buff. Dipt. I. 521.3; Zett. Ins. lapp. 585.3; id. Dipt. Scand. II. 871.3; Schin. Faun, anstr. 1. 356 ; — Milesia ignava , Fall. Syrph. 11. 6. (excl. syn. Panz.) : — Xyl. Infasciata , Meig. Syst. Bcschr. III. 219. 10; Zett. Dipt. Scand. II. 872. 4; — Xyl. nigripes , Zett. Ins. lapp. 585. 4; id. Dipt. Scand. II. 880. 14. Een $ uit de omstreken van Qqebec (Provancher) in het museum te Brussel. 46. Syritta pipiens Linn. Musea pipiens , Linn. Faun. suec. 1822; — Syrphus pipiens, Fabr. Spec. ins. II. 434. 65; id, Ent. syst. IV, 310. 119; Panz. Faun. germ. AMEBIKAÀNSCIIK DI PT K B A. 9 32. 20; — Milesia pipienSj Fabr. Syst. Antl. 194. 27; Fall. Syrph. 12. 9; — Xylota jripiens , Meig. Syst. Beschr. III. 213. 1; — Caprina pipiensj Zett. Int. lapp . 584. 45; — Syrilta pipiens y Macq. Suit . à Buff. Dipt. I. 525. 1 ; Zett. Dipt. Scarni. II. 881. 1 ; Schin. Faun . amir. I. 358; — Xylola proxima , Say, 4mer. entom, I. pi. vin; Wied. 4tf*s. Zweifl. II. 102. 9. Exemplaren van beide sexen uit de omstreken van Quebec (Pro- rancher) in het museum te Brussel. 47. Rhingia nasica Say. Say, Joum. ac. Phil. III. 94; Wied. 4t<ss. Zweifl. II. 115. 1. Drie wijfjes nit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. Bij een der exemplaren vind ik eene merkelijke afwijking in de teekening des achterlijfs; is dit eene andere soort of slechts eene variëteit? Rh. nasica is de eenig bekende soort uit Noord-Amerika. 48. Sphegina ra fi ventris Löw. Löw, Dipt. Amer. Sept. Cent. III. 22. Drie mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brüssel. 49. Oeyptamas fasci penn is Macq. Macq. Suit. a Buff. I. 554. 2. pl. 12. f. 13. Drie wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. Zij beantwoorden geheel aan de beschrijving en afbeelding van Macquart. Löw (Ripieni Süd- Afrikas p. 293) en Osten Sacken (Cotai, of the Dipt, of N. Amei\ p. 127) iiouden deze soort voor dezelfde als Bacha fvscipetiuis Say, hetgeen door Schiner (Dipt. Nov. Reise , 346. 14) bepaald wordt tegengesproken na vergelijking van typische exem- plaren in Wiedemann’s collectie. 50. Oeyptamas fa ac bris Macq. Macq. Suit, à Buff. 554. 1; id. Dipt. ex. II. 2. 105. 1 pl. 19 f. 2; Bigot in R. de la Sagra, Hist. phys. pol. el nat. de Cuba , p. 807. Een $ van Bahia (de Lacerda) in het Brusselsche museum. De soort ìb iets grooter dan de vorige en onderscheidt zich bij den eersten 10 AMEBIKAAKSCHE DIPTERA. oogopslag door de gelijkmatig donkerbruine vleugels, die alleen aan de spits en in de kernen van sommige cellen lichter zijn. 51. Oeyptamus dimidiatus Fabr. Syrphus dimidiatm , Fabr. Spec . ins . IL 434. 64; id. Ent. Syst. IV. 310. 118; Wied. Atm. Zwei fi. IL 140. 42; — Scaeva climidiala, Fabr. Syst. Anti . 254. 25. Ëen aantal exemplaren van Guadeloupe (Delaunay) in hei Brus- selsche museum. Deze soort is kleiner dan de beide vorigen en het achterlijf naar evenredigheid korter, zoodat zij veel plomper gebouwd is; in habitus gelijkt zij op eene Pipiza , terwijl de anderen meer het aanzien van de Bacha-soovten hebben. Het schildje neigt bij de meeste voorwerpen tot het roodbruine, wat ook eenigszins met het achterlijf het geval is. By het & is de spitshelft der vleugels een weinig verduisterd, zoodat de zwarte wortelhelft daar minder sterk uitkomt. De pekbruine pooten zijn niet altijd even donker, maar somtijds de voorste scheenen aan de basis en de tarsen geelachtig. 52. Backa f as ci p en n i s Wied. Badia fascipennis Wied. Auss. Zweifi. II. 96. 6; — B. aurimla , Walk. List Dipt. Brit. mus. III. 548. Een <? uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 53. Backa clavata Fabr. Syrphus clavatus , Fabr. Ent . Syst . IV. 298. 73; — Badia clavata , Fabr. Syst. Anti. 200. 3; Wied. Auss. Zweifi. II. 94. 4. Twee mannetjes en een wijfje van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel. CONOPSIDAE. 1. Co nop 8 tibialis Say. Conops tibialis. Say, Journ . ac Phil. VI. 171; Williston, Trans. Connect . academy , IV. 333; — C. nigricornis , Wied. Auss. Zweifi . II. 236. 4; Low, Neue Beitr . I. 31. AMBRIKAAN8CHE DIPTERA. 11 £en <f nit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel« Mijne determinatie berust op de beschrijvingen van Wiedemann en Löw. Door Dr. S. W. Williston , die eene besondere studie heeft ge- maakt van de Noord-Amerikaansche Conops- soorten , wordt C. nigricornis Wied. beschouwd als synoniem met C, tibialis Say en niet met C. Sagittarius Say, zooals door Wiedemann zelf en later door Löw en Osten Sacken was aangenomen. Deze soort, zoowel als de drie volgende, zou behooren te worden gerangschikt in het geslacht Pfiysocephala , door Schiner van Conops afgescheiden. Daar echter geen der latere schrijvers over Amerikaansche Diptera die generieke verdeeling heeft overgenomen, acht ik het beter ze ook maar in het oorspronkelijke genus te laten. 2. Conops costato» Fahr. Conops costatus , Fabr. Syst. Anti . 175. 4; Wied. Auss. Zweifl. 11. 238. 6; — Physocej)hala costata f Schiner, Dipt . Nov. Reise , 371. 2. Een Ì van Argentina (Weyenbergh), dat wel beantwoordt aan de kenmerken, door Fabricius en Wiedemann opgegeven en volkomen overeenkomt met de uitvoerige beschrijving, door Schiner geleverd. De Noord-Amerikaansche soort, door M&cquart als Conops costatus F. vermeld (Dipt. ex. II. 3. 19. 11) moet ik voor eene andere houden, want hij voegt by de diagnose, door hem van Wiedemann overgeno- men, nog de woorden: „ nervo transverso obliquo’*. Waarschijniyk bedoelt hy daarmede de schyfdwarsader , die by sommige exotische soorten inderdaad veel schuiner loopt dan wy dit by onze inlandsche gewoon zijn. By het Argentijnsche voorwerp, dat ik voor mij heb, is die dwarsader echter regtstandig en vormt ongeveer een regten hoek met de daarboven liggende discoidaal ader. Vermoedelijk heeft Schiner dit ook zoo gevonden by de Chilenische exemplaren der Novara-reis en vond hy daarin aanleiding om Macquart’s beschaving niet aan te halen. Ik merk nog op, dat by C. costatus de radiaal -ader in den voor- rand eindigt boven de schijfdwarsader, in tegenstelling van de beide volgende soorten, waar hare uitmonding merkeiyk digter naar de vleugelspits is gelegen. (Zie mijne afbeelding van den vleugel van C. costatus PI. 1 fig. 10 en van C. piciventris fig. 11). 12 AMEB1KAAN8CUE DIPTERA. 3. Co nop 8 piciventris n. sp. Fusene; capite fiavido; fronte lineaqne epistomatis branneis; abdo- mine obscure rufo; callis humeralibus , punctis in thoracis dorso, abdominis segmentorum primis limbo postico, segmentisque posticis fere totis aureis; his nigro-setulosis ; pleuris argenteis; antennis fuscis: articulo primo et articuli tertii parte inferiori rufis; pedibus rufis albomicantibus ; alarum basi et dimidio costali fuscis. — $ long. 15,5 mm. Van stevige gestalte. Kop duister roodgeel; voorhoofd vóór de schedelblaas , alsmede de kielvormig verhoogde middenstreep op het aangezigt koffijbruin; de rand van onderen langs de oogen met zil- veren weerschijn. Sprieten zwartbruin ; het eerste lid en de onderzode van het derde roodgeel ; het tweede lid twee en een-halfmaal zoo lang als het eerste; het derde naauweiyks zoo lang als het eerste, met spits toeloopende eindgriffel, aan welker einde zich een duidelijk af- staand zystuk bevindt. Zuiger zoo lang als de sprieten, roodgeel met donkere spits. Thorax koffijbruin; de sterk uitpuilende schouderknub- bels met goudgelen rand, die zich streepvormig verlengt zoowel langs den voorkant als in de zijden van den thorax; naarmate het licht valt, komt nog op den rug eene teekening van goudgele vlekjes of streepjes voor den dag; de borstzijden en de kanten van den achter- rug hebben een zilvergrijzen weerschijn, die in nog sterkere mate aan de voorheupen aanwezig is. Achterlijf roodbruin; de beide eerste ringen zwart, met goudgelen achterzoom, die zich aan den tweeden ring ook in de zijden uitbreidt; de kolfachtig verdikte laatste ringen by na geheel met goudgelen weerschijn en tevens met korte, styve, zwarte haartjes bezet; het uitstekende deel onder aan het achterlijf roodgeel en niet tepelachtig maar mçer schildvormig. Pooten roodgeel, naar gelang van het invallende licht donkerder of met zilverachtigen weerschijn; achterdyen aan den wortel plotseling verdikt; scheenen aan den wortel zeer dun, doch op 't midden verdikt en eenigszins onregelmatig gebogen. Kolfjes geel. Vleugels (PI. 10 fig. 11) aan den wortel en langs de voorhelft zwartbruin, welke kleur zich tot de discoidaal-ader uitstrekt, een eind wegs in den wortel der schyfcel dringt, de vleugelspits bereikt, doch een deel der eerste achtercel vrijlaat; in de voorrandcel alsmede in de streek der vleugelspits is de bruine kleur iets lichter; de posticaal-ader bruin gezoomd; uit- AMERIKA A1T8CH E DIPTERA. 13 monding der radiaal-ader voorbij de schyfdwarsader; schyfdwarsader vrij schuin; eerste achtercel tamelijk lang gestoeld. Een $ uit Argentina (Weyenbergh). 4. Co bo p s tosta cens n. sp. Testaceus; callis humeralibus pleurisque argen teo-micantibus ; episto- mate in medio fusco-lineato ; antennis nigris, articolo primo rufo; pedibus rufis, femorum basi tibiarnmque dimidio apicali infuscatis; alarum dimidio costali dilute fosco. — long. 14 mm. Byna eenkleurig vuil kaneelbruin. Voorhoofd vóór de schedelblaas iets donkerder; de kielvormig verheven langsstreep op het aangezigt donkerbruin. Eerste sprietenlid roodgeel; de beide volgende zwart- bruin, het tweede meer dan dubbel zoo lang als het eerste; het derde ongeveer van gelijke lengte als het eerste. Schouderknubbels en borst- zijden met zilverachtigen weerschyn. Achterlijf gesteeld , vooral aan het eind van den tweeden en het begin van den derden ring zeer dun; de beide voorste ringen zwartachtig, aan den achterzoom en langs de kanten met zilverachtigen haarglans; de kolfachtige laatste ringen kaneelkleurig, zonder glans of weerschijn (misschien is de be- stuiving afgewischt). Pooten roodgeel; wortel der dyen en spitshelft der scheenen donkerder; aan de achterpooten de dijen vrij dik, in 't midden iets ingebogen, en de scheenen aan den wortel dun, van het midden af onregelmatig verdikt en gebogen ; achtertarsen bijzonder breed. Kolfjes geel. Vleugels aan de voorhelft licht koffijbruin, welke kleur de discoidaal-ader even overschrijdt en de geheele eerste achtercel, alsmede de vleugelspits inneemt, ofschoon daar naar onderen een weinig verflaau wende ; uitmonding der radiaal-ader voorbÇ de schyf- dwarsader; eerste achtercel lang gesteeld; schyfdwarsader eenigszins schuin. Een f uit Argentina (Weyenbergh). OESTRIDÀE. » Gastrophilas Equi Fabr. Oestrus Equi, Fabr. Syst. Anti . 228. 4; Fall. Haemat . 13. 8; Macq. Suit, à Buff. Dipt. II. 52. 1; — Gastms Equi, Meig. Syst. Rese hr. IV, 175. 1; Zett. Ins. lapp. 623. 1; id. Dipt . Scarni. III. 976. 1; — 14 ambbîkaaksche diptera. Gastrophilus Equi, Schin. Faun. austr. I. 391; — Oestrus Bovis , Linn. Faun. suec. 1730; — Oestrus intestinalis , de Geer, Ins. VI. 291. 1. pl. 15. f. 16. Twee mannetjes nit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel; een wijfje van Arizona (Neumögen) in dat te Leiden. MUSGIDAE. PHA8INAE. 1. Allophoramieansn. sp. Nigra, griseo-micans ; abdomine fascia media subrufescente; epi s L tomate pallide rufo sericeo; alis dilute brunnescentibus, nervi discoi- dalia curvatura subrotundata; nervo apicali obliquo. — long. 9 mm. Zwart; de kop groot en breed; het aangezigt zijdeachtig licht roodgeel, op de weinig verheven gezigtslijsten met korte borsteltjes: mondrand glanzig roestbruin ; oogen van boven zamenstootend ; het driehoekige voorhoofd zwart, eenigszins fluweelig, aan de kanten zijdeachtig bleekgeel, in ’t midden met fijne en digte zwarte beharing. Sprieten zwart, nog niet de helft van het aangezigt bereikende; derde lid elliptisch ; sprietborstel regt , aan den wortel iets verdikt en lang- zamerhand tot de haarfijne spits verdund. Thorax vóór den dwarsnaad met witachtige bestuiving, welke drie langsstrepen vrijlaat; dergelijke bestuiving vormt een paar witte vlekjes vóór den vleugelwortel en bevindt zich ook aan de borstzijden, op het schildje en den achterrug; boven op den thorax en op het schildje is eene digte, korte, zwart- achtige beharing; voorts aan den achterrand van den thorax eenige borstels ; vier vrij lange borstels aan dien van het schilde. Achterlijf plat, eirond, vijfringig, glanzig zwart, met een eigenaardigen blaauw- grijzen, iets metaalacktigen gloed en eene grootendeels lichtgrijze bestuiving, die naarmate het licht valt, al of niet zigtbaar is; op de voorste helft van den derden ring is deze bestuiving roestbruin , waar- door in sommige rigtingen een dwarsband van die kleur te voorschijn komt. Pooten zwart, met vrij digte beharing en enkele verspreide borstels aan de scheenen; voetbaken en voetballen zeer lang, de laat8ten bleekgeel en van lange fijne borstelharen omgeven. Vleugel- schubben en vleugels lichtbruin; aan de schouder-dwarsader eene AkEBIKAANSCHE DIPTERA. 15 donkere schaduw; aderbeloop ongeveer gelijk aan dat der Europesche A. subcoleoptrata ; aan het allereerste begin van den voorrand eene kam van stevige zwarte borstels ; ter plaatse waar de cubitaal-ader uit de radiaal-ader ontspruit, een eeltachtig knobbeltje. Zie eene afbeelding van den vleugel op PI. 1 fig. 12 (de buiging der discoidaal- ader is daar eehter te rond en de spitsdwarsader niet schuin genoeg voorgesteld). Een <? uit Argentina (Weyenbergh). 2. Trichopoda pennipes Fabr. Musea pennipes y Fabr. Ent . SysL IV. 348. 149; — Dictya pennipes , Fabr. Syst. Anti . 327. 5; — Trichopoda pennipes , Wied. Auss. Zweifl. II. 274. 9; Rob. D. Myod. 288. 1; — Phasia jugatoria, Say, Journ. ac. Phü. VI. 172. 2 (sec. Ost Sacken). Een $ van Argentina (Weyenbergh). 3. Trichopoda pyrrhogaster Wied. Wied. Awss. Zweifl. II. 272. 6. Eenige wijfjes van Guadeloupe (Delaunay) in het museum te Brussel* OCYPTERINAE. 1. Oeyptera Do si ad es Walk. Walk. List . Dipt. Brit. mus. IV. 695. Een $ uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. 2. Oeyptera nigrina n. sp. Nigra, albo-micans ; antennis rufescentibus ; alarum dimidio costali fu8co; calyptris albis. — $ long. 7,5 mm. Kop merkelijk breeder dan de thorax, zijdeachtig wit, aan de wangen met bruinen weerschijn; voorhoofd bijna de halve kopbreedte innemende, met breeden zwartbruinen middenband, aan de kanten met witten zoom; schedel glanzig. Sprieten donker roestkleurig; het eerste lid kort; het tweede ongeveer dubbel zoo lang; het derde weder dubbel zoo lang als het tweede, naar het einde iets verbreed en af- gerond; sprietborstel zwart, aan de wortelhelft een weinig verdikt. 16 AMBRIKAAN8CHB DIPTERA. Thorax zwart, met eenige lichtgrijze bestuiving, die van boven on* duidelgke zwarte strepen vrijlaat; borstzijden met witte weerschijn- vlekken, die een paar banden boven de voorste heupen vormen; schildje glanzig zwart, plat, fijn bestippeld; op den thorax vrij stevige borstels, in vier langsrijen geplaatst; op het schildje verscheidene borstels, waarvan een paar aan den achterrand steviger dan de overige. Achterlijf glanzig zwart; aan den voorrand van’ den derden en vier- den ring een witgrijze vlekkige weerschyn; aan het eind van den tweeden en derden ring van boven een paar macrocheten ; voorts enkele in de zijden , alsmede verscheidene aan het eind van den vierden en óp den eenigszins kolfachtig verdikten laatsten ring. Pooten zwart, vrij dik; op elk der heupen eene zilverachtig witte vlek; behalve de eindsporen, die aan al de scheenen voorhanden zijn, aan de achterste scheenen nog verspreide borstels. Vleugelschubben wit; de kleine kolfjes zwart. Vleugels grauwachtig; de voorrandshelft don- kerbruin; deze donkere kleur strekt zich uit tot aan de discoidaal- ader en de spitsdwarsader, die zij als eene schaduw begeleidt; spits- dwarsader dubbel gebogen; de steel der spitscel schuin naar boven gerigt; schijfdwarsader bijna regt, op ten minste twee derden der spitscel ingewricht. Een $ uit Argentina (Weyenbergh). TACH1NINAE. 1. Dejeania corpulenta Wied. Tachina corpulenta , Wied. Ams. Zweifl. II. 280. 1; — Dejeania rufipalpüj Macq» Dipt . ex. II. 3. 35. 5. pl. 3 f. 1; — D. venatrix , O. Sack. West. Dipt . 348. Een <? van Bogota (van Lansberge) in het museum te Leiden. Op het gezag van Osten Sacken (Cat. Dipt. N * Am. 147) citeer ik de bovengenoemde synoniemen en daarentegen niet D. corpulenta Macq. (Suit, à Buff. Dipt li. 77. 22, Dipt. ex. IL 3. 35. 4 en supp. 1. 143). 2. Dejeania pallipes Macq. Macq. Dipt • ex. II. 3. 34. 2. pi. 2 f. 9. Twee mannetjes van Bogota (van Lansberge) in het museum te Leiden. AMERIKA Àîf SCH E DIPTERA. 17 3. Dejeania armata Wied. Tachina armata, Wied. A uss. Zweifi. 11. 287. 11; — Dejeania armata, Macq. Dipt . ex. supp. 4. 168. Vier exemplaren van Montevideo in het museum te Leiden. 4. Dejeania rntilieides Jaenn. Jaenn. Neue ex. Dipt. 137. Een ? van Arizona in het museum te Leiden. 5. Hy stri eia vivida Harr. Tachina vivida, Harr. Ins. New Engl. ed. III. 612. pl. 8. f. 1; — lly strida testacea, Macq. Dipt. ex. H. 3. 44; — Tachina finitima, Walk. List Dipt. Brit. mus. IV. 70. Twee mannetjes uit de omstreken van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. De citatie uit Harris heb ik overgenomen uit den Catalogus der Noord-Amerikaansche Diptera van Osten-Sacken. Deze acht het waar- schijnlijk , dat Tachina abrupta Wied. dezelfde soort is; is dit wer- kelijk zoo, dan zou laatstgemelde naam de prioriteit hebben. 6. J ari nia nigri ventris v. d. Wulp. « V. d. Wulp, Notes from the Lcyd. mus. IV. 81. 13. Cinerea; capite pallido; antennis sordide rufis, articolo tertio nigri- cante; palpis rufis, in apice subdilatatis ; abdomine nigro nitido; pedibus nigris; calyptris alisque dilute brunneis. — $ long. 13 mm. Aangezigt regt ständig, aan den mondrand sterk, bijna kegelvormig vooruitstekend, even als de wangen en kinbakken bleek grijsachtig geel met bruingrauwen weerschijn; een eind boven den mondrand ter * wederzijde een groote en enkele kleinere borstels. Voorhoofd aschgrauw, met ro68trooden, smallen, naar voren verbreeden langsband; voor- hoofdsborstels weinig talrijk maar stevig; achterhoofd met grove geel- achtige beharing en den gewonen krans van zwarte borstels. Sprieten vuil roestkleurig; het eivormige derde lid, althans van voren en aan de spits zwartachtig; sprietborstel zwart. Palpen roestkleurig, naar het einde een weinig verdikt. Thorax en schildje met digte aschgrauwe bestuiving; geheel van voren op den thorax eenige aanduiding van zwarte langsstrepen ; de borstels achter op den thorax en aan den 2 ÀMEBÎXÀÀÏTâCHB brttBBl. 18 achterrand van het schildje stevig en van aanzienlijke lengte. Ach- terlijf gewelfd, glanzig zwart, alleen in de zijden van den laatsten ring met eene zilverachtige, tot het gele neigende weerschijnvlek; tweede ring zonder macrocheten; aan den rand van den derden ver- scheidene , die zeer stevig zijn ; de laatste ring met digte zwarte be- haring en een aantal stekels; buik op het midden der ringen met een aantal dikke, vrij stompe, doornige borstels. Pooten zwart; dijen en vooral de scheenen met vele lange en krachtige borstels. Vleugelschubben en vleugels met grauwbruine tint; vleugeladeren bruinzwart; ombui- ging der discoidaal-ader met schelpen hoek ; schijfdwarsader zacht geslingerd. Een vrouwelijk exemplaar uit Chile, in het Leidsch museum; een ander, volkomen daarop gelijkend , uit Argentina (Weyen bergh) in mijne collectie« De soort is naauw verwant met J. bicolor Wied. (Au&. Zweiß . U. 282. 3) en ik zou haar zelfs als zoodanig hebben bestemd, ware het niet dat Wiedemann eene teekening van den thorax aangeeft, waarvan bij myne overigens vrij gave voorwerpen naauwcUjks iets te zien is, en den anus een weinig doorschijnend rood noemt, wat evenmin op myne exemplaren past. 7. Jariaia aitida v. d. Wulp. V. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus . IV. 82. 14. Nigra nitida; capite pallescente, sericeo; fronte, antennis pedibusque nigris; palpi» rafia, subdilatatis , curvatis; alia dilute brannescentibus , ad basin rafia. — $ long. 15,5 mm. Glanzig zwart. Kop zijdeachtig bleekgeel, aangezigt regtstandig; de mondrand een weinig vooruitstekend; boven den mondrand ter wederzyde een grootere en verscheidene kleinere borstels; voorhoofd glanzig zwart, met dofzwarten, van achteren gespleten langsband; voorhoofdsborstels stevig ; achterhoofd met digte geelgryze beharing en een krans van zwarte borstels. Sprieten zwart; het tweede lid dun; het derde verbreed, half zoo lang als het tweede, aan het einde afgeknot; sprietborstel tot digt aan het einde verdikt. Palpen roest- kleurig, gebogen , naar het einde iets verdikt. Achterlijf gewelfd , zonder lichte bestuiving; aan den rand van den tweeden ring eenige plat- liggende, aan den rand van den derden ring eenige overeindstaande AMXRlltAAJrâCftE DlÏ>T*BA. 19 stekelachtige macrocheten ; buik op het midden der ringen met stevige borstels. Pooten zwart, onder aan de voordijen en aan de buitenzijde der scheenen met vele borstels. Vleugelschubben en wortel der vleu- gels roodgeel , welke kleur aan den voorrand tot halverwege de vleu- gellengte reikt; de vleugels overigens met licht bruingrauwe tint; aderen donkerbruin, in het wortelgedeelte bruingeel; ombuiging der discoidaal-ader met bijna regten boek; de spitsdwarsader gebogen; schijfdwar8ader bijna regt. Een $ van Arizona (Neumögen) in bet museum te Leiden. 8. Eckiuenjia robusta Wied. Tachina robusta , Wied. Auss. Zweiß. II. 290. 15; — Echinomyia analis, Macq. Dipi. ex. supp. 1. 144. 4. pi. 12 f. 3. Een $ uit Argentina (Weyenbergh). Aan de wangen zijn omlaag, digt tegen den oogrand, een paar borstels; aan den buik zijn alleen in ’t midden borstels. Het komt mg niet twijfelachtig voor, dat E. analis Macq. (wel te onderscheiden van E. analis Fabr.) dezelfde soort moet zijn als Tachina robusta Wied. In de beschrijving kan ik geen wezenlijke punten van verschil vinden; alleen noemt Wiedemann de vleugelschubben „elfen- beinweiss”, terwijl Macquart ze beschrijft als „un peu roussatres ”. Mijn exemplaar komt in dat opzigt met Wiedemann’s opgave overeen ; daarentegen beantwoordt het, wat den vorm der sprieten betreft, ten volle aan de beschrijving, daarvan door Macquart gegeven; diens afbeelding overigens is, als gewoonlijk, te ruw om daarop eenige conclusie te gronden. 9. Echines; ia ia macula ta Macq. Macq. IHpt. ex. supp. 4. 169. 6. pl. 15 f. 8; v. d. Wulp, Notes from the Leyd. mus. IV. 83. 15. Een & van Arizona (Neumögen) in het Leidsch museum reken ik, voorloopig althans, tot deze soort, omdat Macquart’s beschrijving daarop geheel kan worden toegepast. Het verschil in vaderland (Mac- quart geeft Brazilië aan) zou echter wel eene aanleiding zijn tot twyfel. Het aangezigt heeft een sterken geelrooden weerschijn, vooral aan den mondrand; de wangen zijn zonder borstels; de palpen zijn zeer dun; het derde sprietenlid is ongeveer even lang als het tweede« 20 AHEBIKAXHBCHB DIPTERA. 10. Eekiasajia picea Kob. D. Rob. D. Myod. 44. 2; Macq. Dipt. ex. II. 3. 37. 2. pi. 3. f. 4. Beide sexen van Quebec (Provancher) in het museum te Brussel. De aangehaalde beschrijvingen passen op deze voorwerpen beter dan op de volgende, overigens zeer verwante soort. De vleugels zijn bruin- achtig grauw, aan de basis en het begin van den voorrand roestkleurig ; de vleugelschubben helder roodgeel ; het aangezigt en de wangen mede roodgeel; de top der knieën roestkleurig. 11. Eehiaaajia Ia ga kris n. sp. Nigro-picea ; capite albescente ; antennamm articulis basalibus duobus palpisque rufis ; calyptris albis ; alia cincreo-hyalinis , basi pallide rufo. — 3 î long. 13 mm. Gelijkt op de vorige, doch onderscheiden door een meer witten kop, door niet roodgele maar witte vleugelschubben, en bijna glasachtige, aan den wortel slechts een weinig roodgele vleugels. Aangezigt, wan- gen en kinbakken zijdeachtig geelwit ; de mondrand roodachtig ; voor- hoofd zwartachtig met lichtgrijzen weerschijn; voorhoofdsborstels een weinig beneden den sprietwortel afdalende; wangen zonder borstels, doch met eenige fijne haren digt bij de oogen; kinbaard en beharing van het achterhoofd vuilwit, digt en vrij ruw. De beide eerste sprie- tenleden roestkleurig; het tweede lid van boven zwartborstelig ; het derde zwart, van onderen afgerond. Palpen roestkleurig, naar het einde iets verdikt. Thorax glanzig zwart, naauwclijks een weinig grauw bestoven; schildje roodbruin; achterlijf glanzig zwart , met roodbruinen gloed, die zich het meest aan de zijden en soms ook aan den anus vertoont; bij een der exemplaren bevindt zich aan den voorkant der ringen, vooral aan de kanten, eene grijze vlekkige bestuiving, die bij al de anderen ontbreekt (waarschijnlijk omdat zij meer afgevlogen zijn). Poolen zwart , de scheenen pekbruin ; aan de knieën eene roodachtige stip. Vleugelschubben wit Vleugels met flaauwe grauw- achtien tint, aan den wortel bleek roodgeel; ook de aderen aldaar enr: bij het ? is de basis der vleugels iets donkerder, ter- iddeldwareader en de ombuiging der discoidaal-ader door • schaduwvlekje zijn geteekend , waarvan bij het <? naauwe- spoor gevonden wordt. AMERIKA ANSCHE DIPTERA. 21 Verscheidene exemplaren van Quebec (Provancher) in bet museum ie Brussel. 12. Echinomyia ritta ta n. sp. Testacea; thorace cinereo ; abdomine vitta dorsali nigra ; ano utrinque argenteo-micante ; capite pallide rufescente; antennis palpisque ferra- gineis; antennarum articulo tertio nigricante; pedibus piceis; calyptris albescentibus ; alis cinereis , basi costaque ferrugine». — Long. 10, 5 mm. ((f), 9 mm. (?). Kop zijdeachtig bleek roodgeel; voorhoofd van boven bijna (<f) of ruim (?) de halve kopbreedte innemende, in ’t midden met een niet sterk sprekenden roestkleurigen langsband en aan weerskanten met eene dubbele rij borstels, die ter halverwege het tweede sprietenlid afdalen; aangezigt zacht ingebogen, aan den mondrand een weinig vooruitstekend; wangen en kinbakken met beharing, de wangen zonder borstels; mondrand ter wederzijde en kinbakken van onderen met eenige zwakke borstels; achterhoofd met geelachtig aschgrauwe be- haring en een’ 'krans van zwarte borsteltjes. Sprieten roestkleurig; het derde lid zwartachtig, althans aan den voorkant, die een weinig uitgebogen is; sprietborstel zwart, vrij dik, eerst aan de spits ver- dund. Palpen roodgeel , cylindrisch (<f) of aan ’t einde iets verdikt (?). Thorax aschgrauw, op den rug met onduidelijke zwartachtige langs- strepen, in de zijden eenigszins geelachtig; behalve de korte donkere beharing, zwarte borsteltjes, die aan de zijden en den achterrand langer worden; schildje roodgeel, met witte bestuiving en zwarte beharing, aan den achterrand met lange en stevige borstels. Achterlijf glanzig roodgeel, eenigszins doorschijnend , met zwarten ragband,die op den eersten ring breeder wordt en op den vierden bijna verdwijnt ; deze laatste ring ter wederzijde met zilverwitten weerschijn; buik doorschynend roodgeel, aan het einde zwartachtig, alleen op de mid- dellijn met borstels. Pooten pekzwart, de knieën en voorste scheenen naar het roestkleurige overhellende; dijen en scheenen met vele borstels. Vleugelschubben vuilwit. Vleugels aschgrauw, aan den wortel en voorrand roestkleurig. Argentina (Weyenbergh) , een paartje. Ofschoon het ? kleiner is en zich door aan ’teind verdikte palpen onderscheidt, is de overeenkomst overigens zoo groot, dat ik niet aarzel de beide voorwerpen als dezelfde soort te beschouwen, 22 AMEMKAAN8CHB DIPTERA • 13. E cki nom y i a pii ivo b tri s n. sp. Nigricans; capite pallide rufescente; antennarnm articulis basalibns palpisqne ferrugine»; tborace albido-pollinoso; scatello testaceo; abdo- mine nigro submetallico, albido-tessellato ; ventre pilosulo; pedibus nigris; calyptris albescentibus ; alarum basi rufescente. — <? long. 10, 5 mm. Kop zijdeachtig bleek roodgeel ; voorhoofd van boven ongeveer een derde der kopbreedte innemende, roestkleurig, ter wederzijde met glanzig bleekgelen zoom , die naar gelang het licht er op valt, breeder wordt, zoodat er soms slechts een roestkleurige middenband overblijft; voorhoofdsborstels als bij de vorige soort. Aangezigt regtstandig, aan den mondrand vooruitstekend, wangen naakt; beharing en beborsteling van den mondrand , de kinbakken en het achterhoofd als bij E. viitala. Sprieten roestkleurig; het derde lid zwartachtig, van voren een weinig uitgebogen; palpen roestkleurig, gebogen, naar het einde naauwelijks iets verdikt. Thorax glanzig zwart, met witachtige bestuiving, die vooral van voren en in de zijden duidelijk is en van voren min of meer zwarte langsstrepen vertoont; schildje glanzig roodgeel. Achter- lijf glanzig zwart met metaalachtigen gloed en zilvergrijze weerschljn- vlekken , die in de zijden tegen den voorrand der ringen het meest in ’t oog vallen ; de tweede en derde ring aan de kanten een weinig roodbruin ; van de macrocheten op het achterlijf zijn slechts enkele aan den rand van den tweeden en derden ring overgebleven. Pooten zwart, met de gewone borstels; die aan de middenscheenen lang en stevig; achterscheenen van onderen met roodgelen haarglans. Vleugel- schubben witachtig. Vleugels met grauwbruine tint, aan den wortel roodgeel; behalve de randader, die zwart is, zijn de overige aderen roestkleurig; schijfdwarsader een weinig gebogen. Een <? uit Argentina (Weyenbergh). 14. Cyphocera macrocera Wied. Tachina macrocera , Wied. Zweifl . II. 290. 16; — Cuphocera macrocera , Schin. Dipt . Nov. Reise , 350. 114. Een <? van Bahia (do Lacerda) in het museum te Brussel. De soort is verwant aan die, welke ik naar een Noord-Amerikaansch exemplaar als Schineria ruficauda heb beschreven ( Tijdschr . i?. Ent. & 146. 18). Löw beeft daaromtrent opgemerkt, dat deze beter in het AMBBIKAAN8CHB DIPT BBA. 23 geslacht Cyphocera past; ik moet hem daarin gelijk geven, wanneer men althans niet al te veel waarde hecht aan de lengteverhouding der sprietleden. Als kenmerk van het genus wordt namely k aangegeven, dat het derde lid korter zou zijn dan het tweede, terwijl in de beide mij bekende soorten (ruficauda en macrocera) het derde sprietenlid eer iets langer is, ofschoon het door zgnen vorm overigens aan de geslachten Echinamyia en Micropalpus herinnert. Cyphocera maakt den overgang uit tusschen die beide genera; met het eerste komt het in de naakte oogen, met het tweede in de kleine, bijna rudimentaire palpen overeen. 15. (jen ia pal lens Wied. Conia pollens , Wied. Auss. Zweifl. II. 346. 6; Macq. Dipt. ex. II. 3. 60. 4; Lynch Arribalzaga, Anal. Soc. dent. Argent. X. 1880. vin; — G. chilensis , Macq. l.c. 5. pl. 6 f. 4; Blanch, by Gay, HisL ßs. pol. y nat. de Chile VII. 422. 1; — G. angusta , Macq. L c. 56. 7. pl. 5. f. 5; — G. lineata , Macq. 1. c. supp. 4. 178. 14. Een $ uit Argentina (Weyenbergh). Het derde sprietenlid is by dit exemplaar niet roodgeel , maar zwart- achtig met lichtgazen weerschijn ; het laatste lid van den sprietborstel is ten minste anderhalfmaal zoo lang als het voorlaatste; op de ge- zigtelijst staan in het midden drie óf vier borstels. De borstels achter op den thorax en die van het schildje zyn zeer lang en stevig; de laatsten reiken wel tot halverwege het achterlijf. De middenscheenen hebben vooral aan de buitenzijde verscheidene lange en stevige bor- stels; de achterscheencn zyn buitenwaarts zeer regelmatig met korte borstels gewinperd , waaftusschen een weinig onder het midden een enkele, langere borstel uitsteekt. 16. Bel rasi a bifaseiata Fabr. Musea bifaseiata , Fabr. Syst. Ent. 777. 19; id. Eni. SysL IV. 325. 33; id. Syst. Anti. 299. 78; — Ocyptera bifaseiata , Latr. Diet, d’hist. nat. XXIV. 195. 373; — Tachma bifaseiata , Wied. Auss. Zweifl . II. 305. 44; — Latreillia bifaseiata , Bob. D. , Myod. 104. 1 ; — Nemoraea Infasciata , Macq. Suit, à Buff. Dipt . II. 104. 19; Bigot, in R. de la Sagra, Bist. phys. pol. et nat. de Vile de Cuba , anim. artic. 813; — Pelvosia bifaseiata , Macq. Dipt. ex. II. 3. 57. 1. pi. 6. f. 2} -*» 24 AMERIKAANSCHE DIPTERA. Belvosia bicincta , Rob. D. Myod. 103. 1 ; — SenometopiabicUida, Macq. Suit, à Buff, Dipt, II. 112. 28. Een $ nit Brazilië in 's Rijks museum te Leiden ; verscheidene exemplaren van beide sexen nit Columbie in het museum te Brussel. Deze soort is als type te beschouwen van het geslacht Belvosia , door Robineau Desvoidy dus genoemd ter eere van den bekenden Franschen reiziger en natuuronderzoeker Palisot de Beauvois. Aan de hierboven aangehaalde beschrijvingen voeg ik nog het vol- gende toe. De kop is breeder dan de thorax; het voorhoofd in beide sexen zeer breed en van boven minstens een derde gedeelte van den kop innemende; de gezigtslijsten treden sterk vooruit en zijn van boven boogvormig over den sprietwortel omgetrokken (zie PI. 1 fig. 13)- Palpen roestkleurig. Aan den derden achterlijfsring een witte of geel- witte, soms iets goudachtige voorzoom; de vierde ring geheel van die kleur; de borstels van thorax, schildje en achterlijf stevig en allen platliggend; onder aan de dijen en aan de buitenzede der achterste scheenen (fig. 14) vele borstels; voethaken roodgeel met zwarte spits. Het geslacht Belvosia gelijkt door het breede, eivormige ligchaam veel op onze Nemoraea ’s of op de grootere soorten van Masicera (major, sculettala enz.), met welke laatsten het de naakte oogen, de vrij lange sprieten en de digt beborstelde achterscheenen gemeen heeft. Het onderscheidt zich echter aanstonds door de pïaatsing van den grooten mondborstel niet aan-, maar een eind boven den mondrand, en door de lange en stevige, platliggende borstels, die in grooten getale aan den achterrand van het schildje voorhanden zijn en veelal wel tot halverwege het achterlijf reiken ; ook de macrocheten van het ach- terlijf zijn zeer stevig en doen aan die. van het geslacht Jurinia denken. De voethaken zijn gewoonlijk roodgeel met zwarte spits of althans aan den wortel roodachtig. Behalve Belvosia infasciala , reken ik tot dit geslacht ook Blephariptera rufipalpis Macq. en zijn mij bovendien nog twee soorten bekend, die zooveel ik kan nagaan, onbeschreven zijn en hieronder vermeld worden. Analytisch kunnen deze vier soorten op de volgende wijze worden onderscheiden : 1. Kop duidelijk breeder dan de thorax ; de gezigtslijsten sterk uitpuilend .... bi fasciata F. Kop ongeveer zoo breed als de thorax; de gezigtslijsten matig vooruitspringend. . 2. ÀM1BIKAAN8CUE DIPTEBA. 25 2. Achterlijf eenkleurig zwart; vleugels grauw ; achterscheenen buitenwaarts franjeach- tig digt met borstels bezet .... rufipalpis Macq. Achterlijf zwart, met den vierden ring wit of geelachtig; vleugels donkerbruin; achterscheenen niet franjeachtig gewim- perd, ofschoon met vele borstels bezet. 3. 3. Derde sprietenlid dubbel zoo lang als het tweede; voorhoofdsborstels ter wederzijde in eene dubbele rij beneden den spriet- wortel afdalende; macrocheten op het achterlijf overeindstaande Weyenberghiana n. sp. Derde sprietenlid driemaal zoo lang als het tweede; voorhoofdsborstels ter weder- zijde in eene enkele rij beneden den sprietwortel afdalende; macrocheten op het achterlijf platliggende leucopyga n. sp. 17. Belresia rufipalpis Macq. Blephariptera rufipalpis , Macq. Dipt. ex . II. 3. 55. 1. pl. 6 f. 1; id. supp. 1. 158; Bigot, in R. de la Sagra, Hist, p/njs. el nat . de Vile de Cuba , 815. Van deze soort bezit ik een wijfje, mij door Prof. Weyenbergh uit de Argentijnsche republiek overgezonden, en zag ik twee mannetjes in de collectie van het Brusselsche museum , het eene van Columbie , het andere door wijlen C. van Volxem in Brazilië gevangen. Het geslacht Blephariptei'a Macq. onderscheidt zich voornamelijk, zoo niet alleen, van Belvosia door de buitenwaarts franjeachtig beborstelde achterscheenen, een kenmerk naar mijn inzien niet voldoende om daarop eene generieke afzondering te gronden, te minder omdat ook in de mij bekende Belvosia- soorten de achterscheenen vrij digt met borstels bezet zijn. In de overige en meer wezenlijke kenmerken be- staat inderdaad eene in ’t oog vallende overeenkomst. Aan de beschrijvingen van Macquart en Bigot is nog het volgende toe te voegen. Kop ter breedte van den thorax ; het voorhoofd in beide sexen bijna even breed, naar boven een weinig smaller en op de kruin ongeveer het vierde gedeelte van den kop innemende; de gezigtslijsten minder 26 AMERIKA ÀNSCHE DIPTERA. uitpuilend dan in B. Infasciata; voorhoofdsband zwart, smal, onmid- dellijk boven de sprieten iets verbreed en daar in eene roestkleurige glanzige plek eindigende; voorhoofdsborstels ter wederzijde in eene enkele rij beneden den sprietwortel afdalende. Achterlijf eenkleurig zwart, met flaanwen glans. Pooten met vele borstels, die onder aan de voordijen kamachtig op eene rij zijn geplaatst ; aan de buitenzijde der middenscheenen en onder aan de achterdijen eenige borstels van aanzienlijke lengte; die aan de buitenzijde der achterscheenen in beide sexen eene digte franje vormende (zie Pi. 1 fig. 15) ; voethaken zwart, aan den wortel slechts een weinig roodachtig. Vleugels grauw, aan den wortel even als de vleugelschubben donkerbruin. 18. B e 1 ? o s i a Weyenberghiana n. sp. (PL 1 fig. 16). Atra ; thorace albido-pollinoso , substriato; abdominis segmento ultimo pallide ochraceo, nudo; epitomate albescente; antennis pedibusque nigris; palpis obscure rufis; alis fuscis, basi nigrà. — <? long. 11 mm. 