None
De soort leeft onder schors en komt alleen in het oosten van ons land voor, terwijl het & door zijne donkerder kleur en geringer grootte in deze verborgen verblijfplaats nog minder in het oog valt dan het 9. Het d is steeds macropter; het 9 komt in beide vormen voor. 2°. Den macropteren vorm van Geocoris grylloides L., te Winters-wijk gevangen, die tot dusver geheel onbekend is; daaromtrent wordt verwezen naar de beschrijving in het Tüdschr. v. Entom., d. XXX, blz. 4. 3°. Eenige exemplaren van een’ Cryptophagus, dezer dagen te Zierikzee gevonden in een goed gesloten terrine met pâté-de-foie-gras, waaraan zij zich ter dege hadden te goed gedaan en een vrij groot gaatje in het vet gevreten. Laatstgemeld kevertje wordt door Dr. Everts herkend als Cryptophagus saginatus St. De heer Leesberg zegt, — ten bewijze dat men de hoop op meuwe vangsten, zelfs op een reeds lang afgejaagd terrein, nimmer moet opgeven, — den afgeloopen zomer bij den Haag,  paar bovisten een 60-tal exemplaren van een overigens bij ons zeldzaam kevertje, n.l. Pocadius ferrugineus Fabr., behoorende tot de Nitidulariae, en tot nog toe alleen bij Breda door ons medelid Heylaerts en in een exemplar door Spreker bij Hilversum aangetroffen. Het is he gelukt deze soort te kweeken, door een half verstoven bovist, die vol witte larven was, ruim veertien dagen, nadat de eerste kevers waren gevangen, mede te nemen. Uit deze larven ontwikkelde zich binnen eene maand de tweede generatie, en kort daarna werden weder nieuwe larven gevonden in de bovist, die steeds bewaard werden; uit de larven, welke zich diep in de wanden ingroeven, zullen waarschijnlijk in het aanstaande voorjaar opnieuw de kevers te voorschijn komen. De heer Everts stelt in de eerste plaats ter bezichtiging eene Leptura, door een zijner leerlingen in huis gevangen. Het bleek, dat zij niet met de Bestimmungstabel van den heer Ganglbauer kon gedetermineerd worden. Hij vermoedde, dat het eene Noord-Amerikaansche soort zou zijn, hetgeen door Dr. Ganglbauer, die heer exemplaar zag, bevestigt werd. Later hoopt hij met den naam bekend te worden. In de tweede plaats vertoont Spreker een inlandsch exemplaar van Potaminus substriatus Müll., door den heer ter Haar bij Guyk gevangen. Een eerste exemplaar vond de heer von Hagens uit Dusseldorf tijdens zijn verblijf te Valkenberg bij Maastricht. Het genus Potaminus is na verwant aan Dryops (Parnus) en is even als dit langs oevers te zoeken. Verder deelt de heer Everts een en ander mede over een vijftal Haralus-soorten, die in uiterlijk voorkomen veel overeenkomst hebben en hoewel daardoor dikwijls met elkander verward, toch niet moeielijk te onderscheiden zijn, nl H. consentaneus Dej., ruftarns Dfts., melancholicus Dej., tardus Panz, (= Frohlechs St.) en rufimanue Marsh. (= tardus Er.). VERSLAG. ovit Harpalus consentaneus Dej. is eene in Frankrijk voorkomende soort, welke onlangs ook in Belgie ondekt en reeds voor eenige jaren door Spreker bij Bergen-op-Zoom gevangen werd. Destijds werd het voorwerp door wijlen den heer Putzeys verkeerdelijk gedetermineerd als À. rufitarsis Dfts., eene soort, die ook uit Nederland bekend is, en waarvan een exemplar, door den heer Veth by Arnhem gevangen, ter vergelijking rondgaat. Bij H. consentaneus zijn de episterna van het middenborststuk smal en nog al verlengd; de achterhoeken van het halsschild scherp aangeduid en de basis buiten de indrukken iets bestippeld; de schenen, tarsen en sprieten helderrood. Bij H. rufitarsis daaren-tegen zijn de episterna van het middenborstuk weinig verlengd, de achterhoeken van het halsschild stomp en de basis buiten de indrukken onbestippeld; voorts de schenen even als de dijen donker gekleurd. Evenzeer kunnen H. melancholicus, tardus en rufimanus allicht met elkander verward worden. Eer Stenemde is dadelijk te herkennen aan de duidelijk stippelrij aan het uiteinde van de achtste tusschenruimte der stippelijnen op de dekschilden, en aan het groat aantal haarstippels op de achterdyen. Dit laatste kenmerk heeft zij gemeen met H. tardus Panz. (Fröhlich St), terwijl rufimanus Marsh. slechts 3 of 4 haarstippels op de achterdijen vertoont. Jl. melancholicus werd niet meer dan eenmaal op de Haagsche duinen door Spreker aangetroffen; H. tardus is zeer zieldzaam, ZH. rufimanus daarentegen zeer gemeen. Naar aanleiding van hetgeen door den heer Everts is vermeld ook door hem in het najaar, in een der lokalen van de Hoogere Burgerschool te Rotterdam, en levende exotische kever gevangen is, en wel eene Cleride, waarschijnlijk de Noord-Amerikaansche Clerus nigripes Say. Voorts is het het het in den afgeloopen zomer gelukt, een groot aantal exemplaren te vangen van Stagonium quadricorne Kirby, een Staphylinide, die in ons vaderland nog slechts in een paar exemplaren te Valkenberg in Limburg was aangetroffen. Hij vond deze soort bij Arnhem onder de schors van een afgehakte ijpenstomp, en daar deze sterk bezet was met de larven van den ÿpenspint kever, vermoedt hij, dat de Siagonsum jacht maakte op die larven; te meer waarschijnlijkheid bestaat er voor deze meening, omdat in verscheidene andere ijpenstompen, op slechts een paar meter afstand van de eerste, noch spintkeverlarven noch Siagonium qua-dricorne werden gevonden. De heer Bos deelt eenige waarnemingen mede, door hem om-trent mieren gedaan. In de eerste plaats vermeldt hij, dat in den afgeloopen zomer door hem in den omtrek van Wageningen exemplaren van de Amazonenmier (Polyergus rufescens Latr.) zijn aangetroffen, en wel werkmeren, die blijkbaar, naar de haast te oordeelen, waarmede zij liepen en den tijd, wa Arop hij ze ontmolette (ongever half vier des mid-dags), bezig waren een rooftocht op slaven te ondernemen. Daar hij ze niet dadelijk als Amazonen-mieren herkende, verzuimde hij, ze op haren tocht te vergezellen. Door Snellen van Vollenhoven werde deze soort eenmaal in ons land waargenomen. Spreker wijst, naar aanleiding van zijne vondst, op eenige bijzonderheden om-trent den bouw en de leefwijze van deze mierensoort en laat de gevangen exemplaren ter bezichtigering rondgaan. In de tweede plaats sprecht de heer Bos over een gevecht tus- schen Formica sanguinea Latr. en Lasius niger L., waarvan hij het einde bijwoonde. Het kwam hem voor, dat de strijd, die in het begin misschien meer geregeld gevoerd was, zich nu had op- gelost in eene worsteling van man tegen man. Op een klein berkenboompje woedde het gevecht het hevigst. Meestal werd eene Formica door twee of drie Lasiussen bestookt, die hare ledematen zoo sterk tusschen de kaken vastgeklemd hielden, dat zij soms eerder zich den kop lieten afrukken dan zich lieten dwingen, den vijand los te laten. Het was niet mogelijk te zien, welke soort aanvaller, en welke verdediger was. Eene Formica sanguinea wordt vertoond, an wier pooten nog de afgerukte kop van een nest van Lasius fuliginosus Latr., dat zich onder eene oude eiken- stomp bevond. Deze soort is de eenige inlandsche mier, die uit houtkauwsel, met speeksel vermengd, zelf VERSLAG. OIx Hierop doet Spreker een verhaal omtrent het opgraven van een nest van Lasius fuliginosus Latr., dat zich onder eene oude eiken- stomp bevond. Deze soort is de eenige inlandsche mier, die uit houtkauwsel, met speeksel vermengd, zelf Hierop doet Spreker een verhaal omtrent het opgraven van een nest van Lasius fuliginosus Latr., dat zich onder eene oude eiken- stomp bevond. Deze soort is de eenige inlandsche mier, die uit houtkauwsel, met speeksel vermengd, zelf Hierop doet Spreker een verhaal omtrent het opgraven van een nest van Lasius fuliginosus Latr., dat zich on Eene stoff vervärdigt voor het bouwen van haar nest. Stukken hout worden uitgevreten en vormen een deel van het nest; in denzelfden vorm worden meuwe stukken uitgevreten en vormen een deel van het nest; in denzelfden vorm worden meuwe stukken uitgevreten en kleinere brokken vertoond, terwijltevens de verschillende vormen en ontwikkelingstoestanden der soort, in fleschjes op een stuk carton gehecht, ter bezichtiging rondgaan. Ook eene volledige reeks van de ontwikkelingstoestanden van Tetramorium caespitum L., op dezelfde wijze geprepareerd, worden ter bezichtigig gesteld, met door Spreker op 20-malige vergroo- ting geteekende afbeeldingen van den werkvorm. Aan de meerdere of mindere ontwikkeling der larven ziet men reeds duidelijk, of zij bestemd zijn, later tot de grootere geslachtsvormen of tot de kleinere neutra te behooren. Spreker laat nog eene dennenstomp zien, die gediend heeft als middelstuk van een nest van Formica rufa L. en geheel door de mieren is uitgevreten, zoodat er allerlei in elkander loopende gan- gen en kamers in zijn ontstaan. Omtrent deze soort deed hij eene waarneming ten aanzien van hare zorg voor de poppen. Bij het beschouwen van een nest bemerkte hij, dat de mieren zeer weinig moeite deden, de door hem naar buiten gewölde cocons te bergen; zij lieten, tegen haar gewoonte, de cocons los, zoodra haar zelven eenig gevaar dreigde. De mieren van andere, op den- zelfden dag bezochte nest van F Rufa, verdedigden daaren-tegen hare cocons op de haar eigene, woedende manier. Van alle nesten waren eenige cocons medegenomen, en nütige het, dat in die van de later bezochte nesten poppen van werkmieren bekommen waren, terwijl al de cocons, uit het eerste nest afkomstig, waren bezet met mannetjes-poppen, aan welker bestan, — ten minste van een groot aantal, — naturlik niet zooveel waarde werd gehecht. Eene korte mededeeling volgt omtrent het geregeld nedervallen van eenige menigte van Lasius niger L, in de stad Wagenningen, ongeveer in de eerste week van Augustus. Drie jaren achteten heeft Spreker dit waargenomen. Hij laat daarbij afbeeldingen zien, door hem op 10- en 20-malige vergrooting verwandt, van de drie sexen der genoemde soort, alsmede een fleschje met hare eieren, namelijk de werkelijke mieren-eieren, daar, gelijk bekend is, in het dagelijksch leven de cocons den naam van mieren-eieren dragen. Voorts vestigt Spreker nog de aandacht op den staat van slaven, waarin Zormica cinerea Mayr bij F. sanguinea Latr. verkeert. Eenige nesten van laatstgenoemde soort, met slaven van de eerste, werden door hem waargenomen. Blijkbaar wordt het oorlogzuchtige karakter van de meesters eenigszins overgeplant op de uit hunnen aard zeer vreesachtige slaven. Bij het verstoren van de nesten, waarin poppen van beide soorten aanwezig waren, was geene voorliefde van eene der beide soorten Voor hare eigen poppen te bespeuren. Beide namen evenzeer deel aan de redding van de toekomstige meesters en slaven. Exemplaren van de verschillende vormen der beide soorten, op spiritus gezet, gaan ter bezichtiing rond. Ästenden van het onderwerp der mieren, maakt Dr. Bos ten slotte de vergadering opmerkzaam op er en onderzoek van Balbiani, over den invloed van het inspuiten van rottingsbacterien in het lichaam van insecten en andere gelede dieren. Bij een groot aantal insecten en spinnen treedt, 12 tot 48 uren na de inenting, de dood in, en wel onder dezelfde verschijnselen, die aan de zijdewormen eigen zijn. Lepidoptera, Hymenoptera en Diptera schijnen, wegens de geringere hoeveelheid van hunbloed, spoediger gedod te worden. Een groot aantal Orthoptera daarentegen, vooral krekels, in wier aanziellijker hoeveelheid bloed ook veel lichampjes voorkomen, bieden langer weerstand: De bloedcellen schijnen de bacterien met pseudopodien aan te grijpen en te verteren; dit laatste schijnen ook de groote cellen van het pericardiale weefsel te doen. VERSLAG. CXI De heer de Vries vermeldt, dat hij op 14 Juli 1886 te Nigte- vecht een mannelijk exemplar heeft gevangen van Plusia moneta F. Hieruit blijkt, dat deze soort Zich hoe langer zoo meer naar het westen uitbreidt, terwijl de vangstijd ongeveer eene maand later is dan volgens de door den heer Brants gedane waarnemingen. Eene tweede merkwaardige vangst terzelfde plaatse op 25 Juli 1886 is Diadema litterata Scop., eene soort die, volgens den heer Snellen, nog slechts eenmaal op de heide bij Breda was voorgekomen. De exemplaren van de beide, zoo fraai geteekende vlindersoorten gaan ter bezichtiging rond. De heer Brants verhaft, dat hij in den vroegen morgen van 14 September 1886 zich bevond op de zuidelijkste of hoogste spits van den Monte Cevedale (het middelpunt der Ortler Alpen in Tyrol), an alle zijden omringd van schier onafzienbare sneeuwvelden. Als 't ware gelijktijdig in Italie en in Oostenrijk gezeten, genoot hij met zijn reisgezelschap, bij helder weder en volkomen windstilte, bet overweldigend natuurschoon rondom dezen ijskegel, op 3795 meter (ongeveer 11800 voet) boven den spiegel der zee, toen op een zijne aandacht getrokken werd door een zwartbruinen, roestkleurig gevlekten dagvlinder, die in zijne onmiddellijke nabijheid vrolijk in de morgenzon voorbij fladderde. Er viel natuurlijk niet aan te denken, het diertje te bemachtigen en de juiste soort te bepalen, doch er was voldoende gelegenheid, in den medebezoeker van deze hooge sneeuwvelden een’ vlinder van het geslacht Zrebia Boisd. te herkennen en tevens waar te nemen, dat deze geenszins door een windvlaag werd voortgezwept, maar Zich uit vrije beweging zu ver buiten de grenzen van allen plantengroen van allen plantengroen waagde. Spreker meent zich te herinneren, dat vlinders, zelfs de soorten van genoemd geslacht, in den regel niet hooger dan tot 8000 voet boven den zeespiegel worden aangetroffen, en acht het dus niet endienstig, de buitengewone hoogte, waarop hij dezen dagvlinder waarnam, onder de aandacht der Lepidopterologen te brengen. De heer van Hasselt doet ten slotte nog de volgende mede- deeling. Bij zijne studien over het zeldzame geslacht Nope, had hij moeite met het bijeenbrengen der Tijdschriften-litteratur, daarvoor benoodigd. Onze steeds volijverige Bibliothekaris bezorgde hem onder anderen, uit onzen boekenschat, ook den hoofdschotel, t. w. Vol. II, jg. 1838, der Annals and Magazine of Natural History, bij Jardine etc., waarin Mac-Leay’s oorspronkelijk be- schrijving van dit genus wordt gevonden. Groot was zijne voldoening, toen hij dien arbeid, — die aan onderscheidene schrijvers over Nops ontoegankelijk bleek geweest te zijn, — in handen kreeg; maar nog grooter was zijne teleurstelling bij de ontdekking, dat juist plaat I, waarop die type was afgebeld, ontbrak! Daarna had hij het voorrecht, dit deel, nu met de bijbehoorende plaat, ten gebruike te mogen verkrijgen uit de bibliothek der Koninkl. Academie van Wetenschappen. Alvorens dit terug te zenden, kwam hij op het denkbeld, eene copie te doen nemen van de ontbre- kende plaat, ten einde Die in ons exemplar te doen inbinden. Ons talentvol medelid Everts heeft met zijnne gewone bereidwillig- heid dien wensch vervuld, zoodat thans het begeerde facsimile, na warmen dank aan den teekenaar, ter verdere bezorging aan den heer Ritsema mocht worden ter hand gesteld. Niemand verder het woord verlangende, sluit de Voorzitter deze vergadering met een woord van dankzegging aan de verschillende Sprekers. Daarover is een opstel voor ons Tijdschrift ter perse. a 8 DE MACROPTERE VORM VAN GEOCORIS GRYLLOIDES L. DOOR Mr. A. J. F. FOKKER. Onder de vele zeldzame of nieuwe soorten, die onze laatste excursie in de omstreken van Winterswijk heeft opgeleverd aan de verschillende verzamelaars en specialiten onzer Vereeniging, is er eene vangst, die ik meen in merkwaardigheid den voorrang te mogen geven. Het betreff nach dem een of andere voor onze inlandsche fauna nieuwe soort, maar een tot nog toe geheel onbekenden, volkomen ontwikkelden vorm van Geocoris grylloides L. Deze soort, reeds door Linnaeus beschreven en door gansch Europa verspreid, ofschoon nergens bepaald gemeen, kwam, naar men dacht, alleen en uitsluitend voor in brachypteren vorm. Bij geen enkelen schrijver vindt men melding gemaakt van een macropteren vorm; ook Dr. Puton was die volslagen onbekend. Zeer belangrijk is dus de vangst van een stuk, dat ik zoo ge-lukkig was in de omstreken van Winterswijk, — als ik my wel herinner in het veen, — aan te treffen en dat bij onderzoek mij bleek niets anders te wezen dan de tot heden verborgen gebleven macroptere vorm dezer soort. Ik laat de beschrijving, zoover die afwijkt van den brachypteren vorm, hier volgen: Het voorwerp is 44 mm. lang; het pronotum is forscher, iets Langer, en letzter bestimmte bestimmte sterk, i.e. het letzter van het schilden in hellende richtig auf naar den kop, terwijl bij den brachypteren vorm „schulden en pronotum in eene horizontal rechte lijn doorloopen." De, ‘teckening van het pronotum is overigens gelijk. Het uiteinde, stan het schildje is bruinachtig geel. De elytra zijn veel minder, Héstippeld. Clavus geelachtig met eene fijne regelmatige stippéuitp ‘langs den naad van het corium, overigens glad, ogestippeld. corium zwart, alleen aan den buitenrand met breeden.. geelwitten zoom, alle andere randen eenkleurig met het mibifnvelà; twee stippelrijen grover en minder regelmatig dan van “den” clavus, langs den clavus-naad, eene derde stippelrij in iets “gchuiner richting doorloopende tot de membraan, de witte buitenzoom met eene fijne, op de eerste helft zeer regelmatige stippelry en met eenige min of meer op eene rij stande grove stippels; het middenveld met zeer enkele punten, het laatste gedeelte naar den achter-b Uttenhoek te iets meer en grover bestippeld; membraan een weinig langer dan het achterlijf, helder doorschijnend wit, iriseerend. Onderzijde, pooten enz. als bij den brachypteren vorm. Het beschreven voorwerp is een 9. Meer en meer blijkt, dat alle in brachypteren vorm vourkomende soorten soms meer of minder zeldzaam macroptere exemplaren te voorschijn brengen; vermoedelijk wanneer òf het weder òf rijkelijk voedsel òf andere omstandigheden samenwerken tot eene buiten- gewoon sterke lichamelijke ontwikkeling van enkele individuen. Dat echter van eene zoo lang reeds bekende en verspreide soort als G. grylloides eerst thans de macroptere vorm is ontdekt, en dat nog wel niet in de zandvakten van Hongarije of de steppen van Rusland (wáár alleen verscheidene macroptere vormen van andere soorten zich ontwikkelen), maar in het veen te Winterswijk, dat is zeker zeer interessant. Psyche, helicinella HS. et les Psychides à fourreau héliciforme, PAR F. J. M. HEYLAERTS. I. C’est un fait bien curieux, que tous les auteurs lépidopterologiques depuis Herrich Schäffer, qui ont écrit sur les Psychides en general ou qui en ont fait l’énumération dans leurs listes d’une faune européenne ou locale, se sont trompés par rapport au Psyche helicinella H.S. Et pourtant cette espèce a été parfaitement caractérisée par son auteur. Non seulement il en a donné la figure dans son chef-d’œuvre, Systematische Bearbeitung der Schmetterlinge von Europa, Bomb. pl. 20, fig. 108, après l’avoir décrite p. 24 du tôme II; mais dans le tôme VI, pl. xvi, il figure n°. 17, la nervulation et n°. 48, les antennes. — Il est vrai que le portrait, fig. 108, n’est pas bien réussi et que l’auteur commet une petite erreur en dessinant les nervures 4 et 5 des ailes antérieures comme étant séparées. Effectivement ces deux nervures naissent du même point, comme j'ai pu remarquer en étudiant le spécimen typique de la collection du Dr. Staudinger, qui en est le possesseur actuel. L'espéce en question parait très rare, car on en connaître seule-ment deux exemplaires, dont l'autre a été capturé par Mr. Mann près de Palerme, tandisque l'autre a été pris par Mr. G. Allard près d'Oued Houned (Alger). La chenille et son fourreau, la 9, tout cela est encore inconnu. Quoique Mr. Mann ait trouvé le à près d'un fourreau héliciforme, celui-ci, que j'ai vu, appartient à une femelle de l'Apterona crenulella Bruand, ainsi que celui de Psyche planorbis v. Sieb. (Wahre Parthenogenesis p. 37, pl. fig. 45, 16 et 17). 4 PSYCHE HELICINELLA H.S. ET LES Psyche helicinella H.S., que j'ai placé le dernier de mon groupe Stenophanes, est un Psyche vrai, non seulement parla nervation, mais aussi par les antennes. Elle est figurée pl. 101 fig. 4 insecte parfait, fig. 2 une partie des antennes et fig. 3 la nervation. La tête, couverte de part et d'autre de poils fuligineux, porte des antennes, composées de 20 articles, dont 12 ciliés, le premier et les sept derniers ne le sont pas. Les cils ou barbes sont comme boutonnés à leur extrémité. (Décrit d’après le spécimen Algerien; l’exemplaire de la collection Herrich Schäffer avait perdu les antennes). Les pseudopalpes sont courts et fuligineux. Le thorax et l’abdomen portent des poils de la même couleur; le premier est plus foncé, le second, ainsi que tout le dessous, est plus clair. Les pattes sont relativement courtes „ mais fortes, et leurs trochanters et leurs cuisses portent des poils fuligineux assez longs. Les tibias antérieurs n’ont pas d’épine et les postérieurs ont deux éperons très courts. Les ailes, densément Convertes d'œuvre brunâtres et liserées de brunâtres, sont arrondies et, pour la coupe, ne ressemblent nullement à celles de la figure de la "Systematische Bearbeitung" (vide notre fig. 1). La frange est assez longue, piliforme et plus claire. Les ailes antérieures ont dix nervures entièrement libres (1a est bifurcée près de la base) et une cellule discoidale très longue, mais étroite, sans cellule interposée, et divisée en deux portions à peu près égales, 2 et 3, l’une près de l’autre, 3 et 4, du mème point, naissent de la section inférieure de la cellule; 6 nait de la discocellulaire là, où la nervule qui divise la cellule, coupe la nervule transversale; 7, 8, 9 et 10 viennent de la section supérieure. Les ailes postérieures ont sept nervures, également libres, dont 2—5, à distance égale l’une de l'autre, naissent de la section inférieure, plus large, de la cellule; 6 vient de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et 7, la sous-costale, nait de la base, près de la section supérieure très étroite et Ps. helix v. Sieb. et helicinella H.S., avec sa vérité. (?) crenulella Bruand, un genre nouveau Cochlephanes Stgr. (voyez Catalog, 1874). Quoique très bien nommé, ce nom de genre doit céder le pas au nom d'Apterona Millière, que cet auteur a déjà publié en 1857 (vide Annal. de Lyon, IV, p. 180). Il faut aussi que la synonymie, Stgr. Cat. 1871, p. 65, soit changée. Psyche helicinella H.S. n'appartient pas, comme Pon a vu ci-dessus, au genre Anterona Millière, et il faut que cette espèce soit placée parmi les species du genre Psyche. Mais aussi le genre Apterona Mill. appartient aux Psychina, et non aux Canephoridae du Dr. Herrich Schäffer, comme je j'ai prévé dans la première partie de ma monographie des Psychides (l. c. p. 45). L'Apt. crenulella Bruand a été décrite en 1852 et ne diffère presque en rien de l'Apt. helix v. Sieb., qui, décrite en 1856, n’est elle-même qu’une variété locale de la première, tandis que les fourreaux, trouvés par les Professeurs Zeller et Rosenhauer en Sicile et en Espagne (vide v. Sieb. Wahre Parthenogenesie, p. 37) et nommés par le Prof. v. Siebold Psyche planorbis, sont ceux de femelles de créulella Bru., comme j'en ai reçus plusieurs fois d'Italie et de la France méridionale, et desquels j'ai vu éclore insecte parfait. Le genre Apterona Mill. est parfaitement caractérisé: 4°. par la coupe des antennes, qui sont crénelées. 2°. par la nervulation, qui ressemble à celle de Ps. helicinella H.S., mais qui pourtant en diffère, parceque les nervures 4 et 5 des ailes antérieures naissent d’un pédoncule as. Sez long et 7 vient avec 8 d’un seul et même point. 3°. par la chenille et son fourreau, qui est héliciforme. — Ce déterminer caractère, c'est à dire la coupe du fourreau, lui est commun avec quelques autres espèces. Je n’ai pas besoin de décrire ni 2’Apt. crenulella Bruand, ni sa var. helix v. Sieb. Toutes les deux sont parfaitement connues aujourd’hui. Apt. crenulella Bruand est très commune dans le midi de la France et l’Italie, tandisque la var. helix v. Sieb., dont il y a une forma parthenogetica dans l’Allemagne méridionale etc., parait surtout se trouver dans les environs de Botzen (Tirol). Je possède des exemplaires, d et 2, de cette contrée, et par conséquent je suis à même de constater, que la seule différence entre le type et sa variété consiste en ce que les ailes antérieures de la var. Sieb. sont plus allongées que celles de la Apt. crenulella Brd. Tout le reste, chenille, fourreau et femelle, tout ce la se ressemble tellement, que je n'ai pu trouver la moindre différence. Aussi la nervulation est la même, et ce ne sont que les antennes, qui pourraient, en quelques cas seulement, induire en erreur. Or la longueur de ces dernières varie un peu. Je possède des spécimens de la crenulella Brd., qui les ont plus longues que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont plus longues que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi d’autres, qui les ont presque plus courtes que celles de la var. helix v. Sieb., mais aussi quée vers le bord interne près de la base. » 7. jai donné la coupe d’une antenne énormément grossie. » 8. un article de cette antenne, le 10me, encore plus grossi. » 9. la nervulation de la variété heli v. Sieb. (ici aussi la est bifurquée). Rem. Les antennes des figures 6 et 9 ne sont pas ressemblantes, Le type et la variété les ont crénelées et non pectinées. IIT. Parmi les espèces exotiques, qui ont des fourreaux héliciformes, je n’en connais que deux, dont je donne, fig. 10, 11 et 12, les figures des demeures respectives. L’une, dont j'ai figuré le sac fig. 10, est 2’ Après Thwaitesit Moore. Elle se trouve dans l’île de Ceylon et est décrite et figurée par l’auteur précité dans ses lepidoptera of Ceylon, p. 107, pl. 118, f. 7 3 et 7a chenille et fourreau. Je ne l’ai pas vu en nature, car malheureusement, pendant mon séjour à Londres pour étudier les Psychides du South Kensington museum, je n'ai pas eu l’occasion de voir les magnifiques collections de Mr. F. Moore, qui était alors en voyage. J'ai copié le dessin du fourreau seulement pour le mettre en rapport avec celui de l’Apt. crenulella Bd. — L’insecte parfait est une charmante petite bête, envergure environ 19 mm., brunâtre; les ailes antérieures sont brunes à reflet pour prendre, antérieurement liserées de jaune, avec une tâche de cette couleur sur le bord interne. La petite chenille est rougeable et à la tête, les pattes écailleuses et les écussons dorsaux d’un noir brillant. De l’autre le fourreau seulement est connu. Celui-ci a été décrit par Mr. le Professeur Gerstäcker (Bar. v. d. Decken's Reise in Africa) sous le nom de Cocklophora valvata Gerst. — Plus tard, en 1877, les fourreaux furent retrouves par Mr. le Dr. Kirk à Zanzibar sur une Mimosa spec., et en 1884 le Dr. Baxter les rencontra à Mpwaipwa, Afrique orientale, avec les chacuniers vivantes (vide Ent. Monthl. Mag., XXI, p. 1. McLachlan, On an extraordinary heliciform lepidopterous larva-case from East Africa). Je dois à la bonté de Mr. McLachlan un de ces fourreaux curieux et je l’ai dessiné fig. 11 et 12; la fig. 12 est une vue latérale. Ces deux espèces exotiques appartiennent-elles aux Psychides vraies? Je n’en sais rien encore, car de l’un je n'ai pas vu l’insecte parfait en nature, et de l’autre l’imago est encore inconnu. IV. Pl. 10, fig. 13, grandeur naturelle, et fig. 14, très grossie, représentent la Diabasis helicinoides Heyl., décrite dans les Comptes rendus de la Soc. ent. de Belgique du 4 Oct. 1879. Quoique cette espèce, dont ni la fernelle ni la chenille (et son fourreau) sont connues jusqu’aujourdhui, n’a peut-être pas de rapports avec les Cœchleuses proprement dites, j'en donne ici la figure indite, dessinée d’une manière superbe par Mr. A. Brants d’après l'original, qui m’a été envoyé à l’étude. Le genre Diabasis Heyl. se caractèrise ainsi: « Antennes biectinées, les barbules, très distancées, épaissies au sommet. Ailes allongées, les antérieures sans cellule interposée ; à la et 15 comme les ont les Canephoridae. Les p. Attes postérieures, plus longues que les antérieures, portent aux tibias une seule spaire d’éperons très forts. Cette genre est donc, comme on le voit, le trait d’union entre les Psychina (par les éperons des tibias postérieurs) et les Canephoridae du Dr. Herrich Schäffer. L’espéce elle même est assez petite. La téte porte des antennes asez courtes, mais fortement constituées, 4 22 articles, dont les trois derniers sans barbules, celles-ci diminuant en longueur vers le tiers supérieur. Les pseudopalpes, relativement longs, sont gris noirés. Le thorax et l’abdomen sont de la même couleur et très velus. Les pattes portent, à l'exception des tarses, des poils bruns; les éperons de la dernière paire sont, comme les tarses, d’un brun jauné. Les ailes, d'une couleur fuligineuse et sémi-diaphanes, sont couvertes de poils et d’ecailles pileuses. Les antérieures ont 10 et les postérieures 7 nervures libres. L’envergure est de 13 mm. Un seul spécimen, maintenant dans le musée du Dr. Staudinger, a été trouvé sur le mont Parnasse, en Grèce. Les figures 15, 16, 17 et 18 représentent le fourreau et la femelle de l’Epichnopterya reticula Newman. Le fourreau du 1 à la même coupe, mais il est d'un tiers plus petit. Les dessins superbes de Mr. A. Brants, faits d’aprés des spécimens vivants, pris par moi 4 Bréda, rendent toute explication inutile. BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER LEPIDOPTERA VAN HET EILAND CURACAO DOOR PCT. SNELLEN, met afbeeldingen DOOR Prof. Dr. J. VAN LEEUWEN Jr. Toen in het jaar 1875 Pater Alph. Jansen als Missionaris naar Curagao vertrok, verzocht ons medelid, Pater V.M. Aghina, toen-maals in het Dominicaner klooster te Huissen verblijf houdende, zijnen ambtgenoot, die neiging voor de beoefening der Entomologie had aan den dag gelegd, om in zijne vrije uren de belangen dier wetenschap niet te vergeten; vooral daar omtrent de insecten-fauna van genoemd eiland niet te bekend was gemaakt. De Eerw. heer Jansen beloofde dit en kwam die belofte ook inderdaad na, door het overmaken van twee bezendingen insecten van verschillende orden, waarin echter de Lepidoptera verreweg het best waren vertegen-woordigd. Ons medelid had het voornemen die bezendingen weten-schappelijk te bewerken, doch zijne spaedig na de ontvangst gevolgde verplaatsing naar Schiedam, — waar zijn tijd door zeer drukke ambts-bezigheden geheel werd ingenomen en hij buitendien, ver van de hulpmiddelen tot studie, welke hem te Huissen ten dienste stonden, geene geschikte gelegenheid tot bewerking had Le leverde een on-overkornelijk bezwaar op om zijn plan uit te voeren, Daar nu de tand des tijds reeds aan de verzameling begon te knagen en Pater Aghina ging vreezen, dat bij langer uitstel de vruchten der werk-zaamheid op entomologisch gebied van zijn’ ambtgenoot gevaar liepen verloren te gaan, verzocht hij mij, detaak, wier volbrenging hem ondoenlijk was geworden, op mij te nemen. Volgaarne voldeed ik aan dat voor mij eervol verzoek en leg hierbij de uitkomsten van mijne bewerking aan de lezers van dit Tijdschrift voor. De door Pater Jansen overgezogenen Lepidoptera bevatten een vrij aanziellijk getal soorten, vooral van Rhopalocera maar ook van Heterocera, en hoewel stellig nog op Curacao veel te ontdekken valt, mag de opsomming van het verzamelde, uit het oogpunt van de geographische verbreiding der soorten en hare meerdere of mindere veranderlijkheid, met recht belangrijk heeten. Er zijn: soorten van Rhopalocera en 89 » » Heterocera. te zamen 153 soorten; hetgeen voor zulk een dor, droog eiland, met schralen planten- groei als Curagao is, en den korten tijd, waarin het verzamelde werd bijeengebracht, in aanmerking nemende, inderdaad verre van gering moet heeten. Onder de Rhopalocera zijn vooral de Heliconina, Lycaenina en Hesperidina, zooals overal in tropisch Amerika, ruim vertegenwoordigd. Ook de Danaina, Satyrina, Eurytelina, Nymphalina, Erycinina en Pieridina ontbreken niet. Daarentegen werden, behalve van de zeer kleine dagvlinder-familien der Biina, Hetaerina en Libytheina, die ook in Amerika vertegenwo Ordig d'ordig zijn, van Brasolina of Equitina geene soorten overgezonden. Omtrent de Heterocera zal ik niet in bijzonderheden treden. Het is bekend, dat eerst een veeljarig verblijf en aanhoudend verzamelen in eene streek ons in staat kan stellen van die Lepido- ptera eenigszins volledige verzameling bijeen te brengen. Alleen wil ik aanstippen, dat het mij verwonderde geene enkele soort van de anders in Amerika zoo rijk vertegenwoordigde Syntomina in de collectie te vinden en dat daarentegen de Pyralidina zeer wel gerepresenteerd zijn. LEPIDOPTERA VAN HET EIL, CURACAO. 11 Hoewel, zooals ik zeide, de verzameling geleden had, wat vooral bij de kleine vlinders te betreren is, mag ik niet nalaten te erkennen dat de voorwerpen over het algemeen goed waren behandeld. Hierboven merkte ik reeds op, dat Curagao droog is en niet rijk aan plantengroei; buitendien is het niet groot (slechts circa 15 uur gaans lang en 6 breed) en zonder hooge bergen. Overigens ligt het nabij de kust van Venezuela, op ongeveer 12 graden N.B. Met de vlinder-fauna van het genoemde land en met die van Columbie heeft die van Curaçao dan ook de meeste overgreenkomst, voor zoover ik kan beoordeelen. Eene volledige, duidelijke geolo- gische en botanische beschrijving van het eiland is mij niet bekend, maar eene goede kaart is niet lang geleden gepubliceerd door den heer J. Kuyper in deel VI, n°. 3 (Mei 1882) van het 7ijd- schrift, uitgegeven door het Aardrijkskundig genootschap te Amster- dam, met eene korte aanteekening op p. 167. Werd over de vlinder-fauna van Curagao niet rijk. De reisbeschrijvingen, waarin het onder- werp min of meer ter loops is behandld, ter zijde latende, vinden wij over de Lepidoptera van Cuba: Poey, Centurie de Lepidoptera de l'ile de Cuba. Paris, 1833, etc. R. de la Sagra, Historia fisica de la isla de Cuba (Lepidoptera door H. Lucas). Paris, 1856 (of 1857). Herrich-Schäffer, in Correspondenz-Blatt des Zool. Mineral. Vereins zu Regensburg, 1862—1871, die Schmetterlinge der Insel Cuba. (Eene reeks opstellen). Grote, Proc. of the Ent. Soc. of Philadelphia, V en VI, 1865 —1867 (over de Sphingiden, Bombyciden en Zygaeniden van Cuba). Dewitz, Stett. Ent. Zeitung, 1877, p. 233, enz. en Mittheilung des Münchener Entom. Vereins, 1, p. 91, enz. en van Jamaica: A. G. Butler, Proceedings of the Zoological Society of London, 12 BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER 1878, p. 480, enz. On a small collection of Lepidoptera from Jamaica. Enkele Microlepidoptera van St. Thomas, St. Martin en Jamaica heb ik zelf in het Tijdschrift voor Entomologie, deel XVIII (1874/75) beschreven. Dit is alles wat mij bekend is. Voor de rangschikking der Rhopalocera heb ik Herrich-Schäffer’s Prodromus gevolgd en voor de daarin niet behandeldelde familien de bewerking der Hesperidina door Plötz en Kirby's Catalogus. De familien der Heterocera volgen in de orde, aangegeven in mijne analytische tabel der Vlinder-familien (zie Vlinders van Nederland, Microlepidoptera, p. 2). Voor de Noctuina en Geometrina hiel ik mij verder aan Guenée’s werken en voor de Pyralidina volgde ik ‚Lederer’s Beitrag zur Kenntniss der Pyralidinen. Nieuwe soorten beschreif ik slechts enkelen, daar niet allen door goede exemplaren vertegenwoordigd waren. Mij blijft thans niets anders over dan mijnen dank te betuigen aan Professor Dr. J. van Leeuwen Jr., die ook weder nu met de großen mogelijke bereidwilligheid zijn geefend penseel te mijnen dienste stelde en dus minstens even veel aandeel in deze bewer Kinder Curacao-leipidoptera heeft als ik. Ik besluit met den wensch te uiten, dat onze in vreemde landen verblijf houdende landgenoten, die belang in Natuurlijke Historie stellen, zich opgewekt mogen gevoelen om het door den Eerw. Heer Jansen gegeven voorbeeld te volgen en ook het hunne bij te dragen tot vermeerdering onzer kennis der genoemde wetenschap. Zij kunnen met zoo weinig moeite zulke belangrijke resultaten verkrijgen! LEPIDOPTERA VAN HET BIL. CURACAO. 13 I. RHOPALOCERA Boisduval. HELICONINA H.S. Mechanitis Polymnia Linn., Mus. Ind. Ulr., p. 224. — Hübn., Samml. Exot. Schmett. Een wijfje. Volgens Aurivillius (Recensio critica Lep. Mus. Lud. Ulr., p. 42) is de type van Polymnia Linn. afgebelden door Hübner, Samml. Exot. Schmett., I, Tab. vit. Deze afbeelding wordt in Kirby's Catalogue niet geciteerd, evenmin als de zeer goede in Rösel, Insect. Belust., IV, pl. v, f. 2 en die in Sepp, Sur. Vlinders, I, pl. 2, p. 11. Van die typische, Hübnersche afbeelding verschilt het Curacaosche voorwerp door twee gele dwarsbanden in het donkere puntderde der voorvleugels en komt dus daarin overeen met voorvverpen in mijne collectie, van Panama (Staudinger) en Columbie (von Nolcken). Buitendien is de eerste dier gele dwarsbanden nog in het midden, de tweede (buitenste) onderaan, bruingeel, evenals de grond van de achtervleugels en het wortelgedeelte der voorvleugels, dus niet geheel geel als bij de vermelde exemplaren van Panama en Columbie. Rösel’s afbeelding stelt mede ongeveer den type voor met een smal, geel lijntje in de voorvleugelpunt. Hymenitis Libethris Feld, Reise der Nov Ara, Lep., II, Tab. 45, f. 6, p. 365. Zes exemplaren, allen wissens, verschillen, behalve in de sexueele kenmerken, niet van een’ man uit Columbie (v. Nolcken), in mijne collectie. Ithomia Aletta Hewits., Ærof. Butt., I, Ithomia, Tab. 6, f. 31. Acht exemplaren. Hewitson’s afbeelding is wat ruw. Ithomia Lycaste Fabr., Autom. Syst., III, 1 p. 161. Twee wijfjes, behoorende tot de varieteit /phianassa Doubled., in Hewitson Ezot. Butterfl.; I, Ithomia, Tab. 15, 14 BIUDRAGE TOT DE KENNIS DER f. 91—93; zij komen het naast bij fig. 92, maar de onderste vlekken van den gebogen lichten dwarsband der voorvleugels vór den achterrand zijn meer bruingeel. Evenzoo is de grond der achtervleugels eenkleurig bruingeel, zonder gele vlek binnen de spits van de zwarte middenstreep der achtervleugels. Ik heb een exemplaar dezer varieteit van Columbie (von Nolcken), dat met Hewitson’s afbeelding overeenstemt. Tithorium Harmonia Cramer, II, p. 142, pl. 190 C, D. — Pl. 1, fig. 1 (var.). Tithorium Megara var. Doubled. en Westw., Gen. of Diurn. Lep., Tab. 14, f. 2. Eenige exemplaren. Godart beschrijft in de Encyclopédie Methodique, p. 223, eene Heliconta Megara, welke thans algemeen als eene varieteit van Harmonia Cramer wordt aangenomen en die zich daarvan hoofdzakelijk onderscheidt door de buitenwaarts zwartbruin gerende roodachtig geel geteekende voorvleugels. Hij vermeldt buitendien van zijne Megara nog eene varieteit, die hij als volgt beschrijft: « Elle se distingue du commun des individus en ce que les deux bandes longitudinales de la base des premières ailes sont d’un fauve vif et plus dilatées et en ce que l’espace elliptique du milieu des secondes ailes est aussi de cette couleur mais moins large. » Tot deze varieteit nu, op ’s Rijks Museum van Nat. Hist. te Leiden vertegenwoordigd door een paartje, van het Berlijnsche Museum af. Komstig, en die den naam van Tyro Klug (in litt.) draagt, behoore de voor mij staande Curagaosche exemplaren. Zij is reeds afgebeeld (als eene varieteit van Megara God.) in het aangehaalde werk van Doubleday en Westwood, maar met veel donkerder roode achtervleugels en wortelhelft der voorvleugels dan de Curacaosche exemplaren bezitten. Om deze reden geef ik van laatstgenoemde hierbij eene afbeelding. LEPIDOPTERA VAN HET EIL. CURACAO. 15 Eene andere varieteit, aldaar ook aanwezig, die den naam van Bogotana Feld. in litt. draagt, verschilt van Zyro door geheel in vlekken verdeelde bleekgele teekening der tweede voorvleugel. Ik bezit haar eveneens, van Columbie (von Nolcken). Ik merk nog op dat bij sommige exemplaren, vooral bij de wijfjes, de binnenste lichtgele dwarsband der voorvleugelpunt meer roodgeel getint is dan bij den hier afgebeelden man. Heliconia Metabilis Butl., Cistula, I, p. 167. — Pl. 1, fig. 2. Een mannetje. Daar mij nog geene afbeelding van deze soort bekend is, geef ik er hierbij eene. Deze soort gelijkt op Mechanitis Polymnia L., maar behoort wegens het aderstelsel, duidelijk tot Heliconia. — H. Mentor Weymer, Stett. Ent. Zeit., 1884, p. 22, pl. 1, f. 3 is eene zeer na verwante soort, waarvan de kenteekenen door Weymer duidelijk zijn opgegeven. Heliconia Melpomene Linn., Mus. Lud. Ulr., p. 232. — Hibn., Sammi. Exot. Schmett. Vele exemplaren, allen zonder twijfel tot den type behoorende. De roode dwarsband der voorvleugels verschilt in breedte, doch is bij alle exemplaren van 5 tot 1 millimeter smaller dan op de afbeelding in Hübner’s Sammi. Exot. Schmett. Ook is zijne kleur holderder, vurig menierood, bij de meest frissche exemplaren naar het vermiljoenrood trekkende. Godart, Enc. Meth., IX, p. 203, noemt die kleur ook, evenals op Hübner’s afbeelding « rouge minium sale ». Ver Der heft de buitenrand van den de warsband niet de sterke afgeronde verbreeding in cel 3 en 4 van Hübner’s figuur, maar is op ader 4 slechts flauw gebroken. Op de onderzijde is hij in grondkleur duidelijk wit, van de randen uit rood-geel bestoven, soms zeer weinig. Bij een exemplaar uit Suriname in mijne collectie is de roode dwarsband niet breeder dan bij de Curagaosche, maar steekt op ader 4 met eene lange punt uit, terwijl hij op deonderzijde geheel vuil okergeel is. Op Cramer's afbeelding (II, pl. 191 C) is de kleur van den band karmozijnrood, wel ten onrechte. De grootte der Cura-caosche voorwerpen verschilt van 50—74 millimeters. De voorrand der achtervleugels is boven de middencel en ader 1 valer, bij het 9 slechts weinig, bij den zeer in het oogloopend, bijna grijs. Eueides Aliphera Godart, Enc. Method., IX, p. 246. — Hübn., Samml. Exot. Schmett. Vele exemplaren; schijnt niet zeldzaam. De voorwerpen heben een vlucht van 46—55 millim. en verschillen van twee exemplaren in mijne collectie, — een uuit Suriname en een van Panama (Staudinger), — doordat de zwarte streep over ader 1 der voorvleugels veel dunner is dan bij die twee. Bij een exemplar ontbreekt zij bijna geheel en bereikt bij geen zoo duidelijk den zwarten achterrand als de exemplaren van het vasteland. Verder zijn de adereinden der voor- en achtervleugels minder zwart beschubd,. daarentegen het zwart aan de voorvleugelpunt breeder, zoodat de gesteelde aderen 7—10 geheel op Zwarten grond komen te staan. Bij en voorwerp is de zwarte streep, die over den voorrand der middencel, de dwarsader en ader 4 naar den achter- rand loopt, aan den wortel van laatstgenoemde ader breed afgebroken. Godart zegt dat het lijf zwarte, in de zijden ros is. By de Curacaosche en mijne exemplaren is het op den rug vurig roodachtig geel. Hübner’s afbeelding in zijne Samm/. Exot. Schmett. is goed; ik merk echter op, dat bij geen der voor mij staande exemplaren de zwarte voorrand der voorvleugels op de hoogte der dwarsader met de streep over den voorrand der middencel ineen vloeit. | LEPIDOPTERA VAN HET BIL, OURAQAO. 17 DANAINA H.S, Danais Erippus Cramer, I, p. 4, pl. 3 A, B. Preliminium Cram., III, p. 24, pl. 206 E, F. — Eschscholtz, in Kotzebue's Reise, p. 209, Tab. 7, f. 14, a, b. Archippe Godart, Enc. Method. IX, p. 184, n°. 28. Vijf exemplaren; 4 mannen, 1 wijfje. Daarvan komen er 4 in grootte, in de helderwitte kleur van de stippen tegen de punt der voorvleugels en in de kleinheid van de stippen tegen de punt der voorvleugels en in de kleinheid van de onderzijde en 2°. door bet gemis van de witte afzetting langs het aderbeloop van de onderzijde der achtervleugels. En voorwerp heeft een even lichte onderzijde der achtervleugels als fig. 145 van Eschscholtz, hoewel de bovenzijde niet van die der anderen verschilt; en het vijfde (een 2), onderzijde zich door vuil bleek bruingele grondkleur der bovenzijde, met vervloeid zwart aderbeloop, ook der achtervleugels. Zoodoende vormt het een’ overgang op de varieteit, welke Godart aldus beschrijft: « Mr. Dufresne possède une variété dont le dessus des 4 ailes est d’un blanc-verdärte sale; elle a du reste tous les caractères que nous venons d'observoir». Cramer’s exemplaren, waarnaar zijne eerste afbeelding is gemaakt, waren uit Brazilie, die der tweede van Jamaica of New-York. Danais Eresimus Cramer, Il, p. 121, pl. 175 G, H. Een paar, met de aangehaalde afbeelding en ook met de beschrijving van D. Eresime Godart, Enc. Meth., IX, p. 185, o n°. 30, overeenkomende, zoomede met een d in mijne collectie uit Columbie. Danais Berenice Cramer, III, p. 22, pl. 205 E, F. Vijf exemplaren, kleiner en helderder geel van grondkleur dan Cramer’s afbeelding, en het wit op de onderzijde der 2 18 BIRDRAGE TOT DE KENNIS DEN achtervleugels niet zoo sterk uitgedrukt, doch overigens daarmede overeenkomende. Eresimus en Berenice wel spezielles verschillen, is eene vraag die ik hier onbeslist laten zal. SATYRINA H.S. Neonympha Thelete nov. spec. — Pl. 1, fig. 3. Two mannen, waarvan een gaaf, op de sprieten na, die ontbreken. Vlucht 34 en 35 mm. Deze soort komt nabij Zetwrata Butl. Proc. Zool. Soc. of London, 1867, p. 108, pl. 12, f. 18, doch heeft op de bovenzijde eene oogvlek bij den staarthoek der achtervleugels, waarvan Butler geene melding maakt. Palpen vuilwit, de haren aan de buitenzijde van lid 4 en 2 zwartgrijs met enkele vuilwitte, het eindlid aan de onder- en bovenzijde met een grijs lijntje. Bovenzijde dof bruin- grijs, tegen de buitenranden der vleugels donkerder. De dwarsader der voorvleugels, vier dwarslijnen over de geheele bovenzijde (twee over ieder vleugelpaar) en twee lijnen langs den achterrand zijn donker grauwbruin. De vermelde dwarslijnen zijn op de voorvleugels recht; de tweede is op de achtervleugels ongeveer op de helft iets wortelwaarts gebogen, tegen den binnenrand sterker buitenwaarts en overal duidelijker dan de flauwe eerste. Van de randijnen is de binnenste op de voorvleugels van de punt tot in cel 2 iets puntig gegolfd, overigens recht als de buitenste. Op de achtervleugels zijn zijn beiden, als de achterrand van den vleugel iets puntig gegolfd, en aldaar ziet men tegen de binnenste, in cel 2 een iets ovaal oog, dat zwart, dubbel blauwzilver gekernd en donker okergeel gerand is, In cel 3 en 5 vindt men nog twee flauwe sporen van oogvlekken. Franje grijsbruin, buitenwaarts oplichtende. 