Bijdragen tot de taal-, land- en volkenkunde
Hij zag haar aan en vond haar zoo lief, dat hij haar tot vrouw vroeg. Daarna vroeg de Halve: „grootje! is hier niet het paard met zeven koppen?” — En zij zeide: „Kleinzoon! kleinzoon! uu pas nu gij er van spreekt, hooren wij er van en weten wij van het bestaan van zulk een paard!” — Maar zij jokte: daar achter het huis stond het vastgebonden. En hij vroeg wederom: „grootje! als we leven maken, komen dan de tijgers en de garanda-vogels hierheen?” — En zij zeide: „vals we op den trommel slaan, dan eerst komen zijn — Toen ging hij er op slaan en zie, de lucht werd donker: het was een garanda-vogel die kwam aanvliegen. Herst kwam er een wijfjes garanda aan en zeide: „ha, ha! kameraad! zijt gij daar?” — „Ju, hier ben ik.” — Opeens schoot zij omlaag om hem te pakken, maar hij haar en hieuw haar een kop af. „Ha, hal kameraad! een kop van me hebt gij afgehouwen, maar ik heb er nog acht, en er st An gewandte in. — Omlaag kwam zij weêr om hem te pakken en hij hakte er op los, zoodat weêr een kop van haar viel. — En zoo ging het voort, tot dat hij de negen koppen had afgehouwen en toen stierf de garuda. Daarop kwam het mannetje er heen en zeide: gij hebt mijn wijfje gedood, nu zal ik haar vervangen!, — En deze had zeven koppen. Hij schoot omlaag om hem te pakken, maar hij hakte toe, zoodat er een kop afviel. En zoo ging het voort; tot dat hij de zeven koppen afgehouwen had en de garuda is gestorven. Toen kwam er een slang, maar hij stak een bamboe in haar bek, die slikte zij door en ís ook gestorven. Daarop is hij met ziju vrouw aan boord van een vaartuig gegaan. Het paard met zeven koppeu, dat achter het huis stond, hadden zij los gemaakt en ingeladen. Toen kwam daar weêr een slang en hen na. Toen wierpen zij rijst uit en het werd een hoop als een stad en de slang ging daar op toe en vrat is. Ee konnen zijrst uit en het werd een hoop als een stad en de slang ging daar  aan te zwellen tot een wilden stroom, zoodat toen hij, tegen den avond, weer huiswaarts wilde keeren, hij geen kans zag over de rivier heen te komen. Hij liep langs de rivier op en vond eindelijk een boom, die over de rivier gevallen was en die hem geschikt voorkwam als brug voor den overtocht. Hij begaf er zich dus op, maar hoe langer hij liep, hoe langer de boom scheen te worden. De brug scheen eindeloos lang. Eindelijk bereikte hij toch het eind er van en was over den stroom. Maar nu was hij in een geheel onbekend land. Terwijl hij daar voortliep, kwam hij bij een oude vrouw, een Fakin (wachtster) bij den put des Konings. Hij riep haar aan en zeide: „moeder! moeder!” — Doch zij antwoordde: vik ben je moeder niet!” Maar nadat hij haar zijn ongeval meégedeld had, werd zij toch met zijn lot bewogen en nam zij hem op in haar hutje, dat slechts uit eenige bladeren gemaakt was. Den volgenden dag kwam een der Prinsessen, om water uit den put te halen en rook de lucht van een vreemd mensch, waarop zij aan de wachtster vroeg wie er bij haar was. Doch deze ontweek een antwoord, zeggende: „wie zou er bij mij zijn: ik ben hier Immers altijd alleen.” Toen de Prinses te huis kwam deelde zij haar achterdocht mede aan haar vader. De Koning liet nn de Fakim roepen en ondervroeg haar, doch zij antwoordde dat er geen mensch bij haar was. De vreemde man beval intusschen aan de oude vrouw om een plek gronds schoon te maken voor een huis. Toen zij daarmede gereed was, nam hij acht stokjes en stak die in den grond, bij wijze van palen en zie den volgenden morgen, was daaruit een prachtig huis geworden. VERDERE VERHALEN, ZONDER TEST, 461 Nu kwamen de prinsessen weder, om water te halen en stond verbaasd over het prachtige huis dat bij den put stond. Zij keerden terug en vertelden het haar vader, zeggende: „bij den put staat een huis, veel fraaier dan uw paleis!y — De Koning liet de vrouw roepen en stond er op dat zij zou bekennen, dat er een mensch bijhaar woonde. Maar zij ontkende volhardend dat er een mensch bijhaar was. Nu ging de Koning zelf de zaak in oogenschouw nemen en ja! Daar stond het prachtige huis. Hij ging er in om den mensch te zoeken, maar stond verbijsterd in dat huis. De gangen liepen al maar in ‘t ronde en hij zag in een verbijsterend aantal kamers. Eindelijk keek hij weêr in een kamer en zag daar een geweldig grooten slang, die zich ineengekronkeld had en hem scheen te willen aanvallen. Met schrik vlood de Koning uit het huis en zeide tegen de oude vrouw, dat hij nooit weêr in dat huis wilde komen, want dat hij daar binnen zulk een grooten slang had aangetroffen, dat het een wonder was, dat hij nog levend ontkomen was. De Koning nu had zeven dochters. De slangenmensch gebood het oude vrouwtje dat zij naar des Konings paleis zou gaan en voor hem de hand van een der prinsessen zou gaan vragen. Zij had daar niet veel zin, maar daar hij bij zijn verzoek bleef, maakte zij zich eindelijk op weg en deed aanzoek om de hand van de oudste dochter. De oude werd vreeselijk uitgescholden om hare vermet Elheid. „Laat dien slang een varken of een hond tot vrouw nemen; zoudt ge denken dat ik de vrouw van een slang wilde worden? — Met dat on-heusche bescheid kwam zij bij den slangmensch terug. Doch deze overreédde haar den volgenden dag zijn aanzoek bij de tweede dochter te herhalen. Zij deed het, doch met geen beter gevolg. Op aandrang van den slangmensch deed zij nu het aanzoek achtereen volgens aan de andere dochters, doch met geen beteren uitslag, tot eindelijk, toen zij de jongste vroeg, deze niet schold, maar haar aanzoek zwijgend aanhoorde.  gegenwärt en als om strijd wilden zij zich den aanststand van hare jongste zuster voor zich winnen; ja, ten slotte ontblootten zij zich geheellijk voor hem, om zijne begeerlijkheid op te wekken. Maar de mensch wilde van haar allen niet weten en bleef trouw aan de jongste prinses. Des morgens gebruikte hij pinang bij den Koning en deze erkende hem nu als aanststanden schoonzoon. Weldra had de bruiloft plaats en de oude Koning deed afstand van de regeering, waarop de ge- wezen Slangmensch met zijne vrouw Koning en Koningin werden. Prinses Haté-dja. Heer (Koning) Ngòfa-Sédu (scheef-kind), kreeg eene dochter, die hij Haté-djä noemde. Toen zij vier dagen oud was, ging hij voor drie maanden op reis. Toen hij terug kwam, was het meisje al een maagd geworden en zeide tot haar vader, dat zij ook op reis wilde gaan. „Nu, mijn schip krijgt ge daar niet voors zei Heer Ngòfa-Sédu. „Goedr zeide zij rik zal wel een klapperdop of een stuk klapperschil vinden, om de reis in te doen. Intusschen ga ik vast mijn leeftocht voor de reis halen. — Weldra kwam zij met die leeftocht onder den arm aandragen; want zij wilde niet anders meênen dan éen watermeloen. Toen het avond was geworden ging zij slapen. Maar des nachts werd het eeu vreeselijk weet: donderslagen knalden, de wind loeide, regenvlagen kletterden neér: ‘t was of er oorlog was tusschen de elementen. Kn, zie! toen men ’s morgens opstond, lag daar een schip voor de stad, het schip waar Haté-djä mee op reis kon gaan. Spoedig was zij aan boord en werd de reis aanvaard. Haté-djä naam van een boom, in het Gal. o Haté-djawa = Jara’- sche boom. VERDERE VERHALEN, ZONDER TEST, 463 Na zeven dagen kwam men aan een zekere Koning, Fakiri, regeerde, die een zoon had, Malaju genaamd. Toen die Koning van het vreemde schip hoorde, dat voor zijne stad aangekomen was, zond hij er een bode heen, met het bevel dat de han- delaar van het vaartuig aan wal moest komen. Haté-dja ging daarop aan wal, gekleed als man, en verscheen voor den Koning, die haar vriendelijk ontving. Toen de bezoekster vertrooken was, kregen de Koning en zijn zoon strijd met elkander. De zoon zeide: „dat was geen man, dat was een vrouw!” — „Well neen!y zei de Koning het was een man ly — Zoo zetten zij den woordenstrijd een poos voort, totdat de zoon zeide: „nu, goed! we zullen zien: laat haar voor morgen ten maaltijd noodigen en zorg er voor, dat er bij de spijzen zout en lombok (sambal) op tafel gezet worde; neemt de gast rijkelijk zout en sambal, dan is het een man, maar gebruikt de gast die specerijen niet of slechts spaarzamelijk, dan is het een man, maar gebruikt de gast die specerijen niet of slechts spaarzamelijk, dan is het een man. Haté-dja haar luri (kleine papegaai) aan wal gelaten en deze vogel had alles afgeluisterd en kwam haar aanzeggen wat er verhandeld was. Haté-dja kreeg de uitnoodiging tot den maaltijd en ging den volgenden dag aan wal, om met den Koning en diens zoon aan te zitten. De spijzen werden opgezet en ook zout en sambal daarbij, en zie! het eerste waarnaar de gast greep, was na A deze speciejen. Toen zij weg was begon de woordenstrijd tusschen vader en zoon opnieuw. „Ziet ge nu wel, dat het een man was, zei vader. — „Neens, zei de zoon vik geloof het nog niet! Laat ons nog één proef nemen. Laat ons den handelaar uitnoodigen om morgen weêr aan wal te komen en laat ons dan met hem gaan baden, dan moet het aan het licht komen of hij man dan wel vrouw is.” De luri, die weêr aan wal gelaten was, hoorde dit twistgesprek weêr en bracht het over aan Haté-dja, Weldra kwam er dan ook een bode, die haar weder voor den volgenden dag ten gast noodigde bij den koning. Daar zij van alles op de hoogte was, nam zij uit voorzorg een mes mede. Toen nu de tijd voor het baden gekomen was en men op weg was naar de rivier, stak zij zich, als door eene onvoorziene onhandigheid met haar mes in het dijbeen en daar de wond hevig bloedde, jammerde zij luid en zeide, dat zij nu niet kon gaan baden. Men moest haar hierin gelijk geven en liet haar teruggaan naar het schip. Nu had Koning Fakiri een merkwaardigen wonderboom in ziju tuin staan, die uit zich zelf, overluid, in allerlei talen, sprak, Nu 464 VERDERE VERHALEN, ZONDER TEKST. Hoorde men heute in Maleisch, dan in ‘t Javaansch, dan in ‘t Hollandsch, en. Toen nu Haté-djä zeven dagen in de stad des Konings geweest was en den volgenden morgen wilde vertrekken, wist zij heimelijk in dien wonderboom te klimmen, er den top uit te breken en dien mée te nemen naar het schip. Intusschen had zij bevel gegeven aan haar matrozen om in den nacht al de vaartuigen der stad lek te maken, door het werk uit de naden der planken te stooten. Dit hevel was stipt uitgevoerd. Den volgenden morgen waren, daar het bekend was, dat zij zou vertrekken, ook de Kouing en de Prins aan het strand. Het anker werden geheschen, de zeilen ontrold en Haté-djä zat boven op de tent van het schip. Daar ontedeed zij zich van hare kabaja, zoodat haar boezem ontbloot was en maakte zich de haren los, die in lange lokken over hare schouders zwierden en zoo werd het duidelijk zichtbaar, dat zij eene vrouw was. De Prins was op dat gezicht niet te houden van spijt, dat de schoone Prinses wegvoer en wentelde Zich jammerend in 't zand. Maar fluks stond hij weêr op en gebood de prauwen te water te brengen. Tal van handen waren dadelijk aan het werk, maar zoodra er een prauw afgestooten was, liep zij dadelijk vol water en zonk, daar al het werk uit de naden gestooten was. Geene prauw was bruikbaar. Intusschen zeile hatte heen en zette körpern de stad haars vaders, waar zij behouden aankwam. Toen zij aan wal kwam deed de Koning zijn middag-dutje. Haté-djä nam toen den afgebroken top van den sprekenen wonderboom en stak dien in een reet van ‘s vaders huisdeur. Terstond begon de boom te spreken in allerlei talen, zoodat Heer Ngòfa-Sédu van het luide gesprek ontwaakte. Toen hij naar buiten trad, was hij ten hoogste verbaasd over dien boomtak, waaruit al die talen voortkwamen. Zoo iets wonderlijks had hij op al zijn reizen niet aangetroffen. Haté-dja deed hem het verhaal van haar wedervaren en zeide toen tot haar vader: »maar nu moet ik mij ten spoedigste verbergen, want Malaju achtervolgt mij; zijn prauwen hebben ze in der haast gebreeuwd en dra zal hij hier zijn. — Op Heer Ngofa-Sédu’s erf stond een zeer lage klapperboom met + jonge vruchten er aan. In een dier vruchten werd nu Haté-dja door haar vader verstopt. Niet lang daarna kwam Prins Malaju aan, met een groot aantal prauwen en vervoegde zich bij Heer Ngòfa-Sédu. Hij verzocht hem om eenige jonge klappers, daar hij dorstig was. De Koning wees VERDERE VERHALEN, ZONDER TEST. 465 hem op een aantal daar staande klapperboomen en gaf hem verlof er zooveel jonge klappers af te halen als hij maar wilde, Maar Malaju zeide, dat hij juist zeer gesteld was op éen der vruchten van dien lagen klapperboom. De Koning wees eerst zijn verzoek af en zeide, dat er aan die andere boomen jonge klappers genoeg te vinden waren. Maar Malaju hield vol en het een was, dat hem vergund werd een vrucht van den lagen boom te nemen. Hij nam die, waar Haté-dja in verborgen was, ontedeed die netjes van den schil en gebood toen dat* men een zilveren schenkblad en een stuk wit katoen uit zijn prauw zou halen. Toen hem deze zaken gebracht waren, wikkelde hij het blad in een Kamer, en sneed voorzichtig schilfertje voor schilfertje van de noot, tot dat er een gat in was en daar vond hij haté-dja, die er nu uitkwam en zich bereid verklaarde zijn zijn wonderboom zocht, want zijn boom t'huis wilde niet meer spreken. Daar bevond hij dat Malaju reeds met Haté-dja verloofd was en berustte in den loop, dien de zaken genomen hadden. Nu werd er bruiloft gevierd en Heer Ngdfa-Sédu deed afstand van de regeering, ten behoeve van zijn schoonzoon, zoodat Malaju en Haté-dja als Koning en Koningin regeeringen en een gelukkig leven leiden. 22. De Vader met zeven Zonen. Een Vader had zeven Zonen, De jongste leed nog aan de bobento (Ambonsche pokken) en zat vol wonden en zweren. Nu gebeurde het, dat de Vader, op zijn ouden dag, een ziekte kreeg, waardoor hij allengs, van de voeten af, begon te verstenen. Toen die versteening tot aan de borst was geklommen en men te huis geen middel vond, dat tegen de ziekte baatte, besloten de zoneu er opuit te gaan, om elders een geneesmiddel voor hun vader te zoeken. De zes ouderen wilden echter den jongste, die er met zijn wonden afschuwelijk uitzag, niet in hun gezelschap hebben. Daar deze echter ook wilde doen wat hij kon om vader te helpen, liet hij de zes ouderen huns weegs gaan en sloeg daarop alleen een anderen weg in. Op dien weg voortgaande, kwam hij ten slotte in een tuin, waar een oud moedertje — eeu r — bezig was om met haar partes-posteriores gaten in de aarde te drukken, waarna zij er bananen en dilago (eetbare aardvrucht: Colocasia antiquorum) in plantte. Hij r Ip haar aan en het oude moedertje had medelijden met den jongen, die zoo vol wonden zat, en beval hem zich aan cen harer twee putten te baden. Hierdoor genazen zijn wonden volkomen. Toen kleedde zij hem, gaf hem te eten en vernam hoe hij op weg was om geneesmiddel te zoeken voor zijn versteenenden vader. Nadat zij dit verhaal had aangehoord, beval zij hem zich te verbergen onder de bloemen die bij hadr put groeiden. Nog niet lang zat hij daar of hij hoorde gepraat en gelach en zag 5 meisjes daarheen komen. Het waren widadari's en het bleek spoedig dat zij zich aan dien put kwamen baden. Zij trokken de klcederen uit en legden ze zoo lang op de bloemen, waaronder hij zich verscholen had. Toen zij nu bezig waren met baden maakte hij zich meester van de kleêren van een der meisjes. De anderen, die het geritsel daaroor ontstaan vernamen, pakten haastig hare kleederen en vluchten, maar die ééne kon niet vluchten, omdat zij naakt was. Zij verzocht de kleêren terug te mogen hebben, maar hij gaf zehaar niet, dan nadat zij hem beloofd had, hem meê te zullen nemen en zijne vrouw te worden. Hij vertelde haar nu wie hij was en dat hij op weg was om voor zijn ouden vader, die versteende, geneemiddel te zoeken en zij beloofen hem daarop met zich haarop met zielbar vliegend paleis (wolkenwagen) bestijgen en bracht hem daarommeerecht toe recht aan bij den Heer des hemels. Daar aangekomen was hij duizelig van den tocht, zoodat hij op zijn aangezicht voor den Hemelheer neerviel en niet kon opstaan. Toen de Heer des hemels vernam, waarom hij zoo bleef liggen, liet hij hem met water besprechenen, zoodat hij weder frisch werd. Daarna werd er gesproken over de reden van zijne komst en gaf hij die te kennen. Ook, jalzeide de Heer des hemels, „die man, die langzaam versteent; ik sweet het al; daar zie ik hem al in zijne woonplaats. Nu, hier is een flesch medicijn.” — En hij gaf hem een witte flesch met een vocht er in zoo helder als water. Fluks besteeg hij nu weër, met zijne vrouw, den wolkenwagen en in korten tijd waren zij bij zijn vader aangekomen. Ook zijn zes broérs waren juist ter Ung. Allen waren just zeven dagen uit geweest, doch de zes ouderen hadden geen medicijn gevonden. De jongste diende nu den van den Heer des hemels onvangen drank aan zijn vader toe, die er onmiddellijk van genas. VERDERE VERHALEN, ZONDER TEST, 467 Zijn zes oudere broïrs waren om deze reden zeer afgunstig op hem en scholden en keven 3 dagen en 3 nachten lang op hem. Op dat tijdstip, bemerkte men op het erf twee kinderen, die met elkander speelden en die men hoorde zeggen, dat zij dat getwist wel spoedig konden uitmaken. Daartoe werden ze dan ook geroepen. Zij vroegen om klapper en gebakken sago, raspten de klapper, brokkenlden de sago fijn, mengden beide dooreen en verdeelden het mengsel op zes stukken klapperdop. Onmiddellijk vielen de zes oudere broeders daar gretig op aan en al etende werden zij eensklaps veranderd in honden. De Vader en de jongste broeder met zijne vrouw, hadden verdereen aangenaam leven. 23. De twee Stiefzoons. Er leefden een man en een vrouw, die kregen twee zoons, Toen die jongens groot waren stierf de moeder. Niet lang daarna hertrouwde de vader, doch de stiefmoeder haatte de twee zoons. Fens op een keer, dat de vader was uitgegaan, bekrabde zij zich het geheele licham en verklaarde toen haar man, bij zijne t'huis- komst, dat die twee jongens haar uit haat zoo gekrabd hadden. De jongens ontvingen daarop een gestrenge bestraffing van den vader. De jongens zagen zich het leven door de stiefmoeder zoo onnan- genaam gemaakt, dat zij besloten weg te loopen. Zij namen ieder hun Blaasroer en boog met bijbehoorende pijlen mede en volgden den loop der rivierbedding, landwaarts in. In *t heldere rivierwater schoten zij garnalen met hun blaasroeren, roosterden die op een vuurtje en dronken er het water uit de rivier bij. Des avonds sliepen zij in een huisje dat zij zich maakten uit takken en blären. Zoo siepen zij weder een nacht, en de jongste broser sliep zoo vast, dat hij niet wakker te krijgen was. Dien nacht kwam daar een stoet menschen door het bosch, die op weg waren om een koning voor zich te zoeken. De oudste jongen werd wakker door het gedruisch dat de komenden maakten, maar den jongste kon hij niet wakker krijgen; niettegenstaande hij hem schudde, met water besprenkelde, water in zijn oor goot, niets wilde baten, Daar was de stoet menschen genaderd en nam den oudsten broér meê, Hij had nog maar even tijd om zijn blaasroer en boog met de bijbehoo- rende pijlen te ruilen voor die van zijn broser. Op den weg, langs welken men hem voerde, liet hij van tijd tot tijd een boogpijl vallen en toen die op waren deed hij hetzelfde met de pijlen van het blaasroer. Ten slotte kwamen zij aan een tweesprong in den weg en daar stak hij zijn speer in den weg, die links afsloeg. Met hem in hun dorp aangekomen, maakten de menschen den Door hen meêgenomen jongeling koning. De jongste broîr bleef 7 dagen en nachten doorslapen en bevond zich bij zijn ontwaken alleen en weende. Eindelijk begaf hij zich op weg en na een een geloopen te hebben, vond hij een zijner pijlen op een weg; verder voortgaande vond hij er weêr een en zoo bleef het doorgaan. Die pijlen waren voor hem een bewijs, dat hij op den weg was, dien zijn broeder gegaan was, en zoo ging hij rustig voort. Eindelijk zag hij nog aan den in den grond ge-stoken speer, den weg dien zijn broeder aan een tweesprong was ingslagen. Hij kwam terecht bij eene oude vrouw, een put-Fakin (wachtster), die bezig was met haar partes posteriores ubi (eetbare aardvrucht: Dioscoréa sp.), onder den grond te stoppen. Hij riep tot haar: „grootje lr — „Ik heb geen kleinzoon!s — „Grootje ln »Houd den mond of ik gooi je met een stuk hakmes! — „Grootje!» — Eindelijk liet de oude vrouw zich toch overwinnen, haalde hem, bracht hem in haar huisje en gaf hem te eten. Toen vroeg hij haar of zij niets van zijn broer wist. „Jar, zeide zij, zij hebben hem hier Koning gemaakt; ginds maken ze ‘t feest.. — Hij vroeg eens te mogen gaan kijken. Hij kreeg verlof, maar moest gauw weelkomen, zeide zij. Hij ging dus kijken. Men noodigde hem om meê te doen aan ‘t gezang, doch hij zeide niet te kunnen zingen en keerde weer huiswaarts. Hij kwam weel bij grootje en vroeg daarna nog eens te mogen gaan kijken. Hij ging, doch op het feest herkende men hem niet als den Broeder des Konings. Zoo kwam hij weder bij grootje terug. I had intusschen vernomen, dat een Kaitjil van daar op een handelsreis zou gaan en verzocht zijn grootje meê te mogen gaan. Deze stond het het het een zoo voer hij mede naar een vergelegen land. De Kaitjil bezocht hier verscheidene plaatsen, waar hij zijn waren verhandelen. Eindelijk waren zijne koopwaren bijna op en wam hij aan de laatste plaats, die hij nog wilde bezoeken, om de rest zijner waren te verhandelen. In de vorige plaatsen was dejongeling niet aan land gegaan, maar hier ging hij nu ook naar den wal. Hij dwaalde alleen in de stad rond, maar, daar hij geen gezelschap bij zich had, begon hij uit gevoel van verlatenheid te betweenen. En zie! de tranen, die zijn oogen ontvielen, werden dropels goud op zijn borst. Hij ging nu door met weenen, verzamelde de gouden droppels en kreeg er zòòveel, dat hij er zich een gouden kist van liet maken, van een vadem lang, en nog geld over had om die vol te koopen met mooie zaken. Op de terugreis, die nu werd aangenomen, benijdde men hem zijn gouden kist en wierp hem in zee. Doch een groote visch slokte hem op Een man, uit de stad war zijn grootje woonde, ging opzekeren dag visschen en haalde dien grooten visch op, hakte hem open, nam het vleesch mee, maar wierp de ingewanden, waarin zich de jongeling bevond, in zee. Daar kwam het oude Fakiri-vrouwtje zeewater halen. Toen zij haar bamboekoker in zee onderdompelde, wilden die ingewanden in het vat stroomen. Zij keerde ze er uit, maar telkens kwamen ze er weêr in, tot dat zij ze naar zich toe haalde en opensneed, en zie! daar vond zij er haar aange-nomen kleinzoon in. Hij deed haar nu het verhaal van zijn wedervaren en rampen. Niet lang daarna kwam de Kaitjil van zijne reis terug, en grootje werde er op afgezonden, om de gouden kist op te vorderen. Maar de Kaitjil gaf die kist niet: hij beweerde dat het jonge mensch gens, in een verafgelegen plaats, was achtergelegenen en in 't geheel geworden had verworven. Ook toen hij er daarna zelf om ging vorgen gaf de Kaitjil hem zijn kist niet. Daarop werd de zaak voor den Koning gebracht, de jongeling in het bezit van zijn schat ge-steld en de Kaitjil gestraft. Bij deze gelegenheid herkende de vrouw des Konings haren zwager en nu wilde zij gaarne, dat hij ook daar huwde; te dien einde vergaderde zij een aantal mooie meisjes om hem uit haar een keuze te laten doen. De jongeling sloeg evenwel haar vriendelijk anbod af, verklarende dat hij over zee een meisje gezien had en alleen met dat meisje wilde trouwen. Kort hierop ging hij weêr op reis met een eigen schip en kwam an de stad, waar de vader van het meisje op wie hij zijn zinnen gezet had, Koning was. — Hij deed nu aanzeek -bij den Koning om de hand der prinses. Doch deze wilde haar slechts aan hem tot vrouw geven, indien hij voor den Koning een gouden huis kon maken. De jongeling nam het aan en zette zich aan “t huilen tot hij den noodigen voorraad goud, om een huis van te bouwen Bijeen had. Daarop ging hij aan het bouwen en weldra stond daar het gouden huis. Toen het huis klaar was, kreeg hij de prinses tot vrouw en toog met haar naar de stad van zijn grootje en zijn broêr, om daar de bruiloft te vieren. De Koning schoonvader ging ook meê en op het bruiloftsfeest, dat 7 nachten en 7 dagen duurde, zeide hij: „mijn schoonzoon heeft mij beschaamd gemaakt, daar hij zoo knap is, dat hij gouden huizen kan bouwen, en daarom wil ik dat hij in mijne plaats Koning wordt; ik zal mij dan in het ambteloos leven terugtrekken. — Zoo geschiedde het en de installatie van den nieuwen Koning, in de stad zijner vrouw, veroorzaakte weêr een feest dat 9 dagen en 9 nachten aanhield. 24. De rijststamper en zijn makkers als zeeroovers. Eens gingen de rijstamper, de naald, de wesp het ei en de hoop (menschendrek) te zamen uit op zeeroof. Zij kwamen met hun vaartuig aan een eiland, waar een een oude vrouw woonde, in een huis op palen. Zij gingen daar a An wal, kookten hun potje en wachten tot het oudje haar huis verlaten zou hebben, om haar dan eene lage te leggen. Zij maakten het volgende plan: de hoop zou op den weg voor het huis gaan liggen; de wesp in de waterbamboe kruipen; het ei zich in de asch van den haard verstoppen; de naald zich verschuilen in het ligmatje en de rijstamper zich in de deuropening hangen. Tegen den avond ging het oudje uit om hout te sprokkelen, ten einde haar avondeten te koken. Toen zij uit het gezicht was, stelden de makkers zich ieder op hun post. Toen het al donker begon te worden kwam het oudje terug. Vlak voor haar huis, trapte zij in den hoop; zij ging toen naar de waterbamboe om den voet af te wasschen. Daar stak haar de wesp in de hand. Toen ging zij naar het vuur en blies dat aan om hare hand te bezien, maar door de hitte sprong nu het. ei stuk en wel in haar oog, zoodat het haar verblindde. Zij taste nu tot zij haar slaapbank vond en wilde zich op haar matje leggen, doch de naald stak haar, zoodat zij opschrikte en deur uit wilde loopen. Doch daar sloeg nu de rijstamper op haar los, zoodat zij van de huistrap viel en haar nek brak. De makkers kwamen nu te voorschijn en haalden alles uit het huis van het oudje, brachten dit in hun vaartuig en zetten koers naar huis. De hoop zat boven op de tent en de wesp zat te zingen ERE VERHALEN, ZONDER 'TFKSTEN. 471 boven in het topje van den mast. Zoo kwamen zij zeilende in de nabijheid hunner woonplaats en hun dorpsgenooten zeiden: daar hebt ge den hoop met z'n makkers: zij zijn op zeeroof uit geweest, maar zullen wel niets gekregen hebben. — Hierin bedrogen zij zich echter, want zij ontscheepten al het goed van het oudje. 25. Prinses Sini ma Sidaja. Zekere Koning had eene zeer schoone dochter, Sini ma Sidaja genaamd. Omdat zij zoo schoon was en de Koning bevreesd was, dat er te spoedig een vrijer voor haar zou komen, maakte hij haar een verblijf boven op één hooge paal. Tot gezellinnen kreeg zij bij zich de beide hofjuffers: Manuru-léla en Manuru-dé. ~ Er was echter een zekere Si Küduru-Karanai, de zoon van een Kaitjil, die zijn hart op Sini ma Sidaja gezet had, zoodat hij op zekeren nacht tegen de paal opklom om haar een bezoek te brengen. Hij nam niets mede dan zijn kris in een gouden schede, gestoken in zijn lendengordel. Hij kwam behouden boven en wilde haar wekken, maar zij, denkende, dat het een harer juffers was, gebood dat zij zich stil zou houden. Hij zette zijn pogingen om haar te doen ontwaken voort, maar daarbij viel zijn kris uit de schede, met de punt in haar borst, zoodat zij den geest gaf. Hij verbond de wonde met zijn lendengordel, maar zij kwam niet weêr bij —, zij was dood. Toen maakte hij zich uit de voeten. Des morgens werd het door de weenende hofjufters bekend, dat Sini ma Sidaja gestorven was, Zoo liet men haar dien dag af, met haar balé-balé (slaapbank) en op die balé-balé zou zij in het graf gelegd worden. Daar Si Kiduru-Karanai in de schrik de schede van zijn kris had achtergelaten, ging men daarmede naar den euveldader zoeken. Men paste er alle krissen van de stad in, maar geene paste, tot men aan hem kwam. Zijn kris paste er precies in. Nu werd hij veroordeeld, om met de Prinses begraven te worden. Na de begrafenis werd het rouw- of doodenfeest gevierd. Op den zevenden dag hoorde men lachen in het graf. Het graf werd geopend en,zie! Prinses Sini ma Sidaja was weêr levend geworden en Si Kuduru-Karanai leefde ook nog. Toen men hen uit het graf haalde, waren ze beiden frisch en gezond. Zij werden nu man en vrouw en ter viering van dit heuchlijk feit werd er een bruiloftsfeest gemaakt dat 7 nachten en 7 dagen duurde. 26. Varkensplas. (Odé-ma-léo-léo). Er was eens een Prins. Op zekeren dag ging hij baden, doch vergat naar huis keerende zijn ring, die hij bij het baden afgelegd had. Hij vernam, dat intusschen eene vrouw daar geweest was, om zich te baden. Die Vrouw hete Varkensplas. Daar zij met haar sang aan gebaad had en, met dat natte kleed aan, huis-waarts was gegaan, had zij een spoor nagelaten, van het uit haar sarong druipende water. Dat spoor volgde hij en het voerde hem door verscheidene tuinen en voorbij vele huisjes, tot het hem ein-delijk in een huis bracht. Hier vond hij de vrouw met den mng an den vinger, dien zij bekende gevonden te hebben. Bij het huis liep een haan rond, die al kraaiende haar van de aankomst van den Prins verwittig had. De Prins verzocht de vrouw om pinang, maar zij hield zich stuursch en zeide niet gewoon te zijn pinang te kauwen, dat hij dus de pinang maar van den boom op 't erf moest gaan plukken, als hij die wilde hebben. Hij deed zoo, en vroeg haar daarna om eten. Maar ook nu antwoordde zij, dat zij niet at en geen eten kon klaar maken. Als hij wilde eten, moest hij ’t zich zelf maar bereiden. Hij roosterde zich toen eenige bananen en, na lang dringen, at zij er ook een weinig van meê. Toen zeide zij, dat hij nu, waar hij gepruimd en gegeten had, wel weêr naar huis kon gaan. Maar hij wilde daar niet van weten en bleef bij haar. Zij werd zijne vrouw en na eenigen tijd werd zij bevrucht. Na eenige maanden te zamen gewoond te hebben, stemde zij er in toe met hem meê te gaan, om zijn ouders te bezoeken. Maar, ho zouden ze haar en haar goed vervoeren? O, dat was geen bezwar, zelde de Prins: „doe je oogen maar dicht en als ik zeg: doe ze open, open ze dan Weer — Zij sloot nu de oogen. De Prins draaide zich daarop om, keerde zich toen weêr naar haar toe en zeide: vopen je oogen! — en, zie! daar lag een vaartuig voor bet vervoer gereed. Daar gingen ze met hun beiden in en namen al haar boéltje meê, ook haar haan en haar kat. VERDAS VERN ALLEN, ZONDER REKKEN. Eer de res aanving, ot de Prins, chat zip oa alle \ vacht, die ze op hun vaart voorbij Kwamen mocht vragen, alkeen mit oan mangga-vrachten. Zoo Kwamen zij dan voorbij baat, doorman on andere vrachtboomen, en, op haar verzoek, klom de rive in die boomen en gaf haar de vruchten te eten, Daar A wamen sij oudolgh aan een mangga-boom. Varkensplas vergat het verbal, vergat an mangga-vruchten en toen de Prins un in dien maungesra-bean Klem, werd die al hooger en huuger, tot dat hi) aan den hemel reikte en (zij) hem uit het gezicht vergrijp. Terwijl zij daar zoo zat, kwam er cen vrouw naar haar toe, Kinabòro geheeten. Zij was een heks of weârwalvin, Zij vorsacht in de prauw te mogen komen en hoewel Varkenspla het uiet wilde toestaan, betrad zij die toch en gebood haar het hoofd op haar knie te leggen, daar zij Varkensplas het ongedierte van het huuofil wilde zoeken. Zij gehoorzaamde. ‘oen maakte Kinahoro haar haar los, ging zoeken en toen zij de eerste luis op bane hoofd buapte, had dit het gevolg dat Varkensplas bezweek (ntierf), Kinnböro wierp nu het lijk van Varkensplas, met haar haan en bar kat, op den oever tusschen de struiken, en zette zich in het vanrtuig om te wachten. Spoedig daarop begon de manggaboom wer in te korten en was eindelijk zoo laag geworden, dut de Prins er webr wit kon komen. Hij was zeer verwonderd eene andere vrouw in #ijne prauw te vinden en vroeg haar waar Varkensplan wus, 7 [ie in wepyepennn n kreeg hij ten antwoord. (Het schijnt Dat de Prinn miet dut nat wourd tevreden geweest is en Kinaboro wel heeft willen nous pdespen ule plaatsvervangster voor Varkeusplas, althans, hij ging bij buur in de prauw, voer naar zijn ouders en etelde huur duur wie Zijne vrouw voor. Het paar werd met wer grace vreugde ontvangen eu de mhr dochter geterd dar gra vincie voorr bear sehr We van 'jw ook di eerbetoon in Nt 10 — Zij simp dase user been waer bui: doch de schineis vragen Mer bret Voen oes cya bustes, vh OF haar met i: we Tarter. maar 2 guy ef Varen vy Sa el Was dien vvk. Ine rete: vigeumieg vn mur We vetst VAG Ji, wf an eer Bere VUE Cot Mel UL viet Vent Za zip Gael vitd- heen er Ome Ge vor — Vogue verta. Ne 7 wet 8 oe, iy’ dit. Ga: nt alee urec. Warned tet taat WGE suist ASP eije Te Motie ZL Gat zl ue” Vat vuizertijns aft War. 1s Ail Voort. Gar zy er Ul Ge Slagle? Vat fetid an en verder heel gewoon als schoondochter werd geaccepteerd. Het verhaal keert nu terug naar Varkensplas). Varkensplas lag daar dood, aan den oever der rivier, en haar haan en haar kat hielden de wacht bij haar. Beide deze dieren werden het eens, dat het hun plicht was de meesteres weêr in 't Leven te ropen. De kat ging haar daar op van 't hoofd naar de voeten belikken en toen weêr van de voeten naar ‘t hoofd en werkelijk zij bewoog zich. Daarna pikte de haan haar op ’t hoofd en in de beenen en, zie! dit had tot gevolg, dat zij weêr gezond en wel opstond. Zij begaf zich terstond met haar huisdieren op weg en wel opstond. Zij begaf zich terstond met haar huisdieren op weg en wenig, waarin een op hooge palen gebouwde rijstschuur stond. Deze rijstschuur koos zij zich tot woning en naenigen tijd beviel zij daar van een zoon. Ook Kinabòro was intusschen bevrucht geworden en toen haar tijd gekommen was, beviel zij van een dochter. Toen de zoon van Varkensplas groot geworden was, wilde hij wel eens van de rijstschuur af, om te gaan spelen. Zijne moeder had er veel op tegen hem te laten gaan, vreezende dat mogelijk haar weêr zou worden en Kinabòro haar weêr zou dooden. Eindelijk echter gaf zij toe; maar voor hij ging, besmeerde zij hem geheel met roet. Het kind liep voorijk voort en kwam weldra bij het huis van zijn vader, den Prins. Hier zag hij het dochtertje van Kinabòro, dat een creatuur was half van ijzer, half van koper. Hij lachtte haar daarom uit en zij lachtte hem uit, om dat hij zoo pikzwart zag en beiden beleedigden elkaar, door over en weêr hun twijfel te kennen te gven, of de ander wel een kind van een goed (wezenlijk) mensch was. Dit spel vervelde den kleinenjongen al spoedig en hij keerde terug tot zijze moeder, die hem weder schoon wiesch en hem te eten g Spoedig dwong hij weer om te gaan spelen, waarin zijne moeder hem weder ter wille was en hem liet gaan, na hem andermaal ge heel zwart gemaakt te hebben. Zoo kwam hij weder aan des Prinsen huis en vond daar den Prins en Kinabòro, welke laatste juist bezig was het eten op te zetten. De Prins gebood Kinabòro het knaapje wat eten te geven, die het hem daarop in een klapperdop voor wilde zetten; maar de Prins gedoogde dit niet en gebood dat het hem op een bord zou gegeven worden. Na gegeten te hebben, keerde de jongen weder naar zijne moeder terug. Weldra kreeg hij weet us lust om te gaan spelen en was al gauw, on herkenbaar zwart gemaakt, weet op weg naar den Prins. Deze VERDERE VERHALEN, ZONDER TEST, 475 ondervroeg hem dikmaal wiens kind hij was en waar hij woonde, maar kreeg geen inlichting van den knaap. Toen hij naar zijne moeder terugkeerde, sloop de Prins hem na en zoo kwam deze in de rijstschuur en vond er zijn vrouw, Varkensplas. Deze was zeer boos op haar zoon, omdat hij oorzaak was, dat hare woning ontdekt was. /Nu,r zeide zij, „zal Kinabdro komen en ons opeten. — Haar man stelde haar echter gerust en stond er op, dat zij met hem meê zou gaan. Zij zeide, dat hij vooruit moest gaan en jonge klappers voor haar moest plukken. Toen hij weg was, sleep zij haar mes, tot het geheel blank en zeer scherp was. Tegen den avond, ging zij daarop naar de woning van den Prins. Toen zij daar een poosje gezeten had, vroeg zij naar de jonge klappers en stelde voor dat men er het water uit zou drinken. De klappers wer den gebracht en open gemacht en ieder dronk er uit (de noot met de opening voor den mond zettende). Zij wachte tout de beurt van drinken aan Kinabdro gekommen was en op 't oogenblik dat deze zich geheel achterover boog om het laatste vocht in haar mond te gieten, trok Varkensplas haar mes een sneed haar, met èèn sneê, de keel af. 27. Ngdfa-djangu-djangu. (Het zeer schoone kind), Toen Ng. dj. dj. nog een kleine jongen was, hold hij zich met niets anders bezig, dan met ‘t teekenen van bloemen en figuren in het zand, aan het strand. Die werden dan gedurig door den op- komenden vloed weêr uitgewischt; maar als het dan weêr eb was begon hij weer opnieuw. Pindelijk toen hij volwassen was geworden, bevalen zijn moeder en zijn vader hem, dat hij wat doen moesten toch niet zoo nutteloos in het zand moest zitten teekenen. Hij be- sloot nu ijverig te worden, doch betoonde zijn ijver in het nazitten en doodslaan van zijn er ouders kippen, zoodat deze ook al spoedig van zijn ijver genoeg hadden. Nu was hij al een jongeling, doch liep altijd maar vuil rond, besteedde geen zorg nan zijn kleeding en had ook geen lust om zich te baden en te zalven. Zijn ouders hadden hem hierover al dikwerf beknord en hielden niet op hem op andere jongelingen te wijzen, die toch niet zoo vuil rondliepen, om aldus op zijn eer en scha Amtegevoel te werken. Eindelijk hadden deze voortdurende ver- maningen dan toch het gevolg, dat hij zich op zekeren dag met een klapperdop vol geraspte klapper naar de rivier begaf om zich te baden en te zalven. Toen hij daarmede bezig was en in de rivier stond, dreef er een haar met een stroom meê af en slingerde zich om zijn been. Hij vatte het, trok het naar zich toe, mat het uit en bevond, dat het 7 vadem lang was. 