None
Natuurlijk is de mogelijkheid zeer groot, dat bij eene of andere groep van deze uitgebreide familie, dit orgaan niet van zoo veel belang zal blijken te zijn; men bestudeere en waardeere ieder geval afzonderlijk. Na deze uiteenzetting, gaat Spreker over tot de bijzondere ken- merken van de Euchiriden. Het meest opvallende aan deze dieren is de kolossale ontwikkeling van de voorpooten bij het d, hetgeen eene vingerwijzing is, om in de eerste plaats te onderzoeken, of VERBLAG. CXIX die organen niet de meest natuurlijke gegevens leveren voor eene indeeling. £. longimanus en Dupontianus hebben geheel denzelfden bouw van voorpooten: bijzonder lange femora, die, wanneer ze naar achteren gebogen zijn, tot het midden der dekschilden reiken; nog meer verlengde tibiae, die bovendien geheel ongedoornd zijn; en betrekkelijk korte tarsen. Daarentegen heeft E. Mac Leayi veel korter femora, die naar achteren gebogen, slechts tot de schouders der dekschilden reiken; tibiae die in het midden en aan het einde met een zeer langen takvormigen doorn voorzien zijn; en sterk verlengde tarsen. Voeg hierbij, dat zoowel longimanus als Dupon- tianus betrekkelijk slank van bouw zijn, met een smallen, naar den top geleidelijk afnemenden thorax, terwijl Mac Leay: breed en plomp van bouw is, met een breeden, transversalen thorax, dan is er voldoende grond om Mac Leayi niet met de beide andere soorten in hetzelfde geslacht te plaatsen en het genus Cheirotonus zou dus recht van bestaan hebben. Zetten we echter onze verge- lijkingen voort en beschouwen we de kenmerken van Cheirotonus met die van Propomacrus, dan blijkt het niet mogelijk deze twee ge- slachten te scheiden. Propomacrus heeft geheel denzelfden bouw van voorpooten, van lichaam, van thorax als Cheirotonus. De thorax van den Syrischen Pr. bimucronatus wijkt wel af door de eigenaardige diepe insnijding aan de zijden, maar dit is uitsluitend soortverschil, daar het geheel wegvalt bij de andere soort Pr. Da- vidis H. Deyr. Het eenige verschil, dat tusschen de twee genera blijft bestaan, is de beharing aan de onderzijde van de tibiae bij Propomacrus; dit kan evenwel niet voldoende geacht worden voor eene generieke scheiding ; waarschijnlijk staat de aanwezigheid van die beharing in verband met levenswijze of andere omstandigheden ; de beide soorten met behaarde pooten bewonen het lage land, de andere daarentegen het hoog gebergte. Bovendien is de beharing by Pr. Davidis reeds minder sterk dan bij Pr. bimucronatus; ook is bij weinig ontwikkelde mannetjes van deze laatste de beharing nauwelijks aanwezig. De Euchiriden zijn op het punt van dergelijke pootbeharing nog al eigenaardig; zoo heeft het d van £. E. Dupontianus, mist; daarentegen vertoont het 2 van Dupontianus aan het pygidium twee haarbosjes, die bij het 9 van longsmanus weêr niet voorkomen. Nog een bewijs voor de juistheid der ver- eeniging van Cheirotonus met Propomacrus levert de penis, die voor Euchirus en Cheirotonus zeer verschillend, daarentegen voor Chei- rotonus en Propomacrus geheel dezelfde is. Door deze indeeling ontstaat een geslacht Propomacrus, dat in twee natuurlijke groepen te splitsen is: 1°. de groote metaalkleurige soorten met onbehaarde pooten, en 2°. de kleinere zwart- of bruinkleurige soorten met behaarde pooten.. Wat de tweede questie betreft, namelijk of Pr. Parryi Gray slechts eene varieteit is van Pr. Mac Zeayi Hope, dan wel eene zelfstandige soort, lijdt het, volgens Spreker, geen twijfel, of we hebben met twee goede soorten te doen. Bij Mac Leayi vertoonen de femora eene groote hoekige uitgroeiing, bij Parryi slechts een stompen doorn; de tibiae van Mac Leayı zijn bij het einde plot- seling zeer sterk naar binnen gekromd; die van Parry: slechts gelijkmatig zacht gebogen; de clypeus is bij Mac Leayi veel langer dan bij Parryı; Mac Leays vertoont op den thorax twee groote gladde plekken, terwijl de thorax van Parryi geheel en al ge- punctueerd en in het midden van den voorrand met een stevigen knobbel voorzien is. Voorts is Parry: slanker van bouw en de gele vlekken op de dekschilden zijn veel talrijker en vloeien meer ineen. Ook de verschillende vorm van forceps pleit voor de scheiding der beide sourten; bij Mac Leayi zijn de beide valven van den forceps zwaarder gebouwd, naar voren meer verbreed en gezwollen. De heer van de Poll voegt nog hieraan toe, dat het hem gebleken is bij het naslaan der beschrijving van Pr. Davidis, dat de heer Henri Deyrolle tot dezelfde resultaten gekomen was; alleen maakte de penis toen nog geen onderwerp van studie uit, zoodat de hierdoor le verkrijgen bevestiging van de reeds door uitwendige kenmerken bekomen resultaten bj Deyrolle niet voorkomt. Hierin had Spreker aanleiding gevonden een en ander nogmaals uitvoerig uiteen te zetten. De heer Everts stelt ter bezichtiging een der zeldzaamste en VERSLAG. CXxI merkwaardigste Coleoptera uit Europa, nl. Plegamophorus bispt- nosus Hampe, d en 9. Deze soort werd door Hampe bij Hermann- stadt in Transsylvanie tegen een ouden eikenstam ontdekt. Later werd zij door Bremke in Morea (Griekenland) teruggevonden. Zij leeft achter boomschors bij mieren. Thans zijn de beide sexen bekend. Het diertje, dat slechts 3.5 mm. lang is, heeft vierledige sprieten; het eerste lid is eenigszins kogelvormig, het tweede en derde korter en smaller, het vierde breed en vlak, bij het wijfje iets langer dan de drie voorafgaande leedjes te zamen. By het mannetje is dit vierde lid duidelijk in de lengte gespleten, zoodat twee plaatvormige leedjes op het derde lid schijnen ingeplant te zijn, iets wat herinnert aan de bladachtige leedjes bij de Lamel- licornia; vermoedelijk kunnen daarmede klappende bewegingen worden gemaakt. Over de plaats, die deze soort in het systeem moet innemen, bestaat nog groote onzekerheid. Redtenbacher en Seidlitz rang- schikken haar bij de Colydiidae; in den Catalogus van Von Heyden, Reitter en Weise wordt zij onder de Endomychidae (tribus My- cetaeidae) opgenomen. De heer Veth deelt, op verzoek van zijnen vader, Prof. P. J. Veth, — die wegens ziekte zich geruimen tijd aan allen arbeid heeft moeten onttrekken, maar nu gelukkig weder eenigszins her- steld is, — eenige bijzonderheden mede omtrent den stand van het werk, betreffende de fauna van Midden-Sumatra, en van de plannen om dit tot voltooiing te brengen. In 1887 mocht de geachte Hoogleeraar er in slagen, de eerste helft der Bijdragen tot de kennis der fauna van Midden-Sumatra in het licht te geven. Ten gevolge van eenige verandering in de rangschikking der stof, ten behoeve van de uitgave van de eerste helft der fauna, zou de tweede helft de volgende stukken bevatten: Afd. VII, Orthoptera. Hiervoor zijn een paar algemeene opmer- kingen gereed, door heinzelven geschreven, en voorts de lijst der Forficulae, met beschrijvingen der nieuwe soorten en varieteiten CXXII VERSLAG. (inet eene plaat) door den heer Bormans, de beschrijvingen reeds opgenomen in de Notes from the Leyden Museum. Afd.. VIII. Lepidoptera. Aan dit gedeelte ontbreken nog eenige platen; eene daarvan is reeds door den heer Brants op zijne be- kende meesterlijke wijze geteekend, en zal spoedig door nog twee andere platen gevolgd worden, waarmede dan dit gedeelte gereed zal zijn; alleen zou er nog een register aan moeten worden toe- gevoegd; dit is reeds door den Hoogleeraar zelven samengesteld, en wel de genera in alphabetische orde en bij ieder genus de species op dezelfde wijze gerangschikt. Alvorens het ter perse te leggen, wilde hij evenwel het oordeel van den heer Snellen daar- over vernemen; deze geeft de voorkeur aan eene andere inrichting, namelijk aan de opnoeming in alphabetische volgorde der geslachts- en soortnamen door elkander, waarbij die der geslachten alleen door eene bijzondere letter onderscheiden worden. Prof. Veth zou gaarne zien, dat de heer Snellen zich met de samenstelling van een naar diens wensch ingericht register zou willen belasten, waarbij het reeds gemaakte concept van nut kan zijn. Afd. IX. Deze moest, na de gemaakte verandering in de rang- schikking van het rnateriaal, thans de Hemiptera en de Hymenoptera te zamen bevatten. De Hoogleeraar schreef voor die beide groepen eene korte inleiding en wenscht daarop te laten volgen: 1°. eene lijst der Hymenoptera monotrocha (de mieren uitgezonderd), reeds in 1878 door den heer Ritsema opgemaakt, toen de insecten, later op de Oostkust verzameld, nog niet ontvangen waren; 2°. de lijst der Formicidae, met de beschrijving van twee nieuwe soorten en van eene Larrida, over te nemen uit de Notes from the Leyden Museum; 3°. eenige aanteekeningen van Prof. Veth zelven omtrent de bijen van Midden-Sumatra; en 4°. de lijst der Cicadidae, met beschrijving van een nieuw geslacht en eene nieuwe soort, de laatste overgenomen uit de meergenoemde Notes. Afd. X, Diptera, is sedert lang door den heer van der Wulp met platen en register afgewerkt en compleet in handen der in- teekenaars. | Afd. XI. Deze was oorspronkelijk bestemd voor de Arachniden VERSLAG. CXXIII en Crustaceén. De laatsten zijn om redenen, die hier niet behoeven te worden herhaald, naar de eerste helft der Fauna overgebracht. Van de Arachniden zijn alleen de Araneae volledig behandeld door Generaal van Hasselt, waarvan tekst en platen reeds lang aan de inteekenaars zijn geleverd. Van de andere onderdeelen der Spin- achtige dieren is of niets noemenswaardig in de verzameling ge- vonden, of wat er nog was is verloren gegaan: dit laatste is onder anderen het geval geweest met eenige naar Berlijn gezonden schorpioenen. Afd. XII. De kleine afdeeling der Vermes, beschreven en met de noodige platen toegerust door Dr. Horst, en sinds lang in handen der onderteekenaars, behoeft hier geen verdere bespreking.. Door de publicatie der hier opgenoemde, nog ongedrukte stukken, zal eene betrekkelijke volledigheid van het geheele werk der Sumatra- expedilie verkregen worden. Van elke afdeeling zal althans iets wetenswaardigs zijn medegedeeld. Meer is op dit oogenblik zeker niet te verkrijgen. Het is nu echter noodig, dat de heer Ritsema zijne toestemming geve tot de opneming van zijne reeds in 1878 gereed gemaakte lijst der Hymenoptera, en dat van den kant der Redactie van de Notes from the Leyden Museum geen bezwaar worde gemaakt tegen de overneming der beschrijvingen van eenige van de Sumatra- expeditie afkomstige diersoorten, die in het werk over die expeditie evenmin mogen ontbreken, als de beschrijvingen van een groot aantal Coleoptera, die de heer Ritsema zelf uit de Notes heeft overgenomen. Sedert de voltooiing der afdeeling Coleoptera in het werk, zijn nog minstens een dertigtal nieuwe kevers, behoorende tot de ver- zamelingen der Sumatra-expeditie (met inbegrip der ‘geannexeerde collectien van de heeren J. C. van Hasselt en Schagen van Leeuwen), in de Notes beschreven. Ook deze zouden nog als een supplement op de Coleoptera bewerkt, of wel de beschrijvingen, maar dan in systematische volgorde, daarin overgenomen moeten worden. Daar- voor wordt evenzeer een beroep gedaan op de welwillende mede- werking van den heer Ritsema. De vergadering heeft met aandacht de bovenstaande mededee- CXXIV VERSLAG. lingen aangehoord betreffende een werk, dat der Entomologische Vereeniging steeds eene groote belangstelling heeft ingeboezemd, en zij verzoekt den heer Veth, dit aan zijn hooggeachten vader te willen mededeelen, en tevens er te willen bijvoegen, dat de heer Snellen, wat het register op de Lepidoptera aangaat, en de heer Ritsema, ten opzichte der van hem gevraagde hulp voor de verdere voltooiing van het werk, zich ten volle bereid verklaren, daartoe hunne medewerking te verleenen. De heer Kaltenbach deelt de uitkomsten mede van door hem gedane waarnemingen bij het kweeken van Spilosoma lubricipeda L., in verband tot het ontstaan van varieteiten. Welke de oorzaken zijn, die tot het vormen van varieteiten van vlinders aanleiding geven, is over ’t algemeen nog weinig bekend, en toch zou het van belang zijn voor de ontwikkelings-geschiedenis, in dit opzicht iets meer te weten. Zelfs de geringste poging in die richting schijnt eenige waarde te kunnen hebben. De genoemde soort varieert hij ons te lande zeer weinig en althans niet in ’t oog vallend, zij het ook dat het geel der vleugels nu eens wat krachtiger, dan weder bleeker voorkomt, of dat in zeldzamer gevallen de zwarte stippen zich grooter en in meer aantal vertoonen. Er bestaat nu eene, wel is waar in ons land nog niet gevonden, maar waarschijnlijk ook daar niet ontbrekende, fraaie en constante varieteit (Sp. Zatima Cram.), die uitsluitend aan de zeekusten, en voornamelijk op Helgoland wordt aangetroften. Vol- gens een schrijven van Dr. Staudinger aan onzen Voorzitter, den heer Snellen, zou zij daar bijna even talrijk zijn als de typische vorm. Haar voorkomen in de nabijheid der zee leidt tot de gevolgtrek- king, dat de aanwezigheid van zoutdeelen in de lucht, den bodern en de voederplanten niet zonder invloed is op de wording van deze merkwaardige varieteit. Dit gaf Spreker aanleiding om na te gaan, in hoever een kunstmatige toevoer van zout wijziging in de kleur der vlinders zou teweegbrengen. Hij kweekte daartoe uit eieren, van een dubricipeda-wijfje uit zijnen tuin afkomstig, de rupsen, derwijze dat hij deze en de voederplant (zuring) dagelijks VERSLAG. CXXV of eenige malen in de week, door middel van een gewoon gutta- percha verstuivings-toestelletje, met eene zwakke oplossing van keukenzout in water besproeide. Zij groeiden daarbij kostelijk en de volwassen rupsen waren minstens even groot als anderen, in de vrije natuur gevonden. Ook de uitgekomen vlinders waren in ont- wikkeling niets ten achter. Tot zijn spijt had hij, door drukke bezigheden, de rupsen in hare laatste periode eenigszins moeten verwaarloozen, en was daarvan eene groote sterfte het gevolg. Zoodoende kwamen niet meer dan 14 vlinders uit, waarvan som- migen nog kreupel. Allen vertoonden evenwel, zonder daarom nog op de var. Zatima te gelijken, bij overigens geheel met den type overeenkomende teekening, eene sterke verkleuring. Het frissche geel was verdwenen en met een zwartachtig waas overdekt, vooral op den kop en thorax; de vlinders hadden daardoor eene grauwe leemkleur verkregen, die duidelijk van de typische tint afwijkt; bij een der mannetjes was zelfs de binnenhelft der voorvleugels sterk in het zwart verkleurd. In het volgend jaar, bij eene gelijke proefneming, ofschoon op kleiner schaal, werd dezelfde afwijking in kleur verkregen. De gevolgtrekking ligt dus voor de hand, dat het toevoegen van zoutdeelen aan de voederplant der rups, de kleur van den vlinder verdonkert en dus de vorming van zwarte varieteiten be- gunstigt. Eenige exemplaren van de op bovengenoemde wijze gekweekte, van den type afwijkende vlinders, gaan ter bezichtiging rond. De heer Jentink vraagt, of er ook onder de leden der Ento- mologische Vereeniging zijn, die de opgave van Wallace hebben gecontrôleerd. Bij een nauwkeurig onderzoek toch van de opgaven, door Wallace gedaan, en waarop deze zijne theorie grondt van de verspreiding der dieren in den Indischen archipel en van de wijze waarop zij de verschillende eilanden bevolkt hebben, is het Spreker gebleken, althans ten opzichte der Zoogdieren, dat Wallace on- nauwkeurig citeert en lang niet op de hoogte was van de literatuur omtrent zijn onderwerp. En juist, omdat zijne conclusien zulk eene OXXVI VERSLAG. wijde strekking hebben, mag men des te meer eene bijzondere nauwkeurigheid eischen van de gronden waarop die conclusien berusten. Spreker vestigt daarom de aandacht der Entomologen op dit werkelijk zeer belangrijk punt en beveelt hun zeer aan, ook Wallace’s mededeelingen, rakende de Entomologie, aan eene strenge contrôle te onderwerpen. De heer van Hasselt zegt, ten gevolge eener verwonding aan zijne rechterhand, in de laatste maanden buiten staat te zijn geweest, zich naar wensch met entomologischen arbeid onledig te houden. Toch wil hij, als naar gewoonte, ook nu der vergadering eene korte mededeeling niet onthouden. In de eerste plaats heeft hij ten vorige jare eene collectie spinnen ter determinatie ontvangen van ons hooggeacht medelid, Professor Max Weber, te Amsterdam, afkomstig van diens jongste reizen niet alleen in Java, Sumatra en Gelebes, maar zelfs in veel minder bekende streken, de eilanden Flores, Rotti en Saleijer. Daarin bevinden zich, nevens enkele voorwerpen van Professor Wichmann te Utrecht, verscheidene zeer belangrijke en zelfs een drietal nieuwe soorten. Spreker acht het echter onbescheiden, om vóór de uitgave van het ook hierop betrekking hebbende werk van den Hoogleeraar Weber, daarover thans reeds in bijzonderheden te treden. Ten tweede vermeldt hij, onlangs eene andere verzameling Oost- indische spinnen ten geschenke te hebben ontvangen, insgelijks bijeengebracht door een onzer geachte medeleden, den heer Bolsius, vroeger werkzaam aan het gezondheids-etablissement te Sindanglaja , destijds als civiel geneesheer gevestigd te Tangerang, residentie Ba- tavia, thans te Sumanap, op Madura. Deze zond eene zeer talrijke collectie Javaansche soorten uit den Preanger, boven vele andere toezendingen uitmuntende niet alleen door verscheidenheid, maar door buitengewone talrijkheid van enkele derzelfde spinnensoorten , waardoor altijd voor de leer van varieteiten nieuwe gezichtspunten worden verkregen. In afwachting, dat hij van deze Araneïden wellicht eene lijst in het Tijdschrift zal kunnen geven, laat hij ten slotte eenige der gezonden fleschjes ter bezichtiging rondgaan, VERSLAG. CXXVII bevattende enkele zeer schoone of zeer zeldzame species, t. w. Gasteracantha roseo-limbata Dol., Epeira salebrosa Thor., Uloborus zosis Walken., Ariadne flagellum Dol., en een drietal, hem nog niet zekere, fraaie Lycosidae, onder beknopte toelichting van hare respectieve eigenaardigheden. De heer van der Wulp vestigt de aandacht op een zeer uit- voerig en belangrijk opstel van Prof. Dr. Fr. Brauer en J. Edl. von Bergenstamm in Band LVI van de Denkschriften der mathem. naturwiss. Classe der Kais. Akad. der Wissenschaften in Wien. Het stuk is getiteld: Vorarbeiten zu einer Monographie der Muscaria Schizometopa (excl. Anthomyidae). In hunne inleiding wijzen zij er op, dat onderscheidene schrijvers getracht hebben, deze dieren (de Muscidae Calypterae) in eenige groepen te verdeelen en voor die groepen kenmerken vast te stellen, waarbij de beschrijving der geslachten dikwijls ongemerkt, soms zelfs voorbedachtelijk de door henzelven gestelde grenzen hebben overschreden. Al de in aan- merking genomen kenmerken wisselen in hunne combinatie zoo menigvuldig af, dat het schier onmogelijk is er een te ontdekken, dat een zeker aantal geheel beheerscht en dus als zoodanig in een natuurlijk systeem kan gelden. Ook de schrijvers van bovengemeld opschrift hebben te vergeefs gepoogd, voor de tot dusver gevormde groepen (Tachininae, Dexinae, Sarcophaginae enz.) meer constante onderscheidingskenmerken te vinden, en zijn toen tot het inzicht gekomen, dat het beter is, deze verdeelingen geheel te laten varen en een veel grooter aantal kleinere groepen of verwantschapskringen aan te nemen. Op deze wijze worden, met inbegrip der Oestridae (die tot duever als afzon- derljke familie van de Muscidae werden afgescheiden), door hen niet minder dan 54 groepen gekarakteriseerd. De Oestridae maken de laatste (54ste) groep uit. Evenzeer blijven de Muscinae, Pha- siinae, Sarcophaginae en Ocypterinae ieder eene eigen groep vormen. Daarentegen zijn de Tachininae en Dexinae geheel door elkander geworpen; het tot nog toe geldende onderscheidingskenmerk (de naakte of gevederde sprietborstel) wordt dus door hen als geheel CXXVIII VERSLAG. ondergeschikt beschouwd, hetgeen niet kan bevreemden, als men in aanmerking neemt de vele overgangen , die in dat opzicht worden aangetroffen. Het blijft de vraag, of de schrijvers, door de verdeeling in meer beperkte groepen, nader zijn gekomen tot het doel, om een meer natuurlijk systeem te scheppen en de determinatie van de ontelbaar vele soorten gemakkelijker te maken. Zooveel bij eene oppervlakkige bestudeering van hunnen arbeid, — Spreker is eerst sinds zeer korten tijd in het bezit van het stuk, — valt waar te nemen, is dit doel nog op verre na niet bereikt. Trouwens zij noemen dan ook hun opstel zeer bescheidenlijk slechts een voorbereidenden arbeid, en zeggen bovendien uitdrukkelijk, dat in de opvolging van de aangegeven 54 groepen geenszins de bedoeling ligt, om daarmede eene natuurlijke reeks aan te duiden. Intusschen wordt, bij hunne groepeering der geslachten , dik wijls van kenmerken gebruik gemaakt, die tot hiertoe min of meer werden verwaarloosd, en hierin is misschien de grootste verdienste van het werk gelegen. Vooral is in dit opzicht partij getrokken van de gedaante van den kop en de gezichtslijsten, alsmede van den aard en de wijze van plaatsing der borstelharen op het voor- hoofd en het aangezicht. De elf platen, aan het werk toegevoegd, stellen voor een groot aantal genera die aan den kop ontleende kenmerken in het licht. Somtijds ook wordt een kenmerk, tot dusver als ondergeschikt beschouwd, door de schrijvers meer op den voorgrond geplaatst en tot onderscheiding van een der groepen aangenomen. Als voor- beeld hiervan moge dienen hunne groep IV, Blepharipoda, waarin eenige geslachten worden vereenigd, bij welke de achterschenen aan de buitenzijde dicht gewimperd zijn; de daarin opgenomen genera wijken evenwel onderling weder in zooveel andere opzichten van elkander af, dat zij zeker niet op den duur als eene natuurlijke groep bijeen zullen kunnen blijven. Zoo wordt daarin nevens Ble- pharipeza rufipalpis Macq. (= Belrosia leucophrys Wied.) een nieuw genus Masipoda opgenomen, met eene Mexicaansche soort, Al. geminata Br. et Berg., welke door Spreker is aangetroffen onder VERSLAG. CXXIX de vliegen van midden-Amerika, thans bij hem in bewerking, en door hem in de Biologia Centrali Americana als Evorista latimana beschreven !). Die soort is inderdaad niet anders dan eene Zxorista, en behoeft daarvan niet te worden afgescheiden ter wille van de gewimperde achterschenen, een kenmerk dat zich ook in meerdere of mindere mate bij verscheidene andere soorten van dat genus voordoet; evenmin is het verbreede laatste lid der middeltarsen (een kenmerk alleen van het g) eene gegronde reden tot generieke afscheiding. Doch wat hiervan zij, Belvosia en Exorista zijn twee zoo heterogene geslachten, dat samenvoeging in dezelfde groep niet wel is vol te houden. Wil de kenmerken der groepen en geslachten niet overal in tegenstelling met elkander zijn geplaatst, valt het niet gemakkelijk het werk te bestudeeren. Bezwaarlijk zal iemand zich eene eenigs- zins duidelijke voorstelling kunnen maken van de verschillende groepen, tenzij hij de soorten kent, die daarbij als typen zijn aangewezen. Overigens zijn door de schrijvers een aantal nieuwe geslachten gemaakt, wat wel eens noodig was omdat, naar nieuw aangegeven kenmerken , enkele soorten uit de bestaande genera zijn afgescheiden , om naar eene soms verwijderde groep te worden overgebracht ; ook een aantal nieuwe soorten zijn kortelijk door hen beschreven. De gebruikelijke generieke benamingen zijn over ’t algemeen behouden gebleven. Slechts in een enkel geval is daarvan afgeweken , door namelijk den naam Tachina niet te bezigen in den zin van Schiner’s Fauna Austriaca, maar dien te geven aan de soorten van het genus Echinomyia, na aftrek van Fabricia, Peleteria en Servillia. De arbeid van de heeren Brauer en von Bergenstamm heeft vooral ook die verdienste, dat hij grootendeels gegrond is op eene nauwkeurige vergelijking van typische voorwerpen, waaraan het 1) De beschrijving van Ezorista latimana was juist afgedrukt, toen de heer van der Wulp het werk der heeren Brauer en v. Bergenstamm in handen kreeg. Het recht van prioritoit gebiedt echter, aan de soort den naam van geminata Br. et B. te geven. 9 CXXX VERSLAG. Weener Museum zoo rijk is. Met voordacht zijn voorloopig vele der nieuwere geslachten met stilzwijgen voorbijgegaan, omdat daarvan geen typen voorhanden waren. De schrijvers zijn evenwel voorne- mens, in een volgend opstel ook die nieuwere geslachten te bespreken. De wetenschappelijke mededeelingen hiermede afgeloopen zijnde, brengt de Voorzitter den dank der vergadering aan de verschillende Sprekers. Op de vraag des Voorzitters, of iemand nog iets heeft in ’t midden te brengen , geeft de heer Bos zijn verlangen te kennen, om te worden ingelicht omtrent den aard der insecten-fauna van het eiland St. Helena, in vergelijking vooral met de vroegere Europeesche fauna. Hij vindt daartoe aanleiding in eene zinsnede, voorkomende in het werk van Supan, Grundzüge der physiol. Erdkunde, en luidende: «Das europäische Element seiner merkwürdigen Käfer- fauna (die van St. Helena namelijk) weist darauf hin, dass die Einwanderung zu einer Zeit erfolgte, als die Winde und Meeres- strömungen wesentlich anders vertheilt waren als jetzt». — Daar evenwel geen der aanwezigen iets naders daarover weet aan te geven, wordt voorgesteld, de vraag in het verslag op te nemen, ten einde de aandacht er op te vestigen en de gelegenheid te openen, later daarvan meer te vernemen. Hierop wordt de vergadering gesloten. DEUX NOTES BIBLIOGRAPHIQUES PAR F. J. M HEYLAERTS. I. Mémoires sur les Lépidoptères, redigées par N. M. Romanoff (Grand Duc Nicolas Mikhaîlowitch de Russie). Tome V, avec 12 planches coloriées. Je viens de recevoir de l’Auteur Impérial ce nouveau volume; je m’empresse de l’annoncer à mes collègues entomologiques tout en faisant une esquisse superficielle du contenu très intéressant. Ce tome nouveau est aussi splendide que les premiers; les planches sont tout aussi supérieures et artistement faites, étant dessinées par MM. Lang, Rybakoff, une seule figure par le Professeur van Leeuwen (pl. IX f. 4.), et gravées par Mr. Castelli. — On pourrait demander pourquoi le tome V suit le tome III. En voici la raison. Mr. Grumm Grshimaîlo, ayant fait un voyage d’exploration dans le Buchara oriental (vide P. III pag. 357), a ramassé un butin entomologique immense, dont la description remplira tout un volume, le IV. (A ma grande satisfaction il a aussi trouvé deux Psychides nouvelles, que j'ai décrites dans les Comptes-rendus Belges du 1 Oct. 1887, Amicta Grummi m. et du 6 Avril 1889, Chaka Staudingeri m.). Les tomes IV et V ont été commencés en méme temps, le de a été termine le premier et le 4e va suivre. Le premier travail publié dans le tome V est de Mr. Christoph et est intitulé: « Lepidoptera aus dem Achal-Tekke-gebiete » , vierter Theil. Pas moins de 148 espèces sont ajoutées à celles, qui ont été énumérées dans les trois premières parties. Il décrit quelques CXXXII DEUX NOTKS BIBLIOGRAPHIQUES. genres nouveaux et des espèces nouvelles, dont les diagnoses se trouvent dans la Stettiner enlomologische Zeitung 1887, pag. 162—167. Trois planches accompagnent l’article. Planche I porte les figures de: 1. Colias aurorina var. Trans- caspica Chr. 9; 2 ab. Polyommatus Phoenicurus var. scintillans Chr. d 9; 3 ab. Zrebia myops, var. Tekkensis Stgr. 3; 4. Hesperia Ahriman Chr. 9; 5. Naclia punctata var. parviguttata Chr. ; 6. Hol- cocerus inspersus Chr. 8; 7. Agrotis arvicola Chr. ; 8. Agrotis indigna Chr. et 9. Agrotis glaucescens Chr. Planche II, f. 1.9 Heliophobus unctus Chr. d; 2. Phoebophilus versicolor Stgr.; 3. Phlehoeis Petersi Chr. 3; 4 ab. Centropus scrip- turosa Ev. 3 9; 5. Luperina Siri Ersch.; 6. Ischnopteryz Turanica Ersch.: 7. Plusia bella Chr. 3; 8. Omia viola Stgr.; 9. dedophron venosa Chr 5; 10 ab. Pericyma profesta Stgr. 3 9; 11. Pandesma terrigena Chr. d. Planche III, f£ 1 ab. Palpangula imitatric Chr. 9; 2 ab. Catocala Lesbia Chr.; 3. Euerostis petitaria Chr. 9; 4. Hemerophila Lederi Chr.; 5. Litkostege lenata Chr.; 6. Hypotia atomalis Chr.; 7. Orobena vagabundalis Chr.; 8. Myelois nigripalpella Chr.; 9. Teleia partitella Chr. Le second article est de Mr. S. Alphéraky: « Lépidoptéres rap- portés du Thibet par le Général N. M. Przewalsky de son voyage de 1884—1885, avec une planche. L’auteur décrit 27 espèces; de quelques unes il avait déjà donné les diagnoses dans le tome III des « Mémoires». Ses considérations sur quelques genres, e. a. Parnassius et Colias, sont très interessantes et en méme temps elles sont des preuves d’une étude sérieuse. Quelques mots cha- leureux à la mémoire du Général Przewalsky, enlevé trop tôt à ses amis et à la science, terminent le travail. La planche IV, contient: f. 1 a, b, c, d. Parnassius Przewalski Alph. d 9; 2. Aporia peloria Hew.; 3 ab. Pieris Roborowakit Alph. d 9; 4 a be d. Colias Eogene var. Stoliczkana Moore d 9; 5 ab. Zycaena prosecusa, var. duplex Alph. 3 2; 6. Melitaca Sindura Moore et 7. Coenonympha Semenovi Alph. d. Le même auteur décrit ensuite les « Lépidoptères rapportés de DEUX NOTES BIBLIOGRAPHIQUES. CXXZIII la Chine et de la Mongolie par G. N. Potanine. Son travail est précédé d’un avant propos par Mr. A. Séménow (relation du voyage). — C’est la première partie; en tout 67 espèces sont énumérées. Sur la planche V se trouvent: f. 4. Aporia? Martineli Oberth. 2; 2 ab. Pierts Butlers Moore d 9; 3. Thecla inflammata Alph.; 4. Lycaena Potanini Alph. d; 5 ab. AtÂyma orientalis Elwes var. coustricta Alph.; 6. Araschnia strigosa Butl. 3; 7. Coenonympha Sinica Alph. g; 8. Coenonympha pavonina Alph. d et 9 ab. Plerygospidea Moori Mab. &. Un troisieme travail de Mr. Alphéraky sur «le Pamir et sa faune lépidoptérologique » vient ensuite. C'est la 2e partie, les Noctué- lites, avec les planches VI, VII et VIII. En tout 150 espèces sont énumérées et de plusieurs genres nouveaux et espèces nouvelles les diagnoses furent publiés dans la Stettsner ent. Zeitung, 1887, pag. 167 et s. Sur la planche VI sont figurés: 1. Aaphsa approzimata Alph. ; 2. Acronycta elacagni Alph.; 3. Agrotis zanthograpka, var. elutior Alph.; 4. Agrotis birivia, var. plumbea Alph.; 5. Mamestra spalac Alph.; 6 ab. Comophorus villosus Alph. & 9; 7. Polia centralasiae, aberr. asiatica Alph.; 8 ab. Polia chamaeleon Alph. 3 9; et 9. Polia tenuicornis Alph. La planche VII contient: 4. Agrotis érstsci var. varia Alph. ; 2. dgrotis Citillus Alph.; 3. Agrotis Islandica, var. Kossica Stgr.; 4. Mischa cortez Alph.; 5? Hadena armata Alph.; 6. Hydroecia ochreola Stgr.; 7. Hiptcha Grumi Alph.; 8. Cosmia subtilis Stgr.; 40 ab. Pulcheria catomelas Alph. et 14. Cucullia amota Alph. Sur la planche VIII se trouvent: 1. Euclidia regia Stgr.; 2. Euclidia catocalıs Stgr.; 3. Hydrilla cinerea Alph.; 4. Phoebophilus amoenus Stgr.; 5. Acronycta rumicis L., var. Turanica Stgr.; 6. Leucanitis obscurata Stgr.; 7. Agrolis Junonia Stgr.; 8. Spintherops cataphanes Hb., var. maculifera Sigr.; 9. 9 a. Lsocklora viridis Stgr., var. mamma Stgr.; 10. Agrotis lasciva Stgr.; 11. Thalpocharis viridis Stgr. «Neue Lepidopteren aus dem Kaukasus» est le titre d'un second travail de Mr. H. Christoph. Les species novae sont toutes figurées CXXXIV DEUX NOPES BIBLIOGRAPHIQUES. sur les planches IX et X. Ce sont: (pl. IX) 1 abcd. Colias chlorocoma Chr. d 9; 2 ab. Zygaena tamara Chr. d 9; 3. Endagria bipunctata Stgr. et 4. Pentophora morio L., var. Caucasica Heyl.; (Pl. X) 1 ab. Zlepialus Schamyl Chr. & 2; 2. Crateronya Ballioni Chr. 3. Les descriptions sont claires et précises. C’est Mr. Christoph qui les a faites: c'est tout dire. Mr. Alpheraky a eu la bonne chance de faire, avec son Altesse Impériale et Mr. le docteur Sievers, un voyage en Espagne et de visiter en méme temps les îles Canaries. Une certaine quantité de Lépidoptères y furent capiurés. Une exellente relation de voyage par le Dr. Sievers, précédant le travail de Mr. Alphéraky sur les espèces conquises, est pleine d’interet. Ses considérations scientifiques valent bien la lecture, surtout celles sur Pieris var. Cheiranthi Hübn., Pyrameis vulcanica Godt. etc. En tout 57 espèces furent capturées. Sur la planche (XI), qui accompagne l'article, sont figurées: 1 ab. Rhodocera Cleobule Hübn. d et 2; 2 a bc. Lycaena Webbianus Brullé d et 9; 3. Danais Chrysippus L., var. Alcippus F; A. Epmmephile Janira L., var. fortunata Alph. 9; 5. Bryophila Algae F., var. Canaria Alph.; 6. Acidalia Guancharia Alph. 9 et 7. Botys dorcalis Guén. Le dernier travail est encore de l’auteur précité et est intitulé « Sur quelques Lépidoptères de la Russie méridionale ». Les especes, dont il est question ici, ont été décrites par lui, déjà il y a quelque temps, dans les annales de la Société entomologique Russe, sauf la Mamestra impleca Hubn., espéce pour ainsi dire perdue, mais retrouvée par l’auteur à Taganrog. Il la décrit minutieusément et énuinère les raisons par lesquelles il est persuadé qu'elle n'est pas une variété de la M. Leineri Frr. Sur la planche XIII, qui accom- pagne son article, sont figurées: 1. Mamestra implera Hübn.; 2 ab. //adena Christophi Alph. d et 2; 3. Hypenodes balncorum Alph. d; 4 ab. Boarmia maeoticaria Alph. 3 et 2; 5. Crambus cauca- sicus d; 6. Salebria marmorata Alph. d; 7. Sciaphila orientana Alph. 9; 8. Wieropterye Maschukella Alph. 9 et 9. Alucita synne- phodactyla Alph. d. DEUX NOTES BIBLIOGRAPITIQUES. CXXXV Voici encore une esquisse bien superficielle du tome V des « Mémoires », trop superficielle par rapport aux travaux scientifiques qu’il contient. L’Asie centrale, par les explorations des entomolo- gistes Russes, si liberalement favorisées et encouragées par notre Mécéne Imperial, s’ouvre de plus en plus aux lépidoptérologistes. Les contrées inaccessibles nous montrent leurs trésors entomolo- giques. Puisse Son Altesse Impériale rester encore longtemps ce qu’ Elle est maintenant pour notre chère science, et étre environnée par les hommes capables et instruits, qu’Elle compte maintenant parmi ses collaborateurs. II. Les Parnassiens de la Faune paléarctique, par Jules Léon Austaut. L'auteur commence, dans sa préface, par donner une idée de ce que l'on entend aujourdhui par la faune paléarctique; il donne une énumération des contrées que comprend le territoire où les types de cette faune se rencontrent. A mon avis il aurait dû en étendre les limites en Asie, or, dans un travail très intéressant, Mr. H. J. Elwes, le savant lépidoptérologiste anglais bien connu (vide Proceedings Zool. Society, 1873) a prouvé clair comme le jour que cette faune s’etend beaucoup plus loin. Il y compte une partie de la Chine, le Thibet et le Ladak; il le prouve non seulement par la faune entomologique et ornithologique. mais aussi par les plantes que l’on y trouve. Les Parnassiens se trouvent donc sans exception dans la contrée susnommée, et ce que l’auteur dit, pag. 56, par rapport aux espéces de l’Indo-chine et du Thibet est plus que douteux. Je suis de l’avis -de l’auteur, quand il dit, pag. 6, que, les descriptions des Parnassiens étant éparpillées dans de nombreux livres sur l’entomologie, quelquefois d’un abord difficile, il a cru bien faire en les réunissant dans un compendium, qui par son prix serait à portée des tous les lépidoptérologistes. D’ailleurs, en CXXXVI DEUX NOTFS BIBLIOGRAPHIQUES. général, il décrit assez bien, et s’il fait un peu trop de species dans un genre où les spécimens varient beaucoup entre eux, je ne lui en aurais pas fait un crime, surtout parcequ’il figure la meilleure partie des espéces et des variétés. Mais à mon grand regret il faut que je l’accuse d’un plagiat impardonnable. Page 7 il dit: « Nous avons essayé en outre de repartir les espèces suivant une classification naturelle, que nous avons basée sur la forme de la poche cornée» . . . . et plus loin: «C'est par conséquent aussi le résultat de nos obser va- tions personelles».... Donc Mr. Austaut me semble ignorer complètement que, déjà en Janvier 1886, Mr. H. J. Elwes a publié, Proc. zool. Soc. , un travail étendu et plus qu’intéressant, intitulé: «On butter- flies of the genus Parnassius», illustré de quatre planches renfer- mant les figures des poches cornées des femelles, quelques oeufs et parties génitales des mäles. Le dernier auteur, un des meilleurs connaisseurs de ce genre, — qui non seulement l’a étudié dans les musées de l’Angleterre, d’Allemagne, de la Russie, de France, etc., qui a visité à cette fin les collections privées les plus renommées, et, ce qui est plus, a étudié les Parnassis sur les Alpes mêmes, sur les Pyrenées, dans le Sikkim, etc. etc., afin d’epier leur vie évolutive, leurs accouplements, l'origine et les différentes coupes de la poche cornée, — a base non seulement sur celle-ci les diffé- rences spécifiques, mais également sa division en groupes natu- relles des Parnassiens décrits. On pourrait m’objecter que Mr. Aus- taut a ignoré le travail de Mr. Elwes, mais rien n’est moins vrai. Le dernier l’a répandu autant que possible et l'a offert gratui- tement à tout entomologiste, qui lui en ferait la demande (voyez » Insecten-Börse 1887). — Mais il y a plus. Etant en relations scientifiques avec Mr. Elwes je lui exprimais mon étonnement que l’auteur des « Parnassiens », quoique connaissant l’article « The butterflies of the genus Parnassius», dont le regretté Moeschler avait donné un référé très flatteur dans la Stettiner entom. Zeilung , 1887 pag. 22, ne le nommait pas parmi ceux, qui s’étaient occupés de ce genre, et d’ailleurs semblait s’accaparer d'une grande partie DEUX NOTES BIBLIOGRAPHIQUES. CXXXVII des thèses Elwesiènes; qu'il devrait donc ignorer l’existence de ce travail etc. — Voici la réponse: «Mr. Austaut can not have over- looked my paper, so recent, so widely circulated as this. He must have known of it; also I sent it, at Heyne’s request, to him». Il me parait que cette dernière preuve est concluante. Je ne veux pas suivre Mr. Austaut là, où il tàche de nous faire avaler ses prétendues trouvailles anatomiques et physiologiques. Ses considérations par rapport à l'origine de la poche cornée des femelles sont des plus hasardées, pour ne pas dire plus. Je lui recommande d’étudier un peu le separatum intéressant de Mr. le Professeur Bertkau (de Bonn) (Correspondenzblatt n" 2 des Natur- historischen Vereins der Preussischen Kheinlande und Westfalens, pag. 13), les travaux du Prof. von Siebold et tant d’autres. Somme tout, si Mr. Austaut nous aurait livré seulement un apercu des Parnassiens connus jusqu’aujourdhui (ses descriptions et ses figures sont bonnes) et nous aurait épargné ses causeries par rapport à la poche, etc.; si, surtout, il aurait parlé convena- blement du travail sérieux et très intéressant à plusieurs points de vue de Mr. H. J. Elwes, son livre aurait été accueilli à bras ouverts par les lépidoptérologistes. Maintenant il y ena une grande quantité qui le croit une réclame, à grande échelle, en faveur d’un négociant en Lépidoptères, qui espère par là vendre à hauts prix sa grande provision de Parnassiens. Bréda, le 20 Décembre 1889. Co TABELLARISCH OVERZICHT 7-;::. IN NEDERLAND WAARGENOMEN BEMBIDIONI, - DOOR Jhr. Dr. ED. EVERTS. De Bembidioni vormen een tribus der Carabidae (sub-familie , Harpalinae, groep der Harpalinae bisetosae). Zij omvat meest snel loopende insecten van geringe grootte, welke bijna allen nabij water leven, velen op vochtige oevers. Wij rekenen hiertoe de navolgende geslachten : 1. Laatste kaaktasterlid veel korter en smaller dan het voorlaatste, . . . 2. Laatste kaaktasterlid zeer dun, doch even  bestippeld. ............ Tachypus Cast. Dekschilden onbehaard, gewoonlijk met stippelrjen of stippelljnen . 3. 3. De naadstreep keert aan het uiteinde der dekschilden naar voren om; geen stippellijntje of streepje aan het schildje. .. ......... Tachys Steph. De naadstreep is aan het uiteinde niet teruggebogen ; dekschilden mei een 2 TABELLARISCH OVERZICHT DER 4. Sprieten van" het vierde tot aan het tiendé "“,lid” ‘snoervormig : derde tussöhenruimte op de dekschilden | met 4 navelstippen. (Lichaam smal, e È verlengd, met parallele zijden).. Sta e Sprietleedjes verlengd; derde tusschen- ne ruimte op  dekschilden even lang als kop en halsschild te zamen, elk afzonder- lijk aan het uiteinde afgesneden. De dekschilden bedekken het geheele achterlijf, zijn langer dan kop en halsschild te zamen en gezamenlijk aan het uiteinde afgerond . . .. Cillenus Sam. Bembidion Latr. (depus Sam.). Blemus Cast. TACHYPUS Castelnau. Castelnau, Hist. nat. des Insectes, Coléopt., Tom. I (1850), p. 152. — Jacq. Duval, Gen. Car., pl. 6, fig. 28; Monogr. Ann. Soc. ent. de France 1851, p. 464. — Bedel, Coléopt. du Bassin de la Seme, Tom. I, p. 25. Kleine, gevleugelde kevers, welke in habitus eenigszins aan Elaphrus herinneren. Bij de mannetjes zijn de twee eerste leedjes der voortarsen verbreed, zonder schubjes aan de onderzijde. In Europa komen 11 soorten voor, waarvan 2 in Nederland. Eerste sprietenlid en voorlaatste tas- terlid donker gekleurd; dijen aan de bovenzijde metallisch groen; kop met de weinig uitpuilende oogen IN NEDERLAND WAARGENOMEN BEMBIDIONI. 3 niet breeder dan het midden van het halsschild: halsschild onduide- lijk bestippeld. Lengte 5—54 mm. 1. pallipes Dfts. Sprieten, tasters en pooten geheel geelbruin; kop met de sterk uit- puilende oogen breeder dan het midden van het halsschild; hals- schild duidelijk bestippeld. Lengte CILLENUS Samouelle. Samouelle, Zntom. compend. 1819, p. 148. — Curtis, British Entomology, pl. 200 (Cillerue). — Schaum, Ins. Deutschl. I, p. 752. — Jacq. Duval, Gen. Carab., pl. 7, fig. 34; Monogr. Ann. Soc. ent. de France, 1852, p. 213. — Bedel, J. c. p. 15. Larve: Fairm. Ana. Soc. ent. de France, 1852, p.673, pl11, Iv, fig. 2. De eenige Europeesche, ook in Nederland voorkomende soort, C. lateralis Sam., is bronsgroen, met gele, soms eenigszins groen- achtige dekschilden en gele sprieten en pooten. Lengte 31—33 mm. BEMBIDION Latreille. Latreille, Hist. nat. des Ins., VIII (1804), p. 221. — Schaum, le, I, p. 673. — Jacq. Duval, Gen. Carab., p. 18, pl. 6, fig. 29; Monogr. Ann. Soc. ent. de France 1851, p. 441, pl. 12 et 13; 1852, p. 101, pl. 2. — Bedel, 4. c. p. 26. Larven: Thomson, Skand. Col., I, p. 196. Kleine, in habitus eenigszins veranderlijke, metaalglanzige of bronskleurige kevertjes, welke vooral in den zonneschijn zeer snel voortloopen , langs oevers, in weilanden en tuinen en zich tusschen 4 TABELLARISCH OVERZIOHT DER plantenwortels, gras, afgevallen bladeren , dood riet en onder steenen verbergen; bij uitzondering achter boomschors. Bij de mannetjes zijn de twee eerste tarsenleedjes der voorpooten verbreed en aan de onderzijde met papillen bezet; bovendien draagt het laatste buik-segment aan het uiteinde twee en bij het wijfje vier haarstippels. Van de ongeveer 140 in Europa levende soorten komen er 51 in Nederland en 7 in het aangrenzend gebied voor, | 4. De dekschilden vertoonen eene 8ste stippellijn of stippelrij !), welke even duidelijk is als de overige stippellijnen en in het midden even ver van de bestippelde randstreep verwijderd is als van de 7de stippel- lijn, zoodat de 9de tusschenruimte nagenoeg even breed is als de overigen. Bronskleurige soorten, bij uitzondering blauw ...... 2. Op de 7de stippellijn volgt geene 8ste stippellijn, doch eene diepe gladde langsgroef, welke gewoonlijk onmiddellijk tegen de randstreep aan staat. Soms doen zich alle stippellijnen als onbestippelde stre- pen voor, of wel de 7de stippellijn en zelfs meerdere stippellijnen ont- breken .............. 5. 2. Op elk der dekschilden bevinden zich op de onregelmatige breedere 3de tusschenruimte twee vierkante zil- veren of geelkoperglanzige vlekjes, waarin zich in elk eenestip bevindt. 3. Op de normale 3de tusschenruimte 1) Het afgekorte streepje nabij het schildje wordt niet medegerekend. IN NEDERLAND WAARGENOMEN BEMBIDIONI. 5 staan slechts twee gewone diepe stippen. Lengte 54—53 mm... 4. striatum F. 3. Pooten geelachtig, knieön en tarsen iets donker metaalglanzig. Lengte 5} mm. ............. 2. velox L. (impressum Panz.). metaalglanzig ........... 4. 4. Sprieten en pooten geheel donker ge- kleurd, metaalglanzig; dijwortel eenigszins roodachtig. Kop, hals- schild en dekschilden dof. Lengte 5} mm. ............. 1. Attorale Oliv. | (paludosum Panz.). Eerste sprietlid grootendeels, alsmede de dijwortel en de schenen geel- rood. Kop en halsschild glanzig. (de var. azureum Gebl. = chaly- baeum St. is blauw of groenblauw). Lengte 6—61 mm........ 3. argenteolum Ahr. 5. De slapen zijn duidelijk korter dan het van boven zichtbare gedeelte der uitpuilende oogen. De ach- terste oogstip ligt op de hoogte van den achterrand van het oog. 6. De slapen zijn bijna even lang als het van boven zichtbare gedeelte van de zeer weinig uitpuilende oogen. Achterste oogstip achter het oog ge- legen (Zimnacum Steph.). Sprieten en pooten geheel roodachtig, meer of min groenachtig metaalglanzig, met meer roodachtigen naad. On- gevleugeld. Lengte 4 mm. . .. (nigropiceum Mrsh.). 6. Halsschild hartvormig, naar de basis TABELLARISCH OVERZIOHT DER sterk versmald, met rechte of scherpe achterhoeken. . . . . .. 7. Halsschild kort en breed, niet hart- vormig, langs de zijden naar de stompe hoeken geleidelijk afgerond (bij uitzondering zijn de achter- hoeken aan den top recht) . . . 45. 7. Dekschilden met 4—7 nagenoeg ge- heel tot aan het uiteinde door- loopende, scherp aangeduide stip- | pellijnen; de 5de en 6de iets afgekort en de 7de soms minder duidelijk of nagenoeg geheel ont- brekende ............. 8, De stippellijnen der dekschilden naar het uiteinde en naar den zijrand onduidelijker of nagenoeg geheel verdwenen ; zeldzamer zijn zij slechts aan de basis aangeduid; de ‘de ontbreekt veelal geheel . 16. 8. Kop en halsschild overal vrij dicht en grof bestippeld. Lichaam geheel glanzig bronskleurig. Lengte5 mm. 6. punctslatum Drap. Halsschild slechts aan den voor- en achterrand bestippeld. Lichaam geheel roodgeelachtig, hier en daar een weinig groenachtig brons- kleurig. Lengte 3! mm... ... (ruficolle Panz.). Kop en halsschild niet bestippeld. . 9. 9. De strepen der dekschilden tot over het midden duidelijk bestippeld . 10. De strepen der dekschilden zijn na- genoeg onbestippeld en doen zich als diepe lijnen voor. Bovendeel 10. 11. 12. 13. IN NEDBELAND WAARGENOMEN BEMBIDIONI. van het lichaam zwartgroen. Lengte 43 mm. ............. 13. prasinum Dfts. Dekschilden eenkleurig zwartgroen of blauwachtig, soms langs de randen een weinig gebruind . . 11. Dekschilden blauwachtig, groen- of bruinachtig bronskleurig , met gele vlekken of banden ........ Dekschilden geheel geelachtig, eene vlek om het schildje en eene ge- meenschappelijke vlek achter het midden, benevens de stippellijnen bruinachtig. Sprieten en pooten ge- heel geelachtig. Lengte 3—31 mm. Dekschilden langwerpig, met nage- noeg parallele zijden en eenigszins platgedrukt, met of zonder bruin- achtigen langsband laugs de zijden. Bovendeelen groenachtig zwart. Lengte 63—74 mm....... Dekschilden meer verkort, ovaal. Bovendeelen blauw of groenachtig. Lengte 44—53 mm........ Dekschilden vlakgedrukt, met on- diepe, fijn bestippelde strepen. Bovendeelen blauwachtig. Lengte Dekschilden iets gewelfd, met veel diepere, sterk bestippelde strepen. Bovendeelen groen of blauwachtig groen. Lengte 54—53 mm. Haarstip aan den binnenrand der oogen naar binnen met een ver- heven rand omzoomd. Halsschild 13. 12, ephippium Mrsb. 30. fasciolatum Dfts. 12. 32. atrocoeruleum Steph. .. 31. tibiale Dfts. 8 TABELLARISCH OVBRZICHT DER met duidelijke zijgroef. Uiteinde van het achterlijf geelachtig. Lengte 5} mm. ........ Haarstip aan den binnenrand der oogen zonder verheven randzoom. Halsschild zonder duidelijke zij- groef. Achterlüf geheel brons- 44. Uiteinde der dekschilden, sprietwortel en pooten geelachtig. Uiteinde der dekschilden brons- kleurig; sprieten en pooten donker gekleurd; eerste sprietlid aan de onderzijde iets geelachtig. Lengte 15. Stippellijnen der dekschilden fijn, naar het uiteinde nog fijner wordend. Dekschilden langwerpig eirond, grootendeels donker ge- kleurd. Lengte 4—5 mm.... Stippellijnen tot aan het uiteinde diep. Dekschilden kort eirond, meer geel gevlekt. Lengte 3— 46. Dekschilden geel, met eene brons- kleurige vlek aan het schildje en een meer of minder duidelijken donkeren dwarsband iets achter hei midden. Lengte 44 mm.. Dekschilden groen , koperkleurig, blauw, bronzig of zwart, hetzij eenkleurig, hetzij geel of rood gevlekt (soms neemt het geel een groot gedeelte van den zijrand in). 8. dentellum Thunb. (flammulatum Clairv.). 14. 11. obliquum St. 9. varium Ol. 10. adustum Schaum. 7. pallidipenne 1. 17, 17. 18. 19. 20. 21. IN NEDERLAND WAARGENOMEN BEMBIDIONI. Voorhoofd aan weerszijden met eene meer of minder diepe langsgroef. 18. Voorhoofd aan weerszijden met twee langsgroeven, waardoor twee langsribben ontstaan. . . . . .. De achtste streep der dekschilden slechts aan het uiteinde aange- duid als eene zeer diepe langs- groef, welke of tot aan het midden reikt of vóór het midden in de randstreep uitloopt ....... De achtste streep loopt als eene diepe langsgroef geheel door , vlak tegen den zijrand aan......... Dekschilden langwerpig eirond, ge- welfd. Lengte 31—41 mm... Dekschilden langwerpig, eenigszins vlakgedrukt. Lengte 54—6 mm. 