Milton, man and thinker
Hoe boeit de vruchtboom hem , waarom het brjqe fnort ,. Als hij zijn bloefem hij een koeltje nedeifcort I De nachtegaal in *t woud, het korren van den tortel, Boeit uten hem op 't mos , van een verdroogden wortel. H^ kent verleden meer» noch toekomst, die hem beidt, 't Is alles heden , eii b^ droomt zich eeuwigheid. Zijn hart wordt hem te klein , bet eischt een'deelgenoote , Die, met hem zwelgend, hem z^'n vreu^jdenkring vergrooce. De liefde ontgloeit z^'n borst, en *t nog omneveld docl Doorwoelt z\jn ingewand, met nooit gekend gevoeL Daar blinkt op eens z^'n heil uit twee aanminnige oogcn! Hjij voeIt» door zacht geweld, zich aan zich zelv' onttogen» Vreest beunelings en hoopt; genie t, Ifidt, juicht en fchreit, £n imaakt hij elk gevoel een nieuwe aanwezigheid. Daar meldt hem de eerfce kus, die hemelvreugde op aarde. Die 't hart bier eens (lechts fmaakt , z^n zegepraal en waarde. Ziin mond is fpraakloos; naauw verzwelgt zijn ziel *t genoc, Ze omvat de fchepping , en is zaiig als een God. Hier, ziet hem 't eenzaam veld aan hare z^jde dolen, Daar rust hij aan haar borst , in *t' koele woud verfcholen. Nu, dekt hem een priSel, bij eene frisfche bron. Die lieffijk -om hem mort, voor 't fteken van de zon; Dan » dobbren ze op een vliet, van ruifchend riet omgeven. Elk met een taaye fpaan , die 't bootje voort doet zweven. Met zoete eenftemmigheid plast elk de roeifpaan ne^r; En op den wenk der min verheft hem ieder we^r. De golf jes fchuimen met een liefelijk geklacer. En fiuwen *t fchuitje met een' fnellen vaart door 't water, • Of Digitized by Google EERSTE ZANG. 193 Of, wordc eens sAm gefchept, waar *t fpicdend (brand Ycrdw\jnc» Het regent kusjes in de boot , die hemel fchynt. (^ Zoei herdenken aan te ras vervlogen dagen, Wie zou den levenslast niet wiUig om u dragen ! Wie ooit de Liefde en Lente op *t land genoteu heeft« ^ Juich* ftervend nog tot God: 'k heb niet vergeefs gelcefdl Maar 00k de winter, boe verkleumd hij aan komt treden. Hoe norsch hij om zich fchouwi , beeft tocb zyn zaligheden. Verwisfling is het zout , dat hierde walging weert. ,Hct best gcnot verflaauwt, als 't immer wederkeert. Elk ^jvert op zijn beurt om nicuw vei-maak te zoeken. Ue langer avond boeit den wijsgeer aan z^n boeken , En b{j het lampjen in z^n ftOle eel alleen, AOi^n wenielende uren hem als oogenblikken hefin. Het vreedzaam huisgezin, aan 't warm vertrek gcbonden, Kort nuttige arbeid, of een zoet gefprek de (tondcn, Terw^j( zich 't fpelend kroost om 't vlammend vuurtje fchaart, \£n *c huisfel^jk geliik bloeit aan den ilillen haard. £n nu de lieve Jeugd , van weelde en wellust dronken , Ook op den rand van 't graf nog aan vcrmaak geklonken , Die zelfs van 't hachlyk ijs, waaronder de afgrond loert. Nog rente voidert voor de lust , die haar vervoert : Wat zegt haar hagel, fneeuw en gure noordewiii6cn , Zoo lang de violijkheid haar aan zich kan veibmdcn ^ En fchouwburg , dssai of fpd , by hun vereenigd zoet Ilaai* in de waniie zaal den ttjd vergeten doet? De Lente loeg haar aan , dc Zomer kon haar ftreelen » De Winter doet. op eens in nieuw vermaak haar declcn , En daar haar bruilchend bleed aliijd verveling tart, Vindt bcurtlings elk faizoen de voorkem* in haar hart. Waan niet , dat hier 't geluk , met enkel bloemenkoorden , AUecn zich Ih-englcu hac aan eeuwig gi'oenende oordcn, N Eu Digitized by Google 194 DE WERELD. En dat een deel der aard » nog altfjd woesten\j , Waar flechts de menschheid kiemt , van God vergeten zij. Neen, de eigen levensvrcugd wordt overal gevonden; Zij is aan luchtgeftel , noch hemelftreek verbonden. Zij volgt op frisch gebloemt den mensch in 't zuiden na , Maar ook op *t eeuwig (js van 't noordljjk Kamfchatka. Door zoete tooverkracht hecht ieder volk op aarde. Aan z^'n' geboonegrond een nooit verliesbre waarde* £n 't zg" ThesfaliSn of Groenlands naakte llrand, Het dronk er moedermelk, en 'c is z\jn Vaderland* Idnisch frisfcbe Jeugd moge op h«ir lente roemen,. En vrol^k dartlen door een beemd van louter bloemen , Terw^l de looze Min er uic een roosje gluipt » £n onbemerkt in ''t hart van 'c Ichuldloos meisje fluipt ; Kiet minder zaiig drjjft , langs Laplands dorre gronden , De Jongling over ^'s en fnecuw z^'n rappe honden* Z^'n Lieflle fiert de fle£ ; zij vliegt daar pijUhel bcdn , Maar fneller fmelt dc min hun beider hait tot ^^n. Hote veel 't geluk verfchil', 't wordt overal genoten. Geen wildemis is daar gebeel van uitgefloten. De ftropende Arabier is met zijn ros voldaan. Hem lacht de Zandwoest^'n met al haar fchrikkcn aan. Hij niilde met geen* troon zijn eeuwig zwervend leven. En zou zjjn draagbre tent voor geen paleizen geven. Niet Wat een ander fcbat, maar wat ik zelf begeer, Maakt enkel dat geluk , dat ik alleen waardeer^ *t Zegt luttel , dat mijn lot door aljen wordt geprezcn , Zoo lang *t mijn lust niet w6kt , zal 't my tot af kcer wezcn. Geen algemeene wet heeft ooit *t gduk bepaald , 't Is ^^nig, als de mensch, dien 't immer heeft beftraald. Nodt wisflen wy ons heil hier ftrafloos met elkandcr. Wat de een veifmaadt, is vaak dc wellust van den ander. Al- Digitized by Google EERSTE ZANG. ip5 ADeen ons eigen oog bepaalt hier *c klein en groot; Wat dees* een zandkoil is » fch{jnt dien een werddklooc. En *t zij een herderltaf of diadeem ons (Ireelde , Genoeg, is *t hut voldaan, w^ fmtken de eigen weelde. Voor al faaar kkidren is de wereld even rQk, En llgt is elks geluk zich onderling gel(jk. Zoo zal den Adelaar» door honger aangedreven, Ter fuuiuwernood een fchaap of klipgeit latfhis gevcn; Hjj Hon zich op zijn prooi in *t vreedzaam dal ter nedr, £n gr\jpt haar in z^'n* klaauw, en fnelt ten bei^top we6r^ Terw^l de Colibri, bij aas van luttel waarde, Toch even vrd^'k z^n beftaan geniet op aarde, Te vreden als zijn tong, in .*t ver Amerika , Zich in den bloemkelk baadt van een Magnolia. Is 't wonder » dat de mensch , door heel z^n zinlijk leven , Om *t heil » dat de aarde fchenkt , zicb rustloos af bl{jft ftreven. Oeen verren hemel fchroomt, geen' diepen a^rond meet, Bn om haar kleanst gcnot zoo angftig flaaft en zweet. Ook b{j het hachl^'kst lot bl^'ft hem de hoop deeds ftreelen, Dat by nog eens in *c heil , dat hem ontvlugt , zal deelcn. Zy fchraagt hem onder *t leed, verhoogt zijn kracht en moed, £n bl\jft de dr^fVeer, die hem rusdoos zwoegen doet. Hy trekt den aardkloot rond door duizenden gevaren, Om iets van zyne vHjt voor beetren tijd te fiJaren. 't Betoovcicnd geluk fchy'ne aan zyn zij* te ihian. En hy vervolgt het op d*onmeetbren OceSan* Oeen florm kan hem bcvrcesd» geen fchipbreuk angflig maken, Hij ziet gerust den dood in de opgefperde kaken, Te vreden , zoo de hoop in 't neveligst verrchiet Hem nog in d'ouderdom een zorgloos leven biedt. Elk jaagt hier naar *t geluk langs duizend , duizend fporcn , Dan, hoe de weg verfchill*, door hem ten doel gekoren, N a De- Digitized by Google 196 DE WERE LD. Dczelfde zucht. bezielt , door beel bup aanzijn bedn , Den Wfizen en den Dwaas, de Groocen en *t Gemeen. Dees ziet bet van een* troon in toovergbuiien SHkkren, . Die flechts in de avondfter, die bem tot rust wenlct, flikkien; Maar onder wat gedaantc of vonn bet zfcb venoon* , Elk fmacbt eens naar z^n gunst en vindt de weteld fchoon* 4 H\j. leent baar, wac bij wenscht; zy kaatst z^'nScbeppiiigweder/ En b^' knieic voor bet beeld, dat b^ zicb vonnde, neder; En ligt dat nooic een menscb op baren bol beftond. Die voor een oogenblik niec waande dat bQ *i vond« De tijd, daar we eens zoo dwaas beftendigbeM van wacbten>, Speelt *t eigen goocbellpel met voor- en iia-, geflacbten Elk jaagt eens naar 't geluk, en droomc bet voor zijn {chre£»,^ En in dit zoet bedrog vliegt bem bet leven be£n* Wat waar* bet zonder dit? Wie droeg bet tot aan *t ende? *t Vooruiczigt flecbts fcbept vreugd , en matigt bier de ellende. Waar *t zwicbt, verkw\|nt bet bart, door d*ouderdom vereeld.- • Een nieuwe jeugd ontftaat , en 'i fpel wordt voortgefpeeld. Ik rust nog onder d*eik , die eeuwen been zag vlieden » En rcine leveusvreugd geflacbten aan kwara bieden. Hoe vaak heeft liefde *t bart in zijnen kring geblaiUct, Hoe menig zoet gcnot werd aan zijn* voet gefmaakt 1 Hij mogt voor 't Voorgeflacbt den reinften wellust telen» Hij zag bet nakroost in zijn kocle lommer fpelen* Nog r^st de kruin omboog , die beiden fchaduw gaf , ^1aar fchudc z^'n bladeu op 1]Ct (lof dier zaalgcn af 1 Een nieuwe jubclzang dreunt onder zijne ukken. Nog laat by over kus en fcherts zijne annen zakken^ En boort nog immer 't lied, vol zoete melody. Hoe fcboon de wereld voor de dartle jeugd bier ziy 'k Beken, verbeelding, door een (jlkoorts aangegrepen, Hceft vaak '{ bedrieglijk glas, waardoor wg zicn, geflupcB; hlstax Digitized by Google EERSTE ZANG. ip7 ^faar elk hceft op ztjn beurt bet eenmtal voor zijn oog , En grijpt het aliijd wefir, hoe dikwerf 't hem bedrooj^. Rnmpzalig hij , die 't zich voor alrijd voelt ontzuiken , Waar hem niets beters in de toekomsc aan bUjft blinkent Hy *s ijlings uit een* droom vol zoete vreugd ontwaakt. Ach I alles was flechts fch^'n , waarnaar hij heeft gehaakt. Hy (faiart« vol naberouw, op 't weggebeuzeld leven. •t Gevoel van 't wreedst bedrog is hem alleen geblevcn. De vreugd, daar by naar dorst, 't genot, daar hij naar zucht , Zijn uitzigi en z\jn hoop, *t is alles weggevlugt! Daar gr(jnst de dood hem aan , en dreigt hem ne^r te vellen. Kas derft b{j, wat met de aard* hem in verband kon ftellen. Hot zinl^'k werkcuig kw^nt, en zinkt in 't.ftof ter nefir, . En voor z^'n ledig hart beftaat gcen wereld nieer I Zoo blinkt , als donkre nacht de ilarren houdc oratpgcn , Op eens een lokkend licht den reiziger in de oogen ; Hy droomt zich, na een dag van zoo veel zweets en noods, Een berbergzame hut, en ligt een bete broods; Verdubbelt zijne fchrefin langs ongebaande wegen. En ijlt met nieuwen moed het wijkend lichg'e tcgen , Tot dat hij ijlings in een* afgrond nederzinkt , Zijn dwaas venrouwen boet — en hem gcen licht mecr blinkt I N 3 T) ^. Digitized by Google D E W E R E L D. T W BE D E Z A N a. YrtLt aaklig , doelloos ftip , van zwarten nacht omtogen , Drijft ginds , naauw merkbaar , aan de onmcetbre hemelbogeiTy Ben boon van *t wereldtal, waaronder *c eenzaam zweeft. En daar het (tarend oog met fcbrik terug van beeft ? Een naar gejammer fcbynt het rustloos na te rollcn , En ftoort de hannonij dei* andre wereldbollen. Die, vol van onfchuld, en bevrijd van ftervensnood , Den dampkiing fcbuwen van de woonplaats van den Dood. De Vrede woont er niet , er woeden RazemQen , Die eeuwig onderling: zich haten en befliij^n , En , uitgeteerd van nijd tot op bet dor gebeent*, Zich met de tranen vo£n , die hulplooze onfchidd weent. De fluwe Boosheid » trots op (br en eereteeken , Bmfty fchaamtloos ftout, er *t hoofd met moed omhoogefl:eken» En fchoon het oog alom er galg en fchandpaal zlet, Het geldt de "onnooslen flechts, maar *c magtig MtsdrQf nfet; Terw^'l de fchuchtre deugd, gekweekt door weinig Eedlen, Er vaak haar broodkorst en haar waterteug moet beedlen ; Ofy wars van hoon en (maad, er in woestgnen zwerft. In donkre kerkers treurt , of op (bhavotten fterft. 'c A^'sttjk Oorlogy door den af^ond zelf ontfloken , Doet rustloos er den grond van bloed en tranen rooken. En Digitized by Google 199 TWEEDE ZANG. En fchept in ^^neh dag; vol moord- en angst* gcfchreeuw. Met helfche kracht en vreugd, de ellende van eene eeuw. Vergeefe is , bij 'i gegfl van weduwen en weezen , De noodkreet der natuur van *t flagveld opgerezen , Vei^eefs bruit Rede in •t hart en dondert haar gebod , De Heerschzucht hoonlacht, en befchimpt natuur en Goii. Wat zegt haar rede en pligt ? wat menfchen - lieii en leven ? Haar ijjsren wil gebiedt, en millioenen fneven. En op haar wenk verryst, de menschheid diep ten boon. Op been en bekkeneel de aflchuwbre Dwinglandstroon. De Pest , een dor geraamt*, met ingezonken kaken En diepe winkels , daar twee koolen vuurs uit blaken , Sluit zich aan *t oorlog aan , of moordt op eigen hand , En blaast haar (Hklucht in *t verfchroe^jend ingewand ; Terwijl hi 't eind' de Dood , ook door de fchoonfte drcven , In duizend mommen fteeds den ftervling na blijft zweven , En rustloos, door een heh* van kwalen vcrgezeld, Het later nageflacht op 't vroeger nedervelt. Poof voor de tefirfte befe , door tranen vaak verzwolgen ; Blind voor verdienfte en deugd , of meest op haar verbolgen , Rooft by medogenloos , voor fmart en vreugd vereeld , Het weinig waar geluk , dat ndg deze aarde teelt. Is dat die wereld , die het fcheppend Alvermogen , Bij ^* aanvang van den tijd heeft aan het niet onttogen , Die d* oorfprong van haar zQn eens in Gods Hefde vond , En goed was in zijn oog , toen ze op zijn* wenk ontftond ? Is dat die'Wereld, die 'k my eens zoo fchoon verbeeldde, Zoo vol van levensvreugd , en onverdorven weelde. Die 'k , door het tobverglas der zinlijkheid misleid , Een woonpiaats fchatten kon van louter zaligheid ? Ja, 't is , bij al do ramp, die immer op haar griefde. Nog dc cigen Wereld , fteeds het proeflhik van Gods liefde , N 4 Zij Digitized by Google aoo DE WERELD.. Zy kweekt nog, >ls welcer, wat levensvreugd verwckt^ En naar hec doel gebruikt , tot rein genocgcn (Irekt. Nog lacht ze u op het veld in al haar fcboonheid tegen. Daar fmaakt de goede mensch n(^ vaak haar ouden zegen. Geen zorg doorknaagt er 't hart , geen angst bet rein gemoed* Hij vindt , b(j luttel noods , er altijd overvloed : En waar hij om zich he^n het dankbaar oog laat zweven^ De naam eens Vaders (hat op ieder blad gefchreven. De zon zinkt in de kim bij ""t gloeijend avondrood, De zilvren maan vertroost den halven werfeldkloot ; Op heel de fchepping daalt een ongeftoorde vrede , En deelt van lieverle^ zich aan den ftervling mede; Hy baadt zich in natuur, geniet haar reinst genet. En voelt zich zalig in de wereld van z^n* God. Maar zoek haar nimmer in het woest gedruisch der (teden , Waar zinlijkheid haar* troon vest op 't bederf der zeden ; Niet in de draaikolk der gezonken maatfchappij , Waar weelde 't fmachtend hart verlaagt tot flavemij. Haar fchaduwbeeld verloor daar zelfs de laatfte trek ken , Die nog het denkbecid aan 't oorfpronkl^ konden wekken* Zy is de wonmg niet, die de' onfchuld heeft gekend, Zij is *t verblijf van nood , van onrust en ellend. Daar gieren de euveldadn , daar woeden al de ftormen , Die de aard* ten moordfpelonk, ten tranendal inisvormcn." Zij is de wereld niet , die God te voorfchyn riep , Maar die de ontaarde mensch zich zelv* ten geesfel fchiep, Ach! hij, de mensch alleen, verloor z^'ne eerl^e waai-de. En met zijn onfchuld week het waar genot van de aarde. •t Verboden Ibeg hem aan met zoete vleyerij , Verhief zijn lust en drift tot woede en razemy , En moordde aan dc eigen bron medogenloos zijn krachten , Daar hy verfterkmg op zijn togt van raoest verwachten. Nu joeg hy fchimmen na, altijd misleid door fchijn. En oog(le van zyn vrcugd in 't einde fmart en pyn. Nf! Digitized by Google TWEEDE ZANG. aoi Nil eischte by van de aard', w^t zij ftiet raeer kon geveru Een enkle dag verzwolg den voorraad van een leven , En dorftend, maar oncrukt aan de echte levensbron, Groef bij zicb beek aan l>eek , die bem niet laven kon. •t G^not, dat eens bem ftreelde, en bij alom mogt rapen, Werd uitgeput, misvonnd , en in berouw herfcbapen. En de eigen Wereld, eens zoo fcbittrend in zyn oog. Zonk in baar Diet terug , daar ze al z^n boop bedroog. 2oo dolenicbapen, cm bun leven nog te rekken. Op doire zerken , die vermolrade Hlken dekken. Eeji fcbaarscb en fpicbiig gras vermeerdert flecbts b"n nood. Hun wei' z^'n graven , en bun berder is de Dood. Geef de onfcbul^ weder aan den menscb, en oni^z^n treden Ruiscbt nog de levenswind , hUmt nog *t ocnrfpronkl^k Eden. Wat God deze aarde eens fcbiep , is zij tot (^ dit pas* De menscb alleen ontzonk aan 't geen bij eenmaal was. Zij weigert d*aterling om niet baar cijns te geven. Hij moet, om 't oud genoi, naar de oude gcootbeid ftreven. Volgt hij getrouw de deugd, 't wordt Eden om bem hefin. « Lokt de ondeugd bem ten val , b\j moet op doornen tre^n. Het Paradijs, en de aard% daar distels op ontfprpten, Zijn beide alleen in 't hart des ftervelings befloten* Door *t wijs befluit van God moet wroeging, fmart of pijn De -zeekre gezelUn van 't zeedl^k kwaad bier z^n* •t Gemoed des ftervlings deelt zijne onrust of zijn vrede Aan ieder voorwerp, dat natuur bem aanbiedt, mede. Is 't hemel in zijn bart, elk bloempjen bloosc hem aan; Stookt wroeging er de he! , het welkt op al zijn pafin ; Geen enkel koeltje waait zijn' wang verkwikking tegen. He toeftand van de ziel bepaalt bier vloek en zegen* Op heel de fchepping is nog fteeds 't genot gegrift. Het misbruik, niet 't gebruik, verandert het in gift. N 5 De Digitized by Google ft02 DE WERELD. De tnensdi (hat tusfchen bet ; zijjn wil is onbedwongen. Natuur is mild , maar beeft geen gaaf ooic opgedrongen. Al wat deze aard' bezit, is ramp- of vreugde- bron. En *t wordt bem aangebo6n, opdat h(j kiezen kon. Maar om bij deze kens bet doelwi't niet te misfen, Moet bier de Rede, niet de blinde lust, beflisfen. Put ftafig verzwelgzucbt , door geen breidel meer geftuit, Hier elke vrengdebron in dolle koortsdorst uit; Bl^ft ze, aan 't gewone ontrakt, nu naar *t verboden ftreven. Ban kan Natuur den menscb bier geen genot meer gisven, Zy moest hem in zijn* nood al bare fqbatten bidn , Maar voor z^n kunstbeboeft* beeft Gott baar niet voorzicn. Haar moederljjke zoig bleef fteeds de taak befchoren, Het dier te laven , maar den Bngel niet te fmoren , En aan den menscb , door rede en zbil^'kbeid beheld , Al *t bell te fchenken , dat geen booger hefl vemielt. Verfinaadt bio (Ht genot, zijn lust wordt telkens grover, Z\jn fmaak verftompter; ras Wijft bem geen prikkling over. Verveling binkt bem na , btf walging en gemis, Ook in een bistwarande en aan een koningsdiscb* De fcboonfte morgen daauwt geen balfbm in zijn wonde ; Ontbering weert des nachts den flaap van zijne fponde , En de eigfin wereld, die zoo velen vreugd verwekt, Heeft by » niet God , voor zicb met vloek en nacht bedekt. Zoo niisdit een beldre beek de b^jde lan^eugd tegen , En fprddt de vrucbtbaaibeid en welvaart atlerwegen. De wijze lacbt baar aan , zQ IsUift bem in z^n* nood ; De dwaas ftort bi baar nedr, en drb)kt zicb zelf den dood. — Zoo zegent de Akk^rman bet ^zer , dat de voren , Hem in den barden grond ontlluit voor 't voedend koren , Terw^t de ontzinde haat, door wraakzucbt aangezet, Het 9 tuk op muicbebnoord^ tot eenen ponjaard wou Be- Digitized by Google TWEEDE ZANG. . aoj Befchouw dten Jongling , die , getrouw aan zijn gewecen , Nooit om een zingenot z(jn pligten zal vergeten. Hoe wann het jeugdig bloed hem door zijne tadren dring% Met weDc een* tooverglans de wellust hem omring% De Rede fAijft zijn Cids in *t kiezen der vermaken, zy 1cm hem beurtelings genieten en verzaken ; Maar elke odtbering fpaan hem naberouw en (mart. En maakt het oud genot alt^jd we^r nieuw voor *t hart* 6 Hoe veel llreelend heil zal hem de wereld bieden » Hoe menig zoet vermaak » dat andren bl(jft ontvlieden ! De Lente fchenkt hem vreugd, hoe vaak. zij wederkeert, De Zomer fchaduw, die altgd z^'n heil vermeerdt, De Herfst lacht Iteeds op nieuw hem uit den boomgaard tegen y En zel& de Winter ftrooit nog bloemen dp z^n wegen. H(j *s met de wereld , met zich self en God te vreihi , En voelt den voUen pr^s van *t aanzijn hier benedn, Z^'n jonglingfcbap bereidt hem tot de mannem'aren. De zorg diena leef^jds zal maar fcbaars zijn harrbezwaren; Hij vond een Wefirhelft , aan wier borst h\j zalig rust. En die de rimpels van zijn wang en voorhoolU kust. De Liefile ontlloot voor hem een alt^jd bloe^end Eden* Hy mogr aan hare hand naar 't huwlijksouter treden. En vond er al dat heil , dat ongekretikte kracht , En nooit ontw^'de jeugd ooit van den echt verwacht. Een fiisch en llevig kroost bloeit om hem hcdn als rozen , H^ vormt het vroljyk » en zijjn jeugd doet hem niet blozen. Wat onverm^dbre ramp hem , en zijn Gade » drukk% Hun hart bl^ft *c heiligdom van *t huisfeljjk geluk. De jaren vliegen he6n in ongeltoord geno^en. Vergeefs komt de ouderdom in .*t eind' hua voorbooid ploegen > 't Herdenken (Ireelc hen nog » en in hun welig kroost Ontfpiingt alt^'d een bron , die hen verkwikt en troosc* Hij mddt hun nog met vreugd al wat hij heeft genoten « Hoe vaak liit fchtjnbaar fcwaad het goede zij ontfproten. Digitized by Google 104 . D'E WERELD. En lacht nog, (lervend, met ecn* dankbren bartetraan. Cods fcboone Wereld , en Jmar aantal vreugden aa^ Maar welk een dor geraamt' fchijnt ginter heftn te beven ? Acbl ook een jongeJing, nog in den bloei van 't leven; Maar kugchend Grijsaard reeds, van kwalen opgevuld,- En 't vreesHjk toonbeeld van gezonkenheid en fchuld ! Ook bem loeg de aarde eens aan met al haar zegeningen; Ook bem mogt al de vreugd dcr kindschheid eens omringen ; Maar al te vroeg verweekt door louter zingenot, Werd Rede eerlang hem waan , geweten tot een fpot. Hy joeg de wcllust ha , en z\¥elgde in haar vermaken. •Vergeeft verdween het waas der jeugd van zijue kaken , VergeefSj verving de bios, eens op zyn' wang verfpreid, Het fletsch en roestig' geel van zwakte en zi^kl^kbeid. De lust, altyd gevolgd, en voor\^'erp van zijn bede", Hief zinlykbeid ten troon, en moordde ia hem de rede. Sinds leidc zij horn als flaaf, en dwiogt bem tot haar do2l, Veirwoest zyn denkkracht en ontadrft z^n gevoel* Zoo draaft by, in haar juk , den vroegen grafkuil tegen, Snaki rusf oos naarvermaak en derft bet allerwegen ; Eischt fpoorloos van Natuur, wat zij niet geven kan. En raast naar elk genot, en walgt en gruwt er van. Al 't beil wordt fmart, dat beip nog uit zijn kmdschheid heugde ; En eenzaam , vreugdloos , in een wereld vol van vreugde , Dwaaltbij er wagglend rond, fteeds naar bet graf gebukt , En *t brandmerk van de zonde op *t aangezigt gedrukt. Vergeefs komt op haar beurt de lente de aard' verblijden » Natuur bl^jft hem woestijn door al haar jaargetijden ! Xijn hart, verftompt, vereeld voor teedre aandoenlykbeid , Door 't zoet der vnendfchap''noch der liefde meer gevleid , En door geen cnklen band meer aan natuur te binden, Zoekt vruchtloos in den echt zyn' laatften troost t6 vinden; Hij oogst er niets dan ihiarc en knagend zielsgekwel; De Iiefde is hem ten beul , het huwljjk tot ecn hel. Zijn Digitized by Google TWEEDE ZANG. 205 Zijn lang verwoeste kncht ontzegt hem elk vennogen : Verveling , moedloosheid , kwijnt uit zijn watrige oogen. Begeerte en magtloosheid doorwo6n hem ondeiiing. En zijn gedroomd genot wordt enkel foltering. Met elken dag .verfchijjnt een nieuwe qj van kwalen. Gecn ongeftoorde ilaap komt op z^jn ooglefin dalen. De droeve roorgen wekt hem flechts tot nieuwen twist. En fpelt een droevcr dag, waar aan 't genoegen mist. Een bleek en ziekl^k kroost hinkt ^vagg1end cm hem hencn* Hij ftaan het pijnlyk aan , en wii , maar kan niei weenen. Zijn tranenlooze blik keen met te wreeder fmart. En fcherpt de wroeging flechts in z^'n mistroostlg hart. Ontzenuwd , afgeleefd , nog jong , maar grys van haren , Bez^kt z^n aanzijn in het midden z^'ner jaren. Daar zinkt b^ p^nl^k op 't verteten leger ne^r. Geeo Uefderijke hand fcbudt hem zijn peuluw meer. Geen laafdi*op beidt hem, waar h^' lafenis moog* zoeken. Hij vlockt de- wereld — ach I hij moest zich zelven vloeken ! Celijk de donder *t bloed van fchrik in de aadren ftolt, Als hij van berg op berg met vreeslijk kraken rolt , , Zoo groeit zijn angst fteeds aan , en moordt hem honderdwerven. Z\jn adem ftokt en keert ; h^ moet , maar kan niet (lerven. Wrok, wroeging, zelfverwyt, verdubblen ftaeg zijn* nood. H\j walgi van 't leven , en hij flddert voor den dood. Ach ! waarom 't ons ontveinsd , daar 't ons de ervaring leerde ^ Shids dat de zinlgkheid de Rede eens overheerde. En 't fehuldig hart zijn' val op heel de fchepping las. Is ons de wereld niet, wat ze in haar' oorlprong was. Toen hood zij aan den mensch, wat God haar had gefchonkcn,' Maar zyne keus bleef aan de rede vastgeklonken. Nog had ziJQ fchuldloos hart de kunst hier niet geleerd, Die *t zoet in allem, en het gocde in gift vcrkeerd. Nu Digitized by Google 20(J DE WERELD. Nu lokt bem de oodeugd aan , nu hqgt luj naar 'c verboden , Verihiaadt natuur» en fchept dch zelven duizend oooden. En de cigen wereld, eens hem cot genoc bereid, Wordt hem een Circe, die hem aanlacht en verleidc, Zij lokt zijn lusten uit, en ftreelt zijn Itge zinnen; Hij eert haar boven God, en blijft haar fpoorloos mlnnen ; Dro<mit zich een faoogfte goed , dat hij van haar verwacht , En leent haar In zijn* waan fteeds nieuwe tooverkracht. Hij zag den tijdftroom, als een pQl, daar henen fchieten. En toefde aan z^jnen rand een ftoreloos genieten, Verwachtte duurzaamheid van 'l eeuwig wisilend lot. En leende oneindigheid aan 't vlugtig zingenot. Bedwelmd , en Yang misleid door louter fcliijnvermaken , Vtndt hij in *t efnd' zich we6r; — maar vreeslQk is 'tontwaken! Een donker, ledig niet gaapt hooploos om hem heSn* Niets, dan zijn (machten, ble^f, na heil, dat lang verdween. Zoo blijft de zeeman^, bij bet woeden van de baren , Op *t deinzen van de kim , omhuld met wolken , (hren ; Hy waant bet veilig land in 't ver verfchiet te zien , Wendt al z^n kracht aan , om den ftorm bet hoofd te bi^n ; Maar (toot, te midden van zyn hoop, op klip en rotfen. Jlet fchip kraakt, barst van ddn, b^ 't vreesl\jk golvenklotfen. H^ ftrekt ic^ne armen uit naar *t gruwzaam gapend meer, Grijpt nog een plank , maar zinkt met haar in d* a^nd nc6r, De zedelijke mensch, eens naar Gods beeld gefchapen, Moesty hij dit grootsch gevoel, zich niet aan *t ftof Verg^pen. Dit zigtbaar wereldrond, ook waar 't hem 't fchoonfte fch\jn*, Moest hem ilechts doorcogt, en geen vaste woonplaats zijn. Het moest hem vormen voor z^jn waar en duurzaam leven ^ Maar nooit het hooger doel van zijn beflaan we^rftreven. Hy mogt zich laven ; maar ilechts aan de. vreugdebron , Die z^ijn beHemmmg fchraagde , en haar verhefien kon. Zoo Digitized by Google TWEEDE ZANG. 207 Zoo lang hy zich befchouwt ab vreemdling hiec beneden , Die flechts een poos er toeft, en dan we^r &f ntoet treden; Zoo lang bet vaderland nog in z^ne oogen blaarnvt , De moed hem niec ontzinkt, z\jne aandrift niet verflaauWt, En b^ , bQ elk genot, dat ooit zQn lust mogt wekken , Gcen oogenblik vergeet om verder voort te trekken, Dan juich* h^ , als zijn pad hler» door geen gniwzaam oord, Maar door een lagchend dal of bloe^jend landfchap boort. Hij plukke er vrQ de roos, die hem fch^jnt aan te blozen. En dank* den Leidsman , die zijjn' weg heeft uitgekozen ; Maar onder elk genot , bl^ve 00k aan z^ne hand , Zijn laatfte en zoetfle hoop de komst in 't vaderland. Dan ach! miskent hij *t wit van z^n verblgf op aarde, Begraaft hQ onder (lof z^'n hooger menifchenwaarde , Verwacht hij van den tijd, wat de eeuwigheid ilechts geefl, Dan heeft hij aan bet emd' d^s togts vergeefs geleefil. Hij fteunde op jaren, en zij zwijraden voor z^ne oogen. Geen tijdlUp hoorde aan hem , of 't is ook reeds vervlogen. Onmerkbaar fmolt de tijd tot niet «— zijn hoop flonk ne6r — Daar floeg de doodklok , en zijn wereld was niet meer I Hij had, bij elke bloem gerust ter ne^r gezeten, Ilct doel van z^'nen togt om 't wuft genot vergeten » En op de korte reis verkwistie hij den fchat. Die hem in 't vaderland z^n heil verzekerd had, De wereld bleef , wat zij naar *t plan van God moest wczcn. Uit haar misbruikt genot wu al z^n ramp gerezen : En toen zlj in bet eind* zijn brekend oog ontvlood , Was , van geheel zijn* droom , niets zeker , danr de dood. Zoo zmkt een Jager , mofi van 't zwerven , op de heide ; De zon fcheen om hem he6n, toen hij zich nederleide; Hij fluimert zorgloos in, maar eer 2ijn (Uiap nog zwicht. Bruit reeds de ftorm in 't road, en flikkert blikfemlicht. Wat Digitized by Google ao8 DE WERELD. Wat bouwt ge , o Dwaas I uw rust op nistelooze golven / Die duisenden \66t u in hunnen fchoot bedolven , £n zeir, op hunne beurt » te midden van hun trots » Tot fcliuim verfpatten, en verdwijnen op de rots. Tat u gefchied'nis en ervaring beide leeren. Hoe alles bier vergaat , om nitnmer Ve6r te keeren ; Hoe bier geen diturzaam beil den ilofbewoner beidt^ £u nicts bedendig is, dan de onbeftendigbeid. Cij zet uw pelgrimihr op 't puin van oude (leden , En waar ge uw treden wendt , gij blrjft op graven treden , Ach 1 zelf een fchaduwfpel , dat aan den wand verfcbijnt , Ben poos met klcuren praalt , dan dof wordt en verdwijnt. £en& ftaan wij eenzaam , als de z^emeeuw aan den oever. 't Voorleden is niet meer, en *t uitzigt wordt deeds droever. Daar jamren wij op *t graf Van onzen laatflen vrind. Tot dat de tijdftroom ons ook me6rukt en verflindt. Zoo volgen volken zich, zoo volgen zicb geflachten. Wij (Uren acbterwaarts ^ ras zwijmen onze Icrachten* Gedacfotnb , kenmerk , naam , 't is alles weggerukt , Geen voetibp zelfs des Tijds (bat njeer in 't ftof gedrukt. Niets boudt bier (famd, *t zijn al gedaantewijifelingen. Geen enkle vaste vorm kleeft aan de zigtbi'e dingen. Wij fcbenken bim ons bart en wisfclen als zij , £n onze liefUe en baat gaan met bun fcbijn voorbQ. Altijd ten acbter, of vooruit bij al ons pogen, Herroepen wij dep tijd, die lang reeds is vervlogen. Of fcbeppen , waar de nood bet aan ons bart beval , Ons zelven een verfcbiet, dat nooit'verfcbijnen zal. ^ ' Hoe fcboon wij voor een poos ook *t ondermaanfcbe vlnden, *t Heeft niets beftendigs » daar zicb 't ban aan vast kan bindcn ; Wij fmacbten bet nog aan , en 'c* is alrefi niet meer , En 't lang bedrogen hart is ledig als weleer, De- Digitized by Google TWEEDE ZANC. 4109 Deze iatd* kent geen vermtak , of *t is eerbng veidweneiu Geluk« dat duurzaam bloei^, heeft nooit de zon befcbeneiu Zelfs in ons^oogst genot is fchaais een tijdfUp daar, Waarby bet harte wenscht: ochi dat bet eeuwig waar*l Acb I zullen wij hier dwaas voor waar geluk verklaren Een* toeftand , vlug^ als de wentelende baren , Die, v66t *t genot, nog iets betreuit uit vroegren (hat, £n na, nog iets voor *t hart te wenfchen ovrig laatl Neen» *t waar geluk, aan tijd nocb wisfeling verbonden, Wordt onder *t vast geihrnte^ 6 Stervlingi niet gevonden; Maar de aanvatig van den weg, die tot zijn woning boOrt, Loopt door dit laag gewest tot aan den grafkuil voort* H^' *s in den oorfprong fmal en dringt door ruigte en doren, Maar glijdt en lUngert zicfa.Iangs duizend breede fporen, Waarop bet fcboonst gebloemte in 't oog des wandlaars gloek , En menig lieve beek met zacht geraurmel vioeit. Die, gruwt bem aan, maai fpelt in 't einde Parad\jzen; Dets , toovert op z^n bart , maar de uitkomst doet bem jjzen. Hier, wenkt bem w^'sbeid, daar, lokt zinl^'kheid bem aan* M^ bl^'ft, in bangen llrijd, bij ieder kruisfpoor ftaan, Onzeker welken weg voor zijnen voet te kiezen, Daar al die paden zicb een poos in ^n verliezen* Gelukkig, die een gids, waar bem de fcbiin verblindt. En nacht de toekomst dekt , in dezen doolhof vindt. Hij kiest bet eenig^pad, dat bem ten doel zal leiden; Of bem gebloemte er lokt, of distels er bem beiden^ Of voorfpoed er bem ftreel', of fnerpende onfpoed drukk* Hij volgt bet tot bet einde, en vindt bet waar geluk. Zoo blijft een Vreemdling aan een verren oever ftaren Op 't eeuwig roUen van de nistelooze. baren. Ver, ver daar acbter, fcbuilt zijn dierbaar vaderland: Maar de eindelooze zee fcbeidt hooploos (brand van i\rand. o . m Digitized by Google sto D£ WE R ELD. H9 finadic limr weenende aan , maar zlet geen nooidftar blfakeir^ Strekt bet zijne armen uit» maar voelt ze magtloos zinkeiu De vene van de reb, de oqzekerhcid, *c gcvaar, *t R^st aUes voor z^n oog ; \aj hoort bet angscmisbaar ; Hy denkt aan noodftorm , klip, aan branding en aan (bande»y Aan fchipbreuky bOkfemvunr, en wreede rooverbanden ; Maar de oaweerHaanbre trek naar 'c lieve vaderland Doorgloeit met feller kracbt zijjn b^end ingewand. Al loeit de ontftoken zee hem in baar woede tegen, Het beimfwee, dat hem prest, kan alles overwegen* Wat zegt bem 't leven, ver van *t ouderl^k gezin, De fcbeuwplaats van z\jn jeugd en van zijn eerfte min? Keen , liever op den (broom des oceSans te flerven , ' Daii eeuw^ *t vaderland aan vreemde kust te derven f Nu fcb^nt de zee bem glad; b$ boorc geen ftormen meer^ Veracbt gevaar en nood, en daait in ''t vaanidg ne^r, Boorplocgt geruac de zee, en als de orkanen razen, Denkt b^ aan 't vaderland, en boort een keeltje blazen* Daar bteauwt in *t eind* de kust, en btft acb uit de zee *ii» H^ ftaart — en bemel! *t is de vaderlandfcbe re61 Het vaartuig ffoot aan 't ftrand — h(> 's al *t gevaar te boveo^ Hjj ia in *t vaderland, en kan het naauw geloovenf Van wellHst dronken, fluit verukking nog z^n' mond* H\j zinkt op z^ne kni£n, en kust den dierbren grond** Gevaar, zee, vreemdlingfchap, en ftormen z^n vergeten^ Zijn beil is grensloos, en zrjn vrcugd niet af te meten. De vroegre , korce nood is naauw een denkbedd meer» Hij i» hi *t vaderland, en nooit verlaat bij *t wedr i D£ Digitized by Google DE W E R E L D. DERDC ZANG. tTair lecft de Stervcling , die;, dwaas dan of vermeten, Hier zfjn beflemming voor een poos niet heeft vergeten , Die in de prille jeugd, ab alle3 om ons ladit, Zicli de aard* geen hemel , niet dit leven eindloos dacht I Waar beeft h^ ooit geleefd , die , als de dood hem beidde , Niet menig dwaze keus , zijn aanzijn door , befchreidde , Miet waande, dat zijn bart, na zulk een diep berouw. Zoo hy beikven mogt, veel w(jzer kiezen zou ? De Dwaas! zoo by op nieuw njn loopbaan in mogt treden^ Verzaakte de oude flechts voor nieuwe fpoorloosbeden, £n alt^d prooi van *t flof en van de zinl^kbeid , Zag bg, door elke lust, zich we6r van *t fpoor geleid. Wat in verband bier float met een toekomitig leven » Deflist geen ftervling, blJjft voor 't oog met nacbt omgeven. Alleen de Godheid weet, wat ons voor de eeuwigheid. En voor baar booger taak in 't nieiig ftof bereidt. Cm door dit aardfcbe dal , waar nevlen ons bedekken » Met ziebiist en genoc naar 't vaderland te trekken« O a Be- Dipitized by Google 2r2 DE WERELD. Beboeft ons xinlijk hart, zoo ligt aan fchQn gewend, £en gidSy die, b^' een beetre, ook deze wereld kent* Wie durfde, zonder vrees van fpoorloos af te dwalen,. Op eigen doorzigt hicr zich tot een keus bepalen , Daar in ztjn zinlijk oog , altrjd door waan verblind • Het tegenwoordfge de toekorost fteeds verwint? De vreugd, die op hem wacbt, en hem terftond kan ftreelen^ Leent hij beftendigheid , wat ramp ze in 't eind* inoog* tekn» En de aflland, die 't geluk flechts jaren van hem fcbeidt^ Hoe ras die jaren vlidn , fchtjnt hem eene eeuwigheid. Steeds fpeelbal van den tijd door heel z^jn zinlijk leven , Blijft hi} van bloiem op bloem , gelyk de vlioder, zweven^^. , En merkt zijji dwaasheid niet, wat ora hem neder ftort. Tot dat ook h^' bezw^kt, en *t hiatfte bloempje dort. Maar «ch t al vns *t bezit beftendig hier op aarde. Hoe kort bleef toch de vreugd , hoe nietig was haar waanfe ^ Hoe doodseenzelv^ werd eerlang 't gezegendst lot ! Verveling kiemde uit vreugd , en walging uit g^nof. Door tegenitelling flechts blijft aardsch gehik ons ftreelei^ De winter doet op nieuw in *t heil der leme deelen. Wie elke ziekte of pijn van zich zag afjewend ^ Heef nooit gezondheid als de grootde fchat gekend. Om nieuw te groenen eischt het gras den fcherpen fikke?„ De ramp leent aan de vreugd haar* liefel^'kften prikkeU Een flange wisfeling van voorfpoed en van dnik Is eerst het zout, en dan de dood van ons geluk* Door zestig eeuwen, die zich aan ons^ oog onthuUen, Kon nimrocr aardsch genot het menschlgk h^n vervUlleiK Het fmachtefl naar geluk, dat in zijn boezem woedc, Bleef onverzadigd bij gebrek en overvloed : En Digitized by Google DERDE ZANG. ii3 En ver vin dat de lust Wj meet genot zou zwiigen, Scheon hij , hoe meer voldaan , hoe hooger fteeds te fiygeiu Pe fchijnverzadiging bragc feller hoiiger aan , En een te wreeder dorst deed elke teug ontftaan. llij wint geftafig in kracht, en wordi, by al ons zwoegen Naar nienwe prikkeling , de beul van ons gcnoegen, ?Ajn onverzaadlijkhefd venneerdert fteeds de fmart , En ras blyft geen genot meer over voor het hart. Nu ftaan wy eenzaam, door een woestenij omfloten. Ons hart is ledig , en het heeft nog utets genotcn : En ach ! die eigcn tijd , die ons zoo hng bcdroog , Is nu , met al zijn heil , een onding in ons oog. Inlets heeft de wereld meer , dat flechts een wensch kan wekken ; Geen enkle laaf bron is meer op haar rond te ontdekken ; *t Vervloogne is donker, en nog donkerdcr 't verfchiet. Het hart fmacht^aar een teitg, maar ach ! het vindt ze niet! Wat wordt haar heerlijkheid en praal nu in onze oogen ? Xoo ras bedwelming week, was ook haar heil vervlogen. De fchoone waterblaas , zoo rijk van kleur weleer , Tiarst ylings voor ons oog, en zinkt in 'i ntet ter ne6r. , Wat kan ze ons geven, die zoo veel eens dorst belovent ^6n droppel waar geluk gaat al haar magt te boven I En of ze ons hier een poos met gai of honig vocdt , Ze ontvlugt haar* gunstling eens, als z^ haar v^jand doet« Hoe menig heimlyk v^ee en diep verborgcn fmarte Vervult de bange borst, knaagt, ongezien, aan 't harte. Die al haar goud en eer, en vroegre tooverkracht Ceen uiir verpoozen kan, geen oogenblik verzachtl Terw^j4, hij zielrust, vaak een veldbloem vreugd zal, telen, Een gntsfpriet wdlust wekt, een vlinder 't hart kan ftreelen, Dat , wars van al haar heil , met hoe veel glans omhuld , £cn reine bemd en een bioe\jende aarde vult. OS Ja Digitized by Google S14 DE WERELD* Jt, zonder zklnist en een onbevlekt gewisfe Saarc, ook b^ 't best genot, hier *t aanzijn droeieniafc^ Hoe arm wordc Peru's goud^ als onrust 't hart verteert» Sn naberouw den flaap van onze fponde weert t De mensch, hier op een' troon, of in een but, gezeten, Blijft, by z^n^vreugd en fmart, geboeid aan z^n geweteiu Waar dit hem folcert, Ibreelt de marmren zaal hem niet» En *t koninklijk Paleis omhult flcchts bang verdriet. Wac zegt hem al de praal van overvloed en weelde ? liy mist het kleinst genot , dat hy zlch ooit vcrbeelde» De doren wondt z\jn voet op *t zachtfte vloertapeet. En zelfe op *t Biderdons voclt bij den flangenbeet. Waar dit hem toejuicht, moog* hem (chamel riet bedekkeo^ Ziin kleine woning zal 't geluk ten zetel ibekkeo. 2elfs aan het eenzaamst firand is *t hart nog vol genot , Dat flechts natuur geniet, maar vrol\jk denkt aan God.. Het helder rein azuur van eenen fcboonen heme! , Het liefi^k avondrood by 't flaauwe llargewemel, Als duizend tinten , hier Van violet en groen , Daar we6r van blaauw en rood » de golven fchittren doen ^ Die aan den horizont , zoo ver het' oog wil hengen, Als ylekk)os bergkriscal zicfa met den hemel mengen, . Verrukt de kabne zieU Zoo zinkt df koele nacbt; De zilvren maan verr^'st met onomhulde pracht. En zwemt wellustig met veneederend vermogen In rehien ether aan de onmeetbre bemelbogen. Wat wordt nu aardfcbe zor^ en aardfche tegenfpoed? Niets ftoort de zaalge rust van *t ongekreukt gemoed » Daar *t oog, vol heimwee, door een* heldren traan bepereld, . Zich fiuachtend opwaarts heft tot eene beetre wereld, Daar alles wat hier drukt, of voor de zinnen blinkt, Als (lof voor cozen voet» bg in bet nlet verzinkt. Zoo DigitKed by Google DERDE ZANG. flij Zoo flifgt een donkte drom van wolken uit de dalen^ Die, Wit van fneeuw of zwart van lava, *t oog bepalen, Terwijl de zee , tot in het uitgebreidst verfchlet, Een onbeweeglijk ftaal, haar telkens aanwinst biedt, Dan y naauwl\jks nadren zfj met zaamgedrongen fi^haren Des Etna's dubble kruin, als opgeruide baren. Of jylitigs pakt de ftonn haar al te zaam bij 66n , £n werpt ze bllkfemfiiel in d* afgrond naar bene^n , Waar ze, als een kleed ontrold, tot nevelen verkw^jnen. Die op Triaacrie's of Itaaljes zee verdwiynen. Maar dat de Wereld al 't genot in zich vei:een% Dat ze ait^'d voor ons zij , wat ze in de jeugd ons fcheen, Dat we enkei op de roos , nooic op baar dorens , (laren , Een vreeslijk oogenblik bli[jft voor ons oog toch waren. Dat duurverworven heil , hoe rein dan ook en groot , Vindt eens zijn eeuwig einde in d* onverbidbren dood. En ach 1 geen aai'dsch gezag kan ooit zijn magt wefirftreven I Hier, treft h^ in de jeugd, daar, in den bloei van *t leven. En of het bloed naauw kruipt , of nog door de aadren bruist, Geen enkel oogenblik is veilig voor z(jn vuist. Of vnj hem beiden , of, in zmvermaak verloren , In elken vreogdenkelk het denkbeeld aan hem fmoren , lijj nadert niet te min met d* eigen (bellen ipoed. En zweeft reeds om ons been , eer *t hart zijn komst vermoedt* H^' vleit zich aan den disch,.h]j mengt zich in de re^'en , Hy bl^Jft de Ueve bruid op 't huwl^ksbed verbe^en , Iiy deelt in elk genot; maar eer de vreugd nog zwidit, Ligt hi} het masker op, en velt ons met zijn fchicht. Wat baat ons ambroz\jn, \)efproeid door iiektarltroomeiiy Zoo lang wij aan *t banket *t onzcker fterfliur fchromeb. En (lechts 't ontveinzen van 'tgevaar, dat op ons toeft, Belet, dat ons de fchrik de bleeke wangen groeft? ^ O 4 Ach ! Digftized by Google di6 DE WERELD. Ach! hem alleen kan de aarde een rein genoegen fcbenkep, Bie rusdg aao den dood, bij elk vermaak, kan denken, Verzekerd , dac zijn komst zyn jongfte vreugd nice weert , Uaar flechts zijn heil verboogc , en z\jti genot verme^rt. Wat is een zaliglieid, veel wufter dan de winden, Bie *t volgend oogenblik voor altijd kan verilinden, Bie naar bedwelming jaagt, om aan den angst te outvlidn. En niec , b(j elken tred , haar eeuwig graf ce zien ? Haar ^uwig graf? — ja , daar is *t zingenot vervlogen.. 't Miswende bart, zoo lang door valfchen fchijn bedrogen, Dorst deeds nog naar lie vreugd , die *t eens in de oogen blonk , Maar met den dood verdween , en in bet niet verzonk. Hi|j kent nu *t boc^fte Goed, dat nooit ^^n wenscbdeedbbdieD, Maar voelt gees va'tbaarheid om *t ooit te kunnen fmaken. Een fchrikbre ledigbeid baart naamloos zielsgekwel , En in den hemel zelfs vond hQ de wreedfte beL Baar dus geen aaidscb geluk, wat glans bet nioge ombuUeD^ Ons alc\jd fmachtend bart volkomen kan vervullen ; Baar ons de wensch mideidt, en niets ons dmirzaam ftreelt^ Ban daar 't geweten in met zoete ziebiist deelt, En^ *t bart, zal *t bovendien b(i elk genot niet vreezen, Hier met bet denkbeeld aan den dood verzoend meet wezen. Is een onfaalbre Gids bier noodig, die ons leidt. En ons hij elk' genot , voor booger voorbeieidt. Waa(r vinden wy dien Gids , waarop vnj veilig bouwen , En nog in nood en dood met de eigen rust betrouwen ? Sinds *s wereld oorfprong wees de Rede ons bem niet aan , En waar^^* 't immer'deed, zij zag de fcbim vergaan. Hij was/*t gewrocht der Eeuw, en de Eeuw zag bem nog (heven , Om aan een* nieuwen op zijn beurt we^ pteats te geven , Die, Digitized by Google DERDE ZA NG. air Die y Algod vtn den dag , een poos we^ aanbang vond , Maar dipa oo!^ de eeuwftroom roorde , en in z^n' nacht verflond. Neen ! wat bier z wicbten kan , hoe fchoon *t een poos moog* blinken , De Gids, datr *k me op verlaat, moec nook mijn boop ontzinken. Wat zegt bier menfcbenvond , veel wufter dan 't geval ? God zelf moec fpreken, zoo mijn 4iart niet twijflen zaL Hij fprak 1 — Die trouwe Gids, met wien ik nooit kan misfen. Is Jezus reine leer, en z^'n beloftenisfen. Die, is de noordibur, dlegeen nacht ons ooit ontrooft. Dees, tFOOsten ons, waar ons geen wereld troost belooft, £n beiden beffen zaam , b^ ftorm en onwedrwinden , Ons 't moedig hooid omboog , tot w\j de haven vmden. Wie dus de wereld ^ genieten zonder fch^jn , En toch te groot zich voelt om ooit haar (laaf te zijn ; Die, zonder naberouW bet langst haar vrcugd wil fmaken, £n toch z^n boezem voor iets holders nog voelt Uaken, Die volge Jezus leer op 'c pad, daar z^ hem leidt. En juiche m z^jn beftaan voor tijd en eeuwigheid ! Zoek vrjj'den aardkloot rond tot aan zijn grensp^'laren ; Pleeg met al de eeuwen raad, die finds de fchepping waren; Hier vindt de mensch alleen bij voor- en tegenfpoed, Wat hem, in eiken iland, gelukkig maken moet. Z|j Is niet vastgeboeid aan enkel heldre dagen , Die ligt een wolk hem rooif, een nevel'weg kan vagen; Zij blifft hem zelfs nog b^', waar liefde en viiendfchap zwicht. 