None
 E. Wasmann. — Über die Lebensweise einiger Amerikaner, von E. Wasmann (Fortsetzung). — Beitrag zur Kenntniss der europäischen Rhyncholus-Arten, von E. Wasmann (Fortsetzung). — Beitrag zur Kenntniss der europäischen Rhyncholus-Arten, von Edm. Reitter. — Beschreibung einer neuen Art der Carabiden-Gattung Pasimachus Bon. aus Mexico, von J. Flohr. — Die Arten der Sphodristocarabus-Gruppe, von L. Gangbauer. — Ergiinzungen zur Revision der Plectes- oder Tribax-Arten, von L. Gangbauer. — Über Procrusticus Payafa White, von Dr. G. Kraatz. — Über Procrusticus Dohrn, von Dr. G. Kraatz. — Coptolabrus Dohrn var. nov., von Dr. G. Kraatz. — Über Cicindela octussis Dohrn, von Dr. G. Kraatz. — Ein fraglicher neuer Carabus aus Ungarn, beschrieben von Dr. G. Kraatz. — Drei neue Lomaptera von den Aru-Inseln, von Dr. G. Kraatz. — Pachnoda marginella var. euparypha Gerst., von Dr. G. Kraatz. — Über Cetonia tincta Germ., von Dr. G. Kraatz. Kraatz. — Über einige Cetoniden, von Dr. G. Kraatz. — Einige Worte nach Anlass des Aufsatzes von Dr. Kraatz, Über den systematischen Werth der Forceps-Bildung von Mycterophallns v. d. Poll, von van de Poll. — Curculioniden aus dem Amur-Gebiet, von J. Faust. — Über die Lebensweise von Novius cruentatus Muls., von J. Weise. — Feststellung der Gattung Coelopeterus Muls., von J. Weise. — Bemerkungen zur Gattung Juliistus Kiesw., von J. Weise. — Aydrothassa planiuscula n. sp., von J. Weise. — Aydrothassa planiuscula n. sp., von J. Weise. — Die Aufbewahrung der Jugendstatien von Mikro-lepidopteren und anderer kleiner Insecten, von Dr. H. Dewitz. — Beiträge zur Käferfauna Deutschlands. I, von J. Schilsky. — Hymenopterologische Beiträge, von Prof. C. G. Thomson. — Sammelbericht pro Jahre 1886, von J. Gerhardt. — Über Schmarotzerhummeln in einem Neste der Feldhummel (Bombus agrorum), von E. Härter. — Zur Kenntniss der chilenischen Ceroglossus-Arten, von Dr. G. Kraatz. Ueber Thomson's Series umbilicata und accessoria (am Rande der Flüge der Gattung Carabus, von Dr. G. Kraatz. — Neue Coleopteren aus Europa, den angrenzenden Lindern und Sibirien, mit Bemerkungen über bekannte Arten, von Edm. Reitter, — Übersicht der europäischen Hydrochus, von A. Kuwert. — Übersicht der europäischen Hydrochus, von A. Kuwert. — Zweiter Beitrag zur Coleopteren- Fauna von Pecking in Nord China, von Dr. L. von Heyden. — Bemerkungen zu früheren Arbeiten über das Amur-Gebiet, von Dr. L. von Heyden. — Phyloecia sellata n. sp., von L. Gangbauer. — Vierter Beitrag zur Kenntniss der Coleopteren-Fauna der Amur-Linder, mitgeteilt von Dr. L. von Heyden. — XI. Beitrag zur Coleopteren-Fauna von Turkestan, von Dr. L. von Heyden, Abeille de Perrin, Eppelsheim, Faust und Weise. — Über die Varietäten des Carabus Scheidleri Fabr., von Dr. G. Kraatz. — Ein paar Worte tiber Aenderung von Gattungsnamen, von Dr. G. Seidlitz. — Über des Gozis’ Nomenclator, von J. Weise. — Brumus oblongus Weidenbach, eine für Deutschland neue Coleoptera-Gattung, von Dr. G. Seidlitz. — Über Unterschiede in der Tasterbillung von Afemeles und Lomechusa, von E. Wassermann. — Oxypoda micans Kraatz, von Dr. G. Kraatz. — Carabus Menetriesi Fischer, von G. Czwalina. — Über Noctua Carnea Thunb., von Sven Lampa. Proceedings of the Linnean Society of New South Wales. 2nd ser. Vol. I (a). Catalogue of the described Coleoptera of Australia. Prt. III, by G. Masters. — The insects of the Fly-river, New Guinea, Coleoptera, by W. Macleay. — Description of a new Aphanipterous Insect from New South Wales, by A. Sidney Olliff. — The insects of the Fly-river, New Guinea, Coleoptera (continued), by W. Macleay. — Catalogue of the described Coleoptera of Australia. Prt. IV, by G. Masters. — Miscellanea Entomologica, n°. 1. The genus Diphucephala, by W. Macleay. — A Revision of the Staphylinidae of Australia. Part I, by A. Sidney Olliff. — Catalogue of the described Coleoptera of Australia. Prt. V. Revision of Australian Lepidoptera, by E. Meyrick. — Notes on Synonymy of Australian Micro-Lepidoptera, by E. Meyrick. — Miscellanea Entomologica, n°. II. The genus Liparetrus, by W. Macleay. — Contributions towards a knowledge of the Coleoptera of Australia, by A. Sidney Olliff, n°. III. On the genus Nascio (fam. Buprestidae). — A Revison of the Staphylinidae of Australia. Part II, by A. Sidney Olliff. — Catalogue of the described Coleoptera of Australia. Part VI, by G. Masters. — Descriptions of new Lepidoptera, by E. Meyrick. — August 1887. August 1887. Entomologist (The). Edited by J. T. Carrington. Vol. XX, n°. 291 (August 1887) (a). Protective Coloration, by G. V. Hudson. — On Collections of Lepidoptera, by W. B. Calvert. — Notes on Lepidoptera observed in London, by P. Rendall. — Collecting Autumnal Lepidoptera, by J. T. Carrington. — Notes on Lycaenidae in North Kent, by J. W. Tutt. — Entomological Notes, Captures, etc. — Societies. Entomologist’s Monthly Magazine. Vol. XXIV, n°. 279 (August 1887) (b). On certain species of Coleoptera new to Britain, or reinstated, by the Rev. W. W. Fowler. — Supplement to Annotated List of British Anthomyidae (continued), by R. H. Meade. — Lobesiapermis or reliquana: its synonymy and habits, by H. T. Stainton. — A new species of Nepticula bred from Herefordshire (N. Woolhopiella), by H. T. Stainton. — Three new Longicorn Coleoptera from South America, by H. W. Bates. — Entomological Notes, Captures, etc. — Obituary: Pierre Millière. — Societies. Annals and Magazine of Natural History. 5th ser. vol. XX, n°. 116 (August 1887) (b). Descriptions of new species of Heterocerous Lepidoptera (Pyralites) from the Solomon Islands, by A. G. Butler. — Descriptions of two new species of Butterflies from South Afghanistan, by H. Grose Smith. — On The races of the Honey-bee, by the Rev. H. W. Lett. — On a Copepod (Cancerilla tubulata Dalyell) parasitic upon Amphiura squamata Delle Chiaje, by M. A. Giard. Zoologist (The). Edited by J. E. Harting. 3rd ser. vol. XI, n°. 128 (August 1887) (65). Livid swimming Crab at Perzance, by Th. Cornish. — Wasp attacking a Tarantula, by J. H. Gurney. — Societies. Comptes-Rendus des Séances de la Soc. Ent. Belge. Sér. III, n°. 88 (a). Note sur deux Crustacés Entomostracés de Belgique, par M. de Sélys Longchamps. — Enumeration of the van Volxem Collection of Rhynchota contained in the Brussel’s Museum, Part I, by W. L. Distant. Annales des Sciences Naturelles. Zoologie. 7me sér. Tom. II, n°. 3 et 4 (6). Recherches sur la structure du cerveau de la Mysis flexuosa Mill., par M. Koehler. Verhandlungen der k.k. zool.-botan. Gesellschaft in Wien. Bd. XXXVII, Quart. 1 und 2 (a). Die Dermapteren und Orthopteren Siciliens, von Dr. H. Krauss. — Neue Beiträge zur Kenntniss der Phytoptocecidien, von Dr. F. Liv. — Über Dipteren, von Prof. J. Mik. — Dritter Beitrag zur Dipterenfauna Tirols, von E. Pokorny. — Neue Spinnen aus Amerika, VII, von E. Graf Keyserling. — Über Polia senex Geyer, von A. Rogenhofer. — Aulax hypochoeridis n. sp., von J. J. Kieffer. — Über Baumann’s Lepidopteren-Ausbeute, von LXXVI. LXXVI. ENTOM. INHOUD DER ONTV. TISDSCHRIFTEN. A. Rogenhofer. — Über Gumppenberg’s System. A Geometrän, von A. Rogenhofer. Berliner Entomologische Zeitschrift. Bd. XXXI, Heft 1 (6). Über Kiferkultus, von G. Amelang. — Beiträge zur Kenntniss der Dipteren-Fauna von St. Moritz, von Th. Becker. — Altes und Neues über Koleopteren, von Dr. F. Karsch. — Ein singender Schmetterling, von Prof. Dr. W. Dönitz. — Über eine merkliche leuchtende Käferlar, von Dr. H. von Ihering. — On Mr. Portchinski’s publications on the larvae of Muscidae including a detailed abstract of his last paper: Comparative biology of the necrophagous and coprophagous larvae, by C. R. Osten-Sacken. Einige neue Arten und Varietäten der Gattungen Sesia und Zyquena, von Dr. F. Staudinger. — Orthopterologische Beiträge, von Dr. F. Karsch. — Übersicht der beim Dorf Elos bei Kisamos auf der Insel Kreta von Herrn E. v. Oertzen gesammelten Dipteren, von V. v. Röder. — Eine neue Exoprosopa aus Syrien, beschrieben von V. v. Rider. — Über die Gattungen Doryclus Jaen. und Megapoda Meq., von V. v. Röder. — Verzeichniss der von Herrn Dr. R. Büttner in West-Afrika gesammelten Rhopaloceren, von C. Fromholz. — Drei neue Cerambyciden von Kamerun, von G. Quedenfeldt. — Nekrolog: Hof-Portraitmaler Max Mützell. Entomologica Americana. Vol. III, n°. 5 (August 1887) (a). New North American Myriapods, by Ch. H. Bollman. — An Entomological Curiosity, by O. Lugger. — Notes on Coleoptera, by F. Blanchard. — Callimorpha, by J. B. Smith. — Cockroaches, by J. B. Smith. — Apparently new species of Mexican Heterocera, by H. Edwards. — Parorgyia parallela Grote and its variations, by O. Seifert. — Studies on the North American Proctotrapidae, with Descriptions of new species from Florida. Part I, by W. H. Ashmead (continued). Comptes-Rendus des Séances de la Soc. Ent. Belge. Sér. III, n°. Observations sur une grande Scolopendre vivante, par F. Plateau. — Communication sur des Lépidoptéres exotiques, par M. Capronnier. VERSLAG VAN DE EN-EN-TWINTIGSTE WINTERVERGADERING DER NEDERLANDSCHE ENTOMOLOGISCHE VEREENIGING, GEHOUDEN TE LEIDEN op Zondag 22 Januari 1888, des morgens ten 11 ure. Voorzitter Dr. A. W. M. van Hasselt. Met den Voorzitter tegenwoordig: de heer A. Preudhomme de Borre, Conservator aan het Kon. Museum van naturilijke historie te Brussel, Correspondeerend Lid der Vereeniging, en voorts de heeren: Dr. H. Bos, Mr. A. Brants, J. Büttikofer, Jhr. Dr. Ed. J. G. Bverts, Mr. H. W. de Graaf, G. M. de Graaf, Dr. Henri W. de Graaf, H. W. Groll, J. van der Hoeven, Dr. R. Horst, Dr. F. W. O. Kallenbach, J. Kinker, Mr. A. F. A. Leesberg, Prof. J. van Leeuwen jr., Dr. Th. W. van Lidth de Jeude, J. W. Lodeesen, C. Ritsema Cz., W. Roelofs, Em. Seipgens, P. C. T. Snellen, Dr. H. J. Veth, J. de Vries en F. M. van der Wulp. Van de heeren Mr. A. J. F. Fokker, D. van der Hoop, J. Jaspers jr., Dr. J. G. H. Rombouts en K. N. Swierstra is berichtigt, dat zi) verhinderd zijn de vergadering bij te wonen. De Voorzitter opent de vergadering met een hartelijke welkomst-groet aan de aanwezigen, in ’t bijzonder ook aan den heer Preud-homme: de Borre, ‘wiens tegenwoordigheid een bewijs is van groote 6 Wahrung hij Nogmaals dank betuigt voor zijne benoeming tot Correspondeerend Lid en de verzekering geeft, dat hij zoowel als zijne Belgische collega’s gaarne, zooveel zij vermogen, den bloei der Nederlandsche Entomologische Vereeniging zullen trachten te bevorderen. De heer Ritsema stelt in de eerste plaats ter bezichtiging eene fraaie verzameling van Cetoniden, in den laatsten tijd, ten behoeve van’s Rijks Museum, in Liberia gevangen door de heeren Büttikofer, Sala en Stampfli. Zij bevat de volgende soorten: Ceratorrhina frontalis Westw., een &, Junk River. Surata Westw., 2 den 19, Robertsport en Junk River. Gutta Oliv., 3 3 en 4 9, Junk River. Chordodera pentachordia Klug, 2 & en 1 9, West Liberia en Junk River. 5-lineata Fabr., 4 4, Junk River. Smaragdesthes africana Drury, 2 d en 4 9, Cape Mount en Junk River. Polystalkastes stellata Harold, var., een exemplar, Junk River. Pachnoda marginata Drury, gemeen. Postica G. & P., 2 exemplar, Junk River. Diphrontis cruenta Gerst., var., een exemplar, West Liberia. Diplognatha gagates Fabr., gemeen. Eriulis variolosa G. & P., een exemplar, West Liberia. Pseudinca admixta Hope, een exemplar, Junk River. Coenochilus ventricosus Gyll., var., een exemplar, Junk River. Incala Stampflii Jans. nov. sp. (Notes Leyd. Mus., 1888, p. 113), een exemplar, Junk River. Platygenia barbata Schönh., gemeen. Myoderma alutacea Schönh., 4 exemplar, West Liberia en Junk River. Polyplastus (Jans. nov. gen.) assurius Jans. nov. sp. (Notes Leyd. Mus., 1888, p. 114 en 115), 4d en 1 9, Junk River. VERSLAG. LXXXI Behalve de acht hierboven met een gemerkte soorten, zijn nog door den heer Schweitzer in Liberia gevonden: Ceratorrhima torquata Drury. Astenorrhina Turneri Westw. Tmesorrhina iris Fab Stethodesma Strachani Bainbr. Gametis aequmoctialis Oliv. Sanguinolenta Oliv. Diplognatha metallica Cand. in litt. Hieruit volgt, dat gedurende de laatste jaren 26 soorten van Cetoniden als inwoners van Liberia zijn bekend geworden. Verder laat de heer Ritsema twee merkwaardige vlinderpoppen zien, mede uit Liberia, alsmede twee rupsennesten, van welke het een (van de Goudkust afkomstig) tepelvormige aanhangsels op de oppervlakte vertoont, welke bij het andere (van Junk River, in Liberia) ontbreken. Eene afbeelding van een soortgelijk rupsennest is te vinden op pl. 6, fig. 1 van de Annales de la Soc. Ent. de France voor 1866; die afbeelding stelt het nest voor der rupsen van Bombyx Radama Coquerel. De heer Leesberg brengt in herinnering, dat hij reeds in de Zomervergadering van 23 Augustus 1884 te Breda, de aandacht vestigde op de vele en z. i. weinig gemotiveerde veranderingen in de namen der Coleoptera-genera, zoals die in de laatste uitgave van den Catalogus Coleopterorum Europae van Dr. L. von Heyden, E. Reitter en J. Weise voorkomen. Hij waarschuwde toen voorhet aannemen dezer nieuwe nomenclatuur, wijzende op het voor schrift van den grooten Fabricius, waar deze zegt: « mutata nomina nunquam usum, saepius confusionem praebent», terwijl hy besloot met den raad, gegeven door een onzer Belgische collega's, den heer Preudhomme de Borre, — op dit oogenblik tot ons aller genoegen hier aanwezig, —: «il faut opposer une resistance énergie en restant obstinément attaché aux noms consacrés par l'usage de trois quarts de siècle ». In den latsten tijd kennis makende met de Annales de la Société Entomologique de France over 1886, bemerkte Spreker uit en daarin Opgenomen artikel van den heer Abeille de Perin, dat het bovenbedelde kwaad ook aan deze zijde van den Rijn, met name in Frankrijk, groote verwoestingen begint aan te richten. Zekere heer de Gozis heeft bijna alle generieke namen op losse schroeven gezet of veranderd. Als voorbeelden onder velen: Megatoma » Asprogamma » Typhaea » Brycolacion » Corticaria » Parascheva » Cerylon » <Asphardion » Chrysobothris » Cucyus! Tomicus » Ips! Callıdıum » Meridion » Carabus » Tachypus! Clythra » Melolontha!!! Melolontha » Ludibrius » Is dergelijke chaos niet om wanhopend te worden, en wordt het geen tijd’ om daaraan paal en perk te stellen? De schrijver der bedoelde verhandeling is dan ook van meening, dat er een dam dient te worden opgeworpen tegen dien wassenden stroom, die de geheele nomenclatuur der Coleoptera dreigt te verzwelgen; en stelt voor, de verjaring, uit het burgerlijke recht bekend, als middel van eigendomsverkrijging der generieke namen aan te nemen, zoodat een genus, dat b.v. 50 jaren of langer denzelfden naam heft gedragen, niet mag of kan van naam veranderen, ook al werd misschien later een ouderen naam opgedolven of door een hedendaagsch schrijver een nieuwen naam daarvoor in de plaats gesteld. Spreker meent, dat ook de Nederlandsche Entom ologische Vereenigung zu dient aan te trekken, en geeft daarom der vergadering in overweg, haar ernstig ter sprake te brengen. VERSLAG. LXXXIII Het vorenstaande geeft aanleiding tot eene uitvoerige gedachten-wisseling, waaraan de heeren Horst, Veth en Everts deel-nemen. Eerstgenoemde zou de 12de editie van het Systema Naturae van Linnaeus als punt van uitgang willen toelaten; de heer Veth alleen zoodanige veranderingen willen overnemen, welke boven allen twijfel zijn; de heer Everts zou alleen aan monographisten, die een zeker onderdeel tot een speciaal onderwerp van grondige studie hebben genomen, het recht willen toekennen, om namen te ver-anderen, mits zij op onwederlegbare wijze de juistheid van hunne inzichten aanstoonen. Allen zijn het echter eens, dat het voor eene vergadering als deze moeielijk is, aanstonds omtrent een zoo gewichtig punt eene beslissing te nemen. Op voorstel van Dr. Horst wordt dientengevolge door den Voorzitter eene Commissie benoemd, bestaande uit de heeren Leesberg, Horst en Ritsema, om daarover in eene volgende vergadering rapport uit te brengen en advies te gven, wat in deze door de Vereeniging zou kunnen en moet En worden gedaan. Met dat doel wordt aan den Secretar opgedragen, de zaak onder de punten van behandeling voor de aanstaande Zomer vergadering op te nemen. De heer Everts begint met de opmerking, dat bij ons weinig werk wordt gemacht van het zuken naar watertorren. Van sommige soorten, ofschoon zij waarschijnlijk toch wel niet zeldzaam zullen zijn, zag hi slechts nu en dan enkele exemplaren, o. a. van Graphoderes (Hydatius) bilineatus de G., cmereus L. en zonatus Hoppe. Eerstgenoemde laat zich gemakkelijk herkennen aan den zeer scherpkantigen zijrand der dekschilden, de zeer breede epipleuren, welke tot aan het vierde abdominaal segment breed blijven, en den slechts smal zwart gezoomden voor- en achterrand van het halsschild; bovendien zijn de dekschilden naar achteren sterk verbreed. De beide andere soorten zijn moeielijker te onderscheiden. Seidlitz geeft in zijn Bestimmungstabelle der Dytiscidae und Gyrinidae, Heft XV, evenwel een vrij zeker te vinden kenmerk: het tongvormig naar achteren verbreede gedeelte van den metasternaal-vleugel heeft bij cinereus aan den buitenrand eene langsverhevenheid (« wulst »), bij z Onatus diarentegen is het vlak; overigens is cinereus wat plomper en breeder, terwijl zonatus als tusschenvorm der beide andere soorten kan beschouwd worden. Het door de meesle schrijvers aangegeven verschil in de teekening van het halsschild gaat niet geheel op, namelijk dat bij cinereus de zwarte banden tot aan den voor- en achterrand zouden reiken, terwijl zij bij zonatus altijd door eene smalle gele streep daarvan gescheiden zouden blijven. Westhoff toch beschrijft in zijne « Kafer Westfalens » eene varieteit intermedius van cinereus, bij welke de voorste zwarte zoom door eene gele streep van den voorrand gescheiden is, als ook eene varieteit simulator, waarbij dit met den achterrand het geval is. Deze varieteiten zijn aan Spreker niet bekend. Wel laat hij eene varieteit interjectus Westh. van zonatus zien, bij welke alleen de zwarte voorband door eene gele streep gescheiden is; het exemplar werde door den heer Jaspers bij Steenwijk aangetroffen; ook vond de heer Wasmann er een bij Exaeten. Ofschoon Seidlitz op deze afwijkingen wijst, maakt deze gegen melding van de door Westhoff daaraan gegeven benaming; wel doet hij zulks voor de. varieteiten van cinereus. Bij G. bilineatus de G. schijnen zulke kleur-varieteiten niet voor te komen. Westhoff pleit, niettegenstaande de genoemde ineenloopende kenmerken, toch voor de scherpe begrenzing der twee soorten (cinereus en zonatus) en gelooft niet aan bastaardvormen. Seidlitz, hoewel jverig darwinist en tevens erkend kundig systematicus, zegt hiervan niets. Naar ‘Sprekers meening is de mogelijkheid geenszins uit-gesloten, dat zich hier bastaardvormen ontwikkelen. De meerdere of mindere duidelijkheid der genoemde fijne gele lijn kan toch n Et als een afdoend onderscheidingskenmerk worden beschouwd, veeleer de habitus, die echter ook niet standvaslig is. G. zonatus zon misschien wel een hybride vorm van bilineatus en cinereus kunnen zijn. Westhoff schijnt zonatus eivormig, met de grootste breedte in het midden, en zegt dat cinereus de grootste breedte iet achter het midden heeft en meer overreenkomt met bilineatus, waarvan hij ook de grootte heeft. Intusschen is de eivormige ge- daante van zonatus moeielijk te rijmen met de grootste breedte in het midden; cinereus heeft de grootte van zonatus, maar den habitus van bilineatus. In de tweede plaats last Spreker een gegroefd wijfje zien van Dytiscus circumcinctus Ahr.; het is het eerste inlandsche exemplar van dien aard en werd door den heer Neervoort van de Poll te Winterswijk gevangen. De gelijkenis is zeer groot met de gegroefde wijfjes van D. circumflevus F. en marginalis L., maar de voortzetting der achter-coxae neemt allen twijfel weg. Bij marginalis zijn zij achter de inkerving niet smaller en eindigen in eene stompe punt; bij corcumcinctus en circumflerus daarentegen zijn zij achter de inkerving plotseling smaller, met concaaf gebogen binnenrand en in eene punt uitgetrokken, welke bij circumewmetus niet naaldvormig en van de inkerving naar den top niet langer is dan de breedte der voortzetting vór de inkerving, terwijl zij bij circumflexus naald-vormig is toegespitst en van af de inkerving merkelijk langer dan de breedte der voortzetting vór de inkerving. Dit nieuw ontdekte gegroefde wijfje van D. circumcinctus moet volgens Seydlitz heeten var. dubius Gylh., terwijl het in ’Spreks Naaml” Just vermelde gegroefde 9 van cércumflerus zou moeten heeten var. perplexus Lac. — Merkwaardig is het, dat in Nederland deze gegroefde circumflerus-wijfjes geenszins zeldzaam en gladde wijfjes daar integendeel geheel onbekend zijn. Door Seidlitz wordt juist het omgekeerde aangegeven. Verder laat de heer Everts eenige varieteiten zien van Clytus arcusatus L., welke door Mors nader zijn benoemd; het zijn meer kleur-aberratien dan eigenlijke varieteiten, en wel: var. interruptus, de tweede gele dwarsband in tweede vlekken verdeeld. var. connalus, de ovale vlek aan den naad door eene gele langslijn met den tweeden dwarsband verbonden. Eindelijk nog de zeer zeldzame varieteit triangulimacula Costa Van Clytus arietis L., door den heer Piaget in de Jura gevangen en welwillend aan Spreker afgestaan. Ten slotte vertoont de heer Everts nog de voor onze fauna meuwe Oxypoda praecellens Eppelsh., welke soort volgens den heer Fauvel in ons land niet zeldzaam zou zijn. De heer Fauvel ontving n.l. indertijd twee exemplaren van den heer Heylaerts; jammer dat deze daarvan geen melding gemaakt heeft bij het opmaken der laatste Naamlijst. Eerst nu is de soort als inlandsch aan Spreker begonnen geworden; als vindplaatsen zijn aangegeven: Croatie, Friedrichsruhe, Moritzing bij Bozen, Bingen, Brenach, Straatsburg en Colmar; in Nederland bij Cuyk (ter Haar) en Breda (Heylaerts). De heer Preudhomme de Borre bevestigt hetgeen door den heer Everts is gezegen ten opzichte van Graphoderes zonatus; ook hij heeft dezen steeds als een hybride vorm beschouwd van de beide andere soorten, Gr. bimaculatus en cinereus. De heer Horst vraagt, of het ook bekend is, dat de groeven op dekschilden bij de Wissens van sommige Dytischen in verbandständen met de copulatie. Op deze vraag geeft de heer Ritsema en toestemmend anorden en verwijst daartoe naar waarnemingen van Régimbart, gepubliceerd in de Annales de la Soc. Ent. de France, 5me série, Tome VII (1877), p. 263—274, pl. vi, fig. 6—12; welke waarnemingn de geslachts-organen en de copulatie bij Dytiscus en Cybister betreffen. De heer van Hasselt komt nog eens terug op de meermalen door lem besproken anatomie en physiologie der mannelijke spinnen-palpen, met name in betrekking tot den zoogenem musculus spiralis van Lebert. Nach een bekennop overzicht van het algemein bekend geworden standpunt van de structuur der generatie-organen en van den modus quo der copulatie, bepaalt hij zich tot een nader onderzoek betreffende de bedelde spier, in verband tot de vorming van betreffende de bedelde spier, in verband tot de vorming van betreffende de bedelde spier, in verband tot de  en voor-waarts bewogen, ten einde het mechanisch indringen van den penis in de receptacula seminis te bewerkstelligen. Wel werd daarenboven reeds van ouds waargenomen en door schier allen, die zich met de biologie der Araneiden bezig hielden, bevestig, dat te gelijker tijd, i. e. durante copulatione, een blasje, dat samentrekkingen vertoont, an de basis van den pal polo te voorschijn treedt; doch men heeft, veremden genoeg, dit verschijnsel niet naar waarde geduid. Spreker althans heeft de overtuiging verkregen, dat juist deze pal polo, — die een gestreept of geribd, netvormig voorkomen heeft en grooten- deels uit krachtig elastiek weefsel bestaat, — door de spiraal- spier gevormd wordt, en dat zij in de functie van den mannelijken pal de hoofdrol speelt. Ongetwijfeld is zij het, die het in de gewonden pal-buizen aanwezige sperma, bij wijze eener perspomp, uitdrijft of ten minste daarbij behulpzaam is, terwijl zij vermoedelijk, in omgekeerden zin, ook als zuigpomp werk- dadig kan zijn bij het opnemen van het zaadvocht binnen den pal. Voor verdere details verwijst Spreker naar eene studie over dit onderwerp, die hij, voor het Tijdschrift bestemd, in bewerking heeft. De heer van Hasselt besluit met de kennisgeving, dat hij, — wegens de vele Nog te wachten andere voordrachten, — zijn voornemen, om nog eene kleine mededeeling te doen, met aanwijzing van eenige, als altijd en thans in het bijzonder, belangwekkende Araneiden uit Java, hem onlangs door ons onvermoeid medelid Piepers geschonken, meent te moeten uitstellen tot de Zomer- vergadering. Ten opzichte der bovenvermelde bijzonderheden betreffende de copulatie der Spinnen, brengt de heer Ritsema in herinnering, dat hij indertijd bij eene Micryphantes-soort het palpblaasje duidelijk heft waargenomen (zie zijne mededeeling in het 7ijdschrift voor Entomologie, dl. XV, 1872, blz. xxvn). De heer de Vries deelt mede, dat hij op 30 Juli te Nederhorst den Berg een exemplaar heeft gevangen van Calymnta paleacea Esp. Hij acht deze vangst in zooverre merkwaardig, omdat de soort tot dusver alleen in Limburg, en wel bij Maastricht door den heer Maastricht door den heer Maastricht was gevonden. Volgens Treitschke leeft de rups op eiken en berken. Daar Spreker het exemplar uit elzen geklopt heeft en in de streek, waar dit geschiedde, geen eiken of berken groen, vermoedt hij, dat de rups ook wel op andere planten zal leven. — De heer Bos merkt op, dat berken en elzen zeer aan elkander verwante planten zijn, en het zich dus wel laat verklaren, dat eene rups, die op de berken thuis behoort, zich ook zeer goed met elzenbladeren voeden kan. De heer Bos laat in de eerste plaats eene afbeelding rondgaan, alsmede op spiritus bewaarde exemplaren van het wijfje en de werkmier van den in de laatste tientallen jaren zoo berucht geordneten Monomorium Pharaonis L., eene kleine gele mier, die uit Zuid-Amerika afkomstig, reeds sinds vrij lang ook hier en daar in Europa, in de huizen, vooral in het houtwerk, zeer lastig wordt. Spreker heeft ook uit O ost-Indie exemplaren ontvangen en leest een bericht voor van 1867, waarin geklaagd wordt over gansche scharen van kleine houtieren, die op het eiland St. Helena bijna alle houtwerk vernieden, en dat waarschijnlijk op dezelfde soort doelt. Ten tweede vermeldt Spreker, dat hij zich bezig houdt met een onderzoek omtrent het voorkomen van een dubbelen dijring bij de VBRSLAG. LXXXIX Hymenoptera. Hoewel nog in geenen deele daarmede gereed, meent hÿ, dat sporen van dien dubbelen trochanter in veel meer familien voorkomen, dan gewoonlijk wordt aangenomen. Zoo moeten de mieren, ofschoon Aculeaten, toch tot de groepen met dubbelen dÿring worden gebracht. Ten der deut spreker verslag van eene proef, door hem genomen omtrent de werkzaamheid van mierenzuur op het kiemvermogen van zaden. Zaden van 13 verschillende planten, met eene fijne speld zoo ingeboord, dat eene 50°, oplossing van mierenzuur in de opening kon vloeien, bleken hunne kiemkracht te hebben verloren. Door eene contrôle-proef werd uitgemaakt, dat het kiemvermogen, althans bij verreweg de meeste zaden, niet was verloren gegaan door den steek, maar door de werking van het zuur. Deze proef kan wellicht van eenig belang zijn met berekking tot het niet ontkiemen der zaden in de voorraadschuren van voedsel verzamelende mieren. Daar deze tot de Myrmiciden behoore en dus een waren angel bezitten, zou het steken daarmede de korrels voor ontkieming kunnen bewaren. De beteekenis der genomen proeven blijft intusschen nog niet boven allen twijfel verheven, omdat door sommigen steeds wordt beweerd, dat de uit de mierennesten genomen zaadkorrels hun kiemvermogen niet volkomen hebben verloren. Eindelijk deelt Sp reker eenige bijzonderheden mede omtrent eene proef, door hem in het werk gesteld, waardoor de schade van het bezoek van mieren aan bladluisdragende planten wordt in het licht gesteld, in dit geval van Lasius niger L. aan tuinboonen. De uitkomst der proef was, dat door het bezoek der mieren de op-brengst der boonen tot op de helft werd teruggebracht!). Ten opzichte van het voorkomen van een dubbelen trochanter by de Hymenoptera, vraagt de Ritsema, hoe het daarmede gesteld is bij de Chrysiden; hij doet deze vraag, omdat de groep der Chrysiden als ’t ware den overgang vormt tusschen de Hymenoptera. Wat betreffend het onnenen van het kiemvermogen aan door mieren verzamelde zaadkorrels, vraagt de heer Everts, of het vuchtige mierenzuur, in de nesten aanwezig, wellicht daarop in- vloed zou hunnen hebben. De heer Ritsema merkt daarop aan, dat de reuk van het mierenzuur alleen wordt waargenomen als men het nest verstoort, maar dat het mierenzuur alleen wordt waargenomen als men het nest verstoort, maar dat het mierenzuur daarover mede gehandeld wordt. De heer Veth spreekt over het algemeen bekende feit, dat sommige vlinders, die eigenlijk in zuidelijker streken thuis behoore, voorbijgaand, maar dan somtijds in vrij grooten getale, in meer noordelijke landen worden aangetroffen. Als zoodanig zijn vooral bekend drie soorten van Sphinxen, nl. Detlephila NerwL., Celerio L. en lineata F., waarvan de beide eersten ook herhaalde malen bij ons zijn waargenomen. Te dien opzichte doen zich talrijke voor. Naar aanleiding van een artikel van den heer Paul Preisz te Coblenz in het weekblad /sis, 1887, n° 38, blz. 299, worden eenigen dezer vragen door Spreker kortelijk behandel. Zijn de omstandigheden bijzonder gunstig, dan kunnen de genoemde vlindersoorten misschien eene of meer generatien achter elkander bij ons in het leven roepen; maar dit zijn uitzonderingen. Meestal zijn zijn zijn zijn weder verdwenen, omdat hunne levensvorwärts oder den duur niet bij ons te vinden zijn. Wat is nu wel de oorzaak van deze landverhauingen? — Verklaringen zooals dat zijn door den wind zijn medegevoerd of door gebrek aan voedsel werden verdreven ‚ zijn hier niet voldoende. Voor zwakkere vlinders, die slechts zelden en in enkele exemplaren ver van hun vaderland worden aangetroffen, b.v. Detopeia pulchella L., is het inisschien aan te nemen, dat zijn door den wind zijn medegevoerd, VERSLAG. XCI maar bij grootere soorten, van krachtige bewegingswerktuigen voorzien, is dit niet zeer waarschijnlijk. Veeleer geraakt men tot de meening, dat zijn eenvoudig verdwaald zijn. Waren de waarnemingen op dit gebied talrijker, dan zou men hierover meer zekerheid verkrijgen. Zijn de vlinders werkelijk verdwaald, dan zal men de bovengenoemde soorten zoowel zuidelijk als noordelijk van hun vaderland moeten aantreffen; maar wie legt zich b.v. aan de Congo toe Op het systematisch verzamelen van vlinders of maakt daar statistische aanteekeningen omtrent de voorkomende soorten. Dat Dedephila Celerio in den Oost-Indischen archipel gevonden wordt, is bekend, doch geenszins of zij daar zoodanig wordt aangetroffen, dat ook aan verdwaalde voorwerpen kan worden gedacht. Het meer of minder dikwijls optreden dezer landverhalt zal natuurlijk ook veel afhangen van het meer of minder talrijk voor- komen eener soort in het vaderland zelf. Hoe meer individuen er zijn, des te meer kunnen er verdwalen. Het is toch een bekend feit, dat sommige soorten in het eene jaar veel algemeener zijn dan in het andere: men denke b.v. aan Sphinx Convolvuli L. en Vanessa Cardui L. Maar ook kan het gebeuren, dat een dezer vreemde gasten in een verwijderd gebied talrijker optreedt, dan men uit het gelijktijdig voorkomen in hun vaderland zou verwachten. Dit kan plaats hebben, wanneer bevruchte wijfjes in het vreemde gebied eieren leggen en deze, tengevolge van gunstige omstandig heden, tot volledige ontwikkeling geraken. — Moet men nu zulke gasten tot de fauna van het land rekenen? Hoewel de zaak van ondergeschikt belang is, zou Spreker deze vraag ontkennend willen beantwoorden: tenzij kan worden aangetoond, dat zij op den duur in eene streek voorkomen, moeten zij niet tot de fauna van het land worden gebracht. Waarschijnlijk zal Deilephila lineata vroeger of later bij ons ook wel eens worden waargenomen; zij is althans uit Wiesbaden, Duisburg en Aken bekend, en werd in 1883 in vrij grooten getale, tusschen 13 Juli en 12 Augustus, te Coblenz aangetroffen, waar Preisz in zijnen tuin elf exemplaren op Saponaria officinalis ving en er nog meer zag, ofschoon hy de meeste avonden, wegens het ongunstige weder of andere omstandigheden, niet in de gelegenheid was er naar te zoeken. Hun aantal moet dus vrij groot geweest z In de zweiten hoogstwaarschijulijk van eieren, die in der vorige jaar daar ter plaatse door enkele verdwaalde individuen waren gelegd. In de volgende jaren 1884 tot 1887 vond Preisz er geen enkele meer, niettegenstaande zeer ijverig zoeken. In de Rijnprovincie is Deilephila Nerv het meest algemeinen onder de drie genoemde soorten, vooral ook als rups. Dit laatste wordt door Preisz ten deele daaraan toegeschreven, dat zij op den Oleander, eene zorgvuldig gekweekte plant, meer in het oog vallen dan op den wijnstok en de Saponaria, de voedingsplanten der beide andere soorten. De mededeeling van den heer Veth geeft aanleiding tot eenige discussie, waaraan onderscheidene leden deelnemen. — De heer Snellen zegt ten opzichte van Deslepkila Celerw, dat deze her-haalde malen door hem uit onze Oost-Indische bezittingen is ont-vangen, maar dat hem geene bijzonderheden bekend zijn, waaruit zou kunnen worden afgeleid, dat de daar gevangen exemplaren slechts als verdwaalde individuen moeten worden aangemerkt. Dat sommige vlindersoorten over een ver uitgestrekt gebied verspreid zijn, is trouwens genoeg bekend. In verband tot het behandelde erwerp, wijst hij ook op Plusia moneta F., die eerst sinds weinige jaren bij ons te lande is aangetroffen. — Prof Leverne noemt verder als voorbeelden van voorbeelden van voorbeelden, die thans bij ons te lande voorkomen, maar er vroeger nimmer waren waar-genomen, Calamia lutosa Hbn. en Acidalia dilataria Hbn. — Dr. Bos zegt, dat behalve bij Lepidoptera, ook in andere insecten-orden zich somtijds hetzelfde verschijnsel voordoet; hij wijst dien-aangaande op Æphippigera vitium Serv. — De heer Veth meent echter, dat uit al deze voorbeelden van thans als inlandsche bekende soorten, die voorbeelden niet als zoodanig zijn opgegeven, nog niet bewezen wordt, dat zij werkelijk niet in ons land aanwezig waren, daar het zeer mogelijk zou kunnen zijn, dat zij er vroeger alleen niet zijn opgemerkt; zoodat daardoor de oorzaken van het trekken van sommige soorten en hare tijdelijke aanwezigheid buitenhaar eigenlijk vaderland geenszins tot meerdere klaarheid wordt gebracht. De heer Snellen wirst op de groote waarde, die bij de rang-schikking der Lepidoptera moet worden toegekend aan de ken-merken, uit het aderbeloop der vleugels onleend. Latreille, dien men men met Linnaeus en Fabricius, wel tot de kerksvaders der Entomologie kan rekenen, zegt in een zijn er werken, dat de classificatie der Lepidoptera een der moeielijkste vraagstukken uitmaakt; de lichamsdeelen toch der volmaakte dieren zijn bij de vlinders onder een een saagstuken van den bouw zeer bezwärktijk maakt. Linnaeus nam voor een systeem der Lepidoptera zijn toevlucht tot de sprieten en verder tot de houding der deren in de rust; Fabricius zocht heil bij de studie der mondelen; en Latreille wist ook geene betere grondslagen voor de familien en genera te vinden. De meesten der latere schrijvers, — onder de besten zijn te rekenen Haworth, Ochsenheimer en Treitschke, Boisduval en Duponchel, — leverden ook geene houdbare classificatien, zoodat ten slotte de eerste toestanden moesten beslissen over de pl. Aats eener soort in het systeem; en war de kennis daarvan ontbrak, werden, zooals wijlen Dr. Snellen van Vollenhoven in zijne Gelede Dieren van Nederland, di. II, blz. 396, terecht opmerkt, de soorten zoo maar wat op houding en kleur af in geslachten verdeeld. Nach Spreker meent, was A. Lefebure de eerste, die meer nadrukkelijk de aandacht vestigde op de kenmerken, welke voor de systematiek aan het aderbeloop der vlindervleugels kunnen worden entleend (Ann. Soc. Ent. de France, 1842, Tome XI, p. 5—35, 3 planches; evue Zool., 1842, Tom. V, p. 52—55, tab. I, Communication sur la Ptérologie des Lépidoptères; doch zijne nomenclatuur der vleugeladeren was ondoelmatig en zijn werk heeft dan ook niet veel opgang gemaakt. Hetzelfde kan niet gezegd worden van Dr. Herrich-Schäffer’s studien over de pterologie der Vlinders, uitvoerig gepubliceerd in zijn bekend werk: Systematische XCIV ° VERSLAG. Bearbeitung der Schmetterlinge von Europa, en toegelicht in de Abhandlungen des zool.-mineral. Vereins in Regensburg, I, p. 175, enz. (1849). Vrij algemeene instemming vonden de daarin nedergelegde denkbelden, vooral toen de talentvolle Lederer zich die eigen maakte. Een merkwaardig geval, dat de deugdelijkheid van Herrich-Sch. äffer’s syrteem, zelfs tegenover dezen zelf in het licht stelt, nam Spreker voor eenigen tijd: waar. In zijn voortreffelijk werk over de exotische vlinders (Sammlung neuer oder weniger bekannter aussereuropäischer Schmetterlinge) beldt Herrich-Schäffer, bij fig. 533 een vlinder uit Indie af, dien hij onder den naam van Tigridoptera ezul tot de Lithosina brengt. In 1882 nu zond onze collega Mr. Piepers een vlinder over, dien Spreker dadelijk als een exemplar van ezul herkende, maar tevens, naar de vleugeladeren, voor een Geometrine moest houden. Daar in latere bezendingen gekweekte stukken volgden, werden aan den heer Piepers inlichtingen gevraagd over de rups, waarop een fraaie afbeelding van deze werd ontvangen, die duidelijk het opgevatte vermoeden bevestigde. De rups gelijkt wel eenigszins op die van onze Abraras sylvata Scop., waaraan ook de vlinder generiek verwant is. Mr. Piepers kon den wetenschappelijken naam van het voedsel der rups niet opgeven en schreef dat de pop den gewonen vorm heeft. Spreker laat, met de afbeelding der rups, ook een paar ge- kweekte vlinders ter bezichtiging rondgaan, en merkt tevens op, dat de afbeelding bij Herrich-Schäffer te helder blauw van tint is, zoodat wellicht eene nieuwe, vergezeld van die der rups, niet overtollig zou zijn. De heer Büttikofer, ofschoon op den voorgrond stellende dat hij geen entomoloog is, geeft eene zeer Belangwekkende schets van de indrukken, die de insectenweid op hem gemaakt heeft, bij zijne herhaalde reizen in Liberia. Hij verdeelt daartoe de insecten in nuttige en schadelijke, ofschoon daar, evenals bij ons, dikwijls moeielijk kan worden aangetoond, of de nuttige dan wel de schadelijke eigenschappen van een dier de overhand hebben. VERRLAG. XCV Tot de lastigsten van allen rekent hij de mieren, van welke hij vooral drie vooral drie vormen noemt: de suikermieren, de boommieren en de rondzwervende mieren. De eerstgenoemden zijn uitsluitend huis- bewoners en vooral lastig in provisie-kasten, alwaar zij, door suiker- achtige zelfstandigheden aangetrokken, bij duizenden verschijnen, zoodat men genoodzaakt is, de pooten van tafels en kasten in bakken met water te zetten, ten einde de schadelijke gasten ook maar eenigszins te weren. — Eene even groote plaag zijn de rondzwervende mieren, daar te lande «drivers» genoemd, omdat zij overal waar zij verschijnen, alle levende wezens verdrijven. Deze mieren hebben hunne potvormige nesten diep onder den grond, gewonlijk in-den vermolmden tronk van eenen boom, en maken van daar, vooral ’s nachts, groote zwerftochten, soms mijlen ver in den omtrek, waarbij zij in eene dichte, kabeltouwachtige kolonne voortrukken, de bovensten op den  entschlossen van hare gading, b.v. een of ander dier, dan stort zich de geheele massa daarop en trekt niet verder vor de viel verbreitet is. Ook de jager, die toevallig met zulk een wandelenden streng in aanraking komt, weet het zijne ervan te vertellen; zelfs de moedigste wordt door de verwoede aanvallers op de vlucht genomen hebben. Des nachts dringen zij in de huizen en zuiveren deze, nadat de menschen machteloos de vlucht genomen hebben, binnen eenige en ratten, waarij helaas ook dikwijls ’Spekers naturalien-verzamelingen eene beurt kregen. Ook de groote roode boschmieren zijn vaak ondragelijk voor den juger, want bij den geringsten toevalligen stoot tegen een’ boom of struik, waar zij hare nesten tusschen twee aaneengehechte bladeren hebben opgehangen, vallen zij in grooten getale op hem den mishandelen hem deerlijk. Niet minder dan de mieren, kunnen on de termieten zerstört, zijn, vooral in de woningen, waarvan zij al het houtwerk van binnen uithollen, zoodat het gebouw ten slotte inenstort. De meest gewörten zijn Zermee bellicosus Smeathm., die groote heuvelachtige nesten met ijzerharde wanden bouwt, en 7. mordaz F. met paddestoelvormige nesten. Een dezer nesten wordt door Spreker ter bezichtiging gesteld, evenals eenige reusachtige wijfjes (koninginnen) met hare uit klei vervaardigde cellen. Deze wijfjes worden door de negers gegeten en als een lekkernij beschouwd; dit is ook het geval met de in palmen levende larven van Rhynchophorus Phoenicis, met een grooten Gryllus en enkele soorten van sprinkhanen. Tot de nuttige insecten kunnen de wilde bijen, vooral Apte fasciata F., gerekend worden, die in holle boomen wonen en daar groote hoeveelheden honig verzamelen, waarvan een proef wordt ter tafel gebracht. Hier volgde een levendig verhaal van een onaangename ont-moeting Die Spreker had aan de Fisherman Lake, door het on voorziens en toevallig verstoren van een wespennest, en waarvan zich de schromelijke gevolgen nog geruimen tijd bij hem lieten gevoelen. De muskieten, die ook in Liberia plaatselijk soms zeer lastig zijn, acht Spreker voldoende bekend; hij gaat daarom over tot het opnoemen van enkele Schorpioenen, Scolopenders en Spinnen, die, hoewel geen landplaag, toch algemeen gevresd zijn. Ten slotte verhaalt Spreker eenige bijzonderheden van de zandvloo, Pulex penetrans L., die in 1872 naar Angola overgebracht, zich van daar tot Liberia verspreid heeft en er, vooral in de kust-plaatsen, eene ware laadplaag geworden is. De heer van der Wulp komt nog eens terug op hetgeen door hem in de laatste Zomervergadering te Maastricht werd medegedekt omtrent de inlandsche soorten van het geslacht Tabanus. Gelijk toen door hem werd te kennen gegeven, was hij door het bestehen van de Monographie der Europeesche Tabanus-soorten van Prof. Brauer geheel in het onzekere geraakt over de juiste determinatie der vroeger als inlandsch vermelde 7. Zuridus en solstitialis. De als zoodanig bestemde voorwerpen toch in zijn collectie behoore allen, volgens de door Brauer opgegeven ken- merken, tot 7. éropicus Panz. Hij wist toen evenwel niet, of dit ook het geval was met de voorwerpen in andere inlandsche collec- tien. Hij heeft dit sedert onderzocht. Op zijn verzoek zijn de bezitters van onderscheidene Diptera-verzamelingen zoo welwillend geweest, hem al hunne inlandsche Tabanus-soorten ter herziening te zenden. De heer Ritsema zond hem die van het Leidsch Museum; Dr. Ritzema Bos die van de vroegere verzameling onzer Vereeniging, thans aan de Rijks Landbou Wie schwer vergessenen Maurissen, Heylaerts, van den Brandt en Jaspers al de hunne; waarvoor hun bij deze dank wordt betuigd. Het resultat was, dat het bij allen steede exemplaren waren van 7. tromcus, die wel in de min of meer wisselvallige en daardoor onzekere kenmerken, door Schiner in diens Fauna austriaca aangegeven, eenigszins afweken, maar niet de door Brauer scherper afgebakende kenmerken van 7’. solstitialis en duridus vertoonden. Deze beide soorten moeten dus voor ’t oogenblik weder uit de rei der inlandsche Tabaniden verdwijnen. Ons land schijnt alzoo niet rijk te zijn in soorten van het genus Tabanus, al komen enkele der overal gemeene soorten, als b.v. T. bovinus L. en autumnalis L. ook bij ons zeer talrijk voor. 