Milton, man and thinker
,y Vcrgeef bet uwe Gad , zij vreest , bij zulke flagen , ,, Er we6rftand aan te bi^n en 't levensUcht [te dragen* „ Of. zoo der Goden gunst uw noodlot anders werid* ,,En dc uitkomst aan myn' wensch beantwoordt in het end, ,, Eischt gij dan dat dit hart» na zoo veel angst en lijden., ,9 Zich 't laatst in uw geluk en zege zal verbl^'den ? I 4 « Gij Digitized by Google I3tf AFSCHEID VAN POMPEUS. M cy zult Verwimiaar z^ van Ceiiurs tegeniland, » ,9 En ik zal bevend xSja op Lesbos eenzaam ftnmd, ^,Bli^ htrc ztl naauw 't gezigt van 't nadrend fcfatp gebengen, ,, Dat mij de tiding van nw zegepraal zal bcengen. . «,Na flaar !k 't aan yd boop, dan half ooudeld van fcfarik nJvAch^ Adder, naak en vlugt op *t eigen oc^eablik. „ Maar ook uw zege zelf deed mfj nog alt^fd beven. „ Zij kon de rust niet aan rn^'n kloppend bart hefgeven. ,,Moest ik niet vreezen, ook in *t onbekendst gehuchty ,, Dat Ceiar er nt^ roofiie en me£voerde in z^n vlugt. „ Wat oocd bleef onbekend , waar *k inuner om mogt dolen 7 yyPompeus Gematin leeft nergeos ooit vedcbolen. ,, Acb I ik bezweer u, volg , sis jongfte gunst, m^n* nad. 9, Zoo *t lot der wupnen u de vlugt flecbts oyrig laat, yyBn g^ uw laatfte boop betrouwt aan zee en \iidnden, ,, Verwiijder u van *t (band, waar ik n^j zal bevinden! Zoo rpreektze» en om de fmart eens kuisten kus te ontvUto , Ontruktze aan de armen zicb, die baar geen troost neer Httu Zij weigert zich de vreugd om, met een zoet verrukken. Nog eenmaal baar* Gemaal aan bare borst te drukken, De fmart verboogt baar ziel» baiar oog ontrolt geen traan , Maar duldloos l(jdt.baar hart; z(j wfl, maar kan niet gaan* Zii pogen fcbeidend nog bun laatfte kracht te^zaamlen, Maar geen van ben vermag bet joogst vaarwel te flaamlen* Dit was bun bangfte dag. Hun ziel* door ramp verlbudd^ Droeg ligt al 't ovrig leed, bun nog door 't lot bepaald* Cornelia bezwijkt in d* arm van baar slavfainen. Zii dtagen baar naar *t (band, beroofii van fpraak en zinnen. Hier vindt ze een poos zicb wefir. Zij werpt zicb op bet zand^ Klemt zicb aan d' oever vast, en fcbreit, en kust bet ifawuL ZSi ziet, nj boort niet meer. Wat zou baar fnuut v^^rzacbten t In 't ebid* beft men baar op met zaamvereende kracfaten, £n fleept baar naar bet fcbip. 't Verlaat terfiond de red* Vc wind iieekc op, en luid bruist achter na de zee. Digitized by Google DE EENZ A AMHEID BN D£ W E R E L D. Digitized by Google Digitized by VjOOQIC VOORBERIGT. ■I f ■■?» iiJ(Ki»»KIOg=fe* Ue Fer/usfiging van mijnen Ouderdom $$ gunftig genoeg door fttijne Landgenooten ontvangen^ om het voor mijh hart U kunnen verantwoorden , dat ik er nog een ftukjen op laat volgen. Ook voor mijn verftand? ja^ hier zif de knoop. Mijne jaren nemen gedurig toe ^ en er s$ toch eenmaal een punt 9 {want er zijn tnaar enkele Bilderdijken in de wereld ^ wier genie eeuwig jong hlijft^ v^aar men op moet houden , ml men zijnen ouderdom en zijne afnemende vermogens niet op tike bladzijde yerraden , en mogelijk tot medelijden verwek- ken; en hoe moeijelijk valt het menigmaal niet ^ om dit juiste punt te trefen ? leder fterveling toch bezit zijne e/gen- Uefde , en ook ik zal er wel niet geheel vrij van zijn. Hier komt hijy dat het hij mij onder de gehreken van den Ouder* dom hehoort^ dat ik mijne eigene voorthrengfelen niet meer heoordeelen kan , en ook dit maakt er de uitgave hagchelijk van. ' Het oordeel van Frienden in te roepen ? Dit heeft ook zijne z^varigheid. Ik heh het geltik gehad^ dat mijne Frien* den zeer gunftig over mij oordeelden^ en nu ik oudhen^ kun^ nen velen nog niet vergeten , hoe zeer zij mij nu ook overr trefen mogen , dat ik hen toch eenmaal n$ede in de loopbaan help lokken , en hun daar mogelijk niet geheel nuttelooi ge- weest hen. Hier komt bij , dat hunne aanfporing , van hoe veel waarde ook voor mij , niet kan op^egen tegen de moede» loosheid y die mij bekruiptf zoo dra ik hunne eigene voort- hrengfelen leze. Ja , ik verheug mij dan van harten over dm Digitized by Google 140 VOORBERIGT. den bloei van tene der fchomfte kunften in Nederland; maar ik wil met 'ontveinzen^ dut tk tevens menigmaal in verzoe- king kwam^ om hetgeen mijne afnemende Muze nog kon voortbrengen , gerua aan het vuur op te offeren , en dat die lusi mij b^na onwederflaanbaar bekroop^ toen mif oniangs het keerlf/ke DichtHuk van onzen ToUens : de Overwintering op Nova Zembla, onder de oogen kwam^ en mij op nieuuf in mijne gedachte bevestigde^ dat de grootfte eenvoudigkeid altijd met de hoogjie fchoonheid gepaard gaaty en dat ge- zai^oUenheid en gezochtheid^ in uitdrukking en rijmklanken^ de Poezfj eer bederven , dan verheffen. Maar waarom^ na dit allet in de opregtheid van mijn hart gedacht en gezegd te hebben, dan nog uit te geven? Ik zal het met de eigene openhartigheid zeggen. Onder lij^ den van meer dan eene natuur had ik verpozing noodig , ^»erd het dihffetf behoefte voor mijn hart^ om mijne gewaar- wordingen uit te ftorten. Ik deed dit , zoo goed ik kon , in de eenzaamheidf op het papier , en zockt dan tevens naar de ttoostgronden , die om boven het lijden verhefen kunnen , en ook dan nog Jiand houden , ah ms al het zigtbare be- gerft^ en vfij ^ of eenen blik in de betere wereldy met ver^ trouwen , moeten kunnen werpen , of hopeloos aan de gren% van de tegenwoordige Jiaan. Ik heb veel onder zockt , maar ik kan opregt verklaren^ dat ik ze aUeen in het zaUgEvan- gelie van Jezus Christus gevonden heb. Dit verjlrekie mij tot eene vfare verademing^ en God alleen weet ^ hoe veel moed en opbeuring ik in hetzelve menigwerf vond , en hoe dikwerf ik bitter bedroefd^ en diep neirgefiagen^ naar mijn eenzaam boekvertrek ging^ en het bemoedigd en met een verruimd harte weer verliet. Ik ondervond dan zoo Uvendig^ hoe veel wezenlijken troost en blijvende opbeuring er voor den menschy en voor al voor den Christen ^ onder het wijze en goede Digitized by Google V O R B E R I G T. 141 goede befluur eener vaderlijke t^oorzienigheid ^ 00k mder de grievendfte rampen^ nog altijd overig bltjyen. Het zal dm wel niemand verwonderen , dat mijn hart eene bifzondere be* trekking op deze voortbrengjelen behouden heeft; moor zeker zou dit alleen geene reden genoeg aanbieden ^ om ze uit te gey en 9 indien ik Jderbij niet overtuigd v^are ^ dat er tnenige gtivaarwording in deze verzen is overgegaan , die veor velen van mijne. Lezeren belangrijk zal zijn^ en hun mogelfjk zelf% hier en daar een^ droppel troost in het Ujdende hartt zal ftorten » ter^»ijl het bij anderen foortgelijke aandoeningen zal epwekken en verfterken. Hoe zeer ik toch gaarn geloof^ dat het nuttige alleen geen proze tot poezij verhefen kan^ ben ik eehter niet minder wer* tuigdt dat alle roem dwaas is^ indien het nuttige aaa ens werk geheel mtbreekt^ en ik kan von dlen valfchen^ en toch zoo duren , roem te rug huiveren , die ten koste van den Gcdsdienst 9 of van de onjchuld en reinheid des harten , verm kregen ^vordt^ en den mensch en Christen zoo on^aardig iu Ondertusfchen , v^ant vfaarom zoude ik 00k hieromtrent de gedachte van m^'n hart ontveinzenf geioofik^ voor zoo ver ik nog oordeekn kan^ ter goeder trouw f dat er bif veel matte piaatfen^ die den ouden en afnemenden Dichter ver* raden , toch 00k nog dezulken gevonden worden , ipelke dien yroegeren tijd niet geheel onwaardig zif% in vfelken zoo ve* len m^ner Landgenooten vfel eenigen prifs op de voortbreng' felen mijner Muze wilden ftellen. De laatften bewogen mif eindelijk tot de uitgave^ terwifl ik de eerfien met te meer vertrouwen der goedgunfligheid mijner Lezeren aanbeval^ ah er , bij al het gebrekkige voor het overige , toch nog aU tfjd dezelfde geest in heerscht^ en er zeker lijk hun zedelijk gevoelfiiet in beleedigd zal worden. Men denke intusfchen niet^ dat de Eenzaamheid en de We- Digitized by Google HI V O Q R B E R I G T- Wereld in de volgende beide Dichtfiukken volkomeP bezongen , warden. Men merke ze veeleer aan^ ah eenige losfe be/pie- geiingen ever die onderwerpefiy die ^ naar het oordeel van den Ferraardiger 9 onder dezen algemeenen titel best zaamgetrok* ken , en m eenheid gebragt konden ^orden* De Epifode , die zich in den tweeden zang van de Eenzaamheid bevindt^ it uit den voortrefelijken Brief van den Mt di Ranciy aan een* zij'ner vrienden gefehreven^ en in het vijfde deel van de Collection d^H^rotdes et pieces fugitives, te vinden^ genomen. Meer dan eem heb ik denzelven^ in vroegere ja* ren , toen de Heroides nog aan de orde van den dag waren^ willen yertalen^ dan dit is aitijd, zoo als zPo menig men* fcheUjk . voornemen^ in den loop gebleven. Thans bekroop mij de iust om er ^ naar mijn oordeel^ de fchoonfte plaatfen uit over te neinen. Zfj kwamen in mijn Dichtftuk juist te pas. Zoo ntfj dit maar eenigziris gelukt zij\ en ze ook in de ver- taling nog bHjven behagen^ zoo als ze in U oorfpronkelijke doen , kofnt er den Franfchen Dichter in de eerfte plaats de eer van toe. Ik koude niet v^n met ^ens anders veren te pronken , en daarom vinde ik mij verpligt dit hier te melden. EH nUf mijne LandgenootenX ontvangt de voortbrengfelen mifner toenemende jaren met uwe gewone toegenegenheid voor mij. Of hier nog lets op volgen zal, vfeet de groote Befchik- ker van mijn leven en lot gev alien alleen; maar dit heeft mif de mdervinding geleerd^ dat men^^ eens Dichter zifnde^ Dichter blijft tot aan zijnen dood^ en dat^ zoo als Cicero zoo zeer naar waarheid zegt , als alles wijkt\ de fVetenfchap- pen nog altijd denlaatften t roost van den ouderdom uitntakem irti a5. Navetober 1820. R. E E I TH» Digitized by Google DE EENZAAMHEID, IN DRIE ZANGEN. Digitized by Google Digitized by Google D E EENZAAMHEID. EERSTE ZANG. Ontfluit , wair uw geboomt* ziin digtfle fchaduw fpreidc, OncflidC tne, o fomber Woud ! uw heiliglle eeozaatnheid I Daar moog* de wereld voor m^'n hart in *c niet verzinken, Ik zie door dood en graf een beetre voor m\f blink en. Te groot voor t\jd en ftof , en eindloos boven 'i Ibt , Vind ik mg zelv* hier weer, de onfterfl^'kheid , en God. 6 Eenzaambeid op *t land , 6 (lille rust der velden , Wie kan uw zoet genot , uw zaligheid vermelden ! Eenvoudigheid , die *t beeld van *t Parade's nog draagt. En Onfchuld, die geen worm nog in den boezem knaagt^ Die, by baar reine vreugd, geen hooger vreugd begeeide^ En van de ervaring nooit haar dure w^sheid leerde , Die boven a] *t vermaak, dat zich in finart verliest, Een veldviooltjen of een heidcbloempje klest , E.n bi de lente, by een koele bron gezeien, De werdd, hare vreugd en dwaasheid, kan vergeten; Lacht ge op het vreedzaam veld met zoeten wellust aan. Haar hart, vol kinderzin, is met natuur voldaan. Haar wisling ftreek haar ziel, en kan haar oog bekoren. Zij voelt er nooit haar rust door wensch of driften (loren. *< Gebel der fchapen , zacht we^rkluikend door het veld , Een verre dorpklok, die hoar zalige men tele, K Het Digitized by Google tjfi DE EENZAAMHEID. Hec morrend koeltjcn in den top dcr hooge abcclen, Kan hare reine ziel met Gods nabijheid ftrpelen. Zoo zinkt de dag liaar^ dien z^' zonder zorg genoot. En vrolgk klopt haar hart bij *t licflijk avondrood ; Z^'n warme wefirglans van de westerhemelbogen Verhoogt nog eens het fchoon der velden in haie oogen. Haar dag was vol genot, haar avond is vol vre6. Een kalm geweten fchudt haar zachte Icgedled , £n komt in 't eind* de flaap haar rozenbed genaken, Zy flulraert zorgloos in, ora vrolijk we^r te omwaken. Maar ook het grootst Vernuft vindt hier zgn vormingsbaank Natuur in woeste pracht lacht hem , ook huivrende , aan^ Hoe fel de donder brull'^ de noodorkanen ftormcn^ Zy zal er Ruisdaals en Salvator Rofa's vormen. Haar ftille majeftcit vei-wckt er dicp ontzag. De Schepping toont zich aan zgn oog in grootfcher dag^ Die fchrikbre rotfen, die tot aan de wolkcn rakcn. Die bergen die een Ih'ooni van viiur en lava braken , Die fteile holen, daar het oog met angst in ziet, "Wier dicpte, nooit gepeild, tot in den afgrond fchiet; Die woestenijen, die nog van den bajert tuigen. Die wouden, die geen last van eeiiwen ooit deed biiigen, Dat vreeslgk voorgebergt' , waar llcchts de orkaan verbeidt^ Die zceen, 't zinlijk beeld der eindlooze eeuwigheid, *i Wekt alles in zrjn ziel die grootheid van gedachten. Die hem de borst beknelt en doet naar d'adem fmachten. *X Veiiieven jaagt hem nu een kille liddring aan , En beurtlings voclt hij 't hart van fchrik en wcUust flaaiu De ziel ontwaart het dicp,^ maar kan het niet bezefFen. Hier, zinkt zi} in haar niet, daar,^ voelt zij zich verheflem In 't eind' ziet zij flechts God; werpt zich in 't ftof en fchreft. En heel natuur verdw^Jnt voor hare onlierflijkheid. Uoe Digitized by Google EERSTE ZANG. 147 Hoe mcnig edel hart, door ftormen afgedreven, Gednikt door 't flaafsch gewoel van hof- en ftaatfieleven , Vennoeid van rijkdoms last, en 's werelds grievende eer, Vond op het ftille veld de vreugd zijns aanzijns wefir. En zoo nbg finds een wenscli zich in z{jn ziel deed hoorcn ^ •t Was , dat hy niet voorlang die wgkplaats had gekoren. Hoe vloot z^n leven liier gelyk een ftille vliet , Die zonder golf jes door een eenzaam boschje fchiet ! Na zoeten ilaap ontwaakt bfj *t lied der nachtegalen , Ziet hj de morgenzon door zijne venfters ftralen. Hii rekt zich zorgloos uit, gevoelt zijn kracht herfteld, Verlaat z^'n leger, en begeeft zich naar het veld. ZJijn hart bl^ft daag](jks.meer zich aan natuur gcwcnnen. Het ftatig ztdzen in den hoogen top der den^en , Het morren van een beek , het zingend vooglenkoor , Is hemelmelodij in z^'n veirukt gehoor. Hij ziet de fcliepping , ziet haar bosfchen , bergen , dalcn , Vol ftille grootheid in den glans des morgens pralen ; Zijn hart klimt op tot God , en vol van hemelvuur , Mengt by zyn loflied met het loflied der Natuur. Nu roept hem 't plekjen gronds , aan zijne zorg bevoien* Hoe klein het zij, hij mag op eigen erfgrond dolen, £n waar hij er zijn zorg en aibeid ook aan wijd*, Een dubbele oogst beloont met woeker zyne vlyt. H^ mag zijn' vruclitbren grond met eigen osfen ploegen. Het uitzigt , dat hem toeft , verzacht zijn zweet en zwoegen. Hem geeft, — en kent z^'n hart by dit genot nog nood? Zijn melkvee boter en zijn akker voedzaam brood. Hij voelt zijn* boezem door geen ijdle zorgen prangen. ' Oezondheid , levensvreugd , gloeit op zijn frisfche wangen. Door arbeid voorbereid, is hem 't eenvoudig maal. Van honger vergezeli, een vorstel^jk onthaal. De ledigheid , die eens aan zijjn genoegen knaagde , Vk met veivelendh^id , bij 't best genot, hem plaagde, K2 En Digitized by Google 148 DE EENZAAMHEID, En b^' al *t woest vcrkeer en wuft vennaak dcr flad * - ■ Den tijd bcrouwen deed 9 dien hij verbeuzdd bad; Die pest van alle vreogd ontvlugc op 'c land zijn fchredeik De t^d icb\inc hem cc kort voor z^'ne bezigheden, £n als hem de avondlbr naar zijoe woning leidt. Spelt hem de morgen we6r verhoogde zaligbeid. Maar 00k zijn avond zal op nieuw zijn hart vefkwikken^ - , Gecn onbegecrd bezoek ontrooft hem de oogenbHkken. Zyn eenzaam boekvemck » daar reeds zijn lampje brandt , Verbeidt zijn komst, en vocdt zijn bnrt en z^n Tedland. Zoo zegent h^ den (lond, die hem bet land deed kiezcn» Maar luttel kan z^n hart bij zoo veel rust verliezen. Tc vreden met z^n* pligt , en ^ gecn nacuur hem biedt^ Lacbc hem er 't leven aan , vreest hi^' er 't ilerven nieu Hoe moeilijk is de dood h\j *t woelig aardsch gewcmelt llet ftil f eenvoudig veld grenst nader aan den bemel* Bij minder banden , en geringer zinl\jkheid , Is door Nacuur ons hart tot fterven voorbereid. Wij voelen zachckens ons door Haar tot God gedreven* W$ zagcn haren dood , w^ zagen haar herleven. Wij (luimren met haar in , door de Almagt zelf gedekt ^ Tot dat, voorfcbooner btoei, de groote Lcnte ons wekt» l^faar grf , Verlaatne t die bier booproos^ om gaat dwaten , Wien nooit een traan verligt, een zucht doet adembalen,. Die nicts dan graven in Gods fchoone fcbepping vindt, Wien gecn beriming zelfs meer aan bet leven bindc; Oncvlugt g^ de eepzaamheid« ze is-doodl^'k voor uw barttt^ Zij ftort geen' balfbm , maar vergif op uwe ihuute. Zij lcni|;t vaak de pijn, boe diep de yfoad& ook. zij^ Maar voert gevx)c]]oosheid tot (tiUe razemij, Daar laclit uw wanhoop aan, uw hart zal voor haar knielen, Gii wacbi van haar uw' troost, zii km aUeea vecnielen.. Digitizecfby Google "^ ^ EERSTE ZANG. ^49 Gy werpt u In haar arm , ze omnevelt u *t verfhmd , En duwt baaf moordpriem in uw lillend ingewand* Verkiest'gij^e eenzaaniheld , laat in haar ftiUe drevcn Een vrouwiyke Engel om uw matte fchreden zweven. Zfi toovert zachtkens in uw hart wefir levenslust , De vlaag van fomberheid wordt door haar wegg^ust. 2ij doet door haar gevlei de beek we6r voor u vloe^'ea , De vogels zingen , en het roadeHef je bloeijen. Aan haren raond geboeid , en in haar arm gekneld , Vindt g^j de fdiepping wefir op 't yt<A\jk lagchend veld. hi^f mldlerwijl uw* tijd aan hooger doel befteden.' Kweek wetenfchappen aan en nutte kundigheden. Ze ontfluiten u een bron , die nooit wordt uitgedroogd , Die nimmer walgfftg wekt, die elk genot verhoogt; Ze zfln de zoetfte vreugd van onze beste jaren , Zii blyven ons vermaak bij 't gr\jzen onzer haren , Als alles ons ontwtjkt, ftreelt nog haar tobverkracht , En vaak vergeet ge uwe eeuw, en leefc by 't vooi^eflacht* Bij 't rusteloos gewoel , bij 't zorgen , zwoegen , zweeten , Dat in de wereld ons onszelven doet vergeten , Dat beurtlings aantrekt of terug (loot , plaagt of vieit , Wordt zelfe het beste hart een prooi der zinlijkbeid. Onttrokken aan ons zelv* , en in Irnar* ftrooro verloren , Zal eerlang , wat behaagt , alleen om ban bekoren. *t Geweicn (luimert in , door 't handgeklap gedreeld , En zw(jgt in 't eind' geheel , waar mode en fmaak beveelt. Dan droomen wij van deugd bij koele i^igtverkrachting* God , wet, geweten , rust , is ons der menichen achting. En flechts door de eer bezield, die uit de meenfaig fpreekt, Wordt de ondeugd meer verfijnd, maar dan gerust gekweekt. Alleen door de eenzaambeid is dit verderf te floren. Zij leent op nieuw ons kracht om naar den pligt te hoorcn* K 3 - Ver- Digitized by Google ISO DE EENZAAMHEID. Verkeering yult de fchaal der zinlijkhdd ten top » Zb'» die der Rede, en dees haait d*evenaar we6r op^ En is bij 't lang verkcer de laatlle om hoog gellegen. Dees zal, op hare beurt, bij poozen 't zwaarfte wegen^ £n (lerken *t evcnwigt, dat tiier den Engel fchraagt^ Ais hem bet dlei* befbijdt, en tot het ftof verlaagt. Wat werd bier van den mensch in 't rustloos woelig leven , Kon foms hem de eenzaamheid niet aan zich zelv' hergeven? Daar, lokt de wereld, en haar glans betoovert hem» Hier , fpreekt de Godsdiens^ , en 't geweten hoort z^n (lem. Hoe vaak, 6 Eenzaamheid! hebt ge in uw iHlIe dceven Mijn matte ziel verkwikt, mijn hart de rust hergeven I Vermocid van 't eeuwig ^^n van elken daagichen kring^ Van 't zouteloos vermaak m niets dan beuzeling , Van al de hiagheid, die de maatfchappij onteerde, . Kn nefirgednikt door wee , dat mQ de borst verteerde » Zonk ik in uwen fchoot op zode of wortel ne6r ,. £n vond bij nieuwen lust mijn rooed en krachten we6r. Mijn hart verhief zich op al 't nietige om mij henen , En vaak beeft daar een ftraal der toekomst mq omfcheneft. Heugt u dat plekje nog , geliefde chbvallibr ! Die (Hlle wi^jkplaats van een* nooitgeftoorden vreft , Die op mijn Boschwijk voor een fcheemrend aantal jaren 0ns hart zoo dikwerf •t zoet der vriendfchap deed ervaren ; Die zachte zodenbank, langs 't water uitgeftrekt. Door *t overhangend loof van Eiken half gedekt» Om wier bemosten ftam zich kamperfoelie kleefde. Die met^ haar zoeten geur de koele plek omzweefde ? Herinnert ge u nog aan zoo menig ftil gefprek, . Dat ons toen boe^cn kon aan dien vertrouwden plek? Hoc dikwerf wy de vreugd des aanzfjns daar genoten , Ais voor ons lijdend liart de toekoinst was gefloten , Digitized by Google EERSTE ZANG. 151 £n ^ moodloos oog » bij 't leed van elken donkrcn dog » In 't meer omwolkt verfchiet nog grooter rampen zag? Dan hief zicb 't hart tot God, een traan blonk in onze oogen, Katuur werd tempel, al het aardfche was verylogen. Een blik op de eeuwigheid verzoende ons met den tijd. Hoe heerlijk was bet loon , hoe kort was hier de ftrijd t Diep voelde ons hart hoe ramp den weg tot God moest banen* En menfehelijke deugd bier best gedydt in tranen, "Wat nacht toen 't Vaderland , en oofe uw tot omtoog ,* De beetre wcreld dreef daar troostend voor ons oog ; Wy drooHiden ons haar in , en , 't oog op God geflagep , Kon 't halfverhemeld hart al *t leed der aafde dragen. Wat werd <mis Jezus daar en zfln verhcven leer t Wij knielden voor dien Vorst der beetre wereld ne^ ; Wijj kozen Hem ten Gids tot een onfterflijk leven. En de aarde fche^n als ftof voor onzen voct te zweven. Hoe vaak heeft de avondftar ons daar Weleer onimoetl Hoc dlkwerf fcheende maan daar in den ftillen vk>ed! Zij Inchte ons^ licflyk aan, en weemoed , zonder ftnarte. Vol naamlobs voorgevoel , dauwde in ons vreedzaam harce* KiQts aardsch deed meer een' wensch in onze ziel ontdaan* Scil, fpraakloos, (hiarde ons oog den eflfen hemel aan. De zwarce toekomst met haar zorgen was verdwenen* W\j kecrden zaKg we^r » door 't licht der maan omftheneiu Die flatlge Eikcn, die ons dekten, vielen ncfir. Die zodenbank, die kcmi van water is niet meer. Uw tegenwoordigheid en onze jeiigd verdwenen ; Nog oogenblikkcn , en ons leven is daar henen ; Maar wat de t^jdilroom roofde , en ons ontweldigd zij , Hct eigen uitzigt bleef , by fchocmer lioop , ons bg. Kracht, levensvreugd , genot, 't moog* alles ons begcven, Ook op den rand van 't graf blijft Jcziis dood ons Icven. K 4 K<*S Digitized by Google ijs DE EENZAAMHEID, Vog roemen we in zijn kruis » verachten boon en fpot. En juichen in z^V naam tot een vergevend God. Dat de Eeowgeest Hem verzaak*, w^j blijven Hem vei^renj H\J is de NoordAar, daar vfij altijd we6r toe keeren, * De hoop, die ons bezielt, de kracht, die ons beieeft. En *t rostpunt van ons hart , dat nimmer ons begeeft. iSchoon alles ons ontzonk* , wij fteken 't hooiti naar boven ^ WS bouwen op zijn woord , en blijven Hem gelooven , Gerust, dat ons geloof, b(j *t flo(^n van *t Heelal, Ook op zQn rookend puin, aanfchouweo worden zai. 6 Eenzaamheid! wie kent en fchat n niet op aarde, Gij proeflleen van het hart en echte menfchenwaarde, I Verblyf der felfte ftiart en van de reinfle vreugd , Hel voor het misdrijf , maar ook hemel voor de deugd ! Daar 't hart, dat God ontvlugt, God en zich zehr'bUjftvreezen-j Die 't rehie hart bemint om God nab(j te wezen ; Da^r |e eigen windy die langs het hoog geboomte rpoedt, De Boozen flddren, en de Goeden juichen doet; i Deze, in dien adem Gods hun vroegre vrrjfpraak hooren, | Die *t vonniSy dat hen wacht, en donders van Gods toreti; | Maar donders » die 't berouw , in uwen nacht gewekt , Ras tot een vaderfiem, die 't al vergeeft, verftrekt. 6 Schuw haar niet, o Mensch ! wat fmart z(j u moog telen, Zij zoekt uw waar geluk , zy wondt om we6r te heelen. Schuw, fchuw 't afgriijslgk kwaad, wat fchyngeluk 't u biedt, | Maar hebt g^* 't kwaad volbragt, ontvlugt de wroeging niet. Al voelt ge een poos uw ziel door haar van ^n gereten, Zij geeft met helfche p^jn uw wefir aan uw geweten; Zy teelt in 't eind' berouw, en wekt dien tranenvloed. Die 't eerst de kiem der ^eugd in 't hart wefir zwelien doet. Die bij het diepst gevoel van 't loon , dat ons blijft wachten, Ons naar vergeving en verbetering doet finachten. Hoe Digitized by Google EERSTEZANG. 153 Hoe ce^r ootmoedig bidt de ziel daar uit de fmart ! Wat wordt ecn Jezus nu voor 't afgefolterd hart I Hoe vlugt bet lot z^'n bloed, 00k voor zijn fcbuld vergoten. En ziet Gods vaderhart op nteuw voor zidi ontfloten* Zijn moedloosbeid zinkt weg ; b^ voelt z^n kleine kracbt , Maar juicht de zege toe , die hem door Jezus wacht. 6 Donker, heUig Woud, wicns toppen eenwen dragen! Hoe moet uwe eenzaamheid aan *t fchuldloos bait bebagen. Ah al bet zigtbre w^'kt , geen fcbijn meer 'c oog verblindt , De mensch bet aardfcbe een niet, zicb zelv* onfterflyk Vbidt, En hij cUt boog gevocl vol zielrust en vertrouwen. Met eenen kalmen blik in 'c open graf durft fchouwen I Hoe donker bier de (teat der afgefcbeidnen z^' , lets komt hem de eenzaamheid voor 't reine hart nabij* • Wat kon de Godheid ^elf den mensch bier openbaren. Die *t geestlijke alqjd door zijn zinnen zou verklaren ? Wat kent de mensch bier op zijn' eerften vormingstrap ? Alleen 't geloof aan God vervult zijn wetenfchap. Wij zien flecbts tot aan 't graf. Hem ligt de toekomst open. ' Zyn woord alleen kan ons bier vreezen doen of bopen. Ons weten b bier waan, hoe 't 00k onze eerzucht vleit; Maar heilig voorgevoel is ons bier de eenzaamheid* Daar voelt de deugd , wat nacbt banr bier nog moge ombuUen , Dat God alleen bet hart voor eeuwig kan vervullen. En dat , zoo flecbts de ziel rust en haar' God geniec, Ook *t vreestyk Doodenr^'k nog bemelvreugde biedt. Zoo vecl boudt de Eenzaamheid voor 't menschlgk hart omflotcn. Z\j kan 't beperkt verfchiet der wereld hem vergrooten. Ze ontrukt hem elke grens » die b^ in *t (lof ziet (ban , En w^'st hem de eeuwigbeid als zijn beftemming aan. Zij l^nigt z\jn verdriet, veredelt zyne fmarte, £n beelt met zachte hand de wonden van zijn bartc, K 5 Hoc Digitized by Google 154 ^^ EENZAAMHEID. Hoe vaak beeft 't ochtendkoeltje er Icvensvreogd gebnilst. Hoe' dikwerf 't avondwindje er kalmte in 't hart gezuisi. Hoe vaak 't gemurmel van een beekje, zacht gedreven, De drift er glad gemoid, der zlel haar rust liei^evenl Zij lokt het fcholdig tart tot edel naberouw. En fchraagt de zwakke deugd , waar zij bezw\jken zou. Wat vuurge fmeekgebefin z^jn in haar* nacht ontfproten , Wat eedle tranen in haar fchaauw voor God vergoten ! Hoe menig groot Vernuft werd in haar' fchoot geteeld » Ontwikkeld, voorbereid, en door natuur gebceld! Zij was de kweekfchool van de hoogfte menfcheowaarde. Uit haren nacht verfcheen het beste licht der aarde : En waar hier wijsheid, deugd, of ware grootheid bloiik, Zii was het 9 die , ze vormde , en aan de wereld fchonk. 6 Ecnzaamheid I gij blgftt aan d*avond van mQn dagen^ Mijn hart nog laven, en mijn matte krachten fcbragen. Daar leeft al wat m^n hart hier dierbaar is geweest , Baar leeft, al wat me ontzonk , nog dikwerf vopr m(]V gcest » Zij rijzen voor miJn oog, ik vlieg hun vrolijk tegen, Ik waan mij in hun* kring , en fmaak nog d'ouden zegen* Het luchtbeeld vnjkt, ik zucht, maar voel nog deeds den band , Dien nooit de dood verbtak , die ziel aan ziel verwant. Hoe ligt kan thans mijn hart het wederzien verbeiden: Een enkele ademtogt houdt ons van 66n gefcheiden ! Zij vlogen in myn jeugd gelijk een berglboom hefin , En ojp den rand van 't graf is flechts bun aantal kleen , Wat was de t^jd my in den besten vaag myns Icvens? Een rustloos goocbelfpel van heil en onfpoed tevenst Wat was my aardfche vreugd en aardfehe droefenis? Een biyde of nare droom, die lang vervlogen is I Ik denk bier aan m^'n jeugd en prille lentejaren, Ik zie ze in 't rozcnkleed nog om my henen waren, N05 Digitized by Google EERSTE ZANG. 155^ Nog lacht die zaalge t^d in\jn matte grysheid aan , En 'k zie op ni^uw zijn roof wefir voor myne oogen Ibian. Ik denk nog aan den boom , waaronder ik eens fpeelde , Zij groent nog voor myn oog, en laaft myn hart met weelde, I>aar ryst me, als jongling, nog ecn Eden in 't verfchtet* De vreugd heeft nog haar zorg, de tijd zijn wieken niet. Verbeelding doet m^'n hart nog aan dien wellust kleven , En 'k voel reeds de ouderdom door mijne leden beven I Al wat onfchuldig was, biedt in de fchaauw der deugd Bfi 't zoet herdenken, my nog ileeds dezelfde vreugd. Maar, ach I hoe taant die vreugd by zoo veel fpoorloosheden 1 Wat fcherpe prikkels leent de fchuld nu aan 't voorleden ! Eens fcheen ze een zandkorl, die men voor 't genot niet celt; Thans is ze een Alp, die ons de borst te zamen knelt; En kon het beden het verleden ooit verzwelgen , Wij zouden met ons bloed ze uit Gods gedenkboek delgcn* Een ffa-oom van tranen ruischt vergeefs van ons gelaat. Hoe vreeslyk (chijnt ons nu het eens zoo vleyend kwaad I Ach ! 't roofde aan onze vreugd altijd haar beste waarde* God zaaide voor den mensch ook rein genot op aarde; Maar (lelde Matigheid tot fchutsyrouw van dien fchat 9 Op dat Natuur altyd nog iets te geven had* De Dwaas verzwelgt op eens , wat jaren hem kon ^ftreelen , Verflompt zijn fmaak, en zucht by d'oogstvan werelddeelen* Nu raast by naar genot, waar b^ genot ontdekt. Tot dat de walgfng volgt, en 't naberouw hem wekt* Te late wijsheid, als zy ons alleen doet wecnen, 't Herllel onmooglyk maakt , en 't leven is verdwencn ! En toch , gezegend zy t ge , o Tmart ! voor myn gemoed , Zoo lang opregt berouw mijne oogen weenen doet! Uw nacht , o Eenzaamheid ! verzacbt die Metre tnmen Zij doen mijn (HI geloof aan Gods Genafi niet tanen. Ik "wcet , een Vader ziet ze — eens droogt zyn hand hen af , £n 't roosje van dc hoop b.CfblQeit we£r bij myn gra& DE Digitized by Google D E EENZ A AMHEID. TWEEDE ZANG. Vermoeid van tardfche zorg en 'twoest gedntlscli van 't leven, Smacht ik » o Woud ! op nieuw naar uwe ilUle dreven , Waar niets mijne ooren»treft, of mijne zinnen boeit, Dan 't murmlend water, dat hngs uwe woitels vloeh, Het zulzen van den wind , die uit uw digte boomen Mij zachte kalmte met baar koeltjes toe doet ftroomen. En ligt een Tonel, die., door *t avohdrood gewekt. In *t^hoog geboomte kirt, dat mij tot fcbaduw ftrekt* Hier woont de ftille rust, nooit omgevoerd.door zorgen, Hier heeft de min haar troon , maar voor het oog verboi^en , Hier teelt bij 't kalm genot, geen nieuwe wensch haar fmart^ Hier zaligt Liefde alleen , en vult geheel het hart. 6 Huislijk heil ! gij bron van *t best genot op aarde. Hoe bloeit gij op het veld in ongekende waarde I Wat (Hlle tooverkracht zet u Natuur daar bij, ' Hoe flemt zij alles om u he^n tot harmonij ! — 6 Zoet herdenken aan een heil, voor mij vervlogen, Dat nog zoo vaak een traan doet paarlen in mjjne oogen» Dat mij bezielen zal, tot nrij 't bezef verlaat , En in mijn doodklok mij *t hereeningsuur weer flaat ! — Wat kan de wereld aan twee «ed!e harten geven , Die op het zalig veld in landl^ke onfchuld levtn? Ook Digitized by Google TWEEDE ZANO. 157 Ook itk de wildemis blodt bun het fchoonfte daU Zc z\jn zich zelv* genoeg» zich onderHng 't heelall Roemt^ Vorsten! op aw praal, roem wereld op uw weelde, De Liefde op *t land verfmaadt al wat zij zelf niet teelde* Wat is al *t goud der aard' voor 't vergenoegd gemoed, Wat weelde voor een hart , dat hier geen wensch meer voedt I *t Ecnvoudig maal van moes , door trouwe min genoten , Verdooft het r^kst banket en ftaatfiemaal der Grooten ; Be lommer van dc beuk, dk haar tot w^'kplaats ftrekt, Het koninkl^jk gewelf, dat eene troonzaal dekt. • Aan al , wat hen oniiingt , leent ziefarust nieuwen luistcr* Hun klein gcnot is vi*\j en kent geen flaaflchen kluistor* Hun dag loopt van de klm met rozen in den mond , £n fchooner rozen teek voor bun we6r de uchtendflond* £n rocpt het noodlot of een wreede pligt tot fcheiden , 't Verfchovenst oord zal ligt den besten troost bereiden» Hoe vaak vond liefde daar, bij (tilte en eenzaaoiheid , Het eenigst plekfen gronds 9 daar zij met weUust fchreit y Daar ieder voorwerp fchijnt te deelen in haar klagte, Daar nlets haar aftrekt van haar eeuwige gedachte, Daar tusichen 't hoog gebergt' flecbts droeve fcheemnog woonc^ En alles haar het becld van hare ziel vertoont t De ftcilc rotfcn , die zich om haar dal vereenen ^ i Het fombcr pijnboomwoud , fchaars door de zon befchenen, De woestbcid der natuur, die nooit een bloempje teek, 't Rweekt al dc droef heid aim , die baai* alleen nog (keek. De tranen, die ze er weent, verzachten hare imarte, De zuchten. , die ze er loost , zgn wellust voor haar harte^, ZJj woekert met den rouw , die haar *t herdenken wet ^ En leefc n(% zalig in een eenzaam Paradet. Zoa kan het lijdend hatt, dat alles heeft veiloren^ Een vale Ujkcijpies nog^ foms op 't veld bckoren^ Htr Digitized by Google 158 D£ EENZAAMHfilD. Het kweekc daaf ongeftoord de fmarc , die 't welken deed ^ En fchreit zidi zalig aan 't faeidenken vm zijn leed. Gy I reine zeden , door gecn weelde nog verbasterd , JDie 'c Vooigeflacht niec hoont, den Godsdienst nog niet lastert^ G\|9 ItiUe deagd, zoo naauw aan rein genet verwant, Waar bloeit gij langer dan in de eenzaamheid van 't Land ?. JDaar beeft geen valscb genot den fmaak nog afgefleten , Daar kost de guile vreugd geen nawe6n aan 't geweten , Daar itteelt een w^jngaardrank , die om ons venster tiert, Meer dan bet r^'kst tap\jt, dat een paleis veriierc, Daar kan een ra^enmaal , met eigen band gebraden » Het aangeboden goud eens konings doen verfmaden. Vaak kiest er *t bart den jfrfoeg voor alle fbhictrende eer , £n de Overwinnaar keert tot z^nen akker weer. 6 Rome! uw deugd was aan uwe armod n^uw verbonden. Uw grootbeid week toen pracbt en praa] uw zeden fcbonden* Acb! waie uw Manlius uit Azie nooit gekeerd, Gijj badt , tot uw verderf , de weelde nooit geleerd. Wat glans voortaan uw trots aan uw Triomf moog' leenen , Uw Cindnnaten , uw Camillen zijn verdwenen I Ik zoek uw grootbeid nog, maar waar mjjn oog zicb vest, Uw roem grenst aan 't begin van uw Gemeenebest. — 6 Nederlandl waar zyn uwe ouderlijke zeden? Hoe ligt uw glorie met uw vorig beii vertreden ! Wij zien bedrukt terug , nu door de ervaring wfjs , Als 't eerfte menschpaar naar *t verloren Paradijs. Al wat ons aan dien tijd , zoo lang vervlodn , kan boeyen , Dwingt ons nog eei'bied af , doet nog ons bart ontgloeijen ; *. Het blijft nog aan bet puin des tempels diep verkleefd, Waar eens bet Voorgeflacht in aangebeden beeft; Verbeelding leent hem nog tc met zijne oude glanfcn , £n by veiheft zicb weSr tot aan de ftarrentranfen, Ik Digitized by Google TWEEDE ZANG. 159 Ik zoek uw* ouden roem ; daar ryst nog voor mijn oog £en ongefchonden zuil des yoortijds naar orahoog. 'k Herken u , eedle Cats I — Geen tijd deed uw gedichtcn , Dat Heiligdom der Deugd , voor hoogren kunscglans zwichten* Nog alcijd roepen ze, uit hec roemrijkst eeuwenpaar, De volgende eeuwen toe , boe groot cens Nedriand waar% Hoe boeii uw boek myn hart ! ik voel mij opgetc^en, Geheel bet Voorgeflacht veirijst we^r voor mflne oc^en* Daar (laan die Kedlen in hunne oude grootbeid we^r ; Maar acb ! fatm dreigcnd oog fchiet blikfems op mij ne^r — - Ik fiddcr, zink in 't flof, en wil, maar diirf niet naadren. — 6 Cats I Ofls roisdr^f hceft uw fcbets van onze Vaadren , Den lof eens Voorgeflachts , toen van- *t beekil geSerd , In 't weeslijkst fcbimpfcbrifc op bet Nageflacht verkecrd ! Hoe menlg deugc^zaam bart, nog grootscb op de oude zeden, Ontweek op 'l eenzaam veld bet diep bederf der Iteden , En ademde in den kring van *t vreedzaam huisgezin Daar, onder 't rcinst genot, een zuivre lucht wefir in! Hier treft geen laster of geen valsch gevlei zijne ooren, Hier zal geen flaaflclie vrees de ftem der waarheid finoren, De laagbeid wordt er nooit om ambt of kleed gceerd , Geen misdr^jf balf vergood, geen deugd in 't ftof vernefird. Hij ziet, vol nieuwe kracht, de zon in *t oostcn blinken, Het woud vcrgulden , en den eerften dauwdrop drlnken ^ En treedt, door 't morgenlied der vooglen vergezeld, Vry als een koning en vol zieh-ust, door het veld, Hij leert er , boven fchyn , ontleenden glans en vrinden , Zijn grootbeid en geluk flccbts in zich zelven vinden. En bij het koolbed , door zijn eigen vlfjt geplant , Vergeet hij hof, verderf, dwang, zorg en vaderlandw In een wijsgeerge rust, die hij op 't land mag fmaken, Dcnkt hij de wereid na en hare Tchijnvermaken , En Digitized by Google ido DE EENZAAMHEID. En *t ftrekt zijn edel bart tot troost en lafenis , Dat h^' haar draaikolk op het veld ontvloden is. Daar» teerende op zich zelv*» voelt, h(j zijn fchat venne^fen* Hij kan er, daagl^ks meer, elk kunstgenot ontberen. De kennis , wier beztt hem eenniaal beeft gevldd , Bicdc hem nu woeker, en verhoogt z^'ne eenzaaroheid. Geen drift ontvlamt z^jn hart, geen cogten doen het zwoegen, 't Bezit den grootften fchat, het zalig vergenoegen* 't Ontwaakt te vreden met een zalig huisgezin , En fluimert, zonder wensch, we6r met den avond in. Zoo werd Metellus^ om z^u deugd gehaat in Romen» Vr^'willig balUng , om 't verderf der, zeSn te ontlLomen. Zoo vond Rudlius aan eene vreemde kust, Meer dan z^'n vaderbmd, 't genoegen en de rust* Daar was hem, ver van Rome en Rome's heerfchappije ^ Verbanning vrgheid, en herroeping flavern^'e. Eens aan 't verderf ontrukt , en vry van zielsgekwel. Was 't Oosten hemel hem , 't gezonken Rome heU Ja, altijd was het veld, in elken vaag des levens, De ftille zamclplaats van deugd en grootbeld tevens. Hoe menig edei zaadje ontkiemde in z^'nen kring ! Daar vond de Staatsman moed, de Held verademing. Zoo zocht een Sdpio, ver van de Tiberftroomen , Vaak de eenzaamheid op 't land, en woog er 't lot van Romen. Daar zag hij 't fchoon der deugd , en 't nietige der eer. En keerde grooter tot het woelig leven wefir; Maar midden in den roem , dien h^' zich waardig maakte , Toen by het toppupt van Verdiende glorie raakte. En dies eerbied droeg aan d* onverwonnen held, Verliet h^ ftad en praal voor alt\jd voor het veld* Ligt grooter in zijn rust dan in zijn zegepralen , Zag h^ zijn levenszon daar zonder wolken dalen, £a Digitized by Google TWEEDE ZANG. l5i Bn zachter loeg de dood, dan op z\jn gloriebaan , Hem op z^n Landhuis bQ bet ftU Licernum aan. Cy , Eedlen I om wier dood de roenschbeid eenmaal weende , Die (tervend nog uw licbt aan volgende eeuwen leende^ Weldoeners van uw volk en 'c menfchel^k geflfcbt ! Getuigt, wat de Eenzaambeid uw* geest heeft aangebragt. Hec (lout ontwerp, dat eens uw eedle ziel deed blaken, Kon flechts In baren fchoot toe voUe rijpbeid raken. Haar rust., baar (Ulte , die geen* ongewigden vreest , Gaf wieken aan uw breui, en veerkracbt aan uw* geeat* Haar woeste grootbeid, cfie ontsag en Oddring baaide, Verhief u boven 't ftof van eene nietige aarde. Daar zaagt g^ voor uw oog de donkre toekomsc Ibum* Uw gee$c (loot zicb aan *t beil van volgende eeuwen aan* Cy voorgevoelde 't licbc » dat eenmaal ftond te dagen » £n werkte wat uw v61k en wat uwe eeuw kon dn^en. En fcbake) in bet plan van Gods Voorzienigbeid ^ Hebt g^* bet Licbt venneerd , of fcbooner vooibereid. Eg^te*s w^sbeid moge een* eedlen Mozes^iieren , Haar teelt kon in 't paieis van geenen konbig tieren« Baar wordt de ontwikkling in bare eerfle kiem geftoard« Geen trotfche HofAad brengt een grooten Mozes voort. Ik zie bem eenzaam, en, voor *t fpiedend oog verfcbolen. In eene wildemis, gel^jk een balling , dolen.. Hij boedt de fcbapen daar van een vergeten man, Maar broeit m *t fliille veld op zijn verlosfingspUn ; En wat Tennutn, Hof, nocb Priestercaste konden« Kon Midiaps woest^n, en Horebs barre gronden* 2ij werd hem heilig land , gaf aan z^'n veerkracbt klem : Hij zag , by boorde er God » en de Eeuwge fprak met hem. Baar werd b^ » hij *t gevoel van meer dan menfcbenwaarde , Wetgever van zijn volk , en 't eerfte Licbt der aarde , . L Her- DigitizecHoy Google i6% DEEENZAAMHEID. Herfcheppcr onder God , die eens voor iGrooter zwicbt, Maar Voorbereider van bet eeuwig Wereldlichtl Moog brandende eerzucht't hart tot roemb^ vr^f prikklen^ *t Gedrag der maatfchapp^' zal fchaars iets groots ontwifckleiu Al 't eigendondijk zwicfat , verkeering vijk en knaagt , Tot dat haar zwakke teclt dezelfde beeldtnis draagt* De oorfprookel^jke del ontvlugt dien flaafTcheo klaister, Zij w^kt in de eenzaamheid , en zoekt haar heilig dulster. Daar, door geen mage verplet, en door geen lof gevleid , Bewaart, verboogt z\j 't merk van haar zelfftandigheid. Vooroordeel , menfcfaenvrees, en valiche grootheid w^en* De waarheid lacht haar aan met onmiskenbre blijken* Zij vfijAt aan haar met vreugd, vermaak , goed , aanzien, eer$ Jaagt , ikacht naar heur hezh , en vreest den dood niet meer* Zoo fcbiep in de eenzaamheid Lijcurgus z^'ne Wetten, En kon e^a grmspaal aan *t bederf der zeden zetten. Uij wrocht die ftrenge deogd, die nog onczetting baart. En vormde Sparta tot het ecrfte volk der aard\ — Uit bosch en bergfpelonk, in afja;elegen Ibreken Kon flecbts Egeria tot Numa*s harte fpreken , En Wat geen Romulus aan 'c hoofd eens legers kon, Vermogt een Numa in een bosch of b^ een bron. — ^ Ontrol *t gefchiedverhaal , de aloudheid zal 't u melden^ Uit woud en wiklends verfchenen *swerekls lieldem De boom , die in *t vervolg aan volkren fcfaaduw bood, Ontwikkelde op het veld , werd in de flitte grooc. Geen Wijsgeer kon zijn dorst naar hooger kennis laven, Dan ver van 't ifaulsgeweel» en vaak b^i ftiUe graven* En wac eens de Eenzaamheid voor haar Lycorgen was. Was zij voor Plato we6r en voor Pythagoras. Maai' welk een ihieekftem treft in deez* woestijn m^nt ooren ? Zij fch^ot uit gindfche grot door ruigce en ftruik te boren. ^ Ik Digitized by Google TWEEDE ZANG. • 1^ Ik mder cot een* berg » die un de wolken ftuit , Wiens voec haar vonnt, wiens flout gevaarte haar omfluit. Een Grij6aard» wit als fneeuw , ligt voor een knds gebogeiu Een bemelv«nk bezielt z^n langverduisteide oogcfu Zijn matte handen fchraagt een doodshoofd, half verlteend , Bn vangt de tranen op, die liefde en oounoed weent. H$ zag bier langs z^n kniin een balven eeuwkrii^ zweven» Een bronteug laaft zQn dorst , een wortel fcbraagt z^'n leven. Hg ^t» lis op een droom, op al bet aaidfche ne^r: *c Verioocbnen van zijn vreugd is hem geen offer meer. 