None
De atmosfeer is geen geur, kiest de geuren niet, de atmosfeer is geureloos , De atmosfeer kust mij, ik heb de atmosfeer lief. Ik zal het bosch ingaan, ik zal mijn kleeding die een vermomming is afleggen en naakt zijn. Ik ben onstuimig in mijn begeerte met haar één te zijn. De lichte damp van mijn adem. Echo's, waterrimpels, het gefluister der natuur, liefdekiemen,herfst- draden, ranken en wilde wingerd. Mijn uitademing en inademing, het kloppen van mijn hart, bloed en lucht die door mijn longen gaan , De geur van groene en dorre bladen, en van de kust met haar donker- kleurige rotsen, en van het hooi in de schuur. De klank der enkel- woorden die mijn stem uitstrooit op de wind- golven , Een paar zachte kussen, omhelzingen, een om-mij-heenslaan van armen , Het spel van schijn en schaduw In de boomen, als de takken zachte- kens buigen en kwispelen, Het genot van zich- zelf te zijn, alleen of in de straatdrukte of in de velden of op de heuvelen. Het gevoel van gezondheid, de trilling van den vollen dag, het lied dat van mij opstijgt in den morgen, de zon te gemoet. Het Lied van mijn Eigen Ik. 19 %^w^^^s^ Acht gij duizend morg^en lands veel? Acht gij de aarde veel? Hebt gi^ U zoo lang ingespannen om te leeren lezen? Hebt gij u zoo trotsch gevoeld toen gij de bedoeling van een gedicht vondt ? * Blijf dezen dag en dezen nacht bij mij en gij zult den oorsprong kennen van alle gedichten , Gij zult de goedheid van aarde en zon kennen, (toch blijven er millioenen zonnen onbekend,^ Gij zult de dingen niet langer uit de tweede of derde hand nemen , noch het leven zien door de oogen van den dood, noch U voeden met het onwezen der boeken, Gij zult ook niet door mijn oogen zien, noch de dingen uit mijn hand nemen. Gij zult uw oor aan alle zijden te luisteren leggen en alle zijden doordringen van U-zelf. Ik heb den praat gehoord van de praters , den praat over het begin en het einde; Maar ik praat niet over het begin en het einde. Nooit was het begin aanvankelijker dan het nu is. Nooit was er meer jeugd of oudheid dan er nu is. En nooit zal er meer volkomenheid zijn dan er nu is. Evenmin ietwat meer hemel of hel dan er nu is. Vooruitgang was het begin, vooruitgang zal het eind zijn, De scheppende vooruitgang van de wereld altijd en immer. Licht is in duisternis en beiden gaan evenredig voort, altijd en overal is het wezen, altijd zal de kunne er zijn; Altijd de vereeniging van wat aantrekt, altijd het zich-zelf blijven der verscheidenheden, altijd een nieuw geslacht Hier tegen in te gaan heeft geen nut , geleerd en ongeleerd gevoelt dat dit de waarheid is. Zeker als de onwankelbare zekerheid, lood in de rechtstandigheid, goed doorvoegd, gesteund in de balken. Moedig als een paard, vol kracht van liefde, onbevangen, electrisoh, Staan wij hier in het leven, ik en dit mysterie. Zuiver en zoet is mijn ziel, en zuiver en zoet is alles wat niet is mijn zieL 20 Natüürleven. %/^^^>M^^ Waar een ontbreekt ontbreken beiden, en het ongeziene wordt door het zichtbare bewezen, Totdat ook dit onzichtbaar wordt en bewezen wordt op zijn tijd. Eeuwen loopen de eeuwen na en pkjgen elkander door het goede aan te wijzen en het af te scneiden van het kwaad , Ik die het volkomen-zijn en het gepaard zijn der dingen ken , ik zwijg onder dat redetwisten, ik ga baden en mij-zelf be- wonderen. Mij is welkom elk orgaan en elke eigenschap van iederen man har- tig en zuiver, Niet een duimbreeds noch een deel van een duimbreeds is verach- telijk^ en niets zal mij minder gemeenzaam zijn dan al het andere. Ik ben tevreden — ik zie, dans, lach, zing; Als de slaapkameraad die mij liefheeft en mij omarmde terwijl hij in den nacht aan mijn zijde sliep, bij net aanbreken vanden dag van mij heengaat met sluiken tred, En mij achterlaat manden bedekt met witte doeken opzwellende in overladenheid , Zal ik dan, in plaats van hen te aanvaarden en er de beteekenis van te begrijpen, het uitschreeuwen van verbazing, Zoodat mijn oogen verdraaid zijn in hunne kassen en opengesperd van het staren op die korven en op den weg daarbuiten, En dadelijk gaan cijferen en narekenen tot een cent, Wat de juiste waarde is van een en de juiste waarde is van twee , en welke 't meeste waard is van allen ? Zwakken en vragers omringen mij , De menschen die ik ontmoet, de invloed op mij van mijn vroeger leven, of van het district, of de stad waarin ik leef, of van mijn volk. De laatste gebeurtenissen, ontdekkingen, uitvindingen, gezelschap- pen, oude en nieuwe schrijvers. Mijn maaltijd, kleeding, makkers, blikken die men op mij werpt y de beleefdheden en schuldigheden die men mij bewijst, De werkelijke of ingebeelde onverschilligheid van man of vrouw die ik liefheb, De ziekte van een mijner huisgenooten of mij-zelf, of van het kwaaddoen of verlies, oF geldgebrek, of neerslachtigheid of geestdrift, Het Lied van mijn Eigen Ik. 21 Veldslagen, de afschuwelijkheid van broederkrijg , de koorts van twijfelachtig nieuws, de schokkende gebeurtenissen: Dit alles Komt tot mij dag en nacht en gaat weder van mij uit, Maar het is niet mijn eigen Ikheid. Ter zij van dit invloeien en uitvloeien staat wat ik ben, Het staat en merkt op, het is vriendelijk-gezind , het leeft en lijdt mede, het is werkeloos, ondeelbaar, Het ziet omlaag, is rechtop of leunt met den arm op een ontast- baar maar toch zeker rustpunt. Het hoofd ietwat ter zijde gebogen wacht 't wat komen zal af. Tegelijk in en buiten het spel, en het gadeslaande, en er door ge- troffen. En achter mij zie ik mijn eigen leven, toen ik met praters en twisters moeizaam een weg trachtte te vinden door de nevelen heen, Ik spot niet en redeneer niet , ik| merk op en wacht. 5. Ik geloof in U mijn ziel, mijn ander ik moet zich voor U niet vernederen , En gij moet U niet vernederen voor dat ander. Dwaal met mij over de grasvelden, onthoud uw keel het leven niet. Ik begeer geen woorden , geen zang of rijm , geen banaliteiten, geen lessen zelfs niet de besten, Wat mij voldoet is reeds het geluid uwer stem: een kuch is mij genoeg. *t Is mij nog in de gedachte hoe wij eens in zulk een kristallijnen zomermorgen zijde aan zijde lagen, Hoe gij uw hoofd dwars aan mijn heup legde en zachtekens U op mij neervleide, Hoe gij het hemd van mijn borst verwijderde en uw lippen en tong deed ingloeien in mijn moedernaakt geworden hart, En U-zelf toen hooger schoof tot gij het fluïdum voelde mijns baards, en lager schoof tot gi) mijn voeten in uw handen sloot. Snel rees gij op en verspreidde om mij^ heen vrede , en gaf mij de kennis die alle reaenen der menschen te boven gaat. En ik weet, dat Gods hand de belofte is van mijn eigen hand, En ik weet, dat Gods geest de broeder is van mijn eigen geest. 22 NaTüURLEVEN. '^^^h/^^^ En dat alle mannen ooit geboren mijn broederen zijn en de vrouwen mijn zusteren die mij liefhebben, En dat de levensvonk der schepping liefde is. En er eindeloos leven is in de bladen, zelfs die in het land zijn neergewarreld , En in de bruine mieren in de kleine wellen onder hen, En in de korstmossen op de schuttingen, of steenhoopen , in de vlier, in den distel, in de varens. 6. Een kind vroeg me eens: Wat is gras toch? terwijl het met de handen vol grassprieten tot mij kwam; Hoe kon ik het kind antwoorden? Ik weet er niet meer van dan hij. Ik denk het is het symbool — de vlag — mijner ziel, uit hope- groene stof geweven. 't Kan ook de zakdoek des Heeren zijn, Een welriekende gift, een herinnering met een bedoeling ter aarde geworpen , In een der punten des eigenaars naam, opdat wij dit merkteeken mogen zien en vragen: Van tuien? Oók kan 't zijn, dat het gras zelf een kindjs, de prille lieveling van het plantenleven. Soms denk ik: 'tis een eenvormig runenschrift, En de verklaring er van is : Ik ben gelijkelijk in den warmen gordel en gelijkelijk in den kouden, Ik schiet op m het leven der zwarte nïenschen en in het leven der blanken , Is hij neger. Indiaan, blanke of zelfs Congreslid, ik geef allen het- zelfde en ontvang van allen hetzelfde. Maar nu komt 't mij voor, dat 't het heerlijke ongesneden haar der graven is. Ik wil U teederlijk beroeren, gij zachte en krullende grassprieten, Misschien komt gij op van de borsten van jonge mannen. Misschien had ik hen liefgehad indien ik hen gekend had. Misschien zijt gij de lokken der grijzen, of het zijden haar van pasgeborenen, van de borsten der moeders weggenomen, En hier vmden zij de borsten der moeders terug. Dit gras is misschien te donker om het haar te zijn van de zilver- kleurde hoofden van oude moeders. Het Lied van mijn Eigen Ik. 23 Het is donkerder dan het haar der kleurlooze baarden van grijsaards. Donker genoeg om van onder de bleekroode welvingen van den mond te komen. O ten slotte bespeur ik zoo menige tong die iets te zeggen schijnt. En ik ben bewust, dat zij niet doelloos te voorschijn komen van onder het verhemelte van den mond. Ik zou gaarne verklaren den dood dier jonge mannen en vrouwen en het «waarom?» Ik zou gaarne verklaren den dood der grijsaards en der moeders en der zuigelingen weggenomen van de borsten der moeders. Wat denkt gij dat van die oude en jonge menschen geworden is? En wat denkt gij is geworden van de moeders en kinderen ? Ergens leven zij en is 't hun wel, Het kleinste sprietje getuigt, dat daar in waarheid geen dood is. En zoo er al dood is, dat dan het leven er aan ontspringt en dat de dood nimmer het leven kan tekeer gaan. Of het leven voor een enkel oogenblik kan stuiten. Het leven gaat voort, het leven gaat rechts en links zonder op- houden , En sterven is heel iets anders dan iemand ooit gedacht heeft en veel beter tevens. Heeft iemand ooit gemeend, dat het gelukkig was geboren te zijn? Ik haast mij hem of haar te zeggen, dat 't even gelukkig is te sterven, en ik weet dat. Ik ga den dood door met den stervende en het leven door met het zoo-even ontbonden kind, en wat gij daar van mij ziet tus- schen laarzen en hoed is niet mijn geheele Ikheid. Mijn leven is het leven der menigvulaigheid en in die menigvul- digheid zijn daar niet twee eveneens en allen zijn goed , De aarde goed, de sterren goed en alles wat daarop of omheen leeft goed. Ik ben geen aarde, ook geen satelliet van een aarde, Ik ben de maat en gezel van menschen die allen even onsterflijk en vademloos zijn als ik-zelf ben, (Zij weten niet hoe onsterflijk, maar ik weet 't). 24 Natüürleven. Iedere mensch leeft voor zichzelf en voor wat zijn leven is, ik leef voor mij en weet wat mijn is mannelijk en vrouwelijk, Zij zijn mijn die knapen geweest zijn en vrouwen begeeren, Hij is mijn de man , de fiere, die het steken voelt der geringschatting, Zij is mijn de verloofde, en de oude maagd is mijn, zi] zijn mijn de moeders en de moeders van moeders, Mijn zijn de lippen die glimlachten en de oogen die tranen stortten , Mi)n zijn de kmderen en die kinderen gewinnen. Naakt! Voor mij hebt gij geen schuld, door mij wordt gij niet uitgeworpen, door mij niet geminacht. Ik zie U door kleed en hemd in de ziel. Ik omgeef U, ik laat niet af voor ik U gewonnen heb, ik ben onvermoeid, gij kunt mij niet afschudden. 8. De kleine slaapt in de wieg. Ik ligt het gaas op en stille verjaag ik met mijn hand de vliegen. De knaap en het blozende meisje wandelen de helling af van den struikbloeienden heuvel , Van den top sla ik hen aandachtig gade. De zelfmoordenaar zieltoogt op den bloederigen vloer van de slaap- kamer, Ik zie het lijk met het bloed-natte haar, ik merk op waar het pistool is gevallen. Het babbelen op straat, het gerammel van vrachtkarren, het ge- schuifel der voetzolen. De zware omnibus, de koetsier met zijn als een vraagteeken op- gestoken duim, de klank der ijzerbeslagen hoeven op het plaveisel. De sneeu wsleden , het luide vroolijke gelach, het werpen van sneeuwballen , De hoerahs voor volksgunstelingen, de woedende kreten van ge- tergd gepeupel. Het schommelen van de overdekte draagbaar, een zieke binnenin die naar het hospitaal wordt gebracht. De ontmoeting van vijanden, de uitgestooten vloek, de vuistslagen, het neervallen. De opgewonden menigte, de politieagent met de zilveren ster op ae borst, die zien haastig een weg baant door de omstanders tot in het midden van het standje. De gevoellooze steenen die zooveel geluiden ontvangen en doen naklinken , Het Lied van mijn Eigen Ik. 25 ^s/^s^^v^ Het gesteun van die overvoed zijn , of van anderen die hongerlijden, of die neervielen door een zonnesteek of in een toeval, Klachten van plotseling in arbeid komende vrouwen die zich huis- waarts slepen om er geboorte te schenken aan nieuw leven, Wat al levende en begraven woorden klinken hier nd in de lucht, wat al snikken door het fatsoen half gesmoord. Arrestaties van misdadigers, verachting, overspelige aanbiedingen gedaan , aangenomen of geweigerd met half-gesloten lippen , Dit alles is in mijn geest, weerspiegelt zich of weerklinkt in mijn geest — ik kom en ga heen. De groote deuren der laadschuur staan open , gereed om binnen te laten , Het is in den hooitijd, het gedroogde gras wordt op den wagen geladen en deze langzaam voortgetrokken, Het heldere licht speelt op het afwisselend bruingrijs en groen, Met armenvol wordt het nooi nog aan den bol-gepersten hooiberg toegevoegd. Ik ben er bij, & help, straks strek ik mij uit boven op de lading, Ik voel de zachte scnokken , het eene been over het ander gebogen, Ik spring van de dwarsbalk omlaag en pluk klaver en thijm. En rol hals over kop door het hooi en heb mijn haar vol wisschen. 10. Alleen, ver in de wildernissen en in de bergen ben ik ter jacht, En voortstappende verbaas ik mij over mijn eigen lichtheid en vroolijkheid , In den laten namiddag kies ik een veilig plekje om er den nacht door te brengen. Ontsteek een vuur en rooster het pasgedoode wild, Straks slaap ik op het bladerenbea in met mijn hond aan de eene zijde en mijn geweer aan de andere. De Yankee-clipper heeft de topzeilen geheschen en snijdt door sop en bries heen. Mijn oogen bestrijken het land, ik buig mij aan den voorsteven neer of vroolijk klinkt mijn gejuich van het dek. De schipper en de mosselscheppers stonden dien morgen vroeg op en bleven op mij wachten, Ik stopte mijn broekspijpen in mijn laarzen en ging met hen mee en had een prettigen dag; Gij hadt dien dag oij ons moeten wezen, toen wij om den vischketel zaten. 26 Natüürleven. ^>M^^^kA^ Ik zag de bruiloft in de open lucht in het verre Westen van den trapper, ook het meisje was een roodhuid, Haar vader en diens vrienden zaten met gekruiste beenen in 't rond, zij rookten zwijgend, zij hadden moccassins aan de voeten en groote, dikke lakens om de schouders geslagen, Op een bank lag de trapper, hii was bijna geheel ia vellen gehuld , weelderig was zijn baard, zijn haarlokken dekten zijn nek, hi] hield zijn bruid bij de hand vast. Zij had lange wimpers; zij was blootshoofds, haar ruwe sluike ha- ren vielen over haar gevulde leden en bereikten de voeten. De weggeloopen slaaf kwam dicht aan mijn huis maar durfde niet bmnentreden , Ik hoorde door zijn tred de takken vanden houtmijt kraken, Over de onderdeur van de keuken zag ik naar buiten en ontdekte hem, kreupel en verzwakt, Ik ging naar hem toe , hij zat op een houtblok , ik bracht hem mijn woning binnen en stelde hem gerust. En droeg water aan en vulde een kuip voor zijn bezweet lichaam en doorgeloopen voeten, En gaf hem een kamer met gemeenschappelijke deur in de mijne en gaf hem wat grove maar schoone kleeren. En ik herinner mij zeer goed zijn vreesachtig rollende oogen. Ik herinner mij ook hoe ik pleisters legde op zijn wonden aan nek en enkels : Hij toefde een week bij me, zoolang tot hij hersteld was, en trok noordwaarts , Hij zat naast mij aan tafel', mijn geweer stond tot zijn verdediging gereed in den hoek. II. Acht en twintig jonge mannen baden aan de zeekust , Acht en twintig jonge mannen en allen door vriendschap vereend; Acht en twintig jaren van vrouwelijk leven en zoo heel alleen. Zij bezit dat mooie huis, daar op het duin. Zij, sierlijk en weelderig gekleed, schuilt weg achter de blinden. Wie van deze jonge mannen bevalt baar 't best? O de leelijkste hunner is in haar oogen schoon. Waar bevindt gij U thans , lady ? Ik zie U , Ook gij zwemt daar ginds aan de kust, toch zijt ge roerloos in uw vertrek. Het Lied van mijn Eigen Ik. 27 k/^A^^k^^^ Dansende , lachende, langs het strand kwam de negen en twintigste om zich te baden, De anderen zagen haar niet, maar zij zag hen en had hen lief. De baarden dier jonge mannen glinsterden van water, het stroomde langs hun lange haren, Kleine stroompjes vloeiden over heel hun lichaam. Een ongeziene hand streelde hun leden. En gleed sidderend van hun slapen langs hun borsten omlaag. De jonge mannen drijven op hun ruggen , hun blanke buiken bollen m het zonlicht, zij vragen niet wie hen betast. Zij weten niet wie zich neigend met starende oogen naar hen vooroverbuigt , Zij denken er niet aan wie zij met het golvenschuim bespatten. 12. De slachtersknecht trekt zijn slachtkleeren uit, of slijpt zijn mes in de slachthuisstal, Ik talm en lach om zijn gevat antwoord en zijn verlegenheid ddn , tot hij door de mand valt. Smeden met bezoedelde, behaarde borsten omringen het aambeeld. Ieder heeft zijn moker, allen zijn half-ontkleed, het vuur heeft een verterenden gloed. Op den sintels-bestrooiden drempel blijf ik staan en bespied hun be- wegingen, De lichte slingering hunner rompen speelt gelijkelijk met hun op- en neerzwaaiende gespierde armen, Uit de vuist, boven de vuist steekt de moker, zwaait de moker, zwaait de moker zacht, zwaait de moker vast, zwaait de moker zwaar, Zij haasten zich niet, man na man beukt op zijn beurt. 13- De neger houdt de teugels van zijn vierspan stevig vast, het gareel slingert beneden heen en weer aan den vast-geschakelden ketting, De neger voert de lange vrachtkar van de steengroeve, vast en Sink staat hij op een been in evenwicht op het krulsstuk. Zijn blauwe hemd laat den breeden nek en borst bloot en hangt los over den heupband, 28 Natuürleven. ^^/^^^^^ Zijn blik is zeker en gebiedend, hij duwt den rand van zijn hoed naar achteren van zijn voorhoofd weg, De zon schijnt op zijn kroeshaar en knevel, schijnt op het zwart zijner glanzende welgevormde leden. Ik zie den schilderachtigen reus aan en heb hem lief, ik blijf daar niet staan, Ik ga met het span meê. In mij vindt gij hem die het leven liefheeft en koestert, waar het zich ook beweegt, waar het zich voorwaarts of achterwaarts wentelt , Ik buig mij neer om de verborgenste en laagste schuilhoeken te door- zoeken, geen mensch, geen voorwerp ontsnapt mijn aan- dacht. Alles neem ik in mij op ter wille van dit mijn Lied. Ossen die juk en ketting doen ratelen of in de bladerenschaduw weiden , Wat is de beteekenis van den blik uwer oogen? Zij schijnt mij hooger dan al wat ik in mijn leven heb gelezen. Mijn tred jaagt den woudwoerd en de woudeend op van hun nest op mijn verren en daglangen marsch. Mannetje en wijfje snellen te zamen opwaarts en zachtekens vliegen zij rond. Ik geloof dat zij mij met die vleugelslagen iets willen zeggen, Ik zie dat dit rood , geel en wit hunner vederen in mijn ziel weer- schijnt , Ik beschouw hun groen en violet en het opgestoken kuifje als iets dat een bedoeling heeft. En ik noem de schildpad niet onwaardig omdat zij niet iets an- ders is , En de meerkol der wouden, die nooit den toonladder bestudeerde, doet mij niettemin met haar trillers aangenaam aan. En de blik van de vosmerrie maakt mij beschaamd over mijn on- noozelheid. 14. De wilde gent vliegt aan den spits van zijn troep door den koelen nacht, Ja-onk! roept hij en zijn kreet klinkt mij in de ooren als een uit- noodiging. De domkop Kan zeggen, dat zij niets beduidt, maar aandachtig luis- terende. Het Lied van mijn Eigen Ik, 29 ^%«i^VS/>^ Vind ik haar beteekenis en volg de vlucht daar omhoog tegen de winter-nachtlucht. De fijn-gehoefde eland van het Noorden, de kat op den huisdrem- pel, het kuiken, het prairiehaasje. De biggen van de knorrende zeug als zij aan haar tieten zuigen, Het brped der kalkoen en zij met halfuitgespreide vleugels, Ik zie in hen en in mij-zelf de onderworpenheid aan dezelfde oude wet. De druk van eiken voetstap op de aarde doet een oogst van liefde in mijn hart bloeien; Maar wat ik liefheb is zooveel beter dan het beste dat ik kan zeg- gen om mijn liefde te vertolken. Ik ben verliefd op al wat in de open lucht is gegroeid. Op mannen die in de prairiên onaer de kudden leven of geuren van oceaan en wouden met zich dragen. Op bouwers en stuurders van schepen en op hen die bijl of moker zwaaien en op hen die paarden mennen. Ik kan met hen eten en slapen week in en week uit. Wat het gewoonste, goedkoopste, naaste, gemakkelijkste is, dat ben ik, Ik kom op in het leven voor mijn deel geluk, maar geef mij- zelf als vergelding, Ik breng mij-zelf tot & uiterste schoonheid, enkel om mij-zelf te schenken aan den eerste die mij wil nemen. Ik vraag den hemel niet omlaag te komen om mij te believen, Met milde hand deel ik het hemelsche uit op aarde. 15. De klare stem van den contralto klinkt van de orgelgaanderij , De timmerman schaaft de plank, de tong zijner schaaf fluit met wild-gillend geluid. De gehuwde en ongehuwde kinderen rijden naar het ouderlijk huis voor het «Dankzeggings»-maal, De loods grijpt het roer en stuurt met sterken arm, De scheepsmaat staat vastgesjord in de walvischboot , lans en har- poen houdt hij klaar, De eendenjager gaat voort met stille, voorzichtige schreden, De dekenen worden gewijd met gekruiste handen, aan het altaar. De jonge spinster wiegt voor- en achterover op het gesnor van het groote wiel, 30 Natüürleven. De landbouwer drinkt een glas aan de bar als hij 'sMaandags- morgens in stad komt: haver en rogge staan goed, De krankzinnige wordt ten slotte naar het gesticht gebracht, 'tis een on^eneeselijk geval, (Hij zal nooit meer zoo gerust slapen als hij deed in de wieg bij zijn moeder in de kamer) De letterzetter met zijn grijze hoofd en magere kaken werkt aan zijn zetkast, Hij keert zijn tabakspruim terwijl zijn oogen zich blind staren op het manuscript; Het misvormde lichaam is op de tafel van den ontleder gebonden, Wat verwijderd moet worden valt schrikkelijkerwijze in een emmer; Het quadroensche meisje wordt verkocht aan de publieke veilings- paal, de dronkaard zit bij den kachel in de herberg te Knikkebollen , De machinist strijkt zijn hemdsmouwen op, de politieagent doet zijn ronde, de portier let op wie in- en uitgaat. De jonjge kerel ment den expresswagen , (ik heb hem lief, hoewel ik hem niet ken;) Het half bloed worden de beenriemen aangebonden, het zal in den wedren meeloopen; De Wester-kalkoenjacnt heeft oud en jong gelokt, dezen leunen op hun geweren, anderen zitten op boomstammen. De marktventer verwijdert zich ietwat van de menigte, hij zoekt zijn plaats uit en effent zijn stand; De groepen pas-gelande landverhuizers verdringen zich op den werf 01 voor het plaatskantoor. Als de wollige koppen der negers op- en neer buigen in het suiker- veld, komt de opzichter om hen, van zijn zadel uit, te overzien , De muziek klinkt in de balzaal , de heeren kiezen haastig hun dan- seressen, de dansers buigen voor elkaar. De jongen ligt wakker op den ceder-bezolderden vliering en luistert naar het zangerig geruisch van den regen, De wolfvanger stelt zijn val aan de kreek die de Huron helpt vullen, De squaw in haar geelgezoomde kleeren biedt mocassins en kraal- vlechten te koop aan. De schilderijkenner gluurt met half- gesloten oogen, het hoofd ietwat ter zij, naar de tentoongestelde stukken. Als de scheepsjongens de stoomboot hebben vastgesjord wordt de plank uitgeworpen voor de passagiers die aan land gaan, De jongere zuster houdt den wofitnot op, die de oudere tot een kluwen windt, nu en dan houdt ze stil om den draad uit den war te maken. Het een-jaar gehuwde vrouwtje komt van het kraambed op, ge- / Het Lied van mijn Eigen Ik. 31 ^^k^^^^^^W lukkig, een ^eek geleden schonk zij het levenslicht aan haar eerstgeborene , Het blonde Yankee- meisje werkt aan haar naaimachine of in de fa- briek of in de maalderij, De straatmaker leunt op zijn twee-handvatsels- ram, het potlood van den verslaggever snelt over het papier van zijn notitie- boek, de naamscnilders teekenen letters van blauw en goud, De trekjongen loopt op het draafpad, de boekhouder rekent aan zijn lessenaar, de schoenmaker oepekt den draad. De orchestmeester geeft den maat aan voor zijn orchest en al de muzikanten volgen dien, Het kind wordt gedoopt, de bekeerling legt zijn eerste belijde- nis af. De regata is over den baai verspreid, de wedstrijd is begonnen (zie de bolle witte zeilen glinsteren in het zonlicht !J De herder bewaakt de kudde en zingt opdat de verdwaalde dieren tot hem terugkomen. De marskramer zweet onder het zware pak (de kooper pingelt over een cent te veel;) De bruid strijkt het kreukeltie uit haar witte bruidskleed weg, de minuutwijzer op de klok gaat haar te langzaam. De opiumschuiver leunt half- voorover met verdord gelaat, en half- feopende lippen, tekooi laat haar sjaal door den modder slepen, haar muts hangt haar in den van dronkenschap waggelende, puistigen nek , De menigte lacht om haar grenadiersvloeken , de mannen beschim- pen haar en lachen te^en elkander, (Armste der armen! ik lach niet omf uw gevloek en beschimp U niet;) De President, die een ministerraad belegd heeft, wordt omringd door de hooge geheim schrijvers, Op de piazza wandelen drie matronen voornaam en vriendelijk, de armen sierlijk gebogen. De bemanning van de vischsmak leggen lagen na lagen heilbot in de vaten, De Missouriaan kruist de vlakte, met zich voerende waren en vee, Als de conducteur komt om de vracht op te halen klinkt zijn kleingeld-gerammel door den trein, De vloerleggers leggen den vloer, de loodgieters werken op het dak, de metselaars roepen om kalk. De opperlui brengen man voor man in de troggen op de schouders de kalk aan; De lente komt na den winter, de zomer komt na de lente, de on- telbare menigte viert feest, 't is de vierde van de zevende maand , de roemrijke onafhankelijkheidsdag (daar donderen en knallen de saluten van kanonnen en kleinere vuurwapens!) 32 Natüürleven. ^^^/ww%^^ De lente komt na den winter, de zomer komt na de lente, na den zomer volgt de herfst: de ploeger ploegt, de maaier maait en het winterkoren valt in de voorden; Van het land verwijderd, op de meren, de snoekvisscher wacht en past op bij de bijt in het bevrozen watervlak. De platte boomstompen wijzen aan waar de nederzetting zich zal vestigen , de squatter houwt zijn bijl diep in de boomlendenen , In den vallenden schemer leggen de schippers hun vlet vast bij het katoenbosch of bij de pecaboomen. De pioniers trekken door het land van de Roode rivier of door het afgevloeide land bij de Tennessee, of door het land van de Arkansas, Toortslicht schijnt in het duister dat over de Chattahoechee of Al- thamahaw hangt. De patriarchen zitten aan het avondmaal en hun zonen en kleinzo- nen en achterkleinzonen omringen hen; Achter de zwarte klei- wallen, in linnen tenten, liggen de jagers en strikkers te rust na hun daglange vermoeienis, De steden slapen en het platteland slaapt. De levenden slapen hun tijd, de dooden slapen hun tijd. De oude echtman slaapt bij zijn vrouw en de jonge echtman slaapt bij zijn vrouw; En allen dezer neigen zich, hoewel onzichtbaar, tot mij en ik neig mij tot hen en zeg hun, dat ik hen liefheb, En zooals dezen zijn en zullen worden ben ik en zal ik worden , En van allen dezen maak ik een en van dezen eenen maak ik het Lied van mijn eigen Ik, lé. Ik ben zoo goed van het oude als van het jonge, van het dwaze zoo goed als van het wijze. Onverschillig voor anderen, altijd opmerkzaam voor anderen, Moederlijk zoowel als vaderlijk, een kind zoo goed als een man, Stof van de stof die ruw is , stof van de stof me fijn is , Een van de natie van vele natiën en de kleinste zoo goed als de grootst;e. Een Zuiderling even drd als een Noorderling; als een frank en gast- vrij planter leef ik daar ginds bij de Oconie, Een Yankee, mijn eigen weg banend, vaardig voor bedrijf, mijn leden de lenigste leden op aard en de krachtigste leden op aard , Ren Kentuckiaan gaande door de Elkhornvallei , in mijn hozen van rendierenvel , een Louisianiaan , een Georgiaan, Een varensgast op de meren en baaijen of langs de kust , een mol- lenvanger, een dassenjager, een schutter; Vlug ter been op Canadeescne sneeuwschoenen , thuis in het struik- Het Lied van mijn Eigen Ik. 33 gewas, thuis met de visschers van de Nieuw-Foundlandsche vloot , Thuis op de vloot ijsbooten^ zeilende met de anderen en voor den wmd omloopende met de anderen, Thuis op de heuvelen van Vermout of in de wouden van Maine , 01 op de Texasser boerderij , Makker van de Californiêrs , makker van de vrije Noord- Westers (die ik bewonder om hun forsche ledenV Makker van houtvlotters en mijnwerkers , makker van allen die een vreemde de hand drukken en met een dronk en een bete verwelkomen , Een leerling met de eenvoudigen, een leeraar van den denker, Een aankomende groen en niettemin rijk door de kennis van my- riaden jaargetijden, Ik ben van iedere kleur en kaste, van lederen rang en religie, Een landman, werktuigkundige, kunstenaar, gentleman, zeeman, Kwaker, Gevangene, louis, landlooper, advocaat, geneesheer, priester. Ik weersta alles beter dan mijn eigen verscheidenheid, Ik adem de lucht maar laat oneindig aan anderen over. En hoewel ik ben waar ik behoor te zijn, ben ik daar niet vastgeprikt. (De worm en de visch-eieren zijn waar zij behooren te zijn. De schijnende zonnen die ik zie en de donkere zonnen die ik niet kan zien, zijn waar zij behooren te zijn, Het tastbare is waar het behoort te zijn en het ontastbare is waar het behoort te zijn.) 17. Dit zijn trouwens de gedachten van alle menschen in alle tijden in alle landen, zij zijn niet in mij ontstaan, Als zij niet evenveel uwe gedachten zijn als de mijne, dan zijn ze niets, of bijna niets. Als zij niet het raadsel en de oplossing van het raadsel zijn, dan zijn ze niets, Als zij U niet even na zijn als zij verre van U zijn , dan zijn ze niets. Dit is het gras, dat overal groeit waar land is en water. Dit is de lucht, die iedereen ademt en waarin de aardkloot zich baadt. 18. Ik kom met luide muziek, met trompetten en trommen. Ik speel niet enkel de marschen ter eere van de overwinnaars die ieder toejuicht, ik speel ook de marschen voor overwonne- nen en verslagenen. 3 34 Natüürleven. ^k^^^^^/%^ Heeft men U gezegd, dat het goed was het pleit te winnen? Dan zeg ik U daarbij , dat 't goed is den nederlaag te lijden: veld- slagen worden in denzelfden geest verloren als zij worden gewonnen. Ik trommel en trompet voor den dood, Mijn luidste en Wijdste muziek is voor de dooden. Vivats voor hen die verloren hebben! En voor hen wier oorlogschepen in de zee zijn ondergegaan! En voor hen-zelf die in de zee zijn ondergegaan! En voor alle veldheeren wier leger verslagen werd en voor alle overwonnen helden! En vivats voor de tallooze onbekende helden, zoo luid als voorde grootste helden wier naam beroemd is. 19- Dit maal wordt gelijkeUjk voor allen bereid, zie hier het voedsel voor natuunijken honger, Dit is voor den ondeugende zoo goed als voor den rechtvaardige, met allen verbind ik mij. Ik wil niet een enkele geminacht of buitengesloten hebben. De bijzit, de klaplooper, de dief, allen worden hierbij genoodigd. De dik-gelipte slaaf wórdt genoodigd en de venuslijder wordt ge- noodigd , Daar zal geen onderscheid tusschen dezen zijn en tusschen alle anderen. Dit is de druk van een teedere hand, dit is de uitstraling en de geur van haar, Dit is de beroering van mijne lippen aan de uwen, dit is het ge- murmel van net verlangen, Dit is het verre, diepe, hooge blauw, dat mijn eigen gelaat weer- spiejgelt, Dit is de mdompeling van mijn ik en het opkomen tevens. Denkt gij, dat ik eenig diep verborgen doel hebbe ? Nu dan , ik heb dat doel , want de zaaiers der Vierde-maand hebben dat doel en het mica aan de rotshellingen heeft het ook. Houdt gij 't er voor, dat ik verwonderen wil ? Wil het daglicht verwonderen? Wil het roodborstje, dat vroeg in den morgen kwinkeleert, het doen? Wil ik 't dan doen eenigermate meer dan zij? Het Lied van mijn Eigen Ik. 35 ^W^AA/S/S Dit uur wil ik U in vertrouwen iets meedeelen. Ik zou 't niet gaarne iedereen vertellen , maar U wil ik 't vertellen. 20. Wie gaat daar? Hunkerend, grof, mystiek, naakt; Hoe komt 't, dat ik krachten ontleen aan het voedsel dat ik eet? Wat is een mensch toch? Wat ben ik? Wat zijt gij? Alles wat ik merkteeken als het mijne zult gij merkteekenen als het uwe. Zoo niet, dan zal de tijd dien gij naar mij luistert verloren tijd voor U zijn. Ik ben geen huilebalk huilende over de zonden der wereld, Ik jammer niet omdat de maanden ledige ruimten zijn en de grond niets is dan modder en slijk. Kreunende en gebukt, de zakken vol poeders voor gebrekkigen, krimpt de gelijkvormigheid ineen tot een kwart herleid, Ik draag mijn hoed op het hoofd binnenshuis^ of daar buiten, net als tmij lijkt. Waarom zou ik verzoeken ? Waarom zou ik eerbiedig en plechtig zijn ? Nadat ik alle geledingen onderzocht heb , geanalyseerd heb tot een haar , gesproken heb met geleerden om de dingen zeer nauw te doorgronden, Vind ik dat er geen zoeter vet is dan dat mijn eigen beenderen beklijft. In ieder zie ik mij-zelf, niets meer maar ook niet een graankorrel minder. En wat ik van mij-zelf goeds en kwaads zeg, zeg ik van allen. Ik weet : vast en gaaf ben ik , Over mij vloeit het Universum altijddurend al zijne stralen uit. De eeuwige wijsheid is in die stralen geschreven en ik behoor te weten wat dat schrift zegt. Ik weet: ik ben onsterflijk, Ik.^eet: mijn kringloop kan niet worden omtrokken door eens tim- mermans passer. Ik weet: ik zal niet heengaan als de ademtocht van een kind. Ik weet: ik ben verheven, 3 6 Natüürleven. Ik zal mijn geest niet vermoeien om mij te rechtvaardigen of te doen verstaan, Ik zie dat de elementaire wetten zich nooit verdedigen, (Ten slotte ben ik niet hooger dan de grond waarop ik mijn huis zet.) Ik ben zooals ik ben, dat is genoeg, Zoo niemand ter wereld dit zal erkennen zal ik tevreden neerzitten, En 200 ieder en allen dit zullen erkennen zal ik tevreden neerzitten. Daar is een wereld die 't erkent en voor mij verreweg de grootste , die wereld ben ik. En 't zij , dat ik dezen dag mij-zelf zal bezitten of eerst na tien duizend of tien millioen jaren. Blijde zal ik nu ontvangen en even blijde zal ik wachten. Mijn voet sluit in het graniet der eeuwen als de pen in het hout. Ik lach om wat gij ontbinding noemt. En ik ken de volheid van Tijd. 21. Ik ben de poëet van het Lijf en ik ben de poëet van de Ziel, De vreugden des hemels zijn met mij en de pijnen der hel zijn met mij , De eersten ent en kweek ik op mij-zelf, de laatsten spreek ik uit in een nieuwe taal. Ik ben de poëet van de vrouw dezelfde als van den man, En ik zeg: groot is 't vrouw te zijn, groot is 't man te zijn, En ik zeg: niets is er grooter dan de moeder te zijti van menschen. Ik zing den zang van hoogheid en hoogmoed. Wij hebben tamelijk genoeg gehad van nederigheid en verlaging, Ik toon aan da gesteldheid ontwikkeling beteekent. Zijt gij de anderen voorbijgestreefd? Zijt gij de President? 't Beteekent niet veel, iedereen zal verder dan zoover komen en toch altijd voortgaan. Ik ben de man die met den teederen, klim menden nacht wandelt. Ik spreek tot aarde en zee, door den nacht half-beschemerd. Druk mij vast tegen u aan, blootborstige nacht — druk mij vast tegen u aan, nacht die mij magnetisch doorvloeit! Nacht van Zuider winden — nacht van enkele groote sterren! Nacht die mij toeknikt — genotnaakte zomernacnt. Het Lded van mijn Eigen Ik. 37 W^^>«A/^/\ Glimlach, o wellustige, koel-ademende aarde! Aarde van de sluimerende, smeltende boomen! Aarde van den weggeduisterden zonsondergang — aarde van de nevelbetopte bergen! Aarde van den glas-schijnenden maanstraal, ietwat met blauw door- trokken ! Aarde van licht en duister spranklend in den riviervloed! Aarde van het doorzichtige wolkengrijs , dat om mijnentwil klaarder en helderder wordt! Aarde die op de breed-neergestreken elbogen rust — rijke appel- bloesem aarde! Glimlach, glimlach, want hij die u liefheeft is op weg. Liefde hebt gij mij overvloediglijk gegeven — daarvoor geef ik U liefde weer! O, onuitsprekelijke, onuitbluschbare liefde. 22. Gij zee ! ook aan U geef ik mij over — ik raad wat uw bedoeling is, Van het strand zie ik het buigen uwer wenkende vingers. Ik geloof, dat gij weigert te keeren zonder mij beroerd te hebben , Wi) moeten dan eens samen zijn, ik ontkleed mij, snel weg uit het gezicht van het land. Leg me nu op uw zachte kussens , wieg me nu in uw sluimerende zwelling. Bespat mij met het nat uwer liefde , ik kan u de zaligheid teruggeven. Zee van uitgestrekte oer-zwellingen. Zee van breede en stuiptrekkende ademhalingen, Zee vanhetlevenszout en van ongedolven en toch altijd gereede graven. Zee die de stormen bejankt en de stormen uithoost, grillige, be- vallige zee. Ik ben als gij , mijn voorkomen ook is altijd hetzelfde en altijd anders. Ik, deelhebber van al wat invloeit en uitvloeit, bewonder zoowel haat als verzoening. Ik prijs en moedig genegenheid aan , en de vriendschap en de liefde en alle gevoelens die twee menschen in eikaars armen doen slapen. Ik ben de man die medegevoel uitstraalt, (Zal ik spreken van de dingen die het huis bevat en het huis zelf overslaan ?) Ik ben niet enkel de dichter van goedheid, ik versmaad niet de dich- ter te zijn van slechtheid tevens. 38 Natüürleven. Wat is er al gebabbel over deugd en ondeugd? Het kwaad dnjft mij voort, de strijd tegen kwaad drijft mij voort, ik blijf onaangedaan. Mijn levensdoel is niet onkruid te zoeken hier, te verwerpen daar. Ik besproei de wortels van al wat groei heeft. Hebt ffij vrees voor wat scroftila dat uit levenskrachtige vrucht- Daarheid voortkomt? Denkt gij, dat de goddelijke wetten nog te herzien en te verbete- ren zijn? Ik vind evenwicht aan deze zijde en evenwicht aan den tegenkant, De leer der zwakheid helpt zoo goed als de leer van kracht, Daden en gedachten des Levens verrijzen met ons en tijgen vroeg aan den arbeid. De minuut die nu volgt en over mij heen gaat komt uit een ver- leden van eonen, Er was geen betere dan deze en er zal geen betere zijn. Wat schoon was in 't verleden en schoon is nu is geen wonder, Een wonder is altijd en altijd hoe daar een mensch kan zijn die zich-zelven ontrouw is en die niet gelooft. 23. Eindeloos de reeks sleutelwoorden der eeuwen: Ik spreek het woord van den Nieuwen Tijd, het woord En Masse, Het woord des Geloofs, dat nimmer teleurstelt , Nu of later, 'tis mij volkomen een, ik stel mijn volle vertrouwen in den Tijd. Tijd alleen is volmaakt. Tijd alleen rondt alles af en ziet het einde van alles, Dit geheimzinnige stilzwijgen-gebiedende wonder ziet het einde van alles. Ook de Realiteit aanvaard ik en ik waag niet haar te ondervragen , Van het Begin tot het Einde is alles van materialisme doortrokken. Leve dus de positieve wetenschap! Lang leve het onomstootelijk bewijs ! Breng immergroen tot een ruiker gebonden met ceder en seringen- takken , Het Lied van mijn Eigen Ik. 39 Dit is de encyclopaedist, dit is de scheikundige, deze maakte een spraakkunst van de oude taaiversieringen. Deze zeelieden sturen het schip door gevaarvolle onbekende zeeën , Dit is de aardrijkskundige, gene v^rerkt met het ontleedmes, en deze is de mathematicus. Mijneheeren, steeds u vóór allen geëerd! Uwe feiten zijn nuttig, toch zijn zij niet de woning mijner ziel, In hen treed ik binnen als in het voorportaal dier v^roning. Hoe minder mij van kenbare eigenschappen gezegd v^rordt, Hoe beter mij verklaard wordt het ongekende leven , en de wijsheid en het Wezen, En ik maak daarbij kort geding met geslachtloozen en ruinen, maar begunstig mannen en vrouwen die alle krachten hunner sekse bezitten. En doe het brons van den opstand klinken, en toef met vluchte- lingen, met samenzweerders en met samenspanners. 24. Walt Whitman, een kosmos, zoon van Manhattan, Onstuimig , vleezig , zinnelijk , etende , drinkende , leven verwekkende , Geen sentimentalist, zich niet verheffende boven mannen en vrou- wen, zich niet van hen afscheidende. Niet bescheidener dan onbescheiden. Ontschroef de deursloten ! Ontschroef de deuren zelven van de scharnieren! Wie ooit een ander vernedert, vernedert mij! En wat ooit gedaan ot gezegd wordt komt ten slotte tot mij. Door mij gaat de stroom der goddelijke wijsheid, in mij de ver- klaring van leven en toekomst. Ik spreek het oer- wachtwoord , ik geef het teeken der Democratie , Bij God! Niets zal ik aanvaarden waaraan niet allen op dezelfde voorwaarden deel kunnen hebben. Door mij spreken vele lang-fluisterende stemmen. Stemmen van eindelooze generatiên gevangenen en slaven. Stemmen van lijdenden en wanhopigen en van dieven en belem- merden , Stemmen uit de sferen van voorbereiding en groei, 40 Natüürleven. En uit die welke de sterren met elkaar verbinden, en stemmen ait den moederschoot en uit het levensvocht der vaders, En van de rechten van hen die door anderen worden verdruk, Van den mismaakte , van den gemeene , van den lage , van den be- spotte, van den verachte. Stemmen die het luchtruim zullen vervullen als een nevel. Door mij spreken verboden stemmen, Stemmen van seksen en van begeerten, stemmen heesch nog en ik verwijder die heeschheid. Stemmen die laag worden geacht en die ik zal verluiden en verklaren. Ik leg mij de vingers niet op de lippen. Voor mij zijn de ingewanden even schoon en even hoog als hoofd en hart. De paring is mij niet minder schoon dan mij de oood is. Ik geloof in den vleeze en in de begeerten. Zien, hooren, voelen zijn wonderen, en elk deel en elke vezel van mij is een wonder. Goddelijk ben ik inwendig en uitwendig en ik heilig alles wat ik aanraak of wat mij aanraakt, De ffeur mijner oksels verheft zich fijner en hooger dan een gebed. Dit noofd is meer dan kerken , bijbels en al de credo's. Indien ik een ding meer dan eenig ander verheerlijk dan is het de uitstraling van mijn eigen lichaam en van elk deel er van. Indien iets het voorwerp mijner aanbidding zal zijn, mijn uitwen- dige ziel, dan zult gij dat zijn! Mijn astraal lichaam en wat er van uitga, ^i\ zult dat zijn! Onbuigzaam mannelijk kouter, gij zult 't zijn! Wat mijn innigst leven beroert, gij zult 't zijn! Gij mijn rijk bloed I Uw melkwitte stroom , olanke uitspatting mijns levens ! Borst die andere borsten drukt, gij zult 't zijn! Mijn brein, het zullen uwe verborgen sfeerwentelingen zijn! Stam der liefde! schroomvallige komvogel! Nest van welbewaakte dubbel-eieren, gij zult 't zijn! Kleurgeschakeerd hooi van hoofd, baard en spieren, gij zult 't zijn! Druipend ahornsap, vezel van de man-tarwe, gij zult 't zijn! Zon zoo weldadig, gij zult 't zijn! Dampen die mijn gelaat verlicht en beschaduwt, gij zult 't zijn! Gij vruchtbare oeeKJes, verfrisschende dauwen, zult 't zijn! Winden wier zacht-kittelende teelkrachten mij beroeren, gij zult 't zijn ! Breede gespierde velden, takken van den levenseik, die zoo gaarne sliert langs mijn slingerende paden, gij zult 't zijn! Het Lied van mijn Eigen Ik. 41 Handen die ik gedrukt heb, gezicht dat ik gekust heb, sterveling dien ik ooit heb aangeraakt , gij zult 't zijn! Ik ben verzot op mij-zelf, er is zooveel in mij dat mij bekoort en alles is zoo zoet, Ieder oogenblik en al wat gebeurt geeft mij een trilling van vreugde, Ik kan niet vertellen hoe mijn enkels zich buigen, noch uit welke sferen mijn kleinste begeerte komt. Noch uit welke sferen de vriendschap die ik uitstraal, noch de vriendschap die ik ontvang. Ik leun aan mijn deurpost, ik wijl om in 't rond te zien. Een zonneopkomst uit mijn venster gezien bevredigt mij meer dan de metaphysica van boeken. Ik zie de zon opkomen! De eerste lichtstralen doortrillen de eindelooze, diafane schaduwen. De morgenlucht streelt mijn verhemelte. Straalbundels van een opkomende wereld rijzen stille op, blijde kleine sprongen, frisch uitschietend, Schuinwaarts uitschietende van omlaag naar omhoog. Iets dat ik niet kan zien strekt zijne wellustige vingeren opwaarts uit , Zeeën van kleursop overgieten den hemel. De aarde, aan het gezichtseinde, schijnt te droomen, droomt den dagelijkschen droom na de paring. En hooger steeds stijgt de uitdaging van het licht boven mijn hoofd. Aldus klinkt de spot : beproef eens of gij de meester kunt zijn ! 25. Verblindend en geducht zou de opkomende zon mij snel dooden, Indien er niet nu en niet steeds een zon oprees uit mij zelf. Ook wij zenden, verblindend en geducht als de zon, onze stralen opwaarts , Wij vinden ons-zelf weer, o mijn ziel, in de kalmte en frischheid van den morgenstond. Mijn stem houdt aan op wat mijne oogen niet kunnen bereiken, In den cirkel dien mijn stem beschrijft omlijn ik werelden en we- relddeelen. 42 Natüürleven. Het woord wordt gelijkelijk uit mijn visioen geboren en kan zich- zelf niet meten, Altijd plagend zegt het mij sarcastisch: fValty gij omvat y>oveely waarom laat gij dan niet van u uitgaan? Kom dan , ik wil niet getergd worden, gij zijt van te groote beteekenis, Weet gij niet , o woord , hoe uwe knoppen zijn toegevouwen ? Wachtende in duisternis, beschermd door de vorst. Voor mijn profetische roep van mij uitgaat bezinkt in mij de droesem , Ik, onderworpen aan de eeuwige wetten, breng hen ten slotte in evenwicht. Mijn kennis verheft zich boven mijn leven en houdt moedig vast aan de ziel aller dingen. Geluk (vde mij ook hoore, laat hij of zij uitgaan om dit daglicht te zoeken). 