Zedelijke verhaalen [by R. Feith].
lOO EMÍLIA. 99 79 ne alleronderdaanigíle medehulp tot mijne allergrootfte blijdfchap , 5, dat de vijf-en-twintig mijlen wegs in J, zes- en- dertig uuren tijds door een ^ Stafette recht goed afgelegd, en dus de koufebanden in questie op den naastkomenden eerften Augustus nog voor Graavin Emiliaas Lever op Graavin emiliaas kleedtafel ver- wisfeld konden worden. J,, Neem het kleene gefchenk willig aan, lieve emilia! houd de roozen voor ^ het zinnebceld mijner wenfchen voor u — 55 en de arme Vergeetmijnret voor het zinne- 55 beeld mijner verlangens voor mij. Wces bellendig recht zeer gelukkig 99 5> Í5 5? 9> a? en gcloof , dat ik dan eerst volkomen verge- noegd zijn zal, wanncer ik weet5 datalle^ EMÍLIA. loi trouwhartige fchalkheid, die een iets voor een niets geeft, en in ílaat is een niets tot een iets te maaken — floegen hem onuitfpreeklijk ter neder. — Hij was Prins: hij moest de liefde verzaaken. Hij was Erf- prins : hij durfde niet eens vriendcn hebben. ■ Een kranke voek zijne ellende dan op *t meest, wanneer híj de gczonden hunne krachten ziet genieten. Hij ftond op en dwaalde door de oorden des Perks, di^ 't naast aan emiliaas woon- plaats lagen. Hij zag aan alle opcn plekjes rond, maar emilia was nergens te žien. Hij keerde naar den heuvel te rug,omdcn brief 5 die daar lei , ten minften voor wind en regen in zekerheid te brengen — maar de brief was weg. Eerst in dit oógenblik ftond de Prins als voor 't hoofd geflagen. Wat hij aan emi- iviA gefchreven had fchoot hem gelijk een blikfemftraal in 't zin. — Het flot van zijn* brief was beledigend: e milí a was geraakt. Om zich wegens zijne verdenkingen te recht- vaardigen, had zij hem den brief haarer Vriendin in de handen gefpceld^ en in de verte had zlj hem ongetwijffeld gadegefla- G 3 gen. loa EMÍLIA: gen^ om den zelveu weder tot zich te ne- meň, als hij vertrokken zou zijn. Dit alles niaakte de Prins uit de omftan- digheden op, en zijne gisfingen bedrogen, hem niet. Emília had werkelijk van ver- ren geftaan en gewacht — maar thans was zij al lang weer naar huis, zat met een ge- zonken hoofd in Iiaar kabinet, en overlei of haar gedrag veelligt niet een weinig on- bczonnen, of zclfs wel geheel onbeícheiden geweest ware. Zij kon het niet eens met ťich wordcn; maar zij ftond eindelijk op, nam met een' kusch van de ongelukkige koufebanden affcheid, leide den brief van haare Nicht en dien van den Prins 'er bij, en floot alles voor eeuvvig weg. Nog dee- zen avond fneed ze een paar nieuwe koufe-. banden te recht, fpande ze op'traam, ving E M I L I A* 103 De Prins was niet eerzuchtig, maar hij was lier. Hij was nooit bekwaam geweest verachting te verdraagen, maar hij had zich ook beílendig gehoed verachting te verdie- nen. Ditmaal fcheen hem alles té zeggen^ dat hij veracht wierd, en hij zelf zeide zich, dat hij het ditmaal veelligt verdiende. Hij had zich tegen e milí a onheusch ge- draagen: hoe kon hij verlangeii, dat ze hem nog bovendien zou komen opzoeken? ^ Emília gaf zich wel de moeite vaa zich voor hem te rechtvaardigen : maar deels was de wijze der rechtvaardiging toch zo heen- geworpen, zo zorgloos, zo bi j na fchimpen- de — en deels was ook wel te ontdekken, dat zich EMÍLIA in *t algemeen niet ora ^ijnent wil — maar bloot om haarent wil te rechtvaardigen had. De prjns geraakte op fle terug reize van den weg, en kwam zeer laat, en zeer mis- moedig, ťhuis. De oude eerlijke Lijfjaager ontving reeds deezen avond op zijne vraa- gen eenige antwoorden, die hij tot hier toe in 't geheel niet gewoon was geweest. Den volgenden morgen ftond het befluit vast, dat de Prins e milí a nooit weder žien wilde: en gebeurde het ooit, dat zijn weg G 4 met I ©4 EMÍLIA. met den haaren nog eenmaal in trof^ dan Wilde hij haar groeten, wilde haar om ver- giffenis vraagen, wilde zich rechtvaardigen , en dan voor eeuwig van haar affcheid ne- meň - — maar honderd nietwederzieti zijn ge^ maklijker dan een eenig affchddnemen. De Prins vond nu uit, dat men bezighe- den moest hebben, wanneer men een gerust harte wilde be^^itt&n. Hij had lecht, want om niet te beminnen moet mea?,arbeiden. Hij had geen recht} want om te kunnen arbeiden, moet men niet minnen. Hij ving aan zijn befluit uit te voeren. Hij botanifeerde wanneer hij in *tPerkwas, en hij zat aan zijne hervomiingsontwerpen wanneer hij op \ flot was. Maar deeze ont- werpen, die jaaren lang doordacht waren ge-^ worden;op welke zo veele van zijne fchoon^ EMÍLIA. 105 fen en heuvels voor 't Alpisch Gebergte aan, — De Prins verwierp zijne oude ontwerpen en hield zig met nieuwen bezig, Maar het eerfte van deezp nieuwen ver- eischte eene Armee van opzienders — het tweede fchiep een volk van heimlijke aan- brengers — h^t derde onderwierp de binnen- kamer des Burgers ían haatelijke doorzoekin-^ gen — het vierde maakte allen eigendom on- zeker — het vijfde, zesde, zevende, had- den elk zijne andere gebreken. De Prins was alle dagen in *t Perk; maar EMÍLIA bejegendQ hem nimmer. Hij waag- de het elkeu keer van verren naar emili-^ AAS heuvel te blikken: maar de heuvel was eenzaam, de ^odenbankílond verlaaten,^EMi. LiA was er niet. De droefgeestige Dennen fchcenen zich in een donkerer groen gehiíld te hebben, en hunne treurende takken fchee- nen dieper over het ledigp plaatsje neder te hangen. Van dag tot dag^ werd de Prins mismoe- diger, en er waaren oogenbiikkenj in wcl- ken hij zelfs norsch was. Zijn oude Bediende, díe van te vooren nooit ondervon* den had, dat zijn Heer onbillijk zijn kon, íjuchtte thans menigmaalen eii \wg Váu lie- G 5 vcr^ io6 EMÍLIA. verlee aan voor de gezondheid des Priníen te vreezeíi. — — — Het was waarlijk niet on- mooglijk, dat de onderdrukkíngen, die de Prins federd een' zo geruimen tijd had moe- t^n dulden — de onverdiende verbanning , nn welke hij leefde — deeze eenzaamheid, welke hem bijna van het gantfche menfche- lijk geflacht afícheidde ~ en boven alles het tegenwoordig gebrek aan ergens eenen vriend, in wiens boezem hij zijnen kommer uit kon fchudden — het was niet onmooglijk, dat dit alles in ftaat ware eindelijk op zijn lig- chaam, en veelligt ook zelfs op nog iets meer, eenen nadeeligen invloed te hebben. De eerlijke Man befloot een fcherp oog op zijn' Heer te houden: maar de goede, ou- de, gefchikte Jaager was ditmaal op een valsch fpoor verzeild. E' M r L I A. 107 mering, en fprong plotfeling in de hoogte, als hij in den bast van de Den , naast welke hij zat, duidelijk den naam emilia ftaan zag. Het waren fchoone, groote , romeinfche Letteren, en de hand van den Prins had ze op dit oogenblik gefneden. Hij trok fchie- lijk op den boom los om den armen naam terftpnd te verdelgen. Hij wilde juist de eerfte fnede doen, als de hand niet het moordaadig werktuig langfaam weér te rug zonk. Hij ílond een poos wankelmoedig en zag de letters verdrietig aan. 5, Neen!" zei hij eindelijk gelaaten ,, zó 5, lang ik u ergens~ anders niet verdelgen 5, kan, dierbaare naam! zo lang zult gij ook „ hier niet verdelgd worden." Hij keerde langfaam naar het Slot te rug^ en floot het verraderlijke mes weg om nooit weer met het zelve te botanifeeren. Twee dagen daarna ílond emilia kort na zonnenopgang aan een venfter, dat naar het Perk uitzag. De morgen was zo fchoon! de lucht was zo verkwikkelijk ! Emília gevoelde zich heden zo frisch en zo moe- dig! Zij herinnerde zich op dit oogenblik , dat haare gelofte hiuners bloot den Graaf betrof en niet teflfens het Perk. Zij befloot eens io8 EMÍLIA. eens weer in 't Perk te gaan; maar haar lievelingsplaatsje wilde zij niet naderen. Zij hield eenen taamlijken tijd lang woord, en had werkelijk reeds verfcheiden paden doorkruist , toen zich eindelijk een weg voor haar opende, die lijnrecht naar den heuvel voerde. Zij zon terftond op ^enen anderen, hield zich als of zij den lieuvel niet zag, floeg den weg in, bukte zich alle oogen- blikken , plukte een blom crf een mosvezel- tje af, befchouwde recht vlijtig de blaadjes, de ílruikjes en de klokjes, en zat binnen kort genist op de zoodenbank. Emília maakte het alsde kinderen, Zij zingen in het donkcr of maaken gedriiis, ten einde ze van louter arbeid niet wcten dat ze bang zijn. Emília had niet de geringíle oorzaak om B M I L I A 109 lijk geene verfchijning; de naam ftond daar, en híj heette emilia. Uit den fchrik werd langfaraerhand verwon- dering, uit de verwondering vrolijke vervoe- ring, en deeze vervoering veranderde zich eindelijk in eene beklemmende zoete weemoe* digheid. 55 ô HIj is onfchuldig!" riep zij luid met den toon der innigfte aandoening, en ftrekte beide haare armen uit, als of zij den vriend- fchaplijken boom omhelzen wilde. 55 Ik moet hem om vergiíFenis vraagen — jy ja, ik moet liem om vergiffenis vraagen," ving ze weder aan en wrong de handen. Na eene overlegging, die zeer lang duur- de, greep ze plotfeling na haare Etui^ trok er een klein tornmcsje uit , en ving aan vlak over den naam emilia den dierbaaren naam KARE L in te fnijden- Maar de hand beefde haar zo geweldig, dat het mesje haar eenige kecren ontvicl. Het hart poppelde haar vaň angst en van blijdfchap : van angst, dat ZQ niooglijk op de daad betrapt wierd, en van blijdfchap, dat ze haar onrecht herftellen kon. Eene enkele reis viel haar onder den ar- beid plotfeling' in, dat haare daad wel ccn IIO EMÍLIA. een weinig onbezonnen ware. — Maat had zíj zich niet reeds verraaden? En wanneer že ook de afgedaane letters weér wegfneed, was dan niet zelfs de ledige plek een be- wijs tegen haar? ■ . En wie wist in^ dat geval of het de arme Graaf niet ten eenenmaal voor eene nieuwe belediging kon houden. Emília voer voort en fneed thans ďen laatften trek des laatften letters, wanneer de Prins die onfchuldiger wijze daar bij gekomen was, die zijn' naam gelezen had en zich nu niet langer hôuden kon — in den toon der hoogfte verrukking ,, e milí a ľ* iiitriepjen buiten zich zelven aan haare voe- ten nederílortte. 5, Emília!" riep hij nog eenmaal en om- vatte de knikkende knie van het bedwelm- EMÍLIA. III Äweeg eenige oogenblikken om haar tot zich zelve te laaten koomen. „ Is dat waarheid geweest, dierbaare emi- lia!" vrieg hij eindelijk ,, is het werkelijk waarheid geweest?'' Emília kon noch een arm bewegen om zich los te maaken, noch een oog op- flaan om den Prins eenen verwijtenden biik te geven. 5, Laat mij, Heer Graaf!" ftamerde zij zo zacht, dat de Prins de woorden naauwlijks verftaan konde. „ Siechts eene enkele fijUabe tot antwoord, fchoone Graavin! en ik gehoorzaam op het oogenblik — flechts een enkel klein ja! 5, Gij benaauwt mij , Heer Graaf 1 laat mij !** „ Ik gehoorzaam, dierbaare emilia! — ^ maar zal ik u weder hier žien?'* 5, Wanneer gij de goedheid hebt mij thans alleen te laaten/* De Prins ftond op, kuschte bmilia de hand, en verwijderde zich. AUe de bedenkingen, die tot hier toe het veríland aan zijn gedrag voorgeworpen had, waren nu op eens in gefluimerd , en wanneer zij al fomtijds weder een weinig ontwaak- íen , werden ze door 't hart ras weér in rust ge- IliS EMÍLIA. gewiegd. De Prins was in 't geheel zicíi zelf niet meer. Zo vrolijk, zo fpraakzaam^ zo vergenoegd, had men hem nog nooitge- zieíi. Den ouden Jaager, wien tot hier toe de kwaade luimen des Prinfen niet bevallen waren, beviel nu de plotfeiinge vrolijkheid deszelven nog minder. Maar wie kan befchrijven in welk een' toe-» ftand EMÍLIA naar huis kwam ? De beide fchoonfte dagen in de liefde zijn de dag der eeríle verklaaríng en de dag des eerften kiischs. De eerfte overtreft den laatften nog en den eerílen had emilia heden beleefd. Zij droorade van den naam karel waar zij ging en ílond — zij was ílom als zij ge- vraagd wierd^ en gaf antwoord wanneerze niet gevraagd wierd zij ftrooide haare kleine Diana het kanarievoér voor en fneed ir M I L I Ä. 115 hog íiiet bcmind heeft, zal oitiemilta lag^ chen: wie bemind heeft^ zal om zich zcl* .ven lagcheni . Emília gaf zich thans gewillig aan dejl Hroom haarer gcwaarwordingen oveii Maaŕ deeze gewaarwordingen wíren de onfchuU 4iigften, die de Hemel aan de menfchen ge-^ geven hecft. Don Graaf te zicn; ínet hem te fpreken; uit zijnen mond te hooren, dat hij haar boven alle andere Meisjes eene ze^ kere voorkeur gave^ dat hij zich in haaŕ gezelfchap vermaakte, dat hij ongaarn af* fcheid van haar naamc } zulk eene hand* drukking weder van hem te voelenj, en, oj) zijn hoogst^ eenmaal van zijne lippen eenen kusch te bekomen — dit was de bovenfte fport van vrcugde en gelukzaligheid^ die ze £ich vooríleldci Wie het gevaar niet kenc^ is het minst op zijne hoede : en wie váil ÄÍjn hart nog niet bedroogen is geworden^ waakt 'er het minst voor- Een zeker iets zeide nogthans aalí del Oraavin, dat ze zich bij haaren vriend fchaaden kon, wanneer ze al te dikwerf iii 't Perk verfcheen: ondeťtusfchen zei haaf weér een ander iets^ dat ze haaren Vriend L DSEL. H fmarí IH EMÍLIA. fmart aan docn konde, wannecr ze 21ch d te zelden jaan hem žien liet. Dus fprak men eikander ván nu af aan, ten minsten een paar maalen in de week, en men ving ongevoelig aan, eikander tel- kens dag en uuf vooraf te beílemmen. Men fprak in deeze bijéenkomften van onverfchil- lige dingen; men wandelde de eenzaame oorden des Perks rond; men luisterde naar de kleene woudzangers; men vond hier een Paartje, dat bezig was zijn nestje aan te draagen, en ginds een, dat zijn kleen gezin uitgeleide; men zocht wilde bloemen bij een, die de Prins alle met naame te noemen, en die EMÍLIA aartig faamen te binden wist; men nocmdc zich „lieve vriend" en „lieve „ vriendin'*; men drukie zich bij 't affcheid nemeň zachtef of fterker de hand ; men EMÍLIA. 115 In hij had immcrs ijog noait -r^ dan aUeen 'vaet cen' blik — een' kusch van bmilia begeerd. Welk gedrag kon onberispe- lijker p welke vriendfchap reiner en onftoflFe- lijkerzijn? De Prins overdacht, telkens aU hij naar hnis ging, al de^woorden^ díe hij gefproken had, ea hij was telkens meer met zich zelven te vreden. Op zekeren dag kwam e milí a eenige uu- ren vroeger dan men zich befteld had. Zij wás gisteMin bij de Dochter eens nabuurigen Geestelijke geweest, die haar met eene foort van vervoering een kleen »ieuw Boekje aan- gepreezen had, dat onder anderen eene zeer beweeglijke kleine gefchiedenis behelsde. E- MiLiA had om dit Boekje verzocht, en wild« het heden op den Dennenheuvel, nog eer de Graaf kwam, recht in de ílilte doorlezen. Emília werd door de kleene Roman zo zeer aangetrokken, zij vond hem zo waar, zo natuurlijk, zo voor 't hart gefchreeven^ dat ze hem tweemaal achter elkander door* las, en, niettegenftaande ze de tweedemaal nog inniger had moeten weenen dan de eer- ftemaal, dezelve' des niet te min reeds voor de derdemaal aangevangen had, toen ze van verren den Graaf komen zag. Zij ílak het Ha boek tt6 E^ M I Ľ I a: bock weg, droogde zich zo goed als ftioog'^ .fijk was de traanen af , en ging den Graaf ee- •nige treden te gemoet. Híj kuschte haar naar gewoonte de hand, ícn wilde over een Dennenrijsje fchertfen, dat zich in een van fiaare hairlokken verwikkeld had, toen hij plotfeling haare natte oogen bemerkte. Hij fchrikte, veranderde op eens -van tóon, en vrieg , wat haar fcheelde? ,5 ô Mij fcheelt nietSj^ Heer Graaf! waar- 5, lijk niets" zei ze en wilde lagchen. „ Uw lagchen helpt u niet los, lieve emi- .,, lia! zci hij, en greep haar de hand. 5, Regen blijft regen, fchoon *er ook de zon „ in fcbijnt en gij hebt • evenwcl ge- :„ weenď'. . ,, Nu wanneer ook! lieve Graaf ! Weetgij „ niet dat wij zwakke fchepfelen zeer fchie- " EMIL I A; nyt 5, Zulke trálnen doen eer aan, lieve Vrieii* ^ din ! en ik heb altijd de Dames hooger 5, gefchat, die bij eene aandoenlijke Roman ^ weenen kunnen , dan dezulke,, die dezelve ^ met drooge oogen wegleggen. Maair 55 wilt gij 'er mij niet in dfeelen laaten^ e mi- „ LiA? of gelooft gij dat zich een Man „ dDor geen verdichtfel durft bewegen laa- ,, ten r De Graavin trok het boek uit de werkzak en zocht de vertelling op. „ Het zijn flechts weinig bladen, Heer 5, Graaf !" — ; — zei ze en reikte hem het boek toe. „ ô Ik heb fomtijds in weinig blaaden ,, meer gevonden dan in veele. — — - Maar yy de vertelling zou nog aantreklijker voor 5, mij woiľden, als ik ze uit uwen mond 5, hoorde " ; 5, Dat is fcherts, Heer Graaf ! -^ maar 5, dit daar gelaaten — heeft de vriehtiin wel „ zo veel recht ais de vriend?" 5, Hoe zor 55 Gij zult heden buiten dat de ílemming ,5 voor lief moeten nemeň 5 daar mij dat lic- 55 ve Boekje in gebragt heeft. Hoe? wan- ^5 neer ik eene waarheid tegen een compli,- H 3 55 ment tzS EMÍLIA. ,, ment ovcrftelde? Hoe? waiínfefer gi j u en „ mij de kleene Roman voorlaast? Teri' „ minften gewonnen wij beide daar bij." ,, Licvc Graavinľ' zeide de Prins en kusčhte B milí A de hand ,j aan *t Hof gc« „ looft men de vleiers m alles — ik wU „ heden doen als of ik un *t Hof ware*"* Men plaatfte zich. De prins víng aan te Icezen, e milí a ving aail te knoopen. — 't Is bekend , dat het zich niet goed knoopen laat wanneer men goed hoorc voorlezen. De Prins had nog geen twee zijden gelezen , tocn EMÍLIA haar knooptuig langztÄm íh de werkzak leide. Bij eene plaats omtrent het einde van bet tweede blad hield de Prins eensklaps op en zag met ftijve oogen de Graavin aan — zij bleef aan zijn gezicht hangen. Het blaauwe EMÍLIA. 119 >vist hij , hoe daags na zijn vertrek , terftond bij 't Lever^ bekend gemaakt ware, dat de Erfprins gisteren in het ftrengfte incognito naar de Italiaanfchc Hoven vertrokken was. — Hij voer voort met leezen, en b milí a roer voort met ieder woord , dat hij las , te verllinden. Ailengskens ving de Prins aan flechter te lezen. Hij bleef *2elfs hier en daar ftekeni> herhaalde de regels, liet op plaatfen^ waar het niet zijn moest, de ftem zinken, en dee eindelijk, fchoon hij nog eenige bladzijden te lezen had, het boek toe. Hij gaf het de Graavin te rug, ving gezwind iets met zijn neusdoek op, zeide dat het boek zeer aan- grijpcnd was, en bad om verlof van zich voor eenige oogenblikken te mogen ver- wijderen. „ INlaar, lieve Graaf!" zei e milí a met nattc oogen ,, het goede meisje is naderhand nog van jammer geftorven. Dit moet gij immers ook nog lezea'' ,, Ik kom te rug, lieve emilta! >• ik kom te rug" Hij verwijderde zich. Emília nam het boek gerust op den fchoot en las onbezorgd de treurige gcfchiedenis voor zich ten einde. H 4 Een jao E M T I. I A. Een Schotsch Hertog, de eénige Erfgenaam van zijn huis, had zich in de fghoone Doch- ter van een zijner Pachters verliefd. De Koning en de Pairš hadden zich tegen de ongelijke verbindtenis gekant. De jonge Her- tog had eene rijke Ladij getrouwd. Het ar- nie Meisje had zich ziek gejammerd en wh« cind^lijk, na vijf treurige jaaren, die zij op oen krankbed doorgebragt had , van haar Jijden veplost geworden. Dit was de gefchiedenis , die dePrins voor- gciczen had en over weike e milí a thanjj voor de derdemaal ^at te weenen niaar het geraamte eencr gefchiedenis ílelt pven weinig de gefchiedenis zeive voor, 9\s het geraamte eener fchoone vrouw, dp ichoone vrouw. De Prins bleef taamlijk lang weg, maar E M I L I a; ih van haaŕe fchoonheid opgezocht: dePrins had B milí A door het onfchuldigfte toeval Iceren kenncn. Fannij had van den Hertog cenige duizend kusfchen bekomen, emilia van den Prins nog niet een' eenigen. Welk ccn geweldig onderfcheid in de omftandighc- den, en hoe weinig oorzaak had de Prins om de Roman op zich toe te pasfen! — Men kan uit deeze redekaveling žien of het ver- íland dan of het hart voorzitter in den raad geweest ware. Emília bc^d haaren terugkomenden Vriend om vergeving, dat zij hem cen treurig half iiur veroorzaakt had. Hij dunkte 'er haar veel meer voor, betuigde zijn medehjden met de arme Fannij en zijn misnoegen oVer den' onvoorzichtigen Lord, zocht echter emilia van dat treurig onderwcrp af te leiden en het gefprek ongevoelig op andere dingen te brengen. Het gelukte hem, men ílond op om eene wandeling te doen , en in korten tijd was de Roman van wecrskantQn zo goed alis vergeten, Men ging zo voor zich heen, men ver- lelde zich wat, men zag zich beftendig in de oogen , om zich des te beter te verftaan , jiieu verloor de een vaň den ander gcen U $ woord, Z££ E M I L I a; woord , niaar men verloor beide den weg. Men bemerkte dit in 't geringfte niet, men voerde zich berg op berg af , men hielp zich door ftruiken en over fteenen , en men wist van ftruiken noch van fteenen eerder een woord, voor dat de Prins censklaps ftaan bleef , en tot zijne groote verwondering den weg voorwaards en achterwaards op beide iijden gefloten vond. 55 Maar om 's Hemels wil, lieve emi* 55 lia!' riep hij getroflfen 5, waar zijn wij ,5 heen gedwaald ? Hoe zijn wij in deeze wil- 5, dernis gekomen ? Deezen oord kcn ik nog 5, in 't gehcel niet " Emília ontwaakte als uit een' droom en zag om zich heen. Zij moest zich zelve een oogenWik bedenken. 55 Hoe wij hier hcengekomen zijn 5 Heer E M I Iw I A. its Toor dit maal om tc keeren^ en met behulp van EMÍLIA vond men het rechte voetpad. Emília verhaalde, dat voor bijna hon- derd jaaren eene vorstelijke Weduwe hier haar verblijf gehad had, dat deeze eene gro(H te Vriendin van zinnebeelden geweest was^ dat ze zich den weg ter rušte recht zinnelijk had willen voorílellen , en dat tot deez«. Tooríleiling een der wildíle hoeken van 't Perk uitgekozen was geworden. Met gropte kosten waren tieň jaaren lang rotfen op elkanderen geftapeld , ruinen gemaakt ^ doornen geplant en keifteenen op keifteeneu gewenteld geworden. Op eene hooge , van rondsomine fteil afgefneden rots, wicr opper- fte rand met wilde roozen omzoomd en wier viakte met vioolzooden bedekt was gewor- den, had men een kleen gebonw opgericht, dat uitwendig van een flecht aanzien, met ftíoo bedekt , en van hooge boomcn beícha- duwd was. De regeerende Vorst had aan de moeder van EMÍLIA de bijzondere genade bewezen, van Jiaar de fleutels tot alle de lusthuizen van ^t Perk te laaten overhandigen. — Emília had eette Nicht, een goed, hartlijk, levendig# Meisje, vaa welke zij altijd den herfst over be- 1^4 EMÍLIA. bezocht werd. Deeze had zich terftond óp 't eeríle aanfchouwen in de Solítude verliefd, en EMÍLIA geen rust gclaaten voor dat 'er een Sopha, een tafeltje en cene kleene Bít bliotheek op bezorgd waren geworden. Voor 't overige kon mcn niet aan de rots komen, dan wanncer mcn zekere geheimen wist, en wie aan de rots zeíve de rechte ílee^ nen niet kende, liep levensgevaar. Dit alles verhaalde emilia gediiurende den terugweg, en beloofde den Prins, die de Solitude wenschťe te žien, dat zij zijné ge- leidfter zijn wilde. 5, Alzo Woensdag om een^ uur aan den 5, heuvel !" zei de Prins toen men van el- kander fcheidde ,, en dan naar de Solitudeľ En dan naar de Solitude T VLnťwooxáät 99 de Graavin en de Prins kuschte haar de JE M I L I A; 105 - '5, Ook van de Vriendin aan wie gij dat ý zegtr : 5, Dat behoef ik; toch niet in ernst te be- ^, antwoorden, e milí a?" . ^ De gelukwenfchen deezer Vriendin zou- ,, den ten minften tot de oprechtften behoo- yy ren, die u gedaan konden worden." y^ Hier mede heb ik deeze gelukwenfchen ^5 reeds, en ben te vreden en dank." 5, Van den dank, Heer Graaf ! ontfla ik u^ yy maar dit kan ik u niet kwijtfchelden , dat ^ gij mij zegt waärop zich deeze gelukwen-i 5, fchen betrekken?" 5, Op den verjaardag eener fchoone Vrien- yy áixíy lit^t Giaavin! • ik moet u zeg- 5, gen, dat wij heden den eerften Augustus „ hebben: en van deezen eerften Augustus yy heb ik voor kort iets in een allerliefst „ Manufcript gevonden,. dat mij — ik ge- „ loof zelfs in dit eŕgen perk onfchuldigci ^, wijze in handen vieĽ' Emiliaas wangen gloeiden. Zij ftamel* de iets en de Graaf drukte haare bevende hand aan zijnen mond. Emília was verle- gen, befchaamd, verrukt, aangedaan: maar de Graaf dit bemerkende, lier hier van af^ Arm in arm ging men nu naar de Woes- te- ia6 EMÍLIA tenij toren EMÍLIA voorfpdde haaren Reís^ genoot, dat hij heden nog recht moô 2ou worden. Zij verdubbelde, zonder het zelve te weeten, naar maate men verder kwam, haa* te fchreden, en na een half kwartier was men reeds aan den ingang der Idoove. De Graavin ging vooraan en bad den Prins^ éat hij toch recht ftipt in haare voetllappen treden zou. De kloove ílingerde zich op de frilligfte wijze tusfchen hoog opeen geftapel- de rotfen heen. Ter zijde des, wegs in den grond ruischte eene woeste Beek, die zich met moeite door de íleenen moest heen ar* bciden. In de hoogte dreigden, hier een looze brok van de rots , daar een van den blikfem gefpleeten eik, ginds weder de wag- gelende muur eens ycrvallen toorens, op 't oogenblik naar beneden te ílorten. De weg E M I L 1 A. 127 De Prins volgde geduldig zijne bezorgde voorgangfter^en de gril zijner Overgrootmoe- der trok ham immer meer aan , naar maate de moeilijkheeden grooter wierden. Ongetwijf- feld is het mooglíjk, dat de Gezellinne, wel- ke deeze moeilijkheden met hera deelde, het belang een weinig vermeerderde. 5, Zijt gij haast moede, Heer Graafl" vrieg cindelijk de Graavin. Hij zag op, en voor hem en nevens hem waren rotfen. Slechts daar, van waar hij kwam, was het gebergte open. Emília ftond voor hem in een hoek, en leunde op de ftomp van cenen ouden eik , als of zij uit wiide rUwSten. „ Maar, lieve emilia! waar wilt gij ^ heen?'' vrieg de Prins ,, wij zijn zo goed ,, verdwaald als onlangs." 5, Wees niet bezorgd, Heer Graaf! * ^ maar hier. fchept mijne Nicht altijd een J, weinig adem.'* Uit de ftomp van den ouden eik liep een worťel in de rots ^binnen. Emília trad op een' tak van deezen wortel en een gedrocht- lijk ftuk bikfteení dat de rots voor de eeu- wigheid fcheen te onderíchraagen , zonk al- lengskens in de diépte. Uit de hooge wijda opc* m8 E M I L I A'i opening fchemerden eenige ftraalcn van hef dagliclit. 5^ Wilt gij mij de hand geven V zei emiliAí De Prins ftond als betoverd^ gaf de al- magtige Tovergodin de hand en volgde haar gehoorzaam na* Men ging over de gezon- ken rots heen^ men hield zich vast bij de hand, en men zei zich geen woord. Emí- lia fchoof in het rotsgewclf eenen grooten Yooruitfpringenden fteen te rug, en met ee- nen hoUen roUenden galm fteeg de gezon- ken rots langfaam weer naar boven om de betoverde opening te fluiten. „ Maar zeg mij toch eens — zijn wij in „ het land der Tovergodinnen?" vrieg de PrinSi „ ô Heer Graaf !" antwoordde zij en druk- tc hem de hand „ maak mij niet bang. Ik E M I L I Ai IS9 väh ter zijden m<y en e milí a floeg op het bevende hart , en zei , dat ze met haaŕe Nicht nog nooit zo moede waá geworden. De Prins trad in de opéňing, en een ruig^ prachtig rotsgebergte , wiens toppunt door een majestueuá gewelf van groene eiken kruinen bekroond werd, vertoonde zich in yoUen zonnefchijn voor heiňi •r jj Daar boven is de Solitudey Heer Graaf!" zú EMÍLIA^ dia zieh op een íleen gezet had. 5, Maar hoe is het mooglijk "čr ôp te ko-i ^, men?" vrieg de Prins. ^5 Wees niet bezorgd, Heer Graaf !'* J, Maar deeze ftille^ diepe vloed^ die onš ^, van de rots fcheidt?" jj Dit watdr omringt de garitfche rotsi — ^ 5, Maar wees niet bezorgd en volg mi j ľ* . ^, Maar mcn ziet immers geen gebouw? ^5 Gij zult het žien. Volg mij maar/' Men gtng langs den rand des Afgŕoiícií; heen , en aan eenen hoUen tvilgenftam ^ did dwars over den weg lag^ bleef emilÍa ftaan. Zij richtte den ouden ílam befehroomd 'op en tŕad een paar fchreden terug^ Eeri 25wartbruine gedrochtlijke flang^ met vuur- roode oogen^ lag in een hol te faamcn geŕolá L d:bed; 1 etl 130 EMÍLIA. en ftak den dreigenden kop om hoo^. Ľe Prins wilde e m i l i a haaren zonnefcherm ont- nemeň. Emília vieí hem in de armen. yy Het is niets, Heer Graaf !" zei ze ,5 maar ^^ blijf toch op uwe plaats ftaan — ik fchrib 5, altijd voor het booze dier." ,, Maar, e milí a!" ,, Om 's Hemels wil, gij žToudt u kunneň befchadigen. Blijf op uwe plaatsľ' í? Emília greep moed, hield met de eene bánd den Graaf te rugj^ en floeg met de an- dere hand den ílok des zonnefcherms ôp den kop der Ilange. De wilgeíiftam viel weer te rug, éen dompe galm volgde 'er op, en on- der het gerasfel, als van honderd ketenen^ fchooven de rotfen zich allengskens aan den rand in elkander, en lieten eeď trap te rug, die tot aan den voet des Afgronds voerde. EMÍLIA. läf bootje tot žich 5 trad 'cr in > en vatte een kleeií aartig riempje aan. Zij was weder gantsch moedig geworden, wijl nu het don-« ker roťsgewelf en de gedrochtelijke flang Voorbij waren* 5, Na, Heeí Ôraaŕ!** víng že kgčhclid aail J, nu moet gij u verbeeldenj, datik eene ach* 5, ternicht vaií dén ouden Charon ben/' Ze ftond in eene allerlieffte hoúding op haar kleen riempje geleund ^ en tvachtte op het intreden van den Prins. ■ De Priná ftond als aan den oever gekluisterd^ eíí wijd- de zich aan dén nieuwen, aantrekkelijkeh aan* blik der fchoone Roeisten 5ji Gij ftaat in gedachtéií ^ ííeeť Gŕáafl** žei ze weden „ Gij verdenkt mij toch weí ^, niet , dat ik mijn* Vriend fchipbreuk zoil ^, laatôn lijden ? '' J,, Ja 5 fchoone Toveres ! ík ftond itt 5, gedachten , " antwoordde de Prins > diô zich Hever terftond aan haare voeten gewor* pen had* Hij had eettige oogeňblikkeil iíoodig dní feich te herftellen, en zäg^ bij geluk, eene menigte fchoone frisfche Vergeetmijniet hďasii žich ftaan. Zij boogen zich befcheiden van den oever naar beneden over 't Water^ om 1^2 EMÍLIA; zich in den ftillen ftroom der vergetelheid ^ die om de Elifeefche velden vloeide, te fpie-^ gelen. De Priris plukte een ílruikje en trad in het bootje : hij bezag de bloempjes , kusch- te ze 5 en reikte ze, ftilzwijgend, aan emi-s hl A. De Gŕaaviň nam že, áaiikte met een' oogwenk , ftak het ílruikje aan den boe- • zem 5 en íliet , zonder een wooíd te fpree-^ ken J het bootje af. Het water wa:* gcheél kalrii ^ het plasfetl der ňemen was naauwlijks ťe hóoren. Het oog van den Prins bleef onbeweeglijk op EMÍLIA gevestigd. Emília beftierde lang- zaam de boot. Elke houding van e milí a was fčhoóti , de minfte haarer bewegingen livas aanťrekkelijk. De oever ktvam dezwij- gende Schepelingeíí allcíigskeňs te gemoet- Emília maakte den boot vast. en EMÍLIA. 133 ďan links, hier opwaards en ginds weer ge- beel naar de diepte. Maar noch de Graa- vin, noch de Prins, voelden de moeilijkhe- den der ruuwe bedevaart. Emília wasop- getogen^ dat de woestenij aan haaren Vrignd t)eviel ; de Príns betrad met jgenoegeij de plekjes 5 die e milí a egnige oogenbjikkeň te vooren betreden had, en beide verheug- den zc zich in het vrolijk vooruitzicht van eerlang in de E^Jifeefche velden uit te zuUen fysten. Men had de hoogte van de rot3 bijna be- reikt, íoen e milí a aan den onderílen trap eens breeden opgangs van groote veldftee- pen ftaan bleef. Emília wilde een weinig rusten , maar de Prins meende dat ze op hem wachtte , om arm in arm ten voUen met hem op te ftijgen. Hij trad op den trap, de verraderlijke fteen drpide zicji om zijne as , en de Prins had bijna het even- wigt verlooren. „ Karel!" gilde het bevallige Meisje plotfeling , floeg verfchrikt den fchoonen arm om hem heen , en was 'er bijna zelve íioor gevallen. „ Emília!" riep de Prins, en omyatte Jiaar , om haar vast te houden, I 3 „ Ea í 34 EMÍLIA, ,, En gij kunt mij zo beangst maaken ?** zei EMÍLIA na een poos^lloeg op het pop* pelend h^rte, en zag met een oog vol he-t melfche liefde tot den Prins op, Zij fton* den nog beide , hij met den arm om haar geflaagen , zij met den ^rm om hem : en jsijn mond boog ^ich over haar voorhoofd pederwaards. ,, Vergeef mij, emilia!" ^eí de Prins, toen ze geheel weer tot zich zelve gekomen was 5 en trok haare hand langs haare wang aan zijn* mond. Emília zweeg , eh hiel4 ?:ich naauwer aan hem vawSt, 33, Heb ik vergcving?" vrieg hij. Zijn mond zonk op h^are hand en zijne wangen bejegenden de haaren, „ L^at ons verder gaanľ' zei e milí a met cenQ gefmoorde ftem „ laat ons verder gaan !" EMÍLIA. 135 gewasfen , doorenílruiken verbierg het einde van den weg. Wie zich te fchielijk van doorens los wil maaken , verwart 'er zich gewoonlijk flechts te mecr in. Emí- lia wilde juist den laatften trap nit het doorenbosch beklimmen, als haar een van de ílekelige ílruiken het kleed vasthield. Zij zette krachteloos den voet weér te rug, en cene andere ílruik vatte den ftrik van haať koufeband. Zij keerde zich ijlings om, ten einde zich te bevrijden eer de Prins nakwa- me, en zij werd nog aan lok en halsdoek gevangen. Aan den rand der Elífec- Iche velden ftond e milí a van doorens ge- kluisterd. Zij had nog even tijd om den voet los te maaken , en de Prins hielp haar fchertfend uit de overige verlegenheden. Maar zij had in den haast den ftrik van haať koufeband los getrokken. De J^oufeband ontviel haar bij den eerften ftap: de Prins raapte hem onge- merkt op en ftak hem bij zich. En de zetel der rust ontving de beide Pclgrims. De Prins wns een paar oogenblikken te vooren bijna van b^grip geweest, om be - trachtingen over de oprichtfter der Woes- I 4 te- 13^ E MÍLI A. tenij , over den tegenwoordigen en over de^j toekomenden Hecr van dezelve te maaken. Maar de eerfte blik uit emiltaas Tmachr tend, befchroomd 5 liefdevol oog floeg alle deeze betrachtingen ter neder. í^ milí a had zich om zijnentwil zo vermoeid, was zo teder voor he.m bezorgd geweest, had de minfte zijner fchreden bewaakt, had zicji zijnentwegen zo beangstigd, had hem een? voiiwig KARí^L genoemd. — O, bemmnen is beminnen, maar beminnen en philofq- pheeren is verder niets dan philofopheeren, Emília, die niet in ílaat geweest was dcn geringften argwaan, noch omtrent zich zelve, noch omtrent dcn Prines, te voeden, gaf haaren Vriend gorgloos de hand , zei hem dat ze hartlijk moede was, en wandel- de met hem naar de houten , met ftroo ge- B M I L I 4- 13? ;; Gij , Heer Graaf ? gij ílrafbaar ?" vrieg EM 11^ I A^ en wilde haare hand te fiig trekken, aj Wiens nieuwsgierigheid is toch fcliuld -ip dat ge if ZQ vermoeid hebt ?" ,5 Ik bezin mij , Heer Graaf ! gij hebt 5, recht " 5, Maar ;k pnderwejľp n|ij ook gewillig 5, aan de ftraf, die gij mij op zult leggen/' ,, Recht J gij moet uwe ílraf hebben — 3j maar l^at mij eerst overleggen." 5j Ik verwacht mijn noodlpt." 5, Goe4, ik lieb 't. — Gij zult een fpreuk- j5 je van buiten leeren^en dat fpreukje zult „ gij mij de eerftemaal , dat gij mij in 'p „ Perk ontnioetjzonder hakkcien opzeggen.'* 55 En dat fpreukje heet?" 5, Let wel op ! — moeilijkhcden om eens 5, Vriends 'v^il zijn v.ergenoegingenľ Emília Jiad onwillekeurig den Prins de hand ge- drukt^en bloosde toen zij het bcmerkte. De Prins. knelde emiliaa's hand ílilzvvijgcndc ^an zijnen boezem, 5, Maar, Heer Graaf!" ving emilia aan, ten einde het gefprek op iets anders gcraak- te 5, hoe vind gij dit bedevaartsplckjc ?" P5 Een weinig rqmanesk , fchoone Gran- I 5 vili! igí EMÍLIA. W » vin ve Toveres! maar in zulk gezelfchap, He* — in zulk gezelfchap — ,, aantrekkelijker dan alle de Paleizen der „ To vergodinnen ! " „ Recht, Heer Graaf! — de Paleizen der 5, Tovergodinnen zijn niets en deeze Stroo- 99 hut is toch iets.^ 5, Emília! dat was onvriendelijk — dat j5 konde ik zelfs voor eene belediging ne* „ men." De Prins vergat, dat hij bloot Graaf was. Hij liet haare hand los en vorschte in haare oogen. Emília zag hem vriendelijk aan en haare' befchroomde blikken fmeekten cm verklaaňng* 5, Waarlijk , Emilia ! dat kunt gij zo niet ,, gemeend hebben. Zeg mij, kwam dat uit uw hart?'' E M I L I Á; 13^ ^^ En hierdoor heb ik u willen beledigen, „ Heer Graaf r „ Wees oprechtj lieve ejmiliaT zei de Prins en floeg den arm om haar heén — ,5 meent gij wérkelijk ; wijl dit hutje van „ ftroo toch iets ware?" „ Ik zal bang voor u worden , Heer „ Graaf ! gij weegt de woorden gelijk men „ goud weegt," 55 Gij komt niet los 5 lieve emiha!" zei de Prins vuuriger, en omftrengelde emi^ l^iA vaster ^5 kunt gij wérkelijk geen- ander „ wijl uitdenken ? niet eenmaal een ander ,5 wijl raaden?" 55 Maar, Heer Graaf! gij hebt mij immers 95 zelf toegeílaan een weinig nit te rusten/' 55 En fchoon dit ook ware?" 5, Raaden kost infpanning5 Heer Graaf ľ' ftamerde het vermoeide meisje, dat aan den bonzenden boezem van den Prins naauwlijks gdem kon haalen, 55 En helediging kost ílraf" zei de Prins, en greep haastig naar de koufeband, die hij in bewaaring had. 55 En wanneer dit zo ware?" vrieg emN í:^ia beflooten. De Prins vQrfchrikte. Hoe n^der het lichc U9 EMÍLIA. a^n 't uitgaan is, des te hooger fliklceft het op, en EMiLiAAs voUe, hemelsreine , uit- Jokkende en in vlam zettende blik verwees teíFens bij de uitkomst den Prins zo ernftig In ballingfchap , dat hij e milí a plotfeling vrij liet, het lint ftilzwijgend op ha^ť fchoot }ei, en naar 't venfter ging, -Hij wendde zich ojii , toen hij zich een weinig herftcld had. Het lint lag niet meer op EMiLiAAs fchoot, maai de voUe ^loed lag nog op haare >vangen. „ En nu, lieve Graavin?" ving de Prin? aan." 59 Ik bedank u recht zeer, Heer Graaf!" zei EMU. IA5 dic niet in ílaat geweest was haare oogen tot hen) qp te hefFen, 5, Bij eene Vriendin , van wier vertrou- „ wen ik vcrzekerd geweest was , had ilc E M í L I Av 141 feil häd haar hand aan zijn' mond getrofei ken; 55 Stel mij gerust , lieve emiiíIa!'' ving hij weder aaiii „- Wanneer ik u betuigde ^ 5, dat bloot uwe tegenwoordigheid mij elke 5, woestijn tot het bekoorlijkfte Landfchap ^ zoii maaken. — Zeg mij oprecht — 5^ zotidt gij mij kunnen — jzoudt gij mij. 55 willen gelooven?" 5^ Ik zou u zeggen, dat uwe Vriendfchap „ u verleidde om eenen veels te hoogen 5^ prijs op mijne tegenwoordigheid te ftel- „len." „ Maar gij zoudt mijne woorden geloo- ij ven ? " 5, Gij hebt het antwoord reéds , Heer 5, Graaf !'* De Vreede was geílooten : duizend kus- fchen op emiliaas hand verzegelden de- ;2elve. Een vlerk van den koufeband, die EMÍLIA weggeftoken had, was half bui- ten haať zak te rug gebleven. De verraader viel den Prins in 't oog. 'Er ontílond eeri nieuwe tvvist* De Prins verklaarde , dat bij veranderdé í)mftandigheden het lint zo goed als niet té- t4^ É M I L 1 A. te rug gegeven ware , en hij vordeŕde de uítlevefing van het zelve. Emília beriejl aich daarop, dat žij niet alleen de eigenaar* fter , maar ook de bezitfter van 't lint wts* De Prins íiam dit niet vooŕ voldoende aan y en beriep zich op zijne wettige verkrijging* Hij werd dringend ; 'eí viclen uitdrukkin- gen van wántrouwen, Van beledigde Vriend* fchap vooŕ. Emília deeden deeze Uitdrukkiíigen hait* lijk leed , maar zij kou verder niets doeii , dan vooŕ te flaan, om voortaan het lint aíd een gefchenk van den Prins aan te inerken, én het ili het toekomende nog.eens žo dieť- baar te zuUen houden. De Prins liet zich dat gevallen : alleen vordeŕde hij een tegen- gefchenk , en hij ving zelfs aan dit tegen* gefchenk te beftemmen. E M I L í A. 143 tí Ä was buiten dat van heimelijke verrade- rij omgeven, en de Prins bekwam de zaak, daar men om ftreed , in zijn geweld , ge^ duurende dat emilia, welílaanshalven , iets aan eene van haare hairlokken verbe-* terde. Hij bezat het lint pas , of hij heíinnerde zich, dat EMÍLIA het zelve van eene Vrien* din gekregen had. Hij beleed é^milia al^ les 5 wat hij van de gefchiedenis wist , en maakte het haar tot eeď pligt zich wedef in het bezit van den koufeband te ftellen- Emília beweerde , dat het gefchenk van haare Vriendin zich in de zekerfte bewaa- ring bevond, en dat het geen de Graaf be-* zat, niets dan bloote kópie 'er van ware, die zijj om zich te oeíFenen, zelve vervaardigd had« De Prins kuschte het línt , dat hem níl ťíog ecns zo fchoon gewerkt fcheén , wijl hij hoorde, dat het een voortbrengzel van EMiLiAAS eigen handen was. Maar hij^ híeld nu aan , dat zij het van hem aan haa-^ ren voet te rug nemeň, en zich in het toe- komende, bij gelegenheid van hetzelve, zij- ner herinneren zoude, Hij I4'1^ B U I h I Ai Ilij bad zo lang., en zo beweeglijk , dat 4e krachtlooze emilia hem ei^delijk geeíi woord ňieeí tegen wist te werpen. DePrins plaatíle eene knie op. den grond om žijn ge* fčhenk afan^te binden.— -— en hij deed het even zo eerbiedig als ongefchikt: dati$, hij déed het : hóóg-stecrbiedig. Emília, wijl hij 'cŕ-geen.einde van maakte ,- wilde hem de moeitc vanľ.den ftrik te. voltooien ontné- men , en- boog ■ zich over zijn gezicht. De Prins voclde den 'adem des roozenmonds aan 2ijne wangénr.hij kon zich niet langer hou-^ den 5 omvatte ; het : fidderende Meisje met bei- de armen, floot háar. áarf zijnôn bpezem, en druktc eenen gloeienden kusch op haare lippeni 5, Eén blikí emiľiaI één blik der 5, liefde uit uw oog!" riep de Prins in de E M í L t A. 14^ Zie ďáar de Driften. Van voóreii kgchende Sijreehen , van achteren verílin- áende Hijdraas ! Eérst onrchuld., deugdj bedv^ŕelmitígjgenot, hemel! • — - — dan zelŕ- bedrog, afwijking, mísdrijf, wanhoop, hel ! Hoe gemaklijk is het hier een alge- meen vonnis over twee oorfpronglíjk edele Zielen te velkn , en že riiet het oordeel der waereld tot den rang der nietsbeteke- nende, der verachtelijke Verleiderš en Lieh- tekooicn te verwijzen ! Maar hoe moei* lijk 5 Dok voor deti geftrengften Zede- meester, otn te bepaalen, waar de Priíi% waar emilía, begoňnen hebben íchuí- dig , wáar veŕachtlijk te worderi. 