VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Alstoen zet HALIDAY hem, dat hij vruchteloos de misdaad Ontkennen wilde, want dat hij zelf hem gezien had in het 344 DE AFGESNEDEN KEEL, oogenblik, dat hij dezelve in koelen. bloede en in tegenwoor- digheid der dochter van GABRIËL JOHNSTON beging, die hem daarbij met de lamp in de hand gelicht had. » Zwijg, ellendeling!”' zef Linpsavy, met een’ glimlach van verontwaardiging, „gij weet niet wat gij zegt. Volgens uw eigen verhaal moet gij de lafhartigfte bloodaard geweest zijn; want zoo gij mij een’ man hebt zien vermoorden, waar- om zijt gij hem dan niet te hulp gevlogen ?” „ Het was op dien tijd niet in mijne magt, dien Militair te redden,” hernam HALIDAY met fchaamte, „ en ik be- greep dus, dat het wijzer gedaan zou zijn, mij zonder reden in zoo bloedig eene zaak niet te betrekken.” n» Derhalve,” zet de Raadsheer, zich tot LINDSAY wen- dende, „erkent gij, op denbewusten nacht in JOHNSTON'S woning geweest te zijn?” » En al was dat zoo, wat raakt het u?” riep de gevan- gene. „ Doch, wat kan het mij, of wien ter wereld ook, nu nog verfchelen? Wel nu dan, ja, ik was er dien nacht, en ik fchaam mij over de rol, die ik er toen gefpeeld heb, want thans ontvang ik er eene fraaie belooning voor! Ja, juist de belooning, die ik verdiend heb, daar:ik een’ Pa- pist....: Doch wij willen er niet verder aan denken; en dat ten minfte zweer ik voor mij, dat er geen woord van het geval verder uit mijn’ mond zal komen, zoo lang ik nog op deze wereld ben.” Na deze foort van eed gehoord te hebben, verlieten beide den veroordeelden, en de Raadsheer voerde nALIipaAvy langs een’ zeer hoogen trap naar een vertrek in Parliament -freet ; zij traden er binnen, en vonden er een’ man ziek te bed lig- gen. Nadat GILMOUR naar deszelfs toeftand vernomen had, zet hij met eene foort van drift: „ Waarde broeder, ik ge- loof, dat wij nu eindelijk den jongen man ontdekt hebben, met wien gij in de ftulp in het gebergte te doen gehad hebt,” „ Ik zou de helft van hetgeen ik in de wereld bezit wil- len geven, dat gij de waarheid fpraakt. Wie en waar is hij?” » Als ik mij in mijne gisfingen niet bedrieg,” hernam de Raadsheer, „ zoo zit hij op dit oogenblik, in Tolbooth, Oon- der een doodvonnis gevangen, en heeft nog flechts weinige dagen te leven, Maar zeg mij, waarde broeder, zoudt gi in ftaat zijn hem te herkennen, of herinnert gij hem u daar- toe te onduidelijk ?” „ Helaas!” hernam de zieke, „ ik heb de geheele herin- i DE AFGESNEDEN KEEL, 343 nering daarvan verloren; want mijne wonde bloedde zoo fterk, dat ik in flaauwte viel, en, om zoo te fpreken , aan hetgeen rondom mij voorviel, gedurende al den tijd, dien ik daar bleef, vreemd was. Ik weet zelfs niet, of ik immer zijnen naam heb hooren uitfpreken; in allen gevalle heb ik dien volftrekt vergeten, Geheel het geval komt mij thans voor als eene gaping, als een ftilftand in mijn aanwezen, Al- wat ik weet is, dat de man een held moet zijn, en dat het uw pligt is, broeder, hem te redden, welke ook de mis- daad mag wezen, waarvoor men hem thans zou willen ftraffen » Hij heeft tegen de wetten van zijn land zijn leven ge- waagd „” antwoordde GILMOUR, „en hij moet met zijne medepligtigen fterven.” „ Neen, hij zal met de anderen niet fterven !” hernam de zieke met heftigheid. „ Moet er iemand fterven, dan fterf ik in zijne plaats. Hemel en aarde zal ik bewegen, eer ik duld, dat hij door beulshanden omkome !” „ Bedaar, lieffte broeder,” hernam GILMOUR, „ en laat de zorg voor die zaak aan mij over. Ik geloof, dat mijn invloed niet geheel nutteloos geweest is, om dien Heer (hier wees hij op HALIDAY) en ook nog eenige anderen het leven te redden; en zoo ik mij hun lot ter harte nam , was het juist omdat ik de mogelijkheid onderftelde, dat onder hen de perfoon of de twee perfonen zich bevinden konden, in welke gij belang ftelt, — Maar, doe mij het genoegen en helder thans aan den geen, die mij herwaarts verzeld heeft, de geheimzinnige gebeurtenis op, van welke hij oog- getuige geweest is, zonder die te begrijpen.” Op dit oogenblik trad de ziekenoppasfter, die zich reeds meer dan eens vruchteloos aan de deur vertoond had, ftou- telijk binnen, en zeide tot haren meester: „ Is het gefprek van uwe Edelheid haast ten einde? Beneden ftaat een jong meisje, dat met aandrang begeert toegelaten te worden.” „Een jong meisje? wat kan die mij te zeggen hebben, en hoe is haar naam ?” vroeg de zieke, » O Mijnheer „” hernam de oppastter, „ zij ziet er uit als een eerlijk meisje; maar, ik weet wel, dat is tegenwoordig geen bewijs, dat zij beter zou zijn dan de rest. Wat mij betreft, ten minfte, ik zou er niet voor willen inftaan, Zoo veel is zeker, dat zij al dikwijls hier in den omtrek gezwor- ven heeft, en ik geloof, dat zij in de eene of andere kwade 346 DE AFGESNEDEN KEEL, zaak gewikkeld is, want zij heeft mij gezegd, dat zij niet keen kon gaan, vóór zij uwe Edelheid gefproken had,” De oppasfter bevel bekomen hebbende om haar binnen te laten, zag men een jong meisje de kamer intreden, dat vi- „terst bedeesd en met hare houding verlegen fcheen. Een lange mantel omfloot hare leest, en eene foort van kap ver- borg haar grootendeels het aangezigt, De zieke fprak haar aan, haar verzoekende te naderen, en te zeggen, wat zij van hem begeerde, Zij antwoordde alleenlijk, dat zij hem in het bijzonder wenschte te fpreken, indien hij wél genoeg was om aan iemand gehoor te verleenen. De zieke, zich in zijn bed een weinig opheffende, zeide, dat zij flechts vrije- lijk {preken zou, want dat hij voor de aanwezigen geene geheimen had, Men zag, dat het meisje blijkbaar met hare fchroomvalligheid worftelde , maar dat zij iets zeer gewigtigs mede te deelen had. Zoodra zij zagen, dat wij hen naderden om hen aan te grij- pen, hielden zij niet ftand, maar weken naar eenen veen- grond, over welks weeke oppervlakte wij onze paarden niet heen konden drijven.” Doch, daar ik fpoedig in de verte, op eenen anderen heuvel, nog drie menfchen bemerkte, die de vorigen te hulp fchenen te komen, zag ik, dat, zoo ik hen wilde aantasten, er geen tijd te verliezen was, Derhalve gaf ik terftond onze paarden aan een van mijn volk te bewa- ren, en drong, met fabel en piftool in de hand, verzeld door de overigen, in het moeras, Ik eischte, dat zij zich overgeven zouden ;’ maar , verre van zulks te doen, maakten zij zich, van hunnen kant, tot géwapeùden tegenftand ge- reed, Zelfs van een oogenblik gebruik makende, dat wij tot aan de knieën in het moer gezakt waren, renden zij allen te gelijk op ous aan, en een paar minuten lang hadden wij, man tegen man, een vrij hevig gevecht te verduren, Inzon- derheid was er een zeer oude Puritein, die mij met zijn’ knuppel een’ verfchrikkelijken flag toebragt, en, daar hij dien herhalen wilde, wierp ik hem, met een. piftoolfchot , dood op den grond, Alstoen vloog een jong mensch, die eene fabel in de hand had, woedend op mij aan, en, daar ik de beenen uit het flijk nog niet had kunnen loskrijgen, kon ik zijnen houw niet afwenden, en ontving dien dwars- flag vlak op den hals, die mij ongetwijfeld geheel doorfne- den geweest zou zijn, zoo zijne fabel beter geflepen ge- weest ware. Niettemin de houw was goed toegebragt, daar hij tot op het been toe doorging, en eene der groote hals- aderen gekwetst werd. Ik viel; maar, daar op hetzelfde oogenblik mijn volk eene losbranding op den vijand deed , hield deze af. Het fchijnt, dat ook wij vervolgens de wijk genomen hebben; maar, van hier af kan ik niet anders meer fpreken, dan naar het berigt van anderen, want ik heb gee. ne duidelijke herinnering van hetgeen verder voorviel, Mijn volk droeg mij op hunne armen van het veld; zij hieven mij, zoo goed zij konden, te paard, en poogden, zoo goed hun mogelijk was, mijn bloed te ftelpen, dat onophoudelijk mij uit 318 DE AFGESNEDEN KEEL, den hals bleef vloeijen. Weldra nogtans zagen zij, in de verte, verfcheidene andere benden Pariteinen opdagen, die hun den terugtogt fchenen te willen af{nijden, en, daar zij zelven toch geen middel of hoop meer hadden om mij het leven te redden, oordeelden zij geraden, mij in de eerfte eenzame ftulp neder te leggen, welke zij op hunnen weg ontmoeteden. Mij aan de menfchelijkheid der bewoners aan- ‚bevelende, zeiden zij hun, wie ik was, en vervolgens, flechts op hunné eigene veiligheid bedacht behoevende te zijn, gelukte het hun, behouden te ontkomen. De eenige bewoners van het eenzame huis, waar mijn ge- leide mij afgezet had, waren, ten minfte op het oogenblik van het mij overgekomen ongeluk , twee Puriteinfche gelie- ven, uitgemaakte Whigs. Mijne foldaten hadden zich ver- genoegd met mij op den grond van eene benedenkamer neder te leggen, en mijn bloed, hetgeen zij zoo goed zij konden geftelpt hadden , begon op nieuw te vloeijen, en overftroom- de den vloer van het vertrek, waar ik lag. De jonge man zeide terftond, dat het beste, wat men doen kon, was, aan mijn lijden een eind te maken, door mij geheel en al te doo- den; maar het jonge meisje begon te fchreijen, en fmeekte bem integendeel, met den vurigften aandrang, eene poging te doen om mij te redden, — „O mijn joun!” riep zij in hare bergtaal, „ hoe kunt gij zulk eene gedachte koeste- ren? Onderfteld zelfs, dat hij een onzer doodvijanden is, zoo is hij daarom niet minder een fchepel van God; en heeft hij niet, even als wij, eene ziel te behouden? En das ook nog, moet een Militair niet doen, wat hem bevolen wordt? Nu, mijn vriecd, gij, weet, dat gij tot het doktersberoep zijt opgeleid ; zou het niet beter wezen, zijn bloed, dat al gedurig meer wegloopt, te ftuiten, en te trachten, her leven van dien ftervenden Officier te redden, dan hem, in ons huis te laten omkomen? De fchuld van dien dood zou ons wel geweten kunnen worden.” » Dat de zegeningen des Hemels u fteeds verzellen , mijne waardfte saLLY!” hernam de jongeling; „ gij hebt inder- daad de taal van mijn hart gefproken, en, daar gij het van mij verlangt, zoo zweer ik bij uzelve, dat, al moesten wij er om lijden, ik, verre van niet alles aan te wenden, wat in mijn vermogen is, om dien man te redden, hem zelfs tot den laatften druppel van mijn bloed, des noods, tegen onze eigene partij verdedigen zal!” DE AFGESNEDEN KEEL, 349 » Terftond floeg hij de handen aan het werk, en, ondanks mijne pijn en zelfs mijn’ wederftand, want mijn lijden belette mij te begrijpen wat hij met mij voorhad, flaagde hij er in, de vreefelijke wond, welke ik in den hals bad, op eene zeer kunstmatige wijze toe te naaijen; en daar, bij de wanorde, waarin het huis zich bevond, eene fchaar niet zoo fnel te vinden was, fchijnt hij tot het affnijden der draden een groot keukenmes’ gebruike te hebben, Het is waarfchijnlijk, dat juist gedurende dit gedeelte der bewerking de verborgen oog- getuige van dezelve door het venfter gekeken heeft, en door den uiterlijken fchijn van het bloedige tooneel bedrogen ge- worden is. „ Naauwelijks was dit alles gebeurd, of de twee broeders van het jonge meisje kwamen’ uit de plaats, waar zij zich fchuil gehouden hadden, naar huis terug. Toen zij den vloer vol bloed zagen, was het eerfte, dat zij deden, te vragen, wat er voorgevallen was, Hunne zuster verhaalde het hun; maar, eer zij nog uitgefproken had, grepen beide met drift naar hunne wapenen, en de oudfte, sAMUEL, riep met de woede van eenen bezetene: „ Gezegend zij de regtvaardige wreker van het vergoten bloed! Het is dan waar, dat de Heer zijnen wreedften tegenftander in onze handen geleverd heeft?” — „ Houd op, houd op, waardfte broeder !” riep het meisje, terwijl zij hem met hare armen omftrengelde ; » zoudt gij dan eenen armen jongman willen om hals bren- gen, terwijl hij weerloos op het bed der fmarte ligt? Zeker, zoo het de Heer is, die zijn leven in uwe handen gefteld heeft, zal Hier u, zoo gij thans op eene lage wijs van uwe overmagt misbruik maakt, eens eene vreesfelijke rekenfchap over afvragen.” » Zwijg, onzinnige deern!"” hernam sAMVEL met de- zelfde woede; „ik zeg u, dat, al had hij duizend levens te verliezen, ik die op dit oogenblik hem alle ontrukken zou! Verderven moge deze onhandige en verroeste fabel , waarmede het mij niet heeft mogen gelukken, hem op de weide het hoofd af te flaan, toen alle kanfen van het ge- vecht zich voor ons verklaarden!” Hij wierp de fabel weg en greep het mes. „ Die man zal fterven, Weet gij wel, MENGELW, 1839, no. 7, Z iz 350 DE AFGESNEDEN KEEL. dat hij, nog geene twee uren geleden, onzen ouden vader met een piftoolfchot vermoord heeft? Zie naar buiten; van hier kunt gij het misvormde lijk in het flijk Van den veen- grond zien liggen !” » Q God!” riep het meisje, „ is onze arme oude vader dood!” ,.. De fmart belette haar meer te zeggen, en be- wusteloos zeeg zij in den ouden armftoel, waarin de ge-. kwetfte verbonden geworden was. l „ Hare broeders floegen op haar geene acht hoegenaamd, maar, elk met een wapen iu de hand, fnelden zij naar het kamertje, waar men mij te bed gelegd had, en, in gloeijen- den dorst naar wraak, zwoeren zij, dat zij mijn leven heb- ben zouden, Gelukkig kwam toen de jonge vreemdeling, die mij verbonden had, tusfchenbeiden. Dwars voor de deur gaande ftaan, zwoer hij van zijnen kant, dat men niet dan over zijn lijk tot mij zou genaken, Hoe zal ik u de onftui- mige wisfeling van drangredenen en verwijten, die nu volg- de, naar eisch vertellen? Geene der twee partijen wilde een duimbreed van haar opzet afgaan.. Eindelijk rees sa- MUEL's woede tot zulk eene hoogte van razernij, dat hij, zijn wapen zwaaijende, uitriep: „ Hoe durft gij mij in mij- ne regtvaardige wraak te keer gaan, daar het lijk mijns va- ders nog in het veen ligt te bloeden? Hebt gij de onbe- fchaamdheid , om in mijn eigen huis over mij den meester te willen fpelen? Uit den weg, of dat uw bloed over uwen kop kome!” >» Ja,’ hernam de Chirurgijn, „ ik zal den meester fpelen over den Duivel zelven, en dat in zijn eigen huis, wanneer hij geen rede verftaan'wil! Sla”dan, en wij zullen zien !” n» Toen trad sAMUEL een’ flap terug, om meer kracht aan den flag te geven, dien hij zijnen tegenftander dacht toe te brengen; maar in een’ oogwenk, en zonder hem tijd te laten den onvoorzienen aanval af te keeren, fprong de dap- pere jongeling op hem toe, wendde met eene krachtige be- weging van zijnen linkerarm de hand af, die het flaal voerde, en bragt hem gelijktijdig met den regter een’ vuist- flag toe, die hem, in het bloed van den.gekwerfte, op den vloer wierp. Toen ontwapende mijn verdediger hen beiden; maar, zich DE AFGESNEDEN KEEL. 351 daardoor nog niet genoegzaam tegen eene hernieuwing hun- ner woede gewaarborgd achtende, oordeelde hij voorzigtigst hun de nn te binden; vervolgens hield hij zich eeniglijk met bet jonge meisje bezig, hetwelk , hoezeer bitterlijk over den dood haars ouden vaders fchreijende, nog altijd bleef volhouden, dat. het eene ontmeuschte wreedheid zou zijn, den armen gekwetfte om hals te brengen, n»n O mijne waarde broeders !* zeide zij, terwijl aanhou- dend fnikken hare woorden afbrak, „ komt tot bedaardheid, en weet u te gedragen als menfchen en Christenen betaamt! Er is voor éénen dag al genoeg bloed geftort; en al fneedt gij nu dien ongelukkige geheel aan ftukken, kan dat aan on- zen vader het leven teruggeven? Neen, neen, dit zou zijne ' ziel, welke dit jammerdal van zonde, lijden en ongeluk ver- laten heeft, daarin niet terugroepen; en wildet gij flechts acht geven op hetgeen de Zaligmaker ons geboden heeft, zoo zoudt gij niet dus de zucht naar wraak u het hart laten - doorknagen. Daar het de wil des Heeren is, al deze we- derwaardigheden op zijne heilige kerk van het Schotfche Co- venant te laten drukken, waarom onderwerpt gij u dan niet met lijdzaamheid, als uwe. overige broeders, in gehoorzame onderdanigheid aan dien wil? Nimmer toch zal het eene, door enkele perfonén bedrevene daad van bloed en wraak- neming zijn, die onze vervolgde zaak geluk kan aanbrengen!’ n Toen eindelijk hare broeders van kunne eerfte woede te- ruggekomen waren, maakten het meisje en haar minnaar hun de armen los, en na langdurige en aandoenlijke voorftellingen gelukte het hun, hen te doen begrijpen, hoe onteerend het voor mannen van moed was, zulk een lafhartig middel te bezigen om zich te wreken. Ten laatfte leverden zij mij iu de handen mijner vrienden over. Liefderijk was dit van hen gedaan; maar het was de ongekunftelde welfprekendheid van het jonge meisje, die het vermogen had, den woesten geest der Puriteinen te bedwingen, bij welke de wet van weder- vergelding eene gevestigde en als volkomen wettig Da shonws de gewoonte fcheen te zijn. „ Toen mijne vrienden kwamen om mij weg te voeren, en ik, na eene ‘bewusteloosheid van verfcheidene uren, mij weder eenigzins beter bevond, was het eenige, dat ik mij herinner in het huis gezien te hebben, het lijk van den ar- men grijsaard, dien ik gedood had, en het fchoone jonge meisje, dat nevens hem ftond en fchreide, Waarlijk, op Z2 352 DE AFGESNEDEN KEEL. dat oogenblik ofdervond ik zoo fmartelijke aandoeningen, dat ik voor niets ter wereld zou willen, er- dergelijke ter tweedenmale te gevoelen; en hetgeen nu buiten kijf geacht moet worden is, dat het in mij, of in iemand der mijnen, de zwartfte ondankbaarheid zou wezen, immer of ooit te vergeten, wat dit lieve meisje en haar minnaar voor mij ge- daan hebben; want het is, om zoo te fpreken , niet moge- lijk, dat zich iemand andermaal in eenen toeftand als den mijnen bevinde, daar ik van den dood gered geworden ben in het huis en door de kinderen zelven van den mah, aan wien ik zoo even eerst de doodwond had toegebragt.” Dus fprak Kapitein ROBERT, van dankbaarheid fchreijen- de op de eene hand van het meisje, terwijl zijn broeder, en ook HALIDAY, de andere teederlijk drukten, Dit alles deed haar meerderen.moed vatten, en eindelijk bragt zij, on- der eenen vloed van tranen en al fnikkende, de volgende woorden uit: „ Er is een arme jongeling, die, volgens uwe meening, gelijk de mijne, u het leven gered heeft, en het is juist de geen, die veroordeeld is om overmorgen aan de galg te fterven. Wilt gij niet uwen invloed gebruiken , om voor bem:te doen, wat hij voor u gedaan heeft?” „ Voeg er geen woord verder bij, mijne lieve en waardige dochter!” zet de Raadsheer; „ want offchoon ik niet regt weet, hoe ik het aanleggen zal, om iets te doen voor eenen rebel, die de wapenen tegen de regering gevoerd heeft, zal ik evenwel, om zijnent-, om uwentwil, doen, wat ik flechts immer vermag.” „O, zeg liever, Mijnheer, dat de Whigs tot wanhoop gebragt waren, en dat die ongelukkige door de warmte van zijn hart en de drift der jeugd weggefleept geworden is! Wat kan ik er nog bijvoegen? Maar gij zijt goed, zeer goed, en op mijne knieën fmeek ik u geen tijd te verliezen, want er blijfe u flechts weinig over.” Raadsheer cir MOUR nam het meisje bij beide hare han- den, en, haar vriendelijk opheffende, verzocht hij haar, bij zijnen broeder en de oppasfter te willen vertoeven, tot dat hij terug zou zijn. ftaanden Donderdag, op dic zelfde uur, andermaal bij mij; want vóór dat de Raad vergadert, kan ik niets verder doen,” Ligtelijk zal men befeffen, hoe verbaasd de arme veroor- deelde was, toen hij zijne saLLY, met het bevel tot uit- ftel in de hand, zijne eenzame kerkercel zag binnentreden, en hoe veel hooger nog den volgenden Donderdag zijn hart moet geklopt hebben, toen zij hem zijne geheele onbeperkte gratie bragt. Kort 'daarna waren zij echtelingen, en werden door de familie GiLMmOUR in de wereld voortgeholpen. Joan Linpsay werd een der voornaamfte Chirurgijns te Edimburg, en de afftammelingen van dien goeden en onver- fchrokken jongman bekleeden nog tegenwoordig in die ftad tenen aanzienlijken rang. ` -— KALABRISCHE ZEDEN EN NAPOLITAANSCHE REGTSOEFENING. (Een merkwaardig Verhaal.) Een paar het Geregtshof van appèl te Napels verwezen en voor hetzelve nog aanhangig liĳfftraffelijk geding , welks on- derwerp met al deszelfs bijomftandigheden niet alleen in ie- ders mond, maar ook voor een gedeelte reede in de open- bare nieuwspapieren is overgegaan, levert een al te treffend kenmerk van de denk- en handelwijze der Kalabrezen , als- mede van de Napolitaanfche regtsoefening „ dan dat het niet verdienen zou in deszelfs vollen zamenhang ook bij ons be- kend te worden; vooral daar dit in onze tegenwoordige tijden gebeurde voorval ons als °t ware in de duisterfte dagen der Middeleeuwen en op het gebied der Romantiek verplaatst, Het tooneel is het kleine Kalabrifche ftadje Mifwra ; de ge- beurtenis zelve valt in het jaar 1837. Niet flechts de gefchiedboeken der magtiger Staten van Italië vertoonen ons op elke bladzijde die bloedige trekken , welke eeuwen lang het Schiereiland tot een fchouwtooneel van innerlijke tweedragt , burgerkrijg en vreemdenheerfchappij gemaakt hebben; ook de kronijken der kleinere fteden en vlek- ken leveren daarvan den weêrfchijn, en bieden allerwegen 854 ` KALABRISCHE ZEDEN hetzelfde bedroevende fchouwfpel van om het gebied wor: ftelende Edelen; van maatfchappijen, door partijhaat ver- fcheurd; van misdaden, welke, door hartstogt ingegeven, ftraffeloos onder den dekmantel der wetten begaan werden; van burgers, die op den wenk hunner dwingelanden elkan- der naar de flagtbank fleepten, in plaats van hunne vereenig: de krachten tegen hunne onderdrukkers te keeren, Zoo was ook Mifura finds onheugelijke tijden het tooneel geweest der kampftrijden van twee adellijke geflachten, dat van LONGOBUCO Een POLIZZI, en was door de vijand- fchap dier familiën in partijen gefcheurd geworden, Naar gelange der afwisfelende tijdsomftandigheden hadden de kleu- ren der ftrijdenden gewisfeld „doch niet de beweegreden van den ftrijd — hun haat, Toen de Ridders uit hunne rotsnes- ten naar de fteden daalden, en het ijzeren pantfer tegen het burgerkleed ruilden, was die onverzoenlijke wrok hun trouwe medgezel gebleven, Van nu af aan werd, in plaats van het zwaard, de pen hun wapen, hun flagveld de regtszaal, en de wederzijdfche verbittering door den fchijn van wettigbeid, met welke iedere partij hare aanvallen poogde te bekleeden, nog flechts verhoogd. De hoofden der twee familiën waren nu laacftelijk re L1- CE LONGOBUCO en ALOÏSIO POLIZZI, welke laarfte het ambt van Stadsfyndicus bekleedde. Deze was gehuwden vader eener. dochter, terwijl Don reuice nog ongehuwd was en zijn huis door eene oudere zuster liet befturen.. Mifura is niet groot genoeg, dat twee doodvijanden er elkander uit den weg zouden kunnen gaan, en bezit te wei- nig openbare phiatfen van verlustiging, dan dat zij er elkan- der niet dagelijks zouden ontmoeten. Elke dier ontmoetingen drupte nieuw gif in de opene wonde; gif, dat daarin te die» per voortknaagde, hoe minder de befchaafder gewordene ze» den eene ruwe uitbarfting der driften gedoogden, hoe meer Don ALoïsro op het bewaren zijner ambtswaardigheid be- dacht moest zijn, en Don retice zich in gcht moest nè» men, den opperften magiffraatsperfoon daarin niet te kwetfen. Op zekeren avond troffen de twee tegenftanders elkander weder aan in het eenige koffijhuis der plaats. Don FELICE fpeelde domino, Toevallig ftond achter deszelfs ftoel de Syn- dicus in gefprek met andere gasten, aanvankelijk zonder op het fpel acht te geven, daarna gedachtenloos het opendek- ken en aan elkander voegen der fteenen befchouwende; waar: EN NAPOLITAANSCHE REGTSOEFENING. 355 fchijnlijk wist hij niet eens, dat zijn vijand hem zoo nabij was. Don FeLice fpeelde ongelukkig. Is nu reeds op zichzelve bijna ieder fpeler met eenig bijgeloof behebt, zoo is zulks de verliezer in nog hoogere mate, en fteeds geneigd, zijn ongeluk minder aan begane misflagen of de wangunst der fortuin, dan aan toevalligen invloed van buiten toe te fchrij- ven. Op het hoogst van zijne kwade luim keerde Don F e- Lice zich om, en werd den man, dien hij haatte, achter zich gewaar. De gelegenheid, om ten koste van zijnen vijand aan zijnen wrevel lucht te geven, was te gunttig. n Gij ftoort mijn fpel, Don ALoïs1o,” begon hij op gebie- denden en tegelijk verfimadenden toon, „en zoudt mij ver- pligten, wanneer gij van plaats veranderen wildet,” In den Syndicus rees terftond het befluit op, om aan het toeval, hetwelk hem naar die plaats gebragt had, den fchijn van op- zet te geven. Derhalve, verre van een vingerbreed terug te wijken, boog hij zich veeleer op den rietftoel, waarop hij leunde, voorwaarts, mat Don FELICE met een’ koud ver- achtenden blik, en wierp zwijgend het hoofd een weinig achterwaarts, alsof hij zijne tegenpartij geen antwoord waar- dig keurde, „ Hoort gij niet, wat ik u zeg, Don AL oï- s10?” herhaalde LoNGosruvco met ftijgende grimmigheid ; „uwe nabijheid is mij lastig. Gij ftaat mij in den weg — hier als overal elders.” — „ Ergert u mijne nabijheid ,” her- mam por 1221 honend, „ wel dan, hoop ík, zal God ver- gunnen, dat het u in de eerfte twintig jaren daaraan niet ont- , breken moge!’ — „ Misfchien zou die tijd wel te bekorten zijn,” was het antwoord, Deze woordenwisfeling werd luid genoeg gevoerd, om door ieder der aanwezigen geboord te worden; doch de vijandfchap der beide ftamhoofden was te bekend, en botfingen tusfchen hen hadden te veelvuldig plaats gebad, dan dat deze nieuwe vijandige onwmoeting' bijzonder opzien gebaard of oplettendheid gewekt zou hebben. Den volgenden morgen reed de Heer Pou1zz1 naar zijn vijf migliën van de ftad gelegen landgoed Monfelice. De met laag muurwerk omzoomde weg voerde hem door een olij- venbosch bergopwaarts, Het was ín het midden van den zomer, Heinde en ver zag men geen levend wezen; alles had zich voor den gloed der hooger en hooger ftijgende zon- nefchijf verborgen, en alleen het verdoovend geluid der kre. kels, dat uit de mirte- en andere @ruiken gehoord werd, brak de algemeene ftilte af, In gedachten verzonken en door 356 KALABRISCHE ZEDEN de hitte neêrgedrukt, had de ruiter den teugel van zijn lus- teloos bergop klimmende paard uit de hand laten flippen, toen hij zich eensklaps bij zijnen naam hoorde roepen, met fchrik vit zijne mijmering fchoot, en eenen wilden, ruiggebaarden kerel, wiens fpitfe hoed met bonte linten verfierd was, van achter den muur het geweer op hem zag aanleggen. Don ALoïs1o greep fnel naar zijne karabijn ; een wapen, zonder hetwelk geen Kalabrees zich ook flechts een kwartier uurs verre op het veld waagt, en fpande den haan. „ Weg met den fnaphaan!” riep de bandiet. „ Maak geen noodeloos ge- rucht! Wij zijn met ons tienen.” Werkelijk rees ook van achter de fteenen en de aloëplan- ten een half dozijn door de zon verfchroeide, van top tot teen gewapende kerels, als borgen voor het woord des fpre- kers, in de hoogte, Het oog van den Sindaco vloog foel over de bende, Een oogenblik weifelde hij, of hij niet zijn fchot losfen, zijn paard omwerpen en zijn heil in de vlugt wilde zoeken; doch, eer hij dit met zichzelven eens werd, was de roover den muur overgefprongen, en, met trotfche gerustheid zijn geweer over den fchouder werpende, greep hij het paard in den teugel. „Verfta rede, Don ALoïs1ol” zeide hij; „ftiĳg af; leg de wapens neder, en vrees niet: wij zijn galantuomini: De Sindaco begreep nu maar al te zeer, dat wederftand of vlugt even onmogelijk waren, en gehoorzaamde het bevel des roovers. Middelerwijt waren ook de overigen genaderd. » Ik ken u wel,” zei de Heer poL1zzı tot den eerften; n» gij heet VALENTINO, met den bijnaam MONOCOLO, en hebt reeds eens, nu twee jaren geleden, wegens ftruik- rooverij te Mifura in de gevangenis gezeten.” — „ Kent gij mij zoo goed „” hernam de eenoogige , „ zoo zult gij ook weten, dat ik van ouds tot het loochenen te trotsch was.” — » En gij,” keerde ArLoïs1o zich tot den hun het naast ftaande, „zijt MARCO DONNOLA, en tot tuchthuis- ftraf voor uw leven veroordeeld, wegens ....” — „ Wat beteekent dit nutteloos gebabbel, Signor ?” viel de eenoogige hem in de rede. „ Hier houdt gij geen gerigt, en wij ftaan niet voor de balie, Wilt gij u in uw lot fchikken — goed- willig, anders dwibgt gij ons geweld te gebruiken.” — n» Nog fiechts ééne vraag,” riep de Syndicus. » Gij zijt door LON- copuco gezonden?” — „ Waarlijk,” hernam MARCO, n» Ei kent den vogel aan zijn gezang!” — „ En hoeveel EN NAPOLITAANSCHE REGTSOEFENING. 357 heeft hij u voor de vangst beloofd?” — „ Weinig, fpot- weinig,” gromde MoNocoLo. „ Maar. wat helpt het; is de koop eenmaal gefloten, zoo is loven en bieden mosterd na den maaltijd. Tweehonderd ducati, Signor, brengt gij ons op; geen guattrino meer” — „lk geef u het dubbele, zoo gij mij vrijlaat” — Een gemor van misnoegen liep door den hoop. „ Wij zijn mannen,” riep MARCO, „en een man houdt zijn woord, Foei, Signor, dat riekt weder naar de griffie! Geen fyllabe meer, en laat u blinddoeken.” Na een half uur lang met moeite bergop geklauterd te heb- ben, gedurende welken tijd Don ArLoïs1o door twee der roovers geleid werd, hield' de troep halte, Men nam den gevangenen den blinddoek van de oogen; hij ftond in eene ruime fpelonk. Vrouwen, volwasfene meisjes en kinderen wa- ren om een helder vlammend vuur gelegerd , waarop een ke- tel hing te koken, ftaarden hem met domme nieuwsgierigheid aan, en fluisterden vervolgens onder elkander, In het ach- térfle gedeelte van het hol lagen nog meer mansperfonen te flapen, half verfcholen in een’ hoop dorre bladeren, Een. magere grijsaard, met grof uitftekend gebeente, rees in een; hoek overeinde, trad naar den Syndicus toe, en heette hem welkom. Don ALoÏsro knikte, zonder te fpreken. „ Gij fchijnt mij niet te kennen, Eccellenza,” ging de oude man voort. „ Zeker, de oude vos is fteeds te flim geweest, om zich in uwe knippen te laten vangen. Mijn naam, echter, kan u niet wel onbekend zijn; want ik denk niet, dat er ve: len tusfchen Napels en Reggio wonen, die nooit van den ou- den TRENTA-TRE hebben hooren fpreken.” Aroïsro was juist geen weekhartig , zenuwachtig man; doch toen hij den naam van den roover vernam, en zijne regterhand in deszelfs ijzeren vuist geklemd voelde, liep hem eene rilling door de leden. TReENTA-TRE was de medo- genloosfte , de meest gevreesde bandiet in beide de Abruzao's — zijnen. naam ontleende hij van de drieëndertig door hem begane moorden, „ Wees niet bevreesd, Don ALoïsro!” vervolgde de roover; „ zonder noodzaak zal u geen haar ge- krenkt worden, Gebied over mij, over de mijnen, over ge- heel ons huishouden — gij zijt padrone.” Het karakter des Kalabrifchen roovers is een wonderbaar mengfel van ruwheid en fijner gevoel, van laagheid en eer- zucht. De uitoefening van zijn handwerk komt hem niet an- ders voor, dan als de eervolle flrijd der onderdrukten tegen 358 KALABRISCHE ZEDEN de magtigen, der behoefte tegen de doode letter der wet; het ftreelt hem, aan zijn bedrijf eene glansrijke , bijna rid- derlijke kleur te geyen, jegens armen den grootmoedige te fpelen , jegens zijne gevangenen den dienstvaardigen gastheer, Hij is roover en moordenaar — doch beide als ga/antuomo. TRENTA-TRE en deszelfs gezellen wedijverden in oplet- tendheden jegens den Syndicus, Een vorst, die het huis van een’ zijner vazallen met zijn bezoek vereerd had , zou niet “met grooteren eerbied ontvangen, niet met meer zorg be- diend hebben kunnen worden. Wel bevroedende, hoe druk- kend hunne nabijheid voor hunnen onvrijwilligen gast moest wezen, ruimden de zonen van het gebergte hun hol voor hem in, en floegen zich op een effen bergvlak voor hetzelve neder, waar zij de gelukkige vangst van den dag met wijn en dans begonnen te vieren, Alleen MARCO DONNOLA bleef als fchildwacht aan den ingang. Het begon reeds te fchemeren, toen een vreemdeling het hol binnenkwam, langzaam op Don ALoïsro toetrad, en met over elkander geflagene armen voor hem ftaan bleef, Het was Don FELICE LONGOBUCO, De Syndicus zag op, wierp zijnen vijand eenen blik vol van den doodelijkften haat toe, en rigtte vervolgens zijn oog weder op de in asch verzinkende kolen. Elk hunner gevoelde het gewigt van dit uur, waaraan beider noodlot verbonden was, en begreep, hoe de langdurige ftrijd thans deszelfs beflisfing naderde; elk bedacht in zijnen geest de woorden, welke hij zijnen doodvijand wilde toeflingeren, en peinsde, hoe hij den angel zijner rede fcherper maken, het knagendite gif in de wond van den gehaten tegenftander druppen zou, Loncosvco brak het eerst het ftilzwijgen: „ Gij zijt in mijne magt, poLIzzI! Het lang gewenschte oogenblik is gekomen, waarop ik mijne wraak voldoen, waarop ik u vervietigen kan, En dat wil ik — dat zal ik,” — Mis- fchien,” hernam Don ALoïsro met verachting, „ zoo g1 er den moed toe hadt.” — „Denkt gij dat? Waarlijk, een woord flechts van mij, en TRENTA-TRE wordt door U LOE TRENTA-QUATTRO.” — „Gij hebt mij flechcs voor- komen.” — „ Luister naar mij, Pouizzit Ik ben niet hier gekomen om naar uwe jongensachtige groorfpraak te luisteren, of mijnen wrok, als een wijf, met fchelden lucht te geven. Wij haten elkander doodelijk — nevens elkander kunnen wij niet leven, Een van ons moet het veld ruimen EN NAPOLITAANSCHE REGTSOEFENING, 359 — en die eene zijt gij. Het kost mij flechts eenen wenk, om u te doen vermoorden — geef ik dien niet, zoo ge- fchiedt zulks eenigliĳk, om u uw geheele leven lang met het bewustzijn te folteren, dat gij elken ademtogt aan de grootmoedigheid van uwen vijand te danken hebt. Zwijg, zeg ik u! Geen woord, Ik laat u vrij. Daarvoor ftaat gij mij uw landgoed Monfelice af — verfta mij wel, regtskrach- tig. Een fchijnverkoop moet mij het bezit verzekeren, Gij verkoopt mij voorts huis en hof te Mifura. Gij ruimt het land — waarheen, is mij onverfchillig; zoo ver mogelijk — over de grenzen, Het Koningrijk heeft voor ons beide gee- ne roimte, Antwoord! Wilt gij?” Potizz1 wierp fcham- per lagchend het hoofd in den nek. Drie dagen waren reeds verftreken, federt POLIZZI ver- dwenen was. De verflagenheid van zijn gezin nam toe bij den terugkeer van elken naar Monfelice gezonden bode. Nie- mand had, noch daar noch onder weg; den Syndicus ge- zien. Mevrouw GONEGONDA PoL1zzi'kende den aard harer landslieden, vooral dien van den vijand haars gemaals ; te goed, dan dat zij een oogenblik getwijfeld zou hebben, van welken kant de flag gekomen was, Even goed wist zij echter ook, dat de tusfchenkomst van het openbaar gezag alleen dienen zou, om de wraakzuckt der tegenpartij nog meer aan. te vuren, en de noodlottige. ontknooping te be- fpoedigen. De verlosfing van haren gemaal hing eeniglijk van Don reLice’s welgevallen af; en, hoe weinig ook van dezen kant te hopen mogt zijn, hield Signora POLIZZI het desniettemin voor pligt, ten minfte eene poging te doen, 360 KALABRISCHE ZEDEN om den vijand van haar huis tot andere gedachten te bren- gen. In rouwgewaad gekleed, begaf zij zich met hare doch. ter naar zijn huis, en drong in de kamer van LoNcGoBu- co's zuster, Daar wièrpen beide vronwen zich op de knieën, en hieven, zonder een woord uit te brengen, fmeekend de handen naar haar op. MARINA LoNGoBuco deelde in de vijandige gezind- heid, welke haar ftam tegen de PorL1zzis koesterde. Het eerfte gevoel der Kalabreze was dus dat van eenen triumf over de gehate familie — eerst later deed vrouwelijke zacht- heid hare regten bij haar gelden. „ Signora! gij eene fmee- kende, eene knielende, en dat voor mij, voor eene Lon- GOBUCO? Staat op — fpreekt — wat voert u herwaarts?” Zwijgende en fchreijende bleven beide in hare demoedige houding liggen, Van haar ftuk gebragt, trad Juffer MARINA een’ ftap nader tot de moeder, en verzocht haar dringend, deze voor haar onvoegzame houding op te geven, Zachtere, vriendelijker, haar onwillekeurig ontfnappende woorden be- wezen, dat haar hart voor dit fprakelooze treuren niet on- gevoelig bleef. Allengskens begon zij, in de ongelukkige, de vijandin te vergeten, en bezwoer haar met aandrang, haar de reden harer tranen te vertrouwen — wat in hare magt ftond, om dezelve te droogen, beloofde zij heilig te zvl- len doen, l » Mijn’ gade — mijn’ vader!” riepen de twee vrouwen. » Geef hem ons terug! Uw broeder houdt hem gevangen. Wees barmhartig, Signora! Bij de fmarten der Madonna bezweren wij u, bid hem vrij!” MARINA fchrikte hevig. Zij kende den haat en de wraakzuchtige inborst haars broeders te goed, dan dat zij hem niet tot zulk eene hartstogtelijke gewelddadigdheid in ftaat gekeurd zou hebben, De maar van den jongst voorge- vallen twist was ook tot haar doorgedrongen: thans eerst bragt zij de raadfelachtige verdwijning van den Syndicus met de bedoelde woordenwisfeling in verband, » Gij uit daar een verfchrikkelijk vermoeden, Signora!” hernam zij met bevende ftem. „ Ik weet wel, dat mijn broeder met den Syndicus in vijandfchap leefde; maar z00 gewelddadig, zoo misdadig eenen ftap — neen, neen! St op, Signora! Oogenblikkelijk begeef ik mij naar Don FE- LICE, Hij moet zich in uwe oogen regtvaardigen; hij is EN NAPOLITAANSCHE REGTSOEFENING, 361 het u fchuldig, mij," zichzelven. Wacht hier mijne te- rugkomst !” ì Een kwartier uurs daarna keerde MARINA van haren broe- der terug. Hij was met harde woorden tegen haar uitgeva- ren, haar verwijtende, dat zij zich tot voorfpraak maakte van leden uit dit gehate geflacht. Van den Sindaco, zeide bij, wist hij niets, Was hij verdwenen, des te beter. Hij, wat hem betrof, had daaraan geene fchuld, — De hevigheid, nogtans, waarmede hij weigerde: deze verzekering aan de twee vrouwen te geven, ja haar flechts te willen zien, was zijner zuster verdacht voorgekomen, en had haar in het ver- moeden, dat hij wel niet zoo geheel fchuldeloos aan de zaak kon wezen, nog verfterkt. Met ongehuicheld leedwezen gaf zij moeder en dochter van den onvoldoenden uitflag harer voorfpraak kennis, Anderen troost, dan hare opregte deel- neming, vermog: zij haar niet te verleenen, Weder verliepen er vijf dagen, en nog altijd had men van den Syndicus geen fpoor kunnen ontdekken. De overige le- den en aanhangers der familie Pou1zzr1 deelden in het ver- moeden van Mevrouw GONEGONDA, en gaven dit onbe- wimpeld te kennen, Geen hunner, echter, wilde den eerften flap wagen, en den gevreesden tegenftander rekenfchap af- vorderen. Hunne zedelijke overtuiging, dat LoNGosuco het hoofd van hunnen ftam uit den weg geruimd had, kon het gebrek aan geregteliĳk bewijs niet vergoeden, In dezen toeftand befloten GONEGONDA en VITTORIA nog eene tweede poging vcor hunnen man en vader te doen , en zich regttreeks tot Don FRLICE zelven te wenden. dere huisgenooten fnelden ter hulpe_toe. — Getuige van LONGOBUCO's woorden was echter niemand geweest. Op den ochtend van denzelfden dag was de Marchefe SANTASPINA, een der rijkfte goedbezitters van Mifura, ter jagt gereden. De honden waren reeds ontkoppeld en doorkruisten het kreupelhout, toen de Markies het met ge- blaf vermengde gehuil van een’ zijner brakken vernam. In het denkbeeld, dat de hond een, in dit gebergte niet zeld. zaam, wild zwijn had opgeftooten en door hetzelve met de flagtanden gekwetst geworden was, beval hij zijnen onderhoo- rigen toe te fnellen, drong zelf in het hout, en kwam, de ftem van den hond volgende, aan eene kleine grasplek, waar geene boomen ftonden, Hier ftond het dier voor eenen nog rookenden aschhoop, fprong, toen het zijnen heer zag, te: gen hem op, trok hem: naar de brandplaats toe, en begon weder klagend te janken, Met iĳzing bemerkte de Marchefe in de asch half verbrande beenderen. Een nog volkomen ken- baar bekkeneel ftelde het buiten kijf, dat dit gebeente tot een menfchenligchaam behoord had. Vol vermoeden, dat hier eene affchuwelijke gruweldaad bedreven was, gelastte de Marchefe zijnen bedienden, de geheele plek met de naauw- keurigfte zorgvuldigheid te doorzoeken, en op elk teeken te letten, dat eenig fpoor van het gebeurde kon leveren, Ein- delijk zag een der jagers op de asch een’ kleinen fleutel lig- gen. Marchefe SANTASPINA nam denzelvén in zijn bezit, en deed, naar de ftad teruggekeerd, oogenblikkelijk bij de regering aangifte van hetgeen hij in het bosch ontdekt had, De fleutel werd door Mevrouw porrzz1 als eigendom van haren man herkend, en opende elk zonder moeite de cha+ touille, waarop hij, volgens hare verklaring , moest pasfen, Er bleef geen twijffel meer over, of de Syndicus was ver: moord en zijn lijk verbrand geworden. De weduwe klaagde Don FELICE LONGOBUCO aan als moordenaar van haren gemaal. De befchuldigde werd in hechtenis genomen, en het regtsonderzoek begon, i Een geitenhoeder uit den omtrek kwam vrijwillig als ge- tuige op, en verklaarde hetgeen volgt: „ In den loop der vorige week heb ik Don rreLice herhaalde malen in het gebergte gezien, en wel eenmaal in gefprek met den mij wel- bekenden ouden roover TRENTA-TRE, In de morgenfche- mering van den dag, op welken de Marchefe de overblijffels van den vermoorde gevonden heeft, dreef ik mijne kudde 1 EN NAPOLITAANSCIiE REGTSOEFENING, 363 hêt bedoelde boschje voorbij. Op eene kleine opene plek tusfchen het kreupelhout zaten verfcheidene mannen om een ‘geweldig groot vuur, waaruit de wind mij een’ walge- lijken brandreuk toewaaide. Toen ik digt bij de verdachte plaats gekomen was, fprongen twee dier mansperfonen over- eind, en, mij hun fchietgeweer voorhoudende, geboden zij mij oogenblikkelijk van daar te gaan. Beide deze lieden nu behoorden tot de bende van TRENTA-TRE,”’ Op bevel van den Governatore werd de Guardia civica onder de wapenen geroëpen en het gebergte omfingeld, Twee roovers vielen in handen der Gendarmen: het waren de een- oogige en MARCO DONNOLA. De eerfte bekende oogen- blikkelijk , dat TRENTA-TRE van LONGOBUCO den last gekregen had, om den Syndicus gevangen te nemen. „ Wij volvoerden het bevel,” dus luidde verder deze bekentenis, » en bragten Don ALoïs10 naar de fpelonk, LoNncosu- co verfcheen des avonds van dien zelfden dag, en hield een gefprek met den Syndicus. De woordenwisfeling was luid genoeg, om buiten door ons verftaan te worden, Don FE- Lice vorderde van zijne tegenpartij afftand van deszelfs vaste goederen en verwijdering uit het Koningrijk-, en vere volgens, toen deze dien eerften voorflag verwierp, de hand van deszelfs dochter, Toen Don FELICE onverrigter zake uit het hol trad, hoorde ik hem aan TRENTA-TRE Zeg- gen , dat hij den volgenden morgen de beloofde tweehonderd ducati kon doen afhalen, Mijne vrouw ging hierop naar Mifura, ontving op ftaanden voet het geld in klinkende munt uit LoNGoBuco's handen, en nog daarenboven een’ aar- digen Buon’ mano. Onzen gevangene hebben wij fteeds wèl behandeld — waarlijk, hij heeft geene reden van klagen over ons gehad. Na'verloop van vier dagen kwam LoNGOBUCO weder, en hield andermaal een gefprek met zijnen vijand, zonder het echter met hem eens te kunnen worden. Na drie andere dagen verfcheen hij voor de laatfte maal, Hun ge- fchil werd heviger dan ooit. Met een gelaat bleek van gram- fchap trad Don FELICE het hol uit, en zeide tegen TREN- TA-TRE: „ De ftijfkop wil niet buigen. Zijn bloed kome over hem! Ik geef hem aan u over. Maak het kort! Alle fpoor van hem moet vernietigd worden,” — Nog eenmaal vroeg de oude fluisterend iets wegens den prijs, Don FE- Lice fnaauwde hem ongeduldig toe: „Ik heb het u im- mers reeds gezegd — vierhonderd!” Waarop TRENTA-TRE, 36% KALABRISCHE ZEDEN tevreden geteld, zich afwendde, en LONGOBUCO, te paard fpringende, naar huis ijlde, Kort daarna ging onze hoofd man naar den gevangene, en verkondigde hem, dat hij fterven moest, Hij liet hem nag twee uren tijd, om zich met den Hemel te verzoenen, waartoe hij hem ook zijnen eigen’ ge- wijden rozekrans leende, Na verloop van dien tijd voivoerde hij het hem gegeven bevel. Eenen nieuwsgierigen herder heb ik zelf met den kogel be- dreigd, zoo hij zich niet wegpakte.” . Marco DoONNOLA’s verhoor leverde in het wezenlijke dezelfde uitkomften, Beider verklaringen, als ook die van den geitenhoeder, werden aan LONGoBUCO voorgelegd, en door de twee roovers hem in het aangezigt herhaald, zon- der dat hij daardoor tot bekentenis te brengen was. Men herinnerde hem zijne eigene tegen de weduwe gefprokene woorden: „ dat het thans te laat was,” Hij ontkende, im- mer iets dergelijks gezegd te hebben; de verklaringen der vrouw en dofhter van den vermoorde hadden , volgens de ‚ Napolitaanfche wetten, geene kracht, en andere getuigen hadden de woorden niet. gehoord, De Koning, nadat hem van de zaak berigt gegeven was, beval, dat voor dezelve een buitengewoon crimineel geregts- hof ingefteld zou worden. Zulk een geregtshof mag, zon- der beroep, over leven of dood beflisfen, mits eene vol- ftrekte meerderheid zich voor of tegen verklare, Lone o- Buco werd naar Napels gevoerd. Aldaar bewoog hij Don AURELIO TOSTA, den bekwaamften Advocaat der hoofd- ftad, zijne zaak in handen te nemen, en beloofde hem 5000 ducati , ingeval hij zijne vrijftelling wist te bewerken. Hier- op voerde Don AURELIO aan: dat de verklaringen van twee bloedverwanten ongeloofwaardig , die van twee roovers onregtskrachtig waren, en die van den eenigen geitenhoeder tot veroordeeling wegens eene halsmisdaad ontoereikend was 5 voorts, dat het vinden van den bewusten fleutel niets be- wees, omdat dezelve door de verwanten van den Syndicus , uit wraakzucht tegen zijnen cliënt, later op de brandplaats kon neêrgelegd zijn, iets dat fcheen te blijken, aangemerkt hij op en niet in de asch gelegen had, De ftemmen der le- den van het criminele hof werden door deze, 5000 ducati wigtige , redenering genoegzaam verdeeld, dat het geding aan het hof van appèl moest overgaan, Nog is het eindelijke EN NAPOLITAANSCHE REGTSOEFENING, 365 vonnis niet geveld; maar niemand twijfelt er aan, of Lon- GoBUCO zal, op grond van ontoereikend bewijs der be- fchuldiging , vrijgefproken worden. OP EEN VROEGEN MORGEN IN DE LENTE, TE HEEMSTEDE. \ (Aan een’ flaapgragen Vriend.) x Siaap dan voort, gij Zevenflaper ! Nog uzelven naauw bewust; Druk uw hoofd weêr in de véren; Druil en dommel naar uw’ lust; Droom u, als ge kunt, zoo zalig, Als ik wakend mij gevoel: Waar ik werklijk mag genieten, Schijnt de fchoonfte droom mij koel,. 'k Heb uw bijzijn niet van noode, Me anders dierbaar t elken ftond : 't Onderhoud, mij thans geboden, Vloeit vit een’ gewijden mond, ‘t Is Natuur , die met mij fpreken , Die mij leeren wil op aard’, 't Hart te heffen naar den Hemel, Die in haar zich openbaart. ‘k Hoor den leeuwrik, in den hoogen Reeds mijn ftarend oog ontfneld , “ Lied, dat zij hem leerde, zingen, Dat den lof haars Seheppers meldt ; 'k Hoor de nachtegalen fluiten En den vink zoo lustig laan. T Mijn gedachten zijn gebeden; ’t Oog ontrolt een dankb’re traan ! Heerlijk ftaat het veld te prijken, En de boomgaard rijk in knop; 't Vischje dartelt in de ftroomen, ’t Vogeltje in der linden top ; 't Vee, den fomb'ren ftal onttogen, Huppelt in het malfche gras ; Zelfs ’t infekt geniet zijn aanzijn, En de kikvörsch in zijn’ plas. MENGELW, 1839. No, 7, Aa 366 OP EEN’ MORGEN IN DE LENTE TE HEEMSTEDE. Meimaand! ja, een zoet verlangen Stort ge in alwat leven heeft. Liefde teelt gij, liefde deelt gij ; Liefde is ’c, waar het all naar ftreefc. Liefde nestelt in de boomen; Liefde fpartelt in den vloed; Liefde blaakt de logge rund’ren, Als het wormpje aan onzen voet, Ook de Mensch gevoelt uw’ invloed ; Maar, wat heel de fchepping viert, Door een bloot inftinkt gedreven, Heft hem boven al ’t gediert’. 