Natuurkundig tijdschrift voor Nederlandsch?Indie / uitgegeven door de Koninklijke Natuurkundige Vereeniging in Nederl.?Indie.
die de levende natuur tot zijn onderwerp gekozen heeft. 1 Gelegen aan den evenaar, tusschen de beide groote tropische oceanen, geniet het een gelijkmatig warm en vochtig Klimat en prijkt het met een schat van planten- en dieren vormen, zooals zij elders te vergeefs zouden gezocht worden. De mek waardigste planten, de zeldzaamste insekten, de paradijsvogels, + de op den mensch gelijkende orang-oetan, een eigen mer schenras, dat tot dezen archipel beperkt is, worden hier aa getroffen, en het kan niemand verwonderen, dat reeds Шы begin der vestiging onzer roemrijke voorouders een Bownus A een hRuwemms hunne krachten beproefden aan de in dit paradis 700 prachtig tronende natuur. 2 Voornamelijk echter in deze eeuw hebben talrijke onderzoek onze kennis uitgebreid en de tijd kan zoo heel ver niet ис | verwijderd zijn, dat de grootste geheimen der levende age en dierenwereld van den Indischen Archipel zullen zijn opgela! 4 Niet evenwel die der uitgestorven vormen. De palaeontole | is hier een betrekkelijk nog onontgonnen veld. Еп toch het” juist in Nederlandsch-Indié deze wetenschap de schitterend resultaten. | pet 149 Ofschoon Juxcnuns , @бррЕвт, Венисн , vos HOCHSTETTER , HEER , Riitmever, VERBEEK, Воттсев, BRADY, Römer, von FRITSCH, GÜNTHER , GEINITZ en v. р. Marck, GEYLER, Woonwanp en Martin een statige rij van onderzoekers — ons weten van de voor- wereldlijke planten-en dierenwereld belangrijk hebben vooruit- gebracht, geldt dit toch alleen voor de lagere dieren en de planten: van de hoogere klassen der uitgestorven dieren- wereld — voornamelijk van de zoogdieren — is nog slechts zeer weinig bekenden dat weinige grootendeels eerst sedert 1887 door Prof. Marvin te Leiden (t). Maar dat is dan ook belangrijk genoeg om ons de grootste verwachtingen te doen koesteren van de resultaten, die toekomstige onderzoekingen in die richting zullen opleveren. Martin, aan wien wij eigenlijk onze geheele kennis van de, fossiele zoogdierenfauna van Nederlandsch-Indié te danken hebben, beschreef een aantal beenderen en tanden, van Midden-Java afkomstig, en vond de grootste overeenkomst met Siwalik- species uit Voor-Indië, die volgens Lypekker’s jongste geschrift over dit onderwerp van pliocenen (gedeeltelijk misschien ook jong-miocenen) ouderdom zijn (2). Van de acht species, waarvan de aard der overblijfselen een nauwkeurige bepaling toeliet, zijn er vijf (Stegodon (Elephas) bombifrons, г. et €. Stegodon (Elephas ШИ, F. el e. Eueleplas (Elephas) hysudricus, k. et d. Sus hysudricus F. eb c, Bison sivalensis, км) ook bekend uit de Siwalik- lagen, slechts twee species zijn nieuw (Slegodon (Elephas) Irigonocephalus, MARTIN, Cervus lydekkeri, MARTIN) en één ea ee namadicus, F. el d.) wordt gevonden in () К. Мавтіх, Fossile Säugelhierreste von Java und Japan. Sammlungen des Geologischen Reichs-museums in Leiden, Bd. IV, Helt 2. Men vergelijke ook van denzelfden schrijver : Scare cal лон von Tiefbohrungen auf Java. Ibid. Bd. Ш. Ней 1-5. 1881, en: Ueberreste vorweltlicher Proboscidiör aut Java und Banka. Ibid. Bd. IV, gë + и. 3) В. Lyvexker, The fossil Vertebrata of India. Records of the geological Survey of India. Vol. XX. Part 2. London and Calcutta 1887 р. 54 150 de diluviale Narbada-afzettingen in Voor-Indië (1). Deze overeen. komst met de Siwalik-fauna is — het verschil der vindplaatsen in aanmerking genomen — zoo groot dat men haar een к maakte noemen kan en dat Prof. Martis daaruit den samenhang ` van den Indischen archipel met continentaal-Indié in vroeger ` geologische perioden afleidt Ср Het voorkomen van een anderen vertegenwoordiger det Siwalik-fauna in het noordelijk gedeelte van Borneo, reels vroeger door Lypekker beschreven, kan de juistheid dezer opvatting nog bevestigen (8). De bedoelde pliocene Siwalik-fauna uit Voor-Indië is nd alleen uiterst merkwaardig, doordat daartoe behooren een grot aantal zoogdieren van intermediair karakter. die de voorgangels x en grondvormen zijn van vele der tegenwoordig levende 0% diergeslachten, maar ook door de opvallende aethiopische facies dezer fauna, zooals blijken kan uit de aanwezigheid van Trogl- dytes , Cynocephalus , Hippotragus, Cobus. Alcelaphus, Graft, Hippopotamus en onder de vogels Struthio —- alle thans ty pisch afrikaansche genera (+). | Gedurende den diluvialen tijd leefden meer naar het zuiden in Voor-Indië nog vele van de nakomelingen der Siwalik -zooglit ren. waarvan men de overblijfselen gevonden heeft in de № luviale rivierafzettingen van de Kistna-, Narbada-, Jam: Godaveri- en Pemganga-valleien, maar voornamelijk in dé grotten van het distrikt Karnul (Presidentschap Madras). Ook deze fauna vas а whole is remarkable for the mingling d »African aus modern Indian forms", maar ook »for its conne" (D Dat ééne species ook in de diluviale Narbada-afzettingen деуі ` wordt bewijst niet tegen, maar voor de Overeenkomst met de Sicht: | daar ook andere Siwalik-species tot in diluvialen tijd persisteerden еп 10 5 | Narbada-atzettingen gevonden zijn. @) Zitting van de Kon. Akademie 29 Januari 1887. | (5) R. Lypexxen, Description of a tooth of Mastodon latidens бырт. 19" North-Borneo, London 1885. | (0 R. Lypesxen, The fossil Vertebrata of India 1. с. van Wetenschappen te Amsterdam van | 151 sting the existing fauna of the country with that of the »Siwaliks” (1). Van 55 species, die als zoodanig konden bepaald worden, of geslachten, die thans eene meer beperkte verspreiding heb- hen (Cynocephalus, Prionodon), leven er tegenwoordig 52 (dus ruim de helft) nog in het orientale gebied, 7 in Afrika of zijn nauw verwant met typisch afrikaansche species, terwijl 2 species hare woonplaats van Indië tot in Afrika hebben uit- gebreid; 16 (bijna ½ van het geheele aantal) zijn volkomen uitgestorven: 6 of 7 species vertoonen overeenkomst met Si- walik-typen of zijn zelfs daarmede identisch. Afrikaansch in deze fauna zijn: een niet nader te determineeren Cynocephalus- species, Hyaena crocuta, Equus asinus, twee species van Hip- popotamus , Manis gigantea; een afrikaansche type vertoont ook Rhinoceros karnuliensis, die kenmerken bezit, volgens welke deze soort klaarblijkelijk verwant moet geweest zijn met A. bicornis. Felis chaus, Bubalus buffelus en het genus Atherura zijn nu zoowel in Indië als in Afrika te vinden. Hyaena crocuta schijnt van Н. colvini der Siwalik-fauna te moeten worden af- geleid; evenzoo Viverra karnuliensis van V. bakeri, Manis gigan- fea van Macrotherium sindiense. Een intermediaire vorm is ook Sus karnuliensis, die het midden houdt tusschen Sus cristatus , welke soort thans nog in Indië leeft en S. falconeri der Siwalik- fauna. De diluviale Elephas ganesa, Elephas insignis en Equus namadicus schijnen zelfs overlevende Siwalik-species te zijn. De diluviale Semnopithecus entellus , Felis tigris, F. rubigi- поза, Herpestes griseus, H. fuscus, H. nipalensis, Ursus labiatus Taphozous saccolaimus, Phyllorhina diadema, Rhinoceros uni- cornis, Bubalus buffelus, Boselaphus tragocamelus , Gazella bennetti , Antilope cervicapra , Tetraceros quadricornis, Cervus aristotelis, С. duvancelli, C. porcinus, C. axis, Tragulus, Sus cristatus, Sciurus macrurus, Gerbillus indicus , Nesokia bandi- 5 ) В. Lypekker, The fossil Vertebrata of India 1. с. р. 53. Vergelijk ook: В. Lypekker, The fauna of the Karnul caves. Memoirs of the geological Survey of India. Ser. X Vol. IV Part 2 р. 26, sqq. > 152 сода, N. kok, Mus mettada. М. platythrix:, Golunda ellioh | Lepus nigricollis leven allen op heden nog in het Orientale dierengebied. | Al is ook de relatieve verhouding tot ieder dus niet dezelfde, | zoo staat toch vast, dat de diluviale indische zoogdieren-faun | in haar geheel genomen een intermediair karakter bezat tusschen de tegenwoordige indische, de tegenwoordige afrikaansche en de pliocene indische fauna. Het is een der groote verdiensten van WALLACE , uitvoerig de overeenkomst in tegenwoordige fauna aangetoond te hebben, die tusschen de eilanden van den Indischen archipel, westelijk van de straten van Lombok en Makassar, en continental | Indié, zoowel als tusschen deze eilanden onderling , bestaat el die volgens hem moet berusten op eene verbinding door Іші ^in а very recent geological epoch” (1). Als verdere bewijzen voor laatstgenoemde hypothese herinnert | WarLACE aan de ondiepe zee tusschen deze eilanden en het vaste land — die overal daar voorhanden is, waar eens verbinding door land bestaan heeft —en aan den grooten rijkdom aq vulkanen, welke door de enorme massa’s uitgeworpen gesteenten, waardoor de tegenwoordige hoofdmassieven dezet vulkanen van den Indischen archipel langzamerhand 8 vormd zijn (2), oorzaak moeten geweest zijn van daling, tell gevolge waarvan eindelijk de eilanden van elkander en van hel vaste land werden afgescheiden (5. | — 5 " | C) A. R. Улиас, The Malay Archipelago, London 1886 p. 13: 1% ook van denzelfden schrijver Geographieal Distribution of Animals, London 1876 Vol. Гр. » 509. en: Island Life, London 1880 р. 359—360. (2) Men vergelijke: В. beschrijving (5) In de latere perioden van het diluvium moet — o. a. blijkens he : zeediluvium op Sumatra — na voorafgaande daling beneden s | = | ‚ eene opheffing hebben plaats gehad, гы ot in харин: tijd voortduurt. Deze daling kan evenwel slechts relatief gering — SeWeest zijn; op Sumatra’s Westkust komt zeediluvium slechts tot H | ongeveer 180 M. zeehoogte voor ( | VERBEEK, 1. с. р. 527). 155 De bedoelde samenhang der eilanden van het zoogenaamd Indo-maleisch gedeelte van den archipel, dus voornamelijk van Sumatra, Borneo en Java, met continentaal Indië moet ook in diluvialen tijd tot dezelfde éénheid van fauna geleid hebben , die in pliocenen (en laat-miocenen) tijd bestond en zooals zij tengevolge dier relatief recente verbinding grootendeels nog bestaat. Daarom zal men dus ook mogen verwachten te eeniger tijd op de genoemde eilanden van den Indischen archipel eene overeenkomstige fossiele fauna aan te treffen, als men uit de diluviale rivierafzettingen en voornamelijk uit de grotten van Voor-Indië reeds kent. Ook hier zal het dan ongetwijfeld blijken, dat de diluviale dierenwereld een intermediair karakter bezat tusschen de plio- cene, met de Siwalik-fauna overeenkomende (die op hare beurt een afrikaansche type bezit) en de tegenwoordige Indo- maleische fauna. Bovendien bestaat er een andere reden, waarom men juist hier de nakomelingen der pliocene Siwalik-fauna verwachten mag. Het is, namelijk, meer dan waarschijnlijk dat door Че ontzaglijke uitbreiding der Himalaya-gletschers gedurende den ijstijd der diluviale periode, waardoor over het geheele noorden van continentaal Indië een vrij koud klimaat moet geheerscht hebben, vele van de nakomelingen der echt tropische pliocene Siwalik-dieren langzamerhand over de toen bestaande verbinding tot іп Indo-malaya zijn uitgeweken. En er is alle grond om aan te nemen, dat in diluvialen tijd in Indo-malaya even gunstige voorwaarden voor de ontwikke- ling eener rijke tropische dierenwereld bestaan hebben als daar thans nog aanwezig zijn. Warzace () verklaart het merkwaardige, feit, dat er op Java sommige vogel- en zoogdierspecies voorkomeu, die het met de tegenwoordige Himalaya-fauna gemeen heelt, terwijl zij daaren- бок к WarLacE, Island Life, or the phenomena and causes of Insular fauna's and flora's. London 1880 p. 358—936 154 ^ M tegen op de tusschengelegen eilanden, Sumatra en Borneo, ontbreken, daardoor, dat gedurende de strengste koude in het Himalaya-gebergte een gedeelte der daar wonende dieren- wereld naar het zuiden verdreven werd, dat enkele species daarvan op Java aankwamen, maar dat deze, toen in het Himalaya-gebergte de koude was afgenomen, niet naar het voor haar in andere opzichten toch meer geschikte oorpronkelijke | vaderland konden terugkeeren, omdat Java door eene daling van den bodem toen reeds geïsoleerd was, terwijl van Sumatra: en Borneo, die nog met het vaste land verbonden waren, de bedoelde dieren zich daarentegen wel naar de streken bij en op het Himalaya-gebergte konden terugtrekken. | Dat zoovele afrikaansche zoogdierenspecies voorgangers onder de pliocene Siwalik-fauna gehad hebben is misschien aan die zelfde groote verandering van het klimaat. die gedurende den ijstijd in het noordelijk gedeelte van Indië moet hebben plaals gehad, toe te schrijven. | | Terwijl derhalve — getuige de door Martin van Java beschreven species — zeker het grootste aantal der diluviale Indo-maleische zoogdierspecies reeds in pliocenen tijd hier zijn voorgangets had, zullen de nakomelingen van andere pliocene zoogdieren uit Voor-Indié eerst in diluvialen tijd, door de bedoelde groote klimaatsverandering , in Indo-malaya zijn aangekomen. Het is — wegens den geringeren afstand —- zelfs waarschijnlijk , dal het aantal der hierheen uitgeweken species grooter geweest is dan van die. welke langzamerhand naar Afrika verhuisd zij Misschien is het voorkomen van Smia, — welk genus ook uit de Siwalik-afzettingen bekend is — van Lutra leptonjyt — verwant met L. sivalensis — van Tapirus indicus — die waat- schijnlijk onder de Siwalik-fauna een voorganger had — val Rhinoceros sondaicus — nauw verwant met R. sivalensis. — I" Anoa (Bubalus) depressicornis — die zich bij drie eigenaardig” Siwalik-Bubalusspecies aansluit — van Tragulus — in de Siwalik fauna door T. sivalensis vertegenwoordigd — van Sus тай die overeenkomst vertoont met Sus giganteus —van Sus Parbati ~ 155 die zich door sommige kenmerken bij Sus falconeri aansluit (1) — en van andere tegenwoordig den Indischen archipel bewonende zoogdieren, aldus te verklaren. Maar aan den anderen kant zal de diluviale zoogdierenfauna dezer eilanden zich bij de tegenwoordige fauna moeten aansluiten. Waar men ook afzettingen uit diluvialen tijd onderzocht — alleen uitgezonderd die landen, waar sedert groote veranderingen van het klimaat hebben plaats gehad — vond men de overblijfselen eener zoogdierenfauna, verwant met de levende fauna. Darwin (2) spreekt uitvoerig over de bewonderehswaardige betrekking , die tusschen de uitgestorven zoogdiertypen, door hem in de diluviale aanslibbingen der Pampas van Zuid-Amerika gevonden, en de levende Edentaten, Knaagdieren en Ungulaten van dat wereld- deel bestaat. De reusachtige Megatherium, (lyptodon , Toxo- don, Macranchenia en andere uitgestorven vormen vinden hun haaste analoga in de levende Bradypus, Myrmecophaga , Dasypus, Cavia, Hydrochoerus en Auchenia vam Zuid-Amerika. De fossiele apen, in gezelschap met vele van de zoo even genoemde en nog vele andere zoogdiersoorten, door den deenschen natuuronderzoeker Luxp in de holen van Brazilië aangetroffen, behooren alle tot de platyrhine apen-familie, die ook thans nog uitsluitend aan Amerika eigen is: geen enkele katarhine aap werd gevonden. De grotten in de kalkgesteenten van Australië bevatten been- deren van dezelfde familién van Marsupialia afkomstig, als thans Australië bewonen. De geslachten Macropus , Perameles, 8) Ілреккек, The fossil Vertebrata of India. 2) Ch. Damwiv's Gesammelte Werke, aus dem Englischen übersetzt von 1. Vicror Carus. Reise eines Naburforschers um die Welt, p- 198, sqq. 156 Phalangista, Dasyurus en Phascolomys waren vertegenwoordigd door reusachtige of kleinere, uitgestorven en nog bestaande soorten. Alle waren Buideldieren, zooals er ook thans — mel uitzondering der ingevoerde soorten — alle zoogdieren Вие dieren zijn. | Deze belangrijke wet van verwantschap tusschen levendeen diluviale zoogdieren is ook in Voor-Indië — zooals boven № | sproken werd — bevestigd gevonden eu stellig zullen ook onder de diluviale fauna van de Indo-maleische eilanden eenmaal de voorouders worden aangetroffen van de thans daar levende zoogdieren. Plaatsen, waar men deze overblijfselen vinden kan, zijn il) Nederlandsch-Indié overvloedig voorhanden. Beenderen Үйі diluviale zoogdieren komen voor in rivierafzettingen , maar voor: namelijk in grotten en daar worden zij dikwijls in groote massa’s aangetroffen; ik noem slechts de frankische grotten in Duitschland. In alle landen der wereld, waar kalkgesteentel hard en vast genoeg zijn om een dak te dragen, vindt me grotten in grooter of geringer aantal, en deze bevatten meeslal beenderen. Zeer zelden zijn de gewoonlijk zachtere tertia kalken door de daarin voorkomende beenderengrotten beroemd geworden (). Beenderenvoerende grotten heeft men gevonde) in alle vastere kalkgesteenten van Europa; in Azië: aan den Libanon, in Voor-Indië en talrijke in China; in Afrika: in de kalkgesteenten van het Atlasgebergte; in Amerika: W Kentucky, in Brazilië; in Australië: in Nieuw-Zuid-Wales, 0 Nieuw-Zeeland. Deze onderaardsche uithollingen van de rotsmassa zijn, 20% als bekend is, door de oplossende werking van koolzuurhoit dend water gevormd en bestaan in den regel uit ruime kamer die door nauwere gangen of tunnels met elkander деше” її! \ | | М. Dessovers, Recherches géologiques et historiques sur les ge: i particuliérement sur les cavernes à ossements de mammifères fossiles. не | ЧА n d шу d Mach 8. . 16; W. Boyp-DAWKINs, Die Höhlen und die Ureinwohner Europ aus dem Englischen übertragen yon J. W. Spence. Leipzig und Heidelberg 1876. p. 20. | | 157 schap hebben. Zij zijn gewoonlijk ten deele met leem, zand en kiezel gevuld en bevatten in deze »holenaarde" meestal ook beenderen. Over de holenaarde heen ligt in den regel een stalagmiethedekking , somtijds meer dan een, telkens afgewisseld door eene laag holenaarde. Dikwijls is de meest oppervlakkige, onbedekte aardlaag losser, bruin van kleur en van recenteren datum; dit is geen eigenlijke holenaarde. Klaarblijkelijk wer- den in de meeste gevallen zoowel de genoemde organische bestanddeelen als de holenaarde door een aangezwollen stroom, die zijn weg door de grot nam, of door een regenvloed er ingespoeld (). In zeldzamer gevallen mag men aannemen, dat de beenderen door dieren (voornamelijk hyaena’s) werden naar binnen gesleept of dat dieren, toen zij den dood voelden naderen, zich daarin terugtrokken: nog zeldzamer schijnen de beenderen als afval van menschelijke maaltijden te moeten beschouwd worden. Trokken de wateren zich terug, zoo bleef meestal toch nog met kalk bezwangerd water van het gewelf naar beneden sijpelen, zette daar zijn kalk af en vormde aldus een beschut- tende stalagmiet-bedekking over de holenaarde en de beende- ren, waardoor deze laatste voor vergaan bewaard werden. Had deze bedekking niet plaats, zooals in enkele gevallen voorkomt, zoo vindt men de beenderen minder goed gecon- serveerd en in dat geval zouden ze in de tropen binnen betrekkelijk korten tijd zeker geheel vergaan zijn. Lun, die zoo ‘belangrijke ontdekkingen in de holen van Brazilië gedaan heeft, vond alleen daar beenderen, waar de leem, Waarin zij voorkomen, door bedekking met een stalagmiet- laag van de lucht was afgesloten. Papier, dat slechts één dag aan den invloed der vochtige, warme holenlucht was blootgesteld, viel in stukken uit elkander. Deze natuuronderzoeker meent dan ook, dat een sterke infiltratie en stalagmietvorming onmid- —A (1) Zie: Lee, Elements of Geology. 1886 p. 126; Dgsxovgms, Recher- ches, etc. р. 35; men vergelijke ook Bovp-Dawxiss, Höhlen — en de meeste andere schrijvers over diluviale grottenfossilién. 158 dellijk moet gevolgd zijn op het afzetten der heenderenvoerenk aardlagen in de holen (2), _ бгоцеп un komen bij menigte over den geheelen Indische archipel voor, van Nias tot op Nieuw-Guinea, maar meeten deels in tertiairen kalksteen, die volgens Desxovers en Bori Dawkins zelden een rijken beenderenoogst belooft. Deze laatste omstandigheid is zeker een van de redenen, waarom озон. die overigens slechts weinig holen, en deze klaarblijkelijk slechts ter loops onderzocht heeft. zeggen kon: »in geen enkele der holen op het eiland Java worden sporen van beenderen d beenderenbrekziën aangetroffen” (2), Dat zijn onderzoek dezer holen slechts oppervlakkig ka geweest zijn blijkt daaruit, dat hij »de aarde, welke de boden »er van bevat, bruin van kleur en los” vond : » zij komt gewoon- »lijk slechts in eene dunne laag voor en is door de spleten val »het gewelf der rots met het doorsijpelende regenwater et in „gedrongen, of met het water van beken, welke door de holen | »stroomen er ingevoerd en dik werf vermengd met de uitwerpselen ` "van vledermuizen, die zich aan het gewelf ophouden. .. . ^ j Klaarblijkelijk heeft de groote natuuronderzoeker geen gele ` genheid gehad een enkele stalagmietbedekking open te breken. | zonder welke in de tropen geen diluviale beenderen scht bewaard te kunnen blijven. Ook zal wel deze bruine, los. - met de uitwerpselen van vledermuizen gemengde aarde geen : diluviale zijn. Overigens is— waarop reeds boven gewezen werd | de tertiaire aard van kalkgesteenten, zooals die van Jar | niel gunstig voor het bestaan van beenderen-bevattende holt i _ Op Sumatra, in de Padangsche Bovenlanden, kent men daat- | entegen groote massa’s van een vaster kalkgesteente — dst VERBEEK als kolenkalk beschreven (3) — 700 rijk aan gro — нээн (%) Lux, Kon. Dansk. Vidensk. Selsk. Bd. VI. 1837 p. 228. | дар Juscnvus, Java, zijne gedaante, bekleeding en inwendige gie : 3de Afdeeling: de neptunische gesteenten. 1852—54 p. 332 : K. D. M. Venner: Topogr. en Geol. Beschr. van een gedeelte be: Sumatra’s Westkust, | 159 dat één gebergte zelfs den naam van Boekit Ngalau-Sariboe, d. i. Duizendgrotten-gebergte gekregen heeft. Daar zal men, zoo goed als zeker, meer kunnen vinden. In de litteratuur is mij over fossilia uit de grotten van Sumatra niets bekend. Slechts op ééne plaats, bij Lypexker (!), vond ik vermeld, dat overblijfselen van den orang-oetan in subfossielen staat in de grotten van dat eiland gevonden zijn. Maar naar analogie met andere grotten in vastere kalkge- steenten, ook in tropische landen, zooals Brazilië en het zuidelijk gedeelte van Voor-Indië mag men met grond verwachten, dat een ingesteld onderzoek met een goed gevolg zou bekroond worden. Behalve voor de palaeontologische zoölogie en de phylogene- lische ontwikkelingsgeschiedenis der zoogdieren zouden daarvan ook vruchten te verwachten zijn voor de Anthropologie en de Ethnologie. Uit zeer vele beenderenvoerende grotten van bijna ieder land ter wereld toch, kent men ook de overblijfselen van den mensch, die het land in diluvialen tijd bewoonde en aldus zou dan ook over de duistere zaak der oorspronkelijke bewoners van den archipel misschien licht verspreid worden. Eén punt verdient daarbij nog afzonderlijk op den voorgrond te worden gesteld. Onder de Siwalik-zoogdieren komt namelijk, naast het thans afrikaansche genus Cynocephalus, ook voor een Troglodytes, zoodat er weinig twijfel kan bestaan of de voorouders van den tegenwoordigen afrikaanschen Chimpanzee hebben hier geleefd. Bovendien kent men een orang-oetan uit de Siwalik-lagen. Lypexker leidt uit een en ander af, dat in lateren (— ter- Чаїгеп) tijd de woonplaats der anthropoide apen het Orientaal gebied is geweest. »The occurrence of Troglodytes and Simia in the Siwaliks and the existing of the latter in Borneo and "Sumatra, indicates, that the later ancestral home of the larger — U 0) R. Lypexker, Siwalik mammalia. Suppl. p. 4, Memoir of the geolo- gical Survey of India, Ser. X vol. IV. Part 1. 160 „existing Simiidae , was probably in the Oriental region, although ` sin earlier times the family ranged over Southern Europe" (^. Dat de Siwalik-chimpanzee door sommige eigenaardigheden: van zijn gebit meer tot Hylobates en ook tot den mens nadert, is mede een zeer beteekenisvol feit: vooral daarom, dat ook de middelmiocene Dryopithecus uit het zuiden van Frankrijk zich bij Hylobates aansloot, maar ook nader bij den mensch schijnt te staan dan eenige recente aap — en de insgelijks door Lartet beschreven Pliopithecus, van dezelfde vindplaats, mede tot de Hylobates-groep moet gerekend worden (9). Dit fit verdient ook daarom onze belangstelling in zoo hooge mate, wil het anthropoiden-geslaeht Hylobates thans uitsluitend in м Orientale gebied voorkomt en wel zoodanig verspreid, dat vil. de 9 soorten er 5 uitsluitend eigen zijn aan de drie groote Indo-maleische eilanden Sumatra (2), Borneo (2) en Java (1 М zoowel op Sumatra als іп Achter-Indié gevonden wordt en et slechts 5 soorten uitsluitend Achter-Indië bewonen, terwijl daarentegen geen enkele in Voor-Indië wordt aangetroffen. E i dien vormt op Sumatra ééne soort, Hylobates syndactylus, @ type op zich zelf en nadert in sommige opzichten meer tot de echte Anthropoiden, bepaaldelijk tot den orang-oetan, waardoor zij zich van alle andere Hylobates-soorten, die samen nat ander type »gemodelleerd” zijn, onderscheidt (5). Daar nu in ieder land, waar het klimaat niet ніш veranderd is, de diluviale zoogdierfauna nauw verwant ism de thans levende, bewijst het bestaan van den e op Sumatra en Borneo en het zoo rijk ver tegenwoordigd A van de in vroegere geologische perioden hooger ontw Hylobates-groep met een hooge mate van — dat van het Orientale dierengebied in de Indo- maleische p^ | (1) В. Lypzkken, Siwalik Mammalia, Suppl. p. 4. а @) Ook Mesopithecus Pentelicus uit de CH in — Semnopithecus subhimalayanus van de Siwalik-fauna wie met кр verwante species. (Hörses, Elemente der Palaeontologie. 1 G) Н. ScntEGEL, Monographie des Singes, Muséum d ae де des Pays-Bas, 12me livraison 1876. р. 13, 844. 161 cie de laatste (d. i, diluviale) voorouderlijke woonplaats der anthropoide apen moet geweest zijn. Bedenkt men nu verder, dat bij den miocenen Dryopithecus en ook bij den pliocenen Troglodytes nog minder specialisatie bestond en dat beide in sommige opzichten meer tot den mensch en ook tot Hylobates naderden dan een der bestaande Anthropoiden (1), zoo voelt men zich geneigd om aan te nemen dat ook de diluviale Anthropoiden van Indomalaya den mensch nader moeten gestaan hebben en dat dit niet het minst met de voorwereldlijke Hylobates-vormen het geval zal geweest zijn. Darwin houdt Afrika voor de vermoedelijke laatste voorou- derlijke woonplaats der Anthropoiden, die menschachtiger wa- ren dan de thans levende species: »In jeder groszen Region oder Erde sind die dort lebenden Säugethiere nahe mit den »ausgestorbenen Arten derselben Region verwandt. Es ist da- »her wahrscheinlich, dasz Afrika früher von jetzt ausgestor- »benen Aflen bewohnt wurde, welche dem Gorilla und dem »Chimpanze nahe verwandt waren; und da diese beiden Spe- »сіеѕ jetzt die nächsten Verwandten des Menschen sind, so ist »es noch etwas wahrscheinlicher, dasz unsere frühen et »auf dem Afrikanischen Festlande lebten.” (2) Letz, en Warvace laten het in het midden welk van beide, Afrika of Indië, het vaderland der voorouders van de Anthro- poiden en van den mensch geweest is. Lett. zegt: »da wir ausgestorbene Kängaruhs und Wombats »in Australien, ausgestorbene Lama’s und Faulthiere in Süda- »merika antreffen, so dürfen wir auch hoffen später verloren »gegangene Vorbilder der menschenähnlichen Primaten, Se "dem Gorilla, Chimpanze und Orang-utan verwandt sind , »aequatorialen Afrika und auf gewssen Inseln des чре ба »Archipelagus aufzufinden.” (5) En verder: »Aber nach der Theorie — Ñ Mr —.”.h 4 Ч) В. Lypexxer, Siwalik Mammalia, Suppl. р. 2—4. 9) Ch. Darwin's Gesammelte Werke, aus dem Englischen übertragen von J. Victor Carus 1886. Die Abstammung des Menschen p. 146, G) Cu. Lyent, Das Alter des Menschengeschlechts, nach dem. Englischen von L. Bücmwgm р. 490. 41 162 »des Fortschrittes sind es nicht diese” (europäischen) »miocânen | oder eocänen Schichten, sondern die von pliocänem oder »pleistocänem Datum in mehr am Aequator gelegenen Gegenden »in denen wir am meisten hoffen dürfen, später einige höher or. »ganisirten Affenarten als Gorilla und Chimpanze aufzufinden." (4 | Warrace laat zich aldus over de zaak uit: »lt is very „remarkable that an animal so large, so peculiar, and of such »a high type of form as the Orang-utan should be confined tos - »limited a district — to two islands, and those almost the last »inhabited by the higher Mammalia; for eastward of Borneo and »Java, the Quadrumania , Ruminants, Carnivora and many other »groups of Mammalia diminish rapidly , and soon entirely disap- »pear. When we consider farther that almost all other animals »have in earlier ages been represented by allied yet distinel »forms — that in the latter part of the tertiary period, Europ »was inhabited by bears, deer, wolves and cats; Australia by »kangaroos and other Marsupials; South America by gigantit »sloths and anteaters: all different from any now existing, though | »intimately allied to them — we have every reason to believe sthat the Orang-utan, the Chimpanzee and the Gorilla have als? | »had their forerunners. With what interest must every naturalist | | »look forward to the time, when the caves and tertiary deposit »of the tropics be thoroughly examined, and the past histor? ^and earliest appearance of the great manlike apes be at length »made known.” (2) Maar — Ñ. () Са. Lee, I. с. р. 492. (2) А. В. Warrace, The Malay Archipelago. London 1886 р. 61. Sa 165 en vooral na het bekend worden der leer van Darwin heeft men daarin een der middelen gaan zien, waardoor de oorspronke- lijke geschiedenis van den mensch zou kunnen worden opgebouwd. Tot nog toe evenwel zonder belangrijke resultaten. Want, zelfs aangenomen, dat de beroemde Neanderthalschedel — van welke type men korten tijd geleden in België nog meer exemplaren ontdekt heeft — en de onderkaak van La Nau- lette en die uit de Schipkagrot werkelijk iets anders zijn dan pathologica — wat wel het geval schijnt te zijn () — zoo be- wijzen zij toch niets anders dan het bestaan in Europa, ge- durende de diluviale periode, van laagstaande, maar toch nog altijd niet eigenlijk pithecoïde menschenrassen; zelfs niet eens merkbaar inferieur aan de lagere tegenwoordige rassen. Maar nu ligt het ook voor de hand, dat men de gewenschte pleistocene (diluviale) tusschenvormen niet in gematigde luchtstre- ken, waar in pleistocenen (diluvialen) tijd het klimaat nog belang- rijk koeler was, zoeken moet. Daar alle apen——en onder deze vooral de Anthropoiden — tropenbewoners zijn, daar verder de voor- ouders van den mensch, toen zij langzamerhand hun haarkleed verloren, zeker een warme luchtstreek moeten bewoond hebben (2), worden ons reeds terstond de tropen aangewezen als de streken, waar wij de fossiele voorouders van den mensch te verwachten hebben. Met zekerheid mag men bovendien aannemen, dat de mensch in de Oude Wereld ontstaan is, omdat hij zich bepaald aansluit bij de katarhine type der apen , die aan de Oude Wereld eigen is, terwijl alle — ook diluviale — apen van Amerika tot de platyrhine type behooren. | Australië, waar geen enkele aap gevonden wordt en dat klaarblijkelijk reeds zeer vroeg van Azië moet gescheiden zijn, kan nog minder de oorspronkelijke woonplaats van den mensch — ОЩ 0) R. Baume, Die Kieferfragmente von La Naulette und aus der Schipka- Wide als Merkmale für die Existenz inferiorer Menschenrassen in der Diluvi- | alzeit. Leipzig 1883 )) Vergelijk: Darwin, Die Abtstammung des Menschen I. c. р. 146. 164 : geweest zijn, en het bestaan van een » Lemuria”, waar men | zich deze vroeger gedacht heeft, wordt thans door zoölogen | en geologen verworpen. "MB | De uitspraken van zoo bevoegde beoordeelaars als een DARWIN, | | een Leet en Warrace wijzen op Afrika en sommige eilanden | van den Indischen archipel en zelfs de zoo voorzichtige Утвснот | laat zich aldus uit: »Damit ist zugleich ausgesagt, dasz »alle bisherigen Untersuchungen nur zu Vermuthungen, aber „nicht zu Beweisen geführt haben. Ist damit die Frage erledigt! »Für die Naturforscher sicherlich nicht. Grosze Gebiete der »Erde sind in Beziehung auf ihre fossilen Schätze noch gänzlich »unbekannt. Dahin gehören gerade die Heimathsgegenden der » Menschenaffen ; das tropische Afrika, Borneo und die benach- »barten Inseln sind noch vollständig. unerforscht. Eine einzige »neue Entdeckung kann den ganzen Stand der Frage ändern.” () Diluviale zoogdierresten uit de tropen der Oude Wereld zijn alleen van: Voor-Indië bekend; maar deze en de pliocene fauna, - waaruit zij ontstond, geven ons — zooals ik boven getracht heb aan te toonen — gegronde hoop, dat op de drie groote Soenda-eilanden, en wel het waarschijnlijkst in de diluviale afzettingen der talrijke grotten in het kolenkalk-gesteente val ` Sumatra, de vindplaats is van de zoozeer gemiste tusschen- vormen, die den mensch met zijn naaste verwanten onder de zoogdieren moeten. verbinden. | In alle landen van Europa genieten archaeologische, praebis: | torische еп palaeontologische onderzoekingen de grootste belag stelling; talrijke genootschappen. bestaan er, die deze weten. U schappen behartigen en geregeld worden er congressen gehouden, | waar hare vorderingen besproken worden ; kort voor mijn vertrek | uit Nederland (in October 87) vernam ik, dat de beroemde ` Belgische holenonderzoeker Prof, E. Duroxr uit Brussel zich naa! den Congostaat begeven had met het doel daar palaeontologischt ` nasporingen te doen in grotten — de tijd kan niet ver | 0) В. Vırenow, Menschen- und Affenschidel. Samml. gemeinverstinl | wissenschaftl. Vorträge, Berlin 1870 p. 34 165 zijn, dat buitenlandsche geleerden ook op Nederlandsch-Indié hunne oogen zullen slaan. Papane, den 25°" April 1888. (0) Е. vox Ricuraoren in Neumaver’s Anleitung zu wissenschaftlichen Beobachtungen auf Reisen. Kap. Geologie. р. 305. ON THE PERIOD OF THE ROTATION OF THE SU AS DETERMINED BY METEOROLOGICAL DATA, BY Dr. J. P. VAN DER STOK. 1. In the »Observations made at the magnetical and melent logical Observatory at Batavia”, Vol. ІХ, Appendix Ш, the resulls were given of an investigation, according to HonNsTEIN'S method, into the existence ‘of a twenty-six-day period of Багошеше daily means and ranges, by which it was proved that, by this method, а periodical variation of the daily means might be demonstrated and that no trace of this phenomenon in the daily oscillation was observable. The above method, however is open to several objections and, although it certainly has | done excellent service in pointing out the existence of this | variation, it is inadequate for obtaining an accurate deter: mination of the period and the amplitude of the variation, the latter being in all cases, even in high latitudes, very smal with respect to the disturbing influences to which the dati. from which it has to be calculated, are subjected. | Proof has repeatedly been given in these publications thal the now twenty-two-yearly series of hourly meteorologie observations is unequalled when the object is to detect 28 determine periodical variations of very small amplitude. қ fact, if the lunar atmospheric tide be taken as an examP" the conclusion to which Dr. van Besser (1) arrived, that in high latitudes even а thirty-yearly series of observations is insufficient to obtain a well defined and smoothly running curve, may" safely endorsed, whereas at tropical stations such as Вајат» % Handbuch der Witterungskunde, Theil 1, S. 118. 167 Singapore and St. Helena, hourly observations during a few months lead to a fair evaluation of the general character and the amplitude of the phenomenon, and the period of one year is sufficient to fix also the epoch of the periodical variation with great accuracy. From the twenty-two-yearly series of Batavia therefore conclusions may be drawn which it would be impossible to derive even from a thousand-yearly series in Europe. It has been deemed therefore of some importance to investigate the question of the determination of the sun’s rotatory time by means of the available meteorological observations; the more so because it seems probable that this way of attacking the question of the gradual decrease of the sun’s diameter, which is а postulate of Hetmuoutz’s hypothesis about the conservation of the sun’s energy will, in future, lead to a satisfactory answer before an experimental test of this hypothesis is af- forded either by direct measurement, by observation of sun- Spots, or spectroscopical inquiries. It was shown, however, in Appendix Ш of Volume IX by the application of Horsstein’s method, that the amplitude of the variation, which we may expect to find, is very small and that it is therefore indispensable, that the whole series ће taken into account and not the single years as is usual and necessary in Hornsrei’s method. The principal objection to this method is that it is impossible to extend the operations to a large period, because, by carrying on the arrangement according to an arbitrary number, the advantage of the elimination of disturbing influences is counter- balanced by the disadvantage of the gradual vanishing of the amplitude. x The periodical variation to which a quantity y is subjected шау be represented bij the expression: у = A sin (nz + С) U in which » denotes the number of units of time passed since the commencement of the arrangement, C the argument at 168 that instant or the epoch, » the speed or the angular variation. per unit of time, expressed in degrees; then, if we ade for unit of time the mean solar day, the duration of le periodical variation will be: | и 560° NR . h б If now these quantities у are classified according loa number 14974 5609 7 лэх: ; H N then it is easily found that, when the arrangement is continued over т columns, Ше К sums satisfy the equation: | d Kn sim mM = дыз” sin (na + C+(m—ı) № „ . Kn } 9 sun n^ E and that the K means may be represented by the formula: a Say K Sin MT = 7 K | | өн (ае Hm) А U... (B) m sin 7 R ( В | The curve of the resulting means, therefore, bears the same character as the original curve, because it has the same speed, but the amplitude A is altered by multiplication by the сой- ficient : sin т e R S m sin = = R the greatest value of which is equal to unity when К whereas the phase has been shifted by a quantity: mek | When K=R this quantity is equal to a plural number of 2 169 when m is uneven, of = when m is even; in the latter case however the coéfficient (5) assumes a negative sign, thus compensating the effect of the quantity = which remains between the brackets of the sine. When applying Honxsrzix's method the quantities under con- sideration are arranged according to the numbers 24—28; in the most unfavourable case R is equal to 25.5; then, for K= 26, the coëfficient (5) assumes the following values: after one year т == 14, coéflicient — 0.881 » two years m= 28 » == 0.575 » three » m= 42 » = 0.204 » four » т-- 56 » = 0.087 by which it is shown that, when the operation s extended lo a period of only two years, the amplitude has been reduced to about half its original value. When, in confirmity with the facts, we assume for R a value equal to 25.8, the values of the coëfficient are for K= 26: after one year 0.976 » two years 0.920 » three » 0.851 » four » 0.715 » five » 0.580 У » six » 0.459 and, when a six-yearly series of observations is employed, lor the different values of Ж: X 44 m = 91 coéfficient = 0.045 25 в. 0.088 26 84 0.459 2 81 0.045 98 78 0.045 A second objection to which this method is open , is that after arrangement according to the numbers 24 — 28, the am- Plitudes of the resulting curves are calculated in the usual way 170 : according to the method of the least squares. In this manner however, it is not the true amplitude of formula (2) that is found, but a value of a very complicated description, because — о мг „ eee 60 560 ` the speed of the variation is in all cases В and not 7 The common way of calculating the amplitude is based on the fact that У sin пт. cos nz = 0 and E sin?na = X cost nx = 0.5 R: heye however the expressions X зіп пл. cos in and 2 cos u. sin те will differ from zero in the same proportion as K differs from k; the same remark holds good for the expressions : X зїп n sina and cos na. cos n which, generally, are not equal to 0.5 K. If, therefore, the formula (5) be written A, = А’ sin (по + С) we find for the components a, and ), instead of: a4 = A’ sm С. by = А! cos С the values: 2 : ў — А' сов С. X sin nr cos nt К 2 а —x^ sin C. 27 COS па: COS net 2 Ж 2221 b, —— А sin C. X cos nx sin n'a + -—А' cos C. X sin ng sin n K K When R= 25.8, K —28 we find: A= A sin C x 0.995 + A“ cos С x 0.254 b, = A sin С x 0.359 + А cos С. x 0.915. Sufficient evidence is given by these numerical examples that | the method of Новхзтеих cannot well be applied to a large series ` of data and therefore must be considered to be inadequd - when very small quantities are concerned. In high latitudes U where the amplitude of magnetical elements is larger, Ша U method has been proved to be very valuable owing t° м indicating the existence of a periodical variation, but even ther? 171 it cannot be expected to lead to an accurate determination of the quantity A and has to be superseded by a method which is free from these objections. A second method, which has been proposed (9, is to follow the way adopted in determining periodically varying astro- nomical and physical quantities by calculating the epoch at which the same phase occurs for two different series and interpolating a whole number of cireumyolutions between the two epochs, starting from a known approximate value of the period of revolution. This method, although unobjectionable when physical and astronomical quantities are to be determined , where, owing to the method of observation, the error com- mitted is small with respect to the quantity to be calculated, still necessarily leads to uncertain results when meteorological data are concerned, where individual observation of the in- vestigated phenomenon, in the proper sense of the word , does not take place, but, on the contrary the errors (in casu the adventitious disturbances) are large with respect to the quantities which are sought for. Proof will be given from the following results that, for an exact determination of the epoch a very large bulk of observa- lions has to be taken into account; when a limited series is employed the error committed in calculating the epoch may be so large as to attain almost any value between zero and Эт and the resulting value for the period of rotation deduced in this way bears rather a conventional than a real character. As il is, I do not think that a series of observations is anywhere in existence long enough to suffer division into two.groups from each of which the epoch may be determined with sufficient accuracy. Perhaps the series of magnetic observations made at the Paw- lowsk observatory may be found to be the only one which satis- fies this peremptory condition for the application of this method ee A 12 (1) Sitzb. der Kais. Acad. Wien. Bnd. XCVI. Nov. 1887. RS & 7 2 3 172 As to meteorological data, it is-not to be expected that the very minute influence can be detected from any other observa- lions than those made at а tropical station and even this only when those observations are extended over a very long period. | 2. The data to which the proposed new method is applied are: ° the daily means of barometric pressure, 2° the daily range of the same, 5° the daily means of atmospheric temperature, 4° the daily range of the same. For each of these quantities 7740 data were available 1.6 the number of days from the first day of January 1866 till March, 11, 1887. They have been arranged according to the number 25.8 in tables containing 26 vertical columns by leaving a blank in the 14" column of the 5%, 8", 15%, ete. horizontal file. In this way ten tables of 50 horizontal lines each are obtained which have been summed up separately. If x be the angular variation during one solar day and the tabulation be assumed to be continuous, the sum of the first group of 50 files will be, in accordance with (1); — #5 = . 2 d АС N Тази sin uL С4-29 х 12.9 2 , sin 12.9 n 26 generally the sum of the p" group will be: $in30 х 12.9» (9 : | ER ы doa пи) nC 2912904 50 (р-1) 2584 9 sin 19.9 n - 96 In order to calculate from the 10 formulae thus obtained the unknown value u, a quantity (p — 1) pz is added to each argument, in which < is an arbitrary angle, conveniently chosen, and ра whole number positive or negative. The total sum of the ten groups taken conjointly will be represented by the expression : 175 Ч sin 50 х 12.92 sim 10 (50 х 12.9 + 0.5 pa) біп 19.9%» зт (50 x 12.9 n + 0.5 pz) . (25.8 X sth E ,, № This sum is the analytical expression of the sums obtained if the ten groups, each arranged according to the number 25.8, are combined in such a way as to correspond with an arrange- ment according to a number: : ра. 20.8 -- Z——. 50 Therefore by adopting different values оу, pa...... 0, S values are obtained corresponding with arrangements of the groups according to the numbers: ! ree 95.8 + ——- 50 п 95.8-r #2. 50 л etc. In practice for each of the sums of groups the constants of Besser’s formula are calculated in the usual way; to « the value: 360° __ 4° 1558 26 0.5 X lo о the whole numbers from —4 to +6 have been assigned, these values having been chosen thus, because they correspond with an arrangement according to periods of about 25.76 — 25.86 days. Thus for о — 0 the 10 formulae have been simply added , for Ре 1 Ше argument of the second formula has been augment- ed with 459’, that of the second formula with 8218, of the third with 12°28’, ete, and the ten formulae thus obtained again summed up. In this manner eleven amplitudes and eleven arguments С’ are obtained corresponding with the amplitudes and arguments of the formula (4). When the number of data taken into account is sufficient to eliminate disturbing influences, the differences between the arguments of two subsequent formulae ought therefore to be 4.5% = 18°42’, 174 The more or less complete compliance with this exigen will afford a criterium of the reliance which may he placed on the results. In practice this will generally not be the case because the ten amplitudes will show differences inter se, which will be the greater, the smaller the real value of this quaii and the greater the variability of the element. : In calculating the constants of Bessex’s formula the am error is committed to which attention was called in discussing the Hornstein method, but it is easily conceivable that the expressions : | 2578. Ox Фе С ње Sik r 6 2 25.8 Ir 2 (UN ese NE Cos — are so nearly equal to 15 and „ 25.8 Ir 5 sn — па, cos 7 26 SCH 25.8 n£. Sin an C08. ——- Др 1 — x 26 26 an D ». и lo zero, in consequence of n being very nearly equal to 55$ that the error of the calculated quantities will have no sensible influence. S Bij equalizing the eleven amplitudes thus calcuted to de corresponding theoretical amplitudes of formula (4), eleven gf tions are obtained from which the value of n has to be date by means of the method of the deast squares. 