VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
maakte, fchenen mij zoo belangrijk toe, dat ik gaarne aan nog eenige zieken mijne beurt van binnentreden in zijne fpreekkamer afftond; eindelijk trad ik zelf binnen, De oude Arts zat, met den rug naar de deur gekeerd , in een’ prachtigen armftoel. Op eene groote tafel ftonden vele kostbare phyfifche en.metereologifche werktuigen. Offchoon hij den binnentredenden duidelijk moest hooren, bleef hij toch bedaard en rustig zitten, zonder eenige notitie daarvan te nemen. Nadat ik eenige minuten: ftilzwijgend had gewacht, hoorde ik een eigenaardig klinkend: „ Nader!” en ftond nu voor.den ouden Geveesheer, dien ik van zoo nabij voor de eerfte maal zag. Ik noemde mijnen naam, en verwachtte, dat hij mij, als een Collega, met eenige oplettendheid zou bejegenen ; maar hij verroerde zich niet, en zeide zeer droog en zonder zelfs mij aan te zien: „ Wat wilt gij?” Ik trachtte de onaangename gewaarwording, die mij door merg en been ging, zoo goed mogelijk te verbergen, en begon aldus: „Ik behandel federt eenigen tijd eene Dame, die reeds door andere Artfen verzorgd werd, doch zonder het geringtfte gevolg. Die Dame koopt, dat het u, door de vit- geftrekte ondervinding , waarop gij bogen kunt, mogelijk zal zijn, haar lijden te verzachten, zoo niet geheel en al weg te nemen. Ik heb op mij genomen, u, Mijnheer, in heren naam; om uwen bijftand te vragen, en verzoek u beleefde- lijk, het uur te bepalen, waarop gij de lijderes wilt ko- men zien,” „ Wat fcheelt die Dame?” vroeg de oude AESCULAAP, terwijl hij voor de eerfte maal zijn’ blik naar mij opfloeg. Nimmer heb ik zulk een oog gezien; zijn blik was door- en doorborende te noemen, en fcheen in hert binnenfte mijner ziel te willen dringen. Hoewel de trekken van zijn gelaat verwelkt en flap waren, en geene andere uitdrukking dan die van een’ langdurigen en afmattenden hartstogt deden blij- ken, fprak het oog met eene kracht en levendigheid, die ver- bazen moest. „ Eene bijzondere zenuwaandoening geloof ik, dat de hoofdziekte eu grond der verfchijnfelen is; terwijl er echter ook toevallen voorhanden zijn, die tot het aannemen eener ontaarding van een edel werktuig des ligchaams regt geven, 706 DE OUDE ARTS, zouder dat ik het echter durf wagen, hetzelve naauwkeurig aan te duiden.” „ Ik ken dat, ik ken dat,” zeide de oude Arts op een’ beflisfenden toon. Niet weinig was ik door dit antwoord getroffen, Ik had de lijderes een’ geruimen tijd met de groot- fte opmerkzaamheid behandeld, zonder den aard der ziekte nog geheel en al te kunnen doorgronden; en mijn oude Me- dicus kent dezerve op eens, nadat ik hem het beeld der ziekte flechts in vlugtige omtrekken heb aangeduid! Inder- daad, dat was eene bewonderenswaardige vlugheid voor ziek- teönderzoek ! ` De oude Arts brak de kleine pauze, die door mijne ver- legenheid ontftaan was, af, door te vragen: „ Heeft de zieke veel kommer, veel zorgen?” — „ Zeer vele,” gaf ik ten antwoord; „ zij is moeder van zeven kinderen , vroeg weduwe geworden, en heeft de infpanringen en verdrietelijk- heden der opvoeding in ruime mate ondervonden.” De oude bezon zich cen oogenblik, en liet zich toen al- dus hooren: „ Ik ben thans inderdaad zoodanig met bezig- heden overladen, dat ik mij bezwaard gevoelen moet, om nieuwe zieken op mij te nemen , wanneer eene veeljarige be. trekking mij daartoe niet verpligt. Gij weet overigens zeer goed, Heer Doctor, hoe weinig onze kunst bij zulk een vergevorderd lijden vermag. Behandel uwe zieke alleen, zoo goed en kwaad gij kunt, ik moet u waarlijk betuigen, dat mijne overkropte bezigheden niet toelaten, dat ik dezelve door onnutte ziekenbezoeken vermeerder,” „ Vergeef mij, zeer geleerde Heer! wanneer ik bij mijne uitnoodiging blijf, en dringend mijn verzoek om uwen ge- neeskundigen raad en bijftand- herhaal, Reeds uw naam, die in ons ganfche land met bewondering genoemd wordt , zal op mijne lijderes als tooverkracht werken, en gij weet, hoe veelvermogend opwekking van den geest, hoopvolle ftemming der ziel bij zenuwziekten zijn. Groote God! zoo dacht ik, huiswaarts keerende, is het wel mogelijk! Men fchat het inkomen van den ouden Ge- neesheer op f 30,000 jaarlijks, en hij fchijnt zich in zijne. handelingen door eenige ellendige goudftukken te laten leiden! Hoezeer beklaag ik mij, in ftille uren, over het vernede- rende en toch onvermijdelijke van onzen maatfchappelijken ftand , waarin wij voor pogingen, die uit de meest vrije en geniale werkdadigheid ontfpruiten, die ons hart geheel en ar, 703 ' DE OUDE ARTS. vervullen en wegens derzelver twijfelachtig gevolg en uit- komst dag en nacht onzen geest in onrust en fpanning hou- den, betaling in klinkende munt moeten aannemen! En die man, die, naar zijn vervallen voorkomen te oordeelen, reeds met den eenen voer in het graf ftaac, ftelt den Mammon zoo hoog, dat hij ecne rijke lijderes met voorkomende beleefd- heid zijne dienten wijdt, terwijl hij dezelfde vrouw , toen hij haar nog arm waande, met minachting zijnen bijftand weigerde ! e Reeds ten half een ure bevond ik mij, op den volgenden morgen, bij mijne lijderes in het Hótel de Rome. Zij ver- beidde met het groo:fte ongeduld den ouden zoon yan G A- LEEN. Ik had mij natuurlijk voorbereid , om hem in eenige woorden den loop der ziekte uiteen te zetten, en het ge- neesplan vóor te leggen, hetwelk ik tot hiertoe gevolgd had. Ik hoopte, dat hij van zijne zijde het denkbeeld zou vermel. den, volgens hetwelk hij de geneeskuur wijzigen wilde, en was er van overtuigd , dat de technifche uitvoering , zoo als zulks bij confulten altijd gebruikelijk is, aan mij zou wor- den overgelaten. Weinige minuten na een ure rolde de rijke koets van den hooggeroemden Arts voor, en mijne patiënte ging hem tot aan de deur van haar vertrek te gemoet; eene onderfchei- ding, die zeker nog geen Arts van haar ondervonden had. De oude geleidde de Dame naar de fopha en nami aan hare zijde plaats. Jujst wilde ik mijne weldoordachte ziektege- fchiedenis voordragen; maar hij lette zoo weinig op mijne tegenwoordigheid, en zette het gefprek met de lijderes zoo levendig voort, dat: ik, na verfcheidene mislukte proeven , om aan het woord te komen, tot zwijgen gedwongen werd. Ik had incusfchen ruimfchoots gelegenheid, de wijze van doen. des Doctors waar te nemen, en deze was in waarheid bewonderenswaardig, ten aanzien van het vertrouwen, dat door dezelve moest opgewekt worden, Zeer hoffelijk deed hij zich voor. Meét een’ krachtvolien, diep in het binnenfte doordringenden blik befchouwde hij onafgebroken de lijderes, die zich door zulk eene opmerkzaamheid evenzeer geftreeld als gerustgefteld gevoelde. Op eene fijne, maar toch beflis- fende wijze fneed hij de gezegden der Dame fcherp af, en met het grootfte zelfvertrouwen vroeg hij naar verfchijnfelen, die ftellig ecne eerfte plaats moesten innemen, Hij won het vertrouwen der lijderes volkomen, toen hij, zonder de ge- DE OUDE ARTS. 709 rigè beperking, hare leefwijze goedkeurde, en, nadat hij zich, zoo ’t fcheen, zorgvuldig, aangaande de gebruikt wordende geneesmiddelen, door reuk en {maak inlichting ver- fchaft had, fchreef hij een recept, zonder zelfs in het minfte op mij te letten. Juist wilde hij de zieke verlaten, en ftond reeds aan de deur, toen haar te binnen fchoot, dat zij een tijdlang ook Aomöopatkifche geneesmiddelen gebruikt had. Een bittere hoon blikfemde uit de verwelkte, ik zou kunnen zeg- gen verlamde trekken des ouden Geneesheers; de gelaatsfpie- ren fchenen op nieuw hare zamentrekkingskracht te erlangen, en zeer ernftig verzekerde hij, dat door hem reeds meerma- ten de hevigfte pijnen op de borst, waaraan de patiënte zoo veel leed, na het gebruik van komöopathifche genees- middelen waargenomen waren, De Dame merkte, wel is waar, aan, dat die Aomöopathifche behandeling reeds jaren geleden was; maar de oude Arts kwam van het eenmaal ge- uite gevoelen niet terug, en gaf beflisfend te kennen, dat de Ahomöopathifche giften onbegrijpelijk lang nawerken, Onwillekeurig moest ik lagchen, en, dit bemerkende, zeide hij zachtjes en mij bij de band vartende: „ Kaatst men den bal naar ons, wij kaatfen hem terug ;’”’ èn zoo nam hij affcheid. Dit waren de eenige woorden, die hij gedu- rende zijn ganfche bezoek tot mij fprak. Ik gevoelde, dat ik eene zeer treurige rol had gefpeéld, en vond het zelfs der moeite niet waard, mijn verdriet te verbergen. Ik had, wel is waar, veel over de koele en onbefchofte wijze, waar- op Dr. E. zij dringend, haar toch den volgenden dag, zoo als gewoon- lijk, te komen bezoeken. Toevallig trof ik den ouden Arts weder bij de Dame aan; hij verheugde zich mij te zien, maar gaf tevens te kennen, dat hij onze patiënte in het vervolg op de uren, die hem het beste gelegen kwa- men alleen zou bezoeken, dewijl zijne veelvuldige bezighe- den hem niet veroorloofden, een uur te bepalen, waarop wij te zamen bij de lijderes zouden zijn. Na alles, wat den vorigen dag gebeurd was, bevreemdde mij deze trek van bumaniteit weinig. MENGELW, 1839, No. 14, Aaa 710 DE OUDE ARTS. Nadat Dr. E. zich verwijderd had, verklaarde mij de lij- deres, dat hij met veel lof over mijn’ perfoon had gefpro- ken, Hij had de ftellige verzekering gegeven, dat ik een zeer vlijtig jong mensch was, en veel, zeer veel in boeken fnuffelde. „ Men moet het echter bejammeren ,” had hij daarbij gevoegd, „ dat de boekenwijsheid aan het ziekbed zoo weinig beduidt.” Hij voedde echter de hoop, dat ik, na veeijarige ondervinding, het bedriegelijke der theoriën ge- leerd hebbende, zeker een zeer gezocht Arts zou worden, Men gevoelt ligteliĳk, dat deze zeer dubbelzinnige lof nie: gefchikt was, om het vertrouwen der lijderes mijwaarts zeer te vergrooten. Gedurende eene behandeling van verfcheidene weken, door Dr. E. voortgezet, zag ik hem in het geheel niet meer, en wist flechts door tusfchenkomst der patiënte, welke voor- fchriften hij voor noodig hield, Men zat zeker dit gedrag niet zeer collegialiter vinden, Bitter liet'ik mij dan ook des- aangaande tegen eenigen mijner kunstgezooten hooren, die weinig bevreemding aan den dag leiden; ja een derzelve verhaalde mij het volgende pendant. Hij had in zeker huis- gezin den vader in eene belangrijke ziekte, die met den erg- ften uitgang dreigde, behandeld. De angftige huisgenooten riepen de hulp van den ouden Arts in, die ook toen een uur bepaalde, waarop hij komen zou. Hij kwam. Mije kunstgenoot ftond aan. het ziekbed, en wilde den ouden Col- lega de noodige intichtingen geven; doch te vergeefs waren zijne pogingen, “om het woord te verkrijgen. Doctor E. fprak flechts met de omftanders, fchreef terftond een recept, en vroeg aan de hem uitgeleidende huisvrouw, bij het af- gaan van den trap, op een’ honenden toon: „ Wie was dat jonge mensch aan het ziekbed? Ook al een Doctor 2” Mijne voorname Dame ondervond al fpoedig „dat een be- flisfende en ftoute toon en een fchefp doordringend oog niet toereikende zijn, om een verouderd zenuwlijden te genezen. Nadat zij twee maanden lang de voortreffelijke geneesmidde- len des Heeren E. gebruikt had, waaronder zich ook ket mengfel bevond, hetwelk aan den Majoor en den teringlijder zulke heerlijke dienften bewezen had, was zij zoo ziek afs ooit te. voren, Familieäangelegenheden vereischten plocfetijk hare tegenwoordigheid in de ftad harer woning, en deze regt- vaardigden het op eenmaal afbreken der kuur genoegzaam, zonder van een nieuw geneesplan gebruik te maken, hetwelk DE OUDE ARTS. 11 de beroemde Heer E. binnen weinige dagen wilde aanvangen. Zij verzocht mij dringend en beleefd, hare verontfchuldiging wegens deze plotfelinge afreis perfoonlijk bij den Heer E. te willen maken, daarbij eenen aan zijn Ed, geadresfeerden brief met eene rol goudftukken mij overhandigende, Waarfchijnlijk zal men zich verwonderen, dat ik daartoe bereid was; maar de jonge Geneeskundige heeft flechts éénen wensch, — werk- zaam te zijn; Ìn dezen gaan alle overige verloren. Ik zag daarenboven , dat vele mijner jonge kunstbroeders de imper- tinente behandeling van den ouden Arts gelaten duldden, en door zijne protectie langzamerhand praktijk kregen, dewijl zij verlof erlangden, om zich met de broodkruimeltjes te voe- den, die van de tafel des rijken afvielen, Zwaar viel mij die zelfverloochening; maar toch belastte ik mij, om het welverdiende honorarium te bezorgen, ten einde niet geheel en al op den achtergrond ziner herinnering te geraken. Voor de tweede maal ftond ik dan op een’ vroegen winter- morgen im de voorkamer van den ovden Arts. Ditmaal was ik echter al te vroeg gekomen. Ben lompe knecht, die mijn’ morgengroet niet eens beantwoordde, gaf mij te verftaan, dat Doctor E. nog niemand toegang verleende, en las, ter- wijl hij nu en dan met mij fprak, de trouw-, geboorte. en fterfberigten in een pzas afgegeven nieuwsblad, Langzamer- hand werd de kamer zoo als gewoonlijk gevuld, tot dat de klanken eener fchel het oogenblik verkondigden, waarop de poorten van het heiligdom des ouden Medicus zich openden. Ek trad binnen, hoorde het fchelle: „ Nader!” en ftond weder voor hem. De wijze, waarop hij mij ontving, was nn veel hoffelijker; want al dadelijk vroeg hij: „ Ha! waar- in kan ik u van dienst zijn?” Ik berigtte hem, dat onze — ik had eigenlijk moeten zeggen zijne — patiënte plotfeling de Refidentie had moeten verlaten, en ik mij wel had willen belasten met hare verontfchuldiging bij zijn Ed, te maken, en de tolk harer dankbaarheid (hier gaf ik den brief en de rot goud over) voor zijne onvermoeide pogingen te zijn. Tot hiertoe was hij niet van houding veranderd; maar toen — hij, met de gebaren van een uitftekend kenner, de rol goud- ftukken in zijne hand woog, verhief hij zich zeer vriendelijk op den mollig gevulden en rijk geftikten armftoel, De brief en rol werden haastig opengebroken, en, terwijl ik hem, om met den Dichter VAN DER HOOP te fprcken, Aaa 2 712 DE OUDE ARTS. „ Zijn gloênde blikken op het goud zag nederflaan ,” zeide hij onder een farcastisch lagchen: „ Inderdaad eene zeer interesfante Dame! Ik bejammer het, dat zij ons reeds verlaten heeft, Ik ben u zeer verpligt, Heer Collega, voor de aangename kennismaking, die gij mij verfchaft hebt.” Met een zeer vriendelijk lagchend gelaat geleidde hij mij naar de deur, en beval zich met overgroote beleefdheid in mijn aan- denken, ` l Eenige maanden later behandelde ik in eene voorname fa- milie een kind, hetwelk, naar mijne volkomene overtuiging , alle werfchijnfelen eener reeds zeer ontwikkelde herfenont- fteking vertoonde, Het fpreekt van zelf, dat ik in deze gevaarlijke ziekte de krachtigfte middelen aanwendde, In- tusfchen waren bloedzuigers enz. enz. zonder gevolg geble- ven, Onder deze omftandigheden talmde ik niet lang, om het krachtigfte middel uit onzen artfenijfchat, hetwelk door alle Artfen geprezen wordt en werkelijk in deze ziekte on- ontbeerlijk is, de calomel, voor te fchrijven, Met dezen naam bedoelt men eene zekere kwikzilverbereiding. Toen echter het gevaar nog fteeds toenam, klommen het ongeduld en de angst der ouders dermate, dat ik menigen beleedigen- den uitval moest aanhooren, Ik onderdrukte intusfchen mij- ne gevoeligheid over dit alles, dewijl ik het voor billijk hield, al dit onregtvaardige aan de groote fmart, die zij on- dervonden, te moeten toefchrijven. In den vroegen morgen- ftond van zekeren dag werd, zonder mijne voorkennis, de- wijl het lijdertje in den loop van den nacht verergerd fcheen, de hulp van den Heer E. ingeroepen. Men zeide hem, dat ik de ziekte voor eene herfenontfteking hield, „ Wat dat volkje toch altijd van ontftekingen droomt, en niets anders dan bloed ontlasten wilt Echte bloedzuigers, onze jonge Geneeskundigen!”’ zeide de oude Arts, en, toen hem mijn recept vertoond werd, viel hij uit: „ Wat? Calomel! Wat die jonge menfchen toch onvoorzigtig met het kwikzilver omgaan! Het is ongehoord!” Hij fchreef een ander poeder voor, en verklaarde de ziekte voor maagkoorts met rheu- matifche verfchijnfelen, Toen ik op den gewonen tijd mijn morgenbezoek maakte, vond ik de ouders in de grootfte verlegenheid, Onder me- nigerlei wringen en draaijen vertelde men mij, dat de ziekte in den pacht merkbaar was geklommen, en dat men in den DE OUDE ARTS. 713 „angst om den Heer E. loosheid vervulde geheel mijne ziel, op dit berigt. „ Wat heeft de Heer E. dan voorgefchreven ?* vroeg ik verbijsterd ; en wie fchetst mijne verbazing, toen ik las, dat de oude GALENUS-zoon Hydrargyrum muriaticum mite toegediend had? Dit, namelijk, is volkomen hetzelfde middel, hetwelk reeds vroeger door mij was aangewend, te weten Calomel, Men verkiest echter, gemakshalve, algemeen den laatften naam boven dien, welken de Heer E. bad gekozen, Door een kleurgevend bijvoegfel had hij de waré beftanddeelen zijner poeders onkenbaar gemaakt, Gelukkig bieden niet alle oûde Artfen het hatelijk beeld aan, hetwelk ik in vlugtige trekken trachtte af te malen, Men vindt er, die, waarlijk edel en onbaatzuchtig zijnde, bij de kroon der braafheid en deugd nog die van eenen wel- verdienden ‘ouderdom dragen, Aan dezen heeft de rijke er- varing van een rusteloos leven eenen hoogeren maatftaf voor de betrekkingen dezer aarde gefchonken., Het zijn mannen, die de nietigheid van den glans en pronk, het verterende vuur der hartstogten en begeerten, het verderfelijke en be- lagchelijke van te ver gedrevene eerzucht, in °t kort de ver- gankelijkheid van ons aardsch beftaan en onze aardfche be- zittingen, in zoo veelvuldige vormen aanfchouwd en gekend hebben, dat zij in den avondftond van hun leven eenig en alleen doordrongen zijn van de waarde van hun fchoon be- roep. De dingen, die den gewonen dagelijkfchen mensch. zoo gewigtig toefchijnen, achten zij gering; de ftipte en onbaatzuchtige vervulling hunner pligten is hun eene gewe- tenszaak ; zij helpen den jongeren kunstbroeder, en bieden hem vriendelijk de hand op zijn doornig pad; zij zijn een waardig voorbeeld ter navolging, en een zegen voor de menschheid, Om geen ellendige handvol goud, die zij wer- kelijk niet behoeven, benadeelen zij den jongen ambtgenoot ; veeleer bedekken zij zijne feilen, In de borst, die dikwerf 714 DE OUDE ARTS. door een kruis of fter verfierd is, klopt ook een edel hart, dat vreemd is aan de lage begeerlijkheden des levens; het yirtus nobilitat behoorde op die borst te prijken. Arm en rijk zijn voor hem één, wannèer het op helpen aankomt. Op zulk ee grijsaard vestigen zich aller blikken met wel- gevallen, Wanneer de teedere moeder zachtkens over het wiegje de ademhaling van den zieken lieveling angftig beluis- tert; wanneer de trouwe gade, bij -het fomber fchijnfel van een nachtlicht, aan de fponde van den aangebeden man waakt; wanneer de man, door zielsbenaauwdheid gepijnigd , de koortfig brandende hand der dierbare levensgezellin drukt 5 wanneer de bloeijende bruid voor het leven haars verloofden fiddert; wanneer de jongeling uit de kranke borst zijn bloed in golven ftroomen ziet, die door hoest op hoest worden voortgejaagd , en de fchoone, teedere vrouw hare aanlokkende vormen ziet wegkwijnen; wanneer de dappere krijgsman bloe- dend daar neder ligt, of de ftaatsman, de geleerde, de koop- man alle aardfche fchatten voor de verloren gezondheid veil heeft, „Dan komt ge, weldoende Arts! de Hoop treedt aan uw zij’, En laaft den veegen mond met heilzame artfenij. Zoo komt een Engel Gods, wanneer hij de aarde zegent , Het dorftig land verheugt en °t op de halmen regent; De hitte gloeit niet meer „maar koelt in fluimring af, En de afgematte keert, genaderd tot aan ’t graf.” (*) Dan voelt de edele en brave, zoo wel oude als jonge Geneesheer, de waarde van zijnen ftand, Geen goud beloont hem. Eene andere gewaarwording dan gouddorst fchenkt belooning; het is die van wèl gedaan te hebben. „ Eene burgerkroon (zoo fchreef de aan de merschheid zoo vroeg ontrukte JACOBUS LANDT) fiert hem het hoofd, die zelfs den luister tanen doet van den meest eervollen lauwer, voor het Vaderland op het oorlogsveld geplukt: want door verdelging en dood wordt de laatfte verkregen; de lauwer des Geneesheers door behoud des levens en herfteiling der gezondheid” (*) A. simons, de waarde van den Mensch, tweede Zang. IETS OVER TENERIFFE, 715 IETS OVER TENERIFFE, UIT EENEN BRIEF AAN ZIJNE ZUSTERS VAN IEMAND, DIE, ZICH NAAR SURINAME BEGEVENDE, ZIJNEN EERSTEN ZEETOGT DOET, Aan boord van Z. Majesteits-Corvet van Oorlog Amphitrite, zeilende in den Atlancifchen Oceaan, Junij 1839. (*) Van alles, wat ik in den- brief aan onze ouders gefchreven heb, zal ik hier maar niets herkalen; gij hoort dit van zelf; ik begin dus maar dadelijk bij Tenerife. Vooraf moet ik u evenwel Zeggen, dat gij u hier niets bijzonders van voorfteilen moet; want vooreerst heb ik niet de gaaf, om veel en juist op te merken, en ten tweede nog veel minder, om het op het papier te brengen, Ook zijn drie dagen, om cene plaats op te nemen, veel te weinig. Wij Heten dan den 13 Junij, op de reede van Santa Cruz, eene zeeftad aan de oostzijde van Tenerife, het anker val- len, en gingen den daaraan volgenden dag naar den wal, om dat ftadje te bezien, Ik amufeerde mij dan ook daarmede zeer goed; alles was zoo nieuw, zoo vreemd voor mij, menfchen, huizen enz., dat ik geene oogen genoeg had, om te zien; en toch was het, op de keper befchouwd, weinig bijzonders. Santa Cruz is een net ftadje ; de ftraten zijn wel geplaveid, maar naauw en doodsch door de bouworde der huizen, die zeer weinig ramen aan de ftraat hebben, en die. ramen zijn nog bijna den geheelen dag met jaloufiën gefloten. De huizen zijn gebouwd van zware fteenen uit rots gehou- wen én van buiten met witten kalk bepleisterd; dit geeft wel, vooral in de verte, een vrolijk gezigt, maar ik kon er niets prachtigs in vinden, en, vergeleken bij onze Holland- fehe huizen, zouden zij bijster afvallen, Men vond er en- ` kelen nog van Moorfche bouworde; deze hadden voor het uiterlijke‘ ook weinig, maar van binnen des te meer, Den ingang doorgaande, kwam men op eene binnenplaats, waar alle ramen der vertrekken op uitkwamen; boven zag men rondom galerijen, en gevoelde overal eene frischheid, die (*) De Redactie neemt met vermaak deze kleine bijdrage in haar Tijdfchrifc op, in hope van daarvoor weldra iets min vlugtigs van dezen jeugdigen Correspondent te ont. vangen, e7 716 IETS voor ons zeer aangenaam was, De vertrekken waren hoog, ruim en voor de luchtigheid ingerigt, met witte gekalkte “muren, geene tapijten en zeer eenvoudig gemeubileerd, De omftreken digt bij de ftad leveren niers belangrijks op ; men vindt er niets dan dorren rotsachtigen grond, waarop niets groeit; flechts ééne wandeling was er onlangs aange- legd, die zeer kort en flijf was; aan weêrszijden ftonden twee rijen boomen, met bloemen tusfchenbeiden, Wij hadden dien dag nog gelegenheid, om ook eene kerk te zien, en wel de hoofdkerk, Uiterlijk vertoonde zij zeer weinig, maar het innerlijke trof mij des te meer. Het was een ruim en luchtig gebouw , rustende op pilaren , rondom met kostbare draperiën behangen. Overal in het rond waren altaren, allerprachtigst verfierd, en gewijd aan CHRISTUS, de Heilige. Maagd, PETRUS, JOHANNES, STe ANTO- N10, den patroon der ftad, en anderen; voor ieder altaar zag men een fchilderftuk, den Heilige, aan wien het gewijd was, in eene zijner daden voorftellende, Offchoon ik geen kenner ben, kwam het mij voor, dat zij fchoon waren, en vooral voor het volk zeer indrukwekkend moeten zijn, Na den hoogen toren beklommen en ons verlustigd te heb- ben met een heerlijk gezigt op de ftad en reede, keerden wij, tamelijk vermoeid, naar het koffijhuis terug, om de floep af te wachten, Den 15 Junij ging ik, in gezelfchap van zes anderen, ten vijf ure naar den wal, om een toertje naar Laguna, de hoofdftad van het eiland, te doen, Wij hadden daartoe ezels afgehuurd, daar de weg over eenen hoogen bergrug loopt, rotsachtig en voor den vreemdeling niet gangbaar is. Ik ver- wachtte weinig van die ezels, en had ze mij voorgefteld „ zoo als ik ze in Holland gezien had; maar ik werd aange- naam verrast, toen ik een mooî zwart beestje kreeg, dat driftig genoeg was, Deze dieren doen hier veel meer dienst dan paarden; zij worden even als deze getoomd en gezadeld, kunnen met minder voedfel toe, en loopen met het groote gemak over de ongebaandfte wegen , die men zich bedenken kan. Zij rijden zeer gemakkelijk, ten minfte ik heb er dien dag eenige uren op gezeten, gedraafd of gegaloppeerd , en er den minften hinder niet van gehad. Ik had met mijnen vriend afgefproken, om dat toertje te zamen te doen; maar toen dit gehoord werd, wilde ieder mede, en wij amufeerden ons meer met elkander, dan met het vreemde te zien. Stelt u maar eens in mijne plaats, en verbeeldt u, dat gij uwen langoor doet ftilftaan, om u met een fchoon natuurtooneel te verlustigen, en zoo rondom u ziet. Terwijl gij nu, buiten uzelven van verrukking, u lang- zaam op poëtifche vleugelen verheft, en hoopt, eindelijk in het volle genot van uw fchoonheidsgevoel u te verzadigen , hoort gij plotfeling eene ftem achter u: Zeg, geef me je figaar ereis; en ziedaar in een oogenblik alle illufie verdwe- nen, en u in het gevoel der dorre wezenlijkheid terugge- worpen. Daarom, zoo gij ooit genot wilt hebben van zoo iets, doet dan niet zoo als wij, maar neemt eene vriendin mede, die ftilftaac als gij niet verkiest voort te gaan, die weet te zwijgen als gij ftom van verrukking zijt, Zoodat ik u van Laguna niets weet te vertellen , dan dat het eene doodfche, akelige ftad is. Het eenige, waar ik nog een weinig genot van had, ‘was een toertje naar buiten. De grond was hier overal bebouwd met maïs of Turk/che tarwe, aardappelen enz. Hier en daar zag men vijgeboomen, palm- boomen en wijnftokken, en op de bergen aloës in het wild bij duizenden. Den 16 Junij, Den laatften dag, dat wij nog hier waren, ging ik *s namiddags weder aan wal, en eene wandeling over den naastbijgelegen hoogften berg doen, Dit was de belang- rijkfte, maar ook de vermoeijendfte dag van allen; wij moes- ten foms op handen en voeten klimmen langs fteile afgron- den, op ruwe rotfen enz., maar zagen onze moeite dubbel beloônd door de trotfche, overheerlijke gezigten en het vreemde en belangwekkende, vooral toen onze weg door eene naauwe, duistere fpelonk liep, ’s Avonds werd er te Santa Cruz eene voorftelling in den fchouwburg gegeven; om toch niets over te flaan, ben ik ook daar geweest, maar vond er niets vreemds en alles even zoo als in Holland, Ik had mij zulke goede voornemens gevormd, om alles eens juist op te nemen en aan te teekenen, waarin het wei- » nigje Spaansch, dat ik geleerd heb , mij bijzonder wel te pas kwam, daar alleen de Conful en de logementhouder Fransch en Hollandsch fpraken; maar ik vond mij zeer bedrogen, ` 718 IETS OVER. TENERIFFE. eensdeels omdat alles, wat ik zag, mij te vreemd voorkwans;, en anderdeels omdat ik geen kans zie, om, wat ik in het hoofd had of gevoelde, naar wensch uit te drukken, Al zoo veel van Tenerife, en nog niets van de Piek? vraagt gij. De eenvoudige reden is, dat ik die niet gezien heb, dan zeer flaauw en in de verte. De Piek ligt meer binnenwaarts, en wij hadden geen tijd, om die te bereiken, En nu nog iets ten flotte, over de bewoners van Tenerife, De eigenlijke inboorlingen zijn geheel uitgeroeid, en men vindt er niec dan Spanjaarden. Vooral op de vrouwen viel bijzonder mijne aandacht. Men zag zonder onderfcheid bij allen eene fchoone flanke. geftalte, fiere houding en gang, kleine voeten en handen, mooi donker haar , groote donker- bruine of zwarte oogen, met eene expresfie, met eenen gloed , die alle befchrijving te boven gaat, en zonder te zeg- gen, dat ik hier meer, dan elders, regelmatige fchoonheden zag, hadden zij allen eene bevaltigheid , die alles overtreft. Jammer maar, dat zij eene bruine tint Over het gélaat heb- ben, die natuurlijk het klimaat medebrengt, want wij waren hier al tamelijk in de warmte; in onze hut ftond de cher- mometer op 78 graden, Van de bevalligheid der vrouwen fprekende, heb ik alleen die van meisjes. en jonge vrouwen bedoeld, want nog nim- mer zag ik afzigtelijker ouderdom; het fchijnt, dat, zoodra zij 40 jaren bereiken, alle bevalligheid verloren gaat, ja voor het walgelijke plaats maakt. De kleeding was zeer fmaakvol; zij droegen een’ zwarten fluijer over het hoofd, en eene zwart zijden mantille; het overige zoo als in Holland, behalve dat zij waaijers ge- bruiken, en daarmede met eene aimable nonchalance weten om te gaan, In de komedie waren zij ook zoo als gü en anderen gekleed, met opgeftoken haar, blooten hals enz. Van de mannen kan men grootendeels hetzelfde zeggen, wanneer gij voor bevalligheid een forsch mannelijk gelaat en edele houding in de plaats ftelt, De 17 Junij was de dag van ons vertrek. Wij gingen, met goeden wind en weder, ’s morgens ten 8 ure, onder zeil, liepen langs de kust van het eiland, zagen ten 12 ure flasuw de Piek , die wij tot nog toe niet hadden kunnen zien, om- dat zij te ver het land in ligt en altoos met wolken omgeven is, en ten & ure was er van Tenerife niets meer te zien, 5 DRIE AVONDEN, : 719 ` DRIE AVONDEN. Wervolg van bl. 670.) He was avond, Honderden van waskaarfen verfpreidden haren glans in de prachtige zalen van het hôtel G***, waar- in eene fchitterende menigte zich verdrong. Het was eene dier vereenigingen, gedurende de laatfte tijden zoo zeer in de mode geraakt, waar men zamenkomt, minder om er zich te vermaken, dan om te zien en gezien te worden, eene dier asfembites, bij welke het doel van den gastheer is, dat men den volgenden morgen zeggen moge: Wat heeft N. N. gisteren eene, prachtige foirde gegeven! Die man moet toch een enorm vermogen bezitten! — en het doel der gasten, den volgenden dag te kunnen vertellen van het ge- fprek , hetwelkķé gij met den eenen of anderen der hun aldaar ontmoet zijnde: vermaarde perfonen van den dag gehouden hebben, die zich misfchien, wegens eene wat al te harde aanraking in het gedrang, bij hen verontfchuldigd heeft, Op deze zoogenaamde routs heerscht eigenlijk volftrekt geen toon hoegenaamd, noch de lieftallige, het gemoed zoo aangenaam freelende , der familievereenigingen, noch de luis- terrijk ftijve der asfembltes van de oude aristocratie, Het is eene foort van tentoonftelling, waarop de vrouwen hare bekoorlijkheden, de mannen hunne talenten doen fchicteren ; alleenlijk krijgt zij te zeer het voorkomen eener handelbeurs, daar overal het zuiver mercantiele of liever pecuniéle be- lang doorfchemert. Wilde meû de gefprekken der enkele groepen beluisteren, zoo zou men fpoedig hooren, hoe deze over de beuzelachtigte, onbeduidendfte kleinigheden liepen, en hoe gewoonlijk achterklap en kwaadfpreken daartoe het hoofdthema leverden. Beter vérzorgd dan het oor, worde er het oog, aan hetwelk de kostbare verfiering der vertrek- ken, de tooverglans van derzelver verlichting, de rijke tooi der dames een inderdaad heerlijk fchouwfpel bieden. — Juist was men bezig tot een’ nieuwen dans zaam te treden, en de genen, die de onderfcheiden quadrilles omgaven , vonden rijke tof tot gispgn en ‘laken aan de danfers en danferesfen 5 uit welke dizelve beftonden, { 720 DRIE AVONDEN. „ Zie eens, cu STAAF ,* zeide een jong mensch tot een ander, die naast hem ftond, „ wie is toch die dame daar ginds, met dat kleed van zeegroene atlas en‚die halve maan van brillanten in het haar? Welk eene fchoone vrouw!” „ Wel, mijn vriend, men kan zien, dat gij eerst kersversch naar Parijs teruggekeerd zijt, anders zoudt gij toch waarlijk de fameufe Gravin uLCHÉSsINI kennen, die dezen winter de femme à Ja mode is.” » En wat is zij dan voor eene dame?” » Ja, mijn goede jongen, dat kan ik u nu zelf zoo niet met juistheid zeggen! Zoo veel weet ik [echts , dat zij eene ltaliaanfche Gravin is, wier gemaal in de omwenteling het leven verloren heeft, en wier goederen ergens in Kalabrii of Sicilië moeten liggen. Sedert eenige maanden houd: zi zich te Parijs op, bewoont het kostbare, voormaals M...fek hôtel, en wordt, dank zij de introductie van den Napelfchs gezant, in de beste cercles ontvangen, waar zij zelfs zet gezien is; iets, hetgeen hare fchoonheid en fchitterend ver. nuft zeer begrijpelijk maken, Ziedaar alles, wat ik weët, en nadere bijzonderheden zal u niet ligt iemand geven km- nen, of het moest de heer zijn, die zich daar juist met har in den dans plaatst, en die, naar men algemeen zegt, m% haar op een’ zeer vertrouwden voet leeft.” » Mijn hemel! zijn gezigt komt mij zeer bekend voor,” „ Dat wil ik. gaarne gelooven, Gij zult u toch nog wel FOLANGES herinneren ?” n» Wat? Dezelfde FoLANGES, die met ons op het col- legie Louis le Grand geftudeerd heeft 2” » Juist zoo, Dezelfde.” » Hoe! is die de Cicísbeo der fchoone Italiaanfehe?" » Zoo fchijnt het; en waarlijk, al nam ik dit aan niemand anders kwalijk, zoo zou ik het toch aan hem doen. Ci weet, dat ik geen ftrenge zedepreker ben; maar, reeds i8 het tweede jaar van zijn huwelijk, zijne vrouw, die toc? inderdaad in fchoonheid en goedheid een Engel is, zulk eet hartzeer aan te doen , dat is onvergeeflijk.” » Wat zegt gij daar? Is FOLANGES gehuwd? En fè dert wanneer? Met wie?” „ Sedert ruim een jaar, met EMILIA DE NERAC, ë dochter van den Kolonel Nerac, dien gij u, als een d | levende gedenkftukken uit den ouden tijd, nog wel herinnt ren zult,” DRIE AVONDEN, 721 » Jå, ja, volkomen! En dat wonderfchoone meisje 2’, » Is die bleeke jonge vrouw daar ginds, die met de be jaarde, in ’t zwart gekleede dame in eeù zoo druk gefprek gewikkeld fchijnt; ziet gij ze?” » Zeker, zie ik ze! Maar, mijn keset; hoe veranderd is zij! Wel dezelfde trekken ; maar hoe bleek !” » Ik geloof het welt- ’t Is waarlijk geen wonder! Als gij wist, hoe bitter het arme fchepfel, dat door fchoonheid , jeugd, rang en rijkdom op. de heerlijkfte verwachtingen aan- fpraak had, in al hare. uitzigten bedrogen geworden is” $ Eilieve, hoe dan ?” » Ach, het is eene lange, droevige gefchiedenis., die daar- bij niet eens het belangwekkende der nieuwheid heeft, want zoo iets is toch wel te Parijs niets ongewoons. EMILIA beminde Lours, misfchien minder om zijne fchitterende hoe- danigheden, dan wel omdat hij de eenige jonge man van be- duidenis was, die in het anders voor heel den drom der jonge mansperfonen geflotene huis harer ouders toegang had. de aanwezigheid der Gravin uLcCHEsIN1 alhier heeft Lovis zich zoo openlijk als haar minnaar verklaard, en behandelt zijne vrouw met zulk eene achteloosheid , dat de arme Exi- LIA, behalve de {mart eener gekrenkte liefde, ook nog den hoon van een bijna openlijk fchandaal te dragen heeft. Het verwondert mij, dat zij heden hier verfchenen is, daar zij toch wist, dat zij er ULCHESINI zou aantreffen, welke zij anders op alle mogelijke wijzen vermijdt.” Inderdaad was deze laatfte aanmerking van den jongman niet ongegrond, en wie flechts eenigzins een’ zelfs opper- vlakkigen bhik in het huifelijke levén der FOLANGES ge- flageh had, moest zich verbazen, Mevrouw DE FOLAN- Ges hier ter plaatfe te ontmoeten. Edoch hij, die het pijn. lijke: van verfmade liefdegnde folteringen van knagenden min- nenijd, welke zich gedurig dieper in het verfmade har woelt, heeft teeren kennen, zal het zeer begrijpelijk vindes, dat B'MILFA tot het befluit kon komen, om in perfoon op die feest te verfchijvert, ten einde met eigene oogen te zien, in hoeverre het gerucht, hetwelk haar dagelijks hartverfcheu- rende bijzonderheden aanbragt, al dan Biet de waarheid ge- fproken had, Zij wilde haren lijdenskelk geheel, met ééne teug , niet dropsgewijs ledigen; zij verkoos de, aan het faij- dende eens zwaards gelijke, zekerheid boven dat ongewisfe flingeren, hetwelk haar, als °t ware, duizenden van naalden in het gedurig op nieuw gewonde bart drukte, Zij wilde zich tegenover die vrouw bevinden, die de toovermagt be- zat, om haren gemaal alles, hare liefde, hare pogingen om ‘elk’ zijner wepfchen hem uit de oogen te lezen en ze te voorkomen, te doen vergeten; die vrouw, die in aac was hem zoo vete eeden te doen fchenden, door hem ats vurig jongeling aan het beminnende meisje gezworen, als gelukkig echtgenoot der teederlievende gade hernieuwd. Zij wilde de vrouw zien, voor welker aanblik zelfs die onvergetelijke avond uit het geheugen van haren Louis verdwenen fcheen; die avond, toen hij, bleek, uitgeput, met angstzweet be- dekt, in wanhoop te huis gekomen was; toen zij hem ang- Rig was nageflopen, aan de deur van zijn kabinet geluis- terd, en hem verrast had, terwijl hij bezig was, de percus- fiefloten zijzer piftolen te onderzoeken; toen zij met bidden niet opgehouden, niet gerust had, vóór dat hij zijn zwijgen. brak en haar beleed, dat hij zich door ongelukkig fpecule- ren, of, om de zaak bij haren waren naam te noemen, doer DRIE AVONDEN, | 723 fchandelijk, beursfpel, om ‘de weelde van zijn huis nog hoo- ger te doen ftijgen en daarin met fommigen zijner bekenden te wedijveren, als tot den bedelzak had gebragt; dat hij ont- zaggelijke fommen verloren had, nog zware fommen fchul- dig, en, zoo hij die niet binnen twee dagen betaalde, vol- ftrekt onteerd was; toen zij hem op hare.knieën gefmeekt, en hem eindelijk de belofte had afgeperst, flechts nog tot den volgenden morgen geduld te hebben, op welken morgen zij hem de gedurende den nacht opgemaakte akte van fchen- king van ‘haar geheel vermogen (alzoo de wil haars vaders in het huwelijkscontract de 'fcheiding van goederen had doen bepalen) had ter hand gefteld; — zij wilde, gelijk wij ge- -zegd hebben, de vrouw zien, die haren man dit alles kon doen vergeten. Misfchien ook had. zij, terwijl zij ditmaal haar toilet zorgvuldiger gemaakt hal, dan zij in lang ge- woon was, bij eenen blik in harem fpiegel, met een gevoel van zelfievredenheid tot zichzelve gezegd, dat een wedftrijd tach niet zoo geheel hopeloos was, Kortom, zij had hare ` mededingfter willen zien. En zij zag zel Zij zag ze, in de volle, weelderige bekoorlijkheid der verleidelijke -Zraliaanfche Schoonheid; zij zag dien onbefchrij- ` felijken blik van het groote zwarte oog, waarin zich de wellustädemende hemel van het zuiden fpiegelde; zij hoorde die firenenftem, aan welke te ontkomen voor den eenmaal daardoor aangelokte fchier onmogelijk fcheen, en zij voelde met eene fchrikwekkende gewisheid „dat haar huwelijksgeluk voor altijd verdwenen was! — De drgom van geluk, rust en liefde, dien zij zoo lang gedroomd had, verkeerde plot- feling in eenen anderen droom, in eenen droom, bij welken het nachefpook der wanhoop haar met zijn loodzwaar gewigt benaauwde, en uit welken zij niet eer hopen kon te ont- waken, vóór dat de geheele droom des tevens uitgedroomd. zou zijn! Eene dier bedrijvige dames, die het zich tot eene ftudie gemaakt hebben, de in den boezem woelende harcstogten op de aangezigten harer bekenden te lezen, niet om dezelve te ftitlen of te verzachten, neen, alleen om gedurig nieuwe ftof tot achterklap te erlangen, en wier grootfte wellust is, het een of ander ergerlijk ée/at te weeg gebragt te hebben, had zich in emiLIA’s gezelfchap gedrongen, en, met de aan zoodsnige fchepfels eigene gaaf van overreding, haar den raad weten fmakelijk te maken, om zoodanig op te treden, 724 DRIE AVONDEN. dat het den Heer De FOLANGES, zoo hij niet het öfelijk. fte fchandaal verwekken wilde, onmogelijk zou zijn, zich bij uLCHESINI te houden, en om zich alzoo, ten minte voor dien avond, eene zegepraal over haar te verfchaffen, — E miLtA, die, wanneer zij Lours flechts van hare mede. dingtter verwijderd en aan hare zijde mogt zien, alles meer. de gewonnen te hebben, volgde dien raad, Naauwelijks was de quadrille ten einde, of zij ging, in gezelfchap van Mı- dame DA... die haar het ontwerp had aangeraden en die baar gedurig moed bleef infpreken , op den kring van bewon- deraars toe, welke zich, als gewoonlijk om de ftralende zon van den avond, Gravin ULCHESINI, gevormd bad. De dame zelve zat, of liever lag, achterover gebogen op eene fauteuil, in eene houding, die haar veroorloofde, hare wee derige vormen, haren kleinen voet en hare fierlijke leest te toon te fpreiden, De eene hand hing, van den handfchoen ontbloot, waarfchijnlijk om het fraaije en blanke derzelve nog meer te doen uitkomen, over de zijleuning naar ben- den, Achter haar, half over haar heen gebogen, foni | LOUIS DE FOLANGES, zoo zeer in den aanblik harx oogen en de bekoring van haar gefprek verdiept, dat hij niet eens door het gedruisch geftoord werd, hetwelk de overig: heeren veroorzaakten , door voor de beide naderende dames plaats te maken. Emrria tikte hem op den fchouder, zonder dat hij ook dit bemerkte, zoodat de Gravin zelve hem daarop oplettend moest maken. „ Lieve hemel, FOLANGES, wat zijt gij toch weinig galant! U niet eens om te keeren, wanneer eene dame me: u fpreken will’ Lours keerde zich om, en bevond zich nu vlak tegen- | over zijne vrouw. Doodsbleekheid wisfelde op zijn gelaz met vuurgloed, en naauwelijks was hij zichzelven genoeg meester, Om EMILIA zijnen arm aan te bieden, welks be- | ven haer zijne innerlijke gemoedsbeweging te kennen gai Zij kon zich den triomf niet ontzeggen, om zoo, aan de: arm haars gemaals, een’ verachtend trotfchen blik op uL- CHESINI te werpen, welke deze met een’ beleedigende: glimlach van medelijden beantwoordde, Weldra gevoelde emıLía zich zoo zwak, zoo afgems:, en Louis zoo kwalijk geluimd, ja, men mag wel zeggen, zoo woedend over de hem belemmerende tegenwoordigheit zijner vrouw, dat beide gelijktijdig den wensch te kenne: | ` DRIE AVONDEN. 725 gaven, om naar hnis te keeren. Zwijgend plaatften zij zich in het rijtuig naast elkander, Een blik op het gelaat van Louis deed eMILIA gelooven, dat zijne trekken het ken- merk dier foort van kalmte droegen, welke het zekere voor- teeken is van den naderenden ftorm, en zij vreesde het uit- barften daarvan bij hunne tehuiskomst. Zij vergiste zich; te huis gekomen, wilde Louis zich, zonder een woord te preken, naar zijn vertrek begeven, EmiL1a riep hem bij zijnen naam; een woord meer kon zij niet. uitbrengen,. Louis zag koel en verwonderd om, „ Louis!” herhaalde zij, op eenen toon, met eene uite drukking, die zich niet befchrijven laten. „ Mevrouw?” vroeg hij met dezelfde koelheid, „O,Lours! niet dezen iĳfelijken toon, niet deze vreefe- lijke koelheid! Doe mij verwijten! Stort uwen toorn over mij uit! Maar niet zool o God! niet zoo!” De arme vrouw fmolt weg in tranen. Zij beminde te zeer, te innig, om alle fchuld alleen op haren man te werpen; zij poogde zichzelve tot medefchuldige, zoo niet tot eenige fchuldige te maken; zij zocht in haar vroeger: gedrag ijverig naar het een of ander, waarin zij ongelijk mogt gehad heb- ben, en dat zij zich mogt kunnen verwijten, om de bandel- wijze van haren Louis te verfchoonen, Zij poogde zich te overreden, dat hare geestvermogens te gering waren, haar ui- terlijke niet fchicterend genoeg was, om aan datgeen, waarop een man als Louis met regt kon aanfpraak maken, te vol- doen. Maar dit wilde zij uit zijnen eigen’ mond hooren; zij kon de ijskoude beleefdheid, de inderdaad fchrikwekkende bedaardheid, welke Louis haar, even als nu weder op de- zen avond, reeds bij onderfcheidene gelegenheden getoond had, niet langer verdragen. Lours verdiende, met dat alles, nog in geenen deele den naam van volftrekt flecht; hij was alleen verregaande ligtzinnig. Maar grooter nog, dan zijne ligtzinnigheid , was zijne zucht om te fchiueren, zijn ijver, om, zoo door zijn perfoonlijk voorkomen, als door alwat hem bijzonder eigen was, ieder, die hem nabij kwam, te verduisteren, Aan dit rampzalig ftreven had hij zijn vermogen, zijne rust geofferd ; hieraan offerde hij ook de rust zijner vrouw , zoodra een an- der vrouwelijk wezen voor hem was opgetreden, in ftaat om door haar uiterlijke zijne gm 1L1A in de fchaduw te ftellen ; MENGELw. 1839. no. 14. Bbb r 726 DRIE AVONDEN. 