J. V. Vondels Poëzy Of Verscheide Gedichten
E Wulpfcheen Wuftemin, die dartele gemoeden | | D En onbeflepe jeught beheerfcht, en helpt aen ’t woeden; Zoo ras de borft ontfonkt van een onhemelich vuur, | _ Dat haer ontaert vaneen bezadighder natuur ; | Ik mein Kupido (voor wiens boogh en {chichten vloden - Mifleide ziélen, en belachelikke Goden ) | Hier uit gefloten blijf. De kuifcheen eerbre Trouw Kent hem noch Venus niet, noch eerde noiteen vrouw, © Opborrelende uitfchuim, en die met natte hairen , In’ boot van parlemoer ‚ te Cypers quam gevaren. Och neen, een andre vlam hier bruiloftftichtfter was, Die, alsde Noortftar trekt de naelde van ’t kompas Naerzich, ook t’zamentrok de harten die hier paren. De zuivre Liefde helpt dit ftemmigh paer vergaren; Daer zy al ftilbelaeght, en in het hetmlijk mike Optwee, malkander lang vanboven toegefchikt. Zy {pilde geen geweer. Haer pijlen wrochten wonder, Als zy te raken paftecen ieder int byzonder. Het fcheen bykanseen droom: zy ftonden beide ftom; Dies greepze elx rechre hant, or fprak: heer Bruidegom, t, A CA Vi mmm l d42 BRUILOFTDICHTEN. En uitgeleze Bruit, fchept moedt; en wilt u dragen En voegen in dien ftaet naer ’s hemels welbehagen; Op dat hy anders niet aen ieders voorhooft fpeur. Dan dat uw beider wil hange aen zijn’ willekeur. Hy die vereenigt zoo veel hemelfche lichamen Door onderling verdrag, en krachtiglijk te zamen Den ronderiaerdkloot bint, enop twee punten wikt, Heeft, tot een merk vangunft, uw huwlijk toegeknikt. De Bruigom ftemt haer toe. De Bruit, aen’toverwegen ` Van dit gewichtig ftuk, ftont ftom, en ganfchverlegen , En fprak ten lango leſte: o droeveen leide Maer! Mijn hals verworpt dit juk. Dat pak valt my te zwaer. Een’ andren aen te flaen: mijn vader laten varen, Wiens drempel zedig my betrouwt is te bewaren; Wiens huiszorg ik verftrekke in zijnen ouderdom, Nu hy zijnegaderft; die vlijtig naer hem om Te kijken plagh, en voor zijn zwakheit was zorgvuldig s Ek ben niet meer my zelf, maer hem te dienen fchuldig : Dies neem mijn ontſchult aen, op reden vaft gegront. De Liefdefprak: vergeefs weêrftreeft gy ’t echtverbont. Bedenk uw eigen befte, en laet uw hart verwekken, Vanhem, die t'effens man en vader zal verftrekken + En, alsde doot van hier den ouden vader ruk’, U dienealstrouftevoogt, en troofte in zulk een’ druks De vadertrooft zich dit, de vrienden met hun alen: Dies’tlot, dat in uw”fchoot van boven is gevallen, Gewilliglijk omhels. Toen zagh men hare jeugt Ontfonken, root vanichaemte, en, half vanrouen vreugt, De tranen langs de wang afrollen, en zich fpreien ; Als die haer’ maegdom noch voor’t einde wou befchreien.. En Sara gaf bedrukt ftilzwijgend te verftaen s Dat zy Hinlopen zag voor haren Bruigomaen. - | BRUILOFTDICHTEN.’ . 63. Gefpelen, fprakze, ‘gaet, enhelptuw maytijt vieren, Gaet helpt den maegderey mét. krans en zangk vercieren: Mijnlente neemt verlof, en fcheit met haer faizaen: Ik volg mijn’ fpeelgenoot, en trede op fpader groen. De tzamenvoegfter deed hun beide harten branden, En vlechtende wel vaft het paer verloofde handen Ineen, verhief haer ftem, engootdus overluit Den zegen over d'echt der twee gelieven uit, Gy, die van jaer op jaer door milde zegeninge n Veroirzaekt teelt op teelt, en vruchtbaerheyt der dingen , Alfcheppende Natuur, die alles onderhoudt, Enfchaklendeeeuwaeneeuw, de weerelt ftutenbouwt; Die d'elementen leert omhelzen bunsgelijken ; De beurten ftiert , en voedt in zoo veel koningkrijken ` d'Onfterflijkheit des tijts: 6 onbepaelde ziel, Een oirzack dat gevaert der weerelt noit verviel; Begunftig met uw gunft dit waerde paer, ô vader, Het welk gy heden bint met eenen bant te gader: Enzegenhet, dat, eerdezon de Maegt beftrael’,. Uitdeze twee verrijzeeen jonge Jande Wael, - Of een Hinlopen , -die zijn’ oudren zy gegeven Ten zoeten trooft en hope en kortswijle in dit leven; Die, zijner oudren beelt, ook in den dag En zaligeure, in vré hun oogen luik yy Zoo fprak zy, en verbont terftont deze echtgenoten ; Als ik debruiloftzael zag in’t verfchiet ontfloten. De Bruigom trat voor uit: zijn ega volgde hem. Defpeelnoots, daertefeeftgenoot, haer fchelle ftem Verhieven orgelzoet. Elk zweeg, als zy aenvingen Het vrolijk paer telief denechtlof toe te zingen. Mmmm 3 Hus | 64 BRUILOFTDICHTEN, I. Of, lof zy dees Godine, Die daeglijx ‘teen geflacht aen ’tander ftrengelt , En niet door geile minne, Als Venusdeé, het bloet det wul pichen mengelt: Maer redelijk en zedelijk — Kan door haer kracht bewegen , Die Min verachten , en n wettelijk betrachten "a Hemels zegen. -IL O voeftervrouw der vromen,. ‘Door u is ’t dat den oudren wort gegeven Mer juiching uitgenomen - In’tdarde lit hun blyfchap te beleven: Dat uit hun’ ftruik verrijft het puik Der ranken, elkom’tbrave, Die noch op heden verwekken d’overleden Uit Cen grave ° i HI. Wat waer t, rampzaligh mene. Indienge nioft uw lieve weêrga derven ? Al hadge’s harten wenfche In eenzaemheit gy quynend heen zoud fterven: De goudetortsdes dacgs zou korts Vergeefsoponzedaken Zo helder lichten, noch menfchen sengezichten ‚ Meer vanen, i BRUILOFTDICHTEN. 64> IV. Of zoome’ ins Huwlijx ftede Voor Venus fmookte alleen met wierookvieren , De menfchelijke zede | Waer haeft gelijk denaert der wilde dieren , En elk zou boosen wetteloos Uw kerken gaen ontwyen, © Nu vrank en veiligh betreden van die heiligh Willen vryen. nE Lof, lofzy dees Godinne, _ | Die in haer’ ftoel zoo heerlijk zit bepeerelt , En als een Keizerinne | Den fcepter draggt van ’t reedlijkft deel der werelt. Langdureuw rijk, vrouw Huwelijk, Groot werde uw heerfchappye: | Eer lange doetzeontzten ons Tegenvoetſe, Uw partye. = T Nt Noorden van deftadt, daer’t Y de palen fchuurt , En draegt een maftrijk bofch , iseen onvruchtbrebuurt, Een guren | DE BRUILOFT VAN DEN HEERE JOAN VAN DE POL, EN DUIFKEN VAN GERWEN. zuren hoek, die nimmermeerden wagen Des dageracts het licht de weerelt toe zie dragen: Mmmm 3 ~ De ~~? 66 BRUILOFTDICHTEN. De winter houdt’er hof, en ftaet gelijk een ftijl, En wijkrden zomer niet, als voor een korter wijl. Onwillig groeit'erloof , en wat men groen mag noemen , De Lente {childert hier geen fpikkelige bloemen, Of tulpen fchoon van verf, daer Bloemaerts hert aen hangt, Totdat hy met Narcis een’ fchijn in °t water vangt. Het woelt’er dagelijk met laden en met loflen Van afgehouwen hout en heele Noort{che boffchen, Geftapelt hemelhoog; waer door de zonnefchijn Van ’tweften wort gefchut, en nergens als met pijn, Enzomtijtsbygevalalleen, wortingelaten Van lieden, dre, om winft, het licht des hemels haten, : Debuien zijngewoon, enhagel, faeeuw , én vorft, En tarten Venus vier met hun bevroze bortt Hier paft de ftrenge jeugt op vryen noch op kuwen: Zy (laet den tijt voorby, en leert’er Hymen fchuwen: En of de Minnegodt om * jaer hier doet een’ keer; Geen boezems vatten vlam: al riekt den plaets van teer, Zijn torts kan qualik brant in dit gewefte ftichten. Zy zijn gelijkerhant gewapent voor zijn {chichten , En flaen de vleiery en praetjes in den wint; — Dies Cypris nimmer hier twee harten t’zamen bint, t En waer om zeven jaer eens bruiloft wert gehouden. ’tIsaltijdtijtsgenoeg. Zy fuffen en verouden: Of gevenze wat fchijns van vryen, ‘cis uit {pel, En nauwelijx uicernft. Het doet hen wonder wel, Indienze op hun verzoek noch worden afgeflagen. Onftadig is hun min, gelijk de zomervlagen. De zinnen zijn verlet door dagelijx gewoel. Zy woonen’t Y tena, en blijven waterkoel, Gelijk de koele ftroom, en hun gedachten ebben En vloeien heenen weêr. Wat zoum’er toch aen hebben? . BRUILOFTDICHTEN. 647 In’tkort, ’tiswonder, dateenbuurt, die’t leven derft, — Het welk van Venusvloeit, niet eens heel uit en ſterft. Ik zie de weerelt doots , en omgewroet van mollen, Indien men liefdeloos de jaren heen laet rollen. — Hier was’ bekende huis van onzen grijzen Pol, Den degelijken man, wiens ooren altijd vol Bedrukte klagten zijn, en dik om rufte wenfchen , Wanneer hy wort omringt van radelooze menfchen ; Het zy hy onder dak zoo veer van% vollek, duikt; ` ‘Hetzyhy, opzyntijten pas, de ftraet gebruikt, ` En naer het raethuistreet, dat lang van hem bezeten, Van zijn oprechtigheit en onbevlekt geweten Getuigenifle geeft, zoo lang het eere ſchat, Dat yemant heb’ geleeft ter eere van zijn ftadt. Van ftaetzucht wift hy noit, of yemant te benijden , Watoverfchot van deught men in bedorve tijden Moet zoeken, vint men hter noch heel en onverminkt. In hem, daer ’tzweemflel zelf van Romulusin blinkt, Zoo zeer als hy verfcheelt van ftrijt en broedermoorden , Die niet een kint en queft met werken of met woorden. Gemeenzaem, elk ten dienft, een yeder even na: En wie zijn ampt verzuimt , hy flaet zijn uuren ga. 4 De rechtbank zagh hem lang, als mont van’t Recht, beladen. Met d'uitfpraek van’t gerecht . De zesen dartigh Raden De Burgermeefters zelfs getuigen’t, en men weet Hoe hy zich voor den Staet en goudevryheit queet: Met wat een eer hy wiert van zijnen dienft verlaten; En wedet aengezocht. Hoe fchamen zich de ftratens Waer langst oproesig volk hem lantverrader fcholt , Toen trouweloosheit meer dan eere en eeden golt, Nu washy, alseen kleet, indienft der ftade gefletens.. Entreurdezonderga, verlangende eens vergeten : | e 648 BRUILOFT DICHTEN. Teflijten ampteloes het weinige overfchot Deslevens, dat hem noch vergunt mogt zijn van Godt. Hy zat nu doof, verdooft van al t langduurig fchreeuwen, Dathy, alsvader, voogt, en man van weesen weeuwen, Veel jaren achter een geduldig had gehoort. De zwakheit van het lijf die ftuwde hem vaft voort Naer ’t graf. Hy was getrooft al's Ievens luft te fterven , Zoo hy ’t verlaten mogt met hoop van’ wettige erven Tezetten tn zijnerf en’t vaderlijke leen: ae Maer laes! zijn moed bezweek: de hoop daer toe was kleen; - Vermits zijn zoonen bey tot noch toe Hymen vluchten: ~ Dat deé die oude ftok en goede vader zuchten. t Alwetend Wezen riep, op ’t zuchten dezes mans, _ Deteelzucht endelijk tot zich naer ’s hemels trans, Van waer zijn alziende oog der menfchen doen aen{choude, Met zorge dat hy ’t al in zijnen ftant behoude. Gy, fprak hy tegens haer, die op mijn wenken paft, Enover ftammen waekt, en heit de huizen vaft Door teelen zonderend, hoe hebtge zoo veel jaren De zorgen over ‘t bloet der Pollen laten varen? Hoe hebtge’t vroom geflacht, het algemeen tot nut, Niet door een brave rank verheerlijkten geftut ? Dedgot die knipt bykans den draet van’souden leven: Gy ziethoe hy vergaet, en hoe zijn beenen beven, En hochy overt graf van zijn gezelfchap helt, En met den minften ftorm ter gerde leit gevelc. Gatoe dan mer der haeft, en laet geen tijt verloren. Ik heb zijn’ outiten zoon een {choone Bruit befthoren s Een Duif ken zondergal, een weérga, zoet vanaert, En zoogy.tonderltaet, ik zieze ras gepaert. Ik zal d’afkeerigheic uit hun gemoeden bannen, En hen eendragtelijk in uwen wagen fpannen. BRUILOFTDICHTEN. e49 De Teelzucht op dat woort terftont maer d'aerde vloog , Entrofdenjongen Pol, uit Duif kensblinkende oog Met eenen fcharper pijl, aleer hy’t zelf vermoede. De wondezatin’t merg, hoewelze niet en bloede’, Het bloet begon te zi¢n door ’t heimelijke vuur, _ De jongeling bevont de ftralen van natuur | Veel magtiger dan oit. Hy liet zijn’ handel loopen, En dacht om vaders huis, noch koopen en verkoopen: Maer ley op kuflen toe, en vriendelijken kout, Op lonken en gevley. De liefde maekt hem ftout. Zijn eenig wenfchen is om in haer gunft te raken, Hy keurt de woorden uit, die maegdekens doen blaken, En is in vierigheit zich zelven ongelijk. = En vordert nacht en dag den bou van Venus Rijk. % Is wonder hoe de min de menfchen kan verkeeren , En in zoo kort een tijt zoo veele dingen leeren. De minne wet het brein, en zet de zinnen fchrap, En leert in hare ichool ons deugt en wetenfchap, Ootmoedigheit, gedult, en zedige manieren: Tehopen zonder hoop: een anders luimen vieren: Tedienen zonder loon: tezwichten, te beftaen: Gewilliglijk geboeit in flaverny te gaen: Tedervenom’r genot, enftervenen verrijzen: Den magteloozen geeft met rook en wint te {pijzen. Zy wekt den tragen op uichunnendroom, en vraegts Of niet een friffche jeugt , een wakkreen heldre maegt In aengenaemheit zelf de zonne gaet te boven ? Ofkoftelijker bloem, in ’t puik van alle hoven, Gevonden wortalsdees, daer Pol nu’t oog op flaet ? Om haer is’tdathy peinft, alwaer hy gaet of ftact: Het zy het morgenroot verlicht degroene kruiden 3 Het zy de groote torts de hoofden brade in’t zuiden; > i Nann Het r 60 BRUILOFTDICHTEN. - Het zy die achter duin in ’t zoute water zink’; | Of ons by nacht ontfchuile, en voor een ander blink’. Mijn Pol isop zijn Duif verflingert , alseen doffer. Hy heeft geen ander hart als’t hart van zijne joffer. — Verfufthy, daer hetloof hem voor de zon befcharmt ; Hy ziet hoe’t groen geboomt malkanderen omarmt, Den lindeboom den yp, den wilgetak den elzen; Hy wentcht terftont zijn lief te kuffen en t'omhelzen. Ziet hy den bloeflem aen, zoo liefelijk van lucht; De maegdom rfekt hem toe , en zijn beloofde vrucht. Zoo hy een klare ftar ziet flikkren in het donker; Hy denkt om ’tlachendeoog, en’t hemelfche geflonker Van’ minnelijk gezicht; en zuiver diamant, Dat in haer aenfchijn gloeit; hy fmoort van heeten brant, Zoo hy twee paerden ziet een’ zelven wagen trekken; Hy denkt om’t zachte juk: en ziet hy trekkebekken Tweeduiven op hetflag, niet ongelijk van kuif; Hy raeft, hyisontruft, en roeptom zijne Duif, „En geef zichop de vlucht, en krijgt gezwinde wieken, En weet waer datzy isteraden, enterieken, En valtze moeielijk, en weetzet’ondergaen. Zy ziet haer vryerstrouw en grooten yver aen- En krijgt genegenheit, en andere gepeinzen , En wenfcht gepaert tezijn: maer’thart wilt’elkens deinzen, Uit teere bloodigheit, en jeugdelijkefchaemt; - De rechte blozentheit die zoo een maegt betaemt , En fchooner is dan’ root op haer ontloke wangen. De wil zou overflaen, maer blijft in twijfel hangen. Het Jawoort, dat de gunft te met na voor toe drong» Isrijpen inden mont, maer hapertopde tong, En kan’er qualik uie: doch wat baet tegenftryen è Wie met den hemel vrijt, die heeft voorwint in’t vryen s BRUILOFTDICHTEN, En raekt de haven in behouden met gemak; l Gelijk dees Bruigomdeé, toen zy het Jawoort {prak , En meteen zucht ontfing zijn aengebode trouwe, En aen zijn zijdeging, gelijk zijn echte vrouwe. Leef lang, gelukkig paer, en bezich uwen rijdt, En trekt getrooft te velde in dezen eerften ftrijde, En mengel onder een triomfen nederlagen: | Gy zult hier over {mart noch over wonden klagen « Het is een lieve luft, die nimmermeer verveelt. Wie vreeft voor zulk een doot , die’t eeuwig leven teelt. Nu droom niet andersdan van harten te verovren De zoete koele May beftroit uw bed met lovren , En bloemen zonder tal, en lacht u vrolijk aen. Dezon, omuwent wil, zal fpader onder gaen. _ De fchaemteheb' hier uit, en moet geen kaken verwen. — ‘Ga mengel bloet met bloet, en Pollen en van Gerwen. Daer volge, beurt om beurt, een dochter na een’ zoon « Deliefde is niemantslaft: zy is haer eigen loon. | Ik zie den erfgenaem den kleenen Pol geboren ; Eer negenmael de maen verwiflel’ haren horen. Ik zie hoe grootvaér ’tkint vaft kuft, en wel gemoet In bey zijnarmen vat, en met dees woorden groet; _ Terwijl de tranen vaft van bly{chap ftaen en hangen In d'oogen en op’t vel der rimpelige wangen: De Roomfche Pol en was noch kon zoo bly niet zijn, T oen hem geboren wierdt het zoontje Salonijn , ( Waer op Auguftus zwaen de goude tijden {pelde ) Als ik metdeze vrucht, hetleftedatmequelde. _ Mijn lang gewenfchte neef, Godts wille moet gefchiën ; Hy hael myinzijn ruft, nuiku heb gezien. | De weerelt viel tekleen, en zat te nacuw verdrongen; Zood'oudenictenweek, enlictze weerden jongen: _. Nnnn 2 t Mijn r sa BRUILOFTDICHTEN. "Mijn voorgang zy uwfpuor , ‘en wastgteù weldoen mog. Aldusfpreektoude Pol: dejongelachtibemtoe. RIDDERLYK BANK ET, VOOR HEER ADAM VAN L OK HORST, Ridder, Heer van-de Lier, | EN JOFFER KORNELIA PAEUW. - Yn Zangpodin vedoert van. Hymens torts‘te blaken : Noch kan æen heuſch verzoek ‘haer voeten gaende ma- Om, buiten ’t fpoorder oude, een’ ‘lochtenfprongte doen ( ken: Zoo kan men om ccd2onft:-verandrenthetfaizoen. Dan bloeit de herfit : idan kantelente dtuiven perſſen: Dan valt deszometsfinceuw: dan draept de winter katffen. Mijn jaren danflentracg op zuik cen dartle pijp. Indien ik my vergrijp, -het iseen licht vergrijp ; Daer midden in een feeft de bruiloftzalen fchateren Van Venus vreugt, ‘waer-naer der Goden tanden wateren. Mijn Zoon, fprak Venus, vlieg in’chuis, dat opgehaelt Ten hemel, met zijn’ hitt in’t witte voorhooft praelt ; Van waer gy hooren kunt, ‘hoe ſpeelnoots zich bereiden Om’teenig Dochterken, de Bruit, te bed te leiden: Gaheene, quijtudaerin’tbruidsbedde, alden nacht. Volweef ’tbegonne-web. Onthael, naer uwe magt; Dees twee Gelteven, dieden dienft van Min behoeven, En leg een’ vaften-bantom Lier, ‘en Achtienhoeven. De wufte Dwerg vergramde, en keerde haer den nek, En ſprak: ’czal beterzifn, dat moeder ’t werk voltrek , Het welk zy zelf begon. “Wat hoef ik op te halen De moeder dezer Bruit? de moeder die de ftralen y — an BRUILOFTDICHTEN. 653 Van uw gezicht verdooftenethaeraenminnigagg, —…— En onder ’t voorhooft {pant een’ goddelijken boog, — Die andre wonderen baerde, als uwe of mijne pezen Defpraekgingeens, dat gy-uwaengebede wezen Bedekte met dat beelt van levendig albaft, En hechte uw’ gouden troonaen Aemftels veenzoom vaft. De fprack ging, dat haer jeugt denappel veer zou winnen, Zoo zy ter vierfchaer quaem met d'andere Godinnen. Wert’s Bruigoms moeder niet, in ’t blocienft van haer tijdt, Voor Pallasaengezien? van Pallas zelf benijt? Het {chortealleen aen helm, en fpeer, eníchilt, vol flangen , De Goden hadden haer voor een Bellone ontfangen. Maer dat is noch van’t minft: dees fiereen eedle Maegt, Voor welker ledekant uw goetheit zorge draegt, Niet eens vernoegt, dat zy den appel heb’ geftreeken , Durf dartel naer dekroon van uwe godheit fteeken. Is uit metal uwe eere, en d'eer van uwen Dwerg, Nu Hollant Cyprus ſtrekt, zy Cypris, ende berg, Den Heilgen Berg genoemt, Idael , daer heele fcharen Bewierooken haer beelt, en kerken, en autaren , Of vlechten roozenhoén, en offren duifen zwaen, En mufch, en muffchebrein; om in haer gunft ce ftaen : Gelijk dees Ridder ook zoo lang op haer genade Moft leven ; 't zy hy trooft ging zoeken t Alkemade, Of Wavren, of ter Horft; of zocht zijn lieflijk kruis, En hiel om’t Jawoortaen, te Heemftede op het huis: Of meteen quijnend hart, geperft van minnefchroeven, Ging ademfícheppen, in’tgeweft van Achtienhoeven; Of aenden Vyverberg, in bofch, en lindelaên , Die menigh groen hart dekt met loof en groene blaen: Dan koos hy voor die koon noch roozebladt nochleli, _ Noch moerbaey , voor den mont en lippen van Korneli ; | | Nana 3 Die, 64 BRUILOFTDICHTEN. Die, alsdegeeftontlaet, op noten:zangmact flaen; Offpreeken Spiegels fprack; of volgen den Tuskaen , En Fransman, aendeSeine, en Arno, rijk van geeften. Zo dikwils Lokhorft zach de beelden, fchoon van leeften, Landouwen, en gedierte, en vogelen, gemaelt Van haer begaefde hant, die zelve Arachnes naelt, Enaldiepotloot, pen, penfeel, en verf hanteeren , Met fchrift, entekeninge, en trekken durf braveeren ; Dan fprak hy Pallaszelve, en Proferpijn te na; En bad devingersaen, enachtezulkeenga _ : Alleen dees godheén waert, die blixemftralen flingeren Enkufte, op een knie, het {neeuw van zulke vingeren. Enriep: gelukkig, Ôgelukkig, bovenal, Maer veel gelukkiger, dieeenmael trouwen zal Dees vingers, dezehant, verkrachtfter van’ gevoelen, Vijftortien, die mijn vier in bloet en adren koelen, Gelijk hare oogen doen ; zoo dikwils alsze my Begunſtigt meteen’ lonk, alis het van ter zy: Maer alsze in wit fatijn , by ’t fchijnfel van de mane, Met eenen zilvren ftaf quam treên , gelijk Diane, Van haer’ gewijden berg, den Hohorft , over * velt; Dan vloôn de Saters voor, en vreefden’t kuifch gewelt, Dat geile berggoôn haet, en Bofchgoén, en Godinnen: En Lokhorft, buiten hoop van yet op ’t hart te winnen; Lagergensineenhaeg, en kerremdeal den nacht; Om dat zijn hart geen deel mocht hebben aen die jacht. Hoedikwils wenfchte hy dien zilvren ftaf te dragen ; Of, haertendienft, het wilt te fteuren uit zijn lagen 3 Terennen in den fchijn van winchont , of vanbrak;. Ofzelf het hart te zijn, het welk zy {choot of ftak: Hoewel het Ridders hart haer pijlen tot de veeren. Gevoelde in zijne borft , .en’t onheil niet zowkceren ; BRUILOFTDICHTEN. 65. Maer lag al lang vernielt vaneen verliefdedoot, _ Had gy hem niet belooft te zalven in haer’ {choot. Om ’t fteeken van zijn zon voor eene poos t’ont{chuilen, Onthiel hy zichte Lier, ofop het huis te Zuilen, _ _ En, in defchaduw van een’ uitgeftreckten boom, Verlette al razende de ſchepen, en den ftroom. De Nymfen vande Vecht, verlegen met zijn karmen, Vermaendenhem, hy zouuw hair, uw’ mont, uwearmen, - Uw kaeken, uwenhals, om’tnaekende ongemak, Toch fparen, wathydeê: dan viel hy zomtijts vlak, En bad uw fchoonheit aen , en’t laftren wert vertogen ; Tot dat zijn heete koorts, aenal te krachtige oogen Ontfteeken, wederom ontvonkte in merg en bloet, En weérquam op haer tijt, gelijk, na'ereb, de vloet. Nu fta dees Bruit ten dienft; om wie, van alle zyen;, De Hohortft heeft den loop van zulke afgoderyen ; Terwijl uw rijk vervalt, °t welk Cy prus’t hooft ophiel. - Zoo morde Min, tot dat zy in zijn rede viel. Het voeght geen willig kint zijn moeder te bedillen. Mijn wil verftrekkeuw wet. Hier paffen geen gefchillen , Vlieg heen in’t bruiloftsbedde, en als de fpeelgenoot DeBruit heb’ toegedekt, dan gecf u zelven bloot , En offer haer uw’ dienft, met trooften- en vermanen, En wifch met linnen af deteere en eerbre traenen, Die zy voor ‘t left noch ſchreit, in maegdelijken ftaet. Verhef ten hemel toe het vrouwelijk gewaet, Dat op de tafel haekt, om heur herbore leden, | Niet morgen vroeg, maer op den middag te bekleeden Wanneer de middagzon beftrael’ de jonge vrouw, Diein een’ nacht vergeet den overbrogten rouw ; En als de Bruigom hedbeal ftormende ingenomen De kamer van zijnlief, dan pas zijn vier te tomen. pn ergere a r 66 BRUILOFTDICHTEN. Ofalshy matigh kuff zijn verfche wederga; Dankus vry dat het klappe, en baeuw die kuskens na, En prikel hem; of {peel zomtijts den liefdelooze > Ofloer al heimelijk hoe zedigh’t aenfchijn bloze, Van bloodigheit befterve, en weêr zijn verwe krijg’. Beluifter hun gefprek; maer dat men dit verzwijg’, Op peen van ongenâ. Gy kent al d'eigengeníchappen Der nachtgeheimeniffe, en waceen tong met klappen Van mijn verborgentheên (die overheiligh zijn, En nietalleendezon, maer zelf den manefchijn Vervloeken) al verbeurt: en hoe wy niet gedooge Alstwee paer t’effens,. en noch halfgelokene oogen, En zachte mompeling van twee monden , zomtijtsftom Men gaet niet dan befchroomt tot zulk een heiligdom. Vier ooren zijn genoeg: verjaegh dereft. Wy haten Niet die’t verftaen, maer die’t geheim van’t bed verpraten. Die zon, die’talbefpiet, zoo ftout en onbefchaemt, Wasoirzaek, dat ik raet en middel heb geraemt, Om endelijk een fchut te {chieten voor fijn fchijnen, En’t bed met fchaduwen van zwijgende gordijnen Tedecken; nademael’t bekooren van myn wet Mijn Riddersop den dag in't worftelperk verlet. _ Gykunt ook, onderebbeen vloet der bruiloftkortfen, Hun dienen tot vermack, en fpeelen met twee tortfen, Ontvonkenze aen ’t gezicht der lodderlijke Bruit, . Enblazenze by beurt dan aen, en dan weêr uit: Of kruiffen torts met tortfe: of knoopenze aen malkander Met zuiver parlefnoer; of ‘teene licht aen ‘tander Ontfteeken; of de koets berooken met een’ rook , Die hen aen ’t fluimren helpe, opdat gy, alseen fpook, Doch niet verfchrikkelijk , verfchijnende in het droomen, Hun toont hoe d'eerfte maeght haer’ oirfprong heb’ genomen, | En — BEE ——— ——— BRUILOFTDICHTEN. 657 En hoe Prometeus vier ging halen by de zon, En leven brocht in't beelt, dateer niet leven kon. Vertoon hun ook hoe ik uit zeefchuimwert gebooren, _ En watiknu verzwijg, dat fluifterhunind’ooren, + Door{nuffeleerft, vermomt gelijk een fterflijk kint, Den maegdelijken dis, en waer gy joffes vint , Die killer zijn dan ys, en vryers heele jaren Doen lopenachteraen, op ydle hoop van paren; Bekoor die met een’ lach ; gy kunthet toch van als:. En neemtze u opdenfchoot ; zoo vlieg haer om den hals, En hanger vooreen poos, enfmet haer, onder’ckuffen, - Met een vergiftig vier, ’twelk nergensiste bluffen, Alsin het bruiloftsbed: wantin der Godenraet . > Befluit men Amfterdam, ten fteun van Hollants Stet, Metaenwas van meer volx te psoppen, en te bouwen; Dat nu verhindert wort door al te langfaem trouwen. Vlieg heen, mijnZoon, ’tistijt. Ik ry naer mijn paleis; En, alsgykeert, verhael my dan uw bruiloftsreis. HYMEN" E vreugt van Venusin haer kracht D Verkracht al *t menfchelijk vermogen. Zytrekcal'cíterfelijkgeflacht. Tot zich, gelijk de zon elx oogen. Zy trekt het aerdrijk niet alleen | Om hoog, maer Goden naer beneden, En, twee verfmeltendetot cen, Streelt ziel, en lijf, en alde leden. ’k Had dus Kornelia en Lier Met mijne lier te bed ns Maer alde kamer — | Door tfpel, enalmijn{naerenfprongen. _ En Oooo BR - 2 658 BRUILOFTDICHTEN. DE FEEST VAN DEN HEER DIRECTEUR, HILLEBRANT BENTES, | EN JOFFROUW KATHARINE BAEK. Choon d’een na d’ander vaft de Minne gaf zijn recht, Noch fleet Katryn den tijt des levens buiten echt, De zon had negen werf haer hemel omgevaeren , En Ceres negenwerf het hair gehult met aiten, — Bentes leefde op heur genadealleen, n in den wint zag flaen zijn klagten, en gebeéa. Dekamer, daerzefhrep, beſſoot haer kuifche zinnen , Verbondenaen dendienft der zuiverfte Godinnen, . Aen Pallas, en Diane, en Vefte; om wie zy hier Een lamp van bergkriftal ontftak met eeuwig vier. Noch Venus, nochde Min, noch Hymen mogrer duren De kuifcheit dezer Maegt was witter dan de muren Waer meê zy zat bemuurt, vernoegt met dezen roem, _ Dat zy dees Godheén fchonk heur maegdelijke bloem. Maer toen den hemel, die haer yver had genoten, In ’cend voltrekken wou ’t geen boven was befloten , Verfcheen de Maegt, daer zy in heur flaepkamer zat, - Haertrouwfte Broeder zelf, die langs’t gemeene pat De weereld had verfmaet, en ’s weéreltsydelheden, En’t vaderlijke huiszich heel in rouw zien kleeden . - Dekamer rook van geur, en blaekte door den brant , Die affcheen van de torts in zijne flinke hant. Eenkleet, zoo witals fheeuw , geflingertom deleden, _ Hing met eenꝰ eedlen zwier van bover tot bertoden , BRUILOFTDICHTEN, 659 | En rijk bezaeit met gout van ftarren, zonder tal. | Gelijk den hemel blinkt, eneeuwigh blinken zal, _ De flaepen van zijn hooft, verlicht door deze glanflen, Zich lieten om en om met eenen krans bekranflen .. Vanbloemen, zonder naem i verzamelt daer om hoog En kunftig gefchakert, gelijk een regen : | Al vafte — » die A vi hed — En zich, om ſchooner kleur, alleoogenblik verliezen, En ſpelen zoo in’t licht van dien gemaekten dag , Dat qualijk meníchlijk oog hierbog op houdenmag. Hoebly , hoe welgedaen zach zy den liefften Broeder? Hoeanders, als toen hy van Vaderen van Moeder En al zijn Vaders huis vernoegt zijn affcheit nam , Nadateen koorts, ter fluik, door eene onzichtbre vlam, Al’tlichaem had verteerten naeulijx om televen. Wat ziels in vel en been en fchinkels was gebleven. De Zufter vreefde in’teerft, en midlerwijl verheugt Vermengde zich de fchrik in d'onverwachte vreugt. - Zy haekte en blaekte om hem omhelzen, en te kuffen, Maer’t hart were t'elkensflaeuw , en Jakob o Genaekende verdreef met eenen heldren blik Uit heur verbaeft gemoedt dien ingebeelden {chrik , ‘En opende zijn’ mont met zulke lieflijkheden, Gelijkze was gewoon zijn’ trooft en wijze reden Tedrinken methaeroor, eer hy, tot haer verdrigt, Om een onfterflijk kleedt het fterfelijk verliet. | Gedeelte van mijn ziel (zoo fprakde Geeft ten lefte) ’k Verlaetd'onfterflijkheit, endael in dit gewefte Uit liefde die ik u noch toedraeg na mijn doot; Niet zoogelijk weleer, maer duizentmael zoo groot. De liefde gloeit om hoog al anders dan op aerde. “Wy geeften fchatten daer het er ven gl waerde, l 000 2 TT 60 BRUILOFTDICHTEN. Beminnen zonder gal; en wenfchen in dien ftaet Des hemels u noch nut te zijn met rijpen raet. „Het opperfte befluit mishaegt dat gy uw jaeren Duskoel en eenzaem flijt, en leit u opte paeren Methem, die lang genoeg zijn’ tijt in flaverny Om uheeft dourgebrogt. ’k Verzekeru, dat hy De rechte weêrgais, en met zijn’ aerten zeden Uw zedenzoogelijkt, dat geene oneffenheden Uw onderlinge ruft verfteuren zullen, zoo Gy ’s hemels raet voltrekt. W& {chaemte maekt u bloó? Wat verftze met een’ gloet van roozen beide uw kaken ? De koelte had haer tijt: nuishettijt te blaken - Van ongeveinfde min, en ruftig en goedront. Te drukken hartaen hart, te vlyen montop mont, Te lonken hant aen hant , -en lipop lip te kleven. Wat weigertgedien Helt uw hanten trouw tegeven, Nadien uw huwelijk van’t noodlot is gefmeet Op’tanbeelt van Godts Raet? Begeef, in Venus eedt, U onder Bentes vlag. Hy zal u veilig voeren, Niet onder het gewelt van oorelogsrumoeren , Waer van de weerelt waegt, wanneerdefelledoot — In eenen hagel fpookt van yzer en van loot 3 erineen zoet gevecht, en oirzaek van veel levens» Enaerdfchezaligheên , en lekkre luften tevens: Daer gy opluiken zult uit aengenamen luft, En den gewenfchten loon der wederliefde kuft ; Een jonge Katharijn, of Bentes, of te gader Een a st een’ zoon, die moederen den vader Afzetten zoo volmgekt „ dat uwe fchildery By dit geziekde beelt een {chim en fchaduw zy. - Gy moet opdeze wijs voortaen den Goôn behagen … De tijt lijt geen vertrek , en allegeeften klagen. MT She nn BRUILOFTDICHTEN. 66 _ Daer boven allermeeft om ’t fpillen van den tijt, En kennen zijn waerdy , wanneer hy hun ontglijt. Zy wenfchen, mogthet zijn, den eerften tijt te koopen „. * Om nutter tebefteén. Zy ziende ftarren loopen, En rennen om den ring van dezen duiftren kloot, Behangen metdendamp, die eerft mijn oogen floot Voor’ hemelfchegezicht, en hinderde te dringen In ’ allerbinnenfte des boezems aller dingen. Al watop’taerdrijk fchuilt ontdekt zich daer al Ril, - Hier zietmen nauwelijx door een’ pappiererbril. Daer vat een oogenblik ontatlijke gedachten. po Daer fchijnteen langen dag, gevolgt van geene nachten. Men leit’er’t oor te week opꝰt goddelijk gezang, | Der heem’len, die op maet gettadig:gaen hun’ gang, : Endanffen, dat zy 'c veer in lieflijkheie af winnen De toverende keel der zingende Meerminnen Natuur ontkleet zich daer heel maeckt van top tot teer. Hier toonde my mijn Haes niet als d’ontdekteleén.. Zelf ’tallerwijfte brein bekent om hoog zijn botheit „ © * En noemt dees letterkunde en wijsheit loutre zotheit .. Ons T hemisdie’t gezicht aen geene letters hecht , Ontvouwt en fchuft'er net het onrecht van het Recht 5. Hetheilig Recht, ’ welk hier beneden is te zoeken » En blint wortopgeviht uit eene zee van boeken Waer in’t verftant verzinkt, en dikwils fchipbreuk lijd. Maer dit loopt buiten poor: mijn laft gaet niet zoo wijt.” Mijn Zufter, ’k ziegy wenſcht omhelzen uwen Broeder, Maeral vergeefs: ikga. Omhels mijn oude Moeder , En Vader noch voor my: omhelsuw’ Bruidegom. __ Zoofprakhy, en verdween, en liet haer droef „ en ftom. Zy zag hem toenze zichtot kuffen wou verpijnen, - In haere ledekant met zijoetortsverdwijgen, t | Oooo 3 Ge 662 BRUILOFTDICHTEN. Gelijk een Bruiloftsgodr, en floeg van angft een’ galma. Gezin {choot toe, en vont den vloer al groen van palm En loveren beftrooit, entrooftede verlegen, ` Ennam dit voorfpookaen: en wenfchte’shemels zegen, De nieuwgewijde Bruit, die, nadien ftorm belant, Den blijden Bruidegom haer trouw gaf met haer hant. TER BRUILOFT VAN DEN E. HEER Jo AN DE WIT, Raet Penzionaris van den Lande van Hollant en Weftvrieflant , EN DE E. JOFFER WENDELA BIKKER S. N’t Haegíche bofch verfchijnt de V ryheit van het lant, Die fiere en eedle Maegt. Zy voert in d'eene hant De goude {peer , den hoet om heog op’t {pits gefteken , Der fteden hooftcieraet, dar triomfeerent teken, En d’andre hant regeert den toom en ’t montgebit Van haeren wakren Leeuw, wacrop die braeve zit. Aldus bejegent zy de Moeder van het minnen, Die ſpreokt haer aen van zelf: 6 Maegt, wat voert uw zinnen In’t bladelooze woudt, daer mirt noch eike bloeit , Mijn bloem , in haeren bol gedooken ; blooſt noch gloeit, De winter fchent hetal. De Vorft der Noortfche buien Is vyant van de groenteen levendige kruien, Begraeft al ’t veltcieraet in hagel ys en {fneeuw: En luft het u een lacht te fcheppen met den Leeuw? De Maegt begroerze heufch, en antwoort op dit vraegen: Godin der weerelt; laet mijn’ tocht u niet mishacgen 4 Ik zochten vinde u hier ter goeder tijten uur, - O levenwekkerin en voefter van natuur, " oe Oe y A BRUILOFTDICHTEN. 663 __ By wiede weerelt leeft, en al wat fchijnt verlooren Zich kleet in verfche verwe, en opftaet, als herboren, Zoo ras de lentetijt uw vieren prikkels voel ; Waerop gedierte en vee en vogelzang krioelt; De leeurik uit den dauw , in vrolijke landouwen ,. Met zang ten hemel vaert, om't nieuwe licht t’aenfchouwen, Te groeten met den dag, daer’tgras, dus lang verwelkte; Vaftaengroeit, dat het piept, en’tlantvolk koeien melkt: ` O Moeder vande min, begunftig mijne beden. De welvaert van mijn’ Staet beftaet alleen in fteden En macht van merifchen niet, maer ook in eerlijk bloet, "Ter heerfchappy geteelt, gequeekt, en aengevoedt. | ’s Lants adeldom beftaet alleen in fchilt noch wapen , | Maer ook in’t vroom gemoedt , ten dienft des volks gefchapen; En hierom heeft hetlot Dz Wir, mijn’ trouwen helt, Op Katooseuden ftoel , den ‘rroer des lants geftelt, - Enjuift ter — tijt; toen d'eilanden der Heeren, Die al den Oceaen en weerelden regeeren , Geraekten hantgemeen, en klampten boort aen boort, Van hiertot Induskuft, en purperden met moort De velden van Neptuin , die, op den hel{chen donder En blixemder kortouwy metalzyn heir, van onder, Den zeeftroom rooken zach, en branden, rootVangloet, Het vreeflijk kraeken hoorde, en fcheuren vanden vloet , Het berften van’t metael , ’t geknars’t gefchrey der mannen, Alsof wij vrede was ter weerelt uit praim ; De el van de hel gefprongen uit zyn flot, Al Toeri k paer ‚ de — van Godt En’ menfchelijk geflacht . In’t midden vandie baeren , Dien zeebrant, ftont Ds Wir; in’topgaen van zijn jaeren, Gelijkeen rots, aen’t roer van mijnen vreien Staet, Bekoort door niemantsgunft, . verfchrikt voor niemants “a y 64 BRUILOFTDICHTEN. Hy ftak, door zijn beleit, de zwaerdenin de fcheede, En holp de zee ert’t lant aen dien gewenfchten vrede, Waer by de burgery van weérzy zitontlaft, De hulk den akker ploegt, daer gout en zilver waft, uw’ Eilanden onderling elkandren hcufch bejegenen, En minzaem, alsvoorheen, meteereen liefde zegenen. Wat waer ‘teen jammer dat dees Staettelg , zonder vrouw, Enafkomft, afgeflaeft, in’tendt verdorren zou! Het isuw eigen ampt mijne uitgeleze ftammen En Huizen ondereen , door kracht van minneviammen, Tefmilten, en de deugt te quceken in haer krooft. ’s Lants arbeit eifchteen ftut, en minnelykentrooft. | Wanneer mijn wachter zit befchanft in zijn papieren, Of worftetinden Raet , en nachten dag van ftieren Vermoeit wort, kaneen vrouw door vriendelijk onthael Verquikken ’mansgemoedt. Men ziet hoefteen en ftael | En diamanten zelfs, dooreen geduurig wryten, Verliezen en vergaen; en zoude borft niet flyten Van dezen Herkules, die voordenvrydomwaekt? ~ Gy, die met uwe tortsen minnevieren blaekt - Dekilfteharten, dienoit gloet van minne voelden, Of voelende, terftont door bezigheit verkoelden , Tretoe, ontvonkDe Wirt, en W ENDELE, zijn ga; Metuwe zuivre vlamme, op dat haer ongena Verzachte, en zy dien Helt, haertrouwetoebefchooren, - -_— Omhelze, en wellekome. Ik zie den Helt herbooren En al het vrye Lantin deze twee vereent. | = Zoogadebruilaftin, op ’tjuichen dergemeent’. Zy zal hem afgeflaeft des middernachts verpoozen , Daer gyde ledekant beftroit met geur van roozefi, — Die op haer kaeken reede ontluiken van de ſchaemt, En’t{chaemroot, eene verf die zulk een Bruit betagmt. | BRUILOFTDICHTEN: 665 Ik zie twee hooftfteên reede in deze beide paeren, De Merween Aemftelftroom, gelijk inecht, vergaeren , Den Haegen Amfterdam elkandre wel verftaen, ` Zoo wijt als Bikkersvlagdengrooten Oceaen Befchaduwde, en doorínee met rijk gelade fchepen , Die’s wereltsgouden oegft in Hollants boezem {lepen. - Ik hoor den ouden Graef, in top van Amfterdam, Uiteene heldre wolk, met blijfchap zijnen ftam Begroeten in deestwee, die wy met wenfchen paerden , En vruchten gunden , die naer by de Grootvaérs aerden, Behaegtudit, voltrek mijn be, tot Hollants heil, Zoo vierig dat geen twift hun minne {cheide en deil’. De Moeder van de min beftemde deze bede. | z De Leeuw des lants, ontvonkt van minne, {cheen dit med Te ftemmen. Venus zag het vier in zijn gezicht , | Dateerft te branden {cheen van grimmigheit, gezwicht, Alsofhyom De Wr de Joffer {cheen tevryen. De hemel zeegne henen’t lant metguldetyen. - TER BRUILOFT VAN DEN E HEER, - JOAN HUIDEKOOPER. Ridder, Jongkheer van Maerfeveen, Schepen t'Amfterdam. - EN DE E. JOFFER; 4 SOFIA KOEIMAN'’S. CONNUBIO JUNGAM STABILI. | En zigggomtijtsde zon des avonts treurigh daelen, En, ‘zonder vier en glans, ,bedrukt te wager gaen, Om’s morgens uitde kim, metlevendiger ftraelen En rijker glansen vlam, in’t Ooften op te ſtaen. | P ppp. De 66 BRUILOFTDICH TEN. De {chade is menigmacl om baetuit, am de ſchade Metaenwinft te vergoén. De minnaer, na verdriet , Valt met een’ heerer gloet in d’armen der genade - Van zijn verkore lief, die hy met rouw verliet. Zooginghet MABRSEVEEN, toen hy met 'slants karroffen ` Zijm vader volgen moft, ten dienft van lant en Stadt, Naer 't Keurhof te Berlijn, door wildernis, en boffen, En treurdeopaldientogt, als hy te paerde zat. De Minne dootverft bleek zijn aengezicht, en wangen. Dezon, die’tal verquikt, verquikt geenfins zijn hart. Zoo laet ’t gewonde hart het hooft zwaermoedig hangen , En draegt den pijl met zich, een oirzaek van zijn {mart Hoe dikmael ziet hy om naer onzen Weftertoren, En mift, met dat gezicht van Aemftels wapenkroon, De kroon van’slevenslente, uit zijn gezicht verloren, Eeneéler hooftcieraet, en wenfchelijker Schoon. Hy komt, daer’t Keurhof rijft, de vrouwetimmers blaeken Van gout, en diamant, en fchoonheit, zonder ga: Maer ’t Keurhof noch zijn weelde en pracht kan hem vermaken. Hy mijmert dag opdag, en’snachts, en’savonts ſpa. De luft cot dans en jagt en ridderlijke {peelen , - ‘Hanteeren van geweeren wapen, noch muzijk, Dat tigers in het woudt kan kerelen,. en ftreelen ; Bekoort zijn zinnen niet, in’ Vorftelijke Rijk. Vermoeit van wandelen in eenzaemheit , langs paden Meteiken loof beplant, zat hy, van loof bedekt, Aen d’oevers vande Spree, daer zich twee zwaenen bades, Endomplen, d'een de pluim van d’andre pluift en net; d’Een voorzwemt, d’andre zich in ’t zog der Haer trouwe gade volgt, die, blaekende van Mit, By poozen hals om hals van d'allerlieffte ftrengelt, _ _ En kentze voor de liefite, en°cticfftedat men kuit. se i De BRUILOFTDICHTEN.. 667 De — — zucht A en ? met de borft vol wonden, Spreekt droevig by zichzelf: 6 ezegent paer, Gelukkiger dan i hebt gy uw lief — — Gy koelt in dezen ftroom uw gloeden’t gantíche jaer: Maer ik, rampzalig menfch, rampzaliger dan zwaenen, En ftommen , mis mijn lief en lieven Keizers vliet, Daer mijn S or 1 A ruft, dus lang door klagt noch traenen Bewogen, fchoonze kent mijn afgepijnt verdriet. Indien ik hier van rouw veranderde in eeneiken, — ’k Zou deze vogels noch befchaduwen, en zien Hoe zy elkandre om ftrijt believen, tot een teiken | Van onderlinge gunit, by niemant teverbiën. Nu zal mijn hart in afch door minnegloet verteeren , - Naerdien het d’ongena der Schoone dus behaegt : Doch moet’er over my een {choonheit triomfeeren , - Zoo gun ik d'eere lieflt aen deze alwaerde-Maegt. Terwijl de Ridder hier zijn’ noot klaegt aen de boomen , En’ water, ziet hy neérin’e klaere kriftalijn, En zijn Sor ra blijde allengs ten oever koomen: OF ’tis zijn lieflte zelf, of haergedaente, enfchijn. Het water fchijnt verlieft haer in denarmte vatten, - | __t'Ontvonkendoor den fchijn deslichaems, fchoon van leeft , Wat Stroomgodt in den ftroom bezit zoaveelefchatten Van fchoonheén , niet mifdeelt van gunfte, en ziele, en geeft ! Haer oogen flonkeren in't water, alstwee fteenen, | Op’t Indiaenfche ftrant, deor’t vloejende kriftal. Haer roode kaeken, als ontlooke roozen fcheenen, ' Alsbloemen, in de bron van een gezegent dal. De goedertieren acrt, en vocgelijke zeden , En heufche eerbiedigheit zien haer ten oogen uit; Die, andersdanze plag, nu fchijnt naer zijn gebeden Te luiſtren, alsde galm naer een geftelde luit. — Pppp 2 = Zy 68 BRUILOFTDICHT EN. Zy lonkt hem minzaem toe, en fchijnt met openearmen Te wenfchen dat hy haerbejegene, en gemoet’, Gewekt door zijne klagt ,- bewogen door zijn kermen. Hy ziet haer hooft bekranft met eenen roozenhoedt. Hy rees, en ftont gereet zich in den ftroom te plompen, Wanneer defchijn verdween, enuit zijne oogen dook’. Zijn hairenrezen, aêren zenuwen verkrompen Van fchrik voor dit gezicht dit vrolijk waterfpook. Hy valt op zijne knien, en roept met luider keele : O Godtheit van denftroom, ik neem het voor{pook aen, _ Een teken vangeluk. My viel-het lot ten deele, De Bruit, waer naer myn trouw zoo vierig heeft geftaen .. Met deze hoope reift hy vrolijk naer de paelen Van’t waerde Vaderlant, ontmoet een zoeter lucht, Daer zy hem wellekomt met aengenaemeftraclen , Enniet, gelijkzeplag, voor’sheltsgebeden vlugt. De blyde Bruiloftsgodt genaekt met zijn genooten , Om dit gelukkig paer te leiden naer *t priéel , Dat eeuwig bloeit van myrte, en looten teelt by looten , En ftam in ftammevlecht, naerelx befcheiden deel. - De hemel zeegne en eer’ dit lieve paer met fpruiten , ‚ Died'eere van de Stadt bewaeren op haer’ tijt, Zoo wijt de wateren opftranten duinen ftuiten: : Zoo wijt ons zeevaert zeilt, gezegent, en benije. Dezon, eer zy de zes paer tekens heeft befcheenen, En ’trondejaer voltoit, zal, tot der oudren trooft , Koeimans, opdien wenfch, en’tbloet der Maerfeveenen, Gedommelt onder cen, zien leven in hun krooft. ~ TER BRUILOFTDICHTEN. — TER BRUILOFT VAN DEN EDELEN EN HOOGACHTBAEREN HEER, JONGKHEER JOAN VAN WAVER EN, Out Schepen van Amfterdam ; EN MEJOFFER | DEBORA DE BLAEUW. N Goeilant bloeit een ftreek, nu’sGravenlant geheften, Daer d’edelfte Aemftelaers een tijt geleeden zweeten Om {chraele en barre hey te meften, endengront, Die arm was uit zijn’ aert, in vette klay en klont En vruchtbreklaverweide en beemden te verkeeren. Zoo komt de kunft Natuur te baet, en kan haer leeren Wat lantbouw, arbeit, en zorgvuldigheit vermag. Hier quamen ftallingen, en hoeven voor den dag, Palaizen, veeen vrucht, enlaenen, en waeranden, Men noemt dees lantftreek nu de Tempe dezer landen , Daer Peneus, klaervanftroomalsglas, door heenevloeit, Hier zingt de nachtegael. Hier quinkeleert, en broeit Devogel, jaer op jaer, zijneeyersuit. Hier draegen De boomen lekker ooft. Hier vliegen, en hier jaegen De jongkers naer patrijs, en hazen jagtgezint | Met fnuffelenden brak, en vluggen hazewint. De Griekfche Venus fcheide uit d’oofterfchelandouwen,. _- Verliet haer’ berg, en kerk, om hier haerhoftebouwen, - Envondfer WAvEREN, diemoëgejaegt, datpas Befchadywe vaneenlinde, inflaep gevallen was, F Op’t ruifichen vaneen bron, die door verborge ſprongen En aders uit den gront met kunft quam opgedrongen, | 3 | Pppp 3 Hy go BRUILOFTDICHTEN. Hy fcheen te groeten die hem in den droom verfcheen , Veel fchooner dan menze oit in marmer zach gefneên Van d’ overoude hant der Fenixkun{tepaeren, Dieluit veel lichaemen een enkel fchoon Pergaêren ’ Om haer tefcheppen, die der fterfelijken zaet En uiterfte begrijp zoo verr’ te boven gaet, Datallefchoonheit by dees ſchoonheit, noit bezweeken Door eeuwen zonder ende , een {chaduw wort geleeken. En by het leven flechts gelijkt een bloote ſchijn, ` Die ’toog, uit eene bron, of helder kriftalijn , Bejegent, en verfchijnt. Wat isde ziel gezegent Die ditgeluk gebeurt! Ôfchoonfte, gy bejegent My hier ter goeder tijt. [Zoo fpreekt hy in den droom, | O moeder vande min, zijtoverwellekoom _. In't graefelijk geweft . Hoe koomtge my t'ontmoeten ? De Gravelantiche roos, die onder uwe voeten Haer’ geuren gloet ontvouwt, getuigtme wie gy zijt s Die’t menfchelijk geflacht uw vrientfchap niet benijt. Ik wenfchte uw Heiligheit-al overlang t’aenbidden „ En op het minnefeeftaen uwalcaer, in't midden Der ichoone Jofferen, op t’offren wierookgeur, En krans, enmyrtetelg, met.roozen deur en deur Bevlochten: maer 'egeluk, ’t welk vloettuieuw genade, Verftakme vaa mijn’ wenlth:, pn rechte wedergade: Mijn tijtgenooten zijn een.poos vooruitgetreên. Zy {cheen hem hieropaen ve lachen, en befcheen Hem onder ‘tlachen met zoo minnelijke lonken , Dat d'oogen zijne beft al heimelijk ontvonken Met eenen zoeten brane. Fendefte berftzeeens uit. _ De roozemoneluikt op, en ſtemt met die geluse: O brave fongelingk, by Venusuicgekaoren, Het bruiloftsigr wortgik van bowen tocbefchooren. w ` BRUILOFTDICHTEN. 671 Een ieder heeft zijn’ tijt, enuur, hem toegeleit. d’ Aeloudeen vruchtbre ftam , die zich zoo weelig {preit E‚n groeit door Henrik en zijn mannclijke kinderen, Wil ik in d'af komft niet befnoeien , noch verminderen, Maer door een bruiloft aen elkandere uitbefteên , En fmilten in zijn bloet twee takken onder een, Den neef, en zijnenicht: en om dit uit te werken Verlaet ik Cyprus, en zoo veel gewijde kerken, En koom nu’s Gravenlant bezoeken met mijn’ zoon. Uw vaders wapen met den Arent en de kroon | Gekroont, toen Ferdinand hem’ Ridderszwaert vereerde, _ Zal erven op zijn bloet. Zoo iemant minnenleerde Door’hemclfchebeleit, zult gy ,. doorgloeit van brant, De bloem van uw geflacht gaen plukken met uw hant.. Uw grootvaêr Oetgens, door zijn dienften aengenaemer , Als eerfte ftichter van de zeeverzekerkamer , | De rijke wiffelbank, en’t leenhuis, is wel waert Te bloeienin “jn zaet. Uw grootvaer Spiegel paert U vrolijk metdees hoop, datgy, alshy, en d’ouden, De vryheit van den Staet zult voorftaen, en behouden Doorerfgenaemen uituwe egadeaengeteele. | U w eigen vader zag zich garen afgebeelt Naer’t leven in uw vrucht, en wenfcht dat hy den neven,. Te ſpruiten uit uw trouw, mag tot cen’ piegelgeven Zijndienften, Aemftels ftadten ‘t vrye vaderlant Gefchonkenreisopreis. Opop dan, fluit den bant Vantrouwe met uwlieffte, en laet de min niet flacuwen » Maer dommeltondereende WAvERENS, en BLAEUWEN » Dat ieder uit het krooft ook d’ouders kennen mag. Zoofprakze: hyontwaekte, en eer zijn oog haer zach | Verdweenze uit zijngezichtnaer’thof, by haer verkoozen. d’ Ontwacketiepze na, die opeen {poor van roozen 1 B i B 7k Sa ~~ l 672 BRUILOFTDICHTEN. In d ope lucht verdween, en liet hem van dien tijt In een’ geduurigen en jammerlijken ſtrijt, | Bekommertomhethartvan D £ Bor A te winnen. Dit’szijn bejag alleen. Hier worftelendezinnen - Van wederzijde om ftrijt. Zy weet de min t'onrraên , Al vrijt wat maegichaps wel. Hy weetze t'ondergaen Met heufcheit , enbefcheit, gefterkt uit Venus hoven, En poogt het oude vier van haere min te doven, Daerna een’ nieuwen brant tontvonken uit dezeafch, En’thart, zoo hart alsfteen , in murw en knebaer wafch Te zien veranderen. Dit heeft zijn zwaericheden: _ Maer wat vermogen niet de traenen en gebeden Des minnaers op een vrouw in ’reélfte van haer jeugt, „ Wanneerze zich verbeelt ’t genot van d'eerfte vreugt , Gefchapen om het al wat leven voelt te buigen ? Waervan de ftammen en geflachten eeuwig tuigen, En d'oorlogen , zoo wijt de weerelt door gevoert , Waer Venus de trompet en trommel heeft geroeft In’c hart der mannen, ook in d’Amazoontche fteden, Zoo fchuw van bruiloften, uit kracht vaneereen eden. De Minnegodt belacht dien eedt, een’ loffen knoop, Waer hy te veldetrekt, en fleipt zoogroot een’ hoop Van helden achter aen en uitgeleze vrouwen , Die, nahaereerftetrouw, den oogft van min herbouwen, Waertoe dees Schoone ſtemt, die zedig en beleeft Den afgeflaefden helt ’t gewenfchte Jawoort geeft, Waer na de bruiloft volgt, opd’aenkomft van Godt Hymen, Die’tlieve paer nugroet, envoorligt,. en op rijmen Aldus naer ’t groen prieel van ’t weelig bruitsbed leit : Nuvolg, gelukkig paer, mijn fakkel. Waerom fchreit DeSchoonc? zwaerlijk valt cen weduwet’ontveinzen 't Geen al de bruiloftsrey kan zien door haer gepeinzen, — ee * * 7 I Gi -mmnm T ax —— — Gist HES Bee. — * BRUILOFTDICHTEN. Dat is’t genoegen van den Bruigom en zijn Bruit, — % Welkait de zaligheit van’t wettig bruitsbed fpruit, 673 Het bruitsbed, datu wacht, van blyfchap opgenomen. 