Nederlandsch Tijdschrift voor Liefhebbers der Jagt und Visscherei
276 2*elve, grootere draagt hij naar het land en nuttigt ze daar — behalve de kop en de ruggegraad — op zijn ge- mak. Zijne strooptogten strekken zich niet zelden uren ver van zijn eigenlijk woonhol uit. Maar geen vijver of beekje in den omtrek blijft onbezocht , en w^e den armen karpers, forellen enz., als zij hier of daar in eene vischfuik geraken. Des winters vischt hij van de eene nog niet digt gevrorene plaats naar de andere,en weet de ijsv^^akken voor het in- en uitkruipen meesterlijk te vinden en te gebruiken. In weinig bevolkte of stille streken gaat hij dag en nacht op roof uit; w^aar het wat levendi- ger en onrustig is, vischt hij liever in de duisternis. Zijn excrement, door de vischgraten ligt kennelijk, vindt men gewoonlijk op het drooge. Hij wrammelt" in februarij en »piept" gedurende dien tijd zoo sterk en doordringend , dat men het op groo- ten afstand hooren kan. Het wijfje draagt 9 v^eken, en werpt in April of in het begin van Mei hoogstens 4 jongen , die 9 dagen blind blijven , en hun hoi niet verlaten voor dat zij tw^ee maanden oud zijn. Eerst in het tweede jaar bereiken zij de voile grootte , zijn geheel ontwikkeld en tot voortteling geschikt. Een jonge otter is een potsierlijk en afzigtelijk schep- sel. Zijn haar is git zw^art; langzamerhand wordt het eerst helderder en geelachtig. Ouden en jongen zonnen zich gaarne, op stille ver- borgene plaatsen aan den hoogen oever. Zoo had eens een jagtliefhebber het onverwachte en voorzeker zeld- 18* 277 zame voorrcgt, een oude en twee bijna halfwassen jonge otters in een schot te dooden , die hem inderdaad even zoovcel voordeel opieverden, als of hij een zes- tienender hadde geschoten. Overigcns is hij zeer menschenschnw , riekt, hoort en ziet zoo scherp, dat hij, als er ergens een vijand nadert, op ?ele honderd passcn reeds in het water plompt. In tijd van nood vcrdedif^t hij zich tegen menschen en honden , door de vreesselijkste beeten. Zijn spoor gelijkt veel op dat van den das , maar onderscheidt zich daarvan door de tevens ingedrukte zwemvliezen tusschen de teenen. Twee aan twee staat de voet eenigzins schuins naast elkander, en is ook de afhangende staart op de sneeuw duidelijk te speuren. Zijn loopen is juist niet vhig , hoewel hij , wegens zijne korte pooten , in den eigenlijken zin des woords, met den buik tegen den grond (ventre a terre) galloppeert. In huis opgebragt, wordt hij heel tam. Men voedt hem aanvankelijk met melk, maar langzamerhand ge- wendt hij zich evenzeer aan den huispot en groeit ook zonder visch voortreffelijk. Hij volgt ieder die hem lokt, speelt als eene jonge kat, zonder eenige valsch- heid te verraden , rolt , als 't ware , de trappen op en af , gaat van de eene kamer in de andere en is met jonge honden zoo gemeenzaam , als of ze zijns gelijken waren. Als men hem streelt , legt hij zich dadelijk op den rug en piept bijna als een jonge vogel. Dan alleen als men hem zijn voedsel wil ontnemen, of een Karo zich als onwelkome gast wil aanshiiten, bijt hij 278 met eigenaardige onvriendelijk bromtoonen en vlugt met zijnen buit in eenen hoek. De eenvoudigste wijzen van otterjagten zijn : de aan- stand bij maneschijn (*) en het vangen met sprenkels, (**) zwanenhals , ottersklemmen en netten. De regte otter- jagers bedienen zich gewoonlijk van de laatstgenoerade methode. Men stelt de netten dwars over de rivier of beck , waarin men otters vermoedt , zoekt hen met daartoe bijzonder afgerigte honden op en steekt hem , als hij tracht te ontkomen , in de netten met eene eigen- aardige harpoen dood. Voor dit ottersteken behoort de in het water staande jager eene bijzondere vaardigheid te bezitten , en de voorzorg te neraen van nooit tegen den zwemmenden otter in te steken, daar hij dan te spoedig zal duiken; maar hem, zonder zich te bewe- gen, eerst te laten voorbij zwemmen. Dat het ottervel onder het beste en kostbaarste bont gerangschikt wordt, is reeds aangestipt. De fraaiste komen uit Virginie en Canada, en worden om hun- nen schitterenden glans spiegelotters genoemd. Hoeden van otterhaar overtreffen ^ volgens deskuu- digen, de castorenhoeden in fijnheid en deugdzaamheid. Uit de stijve haren worden uitmuntende schilderkwas- (*) Voornanielijk ('es winters op die plaatsen, waar men den in- en nit- gaande vigchmoordenaar op het besneeawde \\s heeft gespeard. Een dikwijis boitengewoon koud genoegen, "waarbij neas, oorai en voeten zeer goed knn- nen bevriezen. Een met haksel gevnlde en vooraf goed verwarmde voetzak is by znlke gelegenheden een hoogst M-eldadig orakleedgel. (**) Hiervoor moet het door DSbel (2 dl. 102.) beschrevene lokaaa, nit var- kensvct, baldrian, bevergeil en kamler zamcngcsteld , volgens bet gevoclcn-van geoefcnde jagers, probaat zijn. 279 ten vervaardigd, en eene weitasch van twee goed bereide ottervellen, die volstrekt geen water doorla- ten , is waarlijk eene echt koninklijke weitasch ! Zooals reeds opgemerkt is, wordt de otter, in huis opgebragt, tam en kan men hem zelfs afrigten; daar- toe verschaffe men zich een zeer jong dier; hoe jon- ger hij is, des te beter zal de proef gelukken. Om hem goed tam te krijgen, draagt men hem den eers- ten tijd onder zijne kleederen en legt hem met den muil herhaaldelijk onder de armholte , waar de mensch gewoonhjk het sterkste uitwasemt. Alle , zelfs wildste dieren , zooals b.v. de jonge vos , wolf enz. wor- den op deze wijze behandeld, zeer spoedig tam en vertrouwelijk. Heeft men de jonge otter eenigzins aan zich ver- bonden , dan begint hij al spoedig door zijne potsier- lijkheid den bezitter te vermaken. Men voedert hem in den eersten tijd zelve, en wel met melk, vervol- gens met brood en melk, en eindelijk met gewone gekookte spijzen; gewenne hem langzamerhand aan de omgeving van menschen en dieren , en behandele hem zacht en liefderijk. Maakt hij zich aan iets verkeerds schuldig, dan moet men hem dit met ernstige woor- den trachten duidelijk te maken; alzoo moet hij aan zindelijkheid in de kamer gewend worden, en men ga hierbij te werk als met jonge honden. Dat hij aan eenen vasten naam gewend worde en naar het fluiten luis- tere is mede noodzakelijk. Wanneer de otter grooter geworden en aan zijnen naam en het fluiten gewend 280 is , dan moet hem liet apporteren geleerd worden , waarbij men dezelfde metliode kan volgen als met den patrijshond. Men onthoude hem volstrekt alle visch, hoewel hij om volmaakt goed te apporteren , ten laat- ste de visch even goed moet aanbrengen. Heeft men zich voldoende overtuigd van zijne tam- en gehoorzaamheid , dan neme men eerst kleine proe- ven in ontvolkte vischwaters. Hij moet alle daarin gev^orpen voorwerpen , hetzij van de oppervlakte of uit de diepte, ophalen en ze apporteren , waarvoor hij telkenmale gestreeld en geliefkoosd, of soms met een lekker beetje beloond wordt. Apporteert de otter goed uit het water, dan ver- schaffe men zich levende visschen en werpe hem eerst een half afgematte ?isch in 't water voor , die hij moet vangen en apporteren , en beproeft hetzelfde later met levende en vlug zwemmende visch. Zoo dikwijls de otter zijnen pligt goed vervuld heeft, moet men niet verzuimen hem te prijzen en te streelen en met zijne lievelingskost te beloonen. Dan is hij volkomen voor de vischvangst afgerigt. Een tamme , goed afgerigte vischotter is even trouw als een bond, geleidt den bezitter op weg en steg, maakt sprongen en grappen en levert hem veel genoegen op , behalve het nut wat men voor de visch- vangst van hem trekt. In die tijden dat zijne geslachtsdriften worden opgewekt, gewoonlijk in de maand Februarij , moet men, vooral als men digt bij door otters bezochte 281 wateren woont, zorgviildig waken dat hij niet ont- loopt. Tot dat einde bindt men hem eene bel om en laat hem daarmee rondloopen. Mogten zijne driften hem dan ook nog naar het water voeren, dan zal hij toch spoedig naar zijn gewoon verblijf terugkeeren, omdat de lastige bel zijne wilde kameraden zoo zeer afschrikt, dat zij zich althans niet in vertrouwelijke gemeenschap met hem wagen. Voor een paar jaren werden te Koblents, door een schipper, twee tamme en twee wilde otters openhjk vertoond, die op kommando in den Rijn rondzwom- men en visch aanbragten. Dat oude otters ook nog voor de vischerij kunnen afgerigt worden, verhaalt een reiziger in zijn wWald- leben im Orgelgebirge" (Ziiid-Amerika) als volgt : Een Chinees , door de Braziliaansche regering met zes andere ontboden , ten behoeve der theekultuur , maar wegens den ongeschikt bevonden grond , die daar voor deze struik niet gunstig is, na verloop van twee jaren zonder eenige ondersteuning we^r ontslagen , wist niet hoe hij zich het noodige in zulk een vreemd land zou kunnen verdienen. Toevallig komt hij in de nabijheid van Itagoabij bij eene rivier , waar hij zich nederzette en mismoedig over zijne toekomst napeinsde. Terwijl zijn oog alzoo op het water gevestigd is en hij over zijn noodlot treurt, trekt eene menigte visschen zijne aandacht. Hierin scheen »de vinger Gods" te zijn. Met weinig moeite bouwt hij zich hier een hutje, verschaft zich vischtuig of vervaardigt het gedeeltelijk 282 zelve en ziet zijnen nieuwen nijverheidstak met goed gevolg bekroond. Het bevolkte stadje Itagoabij be- beloonde zijnen arbeid goed. Daar er in deze rivier vele otters waren, zoo bragt hem dit op het denkbeeld eenige van deze dieren te vangen, en, zooals dit in zijn moederland gebruikelijk was , ze te temmen en voor de visscherij af te rigten. Het kostte hem inderdaad ongelooflijk veel moeijelijkheden — hij had een diep likteeken aan het been van den beet eens otters — maar het gednid niet opgevehde , werd het hem eindelijk de aangenaamste tijdkorting in zijne eenzaamheid. Nu kreeg de vis- scherij meer belangrijks voor hem, en hij had steeds overvloedig visch , naarmate de jagtlust van den otter onvermoeid was. Maar de visscherij was niet het eenige voordeel van zijne industrie, want al spoedig was het gerucht van zijne otters tot het op 9 mijlen van daar verwijderde Rio bekend , en aanzienhjken , rijke kooplieden en voornamelijk inlanders stroom- den naar hem toe. Zeer vernuftig wist de Chinees van de nieuwsgierigheid der vele trage toeschouwers partij te trekken. De toeloop was zoo groot, dat hij van elk toeschouwer den prijs van een spaansche daal- der verlangde en verkreeg. Zoo verzamelde hij eenen even onverwachten als voortbloeijenden zilveroogst, en was al spoedig in het bezit eener aanzienlijke som gelds. Daar echter de aantrekkings- en tooverkracht voor alle nieuwigheden opgewekt, gewoonlijk spoedig 283 verdwijiit , zoo wcrd de goudbron van den Chinees ook weder uitgeput , en toen een engelschman hem eens 300 daalders voor een van zijne otters bood, liet hij wijsselijk den koop niet voorbij gaan. De Chinees was, toen onze reiziger met hem in kennis kvy^am, reeds een aanzienlijk handelsman een bezitter van een groot hotel geworden. ALLEI^LEI. Bij gelegenheid van een in 1844 te Parijs, in de prachtige oostersche zalen van het palais roijal , gevierd St. HuBERTS-feest , werd onder andere het volgende aardige avontuur medegedeeld. Twee jonge lieden werden belust in de maand Julij , wanneer de jagt in Frankrijk overal verboden is, te jagen en gingen op v^eg om hun voornemen uit te voeren. Zij schoten 5 hazen, die zij in stukken sneden om ze des te beter in de stad te kunnen smokkelen. Voor de barriere gingen zij echter een koffijhuis binnen, om te eten, tot welk einde zij zich eene afzonderlijke kamer lieten aanwijzen. De gargon, die hen bedienj de, was een weinig nieuwsgierig en luisterde aan de deur, waar hij het volgende gesprek vernam. »Adolphe, ik ben bang dat men ons betrappen zal !*' »Gij zijt gek, Victor, laat mij daarvoor zorgen." »Ach, als die sporen van bloed ons maar niet ver- raden !'* »Ik heb ze in stukken gesneden, verpakt enverbor- 285 {jcn, zoo goed als de beste cbirurgijn van Parijs het zou kunnen doen." Deze vreeselijke woorden waren voor den gargon genoeg; hij spoedt zich naar beneden, en baalt in plaats van de flets aux Champignons vier man en een korporaal, die de kamer der beide gasten binnen tra- den. »Waar zijn de lijken?", De beide jagers worden bleek, en Victor zeide: »Ah, ha, korporaal, het was maar scherts!" »Wat!? schertsen? op zulk eene wijze te moor- den! scherts!?" »Welnu, het zal ons vijftig francs kosten," meende Adolphe. » Vijftig francs voor een menschen leven!" schreeuvvde de korporaal. Bij deze woorden begonnen de jonge lieden hartelijk te lagchen; het misverstand helderde zich op; en zij kwamen er met de verloren hazen en vijftig francs boete af. In Bohemen zijn in 1858, volgens officiele opgaven, geschoten 1,249,251 stukken wild, waarvan de geza- menlijke waarde wordt berekend op 663,718 liorijnen. Dit jaai' was aldaar bijzonder gunstig en de oudste jagers herinnerden zich geen dergelijk. Het is opmer- kelijk, dat zich onder het opgegeven aantal wild 573,384 hazen en 301,15 patrijzen bevonden. 286 Twee kapiteins van het engelsche leger, Alexander en CoRRAisNE, hebben cene weddenschap aangegaan: wie van hen in zes iiren, op het jagtveld van den generaal Hall , de meeste patrijzen zoude schieten ; des eersten inzet was 50, die des laatsten 75 ponden sterling. De laatste heeft de weddenschap gewonnen , door er 67 te schieten, terwijl de eerste er slechts 39 velde. Er is thans tusschen kapitein Corranjse en een edelman eene gelijksoortige weddenschap aangegaan ora 500 ponden. »^;f« In de provincie Oran , in Algiers , is gedurende de laatste maanden van 1858 een reiger gevangen, die aan een zijner pooten een koperen bandje droeg, waarop »Roijal Hawkingclub 1850. Loo in the Nether- lands." Ofschoon de doortrek der houtsnippen , in het laatste jagtsaisoen, langs den Hollandschen duinkant, weinig bevredigende uitkomsten opleverde, bleef evenwel deze wildsoort later dan gewoonlijk vertoeven. Dien ten gevolge werden, op het landgoed Leeuwenhorst onder Noordwijkerhout , den llden December 1. 1., door zes jagers, behalve 16 hazen , 1 patrijs en 4 konijnen, nog 9 stuks houtsnippen geschoten. 287 Door den heer Mr. H. E. te Haarlem zijn , gedurende den laatstverloopen jagttijd geschoten: 165 hazen, 8 fasanten , 235 patrijzen , 12 houtsnippen , 12 water- snippen, 20 eenden , 142 konijnen en 5 diverse; te zamen 699 stuks. Volgens het Effectenblad is , dezer dagen , in een der bosschen van de environs van Breda, een buiten- gew^oon groote, wilde (?) kat gevangen, die een ge- wigt heeft van 30 kilo's. Zij is van eene vaal grijze kleur en haar staart gelijkt naar die van een' vos. Men gist , dat zij in het wild door een' vos voortge- teeld is geworden. Z66 luidt het vertelsel, dat hoogst waarschijnlijk onder de Canards behoort. Welligt wordt het Tijd- schrift door een der jagtliefhebbers in de genoemde streek gelezen , en deze zoude ons kunnen inlichten omtrent de vraag: wat er van de zaak is? AAN DE LEZERS. Beweegredenen van verschillenden aard — waarondet de weinige medewerking ^ die het Tijdschrift ondervond j eene der voornaamste is — deden mij besluiten de rc" dactie, bij het einde van den zesden jaargang, neder te leggen. Even als ik mij gedrongen voel_, hen die door hunne medewerking de uitgave hielpen in stand houden ^ eene dankbare hulde te brengen, koester ik den opreg- ten wensch^ dat het Tijdschrift onder de nieuwe redac- tie een gelukkiger tijdperk te gemoet gaan moge en voortdurend blijve bestaan! Verster van Wulverhorst. Met leedwezen berustende in de beweegredenen ^ die den hooggeachten Beer Redacteur tot het neerleggen zijner taak genoopt hebben, en mij vereenigende met zijnen dank aan hen, die het Tijdschrift hielpen in stand houden , acht ik het mijn eerste pligt die hulde en dank op den Redacteur zelven over te brengen. Zijne geheel belanglooze, met onvermoeiden ijver vijf jar en volge- houden Redactie^ heeft het Tijdschrift op die hoogtege- bragtj dat zijn verder bestaan des te meer wenschelijk is. Warden de maatregelen voor de zamenstelling eener nieuwe Redactie met een gunstig gevolg bekroond _, — wat ik mij vleijen mag in eene eerstvolgende aflev. te kunnen bekend maken — , dan zal de Redacteur aan een waardig opvolger zijne verder e medewerking onge- twijfeld niet ontzeggen , en daarin levens een waarborg zien dat het Tijdschrift^ naar zijnen wensch^ in stand blijve. Met de meeste hoogachting en eerbied^ De Uitgever. ARNHEM , Maart 1859. ^... ^s^ .. o :^>DV^^ i«? 7r1a .r: ^^mc/^^^^^ [•M s ■■■: >^#?r^ C 0 (:§. r^h r. O 0 o "' %;»■ ^ >?.. y^«f »4!J?^. 