Nederlandsch Tijdschrift voor Liefhebbers der Jagt und Visscherei
Op een zeker punt kon een naauwlettcnd beschoii- wer twee gaten opmerken , die vier of vijf voeten van elkander verwijderd , regtstandig in de voegen der bouwsteenen gemaakt waren en bestemd schcnen om den miiur te beklimmen , ten einde het vengster van een uitspringend vertrek op den 1 inker vleugel te be- reiken. Wie kon weten, of niet, in den eenen of anderen duisteren nacht, een stoiitmoedige langs dezen ge- vaarlijken trap dit vengster had beklommen. Mijn grootvader bragt den nacht in de herberg van het dorp, dat bij het kasteel lag, door en zette zijne reis den volgenden dag voort. Zes maanden later, in de lente van het volgende jaar, keerde hij naar Venaillcs terug om zijne dienst bij den koning te hcrvattcn. 288 Reeds had hij Foiiroime , benevens den burggraaf en den geheimzinnigen hertvanger eenigzins vergeten ; toen dit alles weder in zijn geheugen optrad, bij het overzetten der Yonne en het gezigt van het kasteel Mailly. Het zij opwellende nieuwsgierigheid, het zij de be- geerte om den edelman, die hem zoo gastvrij ontvan- gen had, te begroeten; hij reed dien dag door tot Fourroune en hield aan het hek van het kasteel stil. Dezelfde eenoogige en zw^ijgende bediende opende het hek, herkende hem en groette eerbiedig. »Is uw meester op het kasteel?" »Helaas! neen mijnheer , mijn meester is overle- )»den." Mijn grootvader huiverde. »Hij is sedert eene maand gestorven," hernam de oude, »hij bezweek onder eene hartkwaal, aan welke »hij sedert lang leed." »En de burggravin?" »De bm^ggravin bevindt zich hier; zij zal ongetwij- »feld mijnheer de graaf gaarne ontvangen." Mijn grootvader aarselde; intusschen gehoorzaamde hij aan een gevoel van betamelijkheid , welligt met de begeerte vermengd om te zien welke iiitwerking de dood van haren gemaal kon gehad hebben op eene vrouw, die reeds bij zijn leven zoo droefgeestig en ho- peloos was. Hij volgde alzoo den bediende. Deze geleidde hem in de tweede verdieping van het 289 kastecl, die de burg^gravin sedcrd zij wcduwe was be- woonde. D^ar waren geene ja^jttropheen meer te zieii, evenmin als honden in den hondenstal te vinden; de pikeiir had zijn afscheid gekregen, en de honden wa- ren tot den laatste toe verkocht. Na eenige miniiten te hebben g^ewacht , werd de be- zoeker een klein salon binnengeleid , waar zich de burg(jravin bevondt. Mevroiiw de Mailly trad hem te gemoet en reikte hem, met vriendeHjke hoffelijkheid , de hand om te kiissen. Zij was in het zwart gekleed , steeds bleek , steeds met dien weemoedigen glimlach, die zoo zeer de treu- rige teleurstellingen van hare ziel schilderde. »Mijnheer de graaf," zeide zij, »ik ben er ii dank- »baar voor, dat gij u mijner herinnerd en den moed »hebt een verblijf te bctreden waar de dood haren »sikkel zwaaide, en dat door ccnc stervende bewoond »wordt." »Eene stervende! hoe kwahjk voegt dit woord in »den mond der jeiigd." )>Er zijn late bloemen," antwoorde zij met haren treurigen glimlach, »die in den nazomcr ontluiken en »die , verschrikt van zich allecn te bevinden als de »herfst komt , van smart over hiuine verlatenheid ster- nven. Ik ben geheel alleen; zij die ik beminde zijn »dood : is het mogclijk reeds geheel van herinnerin- »gen te leven, als men naauwelijks dertig jaren telt?' »De hoop, mevrouw, is eene dochter des hemcls 290 »on8 door God Jjezondcn, om hen te troosten die een- »zaam den levensweg bewandclen." »Ja," zeide zij vriendelijk; »maar wanneer de hoop wontstaat uit het verband tusschen can graf en zes ja- »ren van smart, is zij zoo onbestemd en broos, dat »zij ons naar elders been wijst: zij beet dan berustin^j , »en bereidt ons voor tot een hooger bestaan." Mijn grootvader zette zich aan hare zijde en kiiste haar de hand, met eerbiedige aandoening. Hij zweeg, maar de uitdrukking van zijn gelaat ademde een droevig mede- Hjden , dat de burggravin trof en tot weenens toe bewoog. Zij zag hem opmerkzaam aan; het was als of zij in zijne wezenstrekken , het belang dat zij hem inboe- zemde wilde lezen. Men vergunne mij hier met eenen gepasten trots te bekennen , dat mijn grootvader een van die opene en edelaardige physionomien bezat, die een onbepaald vertrouwen inboezemen. Zelf zij die hem voor de eerste maal zagen , voelden zich door eene geheimzin- nige kracht aangetrokken , die openhartigheid en ver- trouwen opwekte. Hij was moedig, kiesch, goed en in staat tot de hoogste zelf sverloochening , alle deze eigenschappen lagen in de uitdrukking van zijnen glimlach opgesloten. — een glimlach van scherpzinnig- heid en welwillende mcnschenliefde , die nog zijne lippen in zijnen ouderdom versierde, en waarvan de boeren van ons dorp, die hem als eenen vader be- weend hebben , mij dikwerf op mijne jagttogten met warmte verhaalden. 291 Mevrouw de Mailly scheen te radeii met welk eenen man zij te doen had, en de ongelukkigc vrouw, die S3dert zoo lang in zich zelve verzonken leefde, zonder vriend, zonder vertrouwde, {jevoelde eene dringende behoefte cm hare smart te ontboezemen en te verha- len, hoe veel zij geleden had. »Mijnheer," zeide zij, »men zegt dat de weinige, »ware vrienden die men ontmoet, ons door het toe- »val worden gegeven; ik geloof dit ook. De gewone • verbindtenissen, die het gevolg zijn van dagelijkschen »omgang, van eene genoodzaakte nabuurschap, zijn »meestal laauw en kunnen niet altijd de proef door- »8taan." »Hetgene gij daar zegt, mevrouw^, moet men volko- »men toestemmen." »Het toeval voerde u op zckeren avond herwaarts; »het was toen drie jaren, dat geen vreemdeling het »kasteel betrad; gij w^aart de eerste die mijne pijni- »gingen scheent te raden, en ik begreep, uit de wijze wwaarop gij afscheid naamt, dat ik u eenig medeHj- »den inboezemde. Gij w^aart getuige van die vreessehj- »ke grilligheden , welke de w^erktuigen mijner onafge- »brokene martelingen waren; gij vertrokt, met de »vraag in het hart: welke misdaad de ongekikkige »kon bedreven hebben, die op elken stond zoo ge- »8traft werd? Ik wil niet gelooven, dat het gevoel »dat u herwaarts voerde , alleen uit bloote nieuwsgie- »righeid voortspruit; het schijnt mij , ik meen het in »uwe trekken te lezen, aan den bewogen toon uwer 20 292 »stem te raden, dat in de redeii iiwer tcrugkomst »iets van dat medelijden ligt , dat ik u bij uw eerste »verblijf inboezemde »Inderdaad, gij bedriegt ii niet, mevrouw !" »riep mijn grootvader met warmte iiit. »Ik kom tot u »als een vriend; zoudt gij weigreren mij als zoodanig »te behandelen?" »Neen," zeide zij hem de hand reikende; »ik geloof »dat mijne smarten bij u weerklank vinden ziillen, ik »wil mijn hart voor u openleggen en u al die onbe- »grijpelijke geheimen verklaren, die u zoo zeer ver- »wonderd hebben. Gij ziilt mij oordeelen, mijnheer, wen zien of ik schuldig was »Maar, mevrouw, deze gedachte is nimmer bij mij opgekomen »Mij dunkt," hernam zij, »dat de vrouw die de »deugd veikracht en hare pligten met voeten getreden »heeft, een oniiitwischbaar merk aan het voorhoofd »dragen moet, dat zelfs het onverschilligste oog treft. ))Neen, ik was niet schuldig, ik was naauwehjks ligt- »zinnig ondanks mij zelve. Ik ben gestraft door drie- »jarige, naamlooze marteling: gij zult er zelve over »oordeelen, bij het verhaal mijner rampen en van »mijn treurig leven, waarvan, ik voel het, de laatste »ademtogt mij spoedig zai begeven." »Weg met dit denkbeeld, ik bezweer het u, me- »vrouw! Ik dank ii dat gij mij den titel van uwen » vriend geschonken hebt, ik ben er trotsch op, en awelligt ben ik welsprekend genoeg, wclligt vind ik •293 »in mijii hart de kracht om u aan de hoop, die gij »vaarwel zegt, tenig te geven, aan het leven dat gij »zoo spoedig wenscht te verlaten Zij schudde weemoedig het hoofd en glimlachte treurig. »Het is vijf uren," zeide zij, »het uur van het mid- »dagmaal. Biedt mij uwen arm en kom mijnen we- ft duwendisch deelen; daarna keeren wij hierterug, »en ik zal u verzoeken mij aan te hooren." Mijn grootvader stond op, de burggravin steunde op zijnen arm met de vriendelijke toeneiging van een kind dat eenen beschermer vermoedt en vindt; zij be- gaven zich naar de eetzaal. Het was niet dezelfde waar, zes maanden vroeger, de heer de Mailly zijnen gast ontvangen had: het was een kleiner vertrek, van onderen tot boven met hout beschoten, eenvoudig smaakvol, zonder wapenschilden op de schoorsteenen , zonder schilderwerk dat jagttoo- neelen voorstelde; niets van die tropheen van jagttuig aan de wanden , niet meer dien herstvanger op den disch, geen enkele bond kwam der burggravin te ge- moet springen, en zij werd niet meer door cenen weidman in groene liverei bediend. G^durende het maal had zij de kracht hare droef- heid te overwinnen ; zij was weder de vrouw van stand , die hare tranen onder eenen lach weet te ver- bei-gen, €n zij deed de eer, van hetgeen zij haar we- duwmaal noemde, met eene verrukkelijke belecfdheid. Anderhalf uur later geleidde mijn grootvader haar 20* 294 weder iiaar liet kleiii salon , waar zij hem onlvangen had. Dc^^r bleep zij eenige oogenhlikken nadcnkend en geroerd, toen overvvon zij zich zelve en zeide eindelijk : »lk ben gereed, mijnheer de graaf, ik zal trachten »sterk te zijn, ik zal met eene vaste stem spreken , »opdat gij den vasten wil moogt waarderen cener »vrouw , die z66 zwak en z66 geschokt is.'' Zij leunde zich in haren stoel, liet het lichtscherm der lamp zakken, ongetwijfeld om hare aandoenin{jen beter te verbergen, en begon aldus haar treurig en dramatisch verhaal : II. Eer ik mijnheer de Mailly huwde, droeg ik den naam \an jonkvrouw de Preil. Mijn vader, generaal der ruiterij , was laat in den echt getreden , bij het verlaten van den krijgsdienst; hij trok zich terug op Preil, zijn erfgoed, op twee uren afstand van Clamecy, in het Morvansche. Tijdens mijne geboorte had mijn vader vijf en vijftig jaren bereikt en mijne moeder stierf toen zij mij het leven schonk; ik werd dus door mijnen bejaarden vader te Preil opgevoed, waar ik mijne kinderjaren doorbragt. Wij hadden een' nabuur, die de krijgsmakkcr van mijnen vader was : de oude markies de P\ey, wiens kasteel op een nur afstand van hot onzc verwijderd lag. 295 Dc inarkies en miju vader zagca zich dikwijis, bijna elke week , wanneer namelijk liunne kwalen , dc sevolgen van den ouderdom, dit niet verliinder- den. De markies had een' zoon die vijf jaren ouder was dan ik. Landry de Rey was van eenen edeien en aanvalligen inborst , enkel openliartigheid en kinder- lijke goedheid; wij warcn te zamen groot geworden , wij beminden ons als breeder en zuster, en met de jaren , verwisselde dit gevoel in een teederder , tot C:roote vreugde onzer vaders, die onzc vcrecnisino' en tcvens die van ons vermogcn beoogden. Wij hadden nog eenen tweeden nabuur , de burg- graaf de Mailly, die een aehterneef mijner moeder , naar de gewoonte van Bretagne, was. Mijn vader droeg hem weinig genegenhcid toe, zonder zich rekenschap te kunnen geven van eenen tegenzin, die ik met hem deeldc, insgelijks zonder dc oorzaak daarvan te kunnen bevrocden. De burggraaf was een koel man, een weinig trotsch, van ecne teriig getrokken levenswijs en uit den aard menschenschuw ; hij diende desttjds in een regiment ku- rassiers , te Nevers gekantonneerd , waardoor hij in de gelegcnheid was zijne goederen dikwerf te bezoeken. Hij kwam ons dikwijis zien; mijn vader ontving hem koeltjes, somtijds terugstoolend ; dit schrikte hem niet af en hij bleef zijne bezoeken volhouden. Ik was toen omstreeks vijftien jaren , bijna volwassen , en men zeide, dat ik schoon was. Ik voeldc, dat dc 296 hurggraaf mij beminde, en deze liefde was rnij dej? te meerder onverdraaglijk, daar ik Landry de Rey verkoos en de plannen van mijnen vader kende. Landry en de burggraaf voedden jegens elkander eenen aangeboren haat; zij gevoelden dat zij mede- minnaars waren; zij schenen bet drama te vermoe- den , dat zich eens tusschen hen zoiide afspinnen. Dikwerf ontmoetten zij zich op bet kasteel , en tel- kens ontdekte ik, onder de hoffelijke woorden die zij wisselden , den tegenzin , die zij zich wederkeerig inboezemden. Desniettegenstaande bleef de Mailly ons bezoeken ; hoe koel mijn vader hem ook ontving, hij betoonde aan dezen steeds eenen welwillenden eerbied. Op zekeren avond had ik mij in mijn vcrtrek , dat aan de bezoekkamer grensde begeven; iiit hetzelve hoorde men gemakkelijk wat in de laatste gesproken werd; ik vernam diis, mijns ondanks, bet volgende gesprek tusschen mijn' vader en mijn neef : »Zoiidt gij , mijn oom, mij gelieven aan te hooren?" zeide de burggraaf. »Spreek, mijnheer neef.'* »Ik heb sedert lang geaarzeld ; nu ben ik tot een »beshiit gekomen, ik zal zonder omwegen en open- »hartig tot bet doel gaan." wGehjk bet eenen edelman past," antwoordde mijn vader koeltjes. »Gij weet, mijn oom, dat mijn vader de voile »neef van wijlcn de markiezin de Preil was." 2^7 »lk weet liet, neef." »Hoe zwak ook een band van verwantschap zij , »bezit hij tocli cen zedelijk gewigt, en is minstens »eenen titel van aanbeveling, voor hem die er zich op »kan beroepen." »Dit is ontegenzeggelijk." »Gij zijt alzoo mijnen oom door aanhuwelijking , »en ik ben de neef van mevrouw de Preil, volgens »de gewoonte van Bretagne." »Dit is volkomen waar, neef/' De burggraaf maakte eene pauze enhernam: wmijne ))0verledene lante, die ik slechts als kind gekendheb, » maakte veel werk van mij." »Ik herinner er mij iets van/' zeide mijn vader on- verschillig. »lk tel drie en dertig jaren, ik ben kapitein, mijn »vermogen bedraagt een inkomen van omtrent twintig »duizend livres in grondbezittingen »Gij zijt eene uitmuntende partij, neef, en ik raad ))ii ten spoedigste eene vrouw te nemen/' »Ik denk er reeds aan, oom," antwoordde de burg- graaf, die zich in de laatste woorden mijns vaders vergiste. »Ah, zoo, gij denkt er aan?'' »Ja, mijn oom, en ik kom u eene bekentenis doen," »Ik luister, burggraaf." »Oom, ik bemin Rose de Pjeieil, mijne nicht." Ik hoorde mijn vader eene snelle beweging met zij- nen stoel maken en toen antwoorden; 298 »Gy zijl dwaas , heer en necf, Rose is nog een »kind , gij telt meer dan het diibbel liarer jaren/' »Wat doet er dit toe! ik voel dat ik haar tot de gelukkigste der vrouwen maken zal/' »Het is vreemd, maar ik/' zeide mijn vader droog weg, »ben juist van het tegen over gestelde gevoelen/' ))Gij schertst y oom )>Volstrekt niet; bovendien gij komt te li'at, mijn »woord is gegeven/' »Gegeven!" mompelde de burggraaf, wiens stem eenen vreemden klank aannam. »Aan mijnen ouden vriend de markies de rey mij- »nen bum^man. Zijn zoon is een beminnelijk cdelman; »hij vertrekt dezer dagen naar Parijs , om gedurende »twee jaren bij de musketiers te gaan dienen, alsdan »keert bij teriig en huwt Rose." »Alzoo, oom/' mompelde de burggraaf met eene treurige stem, »wijst gij mij af." »Goede hemel! ik nwet immers wel, ik kan mijn »woord geen twee malen geven/' De aangedane stem van den burggraaf, deed mij een toornig antwoord, eene uitdrnkking van wrevel, verwacbten. Doch bij antwoordde op eenen zachten toon : »Ik ben gehecl ter neder geslagen , want ik be- ))minde mijne nicbt viirig en opregt, en met genoegen »had ik gebeel mijn leven aan baar geluk gewijd; »maar daar bet zijn moet, daar gij uw woord gegeven »bebt , dring ik niet verder aan; ik ontzeg mijne 509 AiiJsest seliefde hoop. Vaarwel , oom , bcvvaar mij »uwe vriendschap , ik geloof clat ik die volkomen »waardig ben/' Hierop nam de burg{jraaf afsclieid van mijnen va- der. Gelijk de laatste gezegd had, moest Landhy de Rey binnen aeht dagen naar Parijs vertrekken; hij had juist des morgens zijne aanstellinjj bij de grijze miis- ketiers — de miiskeliers van den graaf van Artois — ontvan^jen, en hij moest voor het einde der maand bij het korps tegcnwoordig zijn. Eene smartelijke gebeurtenis deed de afreis eenige dagen uitstellen; de markies de Rey stierf eensklaps, door eene beroerte overvallen; dit sterfgeval was zoo plotsiing, zoo onverwacht, dat wij er alle op het zeerst door getroffen werden. Mijn vader was er meerder door aangedaan, dan ik kan uitdrukken, en de aan- doening waarmede hij den wees, des avonds voor de begrafenis , aan zijn hart driikte , gaf er het overtui- g^end bewijs van. »Ga, mijn vriend/' sprak hij, ))de pligt is behulp- »zaam in het dragen der smart; ga uwen koning die- »nen, kom daarna bij ens terug, wij zullen 6en huis- »gezin uitmaken en ik zal u mijnen zoon noemen/' Lakdry vertrok na een teeder afscheid ; wij beminden elkander hartstogtelijk; het scheen ons toe, dat die twee jaren uitstel, die ons door mijn zwak en teeder gestel werden opgelegd, nooit zoiiden eindigen. Laisdry was een vurig jagtlief hebbcr ; hij Het mij 300 zijne geliefkoosile honden — twee groote schot^che windhonden , de schoonste die men zien kon — ach- ter; ik verzorgde die dieren met de grootste naauw- gezetheid; het scheen mij toe, dat de liefde die ik hen bewees, op Landry terug moest werken. Het eerste jaar van zijne afvvezigheid verliep; in het begin was zij mij onverdragelijk , toen gewende ik mij aan het denkbeeld, later telde ik de dagen die tot de wederkomst van mijnen verloofde verloopen moesten; eindelijk brak die dag aan ! (Wordt vervolgd). •v-«W(i/'v$5\S^e'T>-' A L I E F» L E 8. HEX VASGEN VAN SNOEK MET WORMEN* De heer Dr. B. . , in zijn' tijd een beroemd henge laar , verhaalde mij , dat in zijne omstreken en die langs den Beneden-Rijn , namelijk aan den linker oever, de snoek gewoonlijk met aardwormen ge- vangen wordt, en wel op de volgende wijze. Aan den lamelijk grooten vischhoek worden een paar slukjes klatergoud vastgehecht, in den vorm van vleugeltjes , en dan de angel van een' groote dauw- worm voorzien. — Waar men snoeken vermoedt, beweegt men den hengel zoodanig , dat men , door korte rukken, aan den aldus gewapenden angel eene . rondslingcrende beweging in het Avater mededeelt. 302 De siioek , door den scliiUercnden ola»s van lict klater- goud , opmcrkzaam gemaakt op den zich als 't ware levend bewegenden regenworm, verziiimt niet er op toe te schieten , hem in te slikken en zich zoo te vangen. Het laat zich echter beo'rijpen, dat de angel aan een koperen draadkettingje of wel aan eene omwon- dene snaar moet bevestigd worden, daar de snoek anders zeer spoedig de snoer zou doorbijten. Of men een dobber aan de snoer hebben moet, heb ik ver- zuimd te vragen; ik zou echter vermeenen, dat men dezen niet mag gebruiken, omdat hij den snoek, bij het aanhoudend bewegen der snoer, mistrouwend kan niaken, en den angel ook zou verhinderen, op diepe plaatsen , tot op den bodem te zakken , waar juist , gewoonlijk achter kribben, stroomingen, weeren , en in inhammen, de snoek zich op tameUjke diepten pleegt te onthouden. V. E. EEN KLEIN MISVERSTAND. Een oude jager bezocht een zijner gocde yriendcn , die ongehuwd was en aan dc zoogenaamde wroos" leed ; het gesprek vicl natuurhjk op die kwaal en de daar tegen aangewcnde middclen , die alien vruchte- loos waren gcwcest. 303 »Hoor eens, vriend," zeide de groenrok, »ik weet »nog een remedie, dat, volgens ons jagers, onfeilbaar »is; het bestaat in eene vossentong, die het gedoodc »dier, tervvijl het nojj in 8tuiptrekkino;en li{jt, moet • worden iiitgesneden en, na gedroogd te zijn, om den » hals wordt gedragen. Ik herhaal het , wanneer gij »eenige weken die tongr om den hals draagt, is uwe »kwaal voor altoos ge weken." Gediirende dit gesprek was de oude keiikenmeid, die tevens huishoudster , en niet zeer scherp van gehoor was , in de kamer tegenwoordig ; zij haastte zich met hetgene zij daar te verrigten had en spoedde naar de kcuken. — sVerbeeld u eens, Betje, daar heeft de » heer N. aan onzen heer een probaat middel tegen de u'oos aan de hand gedaan : het is eene ossentong, uit »het nog levend beest gesneden en daarna gedroogd, » die moet hij eenige weken om den hals dragen. Ik »ga dadehjk naar den slagter." — »Wat zal dat lastig szijn," merkte Betje aan, terwijl hare kameraad vertrok. Eenige dagen later, op zijn' verjaardag, vondt de lijder, bij het opstaan, op de tafel zijner slaapkamer, eene gedroogde ossentong aan een zijden lint , waarbij een sierlijk opschrift : » Om tegen de roos om den »hals te dragen." 304 JUISTE GETOLGTREKKING. Twee aartsstroopers , die , bij helderen maneschijn dp eenen kouden winternacht, goede zaken gedaan hadden , verwarmdeii zich bij een knappeiid vuur , onder het noodige geestrijk vocht. » Die maaii is toch eene schoone uitvinding !" zeide de eene, terwijl hij zijn glas ledigde. » Ja , dat zeg ik ook , vrij wat nuttiger dan de zon , »die konden wij eigenlijk wel missen." » Hoe zoo ?" » Wel , wanneer de zon schljnt is het toch licht , »maar de maan schijnt alleen bij donker." • Dat's waar ook; dat gaat je voor: op de gezond- »heid van de maan V DE KATER ALS SNOEK. Eens hengelde ik aan een klein mecr bij M. De snoekhengel, met een levend aasvischje, had ik in het bootje laten liggen, z66 dat het vischje, om levendig te blijven , met een eind der snoer buiten de boot even boven het water hing. De boot zelve was onmiddelijk daar vast gemaakt, waar een dikke doornehaag van een' tuingrond aan het meer raakte. Plotseling werd ik, terwijl ik op ongeveer 50 pas- sen verder eene van aas voorziene plaats met goed ge- volg bevischtte, door eene klepperende beweging van 305 de hengdroede in de boot opmerkzaam gemaakt, en zag ik de punt van de hengelroede van uit de boot zich naar den oever bewegen. Nu zoude bet wel niets zonderling geweest zijn, wannecr zich, zooals ik meen- de, een snoek van bet vischje bemagtigd bad. Daarom sprong ik spoedig op, nam den bengel bij de band- greep , trok kracbtig aan , maar voelde een even kracb- tigen tegenstand , waarbij mij vooral bevreemde , de snoer niet meer in bet water maar acbtcr de baag te zien beentrekken. Een vreeselijk miaauwen deed mij nu spoedig een' van angst in den doornebaag gespron- gen groote kater ontdekken, die met bet aangebaakte viscbje in den bek uit de boot gesprongen was, en zicb zoo aan den dubbelen angel gevangen bad. Ik nam mij wel in acbt de vangst aftesnijden; bier kon slecbts geweld belpen, dat eindelijk door de reeds zcer gezwollen wangen des katers, dien de lust tot visscben wel zal vergaan zijn, onnoodig werd. Bij gelegenbeid dezer mededeeling wil ik bier nog cene nuttige opmerking bijvoegen. Met angels , die van lokaas voorzien zijn , moet men altijd eene zekere voorzorg gebruiken. Men late zc steeds in bet water; want maar al te ligt vangt zicb eene kip of eene eend; en een nieuwbakken benge- laar, die overigens niets gevangen beeft en zulke eene vangst nog duur aan den waard zou moeten betalen, zou bovendien nog ducbtig uitgelagcben worden. Beginnende bengelaars — en bet kan ook soms een^ vcrgrijsdeu wel overkomen — vangen soms zicb zel- 306 ven. Treft men het ongehik en raakt een angel met den weerhaak in het vleesch , dan is het zeer ondoel- mati{j, hem er te willen uittrekken of te laten uitsnij- den. Beter handelt men aldus : de anjjel worde zoo- veel verder in het vleesch gediiwd , dat hij aan de naast mogelijke zijde weder te voorschijn komt , waar men den weerhaak met een nijptang of schaar, of iels van dien aard, voorzigtig af breekt , waarna het terug en geheel we^r uittrekken zonder veel moeite zal ge- kikken , terwijl de fijne , niet verder opgeretene steekwonde, door een beschermend en te zamen druk- kend verband , spoedig weder heelt. N. . . K. .. In sommigc dagbladen zijn opgaven medegedeeld van in eenige provincien op e(^nen dag gemaakte jag- ten. Deze omstandigheid geeft aanleiding om te ver- melden, dat op den 13'*'"^ November 1.1., onder Noordwijkerhout, door (^enen jagtlief hebber , vergezeld van zijnen staanden bond en polsdrager , op het vlakke veld, zijn geschoten: veertien hazcn en drie patrijzen. C$£X^ ^.x.\ Q -*K^) *'■ ^r. 