Spectatoriaale schouwburg : behelzende eene verzameling der beste zedelyke tooneelstukken, byeen gebragt uit alle de verscheiden taalen van Europa : met nieuw-geinventeerde konstplaaten versierd
ik doen» Waitwell? Waar zal ik henen loo- at zal ik 'er aan bedeeden? Myn vermogen? ven? Spreek! Sara. vader» alle hüfp zon vrugteloos.zyu. De on- baarde hulpzou zelf niets baaten, fchoon gy i leeven wilde bekostigen. S3 TIEN- ip& Sara Saumor. TIENDE TO ON EEL; Msllefont, Sara, Sampson, Waitwblu M l L L E P O N L Ik waag het myn' voet weder ia deeze kamer ce zetten? Leeft zy nog? Sara. Treed nader , Mellefbnu Mbllzfont. Zon ik uw gelaat weder aanfehouwen? Neen Sara; ik kom zonder troost» zonder hulp , te rug. De wan- hoop alleen brengt my weder hier. — Maar wien zie ik? U, Mynheer? Ongelukkige vader i Gy zyt hier een yfelyk tooneel komen aanfehouwen. Waarom kwaamt gy niet eerder? Gy komt te laat, om' uwe dogter te redden 1 Maar — wees getroost ! — — Om u gewroken te zien, zyt gy niet te laar gekomen» Sampson. \ Herdenk in dit oogeoblik niet, Mellefont , dat wy vyanden geweest zyn! Wy zyn het niet meer, en willen het nooit weder worden. Bewaar voor my ilegts eene dogter ; en gy zult voor u zelven eene egtgenoot bewaard hebben. Mellefont. Geef my goddelyke magt, en herhaal dan uwen eisch. — Ik heb u reeds te veel ongeluk veroor- zaakt, Sara , dan dat ik aarzelen zou u ook het iaat- lie a*n ce kondigen. Gy moet derven. En weet gy, - door wiens hand gy fterft? Sara. Ik wil 't niet weeten; en 't is my feeds te veel, dat ik het kan vermoeden* Mil. V y fde Bïduf, «79 M E L L * F OMT. Gy moet het weeten ; want boe kaïn ik anders ver* zekerd zyn, dv gy ge?ne valfche agterdogt hebt? Mar wood fchryft dit: (#y leest.) ,» Wanneer gy die „ briefje leest , Mellefont, zal uwe trouwloosheid „ reeds- gewroken zyn op haar , die 'er aanleiding toe 99 gegéeven heeft. Ik had my aan haar ontdekt; en „ zy was van fchrik in Baauwte gevallen. Betty deed „ alle moeite om haar weder te doen bekomen. Ik ,, merkte» dat zy een bartfterkend poejer ter zyde „ lei, en *t kwam my gelukkig in den zin, hetzelve „ met een vergiftig poejer te verwisfelen. Ik (lelde „ my bedroefd en dienstvaardig aan , en maakte het „ met myne eigene handen gereed. Ik zag het haar „ ingeeven,en ging henen , verblyd over myne over- „ winning. Wraakzugt en woede-hebben van my „ eene moorderes gemaakt ; maar ik wil geene van „ die gemeene moorderesfen zyn , die op haare daad „ niet durven roemen. Ik ben op den weg naar Do- „ ver. Gy kunt my vervolgen, en myn eigen hand« „ fchrift tegen my laaten getuigen. Indien ik onver- „ volgd in de haven kom, zal ik Arabella aldaar on- „ befebadigd agterlaaten. Doch tot daartoe zal ik haar „ als een* gyzelaar aanmerken. Marwood." -— Na weet gy alles, Mejuffrouw. Daar, Mynheer, be- waar dit papier. Gy moet de moorderes doen draf- fen; en hiertoe is 'tuonontbeerelyk. — Hy ftaat vtrftomd! — Sara. Geef my dit papier, Mellefont. Ik wil my met my* ne eigene oogen overtuigen, (//y geeft bet baar , en S 4 *y §8ó Saka Samp sok. ay Bezie/ bet een cogenblik.) Zon ik zo ved kngc nog hebben? (JZy venfcbeurt beu} MiLuroNr. Wat doet gy, Sara! Sara. Marwood zal haar lot niet ontgaan, maar gy noch myn vader moet haar aankiaager worden. Ik fterf en ontfchuldig de hand , door welke God my bezoekt, — — Ach myn vader 1 welke naare (mart beeft u inge- nomen? — Nog bemin ik u, Mellefont, en indien myne liefde jegens u eene misdaad Is , hoe fchuldig zal ik dan in de andere waereld verfchynen ! — — Och durfde ik hoopen, waardfte vader, dat gy een* zoon in plaats van eene dogcer wilde aanneemen ! En eene dogter zal u ook niet ontbreeken , indien gy Arabella daarvoor wilt erkennen. Gy moet haar te rug hu* Jen, Mellefont; en de moeder laaten ontv/ugreu.— Waarom zou *t my, daar myn vader my bemint , niec vry (laan , met zyne liefde te handelen als met eene erfenis? Ik (lel u en Arabella in 't bezit deezer va- derlyke liefde. Spreek nu en dan met haar van eene vriendin , uit wier voorbeeld zy tegen alle liefde op haare hoede moet leerenzyn. — Den laatften zegen 9 myn vader I — Wie zou de fchikkingen des Aller- hoogden durven beoordeelen ? — Troost uwen Heer, Wait well. Dochgy ftaatookintroostelooze droefheid begraaven , gy , die in my geene geliefde , geene dogter verliest ! — Sampson. Wy behoorden u moed in te fpreeken ; en nw (Ier* vend oog fpreekt ons moed in* Gy zyt niet meer my« VïPDE BlDRYf, *Si myne aardfche dogcer ; gy zyt reeds half een engel; Wat vermag de zegen van een* fchreienden vader op een* geest, op welken alle zegen des Hemels neder- ftroomt? Schenk my een' ftraal van 't Hcht, dat u zo verre boven al het menfchelyke verheft. Of bid God, die niets zo zeker verhoort, als de gebeden der v dervende vroomen, bid hem, dat deeze dag ook de laatfte van myn leeven zy. S A R 1. De beproefde deugd moet God lang tot een voor- beeld voor de wereld laaten ftrekken ; maar de zwak- ke deugd , die de al te menigvuldige beproevingen misfehien niet weérftaan zou , neemt hy eenklaps uit de gevaarelyke loopbaan weg,— Voor wien vloeien deeze traanen, myn vaderf Zy vallen, als vuurige droppels op myn hart ; en evenwel — evenwel zyn zy minder verfchrikkelyk , dan de domme wanhoop. Beur u op, Mellefont i — Myn oog breekt. — - Dit was de laatfte zugtt Nog denk ik aan Betty; en nu begryp ik, waarom zy met zo veel angst de han- den wrong. Het arme meisje 1 Niemand moet haar eene onvoorzigtigheid verwyten , die door haar hart, zonder valsheid, en dus ook zonder argwaan van vals- Jieid, omfchuldigd wordt. Het oogenblik is verfcheenea! Mellefont — myn vader — Mellefont. Zy ft erft! — — - Ach! deeze koude hand nog eens te kusfen — (Hy valt voor baare voeten neder.) — Neen, ik waag het niet haar aan te raaken. Met fchrik gedenk ik aan 't algemeene zeggen, dat het lighaam van een' vermoorden door de aanraaking Ss van, jtt $Af A SAMPI09. rtn den moordenaar begint te bloeden. En wie if katr moordenaar? Ben ik bet niet meer dan Marwood? (Hyflaat op.) Nu Is zy dood, Mynheer; nu boort zy ona niet; nu moet gy my vervloeken! Boezem uwe (mart in verdiende verwenfchingen uit! Myn hoofd moet geene derzdven ontduiken ; de aUerysfo- lykfie worde dubbel vervuld ! Waarom zwygt gy nog ? Zy is dood; zy is zeker dood! Nu ben ik wederom niets dan Mellefont! Ik ben niet meer beminde van eene tedere dogter, die gy in hem behoeft te ver- fchoonen. — Wat zie ik f Ik wil niet, dat gy een barmhartig oog op my laat vallen! Dit is uwe dog- ter! Ik ben haar verleider! Bedenk , Mynheer! — Hoe zal ik uwe woede beter aanhitfen? Deeze bloei- ende fchoonheid, waarop gy alleen regt hadt, werd tegen uwen wil myne prooi! Mynenthalven heelt deeze onervaarene deugd zig vergeeten. Mynent- halven rukte zy zig uit de armen van een* geliefden vader ! Mynenthalven moest zy derven ! — — Gy maakt my door uwe langmoedigheid ongeduldig, Mynheer! Laat my hooren, dat gy vader zyt. Sampson» " Ik ben vader, Mellefont; en ik ben het te zeer, dan dat ik den laatften wil myner ciogter niet eereu zou. Laat my u omhelzen, myn zoon , dien ik niet duurder kon koopen ! Mellefont. Laat af, Mynheer! Deeze heilige beval meer , dan de menfchelyke natuur vermag! Gy kunt myn vader nietzyn. Zie, Mynheer, (Jfj baalt den dolk voir den dag.) dit i$ de dolk , dien Marwood he- den den tegen my trok. Tot vxfn ©i*eluk moest ik haar ontwapenen. Indien zy my, als het fcbuldige offer van haaren minnenyd , doorboord had, dan leefde Sara nog. Dan hadt gy uwe dogter nog; en gy hadt ze zonder Mellefont. *t Is niet in myne magt, ge- beurde zaaken te herdoen; maar my wegens het ge.* beurde te ftraffen is in myne magt. QHy door. fteekt zig 9 en valt neder naait den floel van Sara.) Sampson. Houd hem vast, Waitweli! — Welk een nieuwe flag op myn neêrgeboogen hoofd! ól Mogt het derde hier verftyfde hart het myne zynl M e ll efonï, fiervende^ Ik voel , — dat ik niet misgeftoken heb ! — - Wilt gy my nu uw 9 zoon noemen, Mynheer , en, als vader, my de hand drukken, dan fterf ik verge- noegd. (Sampfon omhelst betn.) — Gy hebt van eene Arabella gehoord , voor welke de dervende Sara u bad. Ik zou ook voor haar bidden; — maar zy is zo wel een kind van Marwood als van my. — Welke vreemde aandoeningen vervullen my 1 — - Genade , ó Schepper ! Genade ! — — Sampson. Indien 't baaten mag, Waitweli, zo laat ons hem om deeze genade helpen bidden) Hy ft erft! Ach! by was meer ongelukkig dan fnood. — — ELFDE TOONEEL Norton,^ voorigen. Norton. Mynheer, hier zyn artfen ■ Samp. Sampson. Kannen zy wonderen doen, zo laat hen binnen komen. — Waicwell, laat my dit doodclyk tooneel niet langer aanfchouwen. Eén graf zal hen beiden bevatten. Kom , laat ons fchielyk toedel maaken, en dan op Arabella denken. Wie zy ook weezen uag, zy is eene nalaatenfchap van myne dogter, (Zy vertrtkben ; en bet gordyn va/t») EINDE. DE - J3>£ JIW* U £ £ s irs:A. \ Is tycl tint cry uw ftraf ontfancft,— neemt hem in Dcwaaring, mannen enz. 3)& £$uv**jcma~iüic zocw: TXl^Sm. DANKBAARË ZOON. TOO N'É E L S PEL.' Naar bet Hoogfa4(fifaia#^bw*J. J. JBftGtU. / . .'.: K :ia:'j , :ü:: l :-:.:.j::/i 3?3 VERTOONERS. Rode, een oude boer. Rachel, vrouw * _, van Rode. Grietje, dpgte* *Mich el, bruidegom vtn G rietje. Kaatje, moeder van Michel. De Koster van het dorp. Een S*R,Gt*KT'vü*<te inftaterfo» Een Ritmeester. Soidaaten, en oude B oeren uit het dorp. Bltdz. itf DE DANKBAARE ZOON. T O O N E Ê L S P E L. EERSTE TO ONE EL. B. ILode. (Jly komt uit ssyne but en rekt zyne leden uit.*) >en ik niet een oude gekMk kon immers langer flaapen. Myne leden zyn nog «o «waar als lood,— Maar wat heb ik aan lange nagttn ? Den fchoonen morgenftond kan ik onmogtiyk verflaapen. Wanneer ik de zon niet boyen de kimmen zie ryzen, ben ik den gaotfchen dag niet in myn'fchik. — . Hal. hoe ftaatig verheft zy zig ginds! Hoe Tieerlyk! Wat han- gen *er liefelyke wolkjes Töfldotnl'Ik heb dft reeds duizend- en duizendmaal gezien ; en 't blyft qog altoos 'even nieuw voor my, éteof ik het de eerttemaal zag. — Och ! misfchien fs inyh zoon nu óok reeds óp; misfchien ftaathy, zo, vrolyk als ik^naax.dézón te zien, en denkt aan ray, gelyk ik aan hem rfenk. '— Goede, braave jonge 1 Had iemand my» tóen ge nog klein w^arf, gezèid, dat ik zo veel vréugd aan u beleeven zou f « , , . ' * ' TWEE* ggg Dm DAHÏBAARE Z O O IC TWEEDE TOONEEL. Rode, Rachiu Rachel. No reeds buiten de deur, vader? Ik wist niet waar ge fraart. Rode. Ik zie hier bet zonnetje opgaan ; en by dit gezigt it my taak* onze Fredeik in de gedagten gekomen» Hoe mag het hem ai gaan, moeder? Rachel, of eeri droevigen toen* Ach! Wie weet, of hy nog leeft? Rode. . Nog al die oude zorg. Geloof my! Wy zullen hem veder Zien, zo zeker als ik leef. Ik bid den Hemd alle dagen om deezen zegen» Rachel. Hy is in dienst, vaderlief. Een krygsman is geen oogenblik veilig. Dat baart my geduurig angst en* zorgt _— Wanneer ik zyne brieven boor leezen, doet de bekommernis my menigmaal fchreien,terwyl 'gy u verbeeldt , dat ik van blydfehap fchrei. Mis- fchien is dit zyn laatfte brief, denk ik telkens. En het geld, dat by ons daarby 'overzendt , kan ik zonder 'een beklemd hart niet aanzien. Dit geld, denk ik, betaalt de fconing hem Vóór zyn bloed ; en zullen wy, zyne ouders, het nèemen, én ons daarmede verheugen?—— Ach! vader! Rode, zyn hoofd febuddende. Betaalt de Koning het hem voor zyn bloed f Ra* ToORIEllUt a gp • Rachel* Hoe anders? Voor zyn bloed en leeven. Rode. Neen, goede moeder. Als hy een* vreemden Heer diende, zoudt ge gelyk hebben; en dan zou ik geen* penning van zyn geld willen aanneemen. ■ Maar by dient immers onzen èn zynen Koning, en is hy aan deezen buitendien zyn bloed en leeven niet fchul- dig? Is hy dit aan 't gebeele land niet fchuldig? Rachel, zugtende. Was het maar vrede! Rou De luiden zeggen , dat het reeds vrede ii. Rachel. Och! de luiden, vader! Wat zeggen- de luiden niet al! Ron ( Maar als nu reeds hier en daar regimenten de kwar- tieren betrekken? Hoe dau? Rachel. t Mogt het den Hemel behaagen! * Rode, 't Is zo* moeder! Wees maar gerust! — Wy zullen vrécte hebben , eer wy 't verwagten ; en dan komt onze Ftedrik bier digtby in een fteedje liggen. Daar kuunqp we hem om de week eens komen be- zoeken. — — ---'.••• Rachel, vergenoegd. Och ! tweemaal , driemaal in de week , vader ! Eens is niet genoeg. -— Maar hoe zal ons gemoed ge» T fteld tpo De oiieuaki Zooif* field zyn , wanneer we ben wederzien 1 Zouden we hem nog wel kennen? . R O' D. E. Wel! Zon & mytf eigen 1 soon niet kennen? Rachel, Ia Officierskleéren vader; van boven tot onder in 't goud, en een' band om den bals, mee eene far daaraan. — Hy draagt immers eene orde, hebt ge gezeid. — — Robe. Ja f die draagt hy , omdat by zig zo braaf gekwee- ten heeft. Rachel. Wie weet, hoe by 'er uitziet, vtder? Rode. Hoe? Als een braaf krygstdan zekerlyk. — De rok tö band zyn van weinig belang-, maat de naad , moeder , die wy gehoord hebben, dat dwars over zyn voorhoofd loopt, die Ubet egte eeneken van een' foldaat. Da* moet iftén 't tigfitilyk tan ifen, dat zyn hart op de regte ftaatj zit. DERDE TOO NEEL. \ - Dè voorigin, 1>E Kostee; Goeden morgen vader I. Goeden morgen moeder ! R o d e» Ei, 'ziedaar! Onze koster l -— (jij gaven bei» den kern de band.') De T O O 11 ft l L I * É U sp\ De Kojtïi, Niet wat nieuws van uw' zoon? De maand is we- der om. — R a d e. Och ! na fchiet het my te binnen , moeder. Ik ging gisteren naar bed, eer Grietje weder t'buis kwam. Heeft 2e niets medegebragt? Rachel. Ja we! , vader ! Ook een' brief. Maar de flaap houdt haar de oogen nog toe. Wil ik baar wakker maken? Rode. Zeg maar, dat vader haar haaien wil. (Rachel vertrekt.) VIERDE TOON EEL. Rode, de Koster. Rode. Weet ge ook wel , heer Koster , dat myn zoon reects weder hóoger geklommen is? Te vooren bad hy al« leen maar den rang van Ritmeester; maar nu heeft hy zelf een eskadron. De Koster. Een eskadron ? Is 't mogelyk ? Rode. 't Is ook 4 waar; den laatften brief heeft onze Do- minee geleezen. — — Ja, zie , heer Koster! Myn zoon treft het telkens 20, dat de Koning 'er by is, wanneer hy zig dapper kwyt. Hierdoor heeft hy de V T 2 Of- Officiersplaats* het genadeteken t en nu ook zyn eska» dron gekreegen. De Koster. Maar waarvoor? Vertel het my tog, vadert Rode* Wel no; 't h waardig, dat ge 't boort, heer Kof- ter ! In 't laatfte gevegt by — dings —by, — Ik kan nooit de naamen onthouden ! Daar was 't regiment in de war; de meeste Officiers waren dood of gekwetst. Myn zoon had ook al eenefchamp- fcboot gekreegen ; maar zonder zig daaraan te kreu- nen , raapt hy, half goed- en half kwaadwillig , een honderd man of drie weder byeen-, {Zyn t$fn wordt boe langer boe leevendiger.) voert die tegen den vyand aan 9 en bakt 'er op in, Zyn paard wordt hem onder 't lyf doodgefchooten ; hy laat zig «en an- der geeven ; hy komt met vyfrig man weder te rug, — - De Koning ziet het, en geeft hem aanftonds een eskadron, en belooft hem zelfs, nog verder zyn ge. luk te zullen bevorderen. — Ja, ja, heer Koster, zo als ik tt zeg! (Hy (laat zyn band in de zyde.) Dit heeft myn zoon gedaan. De Koster. ó! Hy is een held ; dit heb ik hem ia fchool reeds aangezien. > Wanneer de jongens in het dorp fpeelden, was Fredérik altoos vooraan'; engfag het aan 't plukhairen, dan voelden ze, dat zyn kop de hardde was. 't Stak 'er reeds in, vader. *t Was hem als aangeboren. Rode, grimlagcbende. Ei, ei? — VYF- : VYFDE'TOONEEL, Devoorfgen, Rachel, Grietje. Rachel. Zeg haar maar niets, vader 1 Zy was reeds op, toen ik kwam. Grietje. Daari (Zy geeuwt.) Daar is een brief uic de Had, van broeder Fredrik. En daar is 't maandgeld. Agt daalders. Rachel. Zes, wilt ge zeggen. Grietje, andermaal geeuwnde. De Postmeester zeide , agt. Rachel. 6! Na kan ik 't raaden. — Hy heeft het maand- geld zekerlyk weder verhoogd , omdat by nu meer inkomen heeft. Hy doet al te veel aan ons. Zyn vermogen is niet groot genoeg om dit te kunnen uit* houden. Denkt ge 't ook zo niet? Rode. Die goede Frederikl Ik kan van zes daalderslee ven. Grietje. En de wyn , vader, dien myn broeder by den ou. *den dikken wynkooper met zyn' blaauwen neus voor u befteld heeft, (laat reeds binnen in de kamer. v t Is een gantfche mand vol. T 3 Dr Jft$4 Dl DANKBAARB ZOON, Ds Koster , zeer aandagtig naar Grietjes laat f e woorden ge* tuifterd hebbend*. Een gimfche mand vol? Ei! ei! Rodi, ' Gy zult 'er ook eene flesch van hebben, heer Kos- ter. Laat ze maar haaien. (De Ketter drukt zjne dankzegging door zeer vriendeiyke gebaarden uit.) — - Maar wy moeten 'er (amen ook een drinken, terwyl ge den brief leest. Gaa, moedert breng ons een flesch , met drie kelkjes. Ook wat tot ombyc, hoor ! En u heb ik ook wat te belasten , Grietje. Wy moeten hier eene tafel en een paar ftoelen heb- ben. Loop gaauw! haal ze! (Rachel en Grietje vertrekken,) Rachel. (Zj roept nit de deur der but.) Maar wagt vooral ook met het leezen , tot dat ik wederkom. 6! Ik wil'c zo graag mede autooren.—- ZESDE TOONEEL Rode, de Kostbr, Grietje. (De laat* \ Jk loopt af en aan.) Rode. Breek maar open f teer Koster. Wy kunnen *er immers zo niets van leezen. Ik wil graag weeten, wat by van den vrede fchryft t en of hy haast komt? Dl Koster. Van den vrede, zegt ge? Ja ik hoor 9 m vttl vin praaten; maar ik kan 't nog niet gelopven. Waarom zou zou 'er nog zo tok geworven woeden , tls *t rtedf vrede was? Rode» Ei ! Worde 'er nog fterk geworven? Db Koster. Weet ge dan niet, dat gisteren avond hier nog een Onder. officier met een kommando aangekomen is? Rode* Om te werven? Wel, wel! De Koster. Ja , 'c is niet anders. De jonge luiden zyn al bitaf benaauwd. Rode. Dan zyn ze gek. Wat reden hebben ze om bang te zyn?— 7 Zyn ze tot den dienst bekwaam j goed! laat ze den Koning dan dieoen! — — Ieder mensch heeft zyn* tyd, zegt onze Dominee. En of een ka* nonskogel het doet, of eene beete koorts ! Wy moe- ten 'er toch eens aan. Zie, heer Koster 1 dit is my- ne geloofsbelydenis. De Koster. Maar ais zy uw dogters bruidegom eens wegnamen? Uw aanftaanden fchoonzoon ? — Wees voorzig- tig, Rode ! Wees voorzigtig! 't Is een jonge kloe- ke-kerel. Robe, Och! 't beeft geen* nood. Daar is voor gebeden. De Koster. Np, nu! Wy willen *t niet heopen. (Grietje, die T 4 te *9* Dl AUiiUti Zoor; u vooren reeds een tafel en /loeien gebragt bad 9 brengt nu ook den.wyn en de kolkjes. Grietje, Rode by de mouw trekkende. Vader! RODL Wat is 't? Wat ü 't? Grietje* Ik zou wel iets willen verzoeken , vader. — — Rode. Wel nu ? Zeg het maar gaauw 1 Grietje. Toen ik gisteren avond weder te rug kwam , vader , ftond myn bruidegom Michel voor het dorp. Hy had den geheelen avond op my gewagt, en keef, omdat ik co lang weggebleeven was. Rode. Ha, ba! Gy wilt naar Michel toe, en met hem ombytent Grietje, befebaamd. Ja, vader. Rode. , Hoe? Zonder eerst wat nieuws van uw' broeder re hooren? — - Meisje! meisje! Gyweet, dat ik veel van u hoyde ; gy zyt het jongde kuikentje uit het nest, en kwaamt zo agterna in de wereld fluipen , toen 'er geen mensch meer verwagting van had. Maar zie» meisje ! (Hy dreigt baar.) zo ge uw' broeder Fre- derik niet Hef hebt! niet even lief als vader en moe- der! — D* To'Oïïni'fiii &97 De Koster. Maar den bruidegom, Rode, dien mag ze boven vader en moeder liefhebben ? Gaa maar, Grietjei Gaa maar! R O D F. Na, omdat mynheer de Koster f c zo goedvindt— Grietje. Ja, laat my maar gaan, vader! Ik ben fluks als «en kievit weder hier. • (Zy fluiflert den Koster, terwylzy bent voorby hopt , iets in* t oor.) Gy wordt bedankt, myn lieve heer Koster ! (De Koster knikt vriendelyk met bet boofd.) ZEVENDE TOONEEL. Rode, de Koster* De Koster, den brief beziende. Wat fchryft uw zoon eene fchoone hand! Zo zuiver en duidelyk ! Dit heeft hy my nog te danken. — — (Hy fnuit zyn* neus % en begint te kezend) „ Myn f9 lieve vader! - Rode, met groote aandagt op de ta* fel leunende. 0! Die hartelyke goede Frederik! De Koster. „ Dewyl de vrede na getekend is , fchryf ik u de „ laatftemaal uit het leger, om ■ ■ Rode. God dank! Dan is 't evenwel vrede. Wat zal moe* der Wyde zyn! T5 D * apt De *ah?*AA*e 2To o n Dl Koitik. ^ Om u bec maandgeld over te zenden, dtt gr de „ goedheid hebt ra ie wilko aanneemen» ■ RODL J«! Dl t O ! T K t. „ En naardien myne inkomften thans zo aanztene» n lyk verhoogd zyn, zo Vergun my, dat ik o voort- „ aan twee daalden meer toeleg. ■ Rode* Neen, die wil ik niet hebben , zoon» Daar moet in alles eene maat zyn ; in uw liefde jegens my ook» — Lees nu maar voort, heer Koster* De Koster. „ Eenige dagen geleeden, hebikfaetgrootftegenoe- u gen gefmaakt, dat my in almyn leeven overgeko» m men is f en waarvan ik noodzaakdyk een verhaal n moet doen* ■ Rode, iimertjk verblydt. . Jai — War dan? Wat dan? De Koster. „ De Koning bewees my de gnnst van my aan £y- „ ne tafel te onthaaieu. ■ ■ Rode. Aan zyne tafel? Myn Frederik aan zyne tafel?— Wei! in de wyde wereld! Toen zullen de anderen opgekeekea hebben J die Heer en van adel! — Wat volgt 'er nu? Wat volgt 'er nu ? ■ ■ ■ De To oRttLirtu tpft D E EoÉTit. * Hy flwrak zeer veel met my , en gtf my veel on» „ verdienden lof wegens myn gedrag, m , Rode. Ei! V De Koster. „ Efadelyk vraagde hy my, nit wat hois ik was? „ waar myne geboorteplaats lag ? Wicn ik tot vader „had?- Rode, grimlsgcbend*. Ei, ei! Dan heeft de Koning naar my gevraagd I Die lieve Vorst! — No? Wat antwoordde hy hem? Toet gaauw, heer Koster! — DxKostib* „ Ik noemde hem ons dorp en u. Uwe Majefteir, n zeide ik , uwe onderdanen zyn allen uwe onder* „ daanen; ea indien zulk een de waardigfte Is , dié M het bette es opregtfte hare, die de meeste liefde p en trouw voor zyn' Koning bezit, durf ik zeggen , „ dat ik een 9 van uwe waardigfte onderdaanen tot „ vader heb. Ik draag roem op hem, en verheug „ my over myne geboorte. Ja, ik zou hem met geen* „ vader in de wereld willen verwisfelen , hoe arm en „ gering van 'ftaat hy ook is. ■ Rode, zyne banden omboog be f en Je. Goede Hemel! 't Is als of ik hem zelv' hoorde fpreeken. De Koster. ,, Aan hem heb ik alle myne goede eigenfehap* h pen , al myn' y ver in uwen dienst te danken. Van goo. De biriihu Zo o w. w myne tederfte kindschheid af heb ik uwen lof en „ den lof van dapperheid en deugd uit zynen mond „ gehoord. Zo fprak Ik, vader; en terwyl ik „ my verheugde, u voor v t aangezigt van den Ko- „ ning te kunnen pryzen , (tonden de traanen my in „ de oogen. (Rode witcbt zjn oogen af.) De „ Koning was aangedaan over myne kiaderlyke lief- je de jegens u. Hy nam het glas , dat voor hem „ ftond , en (lelde overluid voor de geheele tafel „ uwe gezondheid in,' en beval my , dat ik het u „ melden, en u van zyne gunst verzekeren zou. — Rode, opfpringende. Och! is'tmogèlyk? Heer Koster l De Koning — De Koster. Ja; gy hoort het immers. Hy beeft op uwe ge* zondheid gedronken* Rode. (Hy loopt, opgetoogep vanvreugd v naar de but , en roept ter deur uit?) Moeder 1 Moeder! Laat alles (laan en liggen, moe- der, en kom buiten! Rachel, binnen* Wat is 't, vader? Rode. Kom tog buiten, zeg ik, en laat het u vertellen ! Komgaauwl AGT- TOONIELSPIL. 3<8l AGTSTE TOO NEE L. De voorigen , Rachel. Rode» (Hy omhelst baan) Oude lieve moeder! Welk een 9 zoon hebt ge my gegeeven ! R AC HSL. (Z> zet bet ontbyt op tafel; en de Koster valt* er terftond op aan?). Wat is 't dan, kinders? Ik beef reeds van bljd» fchap. Ia 't vrede? / Rode... Vrede, moeder! (Zeer ras en levendig.) Onze zoon beeft by den Koning gegeeten ; en de Koning beeft hem baar ons dorp en naar my gevraagd;. en toen heeft hy den Koning geantwoord, dat ik een braaf onderdaan was; en hy heeft hem gezegd, <dat by my voor geen* vader in de wereld zou willen ver* wisfelen. ——Och! ik fchrei v*n blydfchapj «■ fen toen heeft de Koning in 't openbaar op myn ge- zondheid gedronken, en my van zyne gunst laaten verzekeren. (Roebel klapt; geduurende dit gefprek, een- en aniéfmaal in de Banden?) — Ji, moe- derlief! Nu moeten wy *o& eens op de gezondheid van onzen Koning drinkeU —— Kbm! ingeïchón- ken! Schiclyk ! Daar, neem aan, moedertje! .dB* daar is ook een glaa vootu>\ myn. lieve heer Kos. ter! Ik zal dit neemen. Zo! — *r- Laat ons nu klin- ken* (Hy neem de muts af.) laag leeve de Ko- ning! Djc 3*1 Dl.DAN KB A A R B^Z O BE» D s Ke»TiL Lang leevede Koning! Rachel, Lang leevede Koning I De Koster. (Hy veegt ayn* mond of % nadat by V glas uitgedronken beeft.) Dit fmaakt waarlyk nafr meer.' Rode. Maar «hoor 9 heer Koster ! Nu moet ge ook aan *yn' Eoon fchryven, hoe ik de gunst van onzen Ko. ning beantwoord heb , en dat hy hem bedanken, eo hem ook van myne liefde verzekeren moet. Vergeet dit vooral niet I De Koster. Hoe; vader Rode f Dit son geheel nier pesten* Rode. Niét pasfen, heer Koster f Wat zou niet pasfenf — De Koning is immers een mensch, ais wy allen; en dos moet het hem, dnnkt my, aangenaam zyn 9 dat hy van menfchen bemind wordt! Rachel. Maar, als 't dan vrede is, vader - > ■■ Wei «keriykl Hy-heeft het immers self gêfckrte. R a c h el, vol verlangen en tederheid baare bandif-den arm vort Rode leggende 9 en bem mét èlyde tegen aanziende. Dan komt by immers haast te rug, lieve vaderf Dan ToöIiïlsfiu I03 Dan bezoekt by ons immers! Din tien wy beta we» dei! Rode. Heb geduld , moeder! Dk alles zullen wy hooren. R A C H B I» Och! kwam by nog vóór Grietjes bruiloft hier! Dat 2ou dubbele vreugd tyn. Rode. . Geduld! geduld! Mynheer de Koster zal de goed» beid hebben van verder te leezen. — • Eerst moet ik nog een glaasje op de gezondheid van myn' lie- ven zoon drinken. Daar moeder! Ik breng het vu (Hy geeft haar een glas en klinkt met baar.) Hf was van kindsbeen af de appel van uw oog. Lang mag. by leeveti ! v Rachel, met veel aandoening* Ik bedank u , vader. De Koster, ook met baar klinkende* En groeien en bloeien! Rachel. Ik bedank u, heer Koster. Rode, bet glas nederzettende^ Myn hart fpringt telkens op, wanneer ik op myn zoons gezondheid drink! Gods zegen zy met hem! — Och i hy heeft den Koning zulk een goed getni- getrts van toy gegeeven; en ftr, lieve Hemel ! — (Hy houdt de muf% tusfeben beide zyne banden , en vertoont eèn vergenoegd gelaat.) Ik betuig voorn, dat hy een zoon ia , die dankbaar jegens my gehan- deld heeft. Hy fchaamde zig oook over mm' f*to. ge* Di.DANiiAiu Zooi*. gea en armelykeu ftaat. Hy hield het altoos voor ver* maak, zyn' gryzen vader te eeren. 't Is niet in myoe magt, hem te vergelden; maar 't is in uwe magt.-— Rachel. ó! Lees verder, beer Koster! Misfchien ■ De Kosteb. (Hy zoekt waar by geileeven is , terwyl by met Rode weder gaat zit' ten , en Rachel zig met eene aandagtige houding agter de tafel plaatst., » My ain ryne tafel" Waar ben ik geblee- ven? — ,* uwe gezondheid in , en beval my** — Ja, daar! „ en beval my, dat ik het u mei- „ den, en uvan zyne gonst* verzekeren zon. Ik kon 9 , my niet langer bedwingen, want myn hart was ge- „ heel ontroerd. Ik fprong op. Ik wierp my aan „ de voeten van den Koning. Van alle gunstbewy- „ zen , zeide ik , die uwe Majefieit my gegeeven „ heeft" NEGENDE TOONEEL, De voorigen y Grietje. . Ge ie tj e , [nikkende en febreiende. Och! help! help! vader! De wervers ■ R o o E , verfebriku Hoe? Wat? . i . R a c h e Uy in groot en angst naar Grit» tje toeloopende. , t Bedaar maar, meisje i Wat is 'er gebeurd? • G I I I T J B. De wervers» vader ■ De ToONttLSPEU gft£ De Koster. Daar flen we *t nu! Zy hebben zekerlyk Michel feprest. Rachel. 6 Hemel! Welk een ongeluk! Rode. Met geweid* Nu 't vrede is? — *- Dat ii örimd* f elyk zuiver werk. De Kosteh Als of 'er in *s Konings Undeö een oogénblik vre- de wis ! Als of wy ooit konden zeggen , dat wy met onze lieve nabeftaanden veilig waren! De Hemel be- waare ons! Rode, op éen' misnoegden toon. Öch ! ZWyg, heer Koster! Spreek geen kwaad vatf ónzen Koning! 't Gaat my altoos aan myn tart. ^ss Wy fpannen irimers dagelyks onze (lieren in *t gareel; en hoe denkt ge + dat heft op 't laatst met onze ak- kers en met de (lieren zei ven gaan zou, zo we 't niet fleeden? — Éen öian als gy voert zulke taal j * Geutje. Gaa, bid ik u* vader! Zie, of ge hém niet weder verlosfen kunt! — Gy zyt immers zo wel zyn , als myn vader; en Voor u zal de Onder- officier eerbied hebben; dit weet ik vast. Alle menfehen hebbed eerbied voor ü. ■ Rode. . Onnozel kind ! Als alle menfehen in ons dorp tfooti- 4tnJ < $06 Dl JAIUAUl ?OOK. TIENDE TOONEEL De voorigen, Kaatje. K a a * j *. Ik kan niet meer. Ik (taf van angst. Rackil. Och t Wat beklaag ik u , nipederlief I Was nu* on- ze zoofl hier; om ons te helpen ! Rode. Bedaart ! Bedaan t 'rSpyl my maar, dat ik zo mid* aten io toyne aandagt gedoofd word. —- 't Zal id erg nice weezeu , ais ge denkt. Hy .zal uw éénigót) zoon niet van de ploeg wtgneemen. Dit zouetfltnieöwe manier zya. — Ik ga hem fpreeken. ■ Grietje Ik gaaook , vader. Ik zal u volgen. Ik zal zo lang fchreien en fmeeken , totdathylosgelaaten wordt. {Rode en Grietje gaan benen?) Rachel. (Zy reept Ryk agter iw.) Wees maar voorzigtig , vader ! Maak u zelv' niet ongelukkig! ELFDE TOONËBL Rachel, Kaatje, de Koster» D e K os ttR, tegen Kaatje. Zulk eene lieve weduw zo te bedroeven! Haar het brood uit den mond te haaien! Kaatje. Ach ! Ik ben zo verfchrikt , dat myne handen en voeten beeven. D e Ta*** » Xs p e u '~ ^tij D £ .Krast E r. CHygeeftfaar . een* Jhel.) Gaa zitten ! gaa zitten > moeder ! Wy moeten in den flood riooit bezwyken. Wy moeten altoos bet beste hoopen. ^14.1 J B. Zy hebben 'er my ai drie met geweld nfi.de grmetf gerukt ; en myiie oogen hebben ze niet wederge^ zien. — Ach! # Ik zal deazen ook niet wederzien. De K o i t e « , jp eert fronten- den teem Geduld, geduld $ moeder Kaatje! Eéer-goed Kris-, ten moet nooit géheei/mrstK>ostig zynv 4 1 Rachel, hebbende tot hiertoe vol — - w ongeduld a£hf op het ,..,.- tooneel ftsan wagten. 'Hemel f Ik hoor gefirgt Iri 't dorp." Als de oud* vader 'maaVgeen óngetok kry# ! Als hy zyne drift maar heeft kunnen bedwingen! Myn lieveneer Koaitéi, gaa 'tf , (?id tk u, eens daar zienl De Koster, Ik? Ik? —. R 4 C H Er L. j Gy zyt een man van aanzien , heer Koster ;. een, gees&lyke» De Kost e k. ; . > Dat is wel waar ; maar no véél te erger is *t voor afcy. — ■*■ Znlke kmttperi , ifloeder, heftbeA het al- tdtfs mem op dé gééfctStykbekl gefeaden \ eft als- tf* i*y ee^tfêk konden* fpaelen**-* Neen, neen, moe- der ! Ik ia! wel wyafer zyn ! „ Steek den neus „ in 't boek" , zoudetf ze ieggeriv en !**{ on* hfer 308 Ds dankbaAii Koon. „ ongemoeid! in *sdoive!s naam!"— God vef- geeve *t my~, dtt ik zo fpreek ! — Eu ik beo ook driftig, moeder; 't zou ligt zeef ongelukkigfcun- nen afloopen. — • Neen , neen 1 Dia moest ik dronken weezen. Rachel. ' Heer Koster! gy zyt onze vriend, en wilt ons fiiec helpen! . . D t K o s T E R. Luffier tog mar reden, moeder! Bedenk, tot wee (land ik behoor ! Troost kunt ge van my tory- gen , zo veel ge wilt; maar u te helpen is myn fee» roep niet. Zie, dat ge u zelve helpt! — — TWAALFDE TOONEEL De vóorigen , Rode, Grietje, Michrl; de Sergeant, Soldaaten, ovbr Boeren. Kaatje, paar Michel toe- hopende. Heb ik u weder, myn zoon?— O! Zymóe- ten my 't leeven omneemen * eerder geef ik u niet over ! ' Grietje, bent ftreeknde* Och! myn lieve , myu goede Miehel! De Sergeant. Weg 'er mede! Marsch! ■ Wat helpt hier ai dat huilen en janken? Daar is 't niet mede afgedaan. Rqdi,^ Sergeant by den arm neemende. Ei, Mynheer! luider tenminften naar reden! D e Toon EELif eu '309 . Ds Boeien. (Zy /preeken allen te ge* lyk; de een zegt dit , de ander dat; en zy herb aaien % gtduu* rig elkanders woorden.') Een* laitsten erfgenaam van 't goed weg te nee- * men! — Een* éénigen zoon! Neen, dit wil de Koning niet hebben Dit kan by onmo* gelyk willen hebben. 9. o d 1. Zwygt, kinders! Ik bid u, zwygt! r— Gy maakt immers het kwaad nog erger. Ds Sergeant. Al gingt ge op den kop ftaan , fchurken ! — ■ (Hy klopt $p zyi? zak.") Ik heb hier myueorde ; en dafs genoeg. De Boeien, verward, gelyk te vooren. Orde! Orde! — — Geen woord ftaat'er van in de orde. — Een landgoed te ontblooten is nooit orde geweest» Rode, den boeren een* wenk gevende , om ben te doen zwygen. Kom hier , myn lieve heer Sergeant ! Een goed woord wordt immers alcoos goed opgenomen.. Dj? Sergeant, Een goed woord ? Wel nu f Daar wagt ik immers maar op. Laat oni hooren , of 't wat uadruk heeft ! — Rode. Zie, Mynheer! Ik heb myn 9 Koning hartelyk lief ; en de Hemel weet, dat ik 'er reden toe heb.— Als ik niet zeker wist , dat de vrede reeds geflooten, en de Koning geborgen was; als ik zag, dat het water V 3 ben ft* D i j> * 9 è * *~a *« Ïoom. besneed* H*4i* «load kwaa f to datJiy in gevur wat van te zinken, **~ «~r- Di Sergeant. Heb; ge coders niets &e «?W*a? Die zyo atemaaf Waar praatjes. Rode, Ja, hoor mtar , lieve heer Sergeant! De S b *qe jl nt, opyjtfftokleu* tiende* Wel do? Jt O D E. Deeze jongman is de bruidegom v*n myn dogter; €0 by is een éénige zoon; ei? $yenwel ?ou ik zeggen; in Gods naam, neem hem mede! Wat kan voor hem jn de wereld gewigtige? zyq , |lan vpor zyn* Koning te vegttn? -~r— Neem my ook mede, zou ik zeg- «en; »y» h^ofif fsgryi, ty&yu gebeente verdroogd; *MK go gryi en verdroogd ben ik aog nier, of Ht kan my verweeren* De blydfehap over myn' zopa toeft ay ffceds jeugdig doe» btyven. Ikzalvegten, so lang ik een geweer tillen kan; en wanneer ik van ouderdom en magteloosheid bezwyk, zal ik deJQpge manfebap rondom my nog vermaanen om zig dapper te kwyten ; ik zal my op den grond nederwerpen , om hem te keeren , die vlugten wil; en <?er by vlqgt, zal hy dit afgeleefde lighaam moeten vertreeden. — Ja, Mynheer! Geloof my! zo zou ik fpreeken , als fat *?P het juiterfte k^am. DESgXGJEAlfT» Pn il? ie® ^ggen, xHide bloed, r*-r-r dti ge per den kpp gfbruid water. Toonie LIP II, 3if Rode. (Hj doet fcbiefyk een* flap terug, en zet eene band in zyn zyde.) Hoe, Heer? Zytgy een krygsman? De Sergeant» fPP*S* Dat ziet ge immers wel. Rode. Aan uw* rok , maar niet aan uwe manier van den- ken. Waart ge weezeqjyk een krygsman, dan moest liet u lief zyn , zo van uwen Koning te hooren fpreeken. De SwLGZAXT 9 zyn , JIokoj>/igtende.] Wat? Oude gryskopl Durft gy — -•• De Boeien. . Geen geweid, booptn we! Geen geweld! Rachel, ontfteld. Ik bid u , vaderlief ! — Gy zoudt het in 't vriendeiyke met hem zoeken te vinden; en ge maakt hem eerst boos! Rode. Hoor , kort en zaakelyk , heer Sergeant I De vrede is geilooten ; dit weeten we ; en uwe knevelaary kan u wel eens kwaalyk bekomen. Speelt gy hier den baas over ons, daar zyn luiden in de wereld , die wee- zenlyk roeesters over u zyn. Als ik het aan myn' zoon, den Ritmeester, fchryf. De SzKGiAMT 9 opeen 9 norfcb.entoon 9 die egter tevens v/r- mndering te kennen geeft. Hoe? Wat? Uw zoon Ritmeester! V 4 R •■ git Dl DANIBAilE 2oOK« Rodi. Ja. Onder 't regiment van Schwanefeldt. Mis* fphien kent ge hem, — De Ritmeester Rode, De Sirgiant. Wel, duivels I Rode, fcbieljk een vrien» defyk gelaat aan* neemend*. ©! gy kent hem zekerlyk wel, myn lieve heer Ser- geant; ik zie het klaar. Komt ge niet uit het legert Dan kunt ge my 't een en 't ander van myn* zoon vertellen! — — (Tegen de overige perfoonen, die agter op bet tooneèl zyn, en door gebaarden eikande- ren hunne gemoedsbeweegingen te kennen geeven.) Gaat maar wéér henen , kioders ! Gaat maar wéér henen! Mynheer de Sergeant zal een glaasje wyn mee my drinken. De Sergeant. Pat wil ik weldoen. — {Tegen de fitdaaten^ Gy kunt maar gaan, en wigren, tot dat ik kom. Ik zal u ftraks volgen. (Kaatje en Grietje , nu hoop hebbende op bet ontjlag van Michel , vertoonen een vergenoegd gelaat , en gaan met de foldaaten 9 die* hem omringen , en met de boeren, benen.) Rode, tegen Rachel. £fog eene fles wyn , moeder I Gaauw ! (?*g e * den Sergeant.) 't It een lekker glaasje wyn. De Koster. Zeer lekker; dat is waar. (Terzyde.) Envooriulk eeu' fchqbbf j*k al te lekken (Rachel gaat in de buf.) DEH- TooNiiit riL 313 DERTIENDE TOONEEt Rode, de Sergeant, de Koster» en wat laaterook Rachei,. P E 3 S K G K A N T. If die duiveifche kerel dan uw zoon ? Hy heeft my eens , toen ik nog met hem onder 't zelfde regi. inent diende, byna alle ribben aan (lukken geflageü. Rode. Ei ! Wat ge zegt , lieve heer Sergeant ! Kent g* malkaêr zo van naby ? De Sergeant, Ja! Wat drQmmel! Die eer heb ik. Rode, bent een glaatje wyn övergeevende. Zo veel te beter! Zo veel te beter! — - Is myn zoon zo grif met de kling? (Raebel brengt nog een* fles^ De Serge ant 9 zyn glas eerst fcbier fyk uitgedronken heb- bende. 'k Wou, dat hy met zyne kling was, daar'k hem wenschte ! Om een wisjewasje zo te beuken ! Om- dat ik een glaasje boven den tazt gedronken had ! Rode, weder infcbenkcnde. Nu, ik ben 'er hartelyk blyde om. De Sergeant. Hoe ? Zyt gy 'er blyde om ? Rode. Dat ge hem kent , lieve vriend ! dat ge hem kent ! — VS »■ jf4 Dl 0&IUU11 Zo o ff. En dat myn zoon, even als ik, een lief hebber van f oede orde is. Ik houde ook veel van goede orde. (De Sergeant drinkt bet g/as wederom /cbie/yk uit.) De Koster, ter zyde , nadat by den Sergeant met ny dige oogen aangezien beeft. Dat if beestagtig zuipen ! Rode. Maar dewyl ge dcnkelyk uit het leger komt , heer Sergeant , en dewyl ge onder *t zelfde regiment ge- diend hebt, waartóe myn zoon behoort, zult ge mis- fcbien ook wef weeten, of bet nu haast aftrekken zal, en of het weder verdeeld zal worden, gelyk vóór den oorlog? Of ik myn' zoon in 't kort wederzien zal , en of ik hem hier digtby kryg? Rachel. Ja , als ge dit wist , heer Sergeant / Onzen zoon weder hier te zien is de eenigfte hoop , die ons keven nog verzoet. De Sergeant. Nu, r,u! Zo veel als ik 'er van weet, zult ge (braks ook weeten. Schenk eerst nog maar eens in I Rode. Met al myn hart l 't Is say zeer lief, dat de wyn u fmaakr. Deczen wyn geeft myn ZQon my tot ecne verkwikking in myn' ouderdom. De Sergbamt, dcnwynbaastigdogr. gezwolgen hebbende. Ba! Dr De K o s t e u , /* r «?<&. 'kWou , dat ge vergift zuipen moest ! Dit korfje vol is al door de keel. Rode, nieuwsgierig. Wel nu , heer Sergeant? > Wat is *t, dat ge : weet t b l SBRGBA NT. Ik weet niemetal , dan alleen , dat uw Wjm laamelyk goed is, en dat ik 'er nog wel meer van in* ten zou, zo ik niet te fchielyk gedronken had. Ba! Het (lult my reeds tegen de keel. - Maar al was het Champagne wyn geweest ; en al hadt gé tien zoons, die Ritmeesters waren: -— ik zeg u, ; dac 'er geld moet weezen , of Michel gaat mejje» Daarom beraad u, fpoedigt Rode, Hoe, Heer? Neemt ge dan ook geld? En dat van, '• Konings eigene onderdaanen? 1 De Sergeant. Waarom i)c zo wel niet als de Koning?—- Lpat ik Michel los , dan moet ik een' ander 9 in zyne plaats bezorgen; en dat kost geld. De folda/aten vliegen niet door de lugt ; en uit den grond wasfen ze ook n i et p # — Dertig daalcrs moeten 'er weezen, ofmarsch! Rode. Dertig daalers, Heer? Hoe zou ik die )tt *t gehele dorp by een haaien ? QHj reikt hem bet pakje met agt daalcrs tot.} Hier zyn >r agt. De Sergeant. Wat heb ik daaraan ? QHy floot de band van Rod* te $16 Oi DUiMiu Zoor u rug.) Hebt ge zelf zo veel niet , ittt de moeder dan haar potgeld voor den dag haaien. Rode. De moeder, zegt ge? Eene doodarme vrouw, die sfets heeft, dan \ geen baar zoon met arbeiden wint? Rachel. Heb medelyden, lieve heer Sergeanti De S e r g e a d t« Medelyden? Met wie? — Rachel* Met ons allen , die ge dreigt ongelukkig te maaken ; met een onnozel jong meisje , dat troosteloos zou weezen , als zy haar* bruidegom verloor 1 — • De Sergeant, lagchende. Ha ha ha! Is dat ding zo verliefd t Rachel. Met eene arme weduw , die , zonder haar zoons by (land, gebrek zou moeten lyden, en wier traanen hem zouden drukken ! De Sergeant. Och! loop! loop! By een' krygsman komen de jammerklagten niet te pas. Wat heeft die met het medelyden te doen f Gylui moest eens in 's vy- ands land komen. Daar wordt nog wel anders huis- gehouden. Daar is 't maar ; „ geld ! of neus en ooren „ af! * {De Koster grilt Vr van.) Ja ! Die daar eerst lang medelyden had ! — Een do- zyn tanden uit den bek ! of halfdood gerost! Dit ge- beurt alle dagen. De K o s t e r, ter zyJe.* Die kerel gaat met den duivel om ! God bewaart ons! D* Tóoneilspil; jt7 De Sergeant. . Vnwgt uw 9 zoon maar , wanneer hy wederkomt. Die beefc bet «iet beter gtfmaakt. By rayn ziel niet! — - Kortom; ge hebt nog een kwartier uttti beraad } en dan moet 'er geld weezen , of marsch ! (JHj gé*t mg*) VEERTIENDE ÏOONEEL Rode, Rachel, de Kost**. R o jy e , bet papier met geld beziende. Wat wordt dit geld my zwaar in de band! Hebt ge geftoord* wat die booswigt zeide? Hebt ge gehoord, wat hy van myn' zoon zeide? {Hy ziet Rachel en den Km- ter ongeruit aan.) Rachel. Onbefchaamde leugens, vader! Ik zoo v er my geen oogenbttk aan kreunen , ais Grietjes ongeluk my io zwaar niet op het hart lag. De KostEF, Ja zeker , Rode ! De oude moeder heeft gelj*. Uw zoon is een braaf en eerlyk man. Rode. 