Natuurkundig tijdschrift voor Nederlandsch?Indie / uitgegeven door de Koninklijke Natuurkundige Vereeniging in Nederl.?Indie.
De eenigste gaai van het eiland Java. Het Leidsch museum bezit van deze soort slechts vijfexemplaren. Een individu werd mij gebracht op 23 September uit het bosch nabij de Tji-Tjatı op + 5000 voet (Salak). Het geheele vederkleed is effenzwart van kleur. De staart- ... pennen zijn bovendien door bandeletjes gemoireerd. Een witte halvemaanvormige halskraag strekt zich aan Weérszijden van den hals achter de wangen uit. Van achteren Vereenigen zij zich echter niet. Nog zijn wit: twee spik- kels, één boven en één onder de oogleden , zoomede de eindzoom- pjes van enkele kleine binnenste vleugeldekvederen. Het sieraad van dezen vogel bestaat in de allengs in grootte loenemende voorhoofdsvederen, die eindelijk eene lengte van 45 centimeter verkrijgen, terwijl er twee zijn, die boven alle Andere uitgroeien en zoodoende niet alleen eene lengte bereiken Van 8.6 centimeter, maar bovendien rechthoekig eindigen e en ~ bij haar uiteinde 1.9 centimeter breed zijn. Terecht mag deze vogel, hoe eenvoudig zijne kleuren ot . . Wo0gen zijn, tot een der sierlijkste van Java gerekend worden. De stevige bek is zwart. De iris blauwachtiggrijs en de S pooten en nagels leikleurig. Totale lengte . : ; : ; . 0.275 M. waarvan de staart : 0.129 » Afstand tusschen het uiteinde da EEE vleugels en dat van den staart . _ ; . 0.078 » VARAO . 7. =. оидо, ee Vleugellengte . : : А ; ; . 043535 » Lengte van den bek. : : 5 : 2 0.081 а Culmen rostri . : : : - : . 0.026 » Hoogte aan de basis. г S ; ‘ — 0012 s Wijdte van den bek. i : ; . . 0.018 » Tarsus ; $ : i . 0.038 » Middeltoon - met set . 0.024 » De maag hield geene SACR in, dach darter veel slakjes en torren. 115. EURYSTOMUS ORIENTALIS, (1) SOSNDA.. Ы Kop, nek en zijden van den hals donker-groenachtiggrauw bij het zwarte af, waarvan de tinten geleidelijk in de aangrenzende — kleuren overgaan. Vederen van de keel donkerkobaltblauw met _ helderblauwe schachtstrepen. De overige bovenste bekleedselen — еп de romp zijn donker-vuilgroenblauw ; evenzoo de slagpennen ` ` . der 5% orde, maar op de buitenste vleugeldekvederen gaat deze E kleur geleidelijk in een helder groenblauw over. Borst vu, — — groenblauw ; buik, flanken en binnenste vleugeldekvederen licht- M groenachtig-blauw. De staartpennen zijn zwart en vertoonen ` ` alleen aan de onderzijde eene donkerkobaltblauwe kleur aande binnenvlag. Hetzelfde geldt voor de slagpennen. Bovendien _ bezitten de 2°, 5°, 4°, 5*, 6° en 7° groote slagpennen een helder- ` lichtblauwen dwarsband over het midden van de veder, die : a zich bij iedere veder in een donkerblauwen buitensten randzo0D ` j verlengt. Pooten van het gedroogde exemplaar okergeel met zwi : cem 391 Bek oranjerood met donkere punt aan den snavel. SC Totale lengte van den geprepareerden voge . 0.284 M. Staartlengte ; i TET . 0.097 » Vleugellengte . х g i : . 0.185 » Lengte der mondopening . . 0.035 » Culmen rostri . * 7 5 : 2 . 0.029 » Hoogte van den bek aan de basis. а= 0.015 » Mondwijdte : : 5 : . 0.028 » Tarsus і : х 4 | ; à . 0.019 » Middeltoon met nagel. : , ; . 0.028 » Achtertoon met idem. : Ў d . 0.019 » 116. ORIOLUS. INDICUS, (BRISS.) SOEND Lie Nat. Tijdschr. N, I. DI. XLII pag. 79. Bénda. 117. ORIOLUS XANTHONOTUS, (HORSF-) 4 SOEND Mannelijk individu, geschoten boven Galoedra in het oorspron- kelijk bosch. Kop, nek en krop zwart. Buitenste kleine vleugeldek vederen , Mantel, rug, bovenste en onderste staartdekvederen helder- geel; rompvederen van onderen en terzijde wit met flauw- roestkleurige tint en zwarte overlangsche schaftvlekken. De Overige bovenste vleugeldekvederen benevens de slagpennen “wart. Die van de 2° orde met geelachtiggrijze buitenranden, terwijl bij alle het middelste gedeelte van de binnenvlag ` lauwgeel gekleurd is. Alleen de middelste staartpennen zijn effenzwart; de overige hebben, behalve de zwarte grondkleur, het uiteinde der binnenvlag heldergeel. ` i Bek donker-vleeschkleurig. ' _ Pooten zwart; voetzolen okergeel. Iris karmijnrood. Maaginhoud pitten van vruchten en insecten. 392 Totale lengte . ; pe rinsed. 3 . 0195 M. Staartlengte 5 : . 0.000 » Afstand tusschen het uiteinde der weigerende vleugelpunten en dat van den staart . : 200015 » | Vlucht S : А ‘ : ' . 0.310 » Vleugellengte . А : $ i . 0.107 » Lengte der mondopening i : ; : . 0.024 » Culmen rostri . : . 0.022 » Hoogte van den bek aan = hasis 5 . 0.009 » Mondwijdte : 2 а : : j . 0.010 >» Tarsus : : : j 1 . 0.022 > Middeltoon met ee i ; К . 0.020 » Achtertoon met nagel. : i . 0.016 » 118. ANALCIPUS ORUENTUS, (WAGL.) & Mannelijk individu, geschoten in het bosch boven Galoedra, _ Z. O. helling van den Salak, op 3500 voet hoogte. p De geheele vogel is zwart met een zweem van een blauwen ` ` gloed. Op het midden van de borst en den voorbuik wordt — eene overlangsche breede streep aangelroffen, die karmijnrood d gekleurd is. Van dezelfde kleur zijn de uiteinden der 4°, 5°, 6° — en 7° groote dekvederen van de slagpennen der 1*'* orde, waar- _ door een ovaal rood vlekje buiten op den vleugel ontstaat. Iris vanDijckbruin. a Bek loodblauw aan de punt en de randen И evenals ` E bij den Artamus leucogaster. De rompvederen zijn grijs aan d de basis, behalve die, welke de roode vlek uitmaken, en p i = ter plaatse wit gekleurd zijn. : De maag hield in eene ficusvrucht , eene groene rups en LE 5 insecten en plantendeelen. v Totale lengte Staart Afstand TAS het ee) van de samenge- voegde vleugelpunten en dat van den staart. Vlucht , i i ; ; : . 0.595 M. Vleugellengte . i aes . 0457 » Lengte van den bek . i j 225009008158 Culmen rostri . i i : ) . 0.010 » Hoogte aan de basis . . 0.025 » Wijdte van den bek . ( 1 . 0.016 » Tarsus i ; : : . 20,035 >» Middeltoon met ëng uj : 22.25 ee 119. ACRIDOTHERES JAVANICUS, (CAB.) - SOEND Zie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLII pag. 80 onder Acridotheres griseus. Pasawahan. 120. STURNIA DAURICA, (PALL-) SOEND Zie Nat. Tijdschr. N. I. Dl. XLI pag. 207 onder Heterornis us peren. ee Tji-Melati. : : 101. STURNOPASTOR JALLA, (HORF) ` F SoEND Zie Nat. Tijdschr. N. I. Dl. XLIV pag. 217. Pasawahan. 122 CALORNIS OHALYBEA, (HORSF.) SoEXD Zie Nat. Tijdschr N. 1. р. XLIII pag. 189. Passir Tangkil. 123. GRACULA JAVANENSIS, (058) © Ѕоғхр. Beo. _ Vrouwelijk individu, détchélen boven Tendjolaja. ur Uitgezonderd een + 2 centimeter breede witte band dwars Over het midden der eerste zeven groote slagpennen , is het geheele ~ Yederkleed van dezen vogel zwart. Ook de schaften steken door . Вааг zwart scherp af in den witten vleugeldwarsband. Aan ` | ее. 594 weérszijden van den kop, op de teugels en wangen staan de veder- tjes rechtop, waardoor die deelen een fluweelachtig uiterlijk krij- gen. In het midden van den kop loopen van af de neusgaten tot het achterhoofd twee rijen geschubde zwarte vederen met paarschen metaalgloed, die in het midden van het voorhoofd door een -naad van elkâar gescheiden zijn. Het voorste gedeelte van — de wang is van eene kale intensgele geplooide washuid voorzien; die eenigszins eene halve maan vormt en door een smal kaal streepje (alleen te bemerken, als de zwarte wangvederties weggestreken worden) verbonden is met de groote vingervormige afgeronde achterhoofdslel, die in het ` onderhavige geval eene lengte van 2.7 centimeter bereikt. Beide lellen zijn door plooien en partieele verdikkingen als gelobd en vereenigen zich onderling met eene smalle plooi op het achterhoofd. Ten opzichte van de vederen van den romp teeken ik aan, dat zij dofzwart zijn, maar in scherp begrensde metaal- glanzende harige boorden of zoomen eindigen; om zich hiervan te overtuigen moet men de rompvederen oplichten. Alleen bij de buitenste vleugeldekvederen is dit verschijnsel direct te be- speuren. Naar gelang van de plaats varieert de metaalgloed. _ Zoo zijn de mantel en borst b. v. violetglanzend, terwijl bij de ` krop-, rug- en onderste staartdekvederen het groen predomineert. - | De pooten zijn okergeel met lichthoornkleurige nagels. Bek ` ` intensoranje met lichter voorste gedeelte. Iris vanDijckbruin. -Maaginhoud: vruchten van eene ficussoort. Totale lengte waarvan de staart Afstand tusschen het uiteinde P е, .. vleugelpunten en dat van den staart Vlucht : Vleugellengte — . : Lengte der eli . €ulmen rostri . ` Home: van den bek aan ge heis | e He Nat Tijdschr. N. 1. DI. XLII pag, 107. Mond wijdte. : e : .. 0.020 М. Tarsus. . . 0.058 » Middeltoon met iita. ; . 0.058 > Achtertoon met nagel . - doa oU ABD 124. PASSER MONTANUS, (L) - SoEND Zie Nat, Tijdschr. N. I. DI. XLII pag. 82 Туг Tjoeroeg. 125. PADDA ORYZIVORA, (1) SOES Zie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLIV pag. 222 Tji Geer, 126. LONCHURA UNDULATA, (MULL) $0ЕХр Zie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLIV pag. 224. Pasawahan. 127. TRICHOGRAMOPTILA LEUCOGASTROIDES, (SP.) SOEND Zie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLII pag. 108. Passir Patjar. 128. CHLORURA adus (REKB.) SOEND Zie Nat. Tijdschr, -N. I. DI. XLI afl. 4. ‚Bosch boven -Galoedra op + 5000 voet hoogte. — 129. MIRAFRA JAVANICA, (HORSF.) SOEND Passir Patjar. 130. PTILOPUS РОЛИ, (REINW.) Sopran Deze duif schijnt voor de Z. Ө. аск пра 596 October tot de hoogere wouden, in de zone van 6000 voet hoogte, beperkt te zijn. Mannelijk individu, geschoten op 10 October 1882 in boven- bedoeide streek. Kop, hals, nek en krop zachtrosékleurig, het lichtst op de voorste deelen, het donkerst naar achteren , waar het vooral aan de grens van de borst in intenspaarsch overgaat. Dit paarsch wordt begrensd door een krans van licht gekleurde ve- deren, van voren breed en wit, van achteren smal en lichtrosé. De vederen, die kop en hals bekleeden, zijn nabij haar uiteinde — | /\-vormig ingesneden. Hierdoor schijnen zij bij uem > | beschouwing puntig toe te lonpen. De witte dwarsband wordt op de borst door een anderen \ van gelijke breedte opgevolgd, welke echter donker flesch groen is. De binnenvlakte van de vleugels is evenals de buik van voren grijs. Flanken grijs met groene zoomen aan de vederen; achterdeelen van onderen groengeel. De kleinere onderste staart- dekvederen met groene „binnen- en lichtgele buitenvlag; de < grootere grijs met breede wille zoomen. | Slagpennen zwart; hare buitenvlaggen met glanzende blauwe _ groene boorden. i: „Dezelfde tint vertoonen de buitenste groote dekvederen der ` 1° orde en de meest binnenwaarts ingeplante slagpennen der | 2% orde. De resteerende vleugeldekvederen vormen een over- ` gang tot het groen van den rug. Dit is geelachtig en komt met het groen van verschillende Trerons overeen. Ook de ; : bovenste staartdekvederen zijn aldus gekleurd. wr De basis der zijdelings ingeplante staartpennen is donkergrijs: e de middenhelft van de veder is zwartachtig en de punt ` d lichtgrijs. Het middelste paar staartpennen komt, behoudens еей - grijsgroen uiteinde, in kleur met de rugvederen overeen. overige vertoonen, behalve de bovenvermelde kleuren, blauw- groene glanzende buitenboorden. De bek is geelgroen. De iris dubbel gekleurd ; binnenring .. geelachtiggrijs, buitenring roodbruin. T 397 ‘Tarsi tot nabij het voetgewricht groen bevederd. Pooten helder-wijnrood ` nagels zwart. Bij jonge individu’s, die in overgangskleed zijn, is het paarsch van den krop met terra sienna vermengd. Afmetingen van bovenbeschreven mannelijk individu. Totale lengte. . d . ; ; ; . 0.280 M. waarvan de staart : ‘ . 0.097 >» Afstand tusschen het ERBEN du samengevoeg- de vleugelpunten en dat van den staart. ` . . 0.053 » Vlucht, .. ; 6 : i зл: 0.460 5 Vieugellengte . : ; чес Y ; . 0.148 » Lengte van den bek . ; . ‘ 2 . 0026 » Culmen rostri . 3 : 2 : Я . 0016 » Hoogte aan de basis. { i i : . 0.007 » Wijdte van den bek. : é 2 ; . 0.015 » Tarsus. . : : А > à . 0.022 » Middeltoon met om . 0.029 » De maag hield vr кніг іп, waarvan de pitten vuurrood waren en in vorm op druivenpitten geleken. a 131. TRERON VERNANS, STEPH.) Sani ei 74 Zie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLII pag. 89. Doeren gédé. 132. TRERON OXYURA, (REINW.) Ф Vrouwelijk individu, geschoten aan den boschrand boven _ Passir. Tji-Boentoe , Z. О. helling van den Salak. ` Alle bovendeelen donker-grijsaclitiggroen, op den kop in geelgroen overgaande. Wangen, hals en krop lichter geel- achtiggroen, dat geleidelijk op den baik in helderstroogeel overgaat, 598 — Be achterflankvederen zijn groen met breede lichtgele zoomen. De tarsi zijn voor hun bovendeel groen bevederd. Slagpennen &wart. Groote dekvederen der 1** orde evenzoo. Die van de 9de orde eenigszins grijs gezoomd; de overige buitenste vleugel- dekvederen als de mantel gekleurd. De binnenvlakte van den vleugel is, inclusief de dekvederen, blauwgrijs. De uiterste staartpennen voor twee derden PE overi- gens zwart met een lichtgrijs uiteinde. - Het middelste paar is puntig verlengd. De kleur van den bek en die van de naakte huid om het eog zijn bij Temminck op zijne plaat in de Planches coloriées geheel en al verkeerd geteekend. . De basis in het naakt voorhoofdsgedeelte is zeer helder lichthadurblauw. Evenzoo de onderkaak, uitgezonderd hare _ randen, die met het overig (voorste) gedeelte van den bek lood- ` blauw zijn. De naakte huid om het oog is intens-helder- emeraldgroen. De iris is veelkleurig. Een helderblauwe binnenring wordt van den rosékleurigen buitenring door een donkeren cirkel gescheiden. Pooten intens-drakenbloed. Nagels loodkleurig. Maaginhoud: witte pitjes en vruchtrestanten van eene ficussoort. _ Van dit individu werden geene afmetingen genomen. 133. CARPOPHAGA AENEA, (BP) /.. Soesp fie Nat. Tijdschr. N. 1. DI. XLIV pag. 296. bosch boven Galoedra. E MACROPYGIA ëmge, (0. R. GRAY.) | SOEND. Ocnijal. ` > Чоогһоой, wangen en keel okergeelachtiggrijs , dat eenigszins ECH 399 aan een lichten gouden gloed doet denken. Bovenkop en achter- hoofd grijs met paarschen metaalglans. Kin naar het wit overhellend. Krop- en borstvederen wijn- kleuriggrijs met paarschen metaalgloed en zwarte dwarsband- jes. Deze kleur en teekening zetten zich op het voorste gedeelte der flanken voort: op haar achterste gedeelte en op den buik komt echter de geelgrijze kleur, die ook het voorhoofd bezit, weder te voorschijn en gaat op de onderste staartdekvederen in flauw- okergeel over. Al deze onderdeelen zijn door zwarte dwarsbandjes gestreept. Nekvederen grijs met flauwe dwarse bandeletjes en cen sterk. predomineerenden groenen metaalglans, die naar gelang van het opvallend licht in paarsch overgaat. Alle vederen der overige bovenste bekleedselen zijn dofros- bruin; zij bezitten ook zwarte dwarsbandjes. Evenzoo de staartpennen, die, wat kleur en teekening betreft , de rugyederen volgen. Dit geldt speciaal voor de beide middelste paren. Bij de drie volgende paren zijn de bruine en zwarte dwarsbandjes tot een gedeelte van de buitenvlag beperkt en op het uiterste paar ontbreken zij geheel. De laatste vier paar vederen hebben daarentegen eene flauwgrijze kleur met een breeden zwarten dwarsband nabij haar uiteinde. Ook hier doen zich deze vederen aan de onderzijde grijs voor , in tegenstelling van de middelste paren staartpennen, die ook aan de onderzijde de teekening van den anderen kant doen zien. Alle kleine vleugeldekvederen , de schoudervederen en de groote dekvederen van de 2* orde zijn als de rug gekleurd. - De slagpennen der 1° orde daarentegen dofzwart; die van de _ 2° orde eveneens, maar zij krijgen van lieverlede bruine dwars- bandjes, zoodat die, welke het dichtst bij. den rug ck als deze gekleurd zijn. Binnenvlakte van de vleugels met de groote dekvederen ek Ce Zwart; de overige dekvederen zwart en bruin gestreept. - Bek zwart; naakte huid om het oog grijs; ooglidranden en naakte teugelstreek wijnrood. = Iris veelkleurig; een gele binnenrand wordt door e * s. la PX a. 400 m donkerblauwen cirkel van den lichtpaarschen buitenrand ge T scheiden. | Er Pooten wijnrood; nagels donkerhoornkleurig. Maaginhoud: vruchten van tjenté manies. Totale lengte . ; : : . 0.568 M. Middelste staartpennen ix ‚018925 Uiterste idem. . 0.080 > Afstand tusschen het шеби der RT vleugelpunten en dat van den staart . 1 . 0.120 » here oec teer ante, oefende gae И C Weupellengié ca зрео np dete PEN Lengte van den bek. я lg i . 0.020 ». Culmen rostri . ; | : : ; . 0.015 » Hoogte aan de basis. ; : . 0.006 » . Wijdte van den bek. 7 ; І i ) 00:019 a Tarsus ` 4 i : . 0.025 ». E Teen met magol i i . 0007.» 135. MACROPYGIA TENUIROSTRIS, (0. R- GRAY.) Soexp. Manoek oentjal. E geet, mannelijk individu, geschoten aan den boschrand a boven Doeren gedeh op 4 October 1882. Es De geheele kop is helder-kaneelbruin, het lichtst aan de — — kin en daar ter plaatse naar wit overhellend. De naakte ` ` huid om het oog is blauwgrijs. Bek donkerhoornkleurig met — bruine tint. Iris drie-kleurig; een lichtgele binnenrand wordt ` ` van een karmozijn rooden buitenrand gescheiden door een ерш : kleurigen cirkel. © Nek, zijden van den hals, TN borst en voorste ‘gedeelte der flanken intens-kaneelbruin met donkere gegolfde dwarsbandjes. Alle verdere onderdeelen, de binnenste vleugeldekvederen de ` binnenranden der slagpennen en de ondervlakte der staartpennen effen-roodbr "uin. De bovenste staartdekvederen en de achterste rügvederen zijn donkerder bruin en met uiterst fij Kam Je 401 Mantel- en voorste rugvederen donder-vanDijckbruin met lichte rosbruine eindzoomen. Schouder- en kleine vleugeldek- vederen evenzoo. Van metaalgloed in den nek is nog niets te bespeuren. Behoudens de vroeger vermelde eigenschap van de slagpennen zin die der 1* orde rosachtig-zwart en bezetten zij fijne roodbruine buitenranden, terwijl hunne groote dekvederen de- zelfde kleuren volgen. | Die der 2° orde zijn vanDijckbruin en de meer binnenwaarts gekeerde, evenals de overige der vleugeldekvederen, rosbruin gezoomd. Middelste staartpennen egaal-vanDijckbruin. De andere hel- derder en in roodbruin overgaande, doch bovendien met fijne - donkere puntjes bestippeld. Aan het uiterste derde gedeelte van de binnenvlag der drie - buitenste paren wordt een donkere vlek aangetroffen, die zich aan de onderzijde van de veder licht-aschgrijs voordoet. Het uiterste paar staartpennen is niet of slechts zeer weinig aan de basis bespikkeld. Pooten vuil-donkerpaarsch; nagels hoornkleurig. Een volwassen mannelijk exemplaar, dat mij eenige uren later gebracht werd, had wijnroode oogleden; deze tint zette zich op den naakten teugel voort. De dwarsbandjes op den nek, mantel, krop en borst waren reeds verdwenen. De buitenranden van de groote slagpennen zijn veel fletscher gekleurd; op den rug en staart is een wijnrood waas door het bruin gemengd, zonder daarom nog: metaalglanzend te worden, wat wel het geval is met de vederen van den nek .*n den mantel, die daardoor een helderen paarschrooden gloed ae bezitten, met fijne zig-zag streepjes op de zijden van den hals. De stippeltjes op de vederen der achterdeelen zijn Ho | merkbaar. De pooten zijn helder-paarschrood. Maaginhoud: vruchten van de tjenté manies. Afmetingen van het laatst vermelde individu. Totale lengte З ; : : . 0.568 M. Middelste eei Bion ; ; , . 0.180 » Uiterste idem. - . 0.105 » Afstand tusschen het uiteinde de ке асын vleugelpunten en dat van den staart . : ERES Vlucht ` age : ; .» 0.815 а Mies en EE Lengte van den bek. ge AOE Culmen rostri . es, ; . 0.015 » Hoogte aan de basis. . ; i , . 0,006 » Wijdte van den bek. ; ; . 0,010 » Tarsus . Р A e Middeltoon wéi Jag BEE N). Idem zonder nagel . De : ; . 0.020 » 136. MACROPYGIA RUFIOEPS, (GRAY) Sorten. Manoek oentjal. _ Deze fraaie duif werd 17 September 1882 geschoten tegen de helling van den Salak boven de kampong Doeren gedeh. De kop, hals, alle onderdeelen van den romp, de binnenste vleugeldekvederen, de schenen en de onderste staar tdekvederen ` S zijn helder-kaneelbruin Evenzoo de geheele binnenranden van 32 de kleinere slagpennen en een gedeelte der binnenranden van de grootere. Op enkele der genoemde plaatsen bezit dit _ _kaneelbruin eene verschillende intensiteit. B Zoo zijn de kop en de hals lichter dan de andere deelen Za en trekken de kinvederen naar het witachtige. | . Bovendien eindigen de vederen van de horst in witte horige ` zoomen. De bovendeelen van den vogel zijn donkerder van tint, de . kleur komt daar meer met vanDijckbruin overeen. De buitenste vleugeldekvederen bezitten kaneelbruine zoompjas: © е op den stuit is een roestbruine tint overheerschend. Ў Ре. kleur der slagpennen helt аап den buitenkant maar het 1 405 zwarte over. De nek en de zijden van den hals vertoonen evenwijdige gegolfde zwarte dwarslijntjes, die bij opvallend _ licht een metaalgroenen glans hebben; ook bezitten de kaneel- bruine vederen daar ter plaatse ` een sterk geprononceerden violetten metaalgloed. Alleen de beide middelste paren staartpennen, die tevens de langste zijn, doen zich egaal gekleurd vanDijckbruin voor. De drie paren buitenste vertoonen, behalve deze grondkleur , nog lichter getinte uiteinden en bovendien een schuins ver- loopende fraaie helderkaneelbruine dwarsstreep, die zich bij de stuurpennen het helderst voordoet en daar tevens eene grootere uitbreiding over de buitenvlag verkrijgt. De bek is bruinachtig-hoornkleurig. De naakte huid om het oog Eer De iris grijswit. Pooten wijnrood en nagels donkerhoornkleerig. Maaginhoud: groene vruchtjes. Totale lengte . . 0.510 M. waarvan de middelste i hm iege EEE Lengte der uiterste staartpennen . 0.082 » .. Afstand tusschen het uiteinde der ENTER _ Mleugelpunten en dat van den staart. . 0.100 » | og d klaten fgets SL. s toli MM Moon : Lie ue 4. 5 use, a doc чын ШИЕ » T dete asi: фа bic ob 705000908 Vo: ran dier SE occ UMS docto. wàm-de bui спе ото 20 ж —. Wijdte van den bek, a FOC . . 0.007 » T Tarsus ` led nes AN heey orice Middeltoon met m jx here ni e 137. TURTUR vous, (G-A. gau Tie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLIV pag. 227. Pasawahan, $окхр. päesch = = i ‚ teren eindigen zij in een soort kraag; zij nemen daarbij eene oranjekleur aan; naar voren reiken deze vederen tot over onderscheiden. Een fraaie kam reikt tot over het achterhoofd; venheden, ruw op het aanvoelen. Van achteren gaat de roode 404 138. TURTUR TIGRINUS, (sctea) Soex. TINO ME Zie Nat. Tijds. N. I. DI. XLIV pag. 228. Passir Patjar, 139. GEOPELIA STRIATA , (GRAIJ.) j Sosson, Perkoetoet. Zie Nat. Tijds. N. I. Dl. XLIV pag. 229. Benteng. 140. GALLUS BANKIVA, (TEMM.) 5 & © Soexp. Kasintoe. De 3% October werd mij van Doeren gedéh de wilde boschhaan gebracht. Het dier was aangeschoten en bij het opvingen. waren de middelste staartpennen verloren gegaan. De kop is bijna niet van dien van een tammen haan te op enkele plaatsen hangt hij door zwaarte over. Die kam is _ even als de twee ronde lellen, welke van de basis van de onder- — — kaak afhangen, donkerrood en, door kleine wratachtige verhe- tint van den kam in een paarsche over. De bovenkaak is donker- hoornkleurig, de onderkaak witachtig. Iris oranje gekleurd. ` Het geheele gezicht is naakt en van dezelfde kleur als de kam en de lellen; achter de wangstreek heeft de naakte huid — veel dwarsplooien. De uitwendige gehooropening wordt door — ` een bundeltje evenwijdig loopende vedertjes beschut. Op den E kruin komen, even als bij het wijfje, spaarzaam rechtopstaande ` helder-rosbruine vedertjes voor. Achterhoofdvederen donker- sepia. Nek en halsvederen gebrande terra-sienna; van ach- _ den krop en bedekken daar de zwarte kleur der onderdeelen. ` Mantel en rugvederen fraai glanzend kastanjebruin, naar den CH Bij Sumatrasche individu’s zag ik hier een witte piek. 405 stuit en de flanken worden de vederen langwerpig lancet- vormig en eindigen zij in heldere terra-sienna tinten. Borst, schenen en onderste bekleedselen dofzwart. Staart- vederen , voor zoo verre zij nog aanwezig zijn, zwart met flauw groenen glans. Schoudervederen zwart. Kleine vleugeldekvederen als de mantel met groenen metaalgloed. Slagpennen der 1° orde vaalzwart, de vier buitenste vertoonen een smalle rosbruine buitenzoom. De buitenste veder der alula, die voor het overige geheel zwart is, bezit ook zulk een rosbruine buitenrand. Slagpennen der 2° orde vaalzwart, hun grootste gedeelte heeft een rosbruine buitenvlag. Binnenvlakte van de vleugels donkergrijs met zwarte dek- vederen. Pooten vau scherpe sporen voorzien en donkerloodkleurig. — De maag hield in steentjes, harde pitjes van vruchten en re- Stanten van insecten. i Afstand tusschen den punt van den bek en het uiteinde der naar achteren uitgestrekte pooten . 0.510 M. Idem tot aan het uiteinde van den romp. . 0.500 » Viucht ` — i UH i ; . 0.690. » Vlieugellengte |. . { , ' e 0.810 » Lengte van den мы j : » 0.029 e Culmen rostri . í à І : гели. жа ЖАМ o Hoogte aan de basis. ; заа cits. 1110.009» Hoogte van den kam op de bula vie nis noon 0050: a Wijdte van den bek. à d cw. 04546. Tarsus ` RE E E А Middeltoon met beast qs anche oval Pasa на Or, 0 Achtertoon met nagel. : dirus . 0.025 » Lengte van den spor . |. . ^ ^. 0.019» © De hen werd ор 19 September 1882. geschoten op d 406 helling van den Salak ter hoogte van den hamboegordel, terwijl zij over de Tji-tatie heenvloog. Het aangezicht is bijna kaal en vleeschkleurig. Slechts op enkele plaatsen bij de neusgaten en achter aan de wangen komen spaarzaam kleine harige roodbruine vedertjes te voor- - schijn; een bundeltje deze vedertjes beschermt den uitwendigen gehoorgang. Van af deze plaats daalt langs den hals een smalle rij fraaie roodbruine glanzende vedertjes, terwijl het midden van de keel bijna naakt is en daar ter plaatse slechts enkele kleine zwartachtige vedertjes aangetroffen worden. - De vederen van de kruin, den nek en de zijden van de hals zijn zwart met witte schachten en okergele harige boordsels. In den nek zijn deze vederen, die toegespitst zijn, het grootst; - meer naar boven worden zij allengs kleiner, zoodat de oor- spronkelijk teekening op de zeer kleine kruinvederen. daar ` nauwelijks te herkennen is en deze zich egaal- zwartachtig T gespikkeld voordoen. De bek is donkerhoornkleurig; aan de onderkaak rosé- achtig. En bestaan rudimenten van een kam. De iris heeft de kleur van gebrande terra-sienna. Krop en borst zijn intens-kaneelbruin. Buik van dezelfde kleur, doch lichter, terwijl de kleur- der E flanken, de achterbuik en de schenen meer grauwbruin i | еп hierdoor meer die der bovenste bekleedselen nadert. p .- Веле nu zijn zeer karakteristiek geteekend en vertoonen over — het algemeen een grauwbruin met tallooze fijne zwarte puntjes — hespikkeld, waarbij het middelste gedeelte der schachten, de . overigens zwart zijn, wit is. Uitgezonderd deze eigenaardigheid der schachten betreft deze kleur en teekening ook de buitenvlaggen : der slagpennen. van de 2% orde en de geheele slagpennen der Le orde, zoo ook het middelste paar der staartpennen, ferwijl de overige staartpennen alleen aan het basaal gedeelte van den : buitenraud op deze wijze geteekend zijn. Osee zijn de 2 staart- en groote slagpennen rosachtig-zwart. -Aan de Балеа. уап: de tarsi. zijn van -onderen Weer 407 knobbeltjes als rudimenten van sporen té bemerken. De kleur der pooten en nagels is loodblauw. De maag hield in harde vruchtjes, insecten en aarde. Totale lengte met inbegrip der naar achteren ‘uit gestrekte pooten ` ) ў . 0.440 M. Idem zonder de pooten . . 0.400 » Staartlengte 0158 > Afstand tusschen het aiteinde det ——— | vleugelpunten en. dat van den staart. i . 03105 e Vlucht — : i Tu a : . 0.570 » Vleugellengte — . ; DU» wo Lengte van den bek. ; : . 0.024 » Calmen rostri . .. ; . 0:095 + Hoogte аап de basis. : : ; ЭЧИ Wijdte van den bek. гая . 0.014 » Tarsus - ) : . 9.055 > Middeltoon - met — p Ese DR RIOT ee 142. PELOPERDIX JAVANICA, (GM-) Sorx». Poejoe gong-gong. De inlandsche naam van dezen patrijs is afgeleid naar zijn Vorm, die van een Poejoe, en het geluid dat hij maakt door ` їй een helderen toon zeer zacht doch allengs harder gong-gong- ‘gong etc. te roepen. en paar werd mij op 1 October 1882 door een inlander uit kampong Doeren Gedth gebracht, die ze in het bosch op den Salak gevangen had, door ze te strikken. _ Het wijfje overleed na eenige dagen. Hunne voeding in ‘den gevangen staat bestaat uit menier en regenwormen. . Bovenkop umberkleurig, op het voorhoofd geleidelijk in ~ Okergeel overgaande; ter zijde van het voorhoofd reikt een = Okergele streep tot boven het oog. Bek zwart. Iris donker- grijs. De huid van de teugelstreek en om het oog is donker- . Paarsachtig bruin gekleurd en slechts spaarzaam door kleine Zwarte я als bespikkeld. Bij де neusgaten begint теп . grijs met witte uiteinden. gestrekte pooten . . ` (555 ОИ La mE oos deno oa D MM 408 zwarle streep die boven het oog langs de zijden van den kop naar achteren loopt en zich daar in het zwart van den nek verliest en met dezelfde kleur van de zijden van den hals ineensmelt, De wangen, de kin en het bovenste gedeelte van den hals zijn helder-okergeel en slechts op enkele plaatsen door iets lichtere tinten onderbroken. Meer naar beneden is de hals een weinig kaal en schemert de donker-vleeschkleurige huid door. Op die plaats worden enkele helder-okerkleurige vedertjes aangetroffen, die met zwart om- zoomd zijn. Achter in den nek bevindt zich aan weêrszijden ` een helder-okergele vlek. Krop- en borst met aschgrijze vederen bedekt, die donkere schaften. hebben en waarvan de meer naar onderen geplaatste " rosbruiue zoomen bezitten. Mantel, rug, stuit en staart aschgrijs met zwarte dwasbandjes. Het voorste gedeelte der flanken, de schenen en verder alle _ overige onderste bekleedselen zijn helder-kastanjebruin. Het — achterste deel der flanken volgt, in kleuren en teekening, den rug. De slagpennen der 1° orde met hunne dekvederen en de alula zijn dof-donker-bistre, meer naar het zwart overhellend _ en alleen aan de uiteinden iets rossig getint. De slagpennen der 2° orde met hunne groote dekvederen zijn eveneens gekleurd ` ` maar bezitten donkerbruine buitenvlaggen. De slagpennen der ` 3de orde geheel bruin met zwarte spikkeltjes. De kleine dek- ` vederen zijn lichtgrijs met pikzwarte uiteinden, die met rosbruin _ omzoomd zijn De schoudervederen gaan, wat hunne kleur ` en teekening betreft, geleidelijk over in de mantelvederen. Binnenvlakte van den vleugel grijs. De vleugelrandvederen zwart met rosse randen, de kleine dekvederen wit, de groole | Pooten en nagels vuilpaarschbruin. : Totale lengte met ZS der naar achteren uil- . ldem zonder deze . ; 4 : х 0.2203 409 Afstand tusschen het uiteinde der samengevoegde vleugelpunten en dat van den staart. : . 0.055 M. Vlucht х has, . 0.470 » Vleugellengte . à ; . 0.135 >» Lengte van den bek. : e e . 0.095 » Culmen rostri - : ; { . 0.020 » Hoogte aan de basis. à ; ; . 0.010 » Wijdte van den bek. ; ; . 0.014 » Tarsus ^ ; ; , 0.045 » Middeltoon met Ee : , i ‚ 0.045 >» Achtertoon met idem. ; 0,018 5 142. EXCALFACTORIA CHINENSIS, (1) SoEXD Zie Nat. Tijds. N. I. DI. XLI pag. 209 onder Coturnix chinensis. Benteng. 143. AREOTURNIX PUGNAX, Sors». P'oejoe. Zie Nat. Tijdschr. N. I. DI. XLIII pag. 109. | Passir Patjar. 144. HERODIAS INTERMEDIA, (HORSF-) SOEND Zie Nat. Tijds. NL Di. хш pag. 230 onder Ardea intermedia. Pasawahan. 145. BUBULCUS COROMANDUS, (B0DD.) SOEND...... Zie Nat. Tijds. N. I. DI. XLIV pag. 236. | Tjitjoeroek. 146. ARDEOLA ens (HORSF.) SOEND Zie Nat. Tijds. N. I. D XLIV pag. 237. Pasawahan. 410 -14.7 LEPTOPTILOS JAVANICUS, (HORSF ) $0ЕХр Zie Nat. Tijds. N. I. DI. XLIV pag. 240. Pasawahan. 148. SCOLOPAX SATURATA, (HORSF) © SOEND Een mannelijk individu werd door den Heer богрмах geschoten. ‘Bij zijn terugtocht van den top van den Salak op eene hoogte van ongeveer 5000 voet daalde hij bij het zoeken van. een aangeschoten vogel in een ravijn af, toen hij dezen snip ontmoette, die zich tot op een 20-tal passen liet naderen. Het dier zat op een tak, laag bij den grond. Alle bovendeelen van den romp, de wangen, de zijden van den hals en de bovenste vleugeldekvederen zijn donkerbistre- kleurig met rosachtige fijne dwarszoompjes en grootere zwarte vlekken afgewisseld. Twee dezer laatsten komen in dwarse richting achter op den kop voor. Bovenste staartdekvederen rosachtig met bistre dwarsbandjes ` Kin witachtig. Een donkere streep reikt van den wortel der onderkaak tot den binnenooghoek. Keel en voorste deel der wangen, zoo ook de voorhoofdvederen lichter getint, okerkleurig met bistre dwarsbandjes. Deze tint wordt op de borst meer rosachtig. Buik voor het midden wit met bistre dwarsgestreept. Achterbuik, schenen, achterste deel der flanken en binnenste vleugeldekvederen rosachtig-grijs met vaal-zwarte dwarsbandjes. Slagpennen zwartachtig; aan den buitenrand komen op regel- _ matige afstanden roestbruine vlekjes ter grootte van een spelden- knop voor. Staartpennen zwart met rosse vlekjes en witgrijze . punten, die alleen van onderen goed waar te nemen zijn. Pooten en bek leikleurig. Maaginhoud : vezeltjes , aarde en duidelijk waarneembare insec- ten pootjes. ee Totale lengte . HORE _ Mem met naar — gëtt pooten . 0.515 » — 411 Staartlengte . 3 ‚ 0.052 M. Afstand tusschen het a be agaat рар cols vleugelpunten en dat van den staart- . à . 0.018 » Vlucht : ‘ í : 3 e - . 0.495 » Vleugellengte . : ; ‘ . 0.144 » Lengle van den bek i d ; : . 0.061: » Culmen rostri . ; ; й - з . 0.071» Hoogte aan de basis. à ; ; . 0.012. » Wijdte van den bek. ; i "Er ae . 0.009 ». Tarsus . ; з ^ : . 0.026 » Middeltoon met аре) e | euch оо мег 149. TOTANUS GLAREOLA, (TEMM.) SOEND Zie Nat. Tijds. I. Dl. XLII pag. 99. Tjimelati. 150. ACTITIS HYPOLEUCOS, (BOIE.) SOoEXD Zie Nat. Tijds. N. I. DI. XLII pag. 101. : Tjimelati. 151. CHARADRIUS FULVUS, (СМ) Soexp -Zie Nat. d N. I. Di. XLII pag. 101. onder Pluvialis fuus Tjimelati. Wanneer men nagaat dat deze collectie in één maand ver- ` . zameld werd, dan pleit dit zeker voor den vogelrijkdom van het onderzochte terrein. Als eigenlijke bosch-vogels die zich òf in het анон woud, of wel langs de grens ophouden heb ik leeren kennen: de beide beschreven neushoornvogels, Rhytidoceros obscurus en Buceros lunatus verder Aethopyga eximia , Dicaeum — M en Prionochilus percussus. 412 Phyllornis cochinchinenscis dwaalt wel eens naar de lager ` gelegen kampongs af, maar hoort toch meer in het bosch te huis. Oreosterops javanica werd nabij den top van den Salak aangetroffen, zoo ook Microura squamata, en Garrulax ` rufifrons. Wijders Psaliria a Auto thalassina , Analeipus cruentus , Ptilopus porphyreus en Scolopax saturata. Al deze laatst genoemde vogels schijnen, voor den Salak, zich het liefst in de hoogere zone’s op te houden. De overige boschvogels zijn: Brachypteryx sepiaria , Brachyp- teryx salacensis Timalides thoracica , Cyanoderma melanothoraz , Alcippe pyrrhoptera, Drymocataphus epilepidotus , Geocichla hors- fieldi, Myiophoneus. flavirostris, Arrenga cyanea, Cocropsis bima- culatus , Oriniger gularis , Bhringa remifer , Eurylaimus javanicus, Laniellus leucogramnicus, Pteruthius flaviscapis, Dendrophila. gymnopsis , Garrulus galericulatus , Oriolus xanthonotus , Chlorura hyperythra en Peloperdix javanica. Bijzondere vermelding verdienen de vliegenvangers en rups- vogels, Het schijnt hier hun lievelingsplaats te zijn. Terwijl in de heete laaglanden slechts Hypothymis azurea ` (zelden), Leucocerca javanica, Pericocrotus peregrinus, Graucalus | . jevanicus (zelden) en Lalage terat, de eenige representanten dezer beide familien zijn, vinden we in het onderzochte terrein ` x behalve deze pas genoemden, (die ook daar in de kampongs ` ` we Pericocrotus miniatus, Graucalus larvatus en Volvocivora Anier . la,—ergo 18 van de 25 soorten die op Java voorkomen. ` E S EC? steenen en zand bestaat, als hadden zij vrees hunne. fijne | ed pm aan io klei te bezoedelen. " ne voorkwamen.) _Brythromyias mulleri, Muscieapula maculata, ` Xenogenys azurea, Cyornis banjumas , Eumyias indigo, Rhipidura phoenicura en Leucocerca euryura , Culicicapa ceylonensis , np. tolopha trivirgata, Cryptolopha_schwaneri,Pericocrotus-flammeus, — 2 Afzonderlijke : aandacht verdienen de vorkstaarten roan leschenaulti en Henicurus velatus die in de rivierbeddingen _ werden aangetroffen , doch slechts daar, waar het bed der rivier = 415 van waterinsecten en mankeeren in de heete laaglanden , waar het rivierwater vuil en drabbig , en het rivierbed andere physische . eigenschappen heeft. Voor de stelling dat de Henicuri alleen door de gesteldheid van - den bodem tot die hoogere streken (1000 en 2000 voet) voor de Noordkust van West-Java beperkt zijn, vond ik een bewijs in de omstandigheid dat ik in 1882 in de Lampongs niet ver van zee verwijderd in een helder sercstroompss op + 50 voet boven het niveau der zee nabij de kust een Henicurus aantrof. Van de vogels, die zich nabij den boschrand in de wilder- nissen of koffijtuinen ophouden, heb ik de ondervolgende leeren _ kennen. Megalaima armillaris, Chotorea corvina, Phoenicophaés curvi- rostris, Gallus bankiva (de beide laatsten liefst in de alang- alang wildernis); verder: Pomatorhinus montanus, Geocichla rubecula, Trachycomus ochrocephalus, (ook in de heete laaglan- ` den voorkomend doch van daar verdreven, doordien er te veel jacht op gemaakt werd) Hypsipetes virescens, Eury- stomus orientalis, Gracula javanensis , Treron oxyura en de drie Macropygia’s. De pauw werd in do onderzochte streek niet aangetroffen, hoewel er, zooals vroeger vermeld is, tijgers voorkomen. Over de levenswijze der boschvogels kan ik пор weinig mededeelen. ў ’S morgens vroeg, na zonsopgang, trekken langs den bosch- · rand de kaneelduiven de aandacht, door hun eigenaardig geluid ` en snelle vlucht. E: Treedt men het bosch in en vervolgt men al klimmend den — _ Weg naar boven, dan heeft men de minste kans om vogels (е ` tien. Door het ongewone der tegenwoordigheid van menschen ` houden zij zich schuil en slechts enkelen kondigen hunne aan, — wezigheid aan door liefelijk gezang. Anders wordt het, wanneer — - men zich, liefst eenigszins verdekt, posteert in de rotsige bedding van, een bergstroom en daar afwacht, of er vogels komen. 3 Al кы тали шеп dan, dat zij de vroegste bos ined m 414 besteden aan hun toilet, door hoog in de kruinen der boomen hunne vederen, die "e nachts door wolken of dauw vochtig ge- worden zijn, in den zonneschijn te drogen. Tegen 9 à 10 uur ziet men nu op eens eene bende van allerlei soorten, onder sjilpende, fluitende en andere geluiden in boomen nabij den oever der rivier nederstrijken- (als wanneer zij gemakkelijk te schieten zijn) terwijl anderen zooals b. v. Myiophoneus flavirostris in de bedding naar slakjes zoeken en luidruchtig de schelpjes, tegen de rotsen aan, verbrijzelen. Batavia, 9 Mei 1885. SEISMOMETER. ONTWERP VAN DEN MIJNINGENIEUR P. VAN DIJH. VERKLARING. A. Een verticale cilindrische, niet geleidende staaf op dito voetstuk met stelschroeven. B. Een bijna astatische slinger met een uurwerk tot slingerbol , gedragen door de steunpunten a, a, met naar boven verlengde ` slingerstaaf, eindigende in een dubbel getand cirkelboogstuk. C. Ring met klemschroef, waarin de slingerstaaf gevat en verstelbaar is. D. Een op de stang A verplaatsbare metalen beugel met klem- schroef, tevens drager van de conisch aangepunte stelschroef- jes, die tot ophangpunten van den slinger dienen , en die de as vormen, waarin de slinger in een enkel vlak draaibaar is. Uiteinden der geleidraden eener galvanische batterij. Metalen schuifstuk op de stang A, dienende tot drager van; EE. Twee metalen pallen, die gedurende den stand van even- wicht of rust in den dubbelen (ivoren of ebonieten) mid- deltand co’grijpen. (Zie ook de links geplaatste vergroote figuren). De pallen zijn zeer licht, en gemakkelijk draai- — baar om hunne steunpunten als assen. c "5 Het instrument wordt zoodanig opgesteld, dat het vlak . van slingering met den meridiaan van de plaats van E . Waarneming samenvalt, en de met N en Z gemerkte BR se 3 armen naar het Noorden en Zuiden wijzen. ` ` Een tweede geheel overeenkomstig instrument, en waar- 416 van de getande armen met W en O zijn gemerkt, wordt, behoorlijk georienteerd, in het parallelvlak der plaats opgesteld. ` Het uurwerk is opgewonden en door middel van een stop op nul uur stilgezet. Hoe die stop gelicht wordt en het uurwerk mitsdien aan den gang gaat, zoodra de galvanische stroom gesloten wordt, is op de teekening niet te zien.” De verplaatsbaarheid van het ophang- of draagpunt van den. slinger heeft alleen de regeling van de gevoeligheid van het werktuig ten doel. Is de juiste stand door beproeving gevonden. dan is het werktuig voor altijd geregeld. De twee bij elkaar behoorende instrumenten moeten 200 nabij mogelijk gelijke gevoeligheid bezitten. Elke aardbevingsstoot, die niet zuiver verticaal is, deelt aan ` een of aan beide slingers eene hoekverplaatsing mede, die voor ` _ deltand te brengen, en door de wijzers van het uurwerk weer = de waarneming van een volgenden schok. samen te stellen resultante geeft de richting en betrekkelijke groot- elken slinger door een van de beide pallen, die het terugvallen van den slinger belet, duurzaam zichtbaar wordt gemaakt; de maat der uitwijking is evenredig aan het aantal tanden , waarover de pal zich bewogen heeft. De richting van den schok a komt overeen met die van de resultante der beide af te lezen uitwij- kingen en de maat van den schok is aan de resultante evenredig - Elke uitwijking van een der slingers van meer dan een tand lengte brengt beide pallen met het metaal van het cirkel- E boogstuk in aanraking en sluit den stroom, die oorzaak A E dat het uurwerk in gang wordt gebracht. De tijd, dien het uurwerk aanwijst, afgetrokken van den gelijk- tijdigen middelbaren tijd, geeft het juiste oogenblik van den aan- ` vang der rustverstoring aan. De uit de uitwijkingen der slingers te van de grootste slingering aan, die tusschen den aanvang € der aardbeving en het oogenblik yan waarneming heeft plaats gehad. Door van elken slinger de pal te lichten, weer in den mid- op nul uur te stellen, zijn de instrumenten weer gereed voor (Du EL w: P : ADDES ® S easamometlew Y WNW еер ) d : vam dew db oa din CUL og van (4) | fe x 4 Noemi over aardbevingsverschijnselen. Seismologie, door Р, vas Вик. Bijdrage tot de kennis der Avifauna van den berg Salak (West-Java) door A: G. VORDERMAN. . E TEN M Wu UE Aquila тајауепәѕ (6. R. T ied rU os ut eos Astur arogans Temm) co. o Su e Rn Rhytidoceros obscurus (Gm) . - - a ii uy uceros himatus (Temm. . D ee е Ма р EE pusillus (6. R. SEN EE E Megalaima armillaris ans (hm) со иу Chotötea cotvina (Reinw) . 2... Apalharpactes remwardti (Temm.).. e 5 | ‚ Gaeomantis sonnerati СБа). аса DOT WU x Phaenicophaés curvirostris (6 ray.) - en SC Áethopvga eximia (Hofte oo o d Arachnothera alfinis ! Horsf3 SET ut de [ — iyrlostomus pectoralis (Hoi о А Dicaeum sanguinolentum. (Temm ) wi ee _ Prionochilus percussus. e Phyllovais_ cochinchinensis | бе. л. ` Zosternps. latéralis- л ee -Micrura squamata 7 Gould) . "= | Brachypterys sepiaria Hn E E 2 Brachypterys salaceensis Uu | ' horacica | Temm.) Kat an eet, ee ^" ry piainpha imara (ewm) . . .. ^ . 2: те shwaneh (fem аа 362 © Léuccercà euryura (S. ‘Mull. bu o ee 367 368 369 ` Pericocrotus miniatus Sen ыз Мо у Sak Ser не C Muli. 4 Selon. со A _ Volvocivora ee а. 5 ga remifer (Temm.). CONUM у A ëmt: javanicus Horsf.) onn ж: ellus leucogrammiens Fenn). оет 380 thins: flaviscapis ( Temm.) а exilis (Temm. ). NATUURKUNDIG TIJDSCHRIFT ` NEDERLANDSCH-INDIE, KONINKLIJKE NATUURKUNDIGE VEREENIGING NEDERLANDSCH-INDIE. ONDER REDACTIE VAN Dr. H. ONNEN. DEEL XLV. Vierde Aflevering. ACHTSTE SERIE. DEEL VL AFLEVERING 4. BATAVIA, | 'sGRAVENHAGE,. s | ERNST & Со. | MARTINUS NYHOFF. 1886. =. INHOUD VAN DE Vierde Aflevering van Deel XLV. ` Вірт. Verslag over de Gouvernements-kina-onderneming over het jaar 1884, door R. vay Boursen. Directeur der nm onder- neming. . . е er 41], Е Moerseostaldient. | tele е Н: IE VOOREN у - ДВ. ІН. Ontginning en Onderhoud => — . Әр. IV. Oogst van Kina plu ча. V. Personeel, Güldmiddeldh. Da sc. 427. VL Verspreiding van Kina. ober, 409, VI. Kennis der op  у у O шор So ors o c ee s ea Bijlage D. . . | 444. са. van ееп onderzoek naar = Wet dubita van een aas dat zich in den nacht van 4 op 5 Februari 1885 in de Rawah Pening heeft gevormd, door A. Sroor, Ingenieur bij het Minwezen. . 446. Uitbarstingen van Vulkanen en Aardbevingen in den 0. I. Archipel waargenomen gedurende het jaar 1883. door P. vay Dux . 451. Uitbarstingen van Vulkanen en Aardbevingen in den 0. I. Archipel Mesi ae oe jaar 1884, door de vom tot het or len van aardbevings 458. Beitráge zu C der Kenntnis der Gephyreén aus dem Malayischen Жш von Dr. C. Pu. Sturren, korrespondirendem Mitgliede der kónig- lichen “Akademie der Wissenschaften zu Amsterdam. Vierte Mitteilung | . CP dus M Sipunculus kas erase) Ho л cv MM. VERSLAG OVER DE GOUVERNEMENTS-KINA-ONDERNEMING OVER HET JAAR 1884. DOOR. R. VAN ROMUNDE DIRECTEUR DER GOUVERNEMENTS-KINA-ONDERNEMING. DOES I. Weersgesteldheid. Het jaar 1884 kenmerkte zich door de afwisseling van een zeer regenachtigen west- moesson, welke tot in het begin van Juni aanhield, met een vrij krachtigen drogen oost- -moesson , welke tot het begin van November duurde. In het laatst van Augustus en September werden eenige regens waargenomen, terwijl in de maand December ook nog vele droge dagen’ werden opgeteekend. In het laatst van Juli, zoomede in het begin van September , berokkenden nachtvorsten vrij belangrijke schade aan plantsoe- nen en kweekerijen. Vooral was zulks het geval op het op omstreeks 6000 Rijnl. voeten boven zee gelegen etablissement Kawah Tjiwidai, waar een aanplant van vierjarige Succirubra’s , omstreeks een kwart bouw groot, en een viermaal grooter een- ` jarige Officinalis-aanplant geheel werden vernietigd. De nacht-. vorsten deden, zooals immer, zich uitsluitend gevoelen op SS 27 _ bast nog zeer verschillend, vertoonen naast een snellen 418 T vlakke en komvormige terreingedeelten; langs hellingen werd _ nog nimmer eene verwoesting door nachtvorsten geconstateerd. Stormen, welke gewoonlijk in het 1° kwartaal van het jaar, vooral op het etablissement Nagrak, niet geringe schade aan. de plantsoenen berokkenen, werden in 1884 niet waargenomen. Ii. Vermenigvuldiging. Het aantal in den vollen grond staande planten bedroeg op het einde des jaars 1.755.900. T Toont dit cijfer eene vermindering aan bij dat van ultimo _ 1885, zoo moet zulks eerder worden geweten aan eene meer. nauwkeurige opgave dan aan eene feitelijke vermindering van het aantal aanwezige planten. In de kweekerijen bevinden zich naar schatting ruim 1.500.000 planten, waarvan ruim 1.000.000 Ledgeriana’s , die gedeeltelijk nog in het 1° kwartaal 1885, doch grootendeels іп de west- — moessons van 1885/86 en 1886/87 voor overplanting in den. vollen grond geschikt zullen zijn. 