VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
haar , in der brenger’ des fehrijvens het volkomenfte vertrouwen te ftellen, Deze was niets mider dan oud of arm; hij was cen miah in fijnen besten leeftijd ‚ ‘en Van deftige familie, wiens wate naam HUGH MaA R KH AM Wat Oorlog , frijd en avon- furèn, ten behoeve eener goede-gosk:; waren zijn lust; en kij was’ het, die voot sÉ Ym our hee fchip gereed hield, èn, uit belangelooze vriendfchep, had op zieh genomen, hen zijne ekhtgenoore in de vérlangende armen. tè: voeren; Lady ARABELLA, die befeid’ was „met haren. SEYMOUR, VEE $an. hèr hof ven’ de groote wereld, in vreemde landen onbee kéhd ce lever 4 Wensclice te ontvlieden., wanneer. zulks mó- gelijk wis. „De -Gfavin- wak in hadr kabinet, eu Luady. A RA- PELLA deed-door-hare trouwe dieustmaagd BR 1D GET, yao LADY ARABELLA STUART, 471 welke zij als ’t ware geent géheimeú had, den vermomden bedelaar tòt ‘haar tomen.’ Hij verfcheen, en bragt haar eene verkleeding , welke hij in zijn” ranfêl had , verzocht haar „dien eigen’ avond, in plaats van zich te bedde te begeven , dee zelve aan te doen, en vervolgens de eerfte gelegenheid te baac te nemen, om met hem te ontwijken. De Lady ver- borg, met behülp harer dienstmaagd, het pakje, en begaf zich weder naar de Gravin, welke intusfchen befloten had , den ouden foldaat tor zich te nemen, De oude Hofmeester , die bevel ontving, hem eene kamer boven den ftal in té-rui- men, verblijdde zich over die fchikking, dewijl MAR HHA M, door zijne treffende vertellingen en lustige grappen, alreeds de lieveling des huizes’ wás geworden; en, eer de avond viel, had hij reeds zijne nieuwe woning betrokken, welke, tot zijn genoegen, ver van het húis verwijderd wás, Zoodra de Lady. op hare kamer was gekomen, ontpakte zij den bundel, en vand er alles in, wát noodig was, om haar te eenemaal onkenbaar te maken. Het had:juist drie geflagen, toen BRIDGET een fleentje te- gen hect venfter hoorde tikken, en, uitkijkende, MARKHAM herkende, die, in het eenvoudig rijgewaad eens mans van facfoen , beneden tond, en eene tuinladder had aangebragt , langs welke hij de Dame verzocht af te ftijgen, Het venfter was niec.hoog, en, met behulp harer trouwe dienaresfe , wel» ke de Scheiding van hate geliefde meesteresfe met tranen bes weurde y kwam zij veilig beneden, Het begou pas te dagen; maar het was licht genoeg, om den weg te kunnen vinden, M ARKH AM geleidde de fidde- rende Dame ftilzwijgend door het park, tilde haar op den muur, fprong dien zelf over, en ving haar ter andere zijde weder op. Een kwartieruurs van het kasteel verbeidde M A R K- HAM 's bediende, mer paarden, huuie kamsi, Met moeite 478 LADY ARABELLA STUART, (want de flapelooze. nacht en ‚de angften des vorigen dags hadden de Dame zoo fterk aangegrepen , dat zij zich nan- welijks konde overeind houden) bereikten zij eene kleine herberg op den, weg naar Londen, waar yerfche paarden ge reed ftonden, Terftond ftegen zij te paard, en de beweging van het rijden wekte hare levensgeesten van lieverlede z00 zeer op, det zij, zonder ongeval „ het dorp Blackwall un den Teeins bereikten, waar de boot van MARKHAM op hea wachtte, Onverwijld, ftapten zij in dezelve, en ‚voeren me het (chip, dat intusfchen naar Gravesend was afgezakt, en binnen weinige uren vond Lady ARADEL LA vergoeding van al haar lijden in‚de armen des geliefden echigenoots , MARK BAM het loon zijner gevaarvolle onderneming in bet geluk zijus vriends, Intusfchen gaf MARKHAM bevel tot den meestmogelijkea — fpoed, bewust, dat, werden. zij ingehaald „ ziju vriend veer ligt den kop , en allen voor °’; minst-hunne vrijheid verbeord hadden, Ongelukkig, echter, was de wind zeer flauw,“ bet fchip nam zoa weinig gang, dat men niet vóór den vol: genden. morgen. het Kanaal bereikte, Met dat al hielden zi koers naar Calais; en reeds voedde:men hope, binnen wei. nige uren de veilige haven te bereiken, toen de wacht in ® mars een- zęil ontdekte, dat jagt op hen {cheen te 8r ken, MARKHAM was vastberaden, zich tot het viterhe t verdedigen. Hij. riep zijnen. vriend op het werdek; en, 0% de Lady wel merkte, dat het gevaar toenam „ volgde 2] hem, beloten hebbende, hetzelve. met hem te deelen. AU? toebereidfelen -tot den flag -waren gemaakt, terwijl intusfches bet vijandelijk vaartuig beftendig op hen won, tot:dat:bë eindelijk na-genoeg kwam om een fchot te losfen , ten einde ber vlugtend fchip tot bijleggen te noodzaken, Mart BAM, evenwel, kreunde zich daaraan niet ; en, nada hij * Dame: had: overreed + zich naar onderen te begêven , vins de (chepelingen aan, de fchoten te beantwoorden, die feeds digter. op: hen vielen, Het vijandelijk. fchip kwam nader © vader, tot dat beide fchier nevens elkander lagen. De bever hebber riep MARKUAM toe, Lady sTuarr en SET MOUR. bijaldien zij gich bij-hem aan boord bevonden, ™ te leveren. MaArwnaM antwoordde met eene volle 138, in weerwil- van de. viermaal fterkere bemanning en het veel zwaardere gefchut des Koninklijken bodems. Het was echt? onmogelijk, her gevecht te ontwijken, en de beide vriend” LADY ARABELLA STUART, 479 deden alles, wat de wanhoop, door eene dappere manfchap onderfteund , vermogt, Lang, echter, kon zulk een ongelijke ftrijd niet duren : het grootte deel der manfchap was weldra gedood ; de overigen allen gewond, en van alle kanten drong de enterende vijand adn, MARKHAM en SEYMOUR fton- den rug aan rug bijeen, en weerden heldhaftig elken aanval af; cot dat den laatften een pistoolkogel het hoofd doorboor- de, en bij dood nèderftortte, Toen’ M ARKHAM zijnen vriend Zag vallen, raaptê hij al zijne krachten zamen , vloog op den man toe, die het fchot had gelost, en kliefde. hem den kop. Dit was zijn laatfte bedrijf; een half dozijn zwaarden ging: hem te zelfden oogenblikke door de borst; fevenloos zonk hij nevens zijnen vriend neder, en beider hartgbloed vloot nu in éénen (troom daarheen, ‘Eén kreet, zoo luid, zoo doordringend, zoo naar, dag den woesten fttijderen bijkans het geweer ontzonk, werd eensklaps vernomen; en Lady ARABELLA, die juist op het verdek verfcheen, toen haar gemaal viel,drong ‚in wilde vertwijfeling, door den bloeddor- ftigen vijand heen, die onwillekeurig voor haar plaats maake te, en wierp zich onmagtig op SEYMOUR'S ligçhaam neder. , MARKHAM's daod maakte op ééns een einde aan allen verderen (tijd, De Kapitein van het Koningsfchip nam bezit van den bodem, en bragt denzelven, overeenkomftig zijne orders , naar eene afgelegene ` landingsplaats, waar hij de Lady , die, in weerwil zijner zorgen, pog altijd bewusteloos bleef, in een armelijk visfchersdorp ‘ ont(cheepte, en haar vervol« gens, onder, toezigt en geleide eens Geneeshee:s, naar Lon- den deed overbrengen; terwijl hij de lijken der beide helden op het kerkhof des dorps lier begfaven, — Ten einde hec fchandelijke dezer tirannieke daad eenigermate van den Koning af te keeren, verbreidde men het gerucht, dat SEYMOUR in een ander vaartuig naar Frankrijk was ontvlugt;. en, daar geen van. ’s Kónings matrozen hem peffoonlijk Wad, ekend, en de weinigen, van MARKHAMN's ‚manfchap overgeblëven, niet weder aan land durfden komen, a vond, de logen Algemeen geloof, Lady ARABELLA s i kleiñė dagreizen naar Loyden ver- voerd , werd in den Tower opgeläfén. Hier keerde , wel is waar, langZamerhand, hare gezoûdheid tót zekere mate wee der ; maar — haar verftand was voor altijd gekreukt. Zij fmachtte nog een tijdlang in haren kerker, tot dat, baar jam- mervol aanwezen, zoo men niet zonder vorzake vermo: dde door vergift, een einde nam, 4e ni DE POST. „DE POST. Kas, de ligte kar beftegen, Reeds beladen met haar vracht : Mogt ze fnorren langs de wegen, Daar. zoo menig hart op wacht | Postknechtt en voor arme en grooten Houdt uw male wat befloten : Zet uw paard dan in den draf; Zweep het, eens die kar beklommen Dikwerf hangen vorftendommen , Rijken van uw fpoeden af. Meisje! uw jongling is afwezig; Met hem alles, wat u ftreelt, En het hart, zoo pijnlijk , bezig Aan het malen van zijn beeld: Maar gij voelt den lust herleven, Als u, fehoon ftom , zijn fchrift verrukt 3 Des dierbren hand heeft dat gefchréven , Wat ge aan den boezem, juichend , drukt. o, Wat koen ed dagen | Zijn niet verloopen, finds den fond, Toed, moeder ! hij, dien ge eens hebt onder ’c ‘hart gedragen, Den laatften kus drukte op uw’ mondt Hij ging op ongetemde meren Den golflläg en den ftorm trotferen : Uw hart zeilt angftig , rüstloos meê; En dikwerf, volgt, na zomerzwoelte , Uit Noord of West een ftijve koelte , Dan fchept ge u een’ orkaan en waant zijn graf de zee, Maar hoe, wat treft op eens uwe ooren! Het zijn de toonen van het horen; De post brengt vreugd en fmart der ftad : Voor u? Gij drukt het aan uw lippen, x Bewijs, dat hij, ten fpijt der klippen , „Gods liefde tot een poolftar had, Met heldren geest en bij een deuntje, Gefterkt door ’t lachje van zijn Teuntje , DE Post. 481 De brave vrouw, die naait of fpínt, ' {s Wouter onvermoeid in ’t flooven: Hij zeik der armoês klip te boven, En °t loon is *t brood voor vrouw en kind, Daar komt, fchier uit den aÂm geloopen, Een Joodje, en rukt de huisdeur open: „ Wel nou! is wat ik zef niet waar? » Ja, vriend! de hoogfte prijs van allen » ls op uw achtfte lot gevallen 3 » Straks breng ik al het geld u baar,” Daar ligt op eens en vijl en hamer, En naald en fpinrok door de kamer: Het goud verbant de noeste vlijt 3 Het brasfen volgt op zorg en fparen; Verbeuzeld wordt de kostbre tijd, En — armoê nijpt , na korte jaren, Daar, na den ganfchén lângeén maché Bij % fpel en zwelgen doorgebragt, In ’s levens bloeitijd reeds verfleten , Zoo arm aan geld als aan krediet, Hoe oud van adel toch een niét, En geeuwend op zijn’ ftoel gezeten, Wekt nu de doodbrief van zijn’ oom _ Den loggen vleeschklomp uit den droom, Op eens is nu de breuk herfteld : Men vleit hem om het lieve geld; Men zingt zijn’ lof op hoogen toont Hij werd der vaadren grootfte zoon; En wie Cleant nooit dulden kon, Noemt hem met eerbied 's werelds’ zor, Het rustloos maken van zijn hof, Het kruipen, als de worm, in ’t ftof , Het beedlen bij den man van ftaat Had nog Anfelmus niet gebaat. Geen enkle post, al zijn er veel, Viel onzen fukkel nog ten deel : En hem, die in het zwieren fterk , Maar fchuw was van bedrijf of werk , Hem grijnsde ellende, op. de eedle baan y Geftaàg met holle kaken aan, 6 432 De Post, Daar helpt een brief lem uit den nood , En brengt banket voor 't fchralé brood : Een ambt, Zoo vèt, dat hij, diè *t heeft „ In overvloed , afs vorften, leeft, En geldt voor een” bekwamen man, Als hij zijn’ naam flechts teeknen kan, Van waar die gunst, zoo onverwacht ? Een fchoone vrouw beeft hem bedacht, Die, ’s grooten gunstlings tweede ziel „ Alleen het roer houdt van de kiel, Maar , wakk:e Postknecht! neem een {napje, En zet bet fchuimend dier in ’t tapje, Zoo fukklend gaat hec fnel genoeg: Voor velen komt gij toch te vroeg i Daar valt de ftoute fpeculant Schier flaauw bij eene prijscourant : Hij kon met goud als centjes fpelen ; Maar heeft papieren munt vertrouwd , En zoo ligtvaardig voortgebouwd Aan ijdle luchtkasteelen, Silezie maakte hem niet wijs, Noch later de tiercering; En, fteeg er een effect in prijs, Dan fteeg ook zijn vertering. Nu ftaat de koers verfchriklijk laag Van al zijn heerlijk goedje; ’t Wordt oorlog: en, is t nog een vraag ? Ras volgt er een bankroetje, O, Zie hem! hij is fchier verfteend, In fchulden tot aan de ooren; En wie den fpeler heeft geleend, Gaat ook met hem verloren, Daar klinke de bel: wat brengt de post? Wordt Pièter uit den nood verlost? Zal hij miêt langer nu ontberen ? Krijgt hij een ambt? Neen, Piet verffond De kunst niet, om der grooten mond Mets vleijers honig zacht te fmeren. Neen, Piet blijft arm , hoe knap, hoe braaf s Maar , de &edle wofdt ook nimrrèr flaaf, DE POST, 483 Als alle meisjes gåárne mooi, Wat zij zoo vroeg reeds leeren, Kocht gistren Hansje voor den tooi Een ftel van mooije kleêren, Zij had (gewigtig is de zaak) Gekozen naar den &erften fmaak , Misvormden ze ook geftalte en leden: Maàr ach! hoe bitter valt zij haar, De, met den post ontvangeuú , maar’ s „ Die mode is overleden.” Wat grievend pak , o lieve meid ! Drukt hu op d'een’ an d'andfen fchouder f In fpijt van uw bevalligheid , Zijt ge wel twintig jaren ouder: o! Als u dit nog eens gebeurt, Zijn tas uw roosjes weggerteurd. Het vuur der helfche tweedregt woedt: De krijgsman plast in ’s broeders bloed ; De hoef van ’t fchuimend ros vertreedt, Wat ‘s Hemels zegen groeijen deed ; De vlam ftijgt uit de hutten op En licht tot aan der bergen top 3 De vader heeft geen tranen meer ; De moeder zinkt in wanhoop neêr; En, fchoot de-hand des doods ook mis, De gå waant, dat zij weduw is. Snel , Post! opdat men zeker weer: Want de angst nijpt feller dan het leed, Gij komt: hier veegt ge tranen af; Daar ftort ge op eens in 't vratig graf; Deez’ fterft van vreugd en die van {mart 5 Hier hoopt en daar weêr breekt een harte Die moeder fmeekt God om den dood: Den lievling trof het moordend lood; Eene andre vliegt verwilderd rond :. Hagr zoon lijdt aan oubeelbre wond; Eel zucht nog en een. flaauwe blik, Een gil... en dan de laatfte fnikt Gij komt: en eer nog ’t oog u ziet, Hoort elk van ver het zegelied ; 484 br PO T: En kent gij ook geen melodij , Wie zong er immer fehoon als gij Í Gij komt: én reeds uw blik vertelt De grootfche zege van den held; Wijst op d'olijftak, die nu groene En met het teven óns verzoent; Gij komt: úw ónwaardeerbre fchat _ Wordt rondgedeeld door heel de ftad; % Is vrede; hoor dat luid gejuich: p Dat elk zijn kniën voor de Almagt buig: A Is vrede; zie de moeder aan; Ontkluisterd vloeit de vreugdetraan; ’t Is vrede: en, door verbeelding warm, Waant reeds de gå haar’ vriend in d'arm Neen, vlugge Post! houd ú niet op: Zet liever °t paard in den galop ; Lart toch het volk niet langer wachten: Want groot en klein èn knâap en man, Wie lezén of flechts hoòren kan, In feden en în dofpén , (machten, Wat nieuws? Zoo vringt ñu elke mond; En vorfchend vliegen blikken rond: Ís door geweld, verraad of list, Het lot van Spanje rëéds Beflist ? Hoort, Gal! in uw@r Staten zaal, Men mannen nog, echt liberaal; Of, voor dier eedlen rede doof, Alléen de Vaadren van ’t Geloof? Zegt, vrienden! is °t nog niet bekend y Hoe °t gaan zal met de drie percent? Ís nog, in raam, de drùkpers vrij , Of daar flavin der Policìj ? Ís "t war, werd door d beulen hand Voltaire's broddelwerk verbrand ; En trof Rousfeań dát lot nog niets Op de danklagt van een’ Jezuic? _ Heeft hij, die altijd woelt en waäkt, De kunst vgn, ’t kiezen rèeds volmaakt? Zoodat ; bij *t vrije van de (tem, $ ft Goedwillig volk fecbts hoort naar hen DE POST. Maar , Meisjes en Vrouwen ! wat trekt u zoo fterk ? Ter zijde geworpen, vergeet gij het werk. Wat grijpt gij, als ware ’t een doekjen of kant, Zoo gretig als mannen, naar elke courant ? In ’t vechten en moorden toch hebt ge geen’ zin; Slechts fchittrend verfchijnt gij in 't fltrijdperk der Min; De ftaatszorg waar’ , fchoonen! u bitter een midd En liever regeert gij met orde het huis: O, Zegt dan, wat zoekt gij zoo ijvrig in ’t blad, Dat zelden of nooit iets van Modes bevat ? ’” Gevoel der teedre kunne deel In aller heil en leed ; Het heeft een lachje , als voorfpoed ftreelt, Een’ traan voor ramp gereed, Verbeelding ! door uw’ flaf geleid , Volgt het zoo gaarne °t paar, Verrast in °t net, dat Amor fpreidt, Naar °t wachtend echtaltaar 3 Het juicht met ieder moederhart, Als ’t afgebeden wicht, De vrucht der doorgeftane fmart , Nu aan haar’ boezem ligt ; De zilte drop welt uit haar ziel, Leest zij van d’ echtgenoot, Die aan een dierbre gade ontviel In de armen van den dood; En met de moeder, die daar fnikt, Weent ze om °t verfcheiden kroost : o, Bij haar, wierd dat bart verkwikt , En zij dier zusters troost! DE POST. | 487 Neen, roem noch eer, noch zegelied, Dit alles lokt de fchoone niet; Zij tuurt geen fchip van ftaat, Benijdt aan °t ftruikelblok des mans, Der grootheid nooit haar’ ijdlen glans, l "En gruwt van eigenbaat : Maar ieder blad, dat mengling geeft Van zoet, en grievend zuur; Dit ís het, wat Natuur Voor ’'t weekfte was, het hart der vrouw, verordend heeft. Snel, Post! al is het nieuws ook fchaars , Toch altijd brengt gij ons wat raars, ’'t Vernuft is nimmer ’t fcheppen mod; Het zwaait geftaâg zijn tooversoê, En de onbeperkbre wetenfchap Stijgt rustloos naar een’ hoogren trap. Daar lokt ons Nederlandfche vlijt Naar Haarlems grijzen wal ; En 't is der fchoone kunst gewijd, Wat *t oog er vinden zal, Daar gaat der Belgen hart te gast; Ja, zelfs der vreemden oog Wordt door den kiefchen fmaak verrast, En fchat hun fchepping hoog: Nu kondigt ons het nieuwsblad aan, Hoe ’t perfen van den ftoom De kiel drijft over d’ Oceaan, In fpijt van wind en ftroom , En haar een ftel van vleuglen geeft, Zoo als der vooglen reus niet heeft, Dan lezen wij, hoe ’t Önderzoek _ Gebladerd heeft in ’t heerlijk boek, Dat ons des Scheppers beeld vertoont En elken blik met woeker loont; Hoe ’t of voor ziekte, of pijn, of wond Genezing of een’ balfem vond, Dan neemt vernuft ons op zijn vlerk ; We ontftijgen de aarde en ’t nevlig zwerk, En duizlen, zoo oneindig ver, Bij ’t fcheemren van een Zon of fter. tia 48 DE POST. Maar. moog’ het ook zoo hoog piet vliegen, Zich flechts in lager zonlicht wiegen , Blijft kennis foms in enger perk, Toch leert men beider aadlaarspennen Ook in het nietige aardfche kennen, En fchoone vruchten biedt hun werk. Het vuur, gedreven door de winden, Moog’ hier en have en erf verflinden ; De dood maaij’ man en vader af: Met hen zinkt welvaart niet in ’t graf; En, wat de ontembre gloed verteer’, Schenkt loutre menfchenliefde ons weêr. Percentjes moge ’t hun ook geven, Die flechts- voor ’t heil van andren leven,. En 't korte vrij allengs der burgren kapitaal ; Wie zou niet gaarn de ramp,ook voor de toekomst, heelen, Wie niet in maatfchappijën deelen, Die ’t nieuwsblad aanbeveelt met weidfche woordenpraal! Snel, Post! zijt gij een boô van ’t goede, Vooral voor ’t dierbaar Nederland ; Brengt gij ons zegen van de hand Eens Konings, nooit van ’t weldoen moede; ’t Bewijs, dat nog der Vaadren aard In Neêrlands burgren bleef bewaard, Ja, Vorst! uw lof klinkt heinde en veer, En kaatst door duizend echoos weêr, Waar Willem heerscht, is ieder vrij; De wet befchermt en groot en kleen; De Koning en het vólk zijn één, En aller heil bevordert Hij. De kunst, als zij haar vleuglen rept, En in ‘t gebied van ’t fchoone fchept 3 De noeste weetlust op haar baan: Wie bloempjes zoekt, of hooger fchouwt, Spoort Hij , door magtige eer en goud, Tot roemvol ftreven aan, Zijn arm, door ’s burgers liefde fterk , Een hechte zuil van Jezus’ kerk, Befchermt dat fchoon gebouw , DE POST. 489 = En wijst den vromen huichlaar af, Die, met een gif, dat Rome gaf, Het hart befmetten zou, Zijn volk, (o, breng ons, Post! de maal) Het is door weldoen groot. Hoor van het dankbaar hart de taal, Gered uit bangen nood; Hoor, wat de ftem roept van het ftrand, Geteisterd door den vloed; Wat Alp en Rijn getuigen moet: » Er is geen tweede Nederland |” Menschlievendheid ! gij zetelt hier: Dit zegt ons elken dag ’t papier, Als waar’ het door den traan nog nat, Dien weeûw of wees plengde op het blad; Als hoorden wij het fil gebed Voor hem, die de arme heeft gered, Euraop ! wat, in der kunften rij , De Belg, vol vuur en geesdrifc , zij ; Hoe fiks zijn hand de fnaren roert,- En kunstpenfeel of beitel voert; Hoe hoog de zucht naar kennis drijft 3 Wat kring de wetenfchap befchrijft ; Wat vrucht ze voor den burger teelt; Hoe gul zijn pen die mededeelt ; Wat licht, van boven neêrgedaald , Den wijdberoemden grond beftraalt ; Wat Neêrland is en 't volk vermag, Verkondt de Post ons elken dag. H. VAN LOGHEM, i DE KOKOSWATER « VERKOOPER TE PARIJS. Ai eene wandelende Najade , eene foort van Afgod der geringe. re volksklasfe , die het weelderig falon van den limonade-ver- kooper niet durft naderen , vervangt de kokoswater-venter bij deze deszelfs plaats, en wordt het meeste aangetroffen op de openbare wandelplaacfen , op de Boulevards , en bovenal nabij de fchouwburgen, toegewijd aan de achterbuurts. Thalia en 490 DE KOKOSWATER - VERKOOPER TE PARIJS, de bastaard. Melpomene. Allergelukkigst voor zijnen han del, zijn de publieke fonteinen digtbij, en is het hem alzoo niet moeijelijk , zijnen drank te vernieuwen , wanneer de m- drukkelijke dorst der liefhebbers denzelven heeft uitgeput. Hoe de temperatuur ook zijn moge , enal ftaat de thermometer in de fchaduw op go graden ,de kokoswater-venter fchreeuwt daarom niet minder luid: Wie wil drinken, frisch en koel! Niet zelden betwist men dien roep; maar hij ftelt zijne on. wrikbare koelzinnigheid en ftilzwijgen tegen dusdanig beklag, en, of men het glas kokoswater al dan niet ledige, hij zegt: „ Ingefchonken is gedronken ;” men bromt en men betalt, Intusfchen fchijnt de menigte niet zeer keurig op het artikel der frischheid; en de drift, waarmede zij den kokoswaer verkooper beftormt bij het uitgaan eens fchouwburgs of tus- fchen de bedrijven, het overgroot vertier van dezen, zoo het heet, verfrisfchenden drank, bewijzen ontegenzeggelijk de nuttigheid dezer zwervende fonteinen, Niets ìs opmerke- lijker voor den waarnemer, dan het oogenblik, waarop de bezoekers der galerij enz, de fchouwburgzalen uitftormen, waar zij finds een uur geworfteld hebben met de drievoudige plaag der hitte, der bedorvene lucht en der tooneelmatige gemoedsbewegingen , gelukkig nog, wanneer het kanonvaur en het fchroot van een militair Melodrama hen niet in eenen toeftand gebragt heeft, nabij het verftikken ! Wie zal deze beklagenswaardigen te hulp komen, die wanen zich te ver- maken , terwijl zij op hèt punt zijn van tè bezwijken? Tot wien zullen zij zich wenden, ter prooije aan een’ branden den dorst? Wie zal hun kracht verleenen, om de fchrikke- lijke ontknooping te aanfchouwen, waarin de dwingeland it de lucht moet fpringen met zijn paleis, of bok wel met zij. ne dwingelandij alleen? Wie zal in hunne verdroogde ingewst- den een ten naastenbij klaar en helder vocht doen nederdalen, en hun de ftof der tranen verfchaffen, welke zij der onge- lukkige, vervolgde en eindelijk zegepralende deugd hebben toegezegd? Wie anders „dan de kokoswater - venter , die , onbe wegelijk , met de majesteit eens Gods, terwijl hij zijne fchel- letjes doet klingelen, de hand rustende op de vertroostende en lafenis fpellende kranen, flechts op eenen wenk wacht, om het weldadig vocht in zijne groote vazen van verzilverd koper te doen vloeijen? Terwijl de bevoorregten dezer eet- we hem met verfmading voorbijgaan ,om in het naaste koffij huis hunne kruik bier of hunn? karaf besfenwijn te orberen, DE KOKOSWATER « VERKOOPER TE PARIJS, ‚491 omringen de werkman, de min, de kleine kinderen, de por- tierfter den kokoswater- venter; elk wacht zijne beurt; het glas gaat van-hand tot hand, van mond tot mond, zonder omfpoelen ; want de tijd dringt, het bedrijf kan beginnen , een overweldigend nabuur kan zich de plaats, die men ver. liet, toeëigenen ,— hoe ware het mogelijk, in dusdanige om- flandigheden aan eenige voorzorg of, kieschkeurigheid te den. ken? De ftuivers vliegen uit de zakken; fommigen zelfs la- ten een paar duiten in den (teek ‚die hun van regtswege toe. komen, en die de eerlijke koopman vruchteloos poogt hun terug te geven, want men moet vóór het opgaan van het fcherm weêr binnen zijn, Met één woord , de kokoswater- verkooper is eene geheel theatrale perfonaadje, Zijn ganfche aanwezen is verbonden aan de tooneelkunst, Sluit de fchouw- burgen, en de man heeft niets dan zijn kokoswater om van te leven, Vanhier ook, dat men geene grootere ijveraars vindt, dan hen, voor den fchouwburg. Zij wenfchen vurig bet welgelukken van alle njeuwe ftukken, Men noemt veel- ligt dien ijver belangzuchtig; want hoe meer fchouwburg- gangers, hoe meer kokoswater- drinkers: maar zeg mij, lieve Lezer! flachten wij allen in de Maatfchappij, edel en bedel, ftaats. en kooplieden, kunftenaars en fchrijvers , amb. tenaars en kruijers , enz. enz. enz, in dit opzigt niet min of meer den venter van kokoswater ? ANEKDOTE VAN DEN FRANSCHEN FABELDICHTER LAFONTAINE, D. vermaarde Franfche Fabeldichter LAFONT'AINe had >en paar vrienden ten avondeten genoodigd, vergat zulks, en »egaf zich vroegtijdig te bedde. De beide vrienden kwamen, vraatten met elkander, en bleven , tot dat hun de zaak werd ‚pgektaard. Men liet den goeden man flapen, Na eenig tijds- ‘erloop werd de kamerdeur geopend, LAFONTAINE, de laapwandelaar , ging voorbij „de tafel naar zijn ftudeerver. rek , bleef daar een half uur,en keerde toen naar zijne flaap- amer terug. Nieuwagierigheid dreef zijne echtgenoote en e beide gasten naar des Dichters fchrijftafel. Wat vonden if? De fchoone fabel: „ Les deux Pigeons,’ vrij regt en etjes gefchreven en zorgvuldig met zand beftrooid, 492 GRAFSCHRIFT DOOR LORD BYRON, GRAFSCHRIFT DOOR LORD BYRON, pen BYRON vervaardigde dit Graffchrift: Hier LIGT EEN WEZEN, DAT ALLE DEUGDEN DER MENSCHHEIO IN ZICH VER ELNIGDE, ZONDER MET ÉÉNE VAN DERZELVER ONDEUGDEN BE VLEKT TE ZIJN. Dit onnavolgbaar wezen, nu, heette Boats. WAIN, en was — de lievelingshond des Dichters. BLOEDZUIGER-VERTIER, J. de hospitalen van Frankrijk worden jaarlijks bijkans 400,000 (Duitfche) daalders aan bloedzuigers befteed, Vier leveranciers voorzien Londen alle jaren van 7,200,000 fluks, t° Hamburg werden in 1823 „binnen negen maanden, 35 millio voor Engeland en Amerika opgekocht. In April 1824 een voerman eene vracht van 4,f00,ooo ftuks , voor Eng beflemd, geladen. Hamburg moet van dit artikel belangrijk? winften trekken, daar in den zomer ra, en des wimers nù 30 tot 4s daalders per duizend betaald worden, Genoead? voerman heeft alzoo, de duizend flechts op 12 daalders gè rekend, eene vracht, ter waarde van 57,600 daalders , vervoerd nr eg nk SPANJE DE ONTDEKSTER DER STOUMSCHEPEN: S panje mrakt aanfpraak op de uitvinding der Sroonfcht- pen. In 1543 deed BLASCO DE GARAY, feheepskaptë?, aan KAREL DEN V den voorflag,om een fchip te doen Wi ren zonder riemen en zonder zeilen, De Keizer n? voorflag aan, in weerwil der raadgevingen zijner aard die alle nieuwe uitvindingen tegenwerkten; en, de proe! fY laagd zijnde , werden aan den uitvinder gefchenken eneen y geld op de Keizerlijke fchatkist verleend, De toefte mt in een’ ketel met kokend water, welks damp twee it aan de zijden des vaartuigs in beweging bragt: dit dn | hetgene wij thans ziens gelijk de hedendaagfchê werek en nijverheid veelal beftaat in de trapswijze volmt bi hulpmiddelen, die onze voorvaderen met zulk een pe gevolg nog niet wisten toe te pasfen, KAREL pa V ya leden zijnde, vond GARAY geene befcherming; P., ze geraakte eene uitvinding, meer waard misfchien dan diè goudmijnen, gedurende Eeuwen in vergetelheid. FRANSCHE REGTZINNIGHEID Ee Fransch Prefekt liet een’ kweekeling van profes BROUSSONET, te Montpellier, voor zich komen, €17 de hem, op een’ deftigen toon: „ Mijnheer! de felling, „ gij gisteren hebt verdedigd, is niet Katholijk, ~. g ftelling had betrekking op eene ziekte van den onderb iih, zwaarmoedig maakt; hij moest, in plaats van den onderen de zie? genoemd hebben! MENGELWERK. VERGELIJKING VAN TIMOLEON EN WASHINGTON. ‘Door den Schrijver der Vergelijking van HANNIBAL en MARLBOROUG H‚) Moet het menschdom zoo vaak treuren over verwoes«` ers, die, onder den weidfchen naam van helden en vers iveraars , landen afloopen , fteden ontvolken , menfchen= loed bij ftroomen vergieten , om hunne eer- of heersch- ucht of gouddorst te voldoen; is het befchamend, fom- ids een’ DJINGIS- Kán, een TIMUR,EEN LODR- vijk XIV, een’ NAPOLEON met grootfche loftuitin- en te hooren verheffen , — troostrijk is het, aan den nderen kant, voor de menschheid, ook nu en dan wele oeners der Maatfchappij, ware Helden te vinden, die l hun belang ,en al hunnen invloed , en alle hunne krach- :n aan het welzijn hunner medeburgeren toewijdden. Wij inden die zekerlijk talrijk in de Oudheid, toen men meer vor den Staat leefde, toen de mensch, om zoo te reken , veeltijds in den burger verloren ging. Doch ook : latére tijden zijn daarvan niet geheel verftoken. Het’ st fnij thans, twee mannen van dien ftempel bijeen te egen, waarin, om zoo te fpreken , het onderfcheiden rakter van de vrijheidsliefde der oude en nieuwere tij- n zich uitdrukt; den Korinther TIMOLEON., vere sfer van Sicilië uit de handen der dwingelanden en bui- olandfche vijanden, èn WASHINGTON den grooten vrijder van Noord- Amerika , en ftichter van een Ge- eenebest , dat zich tot op onze tijden met luister heeft ande gehouden; twee mannen , elkander gelijk in doets t, in gebrekkige middelen; twee geefels der willekeu- re overheerfching , en weldoeners van groote Volken , die nne rust en hun maatfchappelijk geluk, naast God , aan n te danken hadden ;doch zoo onderfcheiden in geaarde DIENGELW. 1826, NO. II. Kk 494 VERGELIJKING heid, als de vrüheidsliefde bij de Ouden van die in 1a- tere dagen verfchilde, “T1MOLEON was uit een aanzienlijk geflacht te Ko- rinthe geboren; een Gemeenebest , waarvan zijn broeder TIMOPHANES onwettiglijk de Regering had aan zich getrokken. Dezen broeder had hij het leven gered in eenen veldflag , waarin deze door zijn paard te midden der vij- anden geworpen was 3 doch die broeder, TIMOLEON zoo ongelijk, had zich door buitenlandsch krijgsvolk tot onbepaald gebieder zijner ftad opgeworpen. TIMOL EON, hierover ten diepfte bedroefd, trachtte zijnen broeder te bewegen , aan het Vaderland de vrijheid weder te geven; doch, toen dit niet baatte, verzelde hij een’ zijner ma- gen en eenen vriend, die, volgens het bij de Ouden algemeen aangenomen beginfel der wettigheid van ziras- nenmoord , den dwingeland , na nogmaals gedane en ver- worpene aanmaning ‚ter dood bragten, Hij zelf nam geen deel aan deze bloedige daad, maar bedekte zijn gelaat en weende, Zij had voor hem nogtans de treurigfte gevol- gen. Zijn Vaderland was bevrijd; maar zijne moeder gaf hem haren vloek, hetwelk den gevoeligen man zoodanig trof , dat hij zich eerst het leven wilde benemen, daarop radeloos ronddwaalde, en nog daarenboven door een ges deelte des volks, °t welk den tiran fcheen aan te hangen, als broedermoorder aangeklaagd , gelijk door het andere eene belooning waardig gekeurd werd, Deze zaak fchünt twintig jaren lang hangende gebleven te zijn (*), toen de Syrakufers bij hunnen moederftaat , Korinthe , hulp te- gen de tirannen , die hen verdrukten en bedreigden , kwamen verzoeken; TIMOLEON werd nu door den Raad be- noemd, om met eene zeer kleine magt naar Sicilië gver te (teken , en daarmede het hangende Regtsgeding geëin- digd met deze woorden: „ Zoo gij u te Syraku/e wèl » gedraagt, zullen wij u voor eenen tirannenmoorder — » zoo niet, voor ecnen broedermoorder houden.” Hå ging heen, om eerst Syrakufe en vervolgens geheel Si- (*) Wanneer men PLUTARCHUS MEt DIODORUS sk CuLus vergelijkt, VAN TIMOLEON EN WASHINGTON, 495 cilë aan de handen van de tirannen en hunne vreemde hulpbenden , de Karthagers , die mede naar de heerfchap= pij van dit heerlijke eiland ftonden , te ontwringen. Hét gelukte hem boven verwachting, Detiran DIONYSIUS, door ’smans ongemeene dapperheid, door ontzag voor zijnen roem en eerbied voor zijne deugd bewogen , gaf zich en zijne vesting (het eiland Syraku/e) aan hem over 5 alle de tirannen van Sicilië werden achtervolgens gella- gen , gevangen en afgemaakt; de Karthagers, die twee- maal met eene groote vloot en leger het eiland beftookten „ de eerfte maal door enkele vrees voor den afval hunner Griek/che huurtroepen , de tweede maal door eene groote overwinning van TIMOLEON uit het eiland verdreven; de rust en welvaart op het geheele eiland herfteld; de vlugtelingen teruggeroepen; nieuwe fteden gefticht, en de grond{lag gelegd tot de volgende magt des lands, die zich == helaas! weder onder eenen tiran — tegen Kare thazo ontwikkelde, Binnen acht jaren was dit alles ge- fchied , en in zijnen hoogen ouderdom genoot de edele man de algemeene achting en het volkomenfte vertrou- wen, zoodat men hem, fchoon hij geen deel in de Rege- ring verlangde en van het gezigt werd beroofd, nogtans in alles raadpleegde , en zijn dood algemeenen rouw vere wekte, | WASHINGTONs loopbaan was niet zoo vol afwise felingen. Geboren in de Britfche. volkplanting Virginië y diende hij gerst in den oorlog des jaars 1755, met ijver eñ kunde, de Engelfchen , zijne befchermheeren en ftam- genooten , tegen de Franfchen. WåsHINGTON beftrijdt daarentegen het Moederland vóor de Regten der volkplanters , en om zuiver comme- citle gefchilten , waarvan -de Ouden zich geen denkbeeld zouden hebben kunnen maken. De reden was,.de vol- VAN TIMOLEON. EN WASHINGTON. ' 497 itrekt niteenloopende betrekkingen tusfchen her Moedertand en de Volkplantingen , die bij de Ouden , en die bij latèren plaats hadden. Bij de eerten waren die Volkplantingėrt époedig onafhankelijk, om de eenvoudige reden , dat het Moederland zich te zwak bevond om ze te befchermen of in bedwang te houden. Waar dit het geval niet was, gelijk te Karthago en te Rome, had wel degelijk afhan- kelijkheid plaats. Zoo lang ook de handel flechts cen on- dergefchikt belang bleef, zoo als in de Oudheid, moest die afhankelijkheid voor het Moederland van minder ge- wigt zijn. In nieuweren tijd waren alle koloniën , doer groote en meestal handeldrijvende Staten aangelegd, van het grootfte belang voor den Moederftaat , en bleven onder de heerfchappij van denzelven , tot dat , kort vóór onze dagen , juist gefchilftukken. over kandel en belastingen de Koloniën met het Moederland verdeelden , en aanleiding gaven, dat de eerften hare vrijheid bevochten. Van meer belang is het karakter en gedrag onzer beide Helden , met elkander vergeleken. Hoezeer ook PL vu- TARCHUS TIMOL EON’s zachtmoedigheid , bedaard- heid en gematigdheid prijst, hoezeer hij liever bemind dan gevreesd wilde wezen, zijn haat tegen de tirannen was nogtans zoo groot, dat hij cerst zijnen broeder uit dien hoofde hielp van kant maken , daarna den tiran 1K R- TAS, deszelfs zoon, deszelfs dapperen Veldheer, des. zelfs vrouwen en dochters deed ombrengen ! — MA MER- Cus, tiran van Katanea, gaf zich aan TIMOLEON over , onder voorwaarde van in het openbaar zijne zaak te mogen bepleiten , en door TIMOLEON niet te zul- len worden aangeklaagd, T 1MOLEON belooft het, maar zegt, toen het pleitgeding begonnen is: „ Ik befchuldig ‚ MAME'RCUS niet, maar gelast, hem onmiddellijk te „-doaden, Want het is billijk , iemand, die anderen » zoo dikwijls bedrogen heeft , ook te bedriegen.” Welk eene zedeleer! Zoo ziet men ,hoe de Ouden bijkans gee- ne pligten- kenden , dan omtrent Aznne burgers ; hoe zij allen , die zich tegen de ftad vergrepen , vooral door aan- lagen tegen de vrijheid, als ’t ware dadclijk buiten de 498 VERGELIJKING wet flelden, en hoe de edelfte karäkters der Oudheid, waartoe TIMOLEON ongetwijfeld behoorde, zich aan broedermoord , wreedheid , moord van onfchuldige vrou- wen, en de laaghartigfte trouweloosheid konden fchuldig maken, Dit is te beklagenswaardiger, daar de Natuur hem eene zachte , gevoelige ziel had gefchonken , waar- van de tranen „bij de daad tegen zijnen broeder ge!chreid, zijne wanhoop bij den niet onbillijken toorn zijner moe- der, zijne twintigjarige verwijdering van alle bezigheden, en de zachtmoedigheid, die hij naderhand te Syraku/e omtrent lasteraars betoonde , getuigenis- dragen. Op WASHINGTON’s deugd, als Mensch , als Veld- heer, als’ Staatsman, kleeft niet ééne vlek, Dit had hij gemeen met den Korinther, dat hem ongevergd,en zon- der eenige de minfte poging van zijnen kant, het bewind werd opgedragen; doch hij oorloogde fteeds menfchelik ; fleeds trachtte hij. de ellenden, onaffcheidelijk van den -krijg , te verzachten, zoodat zelfs de Zngelfchen, zijne vijanden , hem fteeds met hoogachting en eerbied noem- den, en dat in geheel Europa genoegzaam niemand is, die geene ‚hulde betoont aan ’s mans edele onbaatzuchtig- heid (die hem gemeen was met T1IMOLEO N),aan zine bedaardheid en menschlievendheid in den oorlog. Moeten wij dit aan eene hoogere zedelijke waarde van ’s mans ki- rakter toefchrijven ? Misfchien werd TIMOLEON, 0 man van diep gevoel, meer door hartstogt beftuurd. WASHINGTON’s geaardheid was misfchien bedaarder en ftandvastiger , gelijk hij dan ook in de ftaatsgefchillen, die reeds:in ziinen tijd zfmerika begonnen te verdeelen, fteeds de partij der meer gematigde Federalisten verkoos boven die-der driftige Demokraten „en hij, gelijk D1ONs TIMOLEON ?’s: voorganger te Syrakufe, door het wijzi gen der Volksregering en het vestigen van een middel- punt van gezag cenen dienst zocht te bewijzen , welken DION, door eenen goddeloozen moordenaar van kant gemaakt, niet vermogt te beroonen , welken misfchien TI MOLEON , door overdrevene desnokratifche beginfelen, al te groote overhelling tot gelijkheid der burgers, € VAN TIMOLEON EN WASHINGTON. 499 vrees of zich eenig gezag toe te kennen, verzuimde’, en waardoor ; kort na zijnen dood , zijn aangenomen Vader= land, van eene wijze ftaatsregeling verftoken , op nieuw aan álle de rampen der tirannij onder den verwaten’ A G A- THORLE s`ter prooije werd, Maar , de geaardheid en denkwijze der beide Mannen moge hier vérfchillen , de grond hunner daden moet aie- per gezocht ‘worden. Het is waar, TIMOLEON was op zijne wijze godsdienftig , zoodat hij, volgeris N EPOS y (even “ls “onze -D E RUTTER) zich nooit op zijne dåder beroemde , en, wanneer hij geprezen werd, zeide, dat hij daarvoor de Goden het meest dankte, dat z zij hem in hún raadsbefluit wel tot Aperktuig der herftelling van Sicia liè hadden willen gebruiken : „ want,” voegt er: NE POS bij, „hij achtte , dat er niets in het menfchelijk leven zonder „ de Godheid gefchiedde.” Verhevene gedachten en woor- den! Maar dit alles nam de eenzijdigheid van begrippen en de gebrekkigheid der Zedekunde niet weg, welke ook dezen edelen man het denkbeeld van een’ algemeenen pligt jegens alle menfchen zonder onderfcheid , als onze broe- deren , ‘door éénen algemeenen Vader voorgefchreven, vreemd deed blijven, Dit voordeel des Christendoms viel fan WASHINGTON, den echt godsdienftigen ' w A s+ UINGTONS; te beurt, Hij was Amerikaan; maar hij Was boven en vóór alles wereldburger , omdat hij Chrise ten was, Dit wereldburgerfehap , waarvan in de Oudheid alleen SOKRA TES zeker flaauw denkbeeld-hadi is dé vrucht dês Christendoms, de band der Natiën, zelfs van geheel onderfcheidene afkomst en kleur , en het geluk onzer tijden. Maar, aan: den anderen kant, heeft ongetwijfeld T I- MOLEON met kleinere middelen grootere daden verrigt. Züne overwinning van een Karthaagsch leger van zeven- tigduizend man, met twaälfhonderd fchepen, door zes- duizend man, is bijna onegêloofelijk Nogtans gefchiedde dits en de verdrijving der Karthagers „MNechts met vierdui= ed man , uit Korinthe , waarbij ien dan een klein aan- tal Syrakufers voegde , is eene gefchiedkundige daadzaak ;— ` 500 | VERGELIJKING. terwijl WASHINGTON de Brit/ohe magt niet geheel kon overwinnen , (althans niet in denzelfden tijd als T1- MOLEON de vijanden van Syrakufs) zonder hulp ter zee en te lande uit Frankrijk, en eene afwending , door den oorlog van Spanje en Nederland, met Engeland ge voerd. Maar , nog eens, het is toch aan hem te danken, dat niet lin verloren ging; dat, toen, in Wiptermaand van 1776, de Britten reeds Nieuw- Tork en Nieuw Ferfey heroverd hadden em Philadelphia bedreigden, van waar het Congres naar Baltimore week, — toen, om met RAMSAY (*) te fpreken , „ het 4merikaanfehe l- „ ger zijnen Veldheer verliet, het volk de zaak verloren » gaf, eenigen der hoofden tot den vijand overging, „ en de Britfche bevelhebbers in elke onderneming (laag- „ den,” — toen de Generaal LEE, tot overmaat van ramp, werd gevangen genomen , == dat toen Amerikss Congres den moed niet opgaf, maar zich vergenoegd „den Generaal wASHING TON eene grootere magt optedra- gen; dat ook deze aan de algemeene. zaak niet wanhoop- te, maar dat het eerfte gebruik , door hem van die magt gemaakt , twee nederlagen der Engelfchen waren: dit zal de onzijdige Gefchiedenis naast T 1M OLE O N °s overwiü ning op de Karthagers plaatfen , vóór welke ook duize zijner foldaten hem moedeloos hadden verlaten, In de onbaatzuchtighkid , die hen kenfchetst , in hunne gereedheid, om het zwaard, hun tot ’slands heil toe vertrouwd, om het oppergezag , waarover zij konden be- fchikken , neder te leggen, geven beiden elkander nis toe, Men kan niet zonder aandoening, bij PL UTAR CHUS en NEP os, de fiefde lezen , waarmede de $yra- kufers den Grijsaard de hoogfte waardigheid opdroegen , en, toen hij deze weigerde, kleipigheden onderling afde- den ‚maar de gewigtigfte zaken befpaarden , om die aal zijre beflisfing over te laten; noch bij R A Msa v-den eer bied en de hartelijkheid, waarmede WASHING TON,™ de neêrlegging van.zijnen Veldheerspost , overal ọntyai © C*) Cefchiedenis van de Noort- Aimerikaanfcht Mayee Felis. Kampen, 1793, Hde D., bl, 248. * VAN TIMOLEON EN WASHINGTON. 501 gen werd (*), het genoegen , waarmede hij ,als ambteloos perfoon , zijne echtgenoote op zijn landgoed begroette, en de vreugde, waarmede allen , behalve de Held zelf, hem als den eerften Prefident der nieuwe Republiek onta vingen (tł). Deze vreugde , die liefde veranderden , voor beiden, in diepen rouw over. hun gemis, hetwelk als eene nationale ramp werd geacht. Het volk van Syra- kufe vereerde zijne nagedachtenis, met jaarlijk{che zang- , ren- en worftelfpelen., ten eeuwigen dage; het volk van Amerika ftichtte, ter hulde aan wASHINGTON”’s na- gedachtenis , eene Hoofdítad voor hun Bondgenootfchap ü die nog zijnen naam voert. Men zou van hem volmaakt hetzelfde kunnen zeggen, hetwelk P-L uTARCHUS-van TIMOLEON roemt: „ Allen waren eveneens omtrent » hem gezind: geen vredesverbond, geene wetgeving , „geene bebouwing van grond, geene Conflitutie fcheen » in orde te zijn, welke hij niet befchikte , of er de laat- „fte hand aan leide , om daaraan als °t ware, een Godes „gevallig en gepast fieraad bij te zetten. Ook vóór hem „.had;men vele groote mannen onder de Grieken: gehad , » Wier. daden uitftekend waren; maar in die daden was » het fehitterende,met zeker. geweld en zekere moeite ge. „mengd „ zoodat fommigen geene begisping van ande- » ren, noch berouw voor zichzelven ontgaan „konden, » Maar van de daden van TIMOLEON is er geene, » (wanneer men de. noodzakelijkheid , die hem tegen zijn’ „broeder aandreef , uitzondert) waarop men niet, vol- „gens TIMEUS, de woorden van soPHOKLES ZOU » kunnen toepasfen: -o Goón! welke Venus of Mingod. » heeft dit zoo lieflijk bewerkt 2” Op W A'S HING- TON ‘zou het y in zeker opzigt, nog beter pasfen , dan Op TIMOLE ON, wiens leven niet zonder fmetten Wad, gelijk wij gezien hebben. Eindelijk , de gevolgen van beider verrigtingen befchou- wende „ zien wij,dat TIMOLtOrN de Sici/ifche fteden , waar door oorlog en tirannij het gras manshoogte, op- de marktplaatfen groeide, waar herten en wilde zwijnen in …-{*) IVde D- bl. 227, 279—284 (F) Ald. ble 304--3r3: | ie Tg id 802 VERGELIJKING VAN TIMOLEON 'EN WASHINGTON. plaats van merfchen huisden, weder met nieuwe inwoners bevolkte; dat hij de groote fteden Agrigentum en Gele herbouwde, orde, rust, vrede en landbouw herftelde, en in korten tijd de welvaart verbazend deed aangrotie jen (*)5 maar welk alles, uit gebrek aan eene goede en doelmatige ftaatsregeling, flechts kortftondig was.: Doch in Amerika is ‘de fchepping van WASHING TONfU volle vijftig jaren oud; zijn geest fchijnt over dezelve te zweven, en ‘de Republiek der Vereenigde Staten van Noord- Amerika breidt zich niet alleen reeds uit van zé tot zee en van de St. Laurens-rivier tot de golf wan Me- xico, maar haar voorbeeld, rare uitmuntende ftaatsrege- ling wordt în geheel Amerika nagevolgd van diè rivier tot het uiterfte einde des vastelands ; over de beïde hoofd- deelen der nieuwe wereld, Steden Verrijzen aan de over- tijde der blaauwe bergen, als: mêt de fnelhéid van too- verkasteelèn 3 en, wat- meer is, zijne groote ziël heeft een” hem waardigen navolger gevonden in BOLIVAR. 