VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Bijna nog ftuitender is het gedrag der Maatfchappië omtrent de Polygarfche Vorften. Een derzelven tegen alle regr en wetten der gastvrijheid gevangen genomen zijnde, flict een van zijn gevolg den Europeaan, die deze lage daad bedreef, een’ dolk in °t hart: er volgde een Oorlog; de ongelukkige Vorst werd krijgsgevangen gemaakt , en serflond opgehangen! Zijn broeder, een Stomme en doove jongeling, ontvlugtte , doch deed nu Spenlijk „en als man van eer , der Maatfchappije den Oor- log aan : hij won twee Vórften, de MURDEN's, veron- gelijkt zoo als hij, tot Bondgenooten ; doch zij bezwe- ken onder overmagt en ZEuropefche krijgskunst : allt drie werden achtervolgens gegrepenen opgehangen! Doch Waartoe deze verwondering? Het waren immers bri- gands , roovers , oproerlingen ! Men had hun dan ech- ter den kogel nog wel mogen gunnen; menfchen , die, E 4 ge- da G.. VALENTIA gelijk zij, hun vaderland tegen dwingelanden verdedig- „den, ontvingen dien toen wel in Europë! == Lord vA- LENTIA waagt het toch niet, deze daad te verfchooe nen. Doch hij heeft er nog meer te boeken. Zijne Hoogheid „de Nabob van Carnatica:, is door de goedhéid der’ Oostindifche Compagnie van den last der Regering Bevrijd! (bl. 87.) De zonen van TIPPOU, onfchuldige ftaätsgevangenen uit :hoofde hunner afkomst, zijn jonge tijgers (bl 106.) De mannélijke leden dier ongelukkige Familie zijn naar Calcutta vervoerd, en Lord vA L gN- Tia befchuldigt hen, zander bewijs, van eene zamen- zwering, dié te Vellore eene vreesfelijken moord heeft ten gevolge gehad. Maar men ziet duidelijk , waar die alles heen wil, Op bl. 47 laat de Ed. Schrijver zich one bedachtzaam ontvallen , dat de vereeniging van het Schier- eiland (van Indostas) onder. ééne en dezelfde magt de her- niouwing van den Oorlog hoogst onwaarfthijnlijk maakt; Onder dezelfde magt? Jure beftaan er toch nog de Nie zam, de Maratten, de Rajah van Myf/ore, enz. Dus. eerlang facto? Wel is. waar, men geeft breed op van de.voardeelen , die deze uitbreiding der Engelfche magt , en daardoor tevens die der geregelde Engelfche Wetgee ving, onpartijdige Regtspleging en beter beftuur , voor de ingezetenen zelve moet hebben, en reeds heeft: wij gelooven ook gaarne, dat dit in zekere mate waar is 5 doch het blijkt althans te Seringapatnam, waar de En- gelfchen het tuighuis van Tiprou niet durven verkoos pen, uit vrees dat de inboorlingen -het tegen hen-zelve mogten keeren, dat’ de dankbaarheid der ingezetenen voor die weldaden niet zeer groot is (zie bl. 149.) Ook in Arabië loopen de aanmatigingen en de heerschzucht der Engelfche O. I. Compagnie in °t oog. De Arabie- ren poogden zich om die reden , volgens onzen Schrij- ver, destijds in de armen der Fran/chen van Isle de France -te werpen, hetwelk echter geen’ voortgang fchiint gehad te hebben. Op bl. 273 ontmoeten wij En- … gelf/che bezetting te Pounah, de zetel.van den Peisch. wa, of her Opperhoofd der Maraiten. On bl. 295 ers kent REIZE NAAR INDIË, ENZ, 73 kent de Schrijver ronduit, dat de. eenige Veiligheid der: Es- gichen in Indië van de verdeeldheid der Hindoufcde Vostten ` afhangt. , Niemand zal, denken wij, deze aanmerkingen, of liever vermelding van daadzaken, die elk. menfchelijk. gevoel moe- ta kwetfen, san vooringenomenheid ‘of haat tegen de „Zn gefchen toefchrijven. Wij koesteren waarlijk zeer hooge ach- tiag voor de Britfche Natie, die-haars gelijken-in vrijheid, in zucht voor 't Algemeen, eu in oorfpronkelijkheid van geest en karakter, misfchien nergens heeft; maar dit delet ziet, dat hare O. I. Mastífchappij in. daden van geweld, overheerfching es onderdrukking den'msg op zijde ftreeft, die eenmaal, over Rusland en Perzië heen, den vernielings- frijd met bsar wagen wilde, en thans, tusfchen het. tooneel van zijge en here euveldaden gekerkerd, ‘hellefmart moet ge- voelen, dat hi noch op het eene, noch op. het andere kan werken. Doch last ons tot aangenamer onderwerpen overgaan. De befchrijvingen van natuurtooneelen in Zndië, van fteden, ge, bouwen , Zndifche tempels zijn, hoewel niet met die gloeijen- de verbeeldingskracht en levendige verwen, waarmede -sij b. v. het penfeel van eenen HaAAFNER bezielden, nogtags met fkfche en nasuwkeurige trekken gemaaid. Eerst. ontmoeten. =vij de vrij fchrale en moerasfige noordwestkust van Ceylon, en teken vandaar met den Schrijver naar de zuidpunt van, bet Schiereiland over, waar de ontvangst door den opperften. der pagode van Ramiferam „ met zijne Braminen, zangeresfen, » olifanten, ftaatfiepslankins, vanen, Somdoms, enz.” ons een zeer fchilderachtig gezigt oplevert. De befchrijving der pa- gede van Ramiferam is belangrijk; de piramidale ingangs- poort herinnert de ruïnen der Egyptifche bouwkunst, en het vierkant van den tempel-zelv’ is „ het fchoonite ge- » Wrocht der bouwkunst, dat de Lord in Andië gezien heeft.” Korter is de befchrijving van den merkwaardigen tempel van Tanjore, het fchooufte voorbeeld , zoo als Lord.vALENTIA zegt, van eenen piramidenvormigen tempel in Indië, en een voortreffelijk gewrocht der bouwkunst. Veel ouder, en bij da Indianen heiliger, is de pagode van Chalambrou. Vandaar, gaat de reis over Pondichery (de levenswijze van wier thans: zeer Verarmde inwoners gefchilderd wordt) naar Madras, waarvan "i hier ook een belangrijk tafereel vinden, Na een’ blik op Es de _ Iz AG VALEN FIA © de. pagode van Conjeveram, verzellen wij den Reiziger nas Kellvoe, het. toenmalig verblijf van TIrrou’s zonen, trek- ken met hem de hooge Gaut -bergen over, befchouwen Co- far; de geboorteplaats: van nvopeu-ÄrLi, dien beroemden vijand ver Britten, trekken. door Basigalare , (door eene ziw- Storende drukfout op bh.. 118 Mangalore genaamd) en komen aldas te Séringapatnarm, dien vermaarden.zetél van TIPPOU'S voorinallge grootheid ‚thans -ecne' Zugeifche landfad, op:een Eiland id ‘de rivier Kavesy gebouwd. Dezelve wordt met haré Orbîtreken vrij uitvoerig befchreven sen bij die gelegenhetd zegt 'geddan dan HYDER?’S talenten als. Regent, :als afte kende bij die van zijn’ ZoonfrierPou, wiens gedrag omtrent de. Zemindars echter ook (op bl, 143) als het gevolg van een zeer juist oordeel geprezen wordt, en door de Engelfchen nagévolgd is, Op:bh 179 fchrijft de Lord deeraen toe, dat er‘ geene provincie in ‘het ganfche Oosten in een’ bloeijender toefland is dan Canara, een gedeelte van TIiPpou’s Rijk. De Schrijver leide odk een bezoek af bij’ den tegenwoor- _ digen Rejah van Myfore, een’ armhartigen afhangeling- dèr Britten, en riëd zijnen Officieren ten.ernftigfte aan, Aem în de Bngeifche taal te doen onderwijzen. (Hij ftaat, om zijne jeugd, nog onder voogdijfchap.) Vele merkwaardigheden van Myfdre èn Seringapatnam kunnen wij niet eens aanflippen, ef wijzen’deâromtrent den Lezer naar het boek zelve. Te Manga- Jore , eerie thans bloeijende zee- en koopftad:, ging Lord v Ae LENTIA fcheep, om zijne bovengemelde réis naar de Roode Zee te doen, die vooral voor den Zeevaarder, wegens de naauwkeurige befchrijving van de hoogte enz, der kusten, van belang is, Schoon BRUCE van verfcheidene misflagen bee fchuldigd wordt, fchijnt hij echter die diepe verachting niet te verdienen, ‘waarmede fommige Kamergeleerden op dezen flouten, maar wat al te verwaanden Reiziger neêrzien. Van Îlocha wordt minder gezegd, dan men van deze vermaarde ftapelplaats van den Koffijhatidel zou mogen verwachten; doch van belang zijn de befcheiden wegens het thans zeer verval. Jene, ‘doch met eene uitftekende baven voorziene Aden. Bij de intrede van den Lord in Andfë over Bombay wordt ons ge- zigt pijnlijk getroffen door eenen deerlijken hongersnood, die „toenmaals het lend der Maratten ontvolkte. De berigten hier- van zijn inderdaad bijna ongeloofelijk , tenzij men eene Re- gering onderftefle, flecht zonder voorbeeld. Iu zes maanden ftier- an më “a UT. ons OOP an VO! REIZE NAAR INDIË, ENE; … 73 fierven..er omfireeks Pamvell 4000 menfchen,:-- De houden bee twiscten elkander de lijken der, ongelukkigen, die op de open- bare wegen. bezweken, Dikwerf, herinnerde een _rotachtige fank den Ed. Lord de nabijheid van doode ligchamenz op ééne- vlakte lagen. meer dan- honderd lijken, en: in. dit afgrij- idjke veld des doode pasden tallopze gieren en ‘honden op de Mlagtoffers der. verfoeijelijktte ongevoeligheid, die men toch, Gode zij. dank! in geen Christenland zou vinden, , waar ook, na een’ flechten oogst. en ogrlogstijden„ het aantal mers- fchen dié- lecterlijk van Auger erven, altijd gering is. De Engelfchen wendden zalfs atie pogingen aan, om san de ou- gelukkigen levensmiddelen ep werk te verfchaffen; doch wat vermag dit onder een volk, zoo als de Hindous, waar de Godsdienst alleen án: uiterlijkheden, of zekere bepaaldelijk voorgefchrevene goede werken, beftaat, (b. v. het aanleggen van choultries, Of hêt graven van ‘vijvers’ terwijl de fcherpe afdeeling der Rasten “den gemeenen man minder doet achten dan het ‚gedierse, waarvoor men hoapitelen aanlegt? — Ho: was. het mogelijk; dat-onze:Reiziger, even na berc werlgken dezer jammertooneelen „ de tafel van Kolonel crosg aitfte. kend kou vinden! O, wien, kan, het eten fmaken, wanneer duizenden. zijner "Natuargenooter, door. duurte van honger vergaan! Óek bij -den 'Peischwa (Pechouak’) der Maratten verfcheen Lord VALENTIA ten Hove. Er was toen reeds eene Britfehe bezetting te Pounah, ten gevolge van een verdrag, bewerkt door den fpoedigen- aantqgt des Genetaals WELLESLEY Cxhans Lord WELLINGTON) tegen HOLCAR, een ‘ander Miaratsch Opperhoofds De Peischwa fcheen zeer in de ite Jangen der Enpelfahey. Pij gelegenheid van een feest der Hin- dous (Desferah), ter -eere van den Afgad RAM-(ViscaNou) gevierd, verhaalt ons de Schrijver eene niet onaardige Znds. feke Mythe, waarfchijnlijk uit den Ramayan,.en iets verder eene ardere betrekkelijk den Gad.GoNrProrTtTYy, Nog belang- rijker voor de kennis van den Andiaanfchen Godsdienst is. de vrij nauwkeurige befchrijving. van de holen van Carly, tot zempels witgekauwen, oorfpronkelijk aan: de Godheid Bo u D- Ha gewijd, wier eerdienst thans: uit Jndosten naar. Achter- Indië verdreven. is, doch, blijkens deze overblijffels en die - op Salfette., onder is dan: die der Braminen. Bij alle de reeds vermelde tempels heeft de- Schrijver gok, (bl. 83) een enkel woord 76 G. VALENTIA, RBIZÖ RAAR INDIË, ENZ. woord van dé grootfehe overblijffels te Makhabalipouram ge- rept; het is jammer, dat hij er niet meer van zegt, en zich beroept op de Afiatic Refearches', die niet in ieders handen aijn, De Vertaling i is zeer goed. Eene enkele Noot van den Hoog- duitfchen Vertaler, waarin. deże er een blijk van verfland in vindt, dat iemand bij'den wreeden, zedeloazen en ongerijm- den Hindoufchen Afgodsdiènst blijft, żouden wij echter ge- veedelijk hebben kunnen misfen, Ook bewijst bet woord wef- da, voor wilg gebezigd, dat men van de Hoegduitfche verta- ling gebruik heeft gemaakt. Voor PETRO ARCHING (op bi. 262) leze men PIETRO ARÉTINO, en voor gegispie Cop bl. 89) gegipfte. . Wij verlangen zeer naar het derde Deel. Verhandeling over de bevrijding der fad Alkmaar van het ‚ beleg der Spanjaarden, op den 8» October 1573 ‚ witgefpro- . ken in hes Departement der Maatfchappij Tot Nut van ‘het - Algemeen, te Alkmaar, op den 3” October 1817 , door Jonk- “~ Beer Mr. je C. BARON DU TOUR, Lid van de Ridder. ~- fehap en van de Staten van de Provincie Holland. Te Alk- maar, bij Je A. van Harencarfpel-en EL, Coster. : Bij Je , 8e 870, 44 Bi. f:-6- Recenteni verblijdt zich: altijd, wanneer een van °s lands Aanzienlijken, door het uitgeven van deze of gene letter- vrucht, de lijst vergroot van die mannen, wier loffelijke afbeid ten bewijze ftrekt, dat, ook in-ons vaderland, de be- oefening der wetenfchappen zich niet uitluitend bepaalt toe de mindere rangen der ingezetenen, of tot hen, die gelet- terden van profesfie zijn, Inzonderheid ftrekt het hem tot genoegen, van tijd tot tijd te ontwaren, dat mannen, tot ’s Jands of ftedelijk beftuur geroepen, en, in deze hunne be- trekking, door den gereederen toegaúg, welken zij tot de ftaats- of plaatfelijke registers en archiven hebben, best in de gelegenheid om de gefchiedenis des vaderlands op te helde sen en te verrijken, zich daarop: meer en meer toeleggen, en naar den roem der VAN WIJNS;MEERMANS;VANSPAANS; VAN HASSELTS, DE LANGES VAN WIJKGAARDE enz, in BARON DU TOUR ,. VERHANDELING. 27 dingen, „Met vreugde: las, hij dus den, poven eitgefchreven | eh, Hij, juichte terltond:het dael wan dep Hoog. Edel Ge- boren Schrijver vandig..ftukje toe, -om den, altijd gedenke - ı wardigen: achtten October , gls. verjaardag, van- Alkmaars be wijding van het Spaansch beleg, in 1573, plegtig, te, vieren, dewijl hij tot die genen behoort, wien „het, in. geheugen hour. dea vap dergelijke dagen belangrijk dunkt; en hij vegwachtte, æ, dat ook hier het eeu en ander zou, voorkomen, wat, wegens „Alkmaars beleg, af hetgeen daarmede in verband, ftond, niet zoo algemeen bekend is, Hierin. echter zag bij zich, bij- lecture, te, teur-gefteld; en welligt is er ook niets, voorbanden, waardoor aan. gemelde zijne, verwachting vol daan kon worden. Fn, dat geval is aan den, H. E. Geb. Schrijver niets te verwijten, Maar nu „dacht hij toch, dat ' de verhandeling, of liever redevoering, (want als zoodanig: | is zij ingerigt) in hare foort uitftekend. zijn, zou. Doch, ọok in dit opzigt, moet,hij, tot zijn leedwezen, zeggen, zich ‘weinig voldaan te hebben gevonden, += Ziet bier 3 Lezers, het beloop van het Rukje. se Na eene inleiding, tet betoog van. hee pligtmatige van, foortgelijke gedenkdagen te. vieren, geeft. de „Schrijver, bete, geen hij: voorheeft te doen, dus op: te onderzoeken, I. het, gedrag. van PHILI P.s. II, na de aanvaarding, yan de regering, ‚Wer .deze laúden, en :de gevolgen van-dions; IJ. of het gee dmg van velen, en ook, van Alkmaar „teu opgigte van Span- Ls gewettigd was; en III. het gedrag. wan Alkmaar. in de- zen, en het daarop, gevolgde, te befchauwen. ‘Hier ziet elk ï dat het, 3de hoofddeel vóór het sde had moeten gaan; want na ‘wozdt. Alkmaars gedrag reeds verdedigd, eer nog nit, elk- ander gezet is, hoedanig. het geweer, ed. =rDoch, befghoiy wen wij het geheel. £ er 303 „ Onder het eerfie hoofdpent wordt izend } “et Kanan Ue in zijn beftuur over de, Nederlanden, „eachte,spaatregelen é? bruikte , PHILIRS, daerentegen harde en geftrengg, en gers yolgens een kort verbaal gedaan van het gebeurde, federt „das lasten komst tot de regering tot op,hen overgaan ‚van ‘Haars lem in 1573. Of mu dit een onderzoek naar PHILIPS ‚gee drag mag heeten, beflisfe de oordeelkundige Jeger. : Het. vers hal is niet vrij ‘van verwarring. Daarop volgt, onder het tweede hoofddeel, een tweeledig onderzoek, a. of Alkmaar afval van Spanje gewettigd was, hetwelk beantwoord wordt en, met N 2e BARON BU TOUR,- VERHANDELING, et ja, omdát; fehoon PHILIPS de heerfchappij over deze Tanden wettig: verkregen hed, hij -de voorwâarden, waarop zij: hem was opgedragen, niet nekwain5 zoodat niét tijéen de ‘otdffen ‘en‘“aanzienlijkften: des volks, maar ook deszetfs Aife, ef: met Eén: woord het gaúfctie volk’, klâägden” ed morden over- dehi Jrerén fchepter, enzoov, ;- b. welk: Spanjes gedrag was, té’ òpzigte der ftedeb, pladtfen en iuWwonérs3 die weder onder: zijt -heerfchappìj:- geraakten. Hier ‘worde aátgeinerkt:, dat; dewijl Spanje geen. fpreken; want de. Redenaar verfraalt het)-én zegt hem: „U » geftamel is' mét betekend, om hét leed en dén veegen I toù » fland van Alktadt en ‘zijne bewoners’ naat eisch af dé fette „ Betén. ‘Hoór, ' “Hetgëen ik: aan: één wwèt achting waardig „en oudfte* ‘ReBestén, LOCAS wijt y dafirvân- mededeelde ; pe Fergeeif hij: i - dichtridat overbfagts” en nù? rêèkeëre ZP een vers van ‘den ~, Alkmaar Sehen Bard” van tehtduis vbertijg regels, enrveräwijnt ; en de Redenäer fluit zij ze aanlpraak; Het vers is vloeijend, en, fchoan het geene sanfprakk’ heeft op hooge diëfterlijk®” Waarde ; toeh gend | gemeene ‘ijdlatij. Óp Mijl en täl der: tedevoetihg zow hdg A iets ‘zin dan te werken. -De čerfte Verkêfe zich foritijas vrij hdog, zöo hits; Éi” vöorbeerd op blidz: 6, 7, -wair “WY van Alkhroarfche stoven lézen’ y de Pek ; kokende Oli}; kokend Loót iiir- >. “toeren, ew de belkoriners, ‘ondér hèc'Wrekgkst- gelchreeuw „ iel: \duizénden® vat: YPétekranfen? ` op hinne maar Bided Ki p Ror, fnac Hleridé: trontën, neerde.” A, Efile be eN geer 5 end e haf | Kd fe ten ee ‘N, t. Bh U £ h Bap- Muz. WYTTENBACH,- BANQUET DE LÉONTIS. 79 Banquet de LÉontis, par: Mme. WYTTENBACH; née „Ge... Paris, à "Ja Librairie Grecque,- Latine- Allemand. N 1317. BVO. vilt, ká Page o a E toon is in eene “vreemde tanl gefchreven, (en het is niët te otkeunen , dat: de: verleiding bierene, uit hoofde der beperkt- heid van het Hollandsch lezend en Hollandsch koopend ‘poe bliek, zeer: gtoġt isy fchoon zelfs:op vreemden bodem uite gegeven, (voorheen kwamen Franfche fchrijvers hunne. web ken hier: dikwijls -ubgévény ‘dient, echter, een bok daor eene. Hollandfche vrouw: gefehreveb +~ Mevrouw” w tggi BAC1E, toch, is hhijkbáar als zoodanig aan te merken — dodi ons ‘niet, ower het hoofd gezien te wóiden. Het is waat, haat vroeger ‘werkjes TRHÉAGÈNE, is onzer 'hasdacht'ontfwaptg doch. dat droeg- ook: fléchtsì den raam var Blademoifdlie Ga aan: het hoofd;:en wie dacht er tecftond:op, oin Prof: w ¥ T- TENBACH’s geleërde nichtje onder.dit: apichrift- te ‘sóékeny De: vorm van” heei werkje ìs ‘deze. Op her bedderdd ban- ket, ter gelegenheid der Bacchusfeesceri, buiten Athene; voot (ommige befthaáfde. én Setrestidverkde, mmonen en vrouwen sai- gerégt, wordt, naar, Goiekfche gewoontey een voorzitter of koning van bèt feest benoemd; en deze legt, ter. vermoord desing. der vréigde,vaan elk der Sanwezigen op, wamntie de rondgaande beker wm:hbem of diair ‘komt ; ‘iets te veriëdens nadat, echter „de:meattijd niet.flechts-geëindigd, maar woor af. ook nog :eenbafen des tofs. aau ode -Zanggódinnek..is tye gebragt door de gastvrouw. De perfonen, hier fprekeude. iim getoerd, ren::hogmeen pairs vam wellen: :befproken wordt, (THEAGENES en CRITOBULUS). têrbieeldén, qerb deele althans, „weskelijk treftaatde manach ‘òf. vrouwen, zoo als, de bwes ‘genbemden cdex Heer wETDERBACH: Zekwdn en den averléden :Brofs'ipadaApijss terweijk amterén niee: fchij mein verkozen. tehebhien rich’ te doen ademen. : CoG Frcornd s. De inhoud der genoemde ywthalen taopt: ovet. Agkken van befchrijving dikwijls op den voet gevolgd wor- den. 8e den. Niemand twijfele dus, of hij vindt hier meteen bee langrijke zaken. En nog al meer verdient het. boekje aanprijs zing, omdat bet, naar wij ‘uiet het een en ander afnemen, beftemd is om éen gedenkftuk ‘der vriendfthap op te rigten voor verfcheidene belangrijke perfonaadjen 5 ‘Zoo ‘als reeds gee noemde PARADIJS, die in een paar anecdoten loffelijk en karekterniatig getèekend wordt,’ enz. . Verlangt de lezer een ‚proefje? Ziehier dar iets over — de ligehamelijke of aardfche liefde, > - » Dat. PHEDRA' ons :nu' zegge, wat wij door liefde ver. ftaau. DEE, i. ' ee. PAEDRA avtwoordde hem: Mij dunkt, o wijze prae MUS) ‚dat #efde, in- den uitgebreidften zin des -woords , is. het verlangen naar vereeniging. Maar, even als er eene bemelfche. en eene .aardfche venus is, zoo zijn er, bij ge- volg, ook twee liefden, De eene. noemt men sedeljke of goddelijke hiefde, en :de:andere zinnelijke ‘af aardfche liefde. „ De zedelijke of. goddelijke: liefde is het. verlangen nasr vereeniging om de ziel, … „ De. zinnelijke of aardfche diefde: is- het vergen. naar vereeniging , om het Jigchsam.. „» Merken wij hierop, dat het woord Hafde. niet alleen gei bezigd. wordt. voor de twee neigingen, ‘waarvan wij gefprar ken hebben, maar dat men hetzelve ook beeldfprakig toepast op elk ander verlangen nad? eenig voorwerp. Vandaar de. wit drukkingen: liefde tot rijkdom; liefde :tot roem. Maar thans kunnen wij geen gewag maken,'dan van die liefde, welke wij verklaard hebben als: êen ‘verlangen. naas. de. ziel of het lig- chaam; . dhena Sat „ Ik zal mij bepalin om: eenige aanmerkingen te marken ovet de gardfohe liefde. ! „ Het is. met dezé Jiefde even als: met elke zinnelijke. be. haefte. ‚De natuur eischt weinig. ''Het is vóor den vriend der menschheid een akelig: tafereel , de- ontelbare ingebeelde behoeften te zien, welke de: menfchen rzich. vormen, ' om gich ‘ongelukkig. te maken). Men kar zeggen, dat zij hunne rede en werkzaamheid alleen doen dienen, am zich met eenen afgrond van kwalen te omgeven, Wau:de hefde: betreft, deze behoefte, even zoo matig en zoo .gemakkelijk te voldoen als een dorst, die niet door prikkelende en zoute te pze asn Nn -. er eee ig Mur. WYTfENBACH 1 ÂNquEt DE LÉONTIŠ: ĝi Birt iš, Wordt zij niet gedurig opgewekt door. de weelde; de ledigheid en alle kunfen der verbeelding ? l 3 pen bonw deze beknaptė opmerkingen , O > prožimusi è Leer aderen dagraän. beiden. + en Joep nij tot. het werk, wan- neer gij, zulks, „noodig, oordeelt,” ., Pand Gedichten van BD. KLIJN, BZ. Te Amflerdam , bij f. van def Hag. "07. dn gn, 8vo, Vill 208 Bh f 3-12-: Wi hebben het. terfta: fuk in dezer bundel (HZ Leseti, in twee zangen, I1$11—12) gelezen, en zetten ons wirm tef seder ,. om eenig oordeel daarover te vellen. Wat Zullen wij zeggen? Sehoon de Dichter geboren worde, hij wofdt tert minfte setmaakt. De Heer’ LIN was ten opgegeven jare 3 zoo wij meenen, nog niet heel lang bij het werk geweest; en dan is hec veel gewaagd, een zoo uitvoetig Ruk in wijs: gserigen geest en trant te dichten. Men ftoote zich flechts aan de uitdrukking niet, wanneer. wij het een excereftium noes - men, waarin verfcheidene ffukken den fchoontten aanteg3 waarachtig «genie, ja eene meesterlijke hand doen kennen. De gevoelens ‘in het bijzonder y hier vborkomende, doen hart en vertand eer 2an. „ Het lëven-is éene gave Gods; -geen eind oogmerk, maar middel tot hooger beftadn; geéne ongemengde vreugde, maar echter zoet en fchóon.” Over dezen tekst phantafeért de Dichter; Zoo als wij zeiden, dikwijls gelukkig; Zij is hem als een draad , waaraan hijveen aantal paarlen var waarde beche. Doch moét reen gedicht, een leerdicht; eed uitgewerkt eu ernftig ftuk dit. zijn? Mag de Dichter, zich hiertoe bepalende, geacht worden zijne taak ce ‘hebben ‘afge- werkt? Gewisfelijk neen;. Ben wijsgeerig dichtftak: vordert philofophéren , niet phantaféred ; eene geregelde, fckoon dan vok kunftig bedekte en. togfelijk te zaint gellingerde, fchets moet aan hetzelvè ten’ graadãig vertrekken; de hoofdge- dachte ‘moet oiegebreid,. lijk en eenvoudig, fchoo® tegens dichtetlijk ; zijn; de beel- den behooren. niet te. Jang. uitgerekt, ‘althans in dezèn ftand ste zeer vermenigvuldigd. te worden: eene enkele epifode is - , BORRBESCH: 1819, NO. 2; F dari f2 B. KLIJN, BZ: dan nog beter. Wif erkennen, dat het moelfelijk is, aan deze’ vordering te voldoen. Doch, niemaad is verpligt, zoo diep- zinnig te dichten; en wij fehromen niet, den tleere x Lry N zelven te vragen, of onze bedenkingen gegrond zijn, eh; zoo ja, aan hem voor te ftellen, om of dezen weg te verlaten, | of nog bedáchtzamer op denzelven voort te treden, ` ` Het tweede ntuk (Wergankelijkheid)" draagt ‘heczelfde jaar tal, 1812, maar komt ons echter, wat “de. taal betreft, eenvoudiger, duidelijker en teffens vloeijender voor, met minder vreemdiuidende, zaamgeftelde woorden’ en al te on- eigenlijke uitdrukkingen, Ook de geheele gang: viel: ons ge- makkelijker te vo!gen, — grootendeels misfchien, omdat het Quderwerp gemakkelijker is. Wat toch valt van-hetselve niet te zeggen, zonder dat gij vele orde behoeft? Er moet, echi ter, een aanvang en een flot zijn; het- moet, als geheel, tus fchen zekere grenzen bepaald zijn; vanhier ontleent het hove ding en gedaante, Wel nu, die verdienen, iu het ftuk :voors banden, alien lof. De onbevredigbaarheid des menufchelijken harte bij alwat de aarde geeft,. ziedaar den grondflag, — de onfterfelijkheid en het betere leven, ziedaar de voltooijing van het pnëtifche gebouw. Ben lierzangetje: voorop. geef gene gepaste inleiding; een dchteraan, de toepasfing. Mea die al blijven wij nog ftrengeren: zamenhang, volkomeser klaarheid in elk gedeelte, in eiken regel vorderen, Onze ecau zelve brengt het mede, dar wij. hier op aandringen; zij is (alle werking heeft hate wederwerking) de tegenvoeter van ‘ den:tijd der likkers. Men gw daarom vodral ter fchole bij hen, die beide tijdperken gezien hebben..;.bijne R RUYPF, om meer bekenden niet. eens te noemen, Het jaar 1812 moet bij onzen Dichter ontzaggelijk vrucht- baar geweest zijn. Was het ruimte van tijd? Was: het onop- houdelijk pogen, om het teed. dier -dagen te verzetten? Al- thans van:het laatfte dragen allé de ftukken vrij. kenbare fpo- ren; ook het volgende, Herinnering, dat van. de beide vori- gen, anders, in onderwerp en. manier aanmerkelijk verfchite. Het is een terugzigt op °s Dichters kiudíche jaren, doorgaans nstuurlijk,:bevallig en niet min gevoelig geteekend. . Wij. hed- ‚ben er geene bijzondere aanmerkingen op, dan -dat er mit- Schien een: sl te fnelle gang in-is3 dat een kleine ftiffiand: hier of daar , door een uitgewerkt beeld, af eene-meer ontwikkelde ge- dachte, het fuk welligt mog atogensmer Zou doen lezen, (‘de . lie ~ “GepiCririn, © , ð$ eve jéngd. is àl te ras ten inde) en dat def ëh pätie réget i dé font vervalt, aan dic genre ligt eigen, van mimeltjk wa œ prozaischi te luiden, -In weerwil dezer opmerkinge, kun- ken wij ‘ons niet wederkótiden, onzen Lezer, wiek wij tot mg toe ‘eene prodve' fchiildig Dieven, op ‘eed goed deel van üt zoo naff gefchetst. tafereel te vergasten: S L’ af Sehbod orittoot hét: jerieeblóetipje van ere onbetotgde jebgdi į Niet vergiftig door de noöddrûft, meer befehaduwd:door dé ie fa -,. 3 Svrengds Hache gekoesterd door den voorfpoed, opgekweekt met eere ‘ serre rs Dfds Kon, het onbelemmerd bloeijen, fċhittteyi in den fchoonften ftandá 't Heeft gebloeid , dat leuteblaempje, op den ouderlijken grandá Eeuwig blijft de bazi dierbaar , die den zwakken ftengel bond; E aar tiii no IR a Jaa far het plekje blijft mij heilig, waar ik eerst het daglicht zig; Waar ik ; viif van’slevehs zorgen, fchutdloos In mifrwiegje figy Waart eert moëder voor niij weditee:, de eigen botst töc Jaafwis bdód Enmê,uit de ech tê;zuivre bronwel,levenskracht in de adren vlood; Altijd zij het lied mi dferbaat, ‘dat zij dikwerf, uten làng; ` j Bij mijn fçhomlend bed kon zingen; t blijv’ mij eetwig jubelzängt Onvergeetbaar is de‘moeder;, dië op ’t dootnig levénspâd ; Wr verlies eensdierbren ekhegriends, toch haar kindren piepvér. ts e 88 | Onuttwis( ch baar i is't herdenken aan die eeuwig dierbre vrouw: _ Aan let meer dàn manlijk kampen vâti de optegtite moëdėrtrouw. ‚_Aldetesfen, die haat liefde mij voor he genar -leven gaf, … Aangefpoord doot wijslijk prijzen, zac tgewaarfchuid doorde peren EENS =. ftrafg Al dat telr , onmerkbaar zorgen, bi, de "omwakjag à van de dries Al dat rein godsdienftig leiden. blijft me in't dankbaarhárt gegrift. | ‘t Bloed verft v’ mij in denboezem, *t leven fchenk’ mif niets dan sapier ont oau hoy rni, leeds Zoo ik ooit; mijn dierbre moeder | uwe liefde en korg vergeet f et een En Dierbare- ouderlijke wonisg1. hoe: gering ge ook andren Genin; Voot mijn dankbair kindertariecaoie ge altoos aem tempel zijn. 'k Heb in u veel heils genoten, menig’ dig van vreugd gefmaakts Merigdenttbeeld , tog mijo iiini ; i$ daat in smits Hiel om Waali d; Nimier treedt tdijni voet u binnen, of ik zie die beelden ftaan; Van elk piekje , uit elk boekje , lacht mij nog mijn kindechheid dan; fs 'E Zie X 84 | B. BLIJN BZ. k Zie.dat dartlen,;k zie.det fpelen met demakkers mijner jeugd, Oubekend me tijand of rijkdom, flechts getemd voor kindervrengd. *k Zie dat. driftig, woelig keyen-van den jongen, waes en wild, Niet: te temmen door de. roede, door. zachrmoedighejd geftild; Al dat rusteloos verlangen pagr de ruime „vrije baan; … % Dikwerf ongeduldig kijken „ of het fpeeluur haast zop (laan, *k Hoor den meester nog vermápen „als hij uit de huisdeur trad; k Zie den-kneap hem vrolijk groeten, die op heete: kolen zag 2k Hoor nog, tknalten vaa de haisdeur s die hij driftig , blijde loot, En betvuur van pijnlijk leeren i in den arm der vreugd ontvlood, ui zie nog °t Si en rein genoegen van den winter -avondftond, Toen ik bi} een kaarten = huisje heel’ mijn wensch bevredigd vond;. x Hoor het. nog ; dat Zoet vértélten; waarnaar t kinderbart fteeds OST ie ‚1 Vraagt, En t geen beurtlings vrees en blijdfehap , huivrend, door de zenuw : jaagt; k. Deel nog in het zoet ontwaken wan de blijde-Btapshefleurs k Huiver nog bij Blaausvbaards: „wreedheid, en bij zija bebloede , eur; k Zie de- kruimpjes nog van puimpje, N en Z ijn migedonvin: mij thart; "k ‘Hoor: EO) Reus nóg hofgiënd” vragen, en.kfimp weg van : wreta en fmart; kk’ Zie nog t biezen kistje drijven: "waarin Mozes’ hutplòbs lig, Hoe hij, uit dat. zelfde noodlot eens zijn heilzon rijzen zag; k Griw nog, ‘bij het fejanarijk’ fchenden yanden heilgen broeder- pligt; ’k Zie nog, koë voor nij ER izwichte reln gevoèl eens broeders erT n, uu e zwicht; Jozefs noodlot deed mij beven, hij zijns vaders fteun er (tut; k Voelde. Kelten: van Aekbordef; ë zonk fhet hèm in ‘def m puts ’k, Zie zijn Bfokders” heih ‘verkóöpdh, '"k'hoor de klagt vati Ruben NUR, Ef ei, St ends. en rs oe: nos; 'k 2k zijns, vaders, handen wringen, en bioos nog om a t fnood be- vee 4 2 an +,. - ej * 5 LE A Hed Pit 5. + drog; Jozefs ijden, Jozefs droomer „zijn vernedriûg en zijn magt, De Betoouirig soór zijn. breafheid, fchikking van eén hoogreRfach:; Was dijo NODAR vok mogt wezen, hij; vaù God woh geogd ont- banetgn: eb Geen emare crd, Heeft mishiem;-door deugd an. pnfchulds de onfchuldi in mija har .. nd: nak, Foesel 610) “I M O’ L Ear rgs s E repr E „„bewaard3 on: , ? '. bier Ke Sn. o mooy T CITRE dmeas 4 >, ee Troostrijk , zoet en blij herdenken aan dien onvergeetbren tijd, Au dien onuitputbren rijkdom, níet verbitterd door den nijd 4 CiverFristthie het drokkend heden met dén bieemengeut der koop, En verftompt het gift der droefheid , dat ong in den boezem floop, In hêr kiéed, der zuivre waarfietd. hebt gr gi gij % dierbaar beeld getooid; Ik herken rijn kindfché trekker, hie gij treiiT bewaard ontplooit, Zoêr herdenken aan "t verleden! gij worde nimmer úktgeblascht; Di gev oelde'ik bij K aahfChbuwet, van % eenvoudig Zeldenrust, © Toen ik ecs; nd jaren af zijns , wèêr diën dièrbreti gromdberrad, Waâtöp ikk Zoo blij , zod j Tehrldiaoë’, ohbeźořgd gedarteld had. ; Toet here bndik al ġie plekjes ; waar ik fpectdé 5 waar ìk fprong , ’ Waar ika. in, de fchop gezeten, „moedig mij naar boven wrongs Ik: berrag die blijde jaten £ alles kwan mij voor deñ geest: rt Scheen wij.of den (de) fasfchsnleefjijd, Oechps egn droombeeld waar” geweest. Gretig zoch jk naar die trekken van mijn: kindfehenlevensftand Eù, begwond weér boom EP feines, eẹys gekenmerkt d door mi ja ‚ha an vrorik iep ik’ wedr de gäteh v met eeft zoet herdänkn door, En hetzag, lin: mijt verbédlding t, lang vefdwenén ‘kinderfpoor. In hèt bôschje, bij heetuittiuie, Vohdik d'eiketdssóm weêrom, Waarvan ik. zoa menigmalen den gekuifden top heklom,, — Ik herzag i in't huïs dé’ plaats tóg, waar mijn Sortairfpangog on Hoekje ; waar ik met wiji broeder önivergeetbre vreugde vond. … Heef mi jakiddschtier ging tenrèije, jat’t was, op dien blijden dag, Of Ik weêr, na faren fheiders, een geliefden. vriend herzag; ‘Dankbâr dacht ik aanal' t goede; dat ik daar ats kind ontving ; ’k Was, in al dié oogenblikken zallg ddot hèrfnnering: n Elke kleinigheid was diërbaar, wdarnaar ’t oog nieuwsgf iêrig drong, Zelfs de fpijker aan de'ftaldeur 5 Waar mijn vlieger cens aan hong. ` ‘Alles, war aan’t jeugdig Tevèr’de onbezorgdtte + reugä kon bièn; Mogt ik daar ‚nog ‘eens gevoëten ‚ in 't otiféhatbaat wederzien, Blijft de liefde voor dàt ‘plékje(:n) stijd dn’ ijn hart geplant. Wiar ir ga, voer ik diè liefde" in % ‘ erkenclijk harte meê; Zij verzelt mij op mijn paden, en- volgt me op mijn legerteg. F3 Als t6 B. KLIJN), BZ. Ais de laap op donzen wieken’t moede hooft Gd’) In Auimring fiat, Ọ.! dan droom ik van die dagen, ben en fpeel op Zeldenrust, Waar mij ’'t noodlot dok moog. Vvobten , o! dat droombesid hun mı s Jat % herdenken van mijn kindsebheid blij fi t het hoogst genot voor „d f de . r, y3 Zie ze wedr die. blijde dagen, 'k deik met stvrengd nog san de ond, Toen ik ig den. trobwitenlsidfman, ook. den besien vader vond. Nimmer heb.ik ondervonden, ‘dat ik op mijn jeugdig pad,. Bij ° t beloonan, bij ’t. beftraffen, hier geen’ eigen vader had: ’k Heb aaa hem wel niet.te danken 't onvrijwillig levenslicht, Maar al °t; geen ik bad-en‚nog-heb ‚was en ben ik hem verpligt. Zal hem altijd dankhaar pezen, voor.al ’t geen dat hij mij gaf, … Voor zijn zorgen , voor zijn goedheid , voor zijn prijzen, voor zijn 3 Nooit. herdenkt mija geest di die liefde, of bij gloeit mèt debbie Ja! zoo lang mijd hart zal kloppen, Zij mijn dank beti toegebragt I Dierbare ovdertijke woning! gij hergeeft mij ’% land: veñeéng Beelden’ van genoten vreugde zweven, ‘dartlen om mij heen’ ' % Onbezorgd en elk fpelen van ‘t eenvoudig , fchuldloos kind "t Onbeftemd ` vermaak van ft knaapje , datin wisling vreugde vindk t Meer befchaafd genot des jońglings , die aanelken | ha z zich echt, En otm elken. ftand des levens onvergankbré ‘bloemen vieche: Ál dat zoet, dat’ rein genieten fort nog blijdfchap in hét hart ; “Dat herinren, geeft mij laafnis , tompt zelfs d'angel van de fmast,. fk herleef weêr bij ’t gedenken aan dat kinderlijk genot; „Ik vergeet bij die tafreelen *c rustloos wentlen van het lag, “Als mijn geest,in zoete dromen, weêr dpor uw vertrekken zweeft, Dan is ’t even of ’t verleden mij, ’t vervlogen heil hergeeft, 'k Ziedan weêr dat huislijk leven „ waarbij *t hart zoo veel genoot, “Waarbij *t kinderlijk gevoelen zich voor elke deugd opt{loot. ’ Mogt in u het voorregt f. maken. ’ d'onwaardegrbren kinderfchat , Dat ik in een’. dierbren broeder ook een’ blijden (peelnoat had, Js! mechem was "tjeugdig leyen voor ons beiden niet dan fpel; ‚Wat mijnlosheid foms verzuimde ‚sagakte weêr zijn voorzorg wel; Toen reeds gloeide't kinderharte.van de opregt(te broedertfauw p En vopr{pelde g ouderhagte, wat zij qenpaal worden Zop. | an. | À N -= ne _- GEDICHTEN. 7 | & al dst jeugdig rustloos woelen, „al, die -fpelen. mij zoq waard „…; Zijn voor mij nog dierbaar kleinpog » Wasrop ’t ogg mes blijdchap ftaarts 0t r herinren van de kindschheid geefs aan’ t manlijk hart nog. Vreugd: Zig hij : die niét moet bloxen voer de beetdtnis van zijn jeugd t. ' Gedachten bij het Examen der Stads Armenftholen s 18rr, Lief gedicht, in tienregelige coupletten van afwisftlende, niet zoer lange. zegels, regt vloeijend' en verftandig, wat de gedichten ` sangdat.. Ligt zouden we ons, derhalve, verwoti- deren over het vroege jaartal, zoo de uitvoerigheid, de woot. Herrijkheid, ons nier cenigermatd” tetugbtagt. Beknopte záak- rijkheid is bij alles.opzertelijk aargebragten Zwier, eén vóot- Stam hentecken. vanden igeoefender'; gróoten Dichter, - I- Freesk, Wia. Ben kleid ftukje:,-dat- ont nog meer zou bevallen, zoo het wigomeen Botwoord op: federe ataei ‚wolkomener pattes:. i2 ' Nog een paut aóùplèteeri:s Liefde er Phhdhap 1812 seh dim: Aini sijne Vrouw, op hiréh ` berjdardig): 1815 Met ged weugder: goedkeuring hebben wij’ dog’ niets fn dezen Buri gelezen. Het is niet boog geftemd, niet 'fèhítterend Vaii bed. den. en: figarén: ‘naar éehVoudighefd ; ` ‘Wåäarheid , en waard beid. der gedachten, paren ziëlr adi Gepastheld det woordt -een fránt ligchade ineen kteed, ‘dàt; zonder fets oveitol. ige, echteù Griekfchen Zwier’, natunr' ` fmaak, doet ken. aen. ` Moge er veel; zoodanigs volgen’! ER, -~ Ons» Wenfchen, hd il Eene aardige en ‘Îiehtelijke mbettig wan het vernuft; hiët em'daat, echter, door een rwakken, ja meer. dan zwakken, 'regèl ontfierd3 b, * Ve u bij deni Beedlaör gens Hoo fimer, -— >. Het Meisje, 18r: Moòi, mar, naar dns Bevoel, de min: Pevbfende hand mog vértadende, `. De Wijn, 1813. Een adrdig ftukjes- > 7 eran DN EN Kinderlijke Eeńyoadigeid ; 1813.” ANerliefst! ònze. éénige -mag zou zijn, of ‘de- imeidiñg , in het Eerfte 'coüplét „ blijkbaar pasfe voor het verhaal? of:hét,“ b. v., niet eer ‘au geweegst zijn, 200’ zij eene ópbeldering bevatte van kèt ‚flot, als zinfpelende op de ontwaking in de eeuwigheid? ~ ` Hit Heldebloempje. Ben Heidèbleënmpje ; ; fchoònhetd , aan “welke alleen de- witèrfte. befchaving ol kéreeking ontbreekt. 4 u. f. ELIN op sijnen- jaardag „ 1Brs. Hier is onze i F4 Dich- 85 B'ELÌJN; #2 Dicteer” eðerönt: op ‘zijne plaats; Het’ ‘haft fpreeke de ken: voudige teal der washed, -Hoe juise en ‘vêtftandig is de aar: hef. ere Juichen,.bij't vergaan? Hoe- gepast, de keuze, ọm echter, yreugde in de dankbaarheid, dankbaarheid in de herin. nering, de herinnering ‘vooral des: kindfchen ‘leeftijds:te Zo- ken, broederlijk doorgebragt! In de uitvoering vinden wij den Dickie der. Herinnering svaericdöch die zich hierin een enkel; fraai keeld wikkelt; en — dartelend me roert. en fehi -9 Qpyoeding 1812.; De. eerkea drie „coupletten: zija fraai; masr $e lang, voor cene, inleiding ‚ P :dosoyérkang-inzonderheid nier gelpkkig: het vorband;;tysfeban dehejde deelen mists’: ' ? , „Na „een drietal. aardige Qukjes . valgt- een: #7 tegezang ; 188, die pps. mede mirnewepg. wel heeft behaaggy. en daara >` Bruidstranen „. 3816. Met weedom ‚ met diepen, weodom: is- zen wij dit voostssffelijk Aukje, Arh! ketJbruidjer had -masr al te, veel reden LOL- Granen, Doch ‚.dit:doer toe de. beoandertinf niets, Die kan niet anders dan allergunftigst…zijn bi$:ieton, se vaeb en. maak: bezit „\anivanmeonabs haggelijk heid en. gid weer, te fchaaten,. Het ie-drsorgeans-vloefjend gedicht; jp. Heine vlekjes willen, wij.„nigt, Maani- Heen cwijgga-xo neigen iş eene taalfout, pa osoac Ad: IE _ Maar; en Tegenfpagd , LELEN beflu:t dit gedeelte ~ em. befi Her, op eepe waardige wijze „alg mog -eeng gouden, fpreusro: t. Thans. vplgen. Jaderdondfche Gedichten, en ‘wel pvaogeetst ore duide, aan den wSoygesginen. Varst „engs door Bein. Meriti. 31 ' Maart "i814 las de Digter dit Ruk qan de, Vorfehjke:-Fae „milie, Voo bij Hougstderzelver :gninzaam bezoek, der genoem- de : Maatfchappija. , Wij. „dusven het. der ‚„plagtfe en sen doe- “hoerdgren hwaardig noemen. KHR, bekooft - niette -zulten vleijen — de Dichters beloven dit ligt ~— mear hij houdt woerd, en, die doet zijner, bekwaamheid ‚zor wer als zijn hact\kere aan. Wij weten niet, wat hij gepasters-, war. hij waerdigers ‚kon zeggen, als woordvoerder des, Eere van,de Eere'des.Hol- ° „landfche Steden Hoedanig:. de gedgechien, toadanig.is ook het kleed , waarop de: gesthegifche, fchaijer, flechts enkele zeer „kleine, nopjes yi 200 „alt, misfchigns-.gap Aet harte, oubglijd, en het, blgs/chen. vasden gloed door. reupuérk , vindt weg. te Vegen. eg ek ge ve ern ey eg Ee Can H c-r dan. mijne. Vrienden: ep. den :dgat fion: dag aan \ hes. jaar 1814s geeft wederom blijk. van *s mans liefde’ voor zijge kin- ‚ derjaren, wier erpflig.: elen, wier geest. en: kraphs:deot hem âle. kad » GEDICHTEN, … 89 akijd con amore „ en dus gelukkig, worden geteekend,. Voorts bewijsc het ` nièc minder voor zijde, echt - vaderlandíche ge- sindbeid. En ook } wél hem ‚ die zich ondér ’s ‚mans frien- deg mag rekenen! >= Het. woordje. rìnkinken, van, den be- ker der vreu igde bevreemdde ons. 1e Herinne: ing aan 16, Nov. 1813, Vervaardigd, in 1815, is biĳkbaar. her uitvloeilel,des harte, niet, zoo al$ het in den beginne bruist en fchuimc, maar helder, “bêzadigd én... in ééa woord, het is een ftukje, dat, bij. al zijne eenvoudig; heid, den -grooten Dichter tot eere zou vertrekken. Het komt ous voor, dat, de. fterke zijds ‚van. den. Heer’ KLIJN zich in dezen bundel duidelijk kenmerkt. “Wij hoördeú hem eenmaal onzen TIBULLUS noemen; en gewisfelijk , het zach- te, natuur en waarheid, liefde. in: den algemeenften en rejniten zin des woords, kenmerken zijne beste ftukken. La- ten anderen hgog vliegen en diep delven; „Gij, > waardige man, blijf den kleinen gelijk in nederige genvoudigheid'f Wij zien, hoe zeer uw hart u tot hen trekt; Welaan, laten ze uwe voerbeelden zija!. `, ere o?. dlet Orapjelint, 1814, is ‘heel lief. ; ‚Aanmoediging, 5., April 1815. Wij hebbėn in. ‘der wid van een aantal apenkreten enz. verllag gedaan ‚en daaronder èns keten vervnid bevonden met zoo veel | gloed en kracht „als aps gelden -dichttuk- „voorkwam. Ng: en keùrig ; eù faat dic, ’bij laïhgereniéeftijd, diek: God hem gunne! misfchien in eene mate te: worden, wakeukem met de grootfle meesters van vroegeren en lateren tijd op “ene, sij plaatst; =, Rene hinderlijke, taa}fouc, doch zordir bee 4 e » à è E 96 ` bedoeling voot het tijm, vonden wi bi roy, teg. 4 valt ond; “drijgt voor. dreigt.” Het! flot maakt De Verjaardag von den Kroonprins, 6 Decs iti g, in één’ tWecëüiwiùtigtal viertėgelíge coupldtjes. Les vendig, en „opgewekt, gelijk het ovderwerp ‘medebrengt, bed fiaagt dit ftukje origereeh, Voot Fransch geboefte en derge- Dijke ZOU, écheer , ligt iemand een ander woord willen; te iner, daar zulks hard’ en ongemakkelijk in de uitfpraak iss Ín ‘het volgende coupletje werpt hij nog een' biik op zijnd Tiévelidgen. "(Ei zeg, KLIJN kebt gij nog nooit beproefd, of gij ook éen tweede VAN ALPHEN Voor hen kondet wots den ?) B. KLIJN BZ, CÉBICATEN, Komt, kinders! zet u welgemoed Bij koek en fpeelgoed neët: Had de Erfprins niet gewaagd zijn bloed, Sint. Niklas gaf niet meer, o, Moge de doorluchtige Vorst, ook in viede, fteeds sja als St, Nikolaas, die vreugde in alle huizen brengt! Amen: Hiér meenden wij te eindigen, Doch, wij bebben nog geen woord gezegd van de 'welgeftelde en gepaste Voorrede, it welke de Dichter zelf dé jaartallen’, als eerie: foort van maan itat der dichtertijke waarde, ons doet‘opmerken;:en van â dichtmatige Opdragt aan zijne Moeder, welke wij „ook ats ken benedicat voor de onlangs overledene, wet garne geheel zouden ‘geplaatst hebbén, bijaldien de lengte ‘van: dit verflag en van het ‘gegeven {taal ons niet verpligteden, ‘hier . st ze breken. 2 P. Tatonrs ABKABAMISYPUES; J. Us D, quondam: Pres ` doris cet. ' EpanortHotita Epistola ad 'ceteberrimuni Antet gesforem JOANNEM MELCHTOREN KEMPERUM, de æratis nostra fatis cep. disputántem. Accedit Anonymt Sét mo, faam propriam fapientiam jactantes, novantes Batavos ‚ per@ringens. Groninge, Olmec, Amlelodani, et, mr Gm Bro. frees f f th F Taen deze: mau orderschtig TACO KERAKAM SY we heel, d T. A. SYPKEÉS, EPISTOLA AD REMPERUM. or teer, zoo als - hij: zegt, dan anttonceren wij hier de Opera niiz van TACOAËKAHAM SYPxES.’Woort hij ter plaats fæ; waar hif zijne Opera heeft laten’ drukket, dan woont hif te Grohingen, te: Amfférdam, te Utrecht èn’ te pasifim: dat B té zeggen, hij woont nergens; hý ‘is een Nomade, een server, eert aáùklage gelijk de Satán Mm het boek’, Jos gerard. Daar wij echter twijfelen,’ of er wel ooit iemand geboren is, wiend naam is T. A. SYPEES, Zoo wilten wij met dézen ‘Heer ĉen- woordje wisfelen ,' dat hellig tusfchen ons beidéń blijft en voor den fézer Abracallabrk zil zijn, Wij gelooven ' dan, Mijn ‘Heer sYPKes, det gif: niet sYPKES heet, maar..... ja! taid- eens! Gij gelijkt als twee druppee len witter op iemand, ‘dier wij kennen, maar wiens naam ons pu‘niët te blnnén fchiet, Ja, die eigen- namen te onthouden, dar is kerelswerk. Recenfent zit er altijd meê. Het'is zoo wat een mam uit de botanie: maar of het Miet, en of het rooit; en of het angeliet, en of het zonnebloemt ? dat je ons nu wat ontfchoten. Maat- zie hier het Ågnalement, Hif woont niet te Amfterdem, niet te Grorfugen, hiet te Utrecht, piet te pasim: maar hif woont in eene (tid, gelegen tuse fchen Oegstgeest ‘en: ‘Leyderdorp. Hij: is een fatfoenlijk mai,- maar extraordinalr: mager, '''Hij draagr een ‘flaart in het haars of het eigen“haar is, of een pruik, dat zou Récere intop zijt confctemie niet durven verklaren, noch ddir een Ee om witlén' trekken. Hij'is van Zijn- teven geweest S. tè … Hj heeft ook witlert worden T. D. te D. Toen deze cet iiet opging, heeft bij im gramen moede laten’ druke ken zijn C. E. Dit etfendig produkt re vaardigde de mig. lakking vat zij oogmerk , en hétzécń AP Feder gepresteerd heeft, ja, dat kan ` nog al dpor “den beugel, Zoo meb er flechts den’ vorm én de materie aftrekt. Mar ‘genoeg Partia sulorit: Gj zut misfchiteh ‘denker , Mijn‘ Heer syPues? Wat: wij gek-zin.:Na ja! dat zijn ‘wij odk twel eens een beer je. Maar, ofider ons gezegd, gij hebt het buskruïd ook niét uitgevonden, En om u te toonen, dat wij ook wel eens in ernst kunnen fpreken, zoo heffen wij aldus onze fpreuke san: Ren obfcurant, bang als een wezel, die zijnen naam niet durft noemen, die zelfs den moed niet heeft om ons de. drukpers te wijzen, die hij met zijn kladfchrift bezoedeld heeft, zulk een obfcurant tast hier met naam en toenaam eenen man aan, als KEMPER, die voor vrijheid en vader- land 92., Ta A. SYPEES, EPISTOLA AD. KEMRERUM land n ORANJE. met,Zijn kop, gefpeeld, heeft ; die, fchoou: de ‘gelukkigfte. huisvader en door gade en kroost gangebeden p. het algemeen. belang boven de teederfte, betrekkingen heeft, kunnen ftellen; die, Zonder bejag van eereposten, tot den, Schoot van zijn, gezin en de beoefening, der- letteren is weder- gekeerd; die in zijne voortreffelijke Redevoering mannelijke, waarheden heeft gepredikt, aller behartiging waardig 3 en dië zich tot op dezen dag in het vertrouwen des Konings heeft gehandhaafd, terwijl voor heethoofden, als- TACO ABR A= HAM SYPKES, in weerwil van alle hunne Opdragten ; het oar. van den besten , Monarch geloten blijft, — Vergt van, ons geene recenfie, ‘Lezers! Wilt: gij de groote fout van KEMPER weten?. Hij is te gematigd, En. zu: kunt gij allen zelve recenferen, Wij willen, den naam ;van KEM PER, niek bevlekken door een-parallel te trekken;tusfchen hem qa den Zen onedeimoedigen- aanvaller. „De fentimenten vap KEMP ER zijn de gevoelens van alle braven en verftandigen, Laat TA- co het fystema zelf aantasten ; maar bij fpare , eenen mans die naast de VAN DER DUINS en HOQGENDOUPEN eene kervolle plaats. verdient in de gefchiedral vgn.Neêrlands vere losfing.. Alles is bier melaatsch. De. Opdragt aan de, Heeren VAN DER DUIN Gn HOOGENDORP neemen wij.een.fchand- ituk, waarin de ondeugepdheid van TAco allerwegen door: Îtraalt. Wat zullen wij van het Latijn zeggen? Het is net zoo, als het Latijn van dien mageren man tusfchen Ley- derdofp en Oegstgeest; dát is te zeggen, door en door hecht. Voorts zegt TACO, dat hij een Buiten heeft, dat hif anheonoria, Vergezigt, wil noemen: wij verklaren hem voor móorb » bijziende, zoo. wel in het phyâeke als in het morêle. — Nu, dat recenfêren is een kruis! Het boekje vau TACO heeft ons ceri ‘geheelen avond gekost, Laat de Redacteur ‘ons eens weêr zulk een ftuk-op het dak zenden!, Her. gaat ; zonder vorm van proces, poar s gene plaats, unde negant. redire “avêmgham., Ot: oroa ré _ +’ - + t Li i tel ‚nr BOEKBESCHOUWING, Skutel van de verborgenheid der laatfie tijden, ‘of dë zegepraal des Christendoms over alle volken der aar- de. Door n. Nüsre. Te Rotterdam, gedrukt voor rekening van den Autheur , bij N. Cornel. Ao. 1817, ga de Schepping 5998. In gr. 8yo. 390 BA Bij Ine teekening f 3-:=: H. gens eigen getuigenis, ble 158 , bij voorkeur bezig hield met het maken van aanteekeningen op zoodanige plaats len der H. Schrift, die geene flrekking hebben tot ons derwijs-in de waarheden des geloofs , noch tot aanvuring van het vertrouwen op God, noch tot voorfchriften van ons zedelijk gedrag ; waarvan” dan echter de voorrede kan uitgezonderd worden, als waarin hij de echtheid van 1 jo. V: 7. beweert en betoogt: zoodat wij waar. lijk hier. vonden, hetgeen wij nergens meer en nergens minder verwacht hadden, dan hier. 