VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Het ruggemerg en verlengde ruggemerg van den Neger verfchillen , volgens onzen Schrijver, ook niet van die des Europeaans. De kleine en groote herfenen zijn ge- lijk , behalve in eenige rasfen , bij welke de flangswijze MENCELW. 1839. No, 1. B 18 WAARNENINGEN wendingen en groeven van de halfronden der herfenen meer fymmetriek fchijnen , dan zij het gewoonlijk bij de Europeërs zijn. SÖMMERING heeft beweerd, dat de zenuwen onder aan de herfenen bij den Neger dunner zijn dan bij den Europeaan, vooral de reukzenuwen ; terwijl TIEDEMANN verzekert, nimmer eenige dier bijzonderheden te hebben kunnen ontdekken. Volgens onzen Schrijver verfchillen de herfenen van den Orang-outang en den aap van die des menfchen: 1°. daarin , dat zij kleiner, ligter, korter, naauwer en lager zijn; 2°. dat zij, ook wanneer men de grootte der zenuwen vergelijkt, kleiner zijn dan bij den mensch ; 3°. de vierdubbele ligchamen, met betrekking tot het rug- gemerg, en de bedding der gezigtszenuwen , zijn kleiner dan bij den mensch; 4°. de wendingen en groeven der ' herfenen zijn niet zoo talrijk en zoo diep als bij het menfchelijk geflacht; 5°. de eenige meerdere gelijkvor- migheid , welke tusfchen de herfenen van den Neger en die van den Orang-outang beftaat, wordt in de wen» dingen en groeven van de halfronden der herfenen gevon- den, welke meer fymmetriek zijn dan bij de Europeanen. Uit de door hem gedane onderzoekingen heeft TrE- DEMANN deze gevolgtrekkingen afgeleid: a. Dat de herfenen des Negers , in derzelver geheel, hetzelfde vo- lumen hebben als die des Europeërs en der overige men- fchenrasfen; het gewigt der herfenen en de ruimte der beenige herfenkas bewijzen zulks. &. De zenuwen des Negers, met de grootte van deszelfs herfenen vergele- ken , zijn noch dikker noch zwaarder dan die der Euro- peanen, gelijk sÖMMERING en diens leerlingen be- weerd hebben.. c. De buitenfte oppervlakte van het rug- gemerg en verlengde ruggemerg der herfenen en kleine herfenen van den Neger vertoont geen zeer aanmerkelijk onderfcheid met die der inboorlingen van Europa. d. De inwendige bouw, de verdeeling van de aschgraauwe en mergachtige zelfftandigheid noch ook de innerlijke inrig- ting van de herfenen des Negers vertoonen geenerhande onderfcheid met die des Europeaans. e. De herfenen OMTRENT DE HERSENEN DER NEGERS. 19 des Negers gelijken niet meer naar die van den Orang- outang , dan het brein van dezen naar dat der andere menfchen gelijkt, uitgezonderd alleen in eene iets meer fymmetrieke verdeeling der wendingen en groeven van de halfronden der herfenen; offchoon het nog niet zeker zij, dat dit bij alle Negers hetzelfde is. Deze belangrijke opmerkingen van den Heer TIEDE- MANN worden gevolgd door eenige overwegingen nopens de verftandelijke vermogens van den Neger. Daar de herfenen het werktuig zijn, door middel van hetwelk wij denken, redeneren, wenfchen en willen, even gelijk de oogen het werk- of, zoo als wij zeggen, het zintuig zijn van het gezigt en de ooren dat van het gehoor, zoodat wij door middel van deze zien en hooren, zoo verkrijgen de ontleedkundige daadzaken , door den Schrij- ver medegedeeld, een zeer groot gewigt. Verfcheidene natuuronderzoekers van niet geringen naam zeggen ons, dat de Negers den overgang maken tot het apengeflacht , en flechts weinig boven hetzelve verheven ftaan; dat ge- volgelijk flavernij en onkunde hunne altoosdurende bes lemming is. TiEDEMANN beftrijdt een zoo hatelijk gevoelen ; hij heeft trachten te bewijzen , dat hunne ver- ftandelijke vatbaarheid met die der blanken gelijkftaat , en dat men het zwarte menfchenras ten onregte verlaagd heeft; kortom, dat het de omftandigheden en de dwin- gelandij der befchaafde volken zijn, welke het verftand van den Neger verdoofd en hem in banden gehouden hebben. Maar die zelfde Neger, thans, dank zij de meerdere menfchenliefde der regeringen! aan zijne oor- fpronkelijke vrijheid teruggegeven, kan zich uit zijnen ftaat van onkunde verheffen, en het is de gebiedende pligt der blanken, hem hierin behulpzaam te zijn , want zij zijn het geweest, die tot zijnen ftaat van verlaging het meest hebben toegebragt. Eene niet meer dan ver- fchuldigde vergoeding is het dus, wanneer zij hem-aan zijnen treurigen toeftand onttrekken, en hem zijnen rang in de maatfchappelijke fchaal doen hernemen. B 2 20 DE WAARDIGHEID DER NEDERLANDERS DE WAARDIGHEID VAN DEN NEDERLANDSCHEN LAND- AARD GEHANDHAAFD TEGEN DE AANTIJGINGEN VAN MADAME DE LAMARTINE EN DR. WAP. M ine Reis naar Rome in het voorjaar van 1837 , door Dr. wap, in den loop van dit jaar uitgegeven , en waarvan mij het eerfte Deel in handen kwam , is in- zonderheìd aanleidelijk , om den Lezer, die daarin eenig belang mogt nemên, te verwittigen, wat al vermaarde of beruchte perfonen door Dr. waApr zijn bezocht; en het verhaal van ’s mans kennismakingen vult in dit Deel al. menige bladzijde.. Onder deze bekleedt de kennisma- king met den Heer DE LAMARTINE en diens Echt- genoote eene voorname plaats; wordende zelfs de we- derkeerig gewisfelde verzen door den Doctor zeer goed- gunftig medegedeeld. Het is evenwel den Lezer tame- lijk onverfchillig, welke perfonen door war zijn be- zocht, en op wat wijze de Doctor door dezen is ont- vangen, geregaleerd en gecajoleerd. Een en ander zal toch wel à Ja manière Frangaife of Italienne geweest ` zijn. Maar onverfchillig is het den Nederlander niet , hoe de Bredafche Onderwijzer zich daarbij heeft gedra- gen; en wel, met nfine, of hij daarbij-het eerwaardig karakter van een regtgeaard Mollander, dan dat van een’ laffen vleijer van vreemdelingen , heeft aan den dag gelegd. Wil men een ftaal van hetgeen ik hier bedoel, het volgende kan den Lezer overtuigen, hoe diep de Doctor van de eer der Natie, waartoe hij het voorregt heeft te behooren, doordrongen is! Aldus leest men bl, 15 en 16: Meyrouw de Lamartine , aan wier linkerzijde ik de eer had geplaatst te zijn, kwam telkens op onze fchilderfchool terug, en beloofde zich van eene reize naar °t waterrijk en fcheepyarend Holland niet weinig voedfel voor haren kunstfmaak ; ook wenschte zij op de plaats-zelve kennis te maken met onze zoo ver befaam- de en door het gerucht al te zeer overdreven zindelijke GEHANDHAAFD. 21 heid; zoo doende kon ik ook hier het algemeen aange- nomen denkbeeld wegnemen, alsof Broek in Waterland het ideaal van geheel Nederland oplevert. Tot hiertoe gaat alles wél. De Doctor zit bij den Heer DE LAMARTINE aan tafel en naast diens Gade, aan bare linkerzijde, de naaste aan het hart. De uitge- zochtfte fpijzen worden in louter zilver opgedragen, en hij, de verhaler, heeft een’ livereiknecht achter zich. Hij drinkt de fijnfte wijnen van Frankrijk , van het Oosten — nog meer, van den Libanon! Hij eet Oos- terfche confituren , op een Smirnaasch tapijt (?) in kris- tal en goud voorgediend! Hij gebruikt , eindelijk , de mokka, en daarbij de Turkfche prachtpijp, met het rookkruid der Muzelmannen, het een zoo wel als het ander een gefthenk van den Grooten Heer! !! Mevrouw DE LAMARTINE vult den tabakskop , en — na lang verzet — war, de Hollander , rookt gelijk een Turk! (Zie bl. 17.) En, ondanks dit alles, heeft wap den heldenmoed , der Frangaife het denkbeeld te ontnemen, alsof Broek het ideaal van geheel Nederland zoude op- leveren. Bravo! dát noem ik eerst vaderlandsliefde , Heer Doctor! Thans echter komt het hinkende paard leelijk achter- aan fukkelen! De Reiziger vervolgt: Doch toen zij ook van den Hollandfchen rijkdom ophaalde , en vroeg , hoe men bij ons die fchatten toch verteerde, kon ik haar moeijelijk met het antwoord voldoen, dat het op- flapelen van goud den Hollander een genot verfchafte, misfchiern grooter: dan een Engelschman het verteren; zij meende, dat het eindeloos tobben, om geld te win- nen, het ware genieten des levens verbande, terwijl zuinigheid zoo fpoedig tot. karigheid en karigheid we- derom zoo ligt tot gierigheid voerde, behalve dat kunst en wetenfchap, voor zoover daarmel geen koophandel verbonden is, onder den tnyloed van zulk een volksgeest geweldig moeten lijden; — er lag zooveel waarheid in die redenering opgefloten, dat ik, om er geen amen op te zeggen, liever den fchijn aannam , alsof het on- 22 DE WAARDIGHEID DER NEDERLANDERS beleefd zou wezen, eene dame in hare zoo wél voorge- dragen bewering tegen te fpreken, Ja, Lezers! het ftaat er; en wat dáár ftaat, heeft Doctor JAN — J. F. wap gehoord, gezegd, gefchre- ven, en thans drijft hij de onbefchaamdheid zoo verre , om het door den druk te verfpreiden.’ En wie is de verbreider van die laster- en logentaal? Een der On- derwijzers onzer Zonen aan de Militaire Akademie te Breda, wien des Konings goedheid de gelegenheid ver- fchafte naar Rome te reizen; maar gewis niet met de bedoeling , opdat hij een achtbaar Volk, in de oogen van wufte vreemdelingen, verguizen zou! Een man, die het brood dier Natie eet, welke door hem openlijk in het aangezigt wordt gefpogen ! Dat eene Frangaife, eene Madame DE LAMARTI- NE, ons Land en Volk , onze zeden en gewoonten fcheef beoordeelt, vergeven wij haar, omdat zij uit onkunde dwaalt, en Franíche ligtzinnigheid veel te nietig en te bekrompen is, om Nederlandfche regtfchapenheid te kun- nen begrijpen en omvatten. Maar toen wap aan de taal der onkunde ten antwoord gaf: dat het opflapelen van goud den Hollander een genot verfchafte , misfchien grooter dan een Engelschman het verteren , toen wist hij, dat hij loog! En toen hij, op de brabbeltaal eener Frangaife , den fchijn aannam , alsof het onbeleefd zou wezen, eene dame in hare zoo wél voorgedragen bewe- ring tegen te fpreken, toen handelde hij als een laag- hartig vleijer en huichelaar ! Ik verklaar dit hier even openlijk , als wap onze Na- tie openlijk dorst verguizen, om bij vreemdelingen de eer der tafel te genieten en voor een’ man van gewigt door te gaan. — War! wat is onbefchaamder : zulk een gedrag aan het Oostersch feestmaal van een’ Fransch- man, die zeggen durft: „ Ik baad in ’t goud!” of de openbare mededeeling eener taal, den Nederlander geheel onwaardig ? Eilieve, Heer Onderwijzer, Doctor of Profesfor , of hoe gij het liefst wilt genoemd zijn! (de groote DE GEHANDHAAFD. 23 LAMARTINE — gij boekftaaft het zelf , bl, 20 — noemt u eenvoudig Mr. beeld voor oogen, hoe diep een zoogenaamde Neder- lander zich verlagen kan! Een Amflerdamsch Handelaar. DE RUSSISCHE JAARMARKT TE NIS'HNJI NOWGOROD. (Uit GEORGENGELHARDT's Reize in 1830, onder den titel Rusfifchen Miscellen te Petersburg 1832 uitgegeven.) Ik wa te Nis'hnjt Nowgorod ten tijde van de groote jaar- markt. Deze belangrijke handelftad, geheel uit fteen en ijzer, benevens alle daartoe behoorende kanalen en andere werken , is voltooid, en de ganfche aanleg vertoont zich als reusach- tig, vooral wanneer men de oude, ellendige houten kramen van Makarjew gezien heeft, van waar de markt werd ver- legd naar Nowgorod. Evenwel, meet ik bekennen, gaat het mij, even als vele kooplieden alhier: de nieuwe prachtige markt met alle hare regelmatigheid, met evenwijdig loopende ftraten en fchoone fteenen winkels enz., is mij vreemd — ik ben er nog niet regt te huis. Men heeft den ouden, zekerlijk wat ruigen, Makariër glad gefchoren, in een’ vreemden vorm gedwongen, hem enge, netjes fluitende kleederen naar de mode en fchoenen aangetrokken, in welke hij nu ftijf en ongemakkelijk zich beweegt, en voor den waarnemer, die, niet alles met het oog van een’ koopman befchouwt, ook zijn voornaamfte fieraad, de krachtige, oorfpronkelijke na- tuur, verloren heeft. Tot mijnen troost is echter het na- tuurlijke , trots alle bemoeijingen, teruggekeerd of liever ge- bleven; op de ruime vlakte rondom de nieuwe jaarmarktftad hebben de oude Makarjewfche balagany, of houten kramen, weder plaats genomen — hier ben ik als te huis, en hier heb ik ook tevens mijne oude, eigenlijke Rusfen wederge- vonden, l ? Daar ftaat b. v, bij de rij der wieldraaijers en wagenma- kers, waar onafzienbare hoopen van Kafanfche raderen hoog opgeftapeld liggen, onder Gods vrijen hemel, een jonge knaap vopr eene zeer eenvoudige foort van draaibank, op welke hij naven voor wielen draait, Een, toevallig ter zelfde plaat- fe gegrocide, regte jonge boom is een weinig van zijne tak- ken ontdaan, en dient als wipftok; van deszelfs boveneinde, DE RUSSISCHE JAARMARKT TE NIS'HNJI NOWGOROD. 25 waaraan nog eenige bladeren zijn gebleven, loopt een fnoer om de, tusfchen loodregt in den grond geflagene planken zich draaiende, naaf rond, en van daar af tot aan het be- neden daaraan vastgemaakt treedplankje, hetwelk de vaar- dige konftenaar met zijne voeten in beweging brengt. Het in haast bijeengeflanste werktuig, dat zoo wankel ftaat, fchijnt naauwelijks zamen te hangen; en evenwel gaat de arbeid lustig van de hand, en in korten tijd is eene behoor- lijke naaf met randen en groeven fierlijk en glad vervaardigd. Ik befchouwde den knaap eenigen tijd, en gaf hem eindelijk mijne verwondering te kennen, dat hij op eene zoo onvol- komene draaibank nog iets goeds kon maken, „ Ei zoo!” antwoordde hij, fteeds voortwerkende, „ wat ontbreekt er dan aan deze draaibank? Mijn vader is als wieldraaijer in het ganfche Kafanfche land beroemd; zijn werk wordt overal gezocht, en hij heeft geene betere draaibank dan ik. Het eenige onderfcheid is, dat de zijne in de fchuur en de mijne onder den vrijen hemel ftaat, Ik heb mij deze heden mor- gen vroeg zelf gemaakt, en wat het wiggelen aangaat, dit zal ik haar wel fpoedig afleeren; als het heiligavond is, fla ik aan elke zijde nog fchuinfche ftutten, en dan zal het ding faan als een muur,” In den loop van ons gefprek vernam ik, dat hij eerst den vorigen avond als roeijer op eene groo- te boot uit Kafan was aangekomen, Hij had heden in den vroegen morgen zijne werkplaats uit eenige zaamgeraapte ftukken hout vervaardigd; twee naven waren reeds gemaakt, en hij hoopte vóór den avond nog twee in gereedheid te hebben. Met zekere zelfvoldoening. voegde hij er bij: „Ik heb reeds verfcheidene beftellingen — men kent ons.” Zoo zal deze jongeling drie of vier weken arbeiden, waarfchijn- lijk fteeds op den grond, nevens zijne luchtig opgeflagene werkplaats, onder eene mat flapen, brood en kwas eten, en zeer vergenoegd met vijftig roebels (want zoo veel hoopt. hij van zijn verdiend geld over te houden) naar Kafan te- rugkeeren. Al zijn gereedfchap beftaat uit eene gewone bijl, kleine handzaag, en drie oude beitels, waarvan er twee, welke niet gebruikt werden, voor in den gordel ftaken. Zoodanige zelfftandige kunftenaars zijn hier in menigte. De een vervaardigt fpeeken, welke een ander in de velgen en naven zet; dus wordt het wagenrad voltooid; een derde bereidt de disfelboomen enz, — in twee of drie dagen is al- les gemaakt. De fmid, die ook in het vrije veld zijne fmidfe ` 26 DE RUSSISCHE JAARMARET opgerigt heeft, bezorgt in zeer korten tijd het ijzerwerk, ' en ten langfte in vier dagen is een telega, dier er zeer wel uitziet, vervaardigd. - Niet verre van de ftapels raderen ftaat de zoogenaamde tfchig , eene ten minfte een werst lange, dubbele rij van aan- gefpannene boerenwagens, welke verhuurd worden, om koop- waren van den oever naar de markt te vervoeren, Dezelve zijn regelmatig geplaatst; ieder heeft zijn nommer aan den krommen disfelboom en aan den hoed van den voerman, en niet één mag anders, dan naar de volgorde, waarin ze ftaan, afrijden. Dit is volftrekt noodig, dewijl anders ligt ver- warring zou ontftaan onder de duizenden, die gaarne iets verdienen, De lieden zien zelve de nuttigheid van den maat- regel in, en fchikken zich dus gewillig naar die bepaling , welke door eenige uit hun midden gekozene ffarosty ftreng gehandhaafd wordt. Daar de behoefte aan vervoer zeer groot is, blijft de z/chig in gedurige beweging — dezelve gelijkt eene fuort van legertros, Zoodra van voren twintig of der- tig wagens afgereden zijn, fchieten de anderen telkens zoo ‚verre vooruit, en de terugkeerenden plaatfen zich dan weder aan het achtereinde, Wanneer men van eene kleine hoogte dit woelig tooneel overziet, heeft men een zonderling fchouwfpel. Het meeste werk hebben de lieden van de, aan gene zijde van het uit de Wolga in zee vallend riviertje opgerigte, groo- te loodfen met thee, welke hier aan den oever eerst afgela- den en vervolgens naar de magazijnen en kramen op de markt vervoerd wordt, Men moer de bergen van theekisten, die hier in loodfen,en ook onder den vrijen hemel opgeftapeld zijn, gezien hebben, om zich eenig begrip te vormen van de hoeveelheid thee, welke in Rusland gebruikt wordt, Ten tijde van de jaarmarkt liggen hier gewoonlijk ongeveer 35,000 zibieken. Deze zijn houten, met lood belegde en in vellen genaaide kisten, waarvan ieder omtrent 50 pond thee inhoudt, dus te zamen 1,750000 ponden, Hiervan wordt omftreeks 20,000 of 30,000 pond buitenslands vervoerd, maar het ove- rige binnenslands verbruikt, en wel flechts in een gedeelte van Rusland; want geheel Siberië en ook eenige gewesten aan deze zijde van het Uralfche gebergte voorzien zich on- middellijk uit Kjächta, alwaar jaarlijks 6,000,000 pond en meer wordt ingevoerd. Thee is eene algemeene en dagelijk- fche behoefte bij geringen en aanzienlijken ; ieder drinkt thees TE NIS'HNjI NOWGOROD. 27 in de vergulde prachtzalen der hoofdftad en in de armite hut van het ellendigfte dorpje, overal drinkt men #/chajku (thee- tje), overal is de famowar (zelfkoker, eene foort van thee- ketel) eene der eerfte noodwendigheden bij het oprigten van een huishouden, Jaarlijks worden hier over de 10,000 kope- ren ketels ter markt gebragt en grootendeels verkocht, Tegen- over dezen voorraad van thee ftaat in het veld eene zeer lange rij wagens, die zich niet met vervoer in de nabijheid ophou- den, maar tot verdere verzending van goederen, door het ganfche rijk en ook wel buitenslands, dignen. De voerman van zoodanigen wagen zit daar bij zijn’ kop /chtfchi , treft eene overeenkomst, en rijdt na verloop van weinige uren naar Berlijn, waar hij misfchien nooit geweest is, van {praak, geld , leefwijze enz. niets weet, Hij komt er evenwel, weet zich overal goed door te helpen, en keert voorts zeer be- daard naar huis terug.. Verder voortwandelende, kwam ik bij eene rij kramen, waarin hangfloten van allerlei foort in onbegrijpelijke menigte opgeftapeld lagen. Ik knoopte een gefprek aan met een’ der kramers, en vernam, dat hier in twintig kramen ongeveer twee en een half millioen verfchillende floten, van 10 toe- bels het ftuk tot 36 kopeken het dozijn, en omtrent even zoo veel mesfen voorhanden zijn, die grootendeels gedurende de markt verkocht worden, bijzonder de goedkoopften. Ik zeide: „ Maar, vriend! hoe is het mogelijk, voor drie ko- peken een flot benevens fleutel te leveren?” Hij antwoordde lagchend: „ Ja, juist deze goedkoope en, om de waarheid te zeggen, echte waren brengen ons het meeste voordeel aan; dit tuig bakt men zamen als pannekoeken, en elke knaap is tot den arbeid te gebruiken,” — „ Sluiten dan de- ze dingen ook goed?” — „Nu ja, daar zijn èr wel on- der ; doch hierover bekommeren zich de Perzianen en India- men niet zoo zeer. Zij vragen flechts naar het getal en naar geheime floten, fecretoy”” Hier werd ons gefprek afgebro- ken door de komst van drie Perzianen, welke, met hunne hooge mutfen van lammerenvellen, ín de kraam traden, en te kennen gaven, dat zij vijf- of zesduizend floten wilden koo- pen. Zij begonnen dus daarmede, dat zij van elke foorty waarvan er omftreeks de veertig waren, hoopen te zamen legden, die fteeds kleiner werden, naarmate de prijs der flo- ten fleeg. Zij namen dus meest van genoemde goedkoope foort, maar ook nog bijzonder van zeer aardig, in onder- 28 DE RUSSISCHE JAARMARKT fcheldene vormen, uit koper vervaardigde en met zekere figu. ren, op blaauw en rood verfoeliefel, verfierde floten , die onder den naam van ’s kenskie famki (vrouwenfloten) bekend zijn, dewijl ze tot gefchenken voor de vrouwen gebruikt worden, Lang duurde het, dat men koos, ter zijde legde, weder verwisfelde enz.; eindelijk waren er 5400 floten van 32 verfchiltende foorten uitgezocht, en nu verlangden de koo- pers, nog honderd ftuks fecretoy op den koop toe te heb- ben. Deze fecretoy zijn floten, waarachter eenig kunstftukje is verborgen. De Oosterlingen ftellen er doorgaans veel prijs op. Met eene veelbeteekenende houding haalde nu de ver- kooper eene groote kas voor den dag, die deze wonderfloten bevatte, en waarvan het flot zelf er zoodanig eeù was. Hij gaf hun den fleutel, en verzocht hen, de geheimenisvolle kas te openen. Nadat zij zulks lang vergeefs beproefd hadden , floot de kramer eindelijk zelf open, nam uit onderfcheidene vakken van de kas de wonderbare kunstfloten,, en prees ze den koopers aan, die bij elk door eene drukking openfprin- gend klepje of iets dergelijks in een luid gelach van goed- keuring uitbarstten en wel gaarne al de /ecretoy zouden ge- had hebben. Dat gaat echter niet zoo gemakkelijk; want ge- woonlijk wordt flechts één wonderflot op de honderd ftuks gemeenen toegeftaan. Twee uren duurde deze onderhande- ling, en men werd het eindelijk eens omtrent de toegift van 75 fecretoy. Nu volgde het tweede bedrijf — de bepaling van den prijs voor alle de uitgezochte floten te zamen. Vol- gens de berekening des verkoopers , moest de fom boven de 7000 roebels bedragen; de koopers boden 4000 roebels. Zeer bedaard pakte de kramer zijne fecretoy in; zij kwamen op, hij een weinig af, ende Perzianen gingen eindelijk misnoegd heen, „ Nu, vriend,” zeide ik, „daar hebt gij een paar uren ver- loren en niets verkocht.” Zijh antwoord was: „ Nitwfchew” os (het kan niet fchelen); zij ontgaan mij toch niet; wan- neer zij eens uitgezocht en de fecretoy gezien hebben , ko- men zij elken dag een paar maal terug met de betuiging , dat zij nu in ’t geheel niet meer koopen willen — intusfchen bieden zij telkens iets meer, en na eenige dagen heb ik mij- nen prijs.” Ik praatte nog verder met den man, die mij verzekerde , dat alle deze waren flechts een gedeelte van den arbeid van twee, tachtig werften van hier gelegene, Grafelijke Schere- metewfche dorpen uitmaken, waar alle bewoners, mannen , TE NISHNjI NOWGOROD. 29 vrouwen en kinderen, flotenmakers en mesfenfmeden zijn, en waar millioenen mesfen van allerlei foort vervaardigd wor- den, waaronder, benevens wezenlijke meesterftukken, ook eene foort van knipmesfen met rood ingewerkte beenen hech- ten, welke, even als die floten, voor 36 kopeken het dozijn verkocht worden. Dit alles wekte bij mij veel belangftele ling; ik zocht van de merkwaardigfte artikelen iets uit, en hierdoor en door de blijken mijner deelneming verblijdde ik den eerliĳjken kramer zoo zeer, dat hij mij dringend noodig- de, om in het aan zijne kraam belendend kamertje te gaan, hetwelk even luchtig als deze uit planken opgeflagen, maar met een papieren behangfel verfierd was, Hier vond ik geen ander huisraad dan zijn bed, zijnde eene krib van drie planken, met een wojlok (vilten dek), hetwelk de ma- tras verbeeldde, benevens eene kleine wankel ftaande tafel en eene bank. Ik moest mij nederzetten en, in weerwil van alie tegenftribbeling, een glaasje naliwki drinken en een wei- nig gezouten visch daarbij eten. Hetgeen hij mij van Pawe dowo verhaalde, deed in mij den wensch ontftaan, om het merkwaardige dorp te bezoeken; naauweliĳks had ik denzel- ven geuit, of mijn vriend was reeds in geestdrift, en wilde terftond weten, wanneer ik daarheen rijden zou, Ik vroeg: „ Wat behoeft gij dit dan juist zoo naauwkeurig te weten, broertje?” Hij antwoordde: „Wel, dan rijd ik vooruit, wacht u aan den fcheidweg op, en breng u in ons dorp. Hier in de fteenen winkels , even als voorheen met de hou- ten kramen te Makarjew plaats had, vindt men voor elke foort van waren eene bijzondere rij; zoo is er onder anderen ook eene voor gouden en zilveren ftoffen en tresfen, In een’ dezer winkels, die van boven tot beneden geheel opgevuld was met fchitterende voorwerpen, zag ik in het voorbij- gaan, tot mijne niet geringe verwondering, voor een’ groo- ten fpiegel à la Pfyche een aardig jong dorpmeisje ftaan, rondom hetwelk drie oude vrouwen bezig waren met haar eenen farafan aan te trekken, die uit eene dikke gouden ftof met groote zilveren bloemen gemaakt en zoo ftijf was, dat dezelve wel verguld blik geleek, Daar dit kleedpasfen, even als een Jever du Roi, in het- openbaar plaats had, ging ik ook in den winkel, begon een gefprek met ver- kooper en koopfters, en vernam nu weldra, dat het meisje de bruid, en de dochter van een’ rijken boer uit Pawlowo was, die haar voor de aanftaande feestdagen eens regt kostelijk witdosfen wilde, Reeds lang vóór mijne aankomst was over den prijs van het gouden kleedingftuk onderhandeld gewor- den — de moeder had 450 roebels geboden, maar de koop- man zwoer hoog en duur, dat het hemzelven over de 550 kostte. Over en weder was men zeer woordenrijk, en poog- de aan den eenen kant de voortreffelijkheid der waren hoog te verheffen, aan den anderen de gebreken breed uit te me- ten. Van tijd tot tijd werd er eene kleine pauze gemaakt, om adem te fcheppen; dan bood de moeder iets meer, en de verkooper kwam een weinig af, tot dat zij eindelijk voor nagenoeg 500 roebels eens werden. Nadat deze fom uit een in verfcheidene doeken en lappen gewikkeld pakje voor den dag gehaald en uitgeteld was, werd onder een onophoude- lijk praten het pronkkleed zorgvuldig ingepakt en wegge- dragen. Ik vond den prijs voor de kleeding van een dorp- meisje zeer hoog; maar de koopman verzekerde mij, dat zoodanig iets zeer gewoon is in Pawlowo, en dat de ganfche opfchik van eene brùid, daaronder begrepen het met goud ge- ftikte voorhoofdsftuk , oorhangers , hemdknoopen, parelfnoer enz., wel op 1000 roebels te ftaan komt. Men moet echter in aanmerking nemen, dat gewoonlijk zoodanige /arafan, niet TE NIS HNJI NOWGOROD. De platina-munt is hier reeds algemeen in omloop, ` Een duidelijk bewijs , dat dezelve de Rusfifche nationale munt ge- worden is, vindt men hierin, dat het volk daaraan reeds eene nationale benaming heeft gegeven — de platina-duka- ten zijn onder den naam van ferinkie (graauwtjes) algemeen bekend, en worden niet alleen door de kooplieden uit het binnenland, maar ook zelfs door de boeren, liever aangeno- men, dan de gouden dukaten, Een oude kramer, die eeni- ge van deze nieuwe muntftukken inwisfelde , en ‘wien ik mij- ne verwondering te kennen gaf, dat eene onlangs eerst inge- voerde munt, die op het uiterlijk aanzien toch op verre na zoo veel waarde niet fcheen te hebben als de fchoone, ge- le, blinkende dukaten, boven deze gefteld werd, antwoord- de mij: „ Mijn lieve Heer! de oude dukaten zijn altijd vreemde koopwaren; men weet niet regt, hoe veel zulk een ding waardig is. De ferinkie is eene. eigene landsmunt, door onzen vader, den Czaar, gegeven; wat dezelve waard is, ftaat er op gefchreven; daarvoor neemt de kroon dezelve aan; ieder weet dus, wat hij heeft. Dus vertrouwt men de munt en neemt die gaarne aan.” — Zij is oorfpronkelijk door de bergwerk-eigenaars DEMIDOW En JAKOWLEW in zwang geraakt, die veel platina bij de metaalwasfching ver- kregen, hetzelve te Petersburg deden munten, en hunne ar- beiders en leveranciers daarmede betaalden, Gelijk ik had voorgenomen, reed ik van Mis Anji Nowgorod naar Pawlowo, na alvorens al mijne welfprekendheid aangewend te hebben, om den wakkeren PosNikow het medereizen mit het hoofd te praten. Ongaarne bewilligde hij eindelijk, doch verzekerde bij het affcheid nogmaals, dat ik door de zijnen met blijdfchap ontvangen zou worden, Trouwens, hieraan had ik ook niet getwijfeld; ik reisde immers naar echte Rusfen, en bij de zoodanigen heeft men geene bij- zondere aanbeveling noodig, om een vriendelijk onthaal te vinden, Pawlowo is een groot en aanzienlijk dorp, heeft verfchei- 32 DE RUSSISCHE JAARMARKT dene ftraten, met eene menigte fteenen woonhuizen, fmede- rijen, zeepziederijen en leerlooierijen. Zes fchoone fteenen kerken met koepeltorens doen op zekeren afftand eene goede werking, en geven aan dit dorp het voorkomen vau eene ftad. De meeste werkplaatfen zijn op gelijke wijze ingerigt. Thans , in den zomer, biedt eene wandeling door het dorp een hoogst merkwaardig gezigt, Wegens de groote hitte, zijn alle man- pelijke werklieden, oud en jong, bij den arbeid naakt tot aan de middel, alleen wijde linnen broeken aan hebbende; voor elk open venfter ziet men een paar zulke Jerkules-mo- dellen — fchilders en beeldhouwers moesten derwaarts gaan , TE NISHNJI NOWGOROD. 33 om de fchoone vormen en fterke fpierkracht dezer praktifche natvurmenfchen te beftuderen, Elken zondag is in Pawlowo eene groote markt, waarop , de bewoners van Worsma en andere omliggende -gehuchten of kleine dorpen, die meer of min hetzelfde bedrijf uitoefe. nen, hunne gedurende de week vervaardigde goederen ver- koopen, om er levensbehoeften of ook artikelen van weelde voor terug te brengen, Pawlowo heeft ook belangrijke leerlooijerijen en zeepziede- rijen, De laatstgenoemde fabrijken worden meest bewerkt door vrouwen, die hier vlijtiger en arbeidzamer zijn, dan ergens elders in Rusland, Met genoegen heb ik opgemerkt, dat de lieden alhier, de betere woningen en een weinig weel- de in bet huifclijk leven niet medegerekend, nog zoo tame- lijk wel reine, onbedorvene Rusfifche boeren gebleven zijn. In fabrijkplaafen heerscht gewoonlijk, bij mindere welvaart, veel meer zedeloosheid onder het werkvolk ín fabrijken — de benaming van fabritfchnyj is, in den mond van den gemeenen man, reeds gelijkluidend met deugniet geworden. Hier heerscht niet dat zedebederf ; en die fchijnt vooral daaraan toegefchre- ven te moeten worden, dat men , ja, wel fabrijkarbeid doet, maar ieder in zijn eigen huis, in den kring der zijnen , in en voor zijn gezin; zoo krijgt hij lust in zijn werk, en zijn perfoonlik voordeel bewaart hem voor vele uitfpattingen ; terwijl in groote fabrijken aan de opgchoopte menigte van arbeiders hun werk vreemd blijft — zij werken enkel om loon, en, daar zij den ganfchen dag verwijderd van de hun- nen zijn, verliezen zij allen zin voor huifelijkheid. Jam- mer , dat het bij zeer vele fabrijken niet anders kan zijn! Nadat ik den voormiddag met bezigtiging van vele merk- waardigheden had doorgebragt, wachtte mij een regt natio- naal, zeer zindelijk en {makelijk toebereid middagmaal. Ik moest echter de gulle lieden, welke mij gastvrijheid betoon- den, eerst door fterk dringen en bidden overhalen, om er , zelve mede deel aan te nemen. Zoo als gewoonlijk , bedien- den de huisvrouw en hare dochter — de laat{te vooral was zeer werkzaam; zij haalde de geregten, verwisfelde fchotels en borden, enz. Alleen de oude grootmoeder, eene acht- bare vrouw, bleef op hare plaats zitten, en vergenoegde zich, nu en dan een’ kleinen wenk te geven; doch zij be- wliĳjtigde zich, om mij geweldig tor eten en drinken te noo- digen. Voor het overige was haar onderhoud aangenaam en MENGELW, 1839. no. 1. c 34 DE RUSSISCHE JAARMARKT TE NIS'HNJI NOWGOROD. werkelijk leerzaam, wegens het juist oordeel en gezond men. fchenverftand, in alle hare gezegden doorftralende:, Zeker kan deze oude vrouw niet lezen; maar het ontbreekt haar daarom geenszins aan heilzame levenswijsheid. Van verfchei- dene in de werkelijke wereld voorkomende dingen heeft zij juister en duidelijker begrippen, dan men bij menigen geleer- de aantreft. Eindelijk was het tijd, om te vertrekken. Bij het affcheid van deze goede lieden werd ik nog als overladen met eene menigte van dankbetuigingen voor de eer en het genoegen, door mijn bezoek hun aangedaan ; terwijl men tevens mij dringend bad, om toch op mijne terugreis bij hen mijn’ intrek te nemen, ten einde ook den ikja wasfilitsch (den afwezigen gastheer) het geluk te verfchaffen van mij te herbergen. Als ik in mijnen, met de ` fchoone paarden van mijnen vriend befpannen’, wagen ftap- pen wilde, vond ik denzelven zoo vol gepakt met versch gebakken brood, koeken, koud gebraad, ingelegde agurken en naliwki-Aesfchen, dat ik zelf naauwelijks plaats kon vin- den, en, tot groot leedwezen der vriendelijke gevers, ver over de helft daarvan moest achterlaten, Onder duizend wen- fchen voor eene gelukkige reis vertrok ik, DE SCHOONE KREOOLSCHE. Een Verhaal. — He: middagmaal was ten einde, en het gezelfchap had zich door het park verfpreid, Ik was in de nabijheid eens koepels ftaan gebleven, van waar men gelijktijdig de lom- merdreven van St. Cloud en de grillige kronkelingen der van Parijs wegvlietende Seine overzien kon, Eensklaps werd ik, beneden op het voetpad, Dr, MILLER (*) gewaar, die naar mij toe kwam, Dr. MiLLER is een vóór ettelijke maanden uit Amerika herwaarts gekomen Methodist, en was heden morgen aan den Heer HENRY VARIN, bij wien wij ons bevonden, voor- (*) Men weet, dat in Engeland en in Noord-Amerika die titel aan Godgeleerden gegeven wordt, zelfs wanneer zij den akademifchen graad, waaraan dezelve verbonden is, eigenlijk nlet bezitten, DE SCHOONE KREOOLSCHE. 33 gefteld geworden, Eenige uren geleden had ik een lang ge- fprek met hem gehad, gedurende hetwelk ik hem als een’ man van meer dan gewone waardije had leeren kennen, In- zonderheid had mij de mengeling van ernst en ftoutheid, van onbuigzaamheid en zachtheid verrast, die in alle zijne ge. dachten, in alle zijne redeneringen doorftraalde, Het was voor de eerfte maal, dat ik met een’ dier Zendelingen zon- der punthoed in aanraking kwam, die onbedeesd midden on- der lieden der groote wereld verbetering prediken, die Gods- ‚dienst en deugd op den ongekunftelden toon van een ver- trouwd vriendengefprek behandelen, beproeven goed te ftich- ten, zonder het voorkomen aan te nemen van het hunnen hoor- deren te willen ingieten; kortom, Dr. MILLER fcheen een ftaal dier kwakers te zijn, van welke ik in boeken zoo veel fchoons gelezen, maar die ik tot nog toe in het leven te vergeefs gezocht had. Ik ontving hem dus allervriendfchappelijkst en met vrolij- ken glimlach aan de deur des koepels, waar ik ftond., Met den vinger toonde ik hem de heerlijke iandouw , die voor ons lag, en die hij een’ tijdlang ftilzwijgend aanfchouwde, Na eene vrij lange pauze ftrekte hij de hand uit naar Parijs, dat zich aan den horizont verloor. „ Zoo wij het niet zeker wisten,” fprak hij half binnens- monds, „ wie zou ons dan kunnen zeggen, of dat eene hoofdftad is, of een nevel? Ach! alle werken der men- {chen zijn toch, uit de verte DNS niets meer dan ijdele wolken,” „Ja, heer Doctor; maar in die wolken ligt gedachte en leven.” » O! dat weet ik,” hernam hij levendig. „ Des menfchen werken zijn alleen de rook van zijnen geest; het heilige vuur brandt in zijn binnenfte, De mensch is flechts klein door hetgeen hij voortbrengt; door hetgeen hij voelt, is hij onme- telijk groot: wat is de magtigfte ftad der wereld tegen de ziel van een kind? Gods gewrochten alleen zijn waarlijk groot en waarlijk Schoon.” Op dit oogenblik ftegen levendige en lagchende ftemmen naar ons op; ik boog mij voorwaarts, en zag de jonge da- mes, in wier gezelfchap wij den dag hadden doorgebragt , beneden op de weide. „ Hier hebt gij het bewijs awer ftelling,” zeide ik lag- C 2 36 DE SCHOONE KREOOLSCHE. chende tot den Doctor: „ Niets fchoons is er, dan de ge. wrochten van God,” Maar de Amerikaan was eensklaps ernftig geworden. „ Hoe is de naam dier dame in het wit, welke de Heer VARIN aan den arm heeft?” vroeg hij. „ Mevrouw DE LARCY.” „ Is zij reeds lang in Frankrijk ?” „ Ik weet volftrekt niet, dat zij immer ergens anders ge- woond heeft.” » Kent gij haar?” „ Zoo als men elkander in de groote wereld kent; ik vind haar fteeds bij den Heer varın, als ik hem bezoek.” „ Waarlijk,” hernam Dr. MILLER, met een’ doordrin- genden blik op mij, „ het kwam mij voor, alsof zij hier te huis behoorde.” Ik kon mij niet onthouden te menen, hij fchudde het hoofd. „ Hoe kon de Heer varın van zich verkrijgen, zijne jon- ge vrouw zoo zeer te verwaarloozen?’’ ging hij voort; „ziet hij dan niet, hoe zij van regtmatige jaloezij bijna fterft 2?’ Ik haalde medelijdend de fchouders op. „ En wie heeft dan toch aan Mevrouw pe LARCY zulk pe magt over uwen vriend gegeven ?” „ Hebt gij dan niet gezien, hoe fchoon die dame is? Toen men haar aan u voorftelde, fcheent gij zelf door hare fchoon- heid verrast en getroffen; want ik zag u ontroeren.” Hij antwoordde hierop niet, en fcheen iets diep te over- peinzen, „ Heeft dan niemand eene poging gedaan, om den Heer VARIN tot zijnen pligt terug te brengen?” dus hief hij weder aan, „ Dat zou vruchteloos geweest zijn.” » Maar is er dan in het geheel geen middel, om hem van die vrouw af te brengen ?” „ Welk zou het kunnen wezen ?” MILLER zweeg, en er volgde tusfchen ons eene lange poos van ftilzwijgen. Ik begon te vreezen, dat de Amerikaan misfchien over eene redevoering nadacht, die, gelijk ik wist, vARIN in geenen deele gefticht en ons dus aan een belemmerend too- neel zou blootgefteld hebben, Ik had tot nog toe de bekeer- ders in hunne edele zending fteeds zoo ongefchikt gevon. DE SCHOONE KREOOLSCHE. 37 den, dat ik mijn vertrouwen zelfs op dezen verloor, Der- halve wierp ik losjes eenige aanmerkingeu daarheen over het vruchtelooze van alle pogingen bij onzen gastheer. De Heer MILLER raadde voorzeker mijn oogmerk; want hij zeide tot mij: „ Vrees niets, Mijnheer; ik acht de zedeleer té hoog, dan dat ik haar voor doove ooren zou willen prediken,” Middelerwijl begon het donker te worden; eenigen der wandelaars voegden zich bij ons, en zoo keerden wij met elkander naar het falon terug; de dames waren er reeds, en het gefprek werd algemeen, ` Doctor MILLER had, iets zijwaarts af, bij een venfter plaats genomen, van waar hij Mevrouw DE LARCY onafge- , broken befchouwde, Moeijelijk zou men hebben kunnen zeg- gen, welke aandoening , bij dit aandachtig onderzoek, in hem eigenlijk de heerfchende was; nu eens helderden voor een oogenblik zijne trekken zich op, alsof aile twijfel bij hem verdwenen was; dan weder verfpreidde zich over dezelve de wolk der onzekerheid; menigmaal boog hij het hoofd op de borst, hoorde Mevrouw pr LARCY fpreken zonder haar aan te zien, en fcheen naar den toon, welken zij aan hare uitdrukkingen gaf, te luisteren; fomwijlen ook floeg hij naauw- keurig de beweging harer lippen gade, en befpiedde als ’t ware, hoe hare woorden zich vormden en hoe zij door haar uitge- fproken werden, in den beginne had Mevrouw pe LARCY dit navorfchend gadeflaan niet bemerkt; eindelijk echter werd zij het gewaar, en fcheen er door belemmerd; zij keerde zich af, om er aan te ontkomen, en hield plotfeling op te fpreken. In elken gezelfchapskring is er meestal fteeds één perfoon, die als ’t ware daaraan de rigting geeft, en denzelven, om zoo te zeggen, beheerscht. Door geluk, fchoonheid of verftand voor het ‘oogenblik tot dit gebied verheven, houdt hij het ge- fprek aan den gang; zwijgt hij, zoo ftaat het ftil, even als een uurwerk, welks hoofdveder verlamd is, Zoo was thans het geval met Mevrouw pe LARCY: van het oogenblik af, dat zij de rol eener zwijgende nam, kwijnde het onderhoud en hield allengskens geheel op. Door de plotfelinge luim der dame optrust, poogde v A- Rin het gefprek weder op te vatten, maar moest het, na eenige vergeeffche pogingen, laten varen, en floeg toen voor, whist te fpelen, hetwelk nogtans algemeen niet aan- genomen werd, 33 DE SCHOONE KREOOLSCHE,. Men opperde eene lectuur, zonder over het te lezene boek, eens te kunnen worden, „ Ware courcr flechts hier, hij zou ons van zijne reis paar Afrika en van zijne avonturen op den Atlas vertellen.” n» Met betrekking tot reizen en reisavonturen „”’ viel ik hier in „durf ik u den Heer Dr. MILLER aanbevelen.” » Waarlijk, Doctor! zoo vertel ons toch iets,” zei VARIN. MILLER boog en wilde zich verontfchuldigen. » Neen, neen, geene verontfchuldigingen!”’ riep ik nit; „dezen morgen hebt gij mij al te zeer geïnteresfeerd, dan dat ik u heden avond genade zou fchenken; dus frisch op, Mijnheer! nog een van die belangrijke verhalen, welke gij zoo goed weet te vertellen,” De Doctor glimlachte, „ Waarlijk,” zef bij, „ik poog mij vruchteloos iets te herinneren. ..... Doch neen, ik vergis mij,” riep hij plot- feling , alsof een lichtftraal hem getroffen had; „een voorval fchiet mij te binnen, dat ik u wil mededeelen ; het gebeurde voor mijne oogen, en voor de waarheid van hetgeen ik ver- halen zal, kan ik inftaan,” Vol nieuwsgierigheid fchoof men nader om den Doctor , en zijn verhaal begon in dezer voege: Nu omtrent zes jaren geleden kwam ik te Nieuw-Orleans aan, werwaarts mijne be- zigheden mij geroepen hadden; het was voor het eerst, dat ik de noordelijke Staten verliet, en derhalve verbaasde mij het vreemde en ongewone gezigt, hetwelk de Franfche ftad mij vertoonde. De vrouwen liepen er over ftraat met een’ Spaanfchen fluijer of wel blootshoofds, terwijl zij hare lan- ge, met bontkleurige linten verfierde, haren om de fchou- ders Heten flodderen. Aanvallige meisjes zaten aan de deu ren te fnappen, en lokten , fteelswijs rondziende, de voorbij- gangers, Eene ontelbare bevolking van Negers woelde ; on- der het (preken van een affchuwelijk Fransch, zoo als ik het nog nimmer gehoord had, in alle rigtingen door elkander; de openbare pleinen wemelden van vreemdelingen in allerlei klee- derdragten; allerwegen eene wilde en luidruchtige verwar- ring, eene vrijheid in houding en in gang, zoo als ik die nog nimmer gezien had, De natuur zelve was hier minder ernftig, ik zou bijna zeggen minder eerbaar, dan in de noordelijke Staten. Alles getuigde als °t ware van zinnelijken rijkdom, Midden in den groenen poel, uit welken het oprijst, heeft Nieww-Orleans DE SCHOONE KREOOLSCHE. 39 het voorkomen van een tusfchen bloemtuinen gebouwd Pe- metië. Steeds is de lucht er brandend heet; elken avond rommelt de donder, fchittert het weerlicht, en vormt aan den hori- zont vurige watervallen; in den dampkring ligt als ’t ware een ontzenuwende geur, welks wellustig gif door de ade. ren ftroomt, Verrast en bijna verfchrikt door deze mij nieuwe indruk- ken, befloot ik, dezelve door overpeinzingen en eenzaam- beid te beftrijden. Ik was van brieven aan de voornaamfte inwoners voorzien, doch overhandigde geen’ derzelven, en hield mij uicfluitend met de aangelegenheden bezig, die mij herwaarts gevoerd hadden. Ik woonde aan den oever van het moeras en aan het begin van den weg, die naar het meer loopt, zeer nabij de fraaije woning eener Franfche weduwe, Mevrouw LAHORIE. Zij was drie malen gehuwd geweest, en bare echtgenooten, die allen na een’ korten huwelijkstijd geftor- ven waren, hadden haar een aanzienlijk vermogen nagelaten, Om kare aanvalligheid, zwier en verftand, werd zij alom gevierd; zonder haar was geen gezelfchap fchitterend, geen feest vol- maakt, Ik had haar eens bij een’ Franfchen reeder aange- troffen, in wiens huis ik ingeleid was, en haar gezigt had een bijna pijnlijk gevoel in mij verwekt. Schoon was deze 40 DE SCHOONE KREOOLSCHE, vrouw ontegenzeggelijk ; maar die fchoonheid had iets vreemds, ik zou bijna zeggen iets boosaardigs. Ik weet niet, welk eene vreeswekkende ruwheid onder hare zachte vormen ver- holen fckeen; haar helder blaauw oog had eene nijdende ftrakheid, voor welke men den blik moest nederflaan ; ook boezemde de glimlach op hare rozekleurde lippen, in plaats van vertrouwen te wekken, een zeker wantrouwen in. Alles rondom haar fcheen bovendien door eene als bij in- flipct ingeboezemde vrees beheerscht teworden, Hare doch- ters, bleeke en treurige kinderen, die door eene onbekende kwaal verteerd fchenen te, worden, floegen in hare tegen- woordigheid de oogen nimmer op. Hief zij, in gezelfchap , foms de hand op, om derzelver lokkenkopjes te ftreelen, dan bogen zich deze met angftig fidderen, Ik zag, hoe andere kinderen hen te vergeefs uitnoodigden om met hen te fprin- gen en te fpelen;. Mevrouw LAHORIE'S dochtertjes ver- flonden niet te fpelen. Uit gewoonte hielden zij zich fteeds ter zijde, flonden of zaten, als zochten zij weerkeerige ver- dediging, digt aan elkander gedrongen, en wierpen zwijgend onrustige blikken in het rond, Deze fprakelooze fchrik deelde zich aan allen mede, die in Mevrouw LaAHoORIE’s nabijheid kwamen, Met dat alles was daarvoor geene eigenlijke reden te vinden: bij alle gele- genheden toonde zij teedere liefde jegens hare kinderen, wel- willendheid jegens hare flaven, en was gewoon hen fteeds zachtzinnig en op den vriendelijkften toon aan te fpreken ; nooit hoorde men eene beftraffing uit haren mond; zij lachte allen vriendelijk toe, ja maakte, wanneer zij hun iets zeide, van vertrouwelijke vleinamen en liefkozende fpreekwijzen gebruik. Eene enkele maal had ik met haar bij den Fran- fchen reeder ten eten geweest, en had zelfs bij die gelegen- heid opgemerkt „hoe zij, na den kostelijken wijn, welken men voordiende, met de lippen aangeroerd te hebben, het glas, met den goedharuigften fach, over haren fchouder aan haren Neger toereikte. Ondertusfchen moest het in *t oog vallen, boe hare, talrijke flaven, onder al de overigen der ftad, zich door magerheid en een bedrukt voorkomen -onderfcheidden. Zag men hen, met hun fomber en lijdend uiterlijke, hunne bevallige. meesteres omgeven, zoo zou men hen voor misda- digers hebben kunnen houden, veroordeeld eenen Engel te dienen. Een eenige, haar koetfier, glinfterde, onder dezen hoop vermagerde, fcbuwe menfchen, van gezondheid; vruch. DE SCHOONE KREOOLSCHE. åt teloos poogde men voor dit onderfcheid eene voldoende re- den uit te denken; zijne welgedaanheid bleef evenzeer een geheim, als het flecht uitzien zijner makkers. , Alle deze omftandigheden, welke mij allengskens en zon- der oogmerk medegedeeld werden, maakten mijne nieuwsgie- righeid in de hoogfte mate gaande, Terftond, toen ik haar voor de eerfte maal zag, had Mevrouw LAHORIE een diepen indruk op mij gemaakt; ongetwijfeld moest het leven dezer vrouw een bijzonder geheim omvatten, Tot het door mij bewoonde huis behoorde een terres, op hetwelk ik. gewoon was mij elken avond te begeven en van waar men het uitzigt op hare woning had. Menigmaal had- den mijne blikken zich naar deze gewend, uitziende naar eenig teeken, hetwelk mij kon helpen raden, wat zij ver- borg; doch in de woning der fchoone weduwe was fteeds alles ftil en rustig. Eene eenige maal zag ik, dat Mevrouw LAHORIE een in den tuin gelegen paveljoen binnentrad, uit hetwelk ik mij vervolgens verbeeldde een dof gefteun te hooren voortkomen; doch weldra verfcheen de jonge vrouw weder, bedaard en met een lagchend wezen; zij ging de bloembedden langs, rigtte de door den regen neêrgeknikte bloemen op, en keerde vervolgens, met langzamen tred en als in zoet gepeins verdiept, terug, terwijl zij eene magno- liaroos ontbladerde, Bij toeval had ik eene oude Negerin van Mevrouw Là- HORIE leeren kennen, RACHEL geheeten, wier kleinzoon mij menigmaal bezocht; het was een knaap van ongemeene fchoonheid en vatbaarheid, en ik beproefde, het in de waarhe- den onzer Godsdienst te onderrigten. Minco had mij lief, en ik zelf voelde veel genegenheid voor hem. Twee of drie malen, bij gelegenheden waarin ik hem bijzonder neer- flagtig vond, onderhield ik hem over zijne gebiedfter, doch hij zweeg; ook RACHEL, wanneer ik haar deswege on- dervroeg, kon of wilde mij evenmin iets zeggen. Ik be- gon te gelooven, dat mijne inbeelding mij een’ trek gefpeeld bad, en ik hield eindelijk op, mijne oplettendheid op de Franfche woning te rigten. 