Nederlandsch Tijdschrift voor Liefhebbers der Jagt und Visscherei
Indien de landbouwkundige de heide, niet ten on- regte, als eene dorre plek beschouwt en zucht bij de schatten, die zij onder hare ruwe oppervlakte nutte- loos verbergt; de jagtliefhebber, integendeel, laat zijne blikken met welgevallen over haar waren, niet al- leen omdat zij een behoorlijk jagtveld is, maar ook, omdat zij schoone natuurtafereelen ontwikkelt, die 104 het aanlokkelijke van het jagtvermaak zoo zeer ver- hoogen en voeden. Neen, hij die de heide, als eene eenzame, akelige landstreek beschouwt, kent haar niet. Zij is dor als voorwerp van landbouw; doch ook zij is niet verstoken van het sieraad, dat de na- tuur allervs^ege met kwistige hand verspreidt. Het prachtige heidebloempje , waaruit de bij de grondstof van den geurigen honig put, streelt het oog en ver- licht de donkere tint, die de bruine kleur der heide, vooral van verre, veroorzaakt. Daar leeft en tiert eene menigte vogels, verscheiden in vederdos en merkwaardig door hunnen zang. Wien kan het lied van den leeuw^erik onverschillig zijn, wanneer hij uit de eindelooze vlakte al hooger en hooger stijgt, en, in het voile genot des dageraads, den galm van een aandoenlijk morgenlied verre ver- spreidt ? Niemand ! Haakt gij naar treffende natuurtooneelen? Zons op- en ondergang, de uitbarsting des onv^eders ontw^ikke- len zich daar in al hunne schitterende , ontzagwek- kende praal. Ik zvvijg van de veelsoortige , schoone vergezigten. Als jagtveld, levert deze landstreek twee bijzondere voordeelen op : behalve eene meer veilige schuilplaats , is zij het klassieke land van het gewigtigste wildbraad. Het w^ild is da^r veilig : het vrije uitzigt, de galm dien het naderend gevaar verspreidt, gelijk b. v. de dreun, dien de voetstappen op den harden, koelen grond verwcliken, verzekeren het meer tegen over- 106 rompeling. Gewoonlijk is het wild d^ar dan ook ril en schuw : de vlugge heide haas verlaat tijdig het leger en rent met eene snelheid over de vlakte, waarin hij den lang^en bond evenaart; de patrijs springt met drift en kracht; neemt eene lage viugt, zweeft over de bruine vlakte , met welker tint die van bare vederen zich vermengt en baar aan het bespiedend oog spoorloos onttrekt. Het wild is daar, door de ruige gagelplant evenzeer beschut tegen het gure weder, als beveiligd tegen stortregens , die gedeeltelijk den grond indringen , gedeeltelijk , door eene menigte aderen , even snel als bet water neerplast , zich een weg banen naar de omliggende vennen. Wij hebben opgemerkt, dat eene dorre, arme land- streek bet voortreffelijkste wildbraad oplevert. Een feit, allerwege waar te nemen, zal ons op bet spoor van de reden dezer opmerking brengen. Niemand zal het ontgaan zijn , dat het wild , tijdens den weelderigsten wasdom der planten , in waarde als wildbraad daalt; maar, naarmate de herfst nadert, meer en meer in waarde stijgt. De patrijs bereikt deze volkomene waarde, wanneer de oogst invalt, en behoudt ze tot het tijdstip, dat zij, op de stoppels, aan de uit de korenaren gerezen korrels zich verzadigt. Naarmate de droogte aanhoudt , wordt dit tijdperk verlengd ; omdat veel vochtig weder het koren bederft. De haas bereikt deze hoedanigheid in het jaargetijde , 106 waarop de natuur der aarde haar tooisel ontneemt, als de bloemen verwelken, de bladeren verdorren en afvallen, als de stormwind buldert en dikke, voortge- zweepte wolken de glansrijke herftszon verduisteren en stortregens ontlasten; als de aarde, met een woord, allengs den winterslaap insluimert. Op de schrale of heidegronden 2ijn de planten, waaraan het wild zich verzadigt, noch saprijk, noch verscheiden. Zij zijn derhalve, in dit opzigt, eenig- zins gelijk aan de vruchtbare gronden in het late jaargetijde. Het valt, naar wij meenen, niet te betwijfelen of deze landouw strookt veel meer met zijne eigenaardige organisatie; het ontwikkelt zich daar in normalen vorm. Het overtreft wijders, elders geteeld wild in vlugheid, kracht en sierlijke ligchaamsgestalte. Men vergete echter niet, dat de hooge grond, die een droog klimaat verwekt, ook een' niet geringen invloed uitoefent. Men kan ook , in dit opzigt , allerwege waarnemen , dat een droog jaar veel , maar ook geurig wild voortbrengt. Wij behoeven naauwelijks op te merken, dat het haas tot de knaagdieren, de patrijs tot de graaneters behooren; waaruit voortvloeit, dat aan genen droog ^ hard voedsel eigenaardig past, terwijl deze het graan als hoofdvoedsel zoekt, waaronder de boekweit eene eerste plaats bekleedt. De brem is , eigenlijk gesproken , een behoed- of gcneesmiddel , hetwelk het haas en konijn behoedt 107 tegen de waterzucht, welke gewoonlijk een gevolg is van overvloedige , saprijke voedinjj. Wei is waar neemt door deze voeding den omvang van het lig- chaam toe , maar vermits het gestel dezer dieren , in normalen toestand, eigenlijk droog en vrij van vet- deelen is, verliest het vleesch zijne natimrlijke eigen- schap door de ophooping van vochtdeelen , die , bij gemis van de brem, de waterzucht bevorderen, voe- den en den dood eindehjk na zich slepen. De konijnenteelt , die de verwachting te leur stelt , heeft, zoo wij gelooven, genoegzaam bewezen, dat de kimstmatige voeding van dit dier, als in strijd met zijn eigendommelijk physiek, al heeft ze ook het konijn aanvankelijk in een' reus onder zijne soort vervormd, is misUikt, vooral ten aanzien van het nageslacht, hetwelk door de waterzucht wordt weg- gemaaid. Wij zullen ons voor het tegenwoordige bij deze beschouwing, ook uit aanmerking der perken, die de aard van dit tijdschrift ons stelt , bepalen en , bij eene andere gelegenheid, den jagtliefhebber welligt uitnoodigen ons goedgunstig te vergezellen , om andere natuur- en landtafereelen te aanschouwen, waarin golvende graanvelden zich behoorlijk afwisselen, en waar de weiman zijne zucht tot onderzoek en opmer- king bevredigd en rijkelijk beloond ziet. Hub, S. PAEPOECE JAGT. — «,.^)i.« — Omstreeks de helft der maand Maart j.l. waren de bewoners van Limburgs hoofdstad oiider den onaan- genamen indruk van een nu voltrokken doodvonnis, waarvan de dag der teregtstelling toen nog niet met zekerheid bekend was. De zaak betrof meer het gruwelstuk, op een jong meisje gepleegd, dan wcl het onderscheid tussdien het gewone valmes en den strop, waarmede, volgens de laatste vermeerde- ring en verbetering , de kapitale straf zou worden vol- trokken. Het gesprek, waartoe deze gebeurtenis aanleiding gaf, werd op het jagtbedrijf overgebragt, en de vraag ontstond: of de mensch, beschikkende over het ge- schapene, volstaan kan met te zeggen »het gebruik wil het aldus'* wanneer hij den kreeft levend kookt, Ill om dien rood op tafel te zien , en , omdat het haas zich niet kan verweren, mag aannemen, dat het on- verscliillig is, of liij tot schouwspel in doodsangst door windhonden gedreven wordt, of door een schot het leven eindigt; of te paard par force wordt gejaagd, om vervolgens aan de honden te worden prijsgegeven. Dit onderwerp werd afgebroken door eene belang- rijke bewcging op de straat: het was eene jagtequipa- ge, die door de stad toog, bestaande uit 30 stuks ge- koppelde honden en eenige rijpaarden, waarvan twee met dames zadels opgetuigd , terwijl de waldhoorns de fanfare »/a Dampierre" deden klinken; een en ander wel geschikt om de nieuwsgierigheid op te wekken en om, het zij stilstaande , hetzij in oefening gezien te worden, waarvan wij hier een en ander willen vermelden. Het regende te veel om een dadelijk onderzoek te beginnen , maar voor een geoefend jager niet sterk ge- noeg om bezorgd te zijn, dat het spoor den volgenden dag zoude verloren zijn. Des middags van den volgenden dag, er was des morgens insgelijks vocht gevallen, begaf ik mij naar het op I uur van de stad gelegen dorp Pietersheim, waar de lief hebbers der jagt , vooral die van te paard jagen, op het landhuis van d. M. welkom zijn, en zich altijd kunnen verlustigen; waaraan, in den ver- leden herfst, onderscheidene voorname duitsche perso- nen deel namen. Een schild, voor een huis gcplaatst, wijst genoegzaanf 112 aan, waar voor de liefhebberij nieuwe krachten wor- den geschept. De meute zou vroeoer aan een ja^jtgezclschap te Spa hebben toebeboord en is (bans bet eijjendom van een Limburgs edelman, wiens Ega geene weergade op de jagt erkent. Niettegenstaandc den regen en den marsch van den Torigen dag, was er tocb op den voormiddag ge- jaagd; doch men was, onder bet blazen van y*retraite manqu4e'\ zonder wild buiswaarts gekeerd. De hon- den werden, in de engelscbe taal, van de twee voet booge brits geroepen, waarop zij zaten of lagen te rusten, zicb onderling verwarmende en bet ruim- seboots toegediend maal, van bavermeel met best rundvleesch door een gekookt , digererende. Ze ston- den stijfjes op, eenige hunner droegen de blijken van scberp te bebben gevocbten , en om reden. Naast dezen bondenstal lagen drie bunner en quaran- taine, waaronder eene teef. Met uitzondering van een, die grooler was dan de anderen, waren de bonden van gelijke, middelbare grootte, van engelscb ras — kleiner dan bet norman- discbe — , sterker van beengestel en van ronder bouw dan laatsgenoemde , waardoor ik ze meer volbarding dan snelbeid toescbreef, welk vermoeden ik later be- vestigd zag. Ze waren ook niet zoo zwaar bebangen, nocb eenvorraig gevlakt, bebbende de neusbeenderen ter boogte der oogen aanmerkelijk ingedrukt, edocb de punt der neus opwaarts gebogen. Hot baar stug, r 113 grijs en bruin , zonder groote of heerschende vlekken. De paarden , zes in getal , van heel- en halfbloed , ook wat veel vleesch dragende voor eene buitengewone aanstrenging, waren glad gepoetst en stonden, om bet aanloopen te beletten, met gezwachtelde beenen, dik in versch stroo; zonder bet minste blijk van ver- moeid te zijn. Er w^ordt om den anderen dag gejaagd en, op dien dag, slecbts een baas of vos geforceerd, dit niet op- gevende zoo lang de zonnenstand de vervolging mo- gelijk maakt. Al gelukt de vangst gedurende de eer- ste 10 minuten, wordt er tocb buiswaarts gekeerd. Bij Pietersbeim zijn vele kleine boschjes, beroemd wegens de boutsnippenjagt , en de liazen worden er goed bewaakt. Aan Pietersbeim grenst de belgiscbe gemeente Mecbelen, bij uitnemendheid geschikt voor bet jagen te paard, bebbende overal een' vasten gelij- ken bodem , met nieuw^ aangelegde sparrebosschen , die bet doorrijden en bet overzien toelaten, slecbts van een molensloot doorsneden, die zoo bij er niet was, gewenscbt zou v^orden, om de dames bet ge- noegen te zien genieten van er zonder gevaar over te springen. Hieraan grenst eene beide , strckkende , on- der een oploopend vlak, tot aan een beuvelrand met boutgewas beplant. Toen ik bier aankwam , was de jagt in vollen gang; bet geluid der bonden was zuiver en verscbillend in toon, als instrumenten die eene barmonie daarstellen. Met uitzondering van twee a drie der bonden, die op 114 ^0 h 60 passen vooruit dreven en den voet liieMen, bleef de rest zoo bij een , dat men ze met een lafel- kleed kon bedekken. Van het hout werd het haas naar het vlak , en van het vlak weer naar de boschjes {jejaagd: de grond rijzend zijnde, was dit goed waar te nemen. Tot twee malen raakte de voet verloren , doch werd door aanhoiiden terug gevonden , of welligt andere hazen op de been gebragt, waarvan een dien dag de meute tot curee verstrekte. Het had ook anders kunnen uitvallen, bijaldien een der voorloopers den inval had gekregen te onderzoe- ken, waarom enkele hunner begunstigd waren door te huis te mogen blijven; welligt ware dan de geheele troep gevolgd, zonder de zweepslagen te achten. Al laten de lokale jagtreglementen in belgisch Lim- burg toe, nog in Maart te jagen, dan is het toch geene zaak den tijd, die tot de voortteling besterad is , geweld aan te doen , door het kapitaal met de in- tresten aan te spreken, zonder nog in aanmerking te nemen, dat het geene voldoening kan geven zogende mo^rhazen te vermoorden. Onwillekeurig kwam, bij deze gelegenheid, de ge- dachte in mij op , dat er in Nederland meer menschen gevonden wordcn, die beter schatten weten te verga- deren , dan op eene fatsoenlijke wijze hun geld te ver- teren. Onze fortuinen laten de luxe der parforce-jagt toe; doelmatige gronden zijn, in onderscheidene pro- vincien, aanwezig, en wilden onze schoonen zich doen 115 hiildigen, vvisten zij welke uitwerking reeds de ge- ringe vraag »hebt go het haas niet gezien?" op het jagerhart heeft, zonder nog te gewagen van de geest- drift, die opgewekt wordt en het geheel bezielend , door hen, gelijk eene tweede Diana, met opgestoken haar door kastoor gedekt, gezeten te zien op een brieschend paard, dat het bit knabbelt en met vurig oog en van ongeduld stampende hoef , ligt als de wind, daarhenen vliegt. Gewis v^ij zouden wat hier in kortc trekken is beschreven, elders niet behoeven te gaan zien en te bewonderen, zonder echter te willen eindigen als ACTEOW. — ^-«.*g!>^^^K^^?«-*— ZJESDE JAARGAX6« Voor den jager is het dikwijls van veel belang om te weten, of de sneeuw lang of kort zal blijven lig- gen. Om dit te kunnen bepalen is het sneeuw- branden een der zekerste middelen. — Aan enkele lezers van dit tijdschrijft (wier aantal , helaas ! maar al te gering is) is welligt het woord en de zaak geheel onbekend, en heeft het bij den eersten oogopslag een spottend schouderophalen doen ontstaan. — Voor hen is het dus misschien niet overbodig om een oud recept op te disschen, dat bij de ware groenrokken wel algemeen bekend zal zijn. Wanneer er sneeuv^ is gevallen, dan make men een sneeuv^^bal zoo vast als men kan, steke daar een »6tukje hout in en houde daarmede den bal boven de vlam eener brandende kaars. Wanneer de vlam 117 In den sneeuwbal een gat brandt, zonder dat daar- uit waterdriippels vallen , dan blijft de sneeuw lang , minstens acht dagen liggen. Begint de sneeuwbal integendeel, zoodra bij boven de kaars wordt gehouden, te snielten en te druppe- len, zoo is dit een teeken dat de gevallen sneeuw spoedig zal weg dooijen. Hoewel ik als jager niet op eenen sneeuwrijken winter mag hoopen , zoo raad ik de , op dit punt ongeloovige, dienaars van Diana, bij eerstkomende ge- legenbeid daaromtrent eene proeve te nemen. F. A. V. •— Vi-pi^^'^^^^K^r- Nog iets o\er de Zee\issclierij£n. Om een nog duidelijker begrip te verkrijgen hoe het visschen in Zee, op een gedeelte onzer kusten binnengaats, bedreven wordt, kan als vervolg van hetgeen reeds daaromtrent in den 5 jaarganpf bladz. 223 gezegd is , nog dienen : dat de tijd door de zee- lieden met etmalen wordt berekend, zijnde 24 uren, waarin eb en vloed heeft plaats gehad; hierin is da- gelijks eenig verschil, verachtering genaamd, van 48 minuten , veroorzaakt door der stand van zon en maan ten opzigte der aarde. ~ Getij , beteekent het oploo- pen van het water, zoo lang dit blijft aanhouden te vloeijen of op te loopen. De Urker en Amelander visschersaak vereischt 5 man ter bevaring; de vangst wordt hierna in portien ver- deeld, strekkcnde drie aandeelen voor den eigenaar 119 van het vaartuig en vischwant, waarvan de afreke- ning elke week plaats heeft. De Schokker schuit is kleiner dan de Urker, het maaksel echter Wetzelfde , met de bestemming om ba- ring, spiering en bot te vangen; terwijl de Vollen- dammer zich meer op garnalen en ansjovis toelegt. Het visschen geschiedt met uitgezette — stilstaande — en drijvende of sleepnetten; ook door middel van boekwant, naarmate van het jaargetij en de soort van visch die men beoogt te vangen. De vaartuigen van zeehondenvangers bebben wei- nig diepgang , en ofschoon deze vangst een bestaan op- levert, zijn er maar enkele visschers die er zich op toeleggen , en wel in de omgeving van Ameland en de Zeeuwsche stroomen. Zoodra zeehonden waargeno- men worden, stelt men in de geulen sterke netten, v^aarachter de zeehond, bij het afloopen van het wa- ter , blijft hangen , of bij wordt naar deze netten ge- jaagd, door omroeijen met eene witte sloep. Afgemaakt zijnde — waarvandaan de algemeene term »robben- slaan" — wordt het onnoodige over boord gewor- pen, het spek gekuipt om later gekookt te worden; een en ander eene waarde overlatende van /" 5. — per stuk. Nimmer wordt bij toeval in ander netwerk de zee- hond , noch de briiinvisch gevangen , en wanneer deze laatste zich speelende vertoonen, wordt zulks als een bewijs aangemerkt, dat er baring op de kust is. Het schrobnet heeft de gedaante van eene kuil ter 120 diepte van iO h 11 vademen, hetwelk, om over den bodem te kunnen sleepen , aan eene 28 voet lange hou- ten stang is bevestigd , aan welks uiteinde zich de 2 voet lange zware ijzeren staven, zoo t<H zinken als open- houden van het net, bevinden; hefzelve is bevestigd aan, en volgt door twee reepen, van 40— 50 vademen lengte, het vaartuig; wordende aan den onderreep 6 voet speling gegeven, om den visch uit de kuilen te ligten, welk visschen altijd tegen stroom op geschiedt en gedurende 6 uren aanhoudt: bij oostenwind met den vloed, en bij westenwind met de eb. Na het kuitscbieten of paaijen, komt de visch aan den wal, waar bij zich spoedig herstelt en, bij toene- mende warmte, het diep weder opzoekt. Half October begint het herfstvisschen , dat onafge- broken wordt voortgezet , tot er ijs drijft , met reepen van 50 vademen lengte, ook hoekwant genaamd, waaraan 73 a 74 lijntjes van 6 palmen lengte, voor- zien van een' hoek waaraan eene garnaal, of van eenen zeeworm op schelvisch , welke soms weder door een' kabeljaauw wordt ingeslikt; zoo men uitsluitend op kabeljaauw vischt, wordt aan den hoek een stukje baring, van een jong varken, van den lever eener koe, bij voorkeur echter de prikvisch of negen- oog gedaan. leder der bemanning moet dagelijks 14 dergelijke lij- nen aan boord bezorgen; welk werk, alsmede het van- gen der zeewormen aan het strand, ook tot de bezig- heid der vrouw behoort , die gebroekt en gelaarsd , ook ' 121 gewapeiid is met ecn haak en voorzien van een emmer. In het ruim der visscherschuit zijn drie langwerpige bunnen of visChhoiiders , voorzien van gaten om, bij de voortbeweging , versch w^ater in en uit te doen vloei- jen, daar de zeevisch spoedig in stilstaand water sterft, welke bunnen tevens dienen als ballast om op te zeilen, De vischkaar dient om bot en aal te bewaren, en liangt buiten boord. De visch, die den hoek slechts in de lip heeft, kan zes etmalen blijven leven; die den hoek in den slok- darm zit, sterft en wordt droog weggelegd, blij- vende in den herst 3 a 4 dagen goed. Visch, die in het water sterft, verliest den verlangden smaak. De draad waaraan de kabeljaauw gevangen wordt, in vergelijk van den visch, zeer dun zijnde, wordt hij dikwerf, bij het ophalen, gehaakt, waarvan de buikwond die men soms opmerkt. De opkoopers betalen de 100 stuks schelvisschen van { 5, tot /■ 8, — en de andere vischsoorten nog billij- ker: de Mei-schelvisch van 1 tot 3 cents per stuk ; deze visschen worden zonder zout in de zon gedroogd, zoo voor eigen gebruik als voor den kleinhandel , tegen 2^ a 4 cent per stuk, en door de mindere klasse als stokvisch genuttigd. Dergelijke droogerijen , op grooter schaal , bestaan te Wierum, waar tien visschers te huis behooren, even als te Peses of Pesum; te Zoutkamp zijn er twintig; welke alien vrijstelling van impost op het zout hebben. 122 Ameland heeft zeven schuiten; de daarop gevangjen, visch wordt te Amsterdam, alsmede te Harderwijk en Harlingen verkocht, en, bij ongunstige omstandig- heden, aan den Zwartenhaan en de dorpen langs de friesche ku$t gelegen. Aquarius. uu^^^P^^^^rr, WARE GESCHIEDPilS VAPi IHOQUET, VADER EN im. (Een uillreksel van eenlge brieven van Alexander Dumas, den, even als zijn vader, hartsloglelijken jager). Op een' Zondag kwam Moquet mijnen vader een bezoek brengen ; het vroor zeer hard , en eene menigte eendvogels waren in de valei van Villers-Coter^ts ne^r- gestreken. Mijn vader had er twaalf bij een klein vij- vertje zien vallen. Mijn vader wees de plaats aan Moquet, en deze ging derwaarts , hem belovende ze alle twaalf mede te bren- gen. En waarlijk hij begon door er met iederen loop een' neder te leggen. Doch om deze operatie te kunnen voortzetten , ontbrak hem papier, doch voor zoo wei- nig was Moquet niet vervaard; hij nam van het mos, dat aan den oever groeide, en laadde zijn geweer met hetzelve. 124 Ongelukkig was het mos nat , en de koude zoo groot dat deze in het geweer bevroor. — De geweren van MoQUET waren juist niet van de beste ; w^anneer hij er 15 francs voor gaf , was het veel. Het gevolg was dan ook, dat het geweer sprong, hem twee vingers weg- nemende , terwijl de derde zwaar verwondde. Moquet nam eerst hoogte van de roeststee , en keek toen naar zijne hand. Deze was in een naren toestand; maar Moquet beweerde, dat door de sterke kou de pijn vermin- derde; hij stak zijn hand in het water en omwond ze met zijn zakdoek. Mijn vader had de drie schoten gehoord, en uit den klank van het derde had hij begrepen, dat er een ongeluk was gebeurd. Hij ging Moquet te gemoet, toen deze op den drempel verscheen. Op het gezigt van het gesprongen geweer, en de bebloede zakdoek , begreep hij wat er gebeurd was ; hij bekeek de hand van Moquet , en vond de verwon- ding erg genoeg om den docter Raynal te doen halen. De bode vertrok te paard, liet hetzelve aan den docter en zoude te voet weerom keeren. Alle omstan- digheden liepen mede , zoodat Raynal in 20 minuten tijds zich bij den gekwetsten bevond. Hij vond het geraden het eerste lid der beide vingers af te zetten , en naaide de wijsvinger zoo wat te zamen. Moquet herinnerde zich nog, dat het ijskoude water hem goed had gedaan; daarom stak hij zijne hand in een' emmer met water , 125 die op plaats stond , en begaf zich naar de keuken. »Jongen, Moquet," zeide mijn vader, die hoewel hij soldaat was twee of driemaal onder ziilk eene operatic flaauw wasgevallen, » Jongen, Moquet, wat een ongeluk!" »Ja, Generaal! antwoordde Moquet/' het is een »ongeluk. Indien het niet gebeurd was , zou ik ze »allemaal geschoten hebben, zooals ik u beloofd had; »maar er is ^een tijd verloren." — »Hoe, gee n tijd verloren, wat meen je Moquet ?'* — »Ik wil zeggen, Generaal, dat gij mij een uwer »geweren moest leenen , daar het mijne, zoo als gij »ziet, er genoeg van heeft, en ik de eendvogels nog »eens zal opzoeken." — »Wat, wil je het nog eens probeeren?" — »Wel ja, Generaal! ik ken de roetstee; alleen » moest gij mij wat papier geven. Die stinkende mos! »ik zal het onthouden." En Moquet nam een der vijf of zes geweren van mijn' vader, en niettegenstaande alle opmerkingen ver- trok hij. Tegen den avond kwam hij met negen eendvogels terug, welke met de beide eersten , elf iiitmaakten. Het scheelde er maar een, dat hij de geheele kluft had geschoten, hetgeen hij aan het springen van zijn ge- weer toeschreef , welk ongeluk hem minder kon sche- len , dan dat hij die eene eend niet had. »Een ongeluk komt nooit alleen," zegt een oud maar waar spreekwoord. Moquet had een' voortreffelijken bond, half hazewind, die een haas twaalf uur ver 126 dreef, luisterende naar den naam van Louchonneau; deze kwam te sterven door de eene of andere ziekte. Een ander zoude in plaats van dezen bond , een' nieuwen gekocht hebben ; maar Moqtjet bad reeds lang bepaald , dat bij eventiieel sterven van Louchonineau , hij zijnen zoon , die daar uitmuntenden aanleg voor had , in diens plaats zoude gebruiken. Zoo komen wij langzamerband aan de bistorie van Moquet den zoon, dien wij als boofdpersoon dezer gescbiedenis in een volgend nummer zullen bebandelen. (Vervolg en slotnader). W Welligt zal de redactie van het tijdschrift voor Jagt en Visscherij een plaatsje van het onderstaande willen inmimen, (*) al ware het slechts om de liefhebbers onzer edele uitspanning voor oogen te stellen , wat ons te wachten staat, wanneer ook eenmaal de Opzieners der Jagt en Visscherij door den Moloch der Rijksveld- wacht geheel en al zullen zijn ingezwolgen. ONTMOETING MET EEN' RIJKS- YELDWACHTER. Want zij binden lasten, die zwaar zijn om. te dragen, en leggen ze op de schouderen der menscfien. Matth. XXIII. 4. . Eenigen tijd geleden bevond ik mij in een mijner uitgestrekte bosschen, meestal uit eiken schaarhout bestaande, om aldaar konijnen te schieten. Bij het afzoeken van het bosch stootte ik op tv^^ee houtdieven, (*) Ofschoon de redactie het onderwcrp meer in regtstreeks verband met de Jagt en v'issclierij, en met minder overdrijvingbehandeld zoude wenschen, haast zlj zich het door R. ingezonden stukjc te plaatgen. Zij hoopt hlerdoor eene sieuwe bron vr«n bijdragen geopond te ziea en beveelt zich verder aan. Red. 128 die met hunne bijltjes wakker bezig waren en zich , toen ik naderde , verwijderden ; doch spoedig daarna bemerkte ik , dat zij zich slechts aan de andere zijde van den door het bosch loopenden grindweg begeven hadden, waar zij hun bedrijf bleven voortzetten. Terwijl ik dien weg overging, zag ik in de verte een schitterend meteoor opdagen, dat zich, naderende, in de gedaante van eenen Rijks-veldwachter oploste , wiens blinkende hoed en blankgepoetste wapens de stralen der zon weerkaatsten en waarin ik den persoon van N. N. herkende , die vroeger , als gemeenteveldwachter , de schrik der houtdieven was. Verheugd over deze ontmoeting, deelde ik hem de tegenvs^oordigheid der houtdieven mede , die w^ij op geringen afstand duidelijk hoorden hakken. »Je komt als geroepen," zeide ik, «die brutale ke- »rels schijnen voor mij niet te w^illen ruimen, pak jij »ze maar eens op, je krijgt dan eene goede fooi, want »onze nieuwe veldwachter weet ze zoo goed niet onder «den duim te houden." »Dat zoude ik met pleizier doen" was het antwoord, »maar ik kan het immers niet! Hoe wil ik met al »die spullen door het hout been komen? Het is al wlastig genoeg om er mede langs den publieken weg »te moeten kuijeren. — Zie zelve maar eens hoe ik »beladen ben!" Waarlijk , ik moest den man gelijk geven , toen ik den inventaris van zijne tuigagie opmaakte : de zware hoed met den paardenstaart , de groote brieventasch , 129 de hertsvanger , de karabijn , de bajonet , liet pistool en de patroontasch maakten te zameii een tamelijk vrachtje iiit; terwijl de belemmering, die zij veroorzaak- ten , elke beweging in bosschen of doorsneden terrein, onmogelijk maakte. »I8 het niet om razend en dol te worden," ging hij voort, »wanneer men, onder anderen , met het waken y>tegen houtdieverij belast is en dan zoo wordt toegeta- » keld , dat men zich niet buiten de wegen en voetpa- »den kan begeven? — De houtdieven hebben er ook »niet weinig deeg in! »Maar zeg me eens , waarom draag je toch die koord »aan den hals; waartoe dient die?'' »Mi8schien om zich , in* eene bui van radeloosheid »en woede, over den magteloozen toestand waarin »ons deze toetakeling gebragt heeft, aan den eersten »boom den besten te kunnen opknoopen." Dit zeggende verv^ijderde hij zich knorrig, en de houtdieven bleven lustig doorhakken. Dit voorval bragt mij eene preek in het gelieugen , die ik onlangs over den tekst, dien ik tot motto ge- kozen heb , gehoord had en , verder over de zaak nadenkende , geraakte ik in verzoeking om op den uitvinder van zulke ondoelmatigheden de vraag van Cicero toe te passen: Quid te^ aut fieri aut fingi de^ mentius potest 7 R. U JuUj 1858. Geschiedenis van den bond bij alle volken der wereld. — »'^» ^?^> «««« — fVertaald.J Zoo eenig dier het verdient, eene eigene geschiede* nis te hebben , en vooral het onderwerp van bijzondere studie en beschrijvingen te worden , dan is het voorze- ker de bond , die getrouwe medgezel van den mensch, die zich zoo innig met hem verbindt, als ware hij zijns gelijke. Het ontbreekt echter niet aan dusdanige geschriften, maar wel aan een werk, waarin eens- deels zijne veelsoortige of verschillende betrekking tot den mensch, of de onderscheidene doeleinden, waar- toe hij zich laat bezigen, geschiedkundig zijn vervat; anderdeels de verschillende rigtingen van zijn instinct en a!le voorbeelden, die daarvan bestaan, opeeneuit- 131 voerige wijzc behandeld wortlen. Dit is geschied in ccne, in 1843, verschenen Hlstoire du Qnen chez tons les peuples du Monde, van Eleazar Blaze. De schrijver zegt in zijne voorrede, dat dit boek de vruclit is van tvvintigjari^jc sludie en opmerkingen. Het volgende uittreksel daarvan zal doen zien, dat deze arbeid gee- nen onvruchtbaren bodem heeft gevonden. Wanneer w^ij onze voorstelling van den bond, wilden gronden op de woorden van zijnen naam afgeleid, of op de spreekwoorden en vergelijkin- gen, v^aarin bij, voorkomt, dan zouden wij moe- ten aannemen, dat bij tot de laagste der redelooze dieren behoort. Van het grieksche woord x6a)]j (bond) komt yjjvlxo^ of Cyniker, en verscbeidene vergeUj- kingen, als: y.uvoeldri^j yMvb^ oiipLar e^cou , toonen genoegzaam, dat de honden-familie , zoo als menige van boogeren rang, niets in achtbaarbeid wint, ofscboon men zijne afkomst tot verwijderde tijd- perken opvoert. De Romeinen v^aren niet beleefder dan de Grieken en , om terstond op onzen tijd af te dalen, vinden wij de fransche woorden Canaille en Cagnardj beide van het latijnscbe Cams (bond) afge- leid, en beide tot aanduiding van niet zeer vereerens- waardige persoonlijkheden aangewend. Vergelijkingen, zegt men , zijn hatelijk , en bet gebeele bondengeslacht moest, zonder onderscbeid van rassen, zich aan deze uitspraak onderwerpen. Zij zijn steeds de aangeno- men vergelijking met alle gemeene, slecbte en walge- lijke personen gewecst; de type van strijdiust, onbe- ZESDE UARG« 9 132 schaamdheid , hebzudit en zinlijkheid ; van Furien , Demons, tafelsclmimers , dieven, en eindelijk, bij een treurig gebrek aan beleefdheid jegens liet e^ne ge- deelte, met onrcgtvaardigheid jegens beide, ook der vroiivven. De gehuwde man, zegt een klassieke wijze, heeft geen bond noodig, om zijne deur te bewaken. Non opus est J uxor Jalrat in aede tua enz. (Hij is niet noodig, de vroiiw blaft in uw huis). De beer Blaze heeft eene menigte van deze gezegden verzameld , en in bet algemeen zijne klienten, met ijver en goed ge- volg, tegen de daarin liggende aanklagten verdedigd. Pe bond is moisig. — »Dat is bij vecl minder", ant- woordtbij, »dan zekere lieden iiwer bekenden en van uwen stand." Men Scheldt hem nit voor vraatzuch- tig. — »Ik wilde u zien", herneemt zijn advokaat, »als gij maar e^ne schotel eten hadt, en men bet be- proefde ii dien weg te nemen?" S*. Chrysostomus zegt van den bond, dat hij u vleidt, als gij hem aan- ziet, en ii arglistig bijt, als gij hem den rug bebt toe- gekeerd. — »Ik verzoek S^. CnRYsosToaius om ver- schooning", zegt de beer Blaze, »hij heeft den bond gelasterd. Ik kende en ken nog vele menschen van zulk eene geaardheid, maar geen' enkelen bond." Dan weder is hij een dief. »Neen", antwoordt de beer Blaze , »hij heeft geen denkbeeld van bet mijn en dijn^ en als gij hem bebt geleerd, kunt gij hem bij een ge- braden boen laten slapen. Bovendien worden hem dikwijls diefstallcil Ic laste gelegd, die hij nimmer 133 heeft (iopleegd : tie dienstbodcn makcn Iicm tot bun- nen zondebok , en dc spraak ontbreekt bem , om zicb fe kuiinen verdedigeii." Alle lof , die den bond in spreekwoorden wordt toe- gezwaaid, is iiitzondering en geen' regel. Maar waarom mogen wij vragen , wordt bet individii altijd met liefde genoemd, en wordt bet ras tot een zinnebeeld van betgeen batebjk en aanstootelijk is, gcbezigd? De rede daarvan is voorzeker deze: dewijl door bun ver- trouwelijke omgang met ons, bun gebeele gedrag ons bestendig voor oogen is, ^oo vallen zij ons natimrlijk bet eerst in, als wij in onze natuurgenooten de eigen- scbappen van dieren zien, wier goed instinct bij ons €ene ondeugd wordt. Bij de Joden wordt de bond natuurUjk voor onrein gebouden, en is daarom ook van bet offer uitgesloten gebleven. Bij de Heidenen daarentegen bragt bij zijn deel aan bij de vleescb-m assays , die op bet altaar rook- ten. De Romeinen, die bem zonder scbaamte aan bunne goden opofferden, geeselden bem jaarlijks als misdadiger en spietsten bem vervolgens, omdat zijne voorvaders, in den nacbt waarin de Galliers bet ka- pitaal bestormden, badden geslapen. De dwaasbeid en gruwzaambeid dezer romeinscbe herinnerings-viering werd ecbter door een gebruik overtroffen, dat, tot aan de regering van Lodewijk XIV, in dc boofdstad van Frankrijk bestond, waar de kirgerlijke regering jaarlijks een aantal katten, men weet niet om welke oorzaak, op bet Greve-plein deed verbranden. 134 Waar de bond den godcn werd opjjeofferd, kon bet ook iiiet missen , of zijn vleesch werd er gegeten. IIippoKRATES zegt, dal de sfriekeii hem hebben gegeten, en de Romeinen bidden bem vopr zulk eene lekkernij, dat, bij biinne kostbare en verkwistende gastmalen, geen jonge bond mogt ontbreken. In Cbina wordt bij met kruiden gevoed en openlijk in de vieescbballen verkocbt. Vele wilde Yolkeren verkiezen zijn vlees(;b boven alle andere vleescbsoorten , en ontbalen er hunne oppcrboofden op. In Parijs wordt bet verkoo- pcn van bondenvleescb beimelijk bedreven, in weerwil van bet verbod der regering, die daarentegen den bandel in paardenvlcesch beeft toegestaan. De beer Blaze, die beide vleescbsoorten beeft gegeten, geeft bet bondenvleescb de voorkeur, terwiji Buffon bet voor boogst onsmakelijk bield. Maar dewijl de volken, bij wie bet bij voorkeur wordt gegeten, bunne bonden alleen met groenten en viscb voeden, en geenen euro- pescben bond, die met vleescb gevoed wordt, aanraken, bebben nocb Buffon nocb Blaze bet bondenvleescb in deszelfs volkomenbeid geproefd. In Lapland wordt de bond, om zijne buid, gedood; in andere landen daarentegen om zijner vermenigvul- diging perk te stellen. Daartoe beeft de bondenbelasting in Engeland bijgedragen, om alzoo bet overbodige dierenleven in de geboorte te verstikken; terwiji slecbts wenigen eenen bondenworp opvoeden, uitboofde van de zware belasting. Elders, waar men alle bonden worpen laat opgroeljen en balf vcrhongerd op de sdaten 135 hat rondloopen, wordt him bestaan een Lezwaar voor het publick, en een' last voor hen zelve. In Frankrijk zijn de voddenrapers gcmagtigd, de rondloopende hon- den, door een' slag; op den kop, te dooden. Voor weinge jaren was de regering van Bombay verpligt eene lading houden naar zee af te zenden en te laten ombrengen, om die stad van hunne biiitengewone hoe- veelheid, zonder belediging der Parsi's, die den bond met eerbied beschouw^en, te bevrijden. In andere groote steden van bet Oosten wordt er minder omslag met hen gemaakt. Een man met een' zwaren knuppcl gewapend, sleept een gedooden bond langs de straten, waardoor hij alle honden uit de buurt tot zich lokt, en die hij dan regts en links, met zijn' knuppel dood slaat. Reeds in het oude Rome werden engelsche buUen- bijters^ die door afzonderlijke daartoe in Engeland aangestelde beambten naar Italic werden gezonden, in het amphitheater aan den doodelijken strijd met wilde dieren prijs gegeven. In Engeland zelve vond dit gebruik de ijverigste navolgers, en het gevecht van honden, die zich door beten teisterden, tot dat een op de plaats bleef, werd een fatsoenlijk vermaak. Maar de grootste van alle gruwzaamlieden , wier slachtoffer de bond wordt, zijn ongetwijfeld die, welke in naam der wetenschap worden gepleegd. De proef- nemingen, die men met hem, bij levenden lijve, maakt, zijn inderdaad afschuwclijk, en de hccr Blaze vcrzekerd ons, dat men in clkc groote stad van Frankrijk men- 136 \indt, wier eenige bezigheid is, de hiertoe gevor- derd wordende voorwerpen tevinden, cnte verzamelen. De geneesheeren van vroegeren tijd bezigden den bond, op even zoo ongeboorde wijze, tot berstelling van ziek- ten. Hij v\'erd levend opengesnedcn, en als een zeldzaam, specifiek middel tot genezing van ligdiaamssmarten aangewend. Somtijds bad men nog de barmbartigbcid, bem de keel af te snijden, en bet uitblusscben van alle levensgeesten af te wacbten, eer de ziekelijkc ledema- ten in zijne ingev^'anden werden gedompeld. De bond speelde ook eene aanmerkebjke of voorname rol in de apotbeek: zijne beenderen werden fijn gestampt, zijn vet tot zalf versmolten, en zijn rif tot een sap van buitengewone kraebt gedistilleerd. Zwart was altijd eene onbeilspellende kleur voor menscben en dieren, denkelijk dat daarom zwarte bonden door bijgeloovige volken als werktuigen van tooverij, en als den aardscben vorm van den booze worden bescbouwd. Cornelius Agrippa was altijd van een' zwarten bond vergezeld, die men algemeen voor een' booze geest bield. Nog in bet jaar 1702 waren de franscbe soldaten, die Landau tegen de keizerlijken verdedigden, vast overtuigd, dat de bond van bunnen generaal een booze geest was, van wien alle militaire bewegingen uitgingen, en wiens bovennatuurlijke kracb- ten bem de zege verzekerden. Baronius verzekert, dat de bonden bet brood badden versmaad, dat de moordenaars van Thomas a Becket ben badden toege- worpen, en volgens den beer Blaze bebben zij op 137 dezelfde wijze hunnen afkeer jegens eenen jongen man te kennen gegeven, die zijne nicht, zonder kerke- lijke toestemming, had geliiiwd, daar zij hardnekkig weigerden de lekkernijen van het briiiloftsmaal aan te roeren. De bond is ook veeltijds door de menschen als werk- tuig van strijd tegen , en vervolging van hunne mede- menschen gebezigd. In den oorlog zelfs heeft hij waar- schijniijk het eerst, als schildwacht , goede diensten bev^'ezen. Door hunne merkw^aardige waakzaamheid en geschiktheid , om aanvallen bekend te maken , wor- den zij bijzonder door de Turken tot be waking der buitenposten gebruikt. Nog heden worden de fransche verkennings-patrouilles in Algiers, altijd door eenpaar honden voorafgegaan. In vele gevallen namen zij ook zelfs deel aan den strijd. Nadat Marius de Cimbren had verslagen , hadden zijne legioenen eenen nog hevi- geren strijd met de vrouwen en honden door te staan. Bij de Celten waren de honden van zulk een groot ge- wigt in den strijd, dat zij hen met halsbanden, van spitse ijzeren punten voorzien , en met borstplaten als schilden wapenden. Eenige aldus uitgeruste honden, die den aanval van soldaten op eene citadel afweren, zijn op eene bronzen plaat, in Herculaniim gevonden, voorgesteld. Zekere Galliers gebruikten de honden niet alleen als soldaten in den oorlog; maar een eska- dron van twee honderd maakte zelfs de lijfvs^acht buns konings uit. In lateren tijd heeft men zich van hen tegen de wilden in Amerika bediend, Colidibus gaf 138 het Toorbeeld in een gevecht met de inboorlin^jen van S*. Domingo, waarin hij met twee honderd man te voet, twmtig miters en twintig honden een groot in- diaansch leger op de vlugt joeg. Toen PiETRO de la Valle in het begin der zeven- tiende eeuw Perzie bezocht, bestond er het gebruik, om zekere soort van misdadigers aan honden, die daar- toe opzettelijk bestemd waren, voor te werpen. Hij zag eenige, van tooverij beschuldigde Joden, die men aan de woede dezer vreeselijke bculen prijs gaf, met belofte van genade, als zij Mahomedanen wilden wor- den. Bij den aanblik der honden gaven de gezamen- lijke Joden , tot op e^n na , het afvallen van hun ge- loof boven dien schriklijken dood de voorkeur. Oviedo verhaalt, in zijne geschiedenis van Indie, dat toen een misdadiger, die men den bond voorwierp, die de veroordeelden plagt te verscheuren, op de knieen viel, en om het behoud van zijn leven smcekte, het dier bleef staan, en weigerde zijnen pligt te volbrengen. De Spanjaarden, die het voor een wonder hielden, verleenden den ongelukkigen genade; maar de beer Blaze gelooft, dat de blik des mans die iiitwerking heeft te weeg gebragt, gelijk dan ook het volk aan het menschehjk oog eenen vreesiianjagende en betoo- vcrenden invloed op de dieren toeschrijft. Sismosdi verhaalt een andcr beter gewaarborgd geval van dien aard. Eenige jagthonden van den tiran van Milaan, die met menschenvleesch gevoed werden , dat ze zelve moesten trachten door de jagt op menschen te verkrij- 139 gen, en waardoor reeds duizende slagoffers waren {je- vallen, zoodat die honden buitengewoon bloeddor8ti{j waren geworden, weigerden niet alleen een' twaalf- jarigen knaap , die him werd voorgeworpen , te doo- den , maar bovendien , toen de wachter , ten gevolge dier hardnekkigheid , het kind de keel afsneed, be- toonden de honden dezelfde onwilligheid om het lig- chaam aan te raken. Zoude de jeiigdige leeftijd van het slagtofler, welligt hun sluimerend gevoel van mede- hjden hebben opgewekt? De honden bezitten gehjk men weet, eene bijzondere liefde voor kinderen, en laten zich daarom ook veel van kinderen welgevallen. Maar nu komen wij tot de beminnenswaardige zijde van den bond. Hij allcen, in de geheele dierenwe- reld, shiit zich aan ons, als den getrouwsten vriend aan; verstaat onze wenschen, onderwerpt zich aan onze gewoonten en wacht op onze bevelen. Het is eene behoefte voor zijn aanwezen , om den menscli ten dienste te staan. De siberische honden, die des zo- mers vrijglaten worden , om voor hun eigen onderhoiid te zorgen, keeren, hoewel een' zwaren arbeid te ge- moet ziende en streng behandeld wordende, ja zelfs half verhongerend , toch bij het naderen des winters, tot hunne meesters weder, om zich voor de sleden te laten aanspannen. De pariahond in Indie, wanneer hij zonder vcrblijf en zonder meester is, voegt zich bij een' Treemde, en put zich uit in kunstmiddelen , om door hem aangenomen te worden. Men gevoelt het duidelijk, dat deze neiging van den bond, hem door 140 de Voorzienigheid ten beste van ons geslacht is ingege- ven. »Zijne verburgering met ons", zegt Cuvier, ))isde volkomenste , nuttigste en meest eigenaardige verove- ring , die wij hebben gemaakt , en welligt — voegt hij er bij — de noodwendigste voor de menschelijke za- menleving. »In onze tegenwoordige , beschaafde maat- schappij kunnen wij van de diensten, die hij ons be- wijst, naauwelijks meer een uitgestrekt gebruik ma- ken. Om zijne geheele waarde te beseffen, moeten wij zien, hoe hoog de bond bij de wiiden staat aan- geschreven. Men heeft australische Vrouwen gezien, die jonge honden met hare borsten voedden. Kapitein FiTZROY verhaalt, dat in tijden van hongersnood de inwoners van bet Vuurland , eerder himne oud gewor- den vrouwen dooden en eten, dan himnen eenigen bond. »Honden", zeggen zij, »kunnen andere dieren vangen, maar oude vrouwen zijn tot niets meer nut- tig." De jagt is inderdaad de eerste behoefte voor den mensch , en bet eerste instinct van den bond. Honden verzamelen zich in troepen, jagen op everzwijnen en bufTels, en zelfs bij gelegenheid op leeuwen en tijgers. Derzelver jongen zijn vooral de voorwerpen hunner onvermoeiden vervolging; en zoo groot zelfs is de schrik, die zij bij derzelver vervolging den tijger aan- jagen,dat in Indie bet verschijnen van eenen gewonen jagthond hem verontrust. Zoo worden ook van de krachten en den moed van zekere hondensoorten de treffendste geschiedenissen verhaald. Wat van cenen albanischen bond van Alex- I 141 ANDER DE GROOTE wordt vcihaald , die, acbter elkan- der, een' leeiiw en oliphant overwon, is niets dan eene fabel. Even zoo weinig* geloof verdient de daad van een bulhond, gedurende de regering van koningin Elisabeth , die , achter elkander , beeren , luipaarden en cen' leeuw zoude aangevallen en gebeten bebben. Zeker daarentegen is bet, dat een bond van dat ras, tijdens de regering van Hendrik VIII, werkelijk met den koning der dieren in strijd geraakte, voor weike aanmatiging Hendrik hem liet opbangen, en men kan daaruit afleiden, dat drie of vier dier bonden de zege- praal zouden kunnen bebalen. De dashond kampt met dieren, die twintigmaal grooter zijn, en sterft, gruwelijk verwond, zonder eenen enkelen klaagtoon te geven. Ook de list en dapperheid der bonden ontwik- kelen zich glansrijk in geval van nood. De bonden aan den Nijl drinken onder bet loopen, om den kro- kodillcn te ontkomen. Als de bonden van Nieuw Orleans over de Mississippi willen zwcmmen, beginnen zij te biaffen, om de alligators uit bunne- verstrooide bolen te lokken en zich op een punt te komen verzamelen. Naauwelijks is dit gebeurd, of zij loopen vloed - op- waarts been en springen op eene verwijderde plaats in bet water. Een eskimosche bond, die naar Enge- land werd overgebragt, was in kunsten geoefend, die men bij europesche bonden zelden aantreft, wier onder- houd niet van bunne eigene werkzaamheid afhangt. Hij strooide zijn voeder rondom zich been, en hield zich als slapende, om boenders en rotten uit te lokken, U2 welke hij alsdan bij zijii voorraad voegde. Maar zelfs ook bij 011$ onlwikkelen de honden, die voor hunne eigene rekening jagen, dikwijls een zeldzaam vernuft. De sluwe spoorhond, die meer dan eenige andere aaii de wilddieverij is overgegeven, wanneer hij een konijntje op bet spoor is, begeeft zich naar het konij- nenhol, en wacbt op zijne aankomst. De beer Blaze had twee bonden, die heimebjk jaagden; de een jaagde de bazen op, en de andere, acbter een beg verborgen^ pakte den baas, als bij zijn gewoon pad volgde. Men verbaalt eene gescbiedenis van een' staanden bond en een' windbond, die zicb te zamen verbonden: dewijl bet reukorgaan van den staanden bond er toe diende, om bet wild te vinden, en de vlugbeid van den wind- bond, om bet te vangen. Toen de staande bond in verdenking kwam, deed men bem een' ketting aan, om zijne bewegingen te binderen; daar bij ecbter zijne strooperijen voortzette, bemerkte men, dat de windbond, omdat de staande bond niet zoo goed kon jagen, den ketting in zijn' bek droeg, tot dat de beurt van bet naloopen aan bem kwam. De gescbiktbeid van den gewonen jagtbond, ofscboon minder in bet oog vallend, is tocb overeenkomstig de diensten, die men van bem vordert, en somtijds meer dan een eenvoudig instinct; want dikwijls ontdekt slecbts een oude gediende de wedergangen van den vos en bet bert; de pogingen van bet dier, om bet spoor af te breken, of zicb door het opjagen van een ander dier te redden. 