Nederlandsch Tijdschrift voor Liefhebbers der Jagt und Visscherei
Polette werd , van de aanvallen des bonds bevrijd , in veiligbeid gebragt; maar bij kon naauwelijks een woord uiten. De bond , ofschoon aan zijne keten gelegd , hield echter niet op met razen , tieren en huilen , zoodat de om- standers, vreezende , dat hij zijne keten zou verscbeuren , om den boer , op wien bij het alleen seheen gemunt te bebben , op nieuw aan te vallcn , dezen aanrieden , dade- lijk been te gaan , om den bond niet langer te tergen. Deze werd inderdaad ook , zoodra Polette zich verwijderd bad , bedaarder. De vrouw van den jager bad iniusscben eene zweep ge- baald, om den bond te bestraffen. Een blik van haar was echter toereikende , om het arme dier gerust te stellen. Zoodra zij hem naderde , ging de bond op den grond lig- gen , gaf door kwispclstaarten zijne vreugde te kennen , 27 en toen zij digt bij hem kwam , likte liij hare voeten , en liet een klagend stenen hooren. Dit waren echter niet de gewone toonen van den rouvvigen hond , die om vergiffenis zijner begane fouten smeekt. Deze klagende stem scheen, als bet ware , znchten uit te stooten ; de oogen , die kort te voren nog van woede gevonkeld hadden , schenen van smart vochtig te zijn, en het dier keek zijne meesteres met eenen zoo zonderlingen blik , eene zoo sprekende uitdruk- king van wanhoop en tevens van teederheid aan , dat zij zich niet konde onthouden van hem te streelen en liefkoo- zen , in stede van horn te bestraffen , wat in het begin hare bedoeling was. De hond kroop nu weder in zijn hok ; toen hij echter bemerkte , dat zijne meesteres zich verwijderen wilde , kwam hij dadelijk weder te voorschijn , en vatte den zoom van haar kleed. Hij scheen haar te smeeken, hem niet te verlaten , en, zijne meesteres weemoedig aanziende, scheen hem niets te ontbreken als de taal , om zijne ge- dachten uit te drukken. Eerst nadat alle pogingen om het dier gerust te stellen , te vergeefs waren , kreeg de jonge vrouw plotseling een voorgevoel , dat er een ongeluk kon gebeurd zijn. De vreeselijke droomen , die zij gehad heeft , en waar zij haren man vermoord en bloedende had gezien , kwamen haar weder voor den geest , . . . zij stiet een kreet van jammer uit , want nu had zij de overtuiging , dat er eene verschrikkelijke gebeurlenis plaats moest gehad hebben. Nu echter vatte zij plotseling moed , en zonder een oogenblik te verliezen , liet zij Morgan los , die da- delijk vooruit sprong , gedurig van de tuindeur op den weg liep , en zijne meesteres scheen uit te noodigen , hem te vol- gen. De laatste twijfel verdween nu bij de ongelukkige vrouw* Met tranen in de oogen volgde zij den trouwen hond , en weldra vereenigden zich met haar een twintigtal inwoners 28 van liet naburige dorp , zoowel mannen als vrouwen. Zoo trokken zij alien , onder de leiding van Antonius Notte , den broeder van haren man, naar het bosch. Men behoefde geen anderen gids als den bond , die , vol ongeduld , zich baastte , den weg , door zijnen beer genomen , te vervolgen. Men bad reeds een goed eind wegs geloopen , en kwam nu aan eene plaats , waar men vernam , dat Notte drie uren geleden , geweest was , ten einde den jongen baas , dien bij aan zijne kinderen beloofd had, te halen. Van daar leidde de weg in eene woeste , eenzame streek. In die wildernis aangekomen , deed de bond plotseling eenen geweldigen sprong, en zich van de lijn, die Antonius in de band bad , losscbeurende , verdween bij op een smal voet- pad, betgeen tot eenen diepen afgrond leidde. iWacht alien bier , mijne vrienden ," riep Antonius , » doet geene moeite om naar beneden te klimmen." De vrouw des jagers ecbter bad reeds , toen bij nog sprak , bet steile en ge- vaarlijke pad betreden , en alvorens de overigen baar vol- gen konden , vernamen zij haren jammerkreet , die uit de diepte des afgronds in bunne ooren weergalmde. Notte was gevonden , . . . maar in welken toestand ! Een op den grond liggend lijk , drijvende in zijn bloed. Hij was gedood door twee kogels , van welke de eene door den regter schouder , de andere door het hart gegaan was. Zijn geweer was verdwenen , en de jonge haas , dien bij in zijne weitasch had gestoken, was er niet meer in,... Zijne vrouw werd bijkans voor dood weggedragen. Morgan , over bet lijk van zijnen meester liggende , wilde dit niet meer verlaten , en toen eenige uren later de regters op bet too- neel van den moord kwamen , vond men den bond nog op zijnen post , het bloed van de wonden zijns meeslers likkende. Het lijk werd met de gebruikclijke formaliteiten wcgge- bragt , en de reglcrlijke onderzoeking dadelijk in bet werk 29 gesteld. Er deed zicli echter geene verdenking voor ; men vond niets hetgeen dienen kon ora den moordenaar op het spoor te komen. Het eenige voorwerp , hetgeen als be- wijsstuk kon dienen , was een papieren prop , dien men bij het lijk had opgeraapt. Ofschoon half verbrand en zwart van het kruid , bleek dit stuk papier een blad van eenen zak-almanak te zijn , op hetvvelk nog duidelijk de getallen van de bladzijden 443 en 144 te lezen waren. De ontroostbare weduwe kon zicli niet herinneren , dat haar man eenen vijand had gehad. Zij moest derhalve op de gedachte komen , dat die moord door den eenen of anderen wilddief gepleegd was. In gedachten al degenen , die haar als zulke bekend waren , monsterende , kwam haar voornamelijk Polette, wiens bezoek zij des morgens gehad had, als verdacht voor. Het was een mensch van sleehten naam , die over dag in de kroegen te vinden was , en des nachts stroopen ging. Hij was op dit bedrijf herhaaldelijk betrapt geworden. Zijne verwarring , toen hij haar kwam opzoeken , het bloed aan zijn hemd , de woede , met welke hem de anders zoo zachtmoedige hond had aangevallen: dit alles bevestigde hare verdenking en zettede haar aan, die den volgenden dag aan den regter mede te deelen. Polette werd nu gedagvaard voor het geregt te verschijnen en er werd bij hem huiszoeking gedaan , aan welke ook Antomus Notte , de broeder van den vermoorde , deel nam. Toen men echter aan zijn huis kwam , was hij afwezig. Er werd nu alles ten zijnen huize zorgvuldig onderzocht, maar er werd niets gevonden, wat verdenking kon opwekken , en men was reeds op het punt van heen te gaan , toen Morgan eensklaps eene ontdekking deed , welke , ofschoon in den beginne blijkbaar zonder beteekenis , later echter tot de ontdekking van den raisdadiger leide. Terwijl men namelijk bezig was, alle hoeken van het huis te doorzoeken , en 50 de vrouw van den wilddief weenende en snikkende voor de onschuld van haren man pleitte , doorsnuffelde Morgan, zoo als alle honden te doen plegen, op zijne wijze het ge- heele huis. Hij was daarmede nog bezig, toen de geregts- dienaar N., het huis het laatst willendc verlaten , opmerkte, dat de bond met zijne pooten aan de deur van eenen klei- nen kelder krabde , die zich onder den trap bevond. Dit ziende , keerde hij terug , om dit nog niet onderzochte hoekje te bezigtigen. Zoodra het deurlje geopend was, slak de bond er zijnen kop in , en haalde een versch ha- zenvel voor den dag. Antonius Notte had dit vel naauwelijks gezien, of hij verhaalde tot verbazing van alle omstaan- ders , dat dit het vel was van den jongen haas , dien zijn broeder in de weitasch had medegenomen. Hij bevestigde deze uitspraak voornamelijk door de verzekering , dat hij zelf, toen het diertje gevangen werd , een stuk van zijn linker lepel had afgesneden , ten einde het te teekeuen , in geval het mogt ontsnappen. Polette werd nog dienzelfden avond , op grond van de bewijskracht der aangehaalde omslandigheid , in eenen kroeg gepakt en onder bewaring gebragt ; de huiszoeking werd herhaald, en men ontdekte weldra een ander , niet minder gewigtig bewijsstuk dan het eerstgenoemde. Er werd een almanak gevonden, uit welken verscheidene bladen ge- scheurd waren , en onder deze ook die bladzijde , welke ge- diend had tot den prop , dien men bij het lijk had opgeraapt. Bij het vertoonen dezer overtuigende bewijsstukken aarzelde de misdadiger niet langer, zijn afschuwelijk moordbedrijf te bekennen. Een punt echter bleef duister bij de zaak. Hij hield nameiijk vol , dat hij slechts , om zich te verdedi- gen , en nadat Notte eerst op hem had vuur gegeven , dezen met zijne schoten ter neder geveld had. Om te be- slissen , in hoe ver deze opgaaf juist of valsch was , was 31 het nu vooral noodig , het gevvcer des vermoorden terug te hebben , hetgeen , even als de haas uit zijnen jagtzak , verdwenen was. Polette maakte er geon gehehn uit , dat hij het geweer onder struiken had verborgen , ten einde , zoo als hij geheel naif er bijvoegde , het nog denzelfden avond of daags daarop le gebruiken om le jagen. Men begaf zich naar de plaats in het bosch , waar hij het volgens zijne op- gaaf verborgen had , en het werd er in der daad ook gevon- den. Beide loopen waren nog geladen. Toen men dit aan den beschuldigde mededeelde, scheen hij over deze omstandig- heid Yolstrekt niet verlegen ; hij antwoordde eenvoudig , dat hij het geweer , ten einde kruid en lood te sparen , dadelijk na het bedrijf met het kruid en lood des ver- moorden had geladen. Hij werd toen gevraagd , den inhoud der lading naauwkeurig op te geven. Volgens zijn gezegde had hij helzelve met gewoon kruid , en den eenen loop met hagel no. 6 , den anderen met no. 4 geladen ; de proppen waren , volgens hem , van gewoon papier geweest , maar hij zeide zich niet te kunnen herinneren , of dit papier wit of grijs , of het beschreven of bedrukt was geweest. Nadat dit alles opgeschrevcn was , werden de schoten uit het geweer getrokken. Het bleek nu , dat de regter loop met twee kogels , de linker met vijf loopers en een stukje lood geladen was , en dat de proppen van kurk waren. Het kruid werd bevonden , reeds een weinig van den roest aan- gedaan te zijn ; en dientengevolge beweerden de deskun- digen , dat het geweer ten minste veertien dagen vroeger moest geladen geweest zijn. Dit bewijs was te overtuigend , als dat de aangeklaagde nog langer bij zijne opgaaf had kunnen volharden. Hij herriep deze , en in de hoop van het medelijden der regters op te wekken , beloofde hij nu , naar waarheid te beriglcn , hoe zich het geheele voorval had toegedragen. 52 Hij verhaalde nu , dat liij op den zondag , toen de moord liad plaats geliad , zich in eenen schuilhoek verborgen had , om op wild te loeren, en dat hij plotseling Notte op hem zag afkomen. Deze had den jagtzak in de hand, het ge- weer in den arm en werd van Morgan vergezeld. Hij had intusschen zijn geweer opgenomen , en , toen Notte hem tot op tien passen afstand was genaderd, onwillekeurig op hem geschoten. Het schot had den schouder verbrijzeld , en Notte, buiten staat zich te verdedigen , had gesmeekt , hem het leven te laten ; maar uit vrees , dat hij zijne daad zou bekend maken , had hij hem met het tweede schot van het leven beroofd. Hij verhaalde nu verder, hoe hij van Morgan met woede aangevallen, genoodzaakt was geweest , ten einde zijn leven te redden , op een eikenboom te klimmen , en hoe de hond , wankelende tusschen de vrees , zijnen heer te verlaten en tusschen den wensch , zich aan hem te wreken , onophoudelijk heen en weder was geloo- pen , dan eens het lijk belikkende , dan weder aan den boom , waarop hij gezeten was , bijtende , — dat het hem eindelijk en wel met veel moeite was gelukt , zachtjes te ontsnappen , en zich alstoen dadelijk naar de woning van den vermoorde had begeven , ten einde zijn Alibi te kunnen be- wijzen , in het geval , dat de verdenking op hem zou vallen. De verdere Instructie was nu zeer gemakkelijk, en de misdadiger, schuldig aan den met voorbedacht gepleegden moord van eenen koninklijken ambtenaar, werd ter dood veroordeeld. De verstokte zondaar werd , zonder dat zijn geweten knaagde en zonder berouw over zijne misdaad te gevoelen , ter strafplaats geleid. Met de ongevoeligheid van eenen mensch zonder godsdienst, beklom hij het schavot, en zijne brandende pijp ontviel zijnen mond eerst , toen de bijl zijn hoofd van den romp gescheiden had. Jagt-Herioneriiigeii uit Rusland. (Verlaald). -*K*®&-«»- De eland (Cervus alces) is het hert van Europa's noord- oostelijk gedeelte. Aan deze zijde van de Niemen komt het nog slechts spaarzaam voor. ZijV gang en gestalte zijn niet zoo sierlijk als die van het edelhert (Cervus elaphus) , doch hij is veel grooter en sterker. — Zijn gewei is min- der hoog en meer gcbogen, doch het bedekt met zijne breede bladvormige enden , den sterken kop en reusachti- gen hals , onder welken een vleeschachtig uitwas , in de ge- daante van dat , welk men bij de geiten aantreft , hangt. — Het wildbraad is zeer smakelijk, wel niet zoo malsch als dat van het ree , doch fijner van smaak en van draden dan dat der herten. Het heeft veel overeenkomst met malsch ossenvleesch , behalve dat het eenen wildsmaak bezit. — De huid is zoo zacht en buigzaam als die der damherten t doch eenmaal dikker en sterker. Eene goed bereide elands- huid , verschaft , wanneer men ze op reis over het bed uilspreid , eene zindelijke en gemakkelijke ligging. Men jaagt niet het geheele jaar op dit wild ; vermits het zeldzaam in het regerings- district van St. Petersburg voor- komt , en derhalve ten dien einde verre reizen moelen on- dernomen worden, wacht men den winter af, om hunne sporen behoorlijk te kunnen volgen en de troepen elanden TWEEDE JAARGANG. 3 34 alzoo in te sluiten. la de te midden der uitgestrekte wou- den gelegene dorpen vindt men onder de boeren steeds eenige jagers — welke evenwel geene slroopers zijn ; want in Rusland is de jagt aan een ieder , zelfs aan de lijfeige- nen , geoorloofd. Waimccr deze liedcn de vaste standplaats van een beer of eland hebben opgespoord , begeven zij zich naar de hoofdstad om den jagtliefhebbers zulks te berigten ; want dit geeft bun meer voordeel dan dat zij er zelve jagt op maken , daar men ben voor een beer 75 en voor eene eland 50 roebels betaalt , bebalve de fooijen en kleine ge- schenken. In bet begin van December kwam een inwoner van bet dorp Lipowski , Dmitri genaamd , den beer R. T. , mijnen gewonen jagtmakker , bet verblijf van twee troepen elanden aanduiden. Die beer is een der voornaamste , voorko- mendste en vrijgevigste mannen , in een land waar tot ver- kwisting toe gedrevene vrijgevigheid een in bet oog val- lende nationale karakterlrek is , en bierdoor beeft bij zicb de genegenbeid van alien , die bem kennen , weten te ver- zekeren. — Dmitri was onder degenen , welke wild voor hem opspoorden , de voorzigtigste en meest vertrouwde. Derhalve aarzelde bij geen oogenblik zijne vrienden uit te noodigen en spoedig waren wij ten afreis gereed : acht ja- gers in vier sleden. Het dorp Lipowski is omstreeks 112 werst van St. Pe- tersburg verwijderd. — Desniettemin reisden wij eerst des avonds voor den bepaalden jagtdag , omstreeks lien uren , af. — « Nadat wij eerst den spoorweg tot Tzarsko-selo (een keizerlijk lust-slot) en vervolgens den groolen weg naar Moskou gebouden badden , bevonden wij ons , in minder dan 6 uren , voor bet posthuis le Pomerange , 91 werst van St. Petersburg. Deze bijna ongeloofelijke snelbeid is des te opmerkelijker , als men weet dat wij slecbts eenmaal van paarden liadden gewisseld. — Het eerste span had ons , zonder rusten tot Forna , 54 worst , gebragt — zoo vlug en volhoudend zijn de Russische paarden voor hunne ligte sleden , en het is gewis dat , na de spoorwegen , de sleden het snelste en zekerste vervoermiddel zijn. Diegene waarvan men zich tot reizen bedient , zijn niet ongelijk aan de voorste helft eener boot ; twee lederen schooten , welke vleugelvormig gesneden zijn , beschntten de reizi- gers voor de sneeuw , welke door de hoeven der paarden wordt opgeworpen. Terwijl onze voerman overeind stond en met uitgebreide armen zijne drie nevens elkander gespannen paarden (waar- van het middelste draaft , terwijl de andere galopperen) mende , ruslten wij , in onze pelzen gewikkeld , meer lig- gend dan zittend, als op eene canape en konden op ons gemak slapen. De sneeuw , welke elders alle gemeenschap moeijelijk maakt , bevordert dezelve in Rusland , alwaar ge- durende de vier maanden , welke den zomer en den herfst uilmaken , de gewone wegen bijna onbruikbaar zijn. Men verlangt aldaar eenen droogen , strengen en langen winter. Invallende dooi brengt vele bezwaren aan , niet alleen wijl er soms ziekten door ontstaan, maar omdat hij de hoofd- stad met hongersnood bedreigt , vermits alle middelen van toevoer eensklaps worden afgesneden. In den winter wordt uit de afgelegensle provincien en zelfs van de uiterste gren- zen des rijks, alle behoeften toegevoerd. Bij invallend dooiweder blijven de vrachten onder weg liggen en wat aan bederf onderhevig is, gaat verloren. Ook behalve deze voordeelen , levert het besneeuwde landschap , bij de ver- schillende afwisselingen van het licht, een onbeschrijfelijk schilderachtig tafereel op , waaraan zich het oog van den reiziger onophoudelijk kan verlustigen. Het was vier uur des morgens , toen wij het post- 36 huis te Pomerange bereikten. — Het is een der ruimste en best ingerigte dergene , welke op alle de groote wegen van bet rijk gebouwd zijn en tevens tot herberg en wissel- plaats dienen. In ieder derzelve moet eene goed ver- warmde zaal met bedden voor de reizigers voorhanden zijn , welke voor bet logement niets te betalen bebben. Naauwelijks bad een bediende ons eenige koppen beerlijke karavanen-tbee voorgezet , of wij moesten weder afreizen. Om de plaats, waar de jagt zoude aanvangen, te bereiken, badden wij 42 iverst dwars door velden en bossehen af te leggen en wij moesten daarom onze reis-sleden aan de her- berg terug laten , om die tegen kleine dorpsleden te vervvis- selen , welke , met een paard bespannen , door een grijs- aard of een' knaap bestuurd worden. Met deze kleine sleden vaart men door beggen, over struiken , over vlieten en dikwerf nog grootere hindernissen. Hoe groot ook de beletselen van bet terrein wezen mogen , toch komt men ze met deze sleden te boven. Wanneer men eenen blik op den weg voor zicb en op den reeds af- gelegden werpt , geraakt men in verzoeking van te geloo- ven , dat men door de hand eens toovenaars gevoerd wordt ; evenwel mag ik niet verzwijgen, dat veelvuldige schokken en stooten , de gespannen verbeelding van het tegendeel overtuigen. Even voor bet aanbreken van den dag, ontmoetten wij een hoop van 150 drijvers , welke ons aan eenen kruisweg in het woud afwacbtten. Het uiterlijke dezer lieden over- tuigde mij dat wij de grenzen van Finland bereikt hadden. De vrouwen nemen hier deel aan alle bezigheden der man- nen , zelfs de drijfjagt niet uitgezonderd , en een derde deel der drijvers bestond uit eerstgemelde. Zij dragen groote laarzen , even als de mannen , of sandalen van berken- schors , die met lederen riemen bevestigd worden ; ook laarzen van vilt , uit een enkel stuk zonder naad , welkc tot over de knie reiken -• de warmste voetbekleeding te- gen de sneeuw en waarin mon tevens zeer gemakkelijk gaat. Het was eerst ten negen uur dat de zon opkwam. Even- wel begon men de drijvers aan le stellen , welke het geheele bosch, met uitzondering der schutters-lijn bezetten. In het bosch had , volgens het zeggen van onzen aanvoerder , een troep elanden zijnen stand. — Bij het trekken voor de plaat- sen was mij het lot niet gunstig: ik trok nommer-een. Op het gegeven teeken begon het drijven en duurde met een zoo vreeselijk geluid van schreeuwen, kloppen en trommelen voort , dat ik geene woorden vinden kan om het schrikke- lijk geraas te beschrijven. Maar het was hier ook geene drijfjagt op hazen ; want vermits er met kogels geladen was , konden de drijvers niet tot in de nabijheid der schutters doordringen en het wild moest ons dus door het maken van geraas toegedreven worden. Dan ook daardoor duurde het lang eer het ingesloten wild het besluit nam om naar de zijde der jagers uit te breken , en ik ontveins niet , dat het mij op mijnen post begon te vervelen en ik onverduldig werd , tot dat ik eindelijk een schot hoorde ; het werd van een tweede en derde gevolgd : het vuren was begonnen. Ik telde tot twaalf schoten. — Vijf elanden waren op eene weide uitgekomen , hoogstens vijftien passen van een der schutters , welke alleen vier schoten had gedaan ; zijne buren deden de overige. De elanden waren door de lijn been gegaan en si edits twee derzelve waren aangeschoten. Een boer , die belast werd het spoor , op het zweet te vervolgen , bragt er des avonds , juist loen wij wilden af- reizen , een van mede , welke liij lang vervolgd en eindelijk doodgeschoten had. De voormiddag-jagt was afgeloopen. Wij keerden naar L'powski terug , waar ons ten onlbijt de nationale socp van 58 zuurkool wachtte. Men denke evenwel niet dat deze de hoofdschotel was. Eene Straatburgsche ganzenlever-pastei en een aantal flesschen champagne- en madera-wijn , vulden de ruimte van den disch aan , terwijl de kok van ouzen gullen gastlieer ons cotlelettes a la minute gereed maakte. In Rusland is alles op eenen grootschen voet ingerigt. Men rekent eerst na als er niets meer te berekenen valt : » Als gij nog een copeke bezit ," zegt het spreekwoord , » tracht hem kwijt te worden." De rijksten zelfs zitten in de schulden en worden dikwijls de prooi der woekeraars. — Gewoonlijk treedt de Kroon tusschenbeide , welke tegen hypothecair verband de groote heeren te hulp komt — in- dedaad eene goede berekening , zoowel financieel als staat- kundig. Doch stappen wij hiervan af. Onze disch was in de boerenhut van Dmitri aangerigt. Wij zaten in eenen hoek van het pronk-vertrek , waar be- stendig eene kleine lamp voor een heilgen-beeld der Ooser- sche kerk brandt. — Deze gewoonte is algemeen in Rus- land. Men vindt zulks evenzeer in het keizerlijk paleis , waar in geene gang, in geene kamer dit godsdienstig ver- toon ontbreekt , als in de hut van den geringsten lijfeigene. Ons vertrek bovenmate verwarmd , geleek meer eene bad- kamer; zoodanig dat wij onze bovenkleederen moesten af- leggen. Juist tocn wij de laatste flesch champagnewijn wiiden aanspreken , deed onze waard den voorslag om eenen wolf, welke eenige dagen vroeger in eenen wolfskuil gevangen en nu in eene dorschvloer opgesloten was , te dooden. Eenigen van ons grepen dadelijk hunne geweren. Doch de wolf, welke buitengewoon groot was, had het touw , waarmede men hem had vastgebonden , verbroken en Hep nu vrij op den dorschvloer rond. Een boer , die noch bij uitslek groot was , noch slerk scheen , ging moedig op den wolf af , welke in ecnen lioek gekropen was , sprong Iiem op den rug en vatte zijne beide ooren , waarop hij hem eene lijn door den muil trok en dezelve twee- of driemalen daarom wikkelde, zoodat de wolf letterlijk gemuilband was. — Toen nam hij hem op den schouder , gelijk men soms wel een lam draagt , en droeg hem tot op het vlakke veld bij het dorp , door ons alien gevolgd. Toen eenige van ons zich schietvaardig maakten , deed hij den muilband af , doch de wolf scheen afgemat of vreesachtig en bleef op de sneeuw zitten. De boer beproefde toen hem door stoo- ten en slagen met de vuist aan het loopen te krijgen , doch de wolf , zich vrij gevoelende , hernam den moed en sprong met vlammeuden blik en opgesperden muil op hem aan, terwijl de boer zich van angst op den buik in de sneeuw wierp. — De beer S. en ik trokken onze Circassische dolken en spoedden ter hulp. Een stoot welke ik in den geopenden muil , en een welke mijn makker in de zijde aanbragt , maakten een einde aan het leven van den wolf. Dit tusschenbedrijf evenwel , gaf aanleiding tot tijdverlies. De tweede door Dmitri aangekondigde troep elanden had zijnen stand d5 werst van het dorp en er bleven noch slechts drie uren van den dag over. Onze drijvers moes^ ten nog met vijftig vermeerderd , en alle de sleden uit het dorp bij elkander gehaald worden. Intusschen schikte zich alles zoo goed mogelijk en 12 werst waren spoedig afgelegd ; doch de grond werd nu zoo oneffen en zoo boschrijk , dat wij van de sleden moesten stappen en de rest van den afstand te voet afieggen. Vermits dit met den meesten spoed moest geschieden i zetten wij de drijvers aan en het vrouwelijk gedeelte daarvan was genoodzaakt zich de rokken , om spoedig voorttekomen , tot aan de knieen op te schorten. Doch het leven door dit alles , bij het naderen van een digt mastbosch , ver- 40 oorzaakt , maakte de elanden onrustig en wij zagen er een troep van veertien stuks hetzelve verlaten , eer wij het omzet hadden. Intusschen was de aanwijzing van Dmitri geheel juist geweest, doch ons bleef nu het treurig vooruitzigt over , van zonder wild naar huis te keeren. — Wij gaven evenwel den moed niet verloren en bezetten het bosch zoo spoedig doenlijk. Nu viel mij het laaste nommer ten deel, zoodat ik aan den linkervleugel post vatte en onze vriendelijke gastheer de Heer R. T. was mijn nevenman. Het teeken werd gegeven en onze drijvers deden bun best ; inzonderheid lieten de vrouwen hunne stemmen hooren. Doch de eene minuut verliep na de andere en niets kwam uit het bosch te voorschijn. Het wachten werd mij zuur en met een treurig gevoel zag ik de zon aan de kirn dalcn. Daar ontstond op eenmaal bij den Heer R. T. het denkbeeld om , zijn vermaak aan het onze op- offerende , zich in de lijn der drijvers te begeven en deze zelf aan te voeren en tevens de herdershonden , welke wij aan lijnen medevoerden , in het drijven los te laten. Spoedig viel aan den regter vleugel een schot , 'twelk door vele anderen gevolgd werd. — Eensklaps zie ik een eland op 60 passen afstand naderen. Hij was buitengewoon groot en liep in gestrekten draf met de snelheid van een En- gelsch paard. — Ik schoot en hij brak van voren te zamen , viel op de knieen in de sneeuw en bleef liggen. Op het- zelfde oogenblik kwam nog een tweede eland in dezelfde rigting, doch iets verder, voorbij en ook dezen velde mijn kogel op de plaals ter neder : de eerste was een weinig hoog , de tweede iets te kort , op het schouderblad getroflen. Toen ik deze twee reusachlige dieren beide voor mij in de sneeuw zag liggen , klopte mij het hart hoor- baar en ik werd door een onuitsprekelijk gevoel overmees- terd : ieder ware jagcr zal mij begrijpcu. — Het was il mijne eerste jagt op elanden en ik was niet weinig te vre- den over mijne nieuwe dubbele buks. Op het vreugde gejuich mijner naburen kwamen de jagers spoedig bij ons. Ook de drijvers kwamen spoedig opdagen en hieuwen twee stangen af , aan welke de elanden met touwen vastgebonden en alzoo uit het bosch gesleept werden , waartoe voor elk omstreeks vijftien personen noodig waren. Dmitri ontweidde dezelve en schatte het gewigt van iedere eland op omstreeks 40 pnd. Inmiddels was het donker geworden. — Wij haastten ons om de sleden te bereiken en spoedden naar Pomerange , waar ons het avondmaal wachtte. Het was ten vier uur des morgens eer wij St. Petersburg bereikten en in een warm bed van de vermoeijenissen der jagt konden uitrusten. — Zoo hadden wij in een tijdsbestek van dertig uren 260 wersl afgelegd , twee drijfjagfen gehouden , 80 paarden ver- moeid , 250 menschen op de been gebragt en i 500 roebels verteerd. — Dat was eene Russische jagt. ie®&*«< Kinderlijke eenvoudigheid. (Vertaald). » <as>i8>*««« — In ecne Grond-heerlijkheid , waar het wild zorgvuldig ge~ spaard werd en aan alle onderhoorigen het jagen ten streng- sten verboden was , schonk de Heer , na den afloop eener drijfjagt , aan ieder derzelven eenig wild. — De tienjarige knaap van eenen boschwachter aanschouwde deze uitdeeling en werd van den Heer bemerkt : » kom bier , kleine ," zeide bij vneem dezen twee bazen voor uwe moeder mede." — »Ik bedank U zeer ," antwoordde de knaap,1* »want daarmede zoude ik mijne moeder weinig genoegen doen , wij zijn de bazen lang tegen gegeten." - — »Ei, ei,M zeide de Heer , » maar scbiet uw vader dan bazen ?" — > Hij scbiet die nooit , want dat hoort men te veel , zegt bij ; maar bij vangt ze met strikken." A 1 1 c r 1 e i. «K83iB:«- Ilet is bekend , dat Duitscbland bij uitslek hot land is , waar de jagt en al hetgeen daartoe behoort , op eencn we- tenschappelijken voet en naar slrenge , op de praklijk rus- tende beginselen , geregeld is. De voortreffelijke Duilsche Forst-Akademien hebben dan ook sedert eene eeuw eene menigte der uitstekendste mannen voortgebragt , mannen , die met een wijs beraad de bun toeverlrouwde jagt-distric- ten bestuurden , en eenen onverbiddelijken oorlog voerden tegen wilddieven en roofdieren. Hunne bemoeijingen wer- den dan ook met dat gevolg bekroond , dat de grootere roofdieren , zoo als beeren , wolven , lynxen en wilde katten gebeel of zoo goed als geheel uitgeroeid werden , en dat bet getal der vossen , marters en ander scbadelijk ge- dierte zoo veel als mogelijk verminderd werd. En dit bleef zelfs bet geval in de laatste twintig of dertig jaren , niet- tegenstaande de houtvesters gedurende dien tijd, bijkans algemeen , in slede van bet jagtroer , den maatstok moesten banteren , ofinandere woorden , zich meer met de bosscben dan met het daarin levende wild moesten bemoeijen. Het jaar 1848 met zijne omwenteling verbrak , als met eenen tooverslag , in vele streken van Duitscbland de gedurende eene eeuw met zoo veel motite en inspanning verkregene orde van zaken. Daar in dezen tijd alles vrij moest zijn , werd ook bet wild door de menigte als vrij , dat wil zeg- u gen , als vogelvrij , verklaard. De Yoortreffelijkste jagten werden in korten tijd letterlijk vernield , en de wildstand , wat de hooge jagt betreft , zoo aehteruit gezet, dat de ge- ledene verliezen letterlijk onherstelbaar zijn. In dien tijd en nu nog beoefenen duizenden van menschen de jagt, die slechts met eene gedachte bezield zijn, namelijk die: te hebben. Zonder te weten, wat er tot instandhouding eener jagt behoort , schijnen zij niet te begrijpen , dat op deze wijze den met zoo veel zorg daargestelden wildstand in wei- nige jaren moet vernield zijn , dat alsdan het jagen van zelfs ophoudt, en bet schadelijk gedierte zich in korten tijd zoo zeer vermeerderen zal , dat het , met zoo veel beleid , gedurende meer dan eene eeuw daargestelde werk , op nieuw moet worden begonnen. Ter staving van het gezegde kan strekken de volgende aanhaling uit eenen brief van den prins Maximiliaan van Wied , te Neuwied , den beroemden natuurkundige en rei- ziger en niet minder kundigen en geoefenden jager : » In het begin van den afgeloopen winter , werdeu in onze bosschen, toen de eerste sneeuw gevallen was, in de korte tijdruimte van veerticn dagen , tien stuks wiide katten ge- schoten , onder welke er verscheidene van buitengewone grootte en zwaarte waren. Dit is een bewijs , hoe zeer zich de roofdieren in de laalste jaren vermeerderd hebben. Pogingen om die vermeerdering te beteugelen , zijn onvol- doende , zoo lang niet iedereen , die de jagt uitoefent , be- zield is met de beginselen , welke den waren jager ken- schetsen." Dat dit , helaas ! in Duitschland het geval in het alge- meen niet meer is , behoefl geene verder betoog. De Redacteur. Boek-beschouwing. — *»&& «:#«« — Handleiding voor den jager , of jagt-cursus , inhoudende de wijzen om het wild overal op te sporen en te schieten, het dresseren der honden en alles wat ver- der op de jagt betrekhing heeft ; benevens de wet tot regeling der jagt en visscherij , door H. E. G. Smitshuyzen, isten Luit. der Infanterie. Gorinchem bij J. Noorduyn en Zoon , 1852. kl. 8vo , 86 bl. Bij ied er , die waarlijk belang in de jagt-wetenschap stelt, behoort elke poging om onze oorspronkelijke lilteratuur in dat vak uit te breiden , onverdeelden bijval te vinden f en bet zal dus niemand bevreeraden , dat wij bet werkje van den Heer Smitshuyzen met belangstelling ter hand na- man ; doch wij moeten tot ons leedwezen bekennen , dat ons oordeel over hetzelve, in bet algemeen, niet zoo gunstig kan zijn, als wij wel zouden wenschen. In den aanhef toch van het tvoorwoord" stuiten wij al dadelijk op eene stelling. welke wij maar niet zoo gaaf kunnen toestemmen , als zij door den S. wordt voor- uitgezet : » In geene der tot heden in onze taal uitgegeven werken over de jagt is" zegt bij \>de wijze aangeduid , wat (sic) men eigenlijk doen moet om goed te leer en schieten,"'' en dit is de bijzondere reden , waarom de S. besloten heeft , dezen jagt-cursus uit te geven. 40 Bij iemand , die zoo stellig spreekt , mogen wij geene onbe- kendheid met onze Nederlandsclie jagt-litteratuur veronder- stellen , en wij moeten het er dus voor houden , dat de S. alles, wat over dit onderwerp gesclireven is (1), geheel ea al afkeurt niet alleen , maar ons iets beters en meer vol- komen over hetzelve zal leveren. — Het spreekt dus van zelve , dat wij onze beschouwing met dit punt aanvangen. Wij vinden betzelve behandeld in het Vde hoofdstuk , alwaar alles , wat de oefening in het sehieten , de lading en het schoonmaken van het geweer betreft , in drie bladzijden wordt afgehandeld. — Wij mogen niet ontveinzen , dat wij hier evenwel iets oorspronMijks aantreffen; want wij herin- neren ons niet in eenig jagtwerk iets gelezen te hebben over hetgeen de S. onder den naam van » kamerjagt" bedoelt. Het bestaat namelijk , in het bevestigen van twee papieren kapellen (?) op den wand eener kamer en het mikken op dezelve , achtervolgens met beide de loopen , daarbij telkens een slaghoedje afbrandende; later herhale men deze oefe- ning in de opene lucht met los kruid. — Voorts geeft de S. den raad om zich in het sehieten naar eenen opgehan- gen , in beweging gebragten , houten bal te oefenen , welke men later in verschillende rigtingen voorbij zich laat wer- pen. — Behalve de kapellen , hebben wij hier alzoo niets nieuws gevonden. Behoudens beter oordeel , zijn wij van gevoelen , dat de kunst van sehieten alleen door de practische oefening op het wild zelf kan verkregen worden. — De hoofd-oorzaak (1) Jagers-taal. Arnhem bij J. G. Meijer, 1838; bl. 91 en volg. Jagt-handboekje voor Noord-Nederland , door Verster van Wulverhorst, Leiden bij C. C. van den Hoek, 1838; bl. 7 en 8. Proeve eener haudleiding tot de jagten met den staauden bond enz. door Mr- II. Sassew. 's Hertogenbosch bij P. R D. Mcller, 1843; bl. 83 en volg. 47 toch van het misschieten is meestal te zoeken in de itmoHe , welke het opvliegen of oploopen van het wild bij den jager te wreeg brengt ; alvorens deze overwonneii en door koel- bloedige bedaardheid vervangen is , baten , naar ons inzien , alle theoretische oefeningen weinig. Nog meenen wij de aanrnerking niet te mogen terughou- den , dat hij , die een goed , een kundig jager wil zijn , dat is , die zich van den gewonen hoop wil onderscheiden , ook noodwendig eenige algemeene zoologische kennis behoort te bezitten en niet tegen alle vogelkunde mag zondigen, door (bl. 6d) den ligchaamsbouw van een plevier met dien der patrijs te vergelijken. — Wij zagen dit bier met te groo- tere verwondering , vermits de S. zich met ornithologische waarnemingen schijnt onledig te houden ; immers , wij zien hem (bl. 48) de Europesche watersnippen met twee soor- ten , namelijk de rietsnep en de befsnep , vermeerderen , welke soorten tot nog toe aan de aandacht der Natuurkun- digen schijnen ontsnapt te zijn , en de beer Smitshuyzen zal derhalve aan de wetenschap eenc gewiglige dienst bewij- zen door , in dit tijdschrift of elders , de kenteekenen de- zer beide nieuwe soorten naauwkeurig mede te deelen. In het XVIIIde hoofdsluk, over de afrigting der honden handelende , zochten wij te vergeefsch naar eenige handlei- ding voor de veld-dressuur , naar ons gevoelen de hoofdzaak om eenen goeden , fermen staanden bond te vormen. Wat het XlXde hoofdstuk , de jagt-termen bevattende , betreft , hadden wij gaarne achter : »kijkers" gelezen : i of spiegeti\ en achter •vlugt1' de bijvoeging gewenscht : i>of kluchi" , terwijl de definitie beter uitgedrukt zoude zijn door : een broedsel patrijzen." — De uitdrukking : tkomkommer ," om patrijzen gewei aan te duiden , is ons nimmer voorge- komen ; terwijl: r>blafr en nblaflende" , in plaats van; taanslaat" en r> aanslaande" , in jagers ooren vreemd klinkt. 48 Eindelijk schijnt de S. , bij de zamenstelling vau zijn boekske , het geestig werk van E. Blaze , la chasse au chien d 'arret , voor den geest gehad te hebben ; men vergelijke , onder anderen , b. v. bl. 20 en 21 , met bl. 96, 97 en 98 der Parijscbe 2de uitgave van 1837 , in 8vo. Deze aanmerkingen zullen genoegzaam ten bewijze strek- ken , dat wij bet werkje van den heer Smitshuyzen met aandacht gelezen hebben. Wij leeren hem daaruit als eenen ijverigen jagtliefhebber kennen en mogen dus de hoop voe- den , dat hij of door het uitgeven van eenig ander oor- spronkelijk geschrift over de jagtkunde , of door het leveren van bijdragen tot dit tijdschrift , gaarne het zijne tot de aanvulling onzer jagt-litteratuur en de uitbreiding der Ne- derlandsche jagtkunde zal bijdragen. Wij kunnen overigens dit werkje, waarin wij ook veel goeds en menigen nuttigen wenk aantroffen, den jagtlief- hebbers aanbevelen; terwijl voorts op de uitvoering en correctie weinig valt aan te merken. — Wij wenschen der- halve den uitgever een goed debiet. -»<8{&<h- De dieren in de Steppen van het Zuidelijke Rusland. Door Kohl. {Hit het Hoogduitsch vertaald). Wanneer men de levende wezens in die streken der aarde gadeslaat, vvelke mindere of meerdere afwisseling van grond aanbieden , zoo ontwaart men weldra , dat in het algemeen bijkans iedere soort van boomen of planten , eigenaardige soorten van dieren voedt of haar tot verblijfplaats strekt ; dat er in moerassen andere soorten leven dan in bos- schen ; dat weer andere slechts in het gebergte voorkomen ; in een woord , dat ook de levende wezens van zulke stre- ken , even als die streken zelven , eene groote verscheiden- heid aanbieden. Anders is het gelegen met de Steppen. De verbazend uitgebreide vlakten , welke in Rusland onder dien naam begrepen worden , worden voornamelijk gekenschetst door hare grootsche eentoonigheid. Boomen en heesters ontbreken hier bijkans ten eenemale. De grond wordt overal geheel eenvormig bedekt door eeue vette zwarte aarde, die met gras begroeid is. Men ontwaart er nergens bronnen , meren of moerassen ; nergens sporen van vulka- nische werkingen. Alle gedeelten dier oneindig schij- nende vlakten worden , wanneer er zware stormwinden waai- jen , gelijkmatig door hunne woede geteisterd. In den zomer aanhoudende droogte , en ten gevolge daarvan gebrek TWEEDE JAARGANG. 4 50 aan water , waardoor de levende wezens geyaar loopen , van dorst te verkwijnen. Reeds in den voorwinter is felle koude voor dieren en planten even nadeelig , als aanhoudende droogte. Nergens ontwaart men schuilplaat- sen , waar de dieren in veiligheid kunnen zijn voor de woede der elementen ; nergens schijnt de Schepper gezorgd te hebben voor die verborgene bronnen, welke tot bewaring en voeding der teedere levenskiemen kunnen strekken. — Het zal toereikende zijn , deze groote trekken , welke de Step- pen over het algemeen kenschetsen , in het oog te houden , ten einde tot het besluit te komen, dat de volmaakte een- vormigheid dier streken eene groote armoede aan planten , en deze wederom eene groote armoede aan dieren ten gevolge moet hebben. Het volgt tevens uit die omstandig- heden , dat er geene andere diersoorten geschikt zijn , deze Steppen te bevolken , dan het kleine getal dergenen , welke onder die voorwaarden leven kunnen. De Fauna der Step- pen is derhalve , in vergelijk met andere , meer bcvoorregte streken van den aardbol, even arm aan geslachten en soor- ten, als de Flora van die vlakten. Hoe klein ook het getal der geslachten en soorten van hoenderen, welke men in deze streken vindt, we- zen moge , dat der individu's van iedere dier soorten is daarenlegen te grooter ; en dit verschijnsel is even gemak- kelijk te verklaren , als dat waarvan wij reeds gesproken hebben, De Steppen zijn nog weinig met menschen bevolkt en het be- bouwen van den grond staat de vermeerdering der dieren nog weinig in den weg , zoodat de geslachten , die in de Steppen te huis behooren en zich in dezelve vermenigvuldigd hebben , des te onbeperkter heerschappij uitoefenen. Het is dus al- leen de natuuronderzoeker , die de Steppen arm aan dieren vindt , wanneer hij vergelijkenderwijze het aantal der ver- 51 schillende soorten optelt , lerwijl de reiziger, die de Steppen bezoekt , door een van de meest met dieren bevolkte streken deraarde meent te trekken. Vooral in het voorjaar, wanneer alles groen wordt en begint te bloeijen en hier de inlandsche dieren zich vol leven en kracht bewegen , ginds vreemde pelgrims in de Steppen zich vertoonen , die zich nader- band , gedurende de zomerhitle in verwijderde landen versprei- den , dan ziet men vogels , die zich in Midden-Europa slechts in klein aantal vertoonen , als arenden , gie- ren en havikken , in bonte mengeling met groote vlug- ten trapganzen ; lerwijl cenden , ganzen en pelikanen , de rietvelden in groote menigte bezoeken. Overal in het gras spelen de aardhaasjes (Cylillus vulgaris) in het Russisch (Soeslik) en groote benden van wolven zwerven rond. Leeuwrikken , kieviten , duiven , lijsters en kerkkouwen vertoonen zich , door elkaar gemengd , en zelfs insekten ziet men in groote menigte. 