VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
derd, was het eerst, waar în de hand des Almagtigen le» vende Schepzelen deedt voortkomen. Een tdloos heir van Visfchen komt op het bevel des Scheppers te voorfchyn. Hy fpreekt, en ziet, de wateren bren- еп voort allerlei foort van Visfchen, van de grootte tot EN kleinfte, van den grooten Walvisch tot het allerkleinst en voor het oog onzigtbaar Zee-Infeêtje, elk naar zynen aart, met vermogens, om voort te telen, en te Y vuldigen. 'erbazende Almagt! „ Wast en vermenig „ vuldigd”® was uw Godlyk bevel; en het is alzo ge- Ee: want de wateren wemelen van levende zielen, in zulk ееп aantal, dat het onze bevatting verre te boven aat. 5 En op dat zelfde oogenblik , dat Су, ô groote Schepper! het vloeibaar Element gebiedt, zo vele millioenen levende zielen voort te brengen, gaat ook uw bevel uit met op- zigt tot een ander Element, de Lugt; en dezelve is ter- fond vervuld met allerlei gevogelte naar zynen aart , om te vliegen boven de Aarde in het Uitfpanzel des Hemels. Ook dezen betrof die zegenfpraak, — Wast en vermenig- „> vuldigd;” en wel dra zweefden duizend en duizend Vo- elen van onderfcheiden aart in ’t ruime lugtgewelf, — ra waren de bosfchen vervuld met fchaterende toonen; ` het fchommelend lover was vol levende (temmen, en vro- lyke zangers; terwyl. de wyde vlakten weêrgalmden van је zoetluidentte klanken, ` ` Ò Almagtige Schepper! Hoe groot zyn uwe daden! Hoe magtig uwe werken, de dag aan de dag geeft "er getij nis van! — Hemel, Aarde en Zee vertellen uwe woi ren! — Het gevogelte des Hemels leert het ons, de vis- {chen der Zee geven het ons te kennen, en zeggen , wair- Јук het is Gods hand, de vinger des Almagtigen , die ons geformeerd heeft. `. Men ontdekt hier verbazende wonderen, zo onder de fchubde-Water- als onder de gevleugelde Lugt- Veld- en schbewoaners: wonderen, waar over wg ons ontzetten moeten , wegens derzelver onnoemelyke aantal; verfchillen» de zoorten, en onnagaanbare verfcheidenheid van gedaan- ten, waarin zich dikwerf ontzettende fchoonheden vertoo- gen. En onder dat aantal van шіНісепеп van Schepzelen, vergist zich, niettegenftaande де onnadenkelyke verfcheie denheid der zoorten, geen hunner in de keuze zyner С> d- ~f de bezorging van zyn Kroost, Welk eene omf- ke wysheid! —— Welk gene onbepaalde Magi e VAN GOD, ALS SCHEPPER. 419 Ное verftomd moet men inzonderheid niet ftaan , als men het gezigt vestigt op deze twee zo Hemelsbreed onder- fcheiden zoorten van Schepzelen , de visfchen der Zee , еп bet gevogelte des Hemels! —— Deze zwemmen, gene vliegen ; en ze doen ber beiden met eene wonderbare vlugheid ‚ waar toe hunne leden , met hunne ganfche ge- Ваке, op de kunftigfte wyze gekukt zyn. — En flaan wy "tr oog op hunne byzondere delen; welk eene verba- zėnde ontwikkeling еп zamenvoeging der allerfynfte deel- tjes doet zich dan op. Van welken wonderbaar verfchil. lend maakzel zyn de fchubben der Visfchen, en de vede- ren der Vogelen. Hier vertoonen zich fchoonheden , paard aan verfcheidenheid , die verbazen! — Geen kunst 15 in ftaat, om verwen ѓе. mengen, die de coleuren evena- ren, welke de natuur ons hier voor oogen Delt: en wel in eene onnagaanbare verfcheidenheid. Eene verfcheiden- heid, die zich reeds op °t eerfte gezigt doet bemerken; maar welke nog onnadenkelyk toeneemt, als men nagaat , dat °ег , onder zo vele millioenen van Visfchen, onder 20 talloos een heir van Vogelen , niet één enkele is, die onder zyn zoort zyns gelyk vind; ja gene enkele fchub onder die дег visfchen „geen één veertje of pluimpje onder die der vogelen, dat in de ganfche natuur zyns gelyk heeft. Welk gen verbazend vermogen van den Maker! welk eene wysheid van den grooten Schepper! —\ Ondoorgrondelyke magt еп wysheid, om zo velerleie си zulke fchoone werken te verrigten ! (Не Vervolg en Slot by de gerfe gelegenheid.) nn nee | PROEVEN EN WAARNEEMINGEN OMTRENT DEN BRAAK- - WINSTEEN (Tartarus Emeticus (*).) D: menigvuldige en gegronde bezwaaren , welke de А2 Сепееѕһеегеп over de onzekerheid en het opdericheid van den Braak-wynfteen hebben ingebragt, en waardoor dit middel het welverdiende vertrouwen nog niet heeft verworven, hebben verfcheiden weldenkende Scheikundie gen aangefpoord, de bereiding van dit zeer nuttig , dog te- vens onzeker „ Geneesmiddel , op vaste gronden te bepaalen, | zó (*) 21е сеш Chemifche Annalen., 3de Stuk, 1784. E3 X і 420 PROEVEN ЕМ WAARNEEMINGEN zo dat het, in yder welingerichte Apotheek , van een en de zelfde uitwerking mogte bevonden worden.. ‘In hoe verre men dit oogmerk tot hier toe heeft kunnen, bereiken ‚15 aan een yder, die meerdere Apotheeken met nar denken heeft onderzogt, genoegzaam bekend. Het is myn oogmerk niet, de Gefchiedenisfe van dit zo beroemd , dikwils, onverftandig vervaardigd „ en ook evenzo dikwils van onkundigen , ten onregten tyde ‚ gebezigd Genees. middel , ter neder te (ellen: ik zal alleen maar die Proeven mededeelen, die ik іп °t werk heh gefteld , ten einde dit Geneesmiddel, in myne Apotheek , altoos van dezelfde deugd en werking te hebben. Vermids nu deeze Proeven, myns bedunkens, in allen opzigte zo waar en zeker „ als voordeelig en min kostbaar, zyn uitgevallen; zo zoude ik my wel dure ven. vleijen, dat, wanneer een beroemd Scheikundige , een Crell en een Wiegleb, na alvoorens myne bereiding ondere 2067, en juist bevonden te hebben, de zaak wilden ор zich neemen, — wy alsdan binnen kort geene klagten meer daarover zouden hooren; maar dat, integendeel , dit middel, boven alle de overige Spiesglas-bereidingen , de voorkeur in. de Geneeskunst zoude verkrygen. : Het Voorfchrift , door den Heer Wiegleb , їп het tweede Deel van zyn Scheikundig Handboek , omtrent de bereiding van den ‘Braak-wynfteen, opgegeeven , is my als de zekerfte. voorgekomen, en ook door my nagevolgd geworden; ech- ter verfchilt myne wyze van beroden, іп het volgende. Wanneer het Spiesglas vooraf tot een zeer fyne poeijer gemaakt is, heb ik hetzelve , volgens Wiegleb , met tweemaal zo veel Cremor Tartari, in eenen warm gemaakten terpenty- пеп vyfel gedaan „еп met zo veel kookend water vermengd, dat het de dikte van gezuiverden honig verkreeg ; vervolgens twe , drie, zomwylen vier иштеп, geduurig omgeroerd, naarmaate , namentlyk , dat de merkbaare inwerking begjint, en daarna in warm zand, of op eene andere warme plaats, efteld, Na verloop van tien of twaalf ийтеп, heeft et, in deezen toeftand ongemeen geconcentreerde ,Wynfteent zuur òp het Spiesglas gewerkt, en hetzelve zo ten eene- maal ontbonden, dat men het reeds voor een ontbonden Braak-wynfteen konde houden. Dcwyl echter deeze ontbinding nog eenige onzuiverheden, als mede phlogiston, uit het Spiesglas bevat, zo ontbinde ik dit naauwkeorig vereenigde en verzadigde mengzel:, op nieuws , met drie of vier deelen Коокепа water, en laat het vervolgens , па voor- ' afgaande filtreering іп. ееп glaafen vat, uitdampen, en op. . о. cen OMTRENT DEN. BRAAK-WYNSTEEN. 431. бесте wyze kryge ik eén zeer witten, werkzaamén , bruiks baaren en: goedkoopén Вгагк. муур ееп, | Op deeze wyze gaat niets van het gewigt verlooren, be- halven de onzuiverheid en een: weinig phlogiston „ die ор het filtrum te rug blyven, en welke ‚van 14 pond mengzel', 1 1 lood bedraagt. К De Braak- wyntteen ‚ op deeze wyze vervaardigd „is zig al- toos gelyk „еп zeer werkzaam. э Grein, in 1 lood water ont- bonden , doen verfcheiden maalen baaken : daarentegen , іп kleine hoeveelheid genomen, b. v. alle uur 4 grein, ver- wekt dit middel Stoelgangen „en „іп nog geringer hoeveel» heid „werkt het op de watervaten , enz. Deeze onderfcheiden werkingen hangen alleen af van de boeveelheid , van de na- tuur der Ziekte, en van de byzondere gefteldheid des Ly- ders; en daar dit Geneesmiddel hierin gelyk ftaat met alle andere Geneesmiddelen, zo zoude deszelfs gebruik reeds meer algemeen zyn, indien de onzekere-beftanddeelen het- zelve tot kier toe niet zo, verdagt gemaakt hadden, Deskundigen zullen terftond de redenen zien, waarom hier cene zo volkomen ontbinding van het Spiesglas plaats heeft; En even daaruit zal het oak blyken, waarom eene ontbinding door eene groote hoeveelheid water, nietten genftaande het {terke vuur, zo lange vertraagd word , en ten laatften , (zelf na de beste voorfchriften) dog maar on- volmaakt, kostbaar , en onzeker verkregen word. Lesben) Ы ` = D NATUURLYKE HISTORIE VAN DEN OJEVAAR. ы] (Volgens den Heer DE BUFFON.) D: Ojtvaar wordt, in °t Hebreeuwsch en Perfisch , Cha Jida; in ’t Arabisch, Zakid; în °t Chaldecuwsch, Cha- paritas in °t Grieksch , Пеласуес з in °С Latyn Ciconia ges heeten. De Italiaanen noemen hem Cígogna; de Spanjar; den, Cigueuna; de Franfchen, Cigogne; de Engelfchen, Stork; de Duitfchers, ‘Stroch ; de Poolen , ‘Bociagezarnj. In onze Aanmerkingen over de Watervogelen in °t 4199 meen (*), hebben wy gezien, dat tusfchen de Landvoge- len, die de velden bewoonen, еп de Zwemvogelen met gevliesde Pooten, die zich in de wateren onthouden , een | ‚ groot C°) Zie hier boven, bli 377 е. e. П . Г 4 э NATUURLYKE HISTORIE groot geflacht Strand- of Oevervogelen gevonden wordt, wier ongevliesde Pooten geen fun in 't water vinden, die zich Ap ’t land moeten houden; doch wier lange Bek op een langen Hals geplaatst, hun in ftaat Пе om voed- zel uit de diepte te haalen. Іп de talryke Gezinnen van - dit Geflacht , °t welk de Stranden der Zee , еп de Oevers der Rivieren, de kanten der Slooten, bevolkt, is de Oje- yaar „bekender en beroemder dan alle anderen, Ну biedt zich eerst onzer befchouwing aan. en ontmoet twee foorten , alleen in kleur verfchillene де, want, voor het overige, fchynt het, dat de Natuur, wolgens dezelfde tekening in denzelfden vorm, tweemaal denzelfden Vogel gegooten hebbe; de een wit en de an- der zwart. Dit verfchil, al het overige gelyk zynde, zou voor niets kunnen gerekend worden, wanneer er гив(сћеп deeze twee Vogelen geen verfchil van aart en leevenswy= ze plaats hadt. De Zwarte Ojevaar bemint woeste plaatzen, rust in de bosfchen, bezoekt de verafgelegene | moerasfen , en gestelt in °t digtst der wouden, - Witte Ojsvaar, integendeel, verkiest onze wooningen tot eene verblyfplaats, nestelt op toorens, fchoorfteenen, en daken: hy bemint het gezelfchap der Menfchen , vischt in onze rivieren, jaagt in onze tuinen, en onthoudt zich in "IC midden der Steden, zonder voor de daar heerfchende Onrust te fchroomen: overal is hy een welkome gast, еп betaalt, door zyne dienften, de fchatting welke hy der Maat{chappye fchuldig is. De Witte Ojevaar , veel tammer dan de Zwarte, is desgelyks veel vrugtbaarder, veel talry- ker, veel algemeener verfpreid dan de Zwarte, die be- paald fchynt aan zekere Landen, en altoos aan de eene ташбе. De Witte Ojevaar,kleinder dan de Kraanvogel, еп groo- ter дап de Reiger, haalt, van den rop des Beks tot het pè terfte van den Staart gemeeten, drie en een halve voet, en tot het einde der Nagelen, vier voeten: de Bek is van de opening tot den tip, zeven duimen: het bloote gedeel- te chenkelon is vyf, en het overige vaa de Poot, acht duimen: de uitgebreide Vleugels zyn meer dan zes voeten, ’t Valt gemaklyk deezen Vogel te fchilderen ; het Lyf is fchitterend wit, de Wieken zyn zwart; de Pooten en de Bek rood; zyn lange Hals is geboogen. Dusdanig vertoont zich de Ojevaar іп den eerften oplag; doch, van nader by befchouwt, ontdekt men op de Vleugels eene Violeeklenrige weerfchyn, en eenige bruine tinten, (pe ci- -e 4 VAN DEN OJEVAAR. 42$ Vleugel openende, telt men dertig Pennen; Zy vormen ee- ne dubbele ту; die het digtst aan °t Lyf (taan zyn bye kans zo lang als de buitenfte,en evenaaren dezelve als de Wiek is toegevouwen: in dien (and bedekken de Vleu- gels den Staart, еп, als ze tot vliegen uitgefpreid zyn, vertonnen de grootfte Pennen eene zonderlinge fchikking ; de acht of negen voorfte fcheiden zich van eeu, en fchy- nen afwykende, zo dat ’er tusfchen elk eene ruimte bly= ve, t welk men by geen anderen Vogel aantreft. De Vee deren „beneden aan den Hals, zyn wit, eenigzins lang en afhangende, hier in zweemen de Ojevaars naar de Rei- gers; doch hun Hals is veel korter en dikker: de kring, rondsom de Oogen, is vederloos, en bedekt met een rime lige zwartagtige huid: de Pooten zyn bedekt met zes- ige fchubben,na boven allengskens grooter wordende: tusfchen de vingeren der Pooten, vertoonen zich de be- ginzels van een vlies, en fchynen dus de Ojevaaren , door de Natuur gefchikt, om ееп middelfoort ор te leveren, tusfchen de Vogelen met gevliesde en ongevliesde Pooten; de Nagels zyn Пар. breed , plat ,en hebben veel over- eenkomst met die der Menfchen. е VEY De Ojevaar kan fterk en lang vliegen , gelyk alle Vogels die breede Vieugels en een korten Staart hebben, hy fteekt vliegende den Kop recht voor uit en de Pooten agter- waards, om zich als °t ware van dezelve als een roer te bedienen. Hy ftygt zeer hoog in de lugt, en doet zeer oote reizen „zelfs in ftormagtige jaargetyden. zelf. (*) Ubi jam nido appulere.... dii hont, quam dulcisfima alutatio! quanta ob felicem, adventum gratūlatio! 9005 com- | 5 , Hetz 454 NATUURLYKE HISTORIE zelfde platzen weder, en, indien het nest vernield ís, vervaardigen -zy есп nieuw van takken en -gewasfen aan den waterkant groeiende, welke zy in groote menigte op- eenftapelen: doorgaans verkiezen zy ten dien einde hooge verheeven daken, toorens, zomtyds hooge boomen, niet verre van het water, of fcherpe uitfteekende punten van rotzen. Іп Frankryk zette men, (en tyde van BELON, оп- de wagenwielen ap de daken, om deeze Vogels uit te lokken , dat zy er hun nesten maakten. Dit gebruik heeft nog plaats in den Elfas en in Duischiand, in Holland maakt men er Bakken toe, Ojevaars-gesten geheeten 9: Rustende ,ftaat de Ojevaar ор één Poot , met den Hals edraaid , den Кор agterwaards en rustende op den fchoue er: hy flaat,in die houding ‚Че beweegingen gade van ee- nige kruipende Dieren, die hy met een ісһегргіепаі Oog begluurt; Kikvorfchen , Haagedisfen , Aaltjes , kleine Visch- jes, zyn de prooi welken hy zoekt in de moerasfen, aan den waterkant, en in vogtige (recken, Even als de Kraanvogel, wandelt hy, den eenen Poot met groote fchreden voor den ander zettende; als hy tergd wordt , of zich ontrust ‚ еп zelfs wanneer de Liefde in hem werkt, klappert hy met den Bek, flaat een fchor en herhaald geluid, доог de Ouden uitgedrukt met de nabootzende woorden : crepitat, glotterat. Ну fteekt als dan den. Kop over einde , indiervoege dat de beneden- kaak boven komt, en de Bek evenwydig аас met den Rug: in deezen (tand faat hy de twee ftukken van den Bek Пегк tegen elkander; doch, naar gelange hy den Hals weder te regt brengt, vermindert het klapperen , en het houdt op als dezelve de natuurlyke geftalte weder aange- nomen heeft. Voor ’t overige is dit klapperen "r eenige ‚geluid, ’t welk de Ojevaar (aart: en hierom hebben Ouden hem misfchten voor ftom gehouden,en gedagt V plexus! quam mellita cernas oscula! atque interius teves fult- ‚ri quidam audjuntur. ALDROVANDUS, fyi, Тат. IJI. р. 298. (*) Lady menracue (chryft,in haare Brieven, dat de Ofevaart te Conflantinopelen ‚in de ftraaten „op den grond, nestelen : indien zy zich in de foort van Vogelen niet vergisfe , moet het Zyn» dat de befcherming, in Turkye aan den Ojevaar verleend, bem geer Dout gemaakt hebbe: want by ons zoekt hy fteeds de boog- fte en ontoeganglykfte plaatzen, van waar hy over alles heca „Кап zien, en in zyh nest niet bezien worden, ` М ` VAN DEN ÓJRVAAR. 42 зу geen Fong hadt (*) Zyn Tong is. waarlyk zeerkort, en in den Hals verborgen; gelyk dt ber geval is van alle Vogelfoorten met een langen Bek, die ook eene byzondee те wyze van flikken hebben , en de fpyze met zekeren draai van den Bek tot in den gorgel flingeren. ARISTO- TELES maakt nog eene andere aanmerking, ten opzigte van de Vogels met lange Halzen en lange Bekken, als hy optekent dat clerzelver afgang veel weeker en vioeibaarder is dan van andere Vogels (1): De Ojevaar legt uiet meer dan vier eijeren , dikwyls Heger twee, vuilwit en geelagtig van kleur , wat kleinder dan Сапег еїјетет , doch langwerpiger. Het Mannetje broedt, wanneer Wyfje uit is om.voedacl voor haar te zoea ken; de deren komen , naa omtrent één maand broedens, uit;de Vader en Moeder verdubbelen als dan hunne werk- zaamheid ‚ош den Jongen [руз te verzorgen, die, zich о rigtende , dezelve ontvangen en een fchuiffelend geluid flaan ($). „Voorts verwyderen de Vader en Мое» der zich nooit te gelyk van het nést: еп terwyl de een op het haalen van aas uit is, houdt zich de ander daar omftreeks , op één Poot ftaande , ‘fteeds het oog vestigen- de op de Jongen. In den beginne zyn ze met een bruin dons gedekt; nog geen kragts genoeg hebbende ín de dun- ne en lange Pooten, kruipen zy in °t nest om (,), als de Vleugels beginnen te groeien, oefenen: zy zich mèt boven ’t nest te zwseven;doch-’t gebeurt menigmaal , dat „eenigen, К in (*) Puin, Lib. X. Cap. XXXII. Ct) ARISTOTELES , Hist. Animal. Lib. П. Cap. XXII. (6) ÆLranus heeft gefchreeven , dat de Ojevaar voor de Jongen de (руз uitbraakt, °t geen men niet verftaan moet van reeds verteerd voedzel, maar van versch gevangen prooi, dien hy ter keele uitwerpt; en misfchien uit de maag opgeeft; de opening van dezelve is althans groot genoeg om zulks tœ re laaten. Zie de waarneeming van PEYERUS, de Ciconie ventre afinitate quadam cum ruminantibus , Ephem. Nat. Curiof. dec. 2. ann. 2. Obf. 97. als mede twee Ontleedkundige befchryvingen van den Ojevaar, de een van SCHESHAMMER, Coll. Acad. Part. Etr. Vol. IV. Obferv. 109, en de ander van oLAUS jacoBmus, idem Obfery. 94. ' . | („) Deeze waarneeming is van den Bisfchop cunner, Vol. L No. УШ. р. 203. van de Hoogduitfche Overzating der Mem, van de Societeit te Dronthem, | 46 NATUURLYKE HISTORIE in die eerfte proeve vallende, onbekwaam zyn om zich weder op te beuren. Wanneer zy het beginnen te waa- en in de lugt te vliegen, geleidt hen de Moeder, en oe- Ёл ze in kleine vlugten rondsom het nest, waar in zy ze weder brengt. De jonge Ojevaars eindelyk genoegzaa- me kragten gekreegen hebbende , vervoegen zich in de vlugt by de Ouden „еп vertrekken іп de laatfte dagen van Augustus. De Grieken (telden hunne verzamelplaats in eene Vlakte van Ze, het Weld der Slangen geheeten (*). Zy komen ook te gader op zekere plaatzen іп de Levant (+), en ook in eenige Gewesten van Europn, als in Brandenburg en - elders, Wanneer zy, om te vertrekken, vergaderd zyn, hoort men ze dikwyls klapperen; onder den hoop is eene _ groote beweeging , allen {сһупеп zy elkander te zoeken, епт te maaken, en op het algemeen vertrek te beraad- flaagen : het teken hier van is, in Frankryk, de Noorde- wind. Ze heffen zich gelykerhand in de lugt op, en naa eenige oogenblikken verdwynen zy in de hoogte. KLEIN verhaalt, dat hy, geroepen, ош ooggetuigen te zyn van deeze vertooning , een oogenblik toefde, en dat zy allen weg waren:in de дава, діс vertrek valt te moeilyker waar te neemen „ om dat het in ftilte en menigmaal by пат gefchiedt ($). Men geeft voor , opgemerkt te hebben, dat de- Ojevaars ор hun tocht, eer zy het overfteeken van de Middelandfche Zee onderneemen, in grooten getale ome ftreeks Aix in Provence nederltryken. Wyders fchynen zy in heete landen laater de reis aan te neemen, dewyl PLI- NIUS fchryft: ,, naa het vertrek der Ojevaaren is het geen: a, tyd meer om te zaaijen („)” О. Schoon de Ouden van het vertrekken der Ojevaartn fprec- (*) Puis. Lib. X. Сар. XXXI. Dat zy, gelyk rus bier optgkent , den laatst aankomenden zouden verícheuren, is 28- ker een fabel. · (t) Men beeft opgemerkt, fchryft snaw , Voyages, Tom. ЇЇ, р. 167. dat de Ojevaars, eer zy van het eene па het andere nd verhuizen, veertien dagen van te vooren uit alle nabuu- rige Пгеекеп, in eene vlakte vergaderen, daar ééns daags ееп Divan houden, om den netten tyd van hun vertrek, en de plaats waarheen, te bepaalen. | ($) Рим, Lib. X. Сар. XX С.) Рым. tbid. ` VAN DEN OJEVAAR. 427 fpreeken (*), wisten zy niet werwaards zy zich heen be, gaven ; dan eenige hedendaagfche Reizigers hebben, ten deezen opzigte, ons zeer goede waarneemingen verfchaft; en in den Herfst de vlakten in Egypte met die Vogelen bedekt gezien: „Het (taat vast,” zegt BELON , dat de ‚‚ Ojevaars zich °з Winters in ае Landen van Egypte en „ van Africa onthouden: want wy weeten ‚dat de vlakten s in Egypten „door de menigte van Ojevaaren, іп Septem- e beren October, zich als wit vertoonên: ‘dewyl zy er s, gedurende de Överftrooming des Nyls , en eenigen t d an daar naa, overvloed van voedzel vinden; doch den Zo- an Mer, door de verbaazende hitte, onverdraaglyk vinden- ‚ э de komen: zy in onze lugrftreeken , die dan voor bun ~ geniaatigd zyn , en ay wyken ’s Winters weder der- э» waards om de groote fkoude te ontgaan; hier in ver- э» fchillende. vah de Kraanvogels en Ganzes , want dee- » ze komen ons bezoeken als де Ojevaars vertrokken » zyn (t).”- Dit zeer opmerkenswaardig onderfcheid ont- ftaat uit de Gewbsten, waar deeze Vogels zich onthou- den; de Kraanvogels en Ganzen komen uit het Noorden; еп ontvlieden de ftrengheden van den Winter; de Ojevaars komeu uit, ket Zuiden om de hette te ontgaan ($). —— ` (*) Jexamia, УШ. 7. | (+) Histoire Naturelle des О анх. р. 201. | (§) Verfcheide Schryvers hebben beweerd, dat de Ojevaaren zich °5 Winters van ons niet verwyderen ; doch dien doorbren. gen inl holén of zelfs ónder ’t water gedompeld. Dit was het teerfchend gevoclen, ten tyde van ALBERTUS MAGNUS, mame Kein gewaagt van twee Ojevaars uit het water gehaald , by Elbing. (De Ayfbus Errat. Є? Migrat. ad calcem). GERVAIS DE TILLEBURG (Epist. ad Othon IV.) (preekt van andere Ojevaars , die men їп een Meir by Arles, in menigte vondt. МЕвогА .fpreekt , in ALDROVANDUs , van Ojevaars, door de Visfehers uit het Meir Côme gehaald, eh ғогсоѕЕ van Ojevaars, by Metz opge- ‘vischt. ` (Memorabil. Lib. L Cap. VI) Marr, bcHooxrus, die een Werkje over de Ojevaats gefchreeven heeft, te Groningen, in ber" Jaar 1648 gedrukt, gaat op die gemwigenisfen. af ; doch de gefchiedenis der verhuizingen des Ojevaars, is te bekend, от de opgemetde gevallen, zo men ze als waar aanneemt , Мес aan zekeren zamenloop van omftandigheden toe te fchry- ven. Men zie wat wer, gan de Zwaluwen (preekende, in Ч ` algemeen over de verhuizing der Vogelen gezegd hebben, Ate gem Vederl. Letteroef. Vde О. ade St. Ы. 397, enz. | \ 828 | NATUUKLYKE . HISTORIE BeLon verhaalt dosgelyks de Ojevaars te hebben zien over. winteren , omttreeks den Berg Amamus by Antiochie, еп, ор °t einde уай Augastus, na Abydus vertrokken, by troe- реп van drie of vierduizend, komende uit Rusland en Tar: tarye: zy ftaken den Hellefpens over, verdeelden zich op de hoogte van Tenedos, vloogen by benden weg, allen na % Zuiden trekkende (*). — г. -shaw heeft, onder den Berg Carmel , omtrent het midden van April, des ars MDCCXXII, ten anker Бёрепде, den overtocht van jevaaren uit Egypte in Afle waargenomen. „„ Ik zag, a» fchryft hy, drie Viugten van Ojevaaren , die ieder meer ze dan drie uuren , in °t voorby: trekken, befteedden ; іп de breedte ftrekten zy zich meer dan eene halve gel uit (t).” MAILLET verhaalt, dat hy, in ’t einde van April, de Oje- vaars uit Opper-Egypte hadt zien ntderkomen , zich op- houdende in de Landen van Delta, die de Overftrooming van den Nyl hun welhaast deedt verlaaten ($). — Deeze Vogels, dus van de eene Lugthtreek in de andere overgaande, kennen de ftrengheden des Winters niet: hun jaar beftaat uit twee Zomers; ook fmaaken zy tweemaal 8 de vermaaken der Liefde; dit maakt eene gewigti- ge byzonderheid o mm de Natuurlyke Historie. deezes Vo- gels. Beton verzekert, op de ftelligfte wyze, dat de Oje- yaar ‚їп Egypte, anderwerf broedt. Men: wil dat er geen Ojevaars іп ` Engeland zyn; uitge- nomen eenige weinige, die "er door ftorm belanden. AL- BIN tekent het als eene byzonderheid op, dat hy twee Ojevaars te Fdger in Middlefex, gezien hadt () „еп wire LUGHBY fchryft, dat de Ojevaar, naar welken hy гупе te- kening. vervaardigde, hem. van den kant van Norfolk ge zonden was; іп welke сеек deeze Vogel by geval geko- | , d men ` Ct) SHAW, Voyage, Tom. П. р. 167. (6) Eevige Kraaijen vervoegen zich zomtyds by de Ojcvaars Ap hunnen tocht, ’t geen gelegenheid’ gegeeven. heeft tot het gevoelen, °t geen men vindt by St. BAZILIUS en istporus, dat de Kraaijen den Ojevaaren tot Leidslieden en Befchermers ftrek- ken. De Ouden hebben, desgelyks „ weel gefprooken van de gevegten tus(chen dè Ojevaars en Raavons en andere Vogelen, als Ki uit Lybie en. Egypte komende, elkander by Licie сп den Vloed Xantus en Gol Тот. Н. р.. 42: | | VAN DEN OJEVAAR. 429 жеп was.. Even min vertoont hy zich in Schotland, mo» gen wy uit het ftilzwygen van sisBALD des oordeelen; Ondertusfchen vervoegt hy zieh verre în de Noordlyke Gewesten van Europa. Volgens LINNAUs, ziet men hem - in Zweeden, en bovenal in Schoonen, in Deenemarken, їй Siberie ‚in Мат асса aan de Fenisca , tot by de Fakutes (*). In Hongeryen, Poolen еп Lithaswen, зуп de Ojeyaars їп oten gerale (1). Men ontmoet ze in Turkyen, in Per» Же, waar DE BRUIN hun nest op de ruïnen van Per/epolis afgebeeld gezien heeft; zelfs wordt, indien wy deezen Reisbefchryver gelooven, de Ojevaar in geheel Afie ge- vonden , uitgenomen in de woeste ftreeken , welke zy fchy- nen te fchuweh, en drooge gronden, waar zy niet kunnen jeeven. ` бо О ArDRovaNpus verzekert, dat imen geen Ojevaars vindt. - іп Bologne: zy zyn zeldzaam door geheel’ Дайе , waar WILLUGHBY verklaart, Ze in den tyd van acht- en twintig jaaten ééns, en ALDROVANDUS verzekert ze nooit, gezien te hebben. ‘Nogthans blykt het, uit de getuigenisfen van PLINIUS еп VARRO, dat zy daar voorheen gemeen waren , en men kan althans niet twyfelen, of zy trekken op hun- ne reis uit Duitschland na Africa, of by hun wederkee- ren, over de Landen van Itake, en de Eilanden der Mid- dellandfche Zee. KEMPFER zegt, dat de Ојеупат een gé- heel jaar over їн Japan blyft ($); dit zou het eenig Land weezen , waar hy zich beftendig onthieldt; in alle andere Gewesten komt hy, en vertrekt na eenige maanden ver. blyfs. Lotharingen en de Ёз; zyn de Landfchappen in Frankryk, waar de Ojevaars °t veelvuldigst voorkomens · zy vervaardigen er hunne nesten, en daar zyn weinig Steden of Vlekken, in welke men geen Ojevaars-nesten aantreft. e 1 | О ' De .Ојеулаг is zagt van aart, niet wantrouwend, niet wild, laat zich getmaklyk temmen, еп іп onze tuinen op- fluiten, welke hy van Infeêten en kruipende Dieren zui- vert; hy fchynt een denkbeeld van zindelykheid te heb- ben, en де afgelegenfté ‘plaatzen te ‘zoeken om °ег zyne | б, ' ә” uit- D GMELIN, Voyage en Siberie, Tom, JI. р. 56. Hist. ai Voyages, Tom. ХУШ. р. 300: `` Р. 5 бт ( Marsit. Danub. Tom. У, KLEIN, de Avibus Errg6 р. 160, "` ` | (5) Tom. I. р. 113. b s РА 439 NATUURLYKE HISTORIE pitwerpzelen te brengen: doorgaans heeft hy een fombet en droefgeestig voorkomen : nogthans geeft hy zich , daar toe uitgelokt, aan zekere vrolykheid over: want hy dech in de Kinderfpelen, met de Kinderen loopeude en fpringen- de. lk heb, zegt Dr. HERMAN, їп ееп tuin, waar de Kinderen ik takje fpeelden, gezien, dat een tamme- Oje yaar mede deedt, еп op zyn beurt, als hy getakt was, ging loopen; het Kind, dat nagezet moest worden, wel onderfcheidende (*). | In den gevangen (аас, Іее дё Ojevaar veele jaaren,en kan de ftrengheid onzer Winterkoude ver GER. NIC. HRERKENS , een Groninger Піе een Latynsch vers den Ojevaar gemaakt heeft, verhaalt, dat hy ’er een vyt- “tien jaaren hieldt, en gewaagt van een ander, die één- en twintig jaaren ор de Vischmarkt te Amfterdam leefde, en door *t Volk ftaatlyk begraaven werd, QLAŬS BORRICHIUS vermeldt, van een twee- en twintigjaarigen Ојеумег, die jichtig werd (f). Men fchryft aan deezen Vogel zedelyke Deugden toe, welker beeld altoos eerwaardig is, als Maatigheid en Hu- welykstrouwe. Omftreeks Smirna , verhaalt men, is een oot aantal Ojevaars, die er hun nest maaken en broeden 5 de Inwoonders doen wel eens Hoendereyeren in ’t nest: wanneer de Jongen uitgekomen zyn, heft het Mannetje deeze vreemde gedaanten ziende, een vervaarlyk geklapper aan, hier op komt eene menigte van Ojevaaren rondsom het nest, die het Wyfje met herhaalde pikken van den Bek dooden , terwyl het Mannetje het beklaaglykst geluid flaat ($). Kinder- en Ouderliefde wil теп, dat by hun uit- Schitteren. ’t Is waar, dat de Ojevaar гупе Jongen langen tyd voedt, en niet verlaat eer zy kragts genoeg bezitten, om zich te verdeedigen en in hun eigen onderhoud te voor- zien, dat, wanneer zy buiten ’t nest beginnen te vliegen, en proeven te neemen in de lugt, de Oude de Jongen op de vlerken neemt, еп ze tegen gevaaren befchermt; men gezien heeft, hoe zy, ze niet kunnende befchrermen liever nevens hun verkoozen om te komen, dan ze te ver- Jaaten., Bekend is де gefchiedenis, door ADRIANUS JUNIUS ор- C*) Notes fur la Cicogne, communigutes par М. le Do8eur HERMAN de Strasbourg. Ct) Colle&ion Academique , partie etrangera Tom. V. p. 331, CS) Annual, Register, ann, 1768. , ‚ VAN DEN OJEVAARe | 431 opgetekend , van. den Ojevaar te Delft, die by een brand in die Stad, vrugtlooze poogingen aangewend hebbende om de Jongen te redden, zich nevens dezelve liet ver- branden B: Zy geeven ook tekens van verknogt- heid aan Plaatzen еп Perfoonen, -waar zy wel ontvangen zyn, door te, klapperen voor de deur, ten blyke van hun- ne wederkomst, en op dezelfde wyze, by hun vertrek, vaarwel te zeggen. — — Maar deeze zedelyke hoedanigs heden zyn niets in vergelyking van de tedere zorgen, die deeze Vogels gezegd Worden voor de zwakke Ouden te draagen (+). ikwyls is het waargenomen ‚ dat jonge fterke Ojevaars voedzel bragten aan andere, die zich op den kant van °t nest hielden, en bleeken zwak en kwy- nend te weezen; Lag dit toevallig gefghiedde , ’t zy de Ojevaars waarlyk,gelyk de Ouden gezegd hebben, het In- па bezitten om den ouderdom te onderfteunen, еп dat de Natuur, in ’t hart der Dieren, die gevoelens ingedrukt heeft, aan welke °t menschlyk hart zo dikwyls ongetrouw is, om ons daaf door een voorbeeld te fchenken. De мег, van de Ouders te vóeden, is te hunner eere gemaakt, en naar den naam deezer Vogelen by de Grieken genoemd. ARISTOPHANES ontleent er eene bittere fpotterny uit, te- gen den Mensch ($). ‚ JELTANUS-verzekert- ons ‚dat de zedelyke hoedanighe van den Ojevaar” de eerfte wanteiding gaven tot de- = agting ен gen, егйп dopr, бе. Egyptenaren deezen, Vo- gel beweezen i, en, "rie misfchien een overblyfzel vari dit oude gevoelen , dár het Volk nog beliebt is met het voor- oordeel, dat, de (Afevaar zegen- apnbrengt-aan ’t Huis-waar op hy nestelt, dn de Vogetwichelaarye љода de Жап: komst eens Ojevaars , Vrede en Eendragt, en deszelfs vera trek, by °t knellen van ramp{poed ,; was een kwaadfpellend teken, яз б . ` Ву de Ouden was het eene misdaad, есп Ojevaar, den vyand уап · fchadelyk Ongedierte, te dooden. Їп Thesfalie Попіс de doodftraffe op het ombrengen van een Ojeyaar ; zo hoog chatte men dien Vogel , daar te Lande „ему! hy het and (*) Annal. Batav: ad ann. 1536. es ee (+) ARISTOTEL. Hist. Animal, Lib. IX, Сар. ХХ. Puin. Lib. X. Cap. ХХХІ. Vie Ze . . za ср Nobis vetusta Lex vigd, Giconiarum infcripta tabuks, In Avib, ` SE б+ ж, 2. r б.у, VL DEEL, MENGELW. NO, 10. Gg dä „n Ё 432 ` NATUURLYKE HISTORIE VAN DEN OJEVAAR,. Land van flangen zuiverde (*). In de Levant behoudt men nog een gedeelte van dat ontzag voor den Ojevaar, De Mahomethaanen, fchryft snaw, hebben zo veel eer- bieds voor den Ojeyaar, dat dezelve onder hun bykans zo heilig is als de Ibis was by de Евумепаатеп; zy zouden Temand ; die een Ojevaar doodde, of eenig leed aandeedt, voor een onheilig Mensch houden (+). —— By de Romei nen werd de Ojevaar niet tot fpyze gebruikt; een Romein, die, uit grillige overdaad , een Ojevaar hadt doen opdis fchen , werd met de uitjouwingen des Volks geftraft (6). En behalven dat het vleesch deezer Vogelen geen fpyze oplevert, fmaaklyk genoeg om gezogt te worden, is de Ojevaar , onze gebooren Vriend en bykans onze Huisgenoot , piet gefchikt om ons flachtoffer te weezem. (*):Prin. Lib. X. Cap. ХХХІ. ‚ (t) Suaw, Voyage, Tom. Il. р. 168. . ($) Getuigen hier van dit oude Puntdichtje, Ciconiarum Rufus iste conditor _. Plancis duobus est Мс elegantior .Suffragiorum рипйа feptem nan гий? Ciconiarum populus mortem’ ultus ess. DE ONMOGELYKHEID VAN ЖЕМ DODRTOCHT!, TEN NOORD WESTEN NA DEN STILLEN OC > DÈWEEZEN. Ze AA ет wy дй herintierden!, behalven andere Stuk- ээ. jés tot deh Doortocht Noord om „па den Elle Ось уэ ‘dan behoofende, onzen Leezereri eén Berigt te an hebben, wegens de nog onbefchreevene Scheepstochten ei an de Noor dpo! getlaan , door DANIEL BARRINGTON , аай dè e Societeit te Londen overgeleverd (*) 3; ats mede © Hedend. Vader. Letteroeff. IVde D. ade St. Ы. 414, ел2.. СР) Algem. Vaderl. Letterveff. Yde D. зде St. Ы. 316, въ _ 158, eps, | ` | | d DR ONMGG: VAN EEN DOORTOOT.TE VINDEN, ENZ: #39 pst volftrekte Onmogelykheid van сеп. Doortocht. ten Noordwes- »› ten na den Stillen Oceaan bewyzen: ze zyn ontleend uit » de Inleiding „geplaatst voor het zeer onlangs uitgekomen, » Werk: A Voyage to the Pacific Ocean. Undertaken by өз the Command of his Majefiy , for making Discoveries in ээ the Northren Нетірретез ta determine the Робот and ээ Extent of Ae Westfide of North Americas її; Diftanct an from Afia; and the Pra&icability of a Northren Pasfage э» to Europe. Performed under the Dire&ion of the Captains ээ СООК, CLERKE , 070 GORE , is his Majefty's Ships thé sn Refolution and Discovery. In the Years 1776 ,1777,1778, D 1 779 ‹ and 1760, In hree Volumes, Р, и ста d rien » by Captain JAMES COOK; F. ‚ Vol: ptain ээ Maps and Charts, from the- original Drawings made by ps stut. HENRY ROBERTS, under the Direltion of Captain ө Соок; and with a great Variety of: Portraits of Perfonss » Views of Places, and Hiftorical Reprefentatiens of res ss markabie Incidents. Drawn by Mr. werser , during the s» 27 оуаве „and engraved by the mort eminent Artists. Publis s» hed by Order of the Lords Commisfioners of the Admiras an ty, in 410. Een Werk, waarvan, niettegeuftaande het Ae 4 Pond 14 Sch, еп 6 d. kostte, ор den derden dag па an de Uitgaave, geen Exemplaar іп banden der Boekverkous ээ peren gevonden werdzen voor ’t welk men zes, zeven з ә» acht, ja tien Guinjes geboden heeft (*)”’ | Adr te De groote verwagtingen, verwekt door Mr. nosts en Mr. ELLIS om door Chesterfields Inham , uit ons-Baay een Doortocht in den Stillen Oceaan te vinden , bewoogen den Bevelhebber en Gelastigden van de Hudfons Bays Coms pagnie ‚їп den Jaare MDCCLXI, Мг. curisToPHeR ‚ toëft ‘een ‘Sloep voerende, іп dienst van het Fort Churchill, doch na. Oud-Bevelhebber van de Schepen door.hun gebruikt; deezen Joham te onderzoeken. Ingevolge deezer bevelen 4 ‚zeilde Captein CHRISTOPHER , іп den Zomer des gemeldeit Jaars, uit Churchills Rivier, en voer dien Inham ор, tot > C*) Monthly Review. for Juny, 1784. р. 454. Van dit Werk. hebben wy een aanvang geraakt ‚ om Th een gedeel: te, by wyze van Uittrekżel, те рігаией, | | СА, Сез 434 DE ONMOG,. VAN EEN DOORTOCHT TE VINDEN by bevonde in eene Rivier te zyn; waar op hy wedere eer е. Ы ` Om, nogthans, geen plaats open te larten aan verfchib- lende gevoelens en twyfelin en over dit ftuk „ kreeg hy last de Reis in den volgenden Zomer te hervatten, en Mr. моктон, naderhand Bevelhebber te Churchill , werd bevolen hem met een Kotter te volgen. De Dagverhaslen van Captein CHRISTOPHER, en Мт. NORTON, nevens de kaart van den Inham, door den eerstgemelden. ontworpen, werden aan den Bevelhebber en de Getastigden van de Hudfons Ваау; Compagnie medegedeeld , met verlof om "e alles uit ce ontleenen , wat zy пиййр en van agngelegene heid voor °t Gemeen oordeelden, ———— Uit deeze e bewys{tukken blykt, dat ber onderzoek van Chesterfie Inham uu geheel afgedaan was; өп in een Meir van versch water eindigde, op een afftand van omtrent 170 ` Mylen van de Zee af; dat dit Meir omtrent 21 Муюп ig de langte en van 5 tot зо mvlen in de breedte haalde, en зай alle zyden volkomen beflooten was , uitgenomen aan den Westkant, waar. men ееп gering Stroompje vondt, Dit Stroompje onderzogt Mr. NORTHON en. het Volk van zyn Kotter „dat aan land ftapte „en ín °t zelve optoog ,tot hy bevondt hoe dit water eindigde in.drie watervallen, de een boven den ander, verder ep was "er geen water ga noeg voor een Кешеп Boot. Dit Stroompje liep vyf of zes mylen boven deeze watervallen op: doch met veele tusfchen beide komende fchorren, die het bykans droog maakten van den eenen tot den anderen kant. Índeezervoe- ge eindigde Chesterfields Inham, en met deezen Mr. poss’s. en Mr. ELLIS verwagting , om,uit Hudfons Baay , een weg na den Stillen Oceaan te vinden. | Binnen het verloop der Гааге Jaareftm, zyn ook alle de Kusten ten Noorden van Churchill,tot deezen Inham, on- derzogt; en men heeft bevonden, даг, іп die ganfche uit- eftrektheid, geen Joham is van eenig-aanbelang.. De Pi Zei Raay, in deeze ftreeken gelegen, en, door dèn laat- ften Schryver іп Kngeland, over de waarfcliyniykheid van een Doortocht in ’t Noordwesten, uit Hadfons Baay , vere mekd, als de eenig-overblyvende plaats , waar zulk «en Doortocht kon zyn, is rond gezeild in een open Boot, door Captein CHRISTOPHER, en bevonden niet boven de drie of vier mylen landwaards Їп te loopen. | Maar, behalven deeze ‘Reizen, welke voldingen dat wy та geen Doortocht moeten zoeken аап deeze zyde van 67 - 2. тай” т NA DEN STELLEN OCEAAN. 435 Graaden Noorder breedte, hebben wy, aan de Compagnie van Hudfons Baay, eene Landreize dank te weeten , die veel bykomend licht over-deeze (toffe verfpreidt, door ееп bewys te verfchaffen, hqe veel verder Noordwaards de Schepen moeten gaan,op eenige gedeelten van hun tocht, eer gy van de eene туйе van America tot de andere kuns пеп komen. De Noorder Indiaanen,die op de Marktplaat- zen der Compagnie verfchynen om te handelen, hadden den Engelfchen gefproken van eene Rivier, die, uit hoofde van het veelvuldig koper daar omftreeks gevonden , den naam van de Coppermine Rivier gekreegen heeft. Veel leest men van deeze Rivier, іп de Schriften van Mr. роввѕ, en hy merkt het verhaal der Indiaanen зап, als zeer gunftig voor zyn Stelzel. De Compagnie, begeerig om dit ftuk nauwkeurig te onderzoeken, zag Мг. nEARNE, ееп Jong Heer in haaren dienst, die tot de Zeevaart opgebragt, en йт den laatst vadsten Oorlog de wapenen. voerde, als zeer gefchikt aan baar oogmerk, en vaardigde hem af, om, on- der het geleide deezer Indiaanen, te land na die Rivier te trekken; met last, om dezelve , indien het mogelyk ware, na te gaan ‚tot daar ze in Zee ftortte ; ош waarneemingen tot bepaaling der lengte en breedte te doen: Kaarten еп Teke- ningen mede te brengen van de Iivier en de Landen, wel- ke hy door zou trekken. б Mr, HEARNE vertrok , op den 7 Dec. MDCCLXX, uit Prins van Wales bot, gelegen aan Churchills Rivier, op de Noorderbreedte van 58°. 47}, 94°. 74’, Westerlengte van Greenwich. Alle гупе verrigtingen zyn nauwkeurig opgete= kend in een welgefchreeven Dagverhaal. worden aan de Aardrykskunde toegevoegd te hebben. Met den aanvang van de maand Juny MDCCLXXI ‚kwam hy op eene plaats , door de Inboorelingen , Conge-catha-wha- chaoga: geheeten „ en bevondt de Noorderbreedte, door twee Waarneemingen, 68°. 46, en de lengte, by berekening , 24% 9. ten Westen van Churchill Rivier. Ор den 2 dier g3 ` Maand, 436 DE ONMOG. VAN EEN DOORTOCHT TE VINDEN Maand, verliet hy deeze Plaats, fteeds Noordwestwaafde opgaande, en bereikte op den 13 de Coppermine ‘Rivier, rootlyks ftondt Мг, HEARNE veriteld , wanneer hy bevonde dat dezelve zo zeer verfchilde van de befchryvingen door чаре aan het Fort gynde, daar van gegeeven; want, wel verre van voor Schepen bevaarbaar te zyn , gelyk zy verhaalden , kon er ор die plaats nauwlyks een Indi Ehe Canoe vlotten; drie watervallen zag hy op een tyd, en ‘voorts was de Rivier vol fchorren en ryen van rotzen , d ‘er bykans dwars overheen liepen. Hier maakte Mr. HEARNE een begin met het opneemen deezer Rivieren, en toog voort tot den mond, Hy ontdek- te dat de Rivier alleszins , zelfs tot daar ze in Zee viel „тег {сһотгеп bezet en vol watervallen was , en zich in dezelve ontlastte over een breed vlak ftrand. De Eb, toen ef zyn- de, bleek het, uit de Yskanten, dat de Vloed tusfchen de twaalf en veertien voeten is, Deeze Vloed zal,uit hoofde der watervallen, niet hoog іп den mond der Riviere oploo® pen, van waar het water ook niet in ’t minfte brak was. Г. HEARNE houdt zich egter , verzekerd „dat de plaats der ontlastinge, de Zee of ееп Zeearm was, van wegen de menigte Walvischbeenen en Robbenhuiden e die de Esqui- „meaux in hunne tenten hadden, als mede om het aantal Rob- ben, die hy ор”: Ys zag. Пе Zee was,aan den mond der Riviere „ vol eilanden en fchorren , zo ver hy kon zien door эе behulp van een Zak-telescoop: en het Ys was toen rap: ор деп 17 July) niet ftukken : doch begon, op en. afitand van drie vierde van een myl van °t ftrand , te ontdooijen , als mede rondsom de eilanden en fchorrcu, na by den mond der Riviere, Doch hy hadt het uitgeftrektst SE van Zee, op omtrent acht mylen van den mond der iviere { en дап (тешеп zich dezelve Noordwest ten Westen en Noordoost,. Тоеп Мг. Hearne тупе Waarneeming ор de Rivier gee Daan hadt, ten één иштеп °% morgens ор den 18 July, ont- ftondt ‘er een dikke mist en motregen: en daar hy de Rivier en, de Zee, in alle opzigten, bevonden hadt, van geen nut vobr de Scheepvaart te kunnen weezen, oordeelde hy he naadloos, helder weer af te wagten, om door waarneeming, de breedte nauwkeuriger te bepaalen. Uit een Kaart, door. 