VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Juist terwijl de- reiziger hem dus van top tot teen ftaat aan te flaren, komen er eenige Zndianen aanftappen, en tes den in den winkel, aan welks deur de man met het zonder- linge voorkomen en de reiziger ftonden, Bevreemdend was de indruk, dien zij op den eerften maakten, Hij fcheen;ge- beel en al te vergeten, waar hij was; zijn:oog rolde wild INDIAANSCH LEVEN AAN DEN MISSISIPPI. - 50t in het rond; Zijn blik glinfterde zoo grimmig als die des panters, wanneer het roofdier in de ftruiken loert en gereed ftaat op zijne prooi los te fchieten,. Deholle, magere wang begon te gloeijen; alle fpieren trokken zich krampachtig zaam; onwillekeurig tastte zijne hand naar een groot mes, hetwelk: hij droeg; flechts één woord, en moord en doodflag fcheen van hem te wachten te zijn. Overigens echter ver- zette hij geen’ voet, maar hield het vonkelende oog vast op de Indianen in den winkel gerigt. Deze, van hunne zijde, zagen elkander insgelijks aan, en wisfelden bezorgde blike ken, hetzij dan dat eene innerlijke tem hen waarfchuwde, of dat eigene opmerking hun zeide, dat in deze trekken voor hen niets goeds te lezen was. Zij fchenen althans met den man niets te doen te willen hebben en verwijderden zich, De woudman (*) van zijnen kant maakte eene beweging, alsof hij hen op flaanden voet achterna wilde, waarin hij echter door verfcheidene der omftanders verhinderd werd, die hem terughielden, hem levendig toefpraken , zonder dat de reiziger het verftaan kon, en hem naar een’ tegenoverge= fielden kant henenleidden, terwijl de Zndianen zich wegfpoed- den, Den reiziger kwam dic alles zonderling en onverklaar- baar voor. Hij begaf zich op weg, verzeld door eenen land. man, die dezelfde rigting had ingeflagen, en natuurlijk viel het -gefprek weldra op hetgeen beide zoo even gezien en bijgewoond hadden, n» Die man daar zag er toch geheel bijzonder uit,” zeide de vreemdeling. „ Het moet of een regt goede, of een regt booze. knaap zijn.” l » O, ik ken hem goed! Samurr is een zeer goede buurman,” betuigde de reisgenoot. „ Zeker...” » En wat zeker? Gij zegt dit op eenen toon, die fchijne aan te duiden, dat er op uwen zeer goeden buurman toch misfchien wef wat aan te merken zou zijn,” » Nu ja, zeker! maar evenwel — ik, wat mij betreft, (*) Backwoodsman, man achter uit de Bosfchen, Aldus worden de laatfte kolonisten genoemd, die zich in de nog onontgonnen grenswouden nederzerten, of meer eigenlijk die lieden, die hunne pas ontgonnen gronden aan anderen af- ftaan, en telkens dieper het land intrekken, deels om winst te doen, deels omdat zij in zulk eene levenswijs genoegen fcheppen,. 502 INDIAANSCH LEVEN zou voor mijn’ perfoon niets kwaads van hem te zeggen weten.’ „ Maar dan toch andere meofchen 2 » Och, de menfchen — die fpreken fomtijds meer, dan zij bewijzen kunnen! Van zijne buren moet men niets kwaads zeggen, en, zoo als ik reeds zeide, sAMVUEL is een goede buurman,” » Maar toch geen goed mensch, als NEEE EREA heb.” „ Neen, neen! juist het tegendeel, een zeer goed mensch; behalve alleen, dat misfchien —-och — onder ons — de men- fchen zeggen, dat hij wat al te knap met zijne buks bij de hand is’ » Hoe dat? Stroopt bij wel eens op den grond zijner buren 2 „ Neen, foei! aan zulk eene flechtheid maakt hij zich even min fchuldig als een ander,” » Dan begint hij misfchien wel gaarne twist?” ` » O! gij flaat den bal verre mis, Geen mensch heinde en ver in het rond is zoo zachtzinnig en vredelievend als hij. Maar — ik moet het u maar zeggen — in den laatften oor- log met de Jndianen was hij een duchtige fcherpfchutcer. Toen heeft hij menigmaal jagt op hen gemaakt, en nu nog, Zoo zegt men, neemt hij er wel eens een’ voor de tromp,” » Dat begrijp ik niet. Ik meen, de Indianen houden zich thans volkomen rustig en vreedzaam,” „ Volkomen rustig en vreedzaam, Men ziet er geen een’, of het moest zijn zoo als daar even, wanneer nu en dan een paar, om handel te drijven, tot ons komen,” » En zij doen niemand leed?” » Niemand, Dat zij ons fomwijlen een varkentje wegfchie ten — wel, wie zou daarop acht willen flaan? Wij weten immers, dat de arme wilde het met alles voor lief moet ne- men, wat, hem in zijne wildernis onder het fchot komt.” » Wat heeft dan deze sAMUEL met hen te maken ? _» Heb ik gezegd, dat hij iets met hen te maken had? Och neen! Maar met de zaak is het dus gelegen. Somtijds raakt er wel eens een Jndiaan weg; men vindt nu en dan een’ Zndiaan dood in het bosch liggen, en dan praten nae tuurlijk de menfchen daarover en meenen zoo het een en an- der, en menigeen is er, die dan ook veel van SAMUEL fpreekt.” r AAN DEN MISSISIPPI. 503 „ Maar, hoe kunnen zij dan juist hem zulk eene daad te Jast leggen ?” l ` „ Ja, vriendlief, hier te lande, begrijpt ge, kennen wij alleen elkanders geweer! Ziet ge, saMmuUELs buks fchiet een’ kogel, van welken er juist tachtig ftuks in een pond gaan (*). Nu wordt in de wonden der op deze wijs gedoo- de Indianen altijd zulk een kogel gevonden, en wij weten dus, uit welke buks hij gekomen is, Daarenboven heeft men het fpoor van het paard gezien, Altijd zag men den hoefijzervorm van een zeker-paard, dat wij kenden, en nu wisten wij verder, dat een zeker ‘man, dien wij ook kenden, om dien en dien tijd uitgereden was; en wanneer nu al deze dingen zoo bijeenpasten, dan had men niet noodig, eerst naar Philadelphia bij een’ advocaat te gaan, om te weten , hoe het met de zaak gelegen was. Menigmaal is sAMUEL eensklaps verdwenen, en laat zich een paar weken lang te huis niet zien; en dan verzekeren de menfchen, dat hij in de bosfchen zwerft en op de Indianen loert. fchapsdienften ; waarom zou men dan met zulk eenen buure Ld (*) Zulke kleine kogels gebruiken -de Jndianen en ook de blanke grensbewoners bij voorkeur, omdat uit eene goede buks ook een kleine kogel ver genoeg draagt, en he bij lange togten, “voornamelijk op aankomt, geenen te zwa- ren last aan lood met zich te-voeren, Een groote kogel heeft bijna geen ander voordeel, dan dat het, wild fneller verbloedt. Met minder goed fchietgeweer ondertusfchen is meerdere zwaarte van kogel noodig. Militaire geweren fchie- ten kogels van 16-tot 20 in het pond, 504 INDIAANSCH LEVEN man, om een’ Zndiaan of zoo wat, in onmin willen ge- raken ?” „ Maar het is toch fchrikkelijk, alle regt, alle menfche- lijkheid, alle Christenpligt zoo met voeten te treden !” » Ja zeker, gij hebt gelijk! Het is zonde, groote zon- de! Ik wilde ze niet gaarne op mijn geweten hebben. Maar evenwel, menigeen denkt, dat het op een paar Indianen meer of minder niet aankomt; een ander vreest, dat zij toch wel eens weder een’ inval zouden kunnen doen; een derde zegt, dat het de Regering aangaat, en dat zij het is, die zich de Indianen moet aantrekken 5 en zoo gebeurt het, dat SAMUEL altijd ongemoeid blijft, Wil men ook de zaak op de keper befchouwen, dan heeft hij reden genoeg om de Jn- ` dianen te haten, Velen, die hunne haden niet in het bloed der. Indianen zouden willen doopen, zouden niettemin liever fterven, dan hem verraden; want weinigen onzer kunnen de hand op het hart leggen, en zeggen, dat zij in zijn geval niet eveneens zouden handelen,” De weg liep thans in verfchillende rigtingen uiteen; de planter en onze reiziger namen affcheid van elkander, Laatste gemelde huurde eenen Indiaanfchen gids van den Pottowato- mi-ftam, die een weinig Engelsch fprak, met de wegen door het wilde land volkomen bekend en de dienstvaardigfte man van de wereld was, Hij maakte vuur aan, wanneer halt ge- houden werd; hij bereidde de legerfteê; hij bouwde eene hut van takken , wanneer de zon brandde of het weder regenache = tig werd, Belette eene rivier den voortgang der wandelaars , zoo vlocht hij fnel een vlot, om den reiziger en deszelfs pakkaadje naar de overzijde te brengen, terwijl hij zelf met het paard achterna zwom. Kd AAN DEN MISSISIPPI. 505 weder opgebouwd geworden was. Nieuwsgierig bezag de reiziger deze verwilderde plek. Plotfeling viel er een fchot ; zijn gids, de Indiaan, gaf een’ fèhreeuw en — ftortte ne- der. Vervolgens kwam hij weder een weinig bij, en wierp den reiziger eenen veelbeteekenenden blik toe, Deze was van fchrik en verbazing zelf halfdood, en poogde, zooveel hij vermogt, hem bij te (taan, Doch de ongelukkige wrong zich van pijn, en, naar het bosch wijzende, ftamelde hij, met eene ftervende ftem: „ Booze — booze — blanke man} Neem u in acht!” … De reiziger wist niet, of hij, moest blijven of vlieden, Van fmart en angst overmeesterd, zonk hij naast het lijk zijns trouwen geleiders neder, Eensklaps deelden zich de ftruiken, en uit dezelve trad — de ons welbekende sA- - MUEL. Noch vrees noch fchaamte was op zijn gelaat te lezen. Hij naderde het lijk, en, zonder op den reiziger acht te flaan, ftond hij naast hetzelve op zijne buks te leunen, „ Daar ligt er dan weder een van dat vervloekte ras 1” zeide hij half binnensmonds. „ Het is de cerfte niet, en zal ook niet de laatfte zijn! Ik heb eene oude rekening te ver- effenen; maar zij zal tot den latten penning betaald worden !” Hierbij knarfte hij op de tanden, en zijn oog voakeide van voldanen wraaklust, Thans wendde hij zich tot den reizi- ger, dien afgrijzen voor zijne daad als °t ware in fteen ver- anderd had. „ Niet waar, vreemdeling, zulk een ftuk werks bevalt u niet?” „ Ellendeling! moordenaar} fchurk !” ie deze eindelijk nit; „ kom mij niet te-na, of...” Hij rukte een piftool vit den gordel; maar de boschbewoner fprong fnel toe, en wrong het hem uit de hand, Zeer bedaard fprak hij vervol- gens: „ Dat is een bedroefd fchietgeweer; elders op reis mag het nog tot iets nut zijn, maar hier in hèt bosch is het geen fchot buskruid waard!” — „ Schurk, gij zult uwe daad toch nog boeten!” dreigde de vreemdeling, wien het gevoel zijner geregte zaak moed gaf. „ Schurk? — Jongman,” hernam de planter kalm snik ben geen fchurk! Gij dwaalt; gij kent mij niet.” „ Maar toch een moordenaar! Wees verzekerd, uwe daad gal niet ongeftraft blijven, of gij moest ook mijn leven ver. nietigen !”. 506 INDIAANSCH LEVEN „ Vrees niet! Geen haar zal u gekrenkt worden. Daar- toe zult gij- mij niet brengen. Nog heb ik nimmer een’ Chris-- tenmensch eenig leed gedaan! Maar, zie eens’ hier!” Hij wees naar het omgeftorte muurwerk in de ftruiken. „ Daar heeft, nu reeds lang geleden, mijn huis geftaan, Daar had ik met mijne handen eene woning gebouwd, In het zweet mijns aangezigts had ik menigen boom geveld, en allengskens was alles in het rond open, helder en licht geworden. Daar leefde ik, met mijne vrouw, mijne kinderen, mijne moeder. Wij werkten te zamen, vrolijk en vergenoegd, Op zekeren nacht, — de oogst was juist binnengebragt, de zware ar- beid van het jaar ten einde; ik had overvloed vanalles. Daar hoor ik plotfeling een gefchreeuw. Vrees is mijn geheele leven lang mij vreemd geweest; -maar deze kreten kende ik, en ik fchrikte, Ik zie mijne vrouw en mijne kinderen aan, die nevens mij bij het vuur zitten; eene koude ijzing rilde mij door al de leden; mijn hartebioed fcheen ftil te ftaan, Ik fpring naar de deur; de geheele werf (laat rondom in vlam, Nu neem ik mijn geweer, en op hetzelfde oogenblik dringt een geheele zwerm Indianen, onder aanhefing van hunnen moordkreet, als huilende wolven naar binnen, Ik druk los; een valt er; ik grijp de bijl, en werp mij onder de roode duivels, zoodat in een oogenblik de kamer leeg wordt, Maar alles rondom ons ftaat in brand, Wat moet ik doen? Mijne oude moeder, mijne vrouw , mijne kinderen kunnen niet vechten. Ik poog mij aan hun hoofd er door te laan; de onmenfchen drijven ons naar de vlammen terug. Reeds ftorten de balken in elkander. Mijne vrouw valt mij in de armen, en fmeekt, dat ik flechts de kinderen zal red- den. Mijne oude moeder bidt. De wilden brullen en lag- chen en fpotten met ons. Met de bijl in de hand vlieg ik nogmaals op hen in; verfcheidene fla ik er neêr; de overigen werpen mij eindelijk ter aarde, knevelen mij, en dwingen mij getuige te zijn van den folterdood van allen, die mij dierbaar waren. Alle kwamen vopr mijne oogen in de vlam- men om het leven, Ik zag hunnen doodsangst; ik hoorde hun gefchreeuw , — hoorde, hoe zij om vader, zoon, moe- der riepen! — God! God! hoe zou ik dit immer kunnen vergeten ?”.... Hier zweeg hij, geheel uitgeput.: Eindelijk barstte hij in heete tranen uit en vervolgde: „ Mij fleepten zij als gevangen mede; ik was gekwetst , en zoo geheel ver- nietigd, dat ik als een hulpeloos kind bleef liggen, Eindelijk AAN DEN MISSISIPPI. 507 ontwaakte in mijn hart het gevoel der wràak en gaf mij krach- ten; de touwen, waarmede mijne handen geboeid waren, reet ik met de tanden los, en zoo gelukte het mij gedurende den nacht te ontfnappen, Weldra kwam het tot eênen oor- log met de Indianen; ik voegde mij bij elken togt, die te- gen hen ondernomen werd, was fteeds de eerfte in den ftrijd, en leschte gedurig mijnen dorst naar wraak in het bloed dier gedrogten, Eenen duren eed had ik gezworen, dat ik hun nimmer vergeven zous dat ik, al wierd er ook vrede met hen gemaakt, mijnen eigen’ oorlog tegen hen zou voortzet ten, Ik maakte het mij tot pligt, elken roodhuid, dien ik ontmoeten zou, neêr te fchieten, em zoo lang ik eene buks kan voeren, zal ik op deze duivels jagt blijven maken! — Ga gij uwen weg, en laat mij den mijnen gaan! — Hebt gij vrouw en kind, of nog ouders, zoo wordt gij, als gij te huis komt, vrolijk door hen verwelkomd, Ik fta alleen, Met mij ‚treurt niemand; niemand verblijdt zich, als ik te huis kom. Wanneer u eenmaal alles, wat u lief is, in één oogenblik ontrukt wordt, fpreek dan het oordeel over mij, maar niet eerder! Ga! Deze weg brengt u bij eene planters- woning, en daar zult gij eenen anderen geleider kunnen be- - komen.” Hij verdween; de vreemdeling zag hem langen tijd na; toen volgde hij zijne aanwijzing, maar hij deed geene aangifte van het gebeurde, en zeide zuchtend: „ Heer, leid ons ‘piet in verzoeking 1” AVONTUUP. BĲ DE WALVISCHVANGST, In derı namiddag van eenen dag, die buijĳig en ftormachtig geweest was, (zoo luidt het verhaal van den Heer BEALE, die als Chirurgijn de reize ter walvischvangst medémaakte) verfcheen er eene fchool van jonge mannetjes - walvisfchen digt bij het fchip, en daar het weder eenigzins was opge- klaard , gaf de Kapitein dadelijk bevel aan den tweeden ftuur- man, om zijne boot te water te brengen, terwijl hij ook zijne eigene deed bemannen, ten einde de jagt te onderne- men, De twee booten waren in een oogenblik neêrgelaten ; het was onmogelijk , om er meerderen uit te zenden, dewijl op den vorigen dag twee anderen waren verbrijzeld. Spoe- dig waren zij de walvisfchen genaderd , maar werden onge- 508 AVONTUUR lukkig door deze bemerkt, vóór dat zij met eenige koop op eenen goeden uitflag de harpoenen konden gebruiken, Het gevolg was, dat de fchool uiceenging en zich met groo- ‚te fnelheid in verfchiltende rigtingen verfpreidde, Één ech- ter, nadat hij verfcheidene wendingen had gemaakt, zwom ten laacfte regt op de boot van den Kapitein aan, Zoodra deze dit bemerkte, wachtte hij hem in flilteaf, zonder éénen enkelen riemflag te doen, zoodat de jonge walvisch op eenen kleinen afftand bij de boot kwam en den harpoen digt bij den bult op zijnen rug kreeg, waar het wapen diep in het vleesch drong, gelijk ik zelf kon zien, daar de jagt vlak bij het fchip begon. Maar het was alsof de worp zonder eenige uitwerking bleef, daar de fpoed van den walvisch volftrekt niet fcheen te vere minderen, en binnen korten tijd verdwenen walvisch en boo- ten en waren op eenen te grooten afftand , dan dat men ze van het dek met het bloote oog langer kon zien, Ik klom nu in den mast, en kon, met behulp van eenen verrekijker, vit den top de drie voorwerpen nog even befpeuren, als ftip- pen op de oppervlakte des oceaans en op eenen verontrus- genden afftand, Ik kon nog even de beide booten zien , ter- wijl de kop van den walvisch van tijd tot tijd zich vóór der zelve vertoonde en eene menigte (chuim ze omringde, het- BĲ DE WALVISCHVANGST, 509 geen mij overtuigde, dat de walvisch nog voortzwom. Ik floeg hen met den kijker gade, tot dat er geen fpoor meer was te ontdekken, en toen riep ik den matrozen op het dek toe, dat zij op het kompas de rigting moesten gadeflaan, in welke ik hen uit het oog had verloren, opdat wij met her fchip derwaarts koers zouden kunnen zetten, Het was nu een half uur vóór zonsondergang, en alles voorfpelde eenen onftuimigen nacht, De wind ftak met ie- der oogenblik meer en meer op, en de zee begon hoo. ger en hooger te golven. Ik bleef in den mast, tot dat ik de zon aan den ontftoken gezigteinder had zien onder- gaan, en ftond juist gereed, om naar beneden te klim- men, toen ik hevig ontftelde door het geroep: „ Een man overboord !” hetgeen langs het geheele dek weêrgalmde, Ik keek achter het fchip, en zag een’ onzer matrozen, BERR I geheeten, met de golven worftelende en luidkeels om hulp roepende. Het fchip wendde fpoedig ; maar daarmede ver- wijderde het zich onvermijdelijk een goed eind van den ar- men zeeman, die zich nog boven hield , door het water met zijne armen te flaan, offchoon hij de regte kunst van zwem- men niet verftond, Verfcheidene riemen werden, zoodra hij in zee geftort was, overboord geworpen; maar hij kon ze niet bereiken , hoewel ze digt bij hem dreven, Naauwelijks had het fchip gewend, of een Sandwich-eilander, die tot de manfchap behoorde, fprong in zee en zwom naar hem toe, ' terwijl te geliĳker tijd het volk op dek:de eenig overgceble.: vene boot te water bragt, die altijd voor dergelijke gelegen- heden bewaard wordt, Ik kon geen hulp toebrengen, dan door hen tot fpoed aan te fporen; want alles gebeurde in weinige minuten. De goede Sandwicher zwom eerst moedig voort; maar weldra ziende, dat hij op eenigen afftand van het fchip geraakte, en BERRI door de deining der zee niet meer bpefpeurende, keerde hij bevreesd terug. De matrozen in de boot roeiden uit al hunne magt, en naderden met fpoed den verdrinkenden jongen man, die van tijd tot tijd door het hevig rollen der golven geheel voor hun gezigt was verbor- gen. Eene angftige en benaauwende fpanning overviel mij, terwijl ik met mijne gedachten de boot wel had willen voort- jagen naar de plaats, waar de matroos ftuipachtig greep naar de wijkende wateren, De boot vloog over de onftuimige golven, zoo fnel mannenkrachten haar konden bewegen; maar zij kwam eene halve minuut te laat, om onzen armen MENGELW, 1839, no, 10, Mm 510 AVONTUUR fcheepsmakker van den dood te redden. Zoodra de ongelukkige matroos verdween, vloog een groo. te vogel van het geflacht der albatrosfen toe, en zette zich op het water neder op dezelfde plrats, waar de drenkeling zich het laatst had vertoond, Dat gezigt vermeerderde ons afgrijzen, en herinnerde ons de menigte van haaijen, die wij in den laatften tijd hadden gezien, en aan wier vraaczucht wij naauwelijks durfden denken, Toen de boot was ingezet, was het geheel duister ge- worden; de wind was tot eenen halven ftorm aangewakkerd, van tijd tot tijd vergezeld van hevige rukvlagen, zoodat wij genoodzaakt waren, onze topzeilen dubbel te reven, Onze geheele ziel was vervuld van de gedachte aan onzen treurl- gen toeftand. Wij hadden een’ onzer matrozen verloren, die met ons uit Engeland was gezeild, en het enkele denkbeeld daaraan riep eene geheele menigte van hartbrekende herinne- ringen op. Onze Kapitein en de tweede ftuurman, benevens tien man van het volk, waren ook verdwenen en waarfchijn- lijk reeds vergaan of moesten vergaan in den ftormachtigen nacht, die nu was ingevallen; zij waren verfcheidene hon- derd mijlen van het land verwijderd, Wij bleven intusfchen tegen den wind opzeilen, voerden zoo veel zeil als flechts mogelijk was, en laveerden met korte ftreken, ieder kwar- tier het over den anderen boeg wendende: federt het vallen van de duisternis hadden wij blaauwe lichten ontftoken, en hielden ook een vat met olie en losgerafeld touw brandende, hetgeen een groot en helder licht gaf. Maar, offchoon aller oog onophoudelijk naar de booten tuurde, geen fpoor was van dezelve tevinden; en toen het half negen des avonds was geworden, -gaven wij alle hoop verloren, Terwijl de wind door het want gierde, en de golven woest tegen het fchip beukten, meenden fommigen het gefchreeuw van den armen BERRI boven den ftorm uit te kunnen hooren; ande- ren verbeeldden zich foms de ftem van den Kapitein te ver- nemen, die beval bij te draaijen, terwijl men meer dan vijf- BĲ DE WALVISCHVANGST, 511 tig malen de booten meende te zien, als het ftaroogen het gezigt bedroog en fchijnbeelden deed aanfchouwen. Er wa- ren weinigen aan boord, die in dien nacht niet aan huis en baard dachten; weinigen, die de zee en het zeeleven niet verwenschten, Maar op het oogenblik, toen de wanhoop ons dreigde te overvallen, riep de man in den mast op den uickijk, dat hij een licht befpeurde vlak voor den fteven van het fchip. weging omvergevallen en nat geworden was, en zij eerst na langdurige vruchtelooze pogingen geflaagd waren, om de vonk vuur te doen vatten; anders hadden zij terftond na zonsondergang de lantaarn aan eenen riem opgehangen, da gewone manier van doen, als de booten zich in dergelijke ongelegenheden bevinden, — Nadat de walvisch aan de zij- de van het fchip was vastgemaakt, keerden allen aan boord terug, en vernamen het ongelukkige lot van BERRI, ter- wijl hunne eigene redding een’ ftraal van vreugde over onze droef heid verfpreidde. — -—— 18 DE OVER - BETUWE -ALLEEN HET VERBLIJF VAN TOOVENAARS EN HEKSEN ? Mijn Heer zal toch wel weten, dat bet geflacht der toovenaars en hekfen op eene.zeef over de Waal is gekomen ? Wandelingen ter opfporing van Ba- taaflche en Romeinfche Oudheden, Legenden, enz. door ©. G. HEL- DRING, Ìfte St. bl. 66. U: de boven vermelde mededeelingen7van den zoo gunttig Mm2 - 512 1$ DE OVER-BETUWE ALLEEN HET VERBLIJF bekenden Leeraar O. G. HELDRING zoude men ligtelijk in het vermoeden kunnen geraken, dat het vooral de Over-Be- tuwfche bodem was, welken de toovenaars en hekfen bij voorkeur tot huh verblijf gekozen hadden, en dat, federt zij over de Waal gekomen zijn, zij bij uitfluiting dezen bodem tot het tooheel hunner bedrijven, om mensch en vee lastig te vallen, gunftig bevonden hebben. Ik heb mij federt eeni- gen tijd als Plattelandsheelmeester in eene andere provincie gevestigd, wear ik moet zeggen, dat de toovenaars en hek- fen van tijd tot tijd tot dusverre niet minder bedrijvig zich vertoonen; het zij dat niet allen in der tijd over de Waal gegaan zijn, het zij dat zij fomwijlen nog een uitftapje her- waarts doen, opdat het geloof aan hen of haar niet verloren ga. Het fchijnt bij ons te gaan, zoo als de oude flager den Heere nELDRING zeide: „ Offchoon de geflachten voor n ten gedeelte uitgeftorven zijn, aan welke die geheime kun- » en vroeger eigen waren, zoo zijn er toch nog, Mar „nu eens levendiger, dan ftiller, gaat het met deze ver- n» borgene en geheime dingen, Ik heb al meer zulke tijden „ van ftilftand in mijn leven gekend, doch zij hielden plot- „feliĳjk op, en dan was de ganfche ftreek wederom opge- „ vuld met allerlei wonderverfchijnfelen”” Dat de flager, met meer anderen, gerust kan wezen over het bij ons vooral niet teruggaan in zulk geloof, daarvan ftrekke het mij onlangs gebeurde ten bewijze, Het jaargetijde was reeds verre gevorderd ; de dagen wa- ren kort, de nachten lang geworden; het weder was ruw; de ftormwind huilde rondom mijne woning; aan den donker bewolkten hemel blonk geene fter, en de maan had ons we- derom voor eenigen tijd verlaten, Het uur van middernacht was reeds geflagen, en mijne lleve vrouw had zich reeds ter rust begeven; ik was echter nog bij den haard blijven zitten, want de Heer MELCHIOR OKER, voornaam boek- en plaatdrukker, had mij eenige afleveringen gezonden vat eene door hem uit te geven Anatomie pittoresque, Om den ongeftoorden voortgang dezer nuttige onderneming, 200 hem dacht, te verzekeren, wenschte hij haar door een ze- ker getal inteekenaren gedekt te zien. Ik moet bekennen, dat ik mij eenigzins wrevelig gevoelde, nog zoo laat in zulk eene zoete mijmering geftoord te wor- den; want de Pennys- en Cents - Magazijnen -fpeculatie ook tot mijn vak zich te zien uitbreiden , beloofde de kunst met reuzenfchreden te zullen doen vorderen. Wie weet, hoe lang, ondanks de eerfte aanmaning, ik nog zoude voortge- dweept hebben, indien een wezenlijk beftormen mijner deur met den klopper mij niet met fpoed aan de deur gebragt had ? BAREND, de welbekende knecht van eenen eenigzins af- gelegen wonenden fchipper, kwam mij met overhaasting noo- digen, bij zijnen meester te komen, die, gisteren laat te huis gekomen, dadelijk ongefteld was geworden, en nu op het onverwachtst een toeval had gekregen. Ik beloofde, hem onverwijld te zullen volgen, en be- dankte hem voor zijn mij aangeboden gezelfchap, In het voorbijgaan gezegd, ik ga doorgaans liever alleen; men heeft dan zoo ruime gelegenheid tot. befpiegclingen enz, Reeds weder op weg zijnde, keerde hij zich nog haastig om, en zeide: „ Meester! vergeet toch niet, u midden op „ den weg te houden! Het hek, dat ’s nachts nooit geflo- s ten kan blijven, ftaat wederom wijd open; een witte kees- s» hond zit onbewegelijk midden op het pad, en in den s watermolen, dien gij ook voorbij moet, waar de oude s GUURT woont, gaat het aan, of er twintig raderen te s gelijk werkten, terwijl nogtans de wieken onbewegelijk „s faan. Maar blijft gij midden op den weg, zoo kan u s Boch hond, noch molenaarswijf een hair krenken; zij mag eenige uilen om u heen laten zwieren, — ftrak van u Dr ` IS DE OVER-BETUWE ALLEEN HET VERBLIJF „ af gezien, en gij zult er veilig doorkomen.” Ik bedankte BAREND voor zijne waarfchuwing en welmeenenden raad. Het om ons heen zwieren van uilen, dacht ik bij mijzel- ven, is inderdaad toch geen zoo geheel vreemd verfchijnfel, Na mij- tegen het weder wél bezorgd te hebben, fpoedde ik mij dus naar den lijder, langs den verdachten weg, zon- der dat ik iets mogt hooren of zien, Des te meer beweging heerschte er in het huis van den lijder. PIETER KLAAS lag nog altijd ftuiptrekkende op eene rustbank , en de toege- fchotene vrienden hadden tusfchenbeiden de handen vol, om den ftevigen gast, die wild en woest om zich heren floeg, vast te houden, 7 Offchoon niet ligt vervaard, ben ik fteeds wonderlijk te moede, wanneer ik eenen man in ftuipen zie liggen. Ik ben, hoewel met medelijden vervuld, niet half zoo bezorgd, wan- neer ik het ontredderde zenuwftelfel eener vrouw door mijne kunst moet trachten tot bedaren te brengen. Ieder Genees- kundige, die geen vreemdeling js in de werken van GEL- LERT, RABENER EN JEAN PAUL, kan weten, hoe ligt het vrouwelijk zenuwftelfel in beweging en wanorde kan ge- rakev. Maar de ondervinding van die geestige Zielenartfen , met die van iederen, niet geheel onervaren Arts, leert, dat de gerede middelen fpoedig en foms geheel onvermoed bij de hand zijn, om, als olie in de baren geftort, de branding der hartstogten tot bedaren te brengen. Mag het in vele gevallen flechts gelukken, dat, even als de kracht van het onweder fomwijlen door regen gebroken wordt, een ftroom van tranen vit de oogen fchiet, dan lenigen zij op eene won- derbare wijze de woeste trillingen der anders zoo teedere koorden, de zenuwen, door welke de vrouwelijke ziel de zachtíte en teederfte accoorden doet hooren. Komt het bij den man zoo vèrre, dat oog en vuist krampachtig naar bui- ten woelen, het gelijkt hier meer naar de uitbarfting van eenen vaurfpuwenden berg: het heeft reeds lang in het inge- wand gewoeld; woest bruist eindelijk de lava naar buiten……. Doch laat ik mij in gedachten alsnog op mijne nachtwande- ling niet toegeven: het leven van eenen Dorpsheelmeester is veel te prozaïsch, om eenen romantifchen ftijl te veroorlo. ven, Eene wijsgeerige befpiegeling, terwijl men de kalanten werktoigelijk van den fteeds aangroeijenden baard ontdoet, kan er mede door; want openbaart zich wezenlijk de men- fchelijke ziel, als een geheel met het ligchaam, in en door Den. VAN TOOVENAARS EN HEKSEN? 515 hetzelve naar buiten, dan heeft het baardfcheren toch fets van het telkèêns kortwieken der ziel, Zoude het fcheren foms er ook iets toe kunnen bijbrengen, om haar tot krachtiger wer- king op te wekken, even als men het gras maait, om het te beter te doen groeiĳjen? — Welligt kom ik hierop nog eens nader terug, bij het uitgeven mijner zaturdagfche over- denkingen uit den fcheerwinkel. (*) Ik fchudde dus eenigzins bedenkelijk mijn hoofd, en krabde mij driemalen achter het regteroor; eene onwillekeurige be- weging, wanneer ik mij niet op mijn gemak gevoel. Door het nemen van een fnuifje, hetwelk ik, voorbedachtelijk zeer afgepast, met herhaalde bewegingen van de doos naar den neus bragt, gevoelde ik mij van den fchrik iets bekomen, en dacht zulks zelfs geheel ongemerkt gedaan te hebben, Maar ziet, een der omftanders, die mij meer had gadege- flagen, dan ik vermoedde, zeide : „Wel, meester, wat ben „ie toch een doorziend man! Ik fta er verfteld van!” — „Hoe zoo, wourer-buur?” hernam ik met eenig gevoel van verheffing. — „Omdat je zoo in eens ziet, hoe je kunst, „ondanks je goeden wil, hier zal blijven ftilftaan.”” Mijne zich uiezettende borst kromp wat zaam, en ik zag den fpre- ker vragend aan. „Ja, meester, de kwade hand, die op „onzen KLAAS ligt, is voor u niet verborgen — dat zag je „in eens! In een wip hadt gij onlangs ook bij Onze T RIJ NT JE- „buur gezien, dat zij aan de hiep in hare kuit niet op den „regten weg gekomen. was, Laat ik je nu eens zeggen,” terwijl hij mij op zijde trok, „onze KLAAS is een onvers „fchrokken kerel, en hoe donkerder de nacht, hoe liever, „en hoe woester het weêr „ hoe beter ; dan gaat KLAAS zijn „bijwerk het best van de hand, en Kr AAS ftaat in elk geval ‚nlijn’ man, Een paar weken geleden. heeft Dominé over „het Xde gebod gepreekt, en‘toen was hij eens ter kerke, (*) Vergel. intusfchen Athenaeum , 2de Jaarg. ` 516 IS DE OVER BETUWE ALLEEN HET VERBLIJF „hetwelk anders niet dikwijls gebeurt. Offchoon hij zich „dergelijke zaken niet zeer aantrekt, en vooral niet, of dat „gebod ook van eenige toepasfing op het fmokkelaarsbedrijf „kon wezen, KLAAS fcheen toch federt dezen dag niet „meer de oude KLAAS van voorheen, Nu ben ik er achter „gekomen, dat KLAAS, wederom op avontuur uit zijnde, in „een kreupelbosch eenig geridfel hoorde. KraAas dacht, „of het ook een loerende kommies of veldwachter kon zijn, „trok zijn mes en ging er ftout op af; maar in plaats van „Zulk een’ hem ook niet welkomen gast, komt er een pik- „zwarte hond, met vurige oogen, en een’ ftaart wel zoo dik „als twee staarten, op hem af, zet hem de pooten tegen „de fchouders; KLAAS laat het mes vallen, — en wat er „verder met hem gebeurd is, weet KLAAS zich niet meer ste herinneren, zelfs niet hoe hij te huis gekomen is, Sedert „heeft KLAAS geen gerust oogenblik meer gehad, Zoo'n „fterke kerel KL AAS is, zoo'n ftevige drinker is hij tevens, „Hij heeft wel getracht door menigen borrel- zich watte „verzetten; maar °t is of het fpul fpreekt, KLA as is hoe „langer -hoe benaauwder geworden, en federt hij te bed is „gaan liggen, zag hij niets dan rotten, vleermuizen en karten „om hem heen zwieren,” (Onder dit verhaal begon het mij als uit. de verte fe fchemeren.) „Op eens riep hij, dat de „ Duivel als eene flang op-hem affchoot; toen werd KLAAS „woedend, beet in de mouw van zijn’ hemdrok, dat het „kraakte, of hij den Duivel in den nek beet, en federt heb. „ben vier fterke mannen de handen vol om hem te houden.” „Ja, buur,” zeide ik, „wel valt de Duivel op hen aan, „die God en zijn gebod verlaten! Ik geloof intusfchen, dat „er raad in de Apotheek is, om het ontredderd brein van ‚nKLAAS tot rust te brengen; en mag mij dat gelukken, dan „moge onze brave Leeraar, hiertoe eene goede gelegenheid »Vindende, later het zijne doen.” „Ik wou, meester, dat je waarheid fpraakt, en ik heb groot „op met je kunst; we hebben bij ons er proef van gehad, „meester, Maar al de beren zeggen, dat, evenmin als er in „je winkel kruiden tegen den dood te koop zijn, jij even „min de kwade hand kunt optillen, die als lood op KLAAS „ligt. Ik zou haast zeggen, meester, waag er je geves- „ tigde faam niet aan; maar in geen geval waag ik er onzen n» Dominé aan.’ „Dank, buur, voor je belangftelling in mijne faam; mast VAN TOOVENAARS EN HEKSEN? 517 „wat zou onzen Dominé kunnen terughouden ter zijner tijd „Zijnen pligt te vervullen? en waarom zouden wij dat willen „tegenwerken ?” » Pas op, meester! die hondenpoot, dat is de kwade hand, „zoo een hond, weerwolf, of hoe je dat gebroedfel gelieft „te noemen, neemt allerlei gedaanten aan, en die dat kan — „groet ze, die je te magtig zijn! Intusfchen ze zeggen, „dat er in de buurt iemand is, die flag van °t onttooveren „keeft, en als het dien man of wijze vrouw eens lukte, waar » Dominé te kort moest fchieten, wat zou dat voor den man „ten krenking wezen! Ik heb hem veel te lief, om hem aan „zulk een affront bloot te ftellen.” „Hoor, buur! het is nu tijd noch gelegenheid om den » Dominé te laten komen; — nu zou hij zeker, met alle „pogingen ten goede, bij zulke verbijsterde herfenen niets „kunuen uitregten en voor uw oog te kort fchieten, Laat „mij begaan; eer wij een dag verder zijn,, zult gij KLAAS „beter zien, al benik ook met geen helm op zondag gebo- „ren, zoo als ze zeggen van dien vroeden man, met wien gij „zoo veel fchijnt op te hebben,” Kr aas leed aan de ilhoofdigheid der dronkaards, gelijk men deze ziekte noemt, Reeds lang aan den drank verflaafd, had hij in de laatfte dagen getracht zijn knagend geweten door nog grooter hoeveelheid te bedwelmen, De alcohol verdoofde hem voor eenigen tijd, maar overprikkelde gelijktijdig de reeds ziekelijk geftemde herfenen, Eene toevallige omftandigheid bragt het reeds omtftelde brein van KLAAS verder van het fpoor, en de geheele ziekelijke toeftand was niets anders dan een niet ongewoon uitwerkfel, met de gewone vere fchijnfels, van het misbruik van fterken drank, geholpen door zielsangst, het gevolg van een niet altijd tot zwijgen te brengen verontrust geweten, Het gelukte mij zelfs boven verwachting, binnen zeer korten tijd aan het ligchamelijk lijden paal en perk te ftel- len. De ondervinding leert maar al te dikwijls, dat, hoe moeije- lijk het ook zijn moge, eenen zedelijk verdoolden terug te brengen op den weg des levens, de zwarigheden bijna onover. ` 518 HEEFT DE OVER-BETUWE ALLEEN TOOVENAARS, ENZ. komelijk zijn, om den dronkaard tot matigheid te doen wederkeeren, Mogten zoo vele pogingen, als daartoe federt eenigen tijd worden aangewend, niet ongezegend blijven ; en, wanneer ook de vele arbeiders nog niet vele vruchten inoog- ften, de gedachte blijve elk bemoedigen, dat alleen de tijd goede vruchten bezorgt! , BUONAPARTE OP DE ROODE ZEE. O» den 26 December 1798 kwam BUONAPARTE te Swez s den volgenden dag befteedde hij om de ftad en haven te bezigtigen. Den 28 befloot hij de Roode Zée over te trek- ken, om naar de fonteinen van Mozes te gaan. Des morgens ten acht ure, toen de vloed geweken was, ging hij door het bed der zee en bevond zich in Azië, Terwijl hij bij de bronnen zat, ontving hij het bezoek van eenige Arabifche opperhoofden van Thor en deszelfs omftre- ken, die hem hunnen dank kwamen betuigen voor de be- feherming, welke hij aan hunnen koophandel met Egypte verleende, Maar weldra fteeg hij weder te paard, om de overblijffelen van eene groote waterleiding te bezigtigen , gebouwd gedurende den oorlog tusfchen de Portugezen en Venetianen, na de ontdekking van de Kaap de goede Hoop , welke den handel der laatstgenoemden met den ondergang bedreigde. Na dit bezoek befloot BUONAPARTE, om naar Suez te- rug te keeren. Het was nacht geworden, toen hij den oe- ver van de zee wederom bereikte. De tijd yan den vloed naderde, en men ftelde voor, om op het ftrand het nacht- verblijf te houden; maar BUONAPARTE wilde daarvan niet hooren. Hij riep den gids en beval hem vóór te gaan. De gids, onthutst over dit bevel, onmiddellijk ontvangen van den man, wien de Arabieren als een profeet befchouwden , koos een verkeerd punt. uit, om in het bed der zee af te dalen, waardoor de overtogt een kwartier langer duurde, Men was naauwelijks ter halverwege gekomen, toen de eer- fte golven van den vloed de hoeven der paarden begonnen nat te maken, % Men wist, met welk eene fnelheid het water wies. De duisternis maakte het onmogelijk, am den afftand te meten, dien men nog had af te leggen, en de Generaal CAFFARELLI, die door zijn houten been onvast in den BONAPARTE OP DE ROODE ZEE, 519 zadel zat, riep iemand tot hulp. Dic roepen werd als een noodkreet befchouwd; de kleine ftoet was oogenblikkelijk in wanorde; ieder nam de vlugt, en dreef- zijn paard naar-den kant, waer hij het eerst vasten grond hoopte te vinden, BUONAPARTE alleen bleef bedaard den Arabier volgen, die voor hem uitging. Intusfchen wies het water meer en meer; zijn paard fchrikte, werd fchichtig en weigerde voort te gaan. Zijn toeftand werd vreefelijk ; de minfie vertraging „was de dood, Een guide van het escorte, een foldaat van hooge geftalte en buitengewone fterkte, fprong in zee, nam den Generaal op zijne fchonders, en, den ftaart van Ket paard des Arabiers vastgrijpende, droeg hij BUONAPARTE weg, als een kind. Na verloop van weinige oogenblikken kwam het water hem tot onder de armen, en hij was op het punt, em van de been te geraken, De zee wies met ‘eene ontzettende fnelheid ; nog vijf minuten, en de dood van den Franfchen Generaal had het lot der wereld eenen geheel anderen loop gegeven! Eensklaps gaf de Arabier eenen fchreeuw; hij had den oever bereikt; de guide, uitgeput, viel op zijne knieën; hij had zijnen Generaal gered, en zij- ne laatfte krachten begaven hem, Niemand kwam bij dezen togt om het leven, en alleen het- paard van BUONAPARTE verdronk, HET KLAVIER VAN KONINGIN MARIA ANTOINETTE. Een kanonier der Parijfche Nationale Garde nam den 10 Augus- tus 1792 met zijne talrijke medegenooten bezit van het flot der 7Twileriën. Te midden dezer gebeurtenis komt hij in de muzijkzaal, en ziet, hoe een andere ingedrongen hoop zich beiĳvert, om het klavier der Koningin MARIA ANTOINETTE uit een der ramen in den tuin neder te werpen. Reeds was bet inftrument opgetild en in den hoek van het venfter gefcho- ven, zoodat het flechts zijn evenwigt te verliezen had, om bij het nederftorten aan duizend ftukken verbrijzeld te worden, toen de burgerfoldaat nog tijds genoeg had om ho! hotte roepen. — „Laat Ons begaan!” fchreeuwde de moorddadige horde; „het regt van het fouvereine volk moet zijnen loop hebben, En waarom ook dit tuk te verfchoonen , daar reeds alle andere meubelen den gevaarliĳjken fprong gedaan hebben ? De opruiming moet volkomen zijn; de fpiegels zijn ftuk gefla- 520- HET KLAVIER gen, de tapijten losgefcheurd; waartoe deze vergulde kast gefpaard ?” — „Maar deze kast, wier goud- en fchilderwerk u een fteen des aanftoots is, bezit kostelijke eigenfchappen, die ik u zal leeren kennen, Zij klinkt, en geeft geluid. Haar binnenfte bevat alle onze patriottifche liederen, en ik wil u helpen, om ze u daaruit te laten hooren, Zet het inftru- ment flechts weêr op de vier pooten neder, Als het eerst eens zal gezongen hebben, dan houde ik mij overtuigd , dat het genade bij u vinden zal.” En dadelijk fpeelde de kanonier op het koninklijke muzijkinftrument bet Ça ira, den Marfeillaan- fchen marsch en de Carmagnole, en de opgetogene bende begon te zingen, te fpringen en te danfen. Het was vreefelijk om te zien! Onder dezen bloedgierigen en woedenden hoop bevond zich ook eene vrouw, eene affchuwelijke Megaera. ‚Na durfde men het inftrument, hetwelk de dierbare volks- liederen hooren liet, geen letfel. meer aandoen, en de ganfche menigte huldigde het kostbare klavier, welks toonen men onttemd had, Door bidden en fmeeken bragt het de kanonier eindelijk zoo ver, dat de danfers, toen hun ballet geëindigd was, aftrokken. Hij floot nu de zaal, en wierp den fleutel in den tuin, om het klavier niet bij vernieuwing aan plunder- zieke aanvallen bloot te ftellen, Onder dezen wilden en bloeddorftigen hoop bemerkte men een welgekleed en bedaard man, wiens ernstig uiczigt en angftige bezorgdheid den kanonier niet ontglipt was. Toen het klavier in het venfterkozijn gefchoven ftond, ftrekte hij er zijne handen tot behoud naar uit, terwijl tranen van innige belangttelling zijne ongen ontvloeiden, De kanonier wendde zich nu ter fluik tot dezen man, wiens kleeding en houding zoo zeer afftaken bij het gewaad en de verwoede wezenstrekken der overigen. „Wat doet gij hier?” vraagde hij. — „Ach, mijnheer, duidt het niet ten kwade! Gij ziet er zoo wél en goed uit! Ik ben DOUBLET, de klavier- ftemmer der Koningin. Na den moord aan de Zwitfers heb ik mij onder den hoop begeven en ben zoo de zaal binnen- gekomen, om, zoo mogelijk, voor het behoud van het klavier te zorgen, dat uw vurige ijver nu gered heeft. Nu wil ik zien, hoe ik mij weder wegmake. Mijn dierbaar inftrument baart mij geene zorgen meer; het is in veiligheid.” — „ Maar hoe? Gelooft gij dan zoo geheel en al in zekerheid te zijn? Het is niet gemakkelijk om hier weg te komen, en gij zoudt wel gevaar kunnen loopen, om, gelijk het klavier, nog eens VAN MARIA ANTOINETTE. ` 521 vit het venfter te kuijeren, Kom, volg mij; fk zal voor uwe vlugt zorg dragen.” De Artillerist geleidde DOUBLET naar buiten, terwijl hij zelf door de corridors zich, zoo dra moge- lijk, van de fchouwplaats der moorders verwijderde. De ftemmer en de kanonier kwamen eindelijk behouden van daar, Eenenveertig jaren na den’ aanval, de verdediging en de zëägepraal des klaviers, in het jaar 1833, hield een mijner vrienden het middagmaal bij den Generaal DES CHAMPEAUX in het hotel der Invaliden, Na den maaltijd zeide deze tot hem: „Gij zijt een beminnaar der muzijk. Nu wil ik u toch eens een’ Invalide toonen, dien wij hier hebben. Ik moet nog mededeelen, hoe pousreET en het klavier in het Invalidenhuis gekomen zijn, Toen DOUBLET na den 10 Augustus begon te begrijpen, dat men te Parijs nu om gansch andere zaken dacht, dan om klavieren en muzijkin. ftrumenten te laten ftemmen, liet hij zich bij het permanente Bureau ter infchrijving van vrijwilligers aanwerven. Hij wasin de krijgsdienst niet ongelukkig geweest, In 1814 ontving hij als Bataillonschef zijn outflag en eene plaats in het Invalidenbuis, Het toeval bragt hem bij de verkooping bij opbod van bet meubilair van Koningin HORTENSIA, Stelt u zijne verwon- dering en blijdfchap voor, toen hij zijnen ouden bekende, bet klavier, het voorwerp zijner innige en vurige genegenheid, aan de meestbiedenden geveild zag! Behoef ik er bij te voegen, dat hij kooper werd ? MOZARTS GRAF. Den 7 December 1792, op eenen ftormachtigen winter- avond, werd MOZARTS lijk, zonder eenige praal, te er- nen naar het Matzleindorfer kerkhof gebragt. Niemand volg- de de kist, dan een arm muzikant, een grijsaard, die zich door fneeuw en vorst niet terughouden liet, om den groo- ten meester deze laatfte eer te bewijzen. Kort daarna over- leed ook deze man; en daar hij de eenige was, van wien men met zekerheid, onder de groote menigte grafheuvels op dat kerkhof, de juiste rustplaats van MOZART ZOU hebben kunnen vernemen, zoo is, ondanks alle latere n3- vorfchingen, de aardfchol, die het gebeente van den groo- ten toonkunftenaar dekt, onbekend gebleven. Thans, ni verloop van bijna eene halve ceuw, en nadat geheel Dwifsch- dand zich beiĳverd heeft, door ‘ruime bijdragen, het omt- werp, OM MOZART's nagedachtenis door cen gedenkreeken te verheerlijken, te verwezenlijken , heeft eindelijk ook Wee- MOZART's GRAF, 523 men cen blijk van deelneming gegeven, Den 29 Mei dezes jaars 1839 is op het Burgtheater, onder eenen ontzaggelijken toevloed, voor het eerst GoeTHe's Faust ten tooneele ge- voerd, De muzijkftukken waren bijna alle vit compofitiën van MOZART gekozen, en de opbrengst van den avond is als bijdrage tot zijn monument te Salzburg beftemd geworden. nnen comment ne BĲ HET DAGEN VAN EEN’ ZOMERMORGEN , ONDER HET VERLATEN DER STAD, Si en eenzaam, als de graven, Doodsch en naar is 't om mij heen! Is de Hoofdftad uitgeftorven ? Denk ik, leef ik dan alleen? Dof en hol klinkt elke fchrede Op den geplaveiden grond ; Niets, dat ergens in het ronde Menschlijk aanzijn mij verkondt! Overleefde ik mijn geflachte ? Roeide een pest het menschdom uit? Ben ik in Pompeji’s“muren ? ` Viel ’t den lavaftroom ten buit?,,, Neen! de Dood niet, maar diens broeder, Maar de Slaap voert hier ’t gebied; Door verdoovend heulfap wierp hij ; Alles in een fchijnbaar niet, Honderdduizend menfchen flapent Tweemaal honderdduizend ligt! Is het leven — ach, zoo vlugtig! Hun zoo luttel van gewigt ? Gaat hun droomen boven waken? Is hun lot zoo droef en bang? Kwelt hen lediggang of weelde? i Valt de fchoone dag hun lang ? Hoort, gij, ledekantbewoners , Dan den milden leeuwrik niet; Zingt hij, voor gefloten ramen, U vergeefs zijn morgenlled ? Weke u, wreeden, 'c arme vinkje Door zijn’ fchellen gorgel niet, 524 BĲ HET DAGEN VAN EEN’ ZOMERMORGEN. Dat, met uitgeblakerde oogjes , Ge in een halfvoets kooitje (tiet? Hoort gij, in zijn’ fomb'ren kerker, Niet den kwartel rustloos flaan? Zijn ze u vruchtelooze boden, Dat de zon is opgegaan ? Slaapt dan voort, gij ftedelingen, Die niet haakt naar vrijer lucht? Wien geen heimwee drijft naar buiten, Kost ook dat gemis geen’ zucht, Vaart, vaartwel, gij doodfché muren ! Tuigen van uw handelvlijt ; ‘En gij, trotfche fteengevaarten ! Die mij thans zoo nietig zijt. 