Biblia Sacra, dat is de geheele Heilige Schriftuer bedeeld in het Oude en Nieuwe Testament; deze uitgaef vervat alle de boeken van het Oude Testament die in den Hebreeuwschen tekst zyn
19 Gaet dan, onderwyst alle volkeren, hen doopende in den naem des Vaders, en des Zoons, en des Heiligen Geests. 20 Leerende hun onderhouden, al wat ik u bevolen heb. En ziet, ik ben met ulie- den, al de dagen, tot het einde der wereld toe. HET H. EVANGELIE VAN JEZUS CHRISTUS VOLGENS DE BESCHRYV1NG VAN MARCUS. KAPITTEL I. ET begin van het evangelie van Jezus Christus, den Zone Gods. 2 Gelyk er geschreven staet by den propheet Isaias : Ziet, ik zende mynen engel voor uw aenschyn, die uwen weg voor u bereiden zal. (Malach. iii, 1.) 3 Eene stemme zal roepen in de woestyne : Bereidt den weg des Heeren ; maekt zyne voetpaden regt. (Isaias xl, 3.) 4 Joannes was in de woestyne doopende, en predikende het doopsel van penitentie tot vergiffenis der zonden. SEnhetgeheelejoodscheland, en al die van Jerusalem gingen tot hem, en wierden van hem gedoopt in de wateren van de Jordane, belydende hunne zonden. 6 Joannes was gekleed met kemelshair, en had eenen leêren riem om zyne lenden, etende sprinkhanen, en wilden honig. En hy predikte, zeggende : 7 Daer komt na my een die magtiger is als ik ben, wiens schoenriemen ik niet weerdig ben nederbukkende te ontbinden. 8 Ik heb ulieden wel met water gedoopt ; doch hy zal ulieden doopen met den Heiligen Geest. 9 Het gebeurde in die dagen, dat Jezus kwam van Nazareth in Galileën, en gedoopt wierd van Joannes in de Jordane. 10 En zoo haest als hy uit het water- kwam, zag hy de hemelen open, en de Geest gelyk eene duive nederdalen, en op hem blyven. 11 En daer kwam eene stemme uit den he- mel : Gy zyt myn welbeminde Zoon; in u heb ik myn welbehagen genomen ! 12 En terstond dreef hem de Geest naer de woestyne. 13 Hy bleef in de woestyne veertig dagen en veertig nachten; hy wierd bekoord van den duivel ; hy was by de beesten, en de en- gelen dienden hem. 14 Maer na dat Joannes gevangen was, kwam Jezus in Galileën, predikende het evangelie van het ryk Gods; 15 Zeggende : De tyd is vervuld, en het ryk Gods is aenstaende; doet penitentie en ge- looft aen het evangelie. 16 En wandelende langs de zee van Gali- leën, zag hy Simon en Andreas, zynen broe- der, hunne netten in zee werpen; wani zy waren visschers ; 17 En Jezus zeide tot hen : Volgt my na, en ik zal u visschers van menschen maken. MARCÜS, 11. 843 18 Zy, terstond hunne netten verlatende, volgden hem. 49 En van daer een weinig voortgaende, zag hy Jacobus, zone van Zebedeus, en Joannes, zynen broeder, die ook in een schip hunne netten vermaekten. 20 En terstond riep hy hen ; dewelke hun- nen vader Zebedeus en dehuerlingen in het schip latende, zyn hem gevolgd. 21 Zy kwamen dan binnen Capharnaüm; en terstond op eenen sabbat-dag in de syna- goge komende, leerde hy hen. 22 En zy waren verwonderd over zyne lee- ringe : want hy leerde hen als magt heb- bende, en niet gelyk de schriftgeleerden. 23 Doch daer was een mensen in hunne synagoge, met eenen onzuiveren geest be- zeten, dewelke schreeuwde, 24 Zeggende : Wat hebt gy gemeens met ons, Jezus van Nazareth? zyt gy gekomen om ons te verderven? Ik weet wel wie gy zyt, gy zyt de Heilige Gods ! 25 Jezus bestrafte hem, zeggende : Zwygt stil, en vertrekt uit den mensen. 26 Dan verwekte de onzuivere geest in hem geweldige trekkingen, en een groot ge- schreeuw makende, ging hy van hem uit. 27 Zy wierden allegader zoo verbaesd, dat zy onder malkanderen vraegden , en zeiden : Wat wil dit zyn ? wat is dit voor eene nieuwe leering? hy gebiedt met magt, ook over de onzuivere geesten, en zy zyn hem onderda- nig. 28 En terstond wierd zyn naem verbreid door het geheele land van Galileën. 29 Zoo haest zy nu uit de synagoge ver- trokken waren, kwamen zy met Jacobus en Joannes in het huis van Simon en Andreas ; 30 En de schoonmoeder van Simon lag met de koorts te bedde ; en ten eerste spraken zy hem van haer. 31 Hy dan naderende, nam haer by de hand enrigtte haer op. Terstond verliet haer de koorts, en zy diende hen. 32 Als het nu avond geworden was, na den ondergang der zonne, bragten zy by hem, allen die kwalyk te pas of' met den duivel bezeten waren. 33 En de gansche stad was voor de deur vergaderd. 34 En hy genas er velen die met verschei- dene ziekten gekwollcn waren, en joeg vele duivelen uit; doch hy liet hen niet toe, te zeggen dat zy hem kenden. 35 Des morgens zeer vroeg voor den dag opstaende en uitgaende, trok hy naer eene eenzame plactse, daer hy ging bidden. 36 Simon en die met hem waren, volgden hem na. 37 Als zy hem gevonden hadden, zeiden zy tot hem : Heel de wereld zoekt u. 38 Hy zeide tot hen : Laet ons naer de om- liggende steden en dorpen gaen, opdat ik daer ook predike : want daerom ben ik ge- komen. 39 Hy predikte dan in hunne synagogen door geheel Galileën ; en joeg de duivelen uit. 40 En daer kwam een melaetsche by hem, die hem bad, en met gebogen kniën zeide : Indien gy wilt, gy kunt my zuiveren. 41 Jezus medelyden met hem hebbende, stak zyne hand uit, raekte hem, en zeide : lk wille, wordt gezuiverd ! 42 Als hy dit gezeid had, verdween ter- stond de melaetschheid, en hy wierd zui- ver. 43 En terstond dede hy hem weg gaen, na dat hv hem wel scherpelyk verboden had, 44 Zeggende : Ziet toe, dat gy dit aen nie- mand zegt; maer gaet henen, vertoont u aen den opper-priester, en offert op voor uwe zuivering , hetgene Moyses geboden heeft, tot eene getuigenisse voor hen. 45 Doch hy henen gaende, begon de zaek te verkondigen en overal te verbreiden; zoo dat Jezus nu niet meer openlyk in de stad mogt komen, maer zich bleef houden op on- bewoonde plaetsen ; doch men kwam van alle kanten tot hem. KAPITTEL II. EN na eenige dagen kwam hy wederom te Capharnaüm. 2 En zoo men hóórde dat hy in huis was, vergaderden daer zoo vele menschen, dat ook de plaets omtrent de deure hen niet bevatten konde; en hy predikte hun het woord. 3 En zy kwamen tot hem, eenen lammen medebrengende die van vier menschen ge- dragen wierd. 4 En alzoo zy dien ter oorzake van de menigte niet konden voor hem brengen, namen zy het dak af daer hy was, en eene opening gemackt hebbende, lieten zy het rustbedde, daer de lamme op lag, neder- dalen. 5 Jezus hun geloof ziende, zeide tot den lammen : Zoon ! uwe zonden worden u ver- geven. ' 6 Doch daer zalen eenigen van de schrift- geleerden, die dachten in hunne herten : 7 Hoe spreekt deze aldus? Hy blasphe- mcert! Wie kan de zonden vergeven als God alleen ? 8 Jezus terstond door zynen geest ver- staende, dat zy zoodanige gedachten by zich /.elven hadden, zeide tot hen : Waeroni laet gy zulke gepei/.rn in uwe herten dalen? ' !) Wal is er ligter, te zeggen tot den lam 844 MARCUS, III. men : De zonden worden u vergeven, of te zéggen : Staet op, neemt uw bedde op, en wandelt? 10 Doch opdat gy zoudt weten, dat de Zoon des mcnschen magt heeft op deraerde, om de zonden te vergeven, 11 Staet op, zeide hy .tot den lammen, ik zeg het u : Neemt uw bedde op, en gaet henen naer uw huis. 12 Ily stond straks op, en zyn bedde op- genomen hebbende, ging hy "henen in de tegenwoordigheid van een ieder, zoo dat zy allegader zich verwonderden, en glorie aen God gaven, zeggende : Nooit hebben wy iet zulks gezien. 13 Wederom ging hy uit naer de zee; en al het volk kwam tot hem en hy leerde hen. 14 En in het voorbygaen zag hy Levi, zone van Alpheus, op den" tol zitten, en hy zeide lot hem : Volgt my. En hy opstaende, is hem gevolgd. 15 En het gebeurde, als hy in deszelfs huis ter tafel zat, dat er vele publicanen en zon- daers met Jezus en zyne discipelen aenge- zeten waren : want daer waren er velen die hem ook volgden. 16 Als dan de schriftgeleerden en de pha- riseën zagen, dat hy met de publicanen en met de zondaers at, zoo zeiden zy tot zyne discipelen : Waerom eet en drinkt uw Mees- ter met de publicanen en zondaers? 17 Jezus dit hoorende, zeide tot hen : De gezonden hebben den geneesmeester niet van noode, maer wel de zieken. Want ik ben niet gekomen om de regtveerdigen te roepen, maer om de zondaers. 18 Doch de discipelen van Joannes en van de phariseën, waren vastende ; en zy kwa- men hem vragen : Hoe komt dat de disci- pelen van Joannes en van de phariseën vasten; en dat uwe discipelen niet vasten? 19 Jezus antwoordde hun : Mogen dan des bruidegoms speelgenooten vasten, zoo lang de bruidegom met hen is? Neen, zoo lang zy den bruidegom by zich hebben, kunnen zy niet vasten. 20 Maer de dagen zullen komen dat de bruidegom van hen zal weggenomen wor- den ; en dan, in die dagen, zullen zy vasten. 21 Niemand naeit een stuk nieuw laken aen een oud kleed ; of anders scheurt het nieuw stuk van het oud weder wat af, en dan wordt de scheur nog grooter. 22 Niemand doet ook nieuwen wyn op oude leêren fïesschen ; of anders doet de nieuwe wyn de fïesschen bersten ; de wyn loopt uit, en de fïesschen worden bedorven. Maer nieuwe wyn moet op nieuwe fïesschen gedaen worden. 23 Het gebeurde ook dat de Heer op eenen sabbat-dag langs de granen wandelde, en dat zyne discipelen al gaende de airen be- gonnen af te plukken. 24 En de phariseën zeiden tot hem : Ziet, waerom doen zy op den sabbat-dag hetgene niet geoorloofd is? 25 Hy antwoordde hun : Hebt gy nooit gelezen wat David deed als hy gebrek had, en hy zelf, en die by hem waren, honger hadden ? 26 Hoe hy in het huis Gods gegaen is ten tyde van den oppersten priester Abiathar, en de voorgestelde brooden geëten heeft, die het niemand geoorloofd was te eten als aen de priesters; en hoe hy die ook gege- ven heeft aen degenen die met hem waren? (I Koningen xxi, 6.) 27 Hy zeide hun ook : De sabbat-dag is om den mensen gemaekt, en niet de mensch om den sabbat-dag. 28 Zoo is dan de Zoon des menschen de Heer ook van den sabbat-dag. KAPITTEL UI. HY ging wederom in de synagoge, en daer was een mensch die eene ver- droogde hand had. 2 En zy lelteden op hem, of hy op den sabbat-dag genezen zoude, om hem te kun- nen beschuldigen. 3 Hy zeide dan tot den mensch, die de verdroogde hand had : Staet op in het midden. 4 En hy vraegde hun : Is het geoorloofd op den sabbat-dag goed, of kwaed te doen? iemand het leven te behouden, of te bene- men? Doch zy zwegen stille. 5 En na dat hy hen rondom met gram- schap aengezien had, bedroefd zynde over de verblindheid huns herten, zoo zeide hy tot den mensch : Steekt uwe hand uit. Hy stak ze uit, en zyne hand wierd teenemael hersteld. 6 Dan gingen de phariseën uit, en hielden terstond raed tegen hem met de herodia- nen, hoe zy hem zouden verderven. 7 Maer Jezus vertrok met zyne discipelen naer de zee, en hem volgde veel volk van Galileën en Judeën, 8 Van Jerusalem, van Idumeën, en van over de Jordane; en die van omtrent Tyrus en Sidon, hoorende de dingen die hy deed, kwamen met groote menigte tot hem. 9 Hy zeide dan tot zyne discipelen, dal zy hem een schipken zouden beschikken, om niet gedrongen te worden door de menigte des volks. 10 Want gelyk hy er zeer veten genas, allen die eenige kwalen hadden, kwamen met geweld op hem aen dringen, om hem le kunnen aenraken. MARCUS, IV. 11 En de onzuivere geesten, zoo zy hem zagen, vielen voor hem neder, en riepen, zeggende : 12 Gy zyt de Zone Gods ! Doch hy verbood hun scherpelyk, dat zy hem niet zouden kenbaer maken. 13 En op eenen berg klimmende, riep hy by zich die het hem beliefde ; en zy kwamen tot hem. 14 En hy stelde er twaelf, die met hem zouden zyn, en die hy zoude zenden om te prediken. 15 Hy gaf hun magt om de ziekten te genezen, en de duivelen uit te jagen. 16 Simon, aen welken hy den naem van Petrus gaf ; 17 En" Jacobus, den zoon van Zebedeus, en Joannes, broeder van Jacobus ; aen de- welke hy den naem gaf van Boanerges, dat is te zeggen, donderaers. 18 En Andreas, en Philippus, en Bartholo- meus, en Mattheus, en Thomas, en Jacobus, den zoon van Alpheus, en Thaddeus, en Simon Cananeus ; 19 En Judas lscariotes, die hem verraden heeft. 20 Als zy in huis kwamen, vergaderde daer wederom zoo veel volk, dat zy ook zelfs niet eten konden. 21 En zyne bloedvrienden dit hoorende, kwamen uit om hem vast te houden : want zy zeiden dat hy uitzinnig geworden was. 22 Doch de schriftgeleerden, die van Je- rusalem afgekomen waren, zeiden : Hy heeft Beëlzebub' in, en door den prins der dui- velen jaegt hy de duivelen uit. 23 Maer hen bygeroepen hebbende, zeide hy hun by gelykenisse : Hoe kan de eene duivel den anderen uitjagen? 24 Indien een koningryk tegen zich zelf verdeeld is, dat koningryk kan niet blyven stacn. 25 En indien een huis tegen zich zelf ver- deeld is, dat huis kan niet bestaen. 26 Ovcrzulks, indien de duivel tegen zich zeiven opstaet, en verdeeld is, zoo kan hy niet bestaen, maer hy gaet ten einde. 27 Niemand kan den huisraed van cenen sterken man in zyn huis komen plunderen, tenzy hy eerst dien sterken vastbindt, om alsdan zyn huis te bcrooven. 28 Ik zeg u voorwaer, dat aen de kinde- ren der menschen alle zonden, en alle blasphemien, die zy zullen uilgesprokcn hebben, vergeven zullen worden. 29 Maer zoo wie blasphemecrt tegen den Heiligen Geest, die zal in der eeuwigheid gecne vergiffenissc ontvangen ; maer zal schuldig blyven van eeuwige zonde. 30 Omdat zy zeiden : Hy is met den onzui- veren geest bezeten. 34 Ondertusschen kwamen zyne moedei en zyne broeders, en buiten staende, zon- den zy om hem te roepen. 32 Doch het volk zat rondom hem neder; en men zeide hem : Uwe moeder, en uwe broeders zyn daer buiten, en vragen naer u. 33 Hy gaf hun voor antwoord : Wie is myne moeder, en wie zyn myne broe- ders ? 34 Want zoo wie den wille Gods doet, die is myn broeder, en myne zuster, en myne moeder. KAPITTEL IV. HY begon nog eens te leeren omtrent cL zee; en daer vergaderde zoo veel volk by hem, dat hy, klimmende in een schip, op zee ging zitten ; en al het volk was op het land by de zee. 2 En hy leerde hun vele dingen door gely- kenissen, en zeide tot hen, volgens zyne manier van leeren : 3 Luistert toe : Een zaeijer ging uit om te zaeijen. 4 En als hy zaeide, viel er een deel van het zaed langs den weg; en de vogelen des hemels kwamen, en aten het op. 5 Het ander viel op steenachtigen grond, daer het niet veel aerde had ; en het sproot terstond uit, omdat de aerde die het had, niet diep was. 6 Maer als de zon was opgekomen, wierd het verbrand, en het verdroogde, want het had geenen wortel. 7 Het ander viel tusschen de doornen ; en de doornen opwassende, versmachtten het, zoo dat het geene vruchten gaf. 8 Doch het ander viel in goede aerde; en het gaf vruchten die opkwamen en groei- den1; het een bragt voort dertig, het ander zestig en het ander honderd voor een. 9 En hy zeide : Die ooren heeft om te hooren, dat hy hoore. 10 Als hy nu alleen was, vraegden hem de twaelf, die by hem waren, naer de gelyke- nisse ; 11 En hy zeide tot hen : Aen u is het ver- gund de verborgenheid van het ryk Gods te kennen ; maer aen hen, die buiten zyn, ge- schiedt alles in gelykenisse; 12 Opdat zy ziende zouden zien, en niet zien; hoorende zouden hooren, en niet ver- stacn ; en opdat zy niet bekeerd, noch hunne zonden hun vergeven zouden worden. 13 Ook zeide liy tot hen : En verstacl gy deze gelykenisse niet? hoe zult gy dan al de gclykenisscn verstacn? *14 De zaeijer is, die het woord zacit. 15 Daer het woord langs den weg gezacid wordt, zyn degenen die het nauwelyks ge- hoord hebben, of de duivel komt, cn neemt 846 MARCUS, V. het woord weg, dat in hunne herten gezaeid was. '16 Desgelyks, die hetzaed op steenachtige plaetsen ontvangen, zyn degenen, die als zy het woord hooren, hetzelve terstond met blydschap aennemen ; 17 Doch zy hebben geenen wortel in zich zeiven , en volhcrden maer voor eenigen tyd ; en daerna als er verdrukking en ver- volging om het woord opkomt, zoo worden zy terstond verergerd. 18 En anderen zyn er die tusschen de doornen het zaed ontvangen : dat zyn die, dewelke het woord aenhooren ; 19 Doch de bekommernissen dezer wereld, het bedrog der rykdommen, en de begeer- lykheden tot meer andere dingen, inkrui- pende, versmachten het woord, en het wordt vruchteloos. 20 Maer die het zaed in goede aerde ont- vangen, zyn degenen die het woord aenhoo- ren, aennemen, en vruchten dragen, heteene dertig, het ander zestig, en het ander hon- derd voor een. 21 Hy zeide hun ook : Laet men het licht wel komen, om het onder het korenvat, of onder het bedde te zetten ; is het niet om op den kandelaer te stellen? 22 Want daer is niets verborgen, of het zal openbaer worden ; noch daer geschiedt niets in het heimelyk, als opdat hel te voor- schyn zoude komen. 23 Die ooren heeft om te hooren, dat hy hoore. 24 Hy zeide nog tot hen : Let op hetgene gy hoort. Met de mate waermede gy meet, zal u weder gemeten worden ; en m zal ook toegeworpen worden. 25 Want aen al die heeft, zal noch gegeven worden ; maer van al die niet heeft, zal ook hetgene hy heeft, afgenomen worden. 26 Wederom zeide hy : Het is met het ryk Gods, gelyk met eenen mensch die het zaed in de aerde werpt ; 27 Of hy slaept, of opstaet, by nacht en by dage; het zaed spruit voort, en groeit, zon- der dat hy het weel. 28 Want de aerde brengt van zelve de vruchten voort : eerst kruid, daerna airen, en daerna volmaekt graen in de airen. 29 En als de vruchten nu voortgebragt zyn, zoo zendt hy slraks de zeisen dacrin, omdat de oogst gekomen is. 30 Nog zeide hy : Waerby zullen \vy het ryk Gods vergelyken? of door wat gelyke- nisse zullen wy het afbeelden ? 31 Het is gelyk aen een mostaerdzaed, hetwelk, als het in de aerde gezaeid wordt, het kleinste is onder alle zaden die in de aerde zyn ; 32 Doch als het gezaeid is, komt het op, hel wordt grooter als alle moeskruiden; en maekt zoo groote lakken, dat de vogelen des hemels onder zyne schaduwe zich kunnen nederzetten. 33 Hy verkondigde hun het woord door vele zulke gelykenissen, volgens dat zy het konden verslaen. 34 En zonder gelykenissen sprak hy tot hen niet; doch hy legde alles uit aen zyne discipelen, als zy alleen waren. 35 Op denzelfden dag, als het avond ge- worden was, zeide hy tot hen : Laet ons overgaen naer de andere zyde. 36 En het volk daerlatende, namen zy hem mede, alzoo hy in het schip was ; en daer waren nog andere schipkens met hem. 37 En daer kwam een groote stormwind op, en de baren sloegen zoodanig in het schip, dat het vol wierd. 38 Doch hy was achter op het schip, sla- pende op een hoofdkussen. Zy wekten hem op, en zeiden tot hem : Wel Meester ! draegt gy het u niet aen, dat wy vergaen? 39 Hy opstaende, bestrafte den wind, en zeide tot de zee : Zwygt en weest stille ! Straks ging de wind liggen en het weer wierd zeer stil. 40 Dan zeide hy tot hen : Waeront zyt gy zoo bevreesd? en hebt gy nog geen geloof? Doch zy wierden met groote vreeze bevan- gen, en zeiden tot malkandcren : Wie is toch deze, aen wien ook de wind en de zee gehoorzamen? KAPITTEL V. ZY kwamen dan over aen de andere zyde van de zee, in het land der Gera- senen. 2 En zoo haest als hy uit het schip gelre- den was, kwam hem terstond te gemoet, uit de graven, een mensch bezeten van eenen onzuiveren geest, 3 Die zyne wooninge in de graven had ; en niemand konde hem ook zelfs met ketenen meer binden. 4 Want dikwyls met boeijen en keienen gebonden zynde, had hy de ketenen gebro- ken, en de boeijen verbryzeld; en niemand konde hem temmen. 5 Hy was altyd nacht en dag in de graven en op de bergen, schreeuwende, en zich zeiven doorkervende jnet steenen 6 Hy dan Jezus van verre ziende, kwam geloopen en aenbad hem; 7 En riep met luider stemme, zeggende : Jezus, Zone van den allerhoogslen God ! wat heb ik met u te doen? ik bezweer u by God dat gy my niet pynigt ! 8 Want hy zeide tot hem : Gy onzuivere geest, vertrekt uit dien mensch ! "9 Hy vraegde hem ook : Hoe is uw naem? MARCUS, VI. 847 Waerop hy antwoordde : Myn naem is Le- gioen; want wy zyn met ons velen. "lO En hy bad hem zeer, dat hy hem uit dat land niet jagen zou. 11 Daer was dan eene groote kudde ver- kens, die weidde langs het gebergte. 12 En de duivelen baden hem, zeggende : Zendt ons in de verkens, opdat wy daer mogen invaren. 13" Jezus liet hun dat terstond toe. En die onzuivere geesten, uitgaende, voeren in de verkens; en de kudde liep met groot geweld van de hoogte af in de zee, tot omtrent twee duizend toe; en zy versmoorden in de zee. 14 Die de verkens weidden, vlugtten weg, en gingen het boodschappen in de stad en. op het 'land. En het volk ging uit, om te zien wat er geschied was. 45 Zy kwamen dan tot Jezus, en als zy den mensen zagen die bezeten was geweest, zit- tende gekleed en wel by zyn verstand, wierden zy bevreesd. 16 Die het gezien hadden, verhaelden hun ook, hoe het met den bezetenen was toege- gaen; en van de verkens. * 17 Doch zy begonnen hem te verzoeken dat hy uit hunne palen zoude willen vertrek- ken. 18 Als hy nu in het schip ging, begon de- gene, die bezeten was geweest, hem te bidden, dat hy met hem mogt blyven. 19 Doch Jezus liet hem dit niet toe, maer zeide tot hem : Gaet naer huis tot uw volk, en verkondigt hun de groote dingen die de Heer u gedaèn heeft, en hoe hy u is berm- hertig geweest. 20 Hy ging dan henen, en begon in het landschap van Decapolis te prediken, hoe groote dingen Jezus hem gedaen had; en heel de wereld was verwonderd. 21 Doch Jezus wederom met het schip aen de andere zyde overgevaren zynde, zoo vergaderde daer omtrent de zee zeer veel volk by hem. / ■ 22 En de overste van eene synagoge, met name Jaïrus, kwam daer; en hem ziende, viel hv hem te voet, 23 Hem zeer biddende, en zeggende : Mync dochter ligt in haer uiterste; komt, legt de hand op haer, opdat zy moge gezond wor- den, en in het leven blyven. 24 Hy ging dan met hem, en hem volgde eene groote menigte die hem zeer drongen. 25 En eene vrouw, die twaelf jaren met bloedvlocijen gegaen had ; 26 Die ook veel geleden had van vele ge- neesmeesters, daer zy al haer goed in ge- stoken had, zonder geholpen te zyn, ja zelfs nog kwalyker te pas geworden was, 27 Hebbende hooren spreken van Jezus, kwam zy van achter onder het volk, en raekte zyn kleed aen; 28 Want zy zeide : Indien ik maer zyn kleed mag raken, zoo zal ik gezond worden. 29 En terstond is de vloed van haer bloed opgedroogd; en zy gevoelde in haer lig- chaem , dat zy van de kwael genezen was. 30 Jezus terstond in zich zeiven de kracht kennende die van hem uitgegaen was, en zich tot het volk omkeerende, zeide : Wie heeft myne kleederen daer aengeraekt? 31 Zyne discipelen antwoordden hem : Gy ziet dat het volk u van alle kanten dringt, engyvraegt: Wie heeft my daer aengeraekt ? 32 Doch hy zag al rondom, om degene, die dit gedaen had, te zien. 33* Maer de vrouw wetende wat aen haer geschied was , kwam al vreezende en be- vende voor hem nedervallen, en zeide hem de gansche waerheid. 34 Hy zeide tot haer : Dochter! uw geloof heeft u gezond gemaekt; gaet in vrede, en weest genezen van uwe ziekte. 35 Tenvyl hy nog sprak, kwamen er huis- genooten van den oversten der synagoge zeggen : Uwe dochter is dood, wat valt gy den Meester nog langer moeijelyk? 36 Maer Jezus*, hoorende hetgene er gezeid wierd, zeide tot den oversten : Vreest niet, ' gelooft maer. ' 37 En hy liet niemand toe hem te volgen, als Petrus, en Jacobus, en Joannes, den broeder van Jacobus. 38 En komende in het huis van den oversten der synagoge, zag hy daer een gewoel van menschen, die weenden en zeer jammerlyk schreiden. 39 En 'ingaende, zeide hy tot hen : Wat zyt gy toch ontsteld, en weent gy aldus ! het dochterken is niet dood, maer het slaept. 40 Doch zy lachten hem uit. Maer hy, al het volk uitgedreven hebbende, nam den vader, en de moeder, en degenen, die by hem waren, mede, en ging binnen daer het dochterken lag. 41 En het kind by de hand nemende, zeide hy : Talitka cumil dat is te zeggen : Doch- terken, ik zeg u, staet op! 42 Het dochterken stond terstond op, en wandelde ; want het was twaelf jaren oud ; en zy waren ten uiterste verwonderd. 43 Doch hy beval hun wel schcrpelyk, dat men dit niemand zoude laten welen; en zeide, dat men haer zoude te eten geven KAPITTEL VI. JEZUS van daer vertrokken zynde, kwam in zyn vaderland, en zyne discipelen volgden hem. 2 Als de sabbat-dag aengekomen was, zoo begon hy in de synagoge te leeren; en 848 MARCUS, VI. velen, die hem hoorden, waren verwonderd over zyne leering, zeggende : Van waer heeft hy al deze dingen? en wat is dit voor eene wysheid die hem gegeven is, dat er ook zulke wonderheden door zyne handen geschieden? 3 Is dit niet de timmerman, de zoon van Maria, de broeder van Jacobus, en Joseph, en Judas, en Simon? zyn ook zyne zusters hier by ons niet? Aldus wierden zy in hem verergerd. 4 Doch Jezus zeide tot hen : Daer is geen propheet zonder eere, als in zyn vaderland, in zyn huis, en onder zyn geslacht. 5 En hy konde daer geene mirakelen doen ; behalve dathy aen weinige zieken de handen oplegde en hen genas. 6 En hy verwonderde zich over hunne on- geloovigheid ; en ging rondom in de omlig- gende dorpen leeren. 7 Hy riep ook de twaelf by zich, en begon hen twee en twee te zenden, hun magtge- vende over de onzuivere geesten. 8 Hy belastte hun, dat zy niets over den weg zouden mededragen, als alleen eenen stok; geenen reiszak, noch brood, noch geld in hunne borze. 9 Maer dat zy sandalen aen hunne voeten zouden binden; en dat zy geentwee kleede- ren zouden aentrekken. 40 Hy zeide hun ook : In wat huis gy gaen zult, blyft daer, tot dat gy van die plaetse vertrekt. 11 En zoo wie u niet ontvangt, noch naer u hoort, vertrekt van daer, en schudt het stof van uwe voeten af, tot getuigenisse tegen hen. 12 Zy gingen dan, en predikten dat men penitentie zoude doen. 13 En zy joegen vele duivelen uit, zalfden vele zieken met olie, en maekten ze ge- zond. 14 De koning Herodes dit hoorende (want zyn naem was zeer vermaerd geworden), zeide : Joannes de Dooper is van de dood verrezen, daerom geschieden door hem die krachtige werken. 15 Maer anderen zeiden : Het is Elias. An- deren wederom : Het is een propheet, gelyk aen eenen van de prophelen. 16 Doch Herodes, dit al hoorende, zeide : Het is Joannes, dien ik onthoofd heb, die van de dood verrezen is. 17 Want dezelfde Herodes had gezonden om Joannes te vangen, en hy had hem in de gevangenis geboeid, om Herodias, de huis- vrouwe van zynen broeder Philippus, die hy getrouwd had. 18 Om dat Joannes tot Herodes zeide : Het is u niet geoorloofd de huisvrouw van uwen broeder te hebben. 19 Herodias was dan op hem uit, en wilde hem ter dood brengen, maer zy konde niet. 20 Want Herodes had ontzag voor Joannes, wetende dat het een regtveerdig en heilig man was : hy hield ook veel van hem, deed vele dingen op zyn woord, en hoorde hem geern, 21 Maer een bekwame dag voorgevallen zynde, wanneer Herodes op zynen geboorte- dag eene maeltyd had opgerigt* voor de prinsen, de krygs-oversten, en de grooten van Galileën ; 22 En de dochter van deze Herodias bin- nen gekomen zynde, en gedanst hebbende tot behagen van Herodes, en van degenen die met hem ter tafel zaten, zoo zeide de koning tot het dochterken : Eischt van my, wat gy wilt, en ik zal het u geven. 23 Ja, hy zwoer haer : Al wat gy van my eischen zult, zal ik u geven, al ware het ook de helft van myn rykl 24 Zy ging dan uit en vraegde aen hare moeder : Wat zal ik eischen? Die haer antwoordde : Het hoofd van Joannes den Dooper. 25 Zy terstond met haeste tot den koning binnen gaende, eischte aldus : Ik verzoeke dat gy my hier terstond het hoofd van Joan- nes den Dooper in eenen schotel geeft. 26 De koning wrierd zeer bedroefd ; doch om den eed, en om degenen die met hem aen tafel zaten, wilde hy haer niet bedroe- ven ; 27 Maer zendende eenen van zyne lyf- wacht, gebood hy, dat men het hoofd in eenen schotel zoude brengen. Deze dan ont- hoofdde hem in de gevangenisse. 28 En bragt zyn hoofd in eenen schotel, en hy gaf het aen het dochterken, en het dochterken gaf het aen hare moeder. 29 Zyne discipelen dit gehoord hebbende, kwamen zyn ligchaem weghalen, en legden het in een graf. 30 Doch de apostelen kwamen te samen tot Jezus, en boodschapten hem, al hetgene zy gedaen en geleerd hadden. 31 Hy zeide lot hen : Komt wat ter zyde in eene eenzame plaels, en rust een weinig. Want daer waren er zoo veel die af en aen gingen, dat zy zelfs geenen lyd hadden om te eten. 32 Zy gingen dan in een schip en vertrok- ken ter zyde af naer eene eenzame plaets. 33 Het volk dat hen zag weggaen, en velen die het wisten, liepen te voet uit alle steden te samen derwaerts, en kwamen voor hen daer. 34 Jezus dan, uitkomende, zag eene groote menigte volks, en wierd bewogen lot mede- lyden over hen : want zy waren gelyk scha^ MARCUS, VII. 849 pen die geenen herder hebben, en hy begon hun vele dingen te leeren. 35 Als het nu al laet geworden was, kwamen zyne discipelen tot hem, zeggende : Deze plaets is woest, en het is nu al laet gewor- den ; 36 Zendt ze weg, .opdat zy in de naestge- legene dorpen en" vlekken, spyze voor zich gaen koopen om te eten. 37 Doch hy antwoordde hun, en zeide : Geeft gy hun te eten. Zy zeiden hem wede- rom : Zoo moesten wy dan voor twee hon- derd denarissen brood gaen koopen om hun te eten te geven. 38 Hy vraegde hun : Hoe veel brooden hebt gy? gaet en ziet het. Als zy het ver- nomen hadden, zeiden zy : Vyf, en twee visschen. 39 Hy gebood hun dan, dat zy ze allen in verscheidene hoopen op het groene gras zouden doen nederzitten. 40 En zy zaten neder in verscheidene hoopen, met honderden en met vyftigen byeen. 41 Jezus de vyf brooden en de twee vis- schen genomen hebbende, zag naer den hemel , zegende en brak de brooden , en gaf ze aen zyne discipelen om ze aen het volk voor te stellen ; hy deelde ook de twee visschen onder hen allen. 4Ü2 En zy aten allegader, en wierden vcr- zaed. 43 En men nam twaelf volle korven op, van het overschot der brokkelingen, en ook van de visschen. 44 Doch die geëten hadden, waren vyf duizend mannen. 45 En terstond gebood hy aen zyne disci- pelen in het schipken te gaen, om vooraf naer Betfisaïda over te varen, terwyl hy het volk zoude henen zenden. 46 Als hy hen had weggezonden, zoo ging hy op eenen berg om te bidden. 47 Doch, als het nu avond was geworden, was het schip in het midden van'de zee, en hy alleen op het land. 48 En ziende, dat zy zeer arbeidden om te roeijen (want de wind was hun tegen), kwam hy omtrent de vierde nachtwake tot hen op de zee wandelen; en hy wilde ze voorby- gaen. ' 49 Maer zy, ziende hem op de zee wande- len, meenden dat het een spook was, en zy begonnen te schreeuwen. 50 Want zy zagen hem allegader, en waren ontsteld. DoclTterslond sprak hy hen aen, en zeide tot hen : Hebt goeden moed ; ik ben het, vreest niet. 51 En hy klom tot hen in het schip, en de wind hield op; wacrover zy nog meer in zich zeiven verbaesd wierden-. 52 Want zy hadden dat van de broo- den niet gevat, omdat hun hert verblind was. 53 Als zy nu overgevaren waren, kwamen zy in hef land van Genesareth, en legden daer aen. 54 En als zy uit het schip gegaen waren, kende men hem terstond. 55 En de menschen geheel dat land door- loopende, begonnen zy degenen, die kwalyk te pas waren, op bedden te dragen, al wacr zy hoorden dat hy was. 56 En in welke dorpen, steden, of land- schappen dat hy kwam, leidden zy de zieken op de straten, en baden hem, dat zy maer den boord van zyn kleed mogten raken ; en allen, die hem acnraekten, wierden gene- zen. KAPITTEL VII. EN daer kwamen tot hem phariseën en eenige schriftgeleerden te samen, die van Jerusalem gekomen waren ; 2 En als zy zagen dat eenigen van zyne discipelen met onreine, dat is, met onge- wasschen handen de spyze nutteden, zoo berispten zy hen. 3 WanH de phariseën en al de Joden eten niet zonder de handen eerst wel gewasschen té hebben, onderhoudende de overlevcringe der ouderlingen. 4 Ook als zy van de merkt komen, zoo eten zy niet, het zy dat zy gewasschen zyn. Daer zyn nog vele andere dingen die hun te onderhouden gegeven zyn, het wasschen van de bekers, kannen, koperen vaten, en bedden. 5 De phariseën en de schriftgeleerden vracgden hem dan : Hoe komt het, dat uwe discipelen niet onderhouden de overlevc- ringe der ouderlingen, maer dal zy met on^cwasschen handen de spyze nutten? 6 Hy antwoordde hun, zeggende : Schyn- hciligen! zeerwel heeft Isaias van u gepro- pheteerd, gclvk er geschreven stad : Dit volk eert my met de lippen, maer hun hei l is verre van my. (haias xxix, 13.) 7 Doch te vergeefs dienen zy my, lecrendc leeringen en geboden der menschen. 8 Want het gebod Gods achterlatende, on- derhoudt gv de overlevering der menschen, het wasschen der kannen en bekers; en vele andere dicrgelvke dingen die gy doel. <) En hy zeide hun : Gy doel wel Iraei Gods gebod te niet, om uwe overlevering te on- derhouden. 10 Want Movses heeft gezeul ! Eert uwen vader en uwé moeder. (Exodus x\, 2.) En wederom : Zoo wie vader of moeder kwalyk toespreekt, dat hy de dood sterve. (Exodus xxi, 17.) 30* 850 MARCUS, VIII. 11 Maer gy zegt : Zoo iemand maer zegt tot vader of moeder : Alle Corban (dat is, offergifte) die van my geofferd wordt, zal u profytig zyn ; 12 En verders laet gy hem voor zynen va- der of moeder niets anders doen, 13 Te niet doende het woord Gods om uwe overlevering die gy hebt ingesteld ; en vele zulke en diergelyke dingen doet gy. 14 En het volk wederom by zich roepende, zeide hy tot hen : Luistert allegader naer my, en verstaet dit wel : 15 Daer is niets builen den mensch, het- welk binnen hem komende, hem kan be- smetten; maer het zyn de dingen die van binnen uit den mensch komen, die den mensch besmetten. 16 Zoo iemand ooren heeft om te hooren, dat hy het hoore. 17 En als hy van het volk in huis gekomen was, zoo ondervraegden hem zyne discipelen aengaende die gelykenisse. 18 Hy antwoordde hun : Zyt gy dan ook zoo onverstandig? verstaet gy niet, dat al wat van buiten in den mensch inkomt, hem niet kan besmetten? 19 Want het komt in zyn hert niet, maer het gaet in den buik, en het gaet uit, en het wordt in het vertrek gelost, al de spyze rei- nig latende. 20 Maer, zeide hy, hetgene van binnen uit den mensch uitgaet, dat besmet den mensch. 21 Want van binnen uit het herte van den mensch komen voort de kwade gedachten, overspelen, hoereryen, doodslagen, 22 Dieveryen, gierigheden, ondeugendhe- den, bedrog, dertelheden, afgunstigheid, lasteringen, hooveerdy, dwaesheid. * 23 Al deze booze dingen komen van bin- nen voort, en besmetten den mensch. 24 Van daer opstaende, ging hy naer de palen van Tyrus en Sidon; en in een huis gaende, wilde hy dat het niemand zoude weten : doch hy konde niet verborgen bly- ven : 25 Want terstond eene vrouw, wier dochter van eenen onzuiveren geest bezeten was, van hem gehoord hebbende, kwam binnen en viel hem te voet. 26 Het was eene heidensche vrouw, uit Sy- rophenitien van geboorte. En zy bad hem, dat hy den duivel uit hare dochter zoude willen jagen. 27 Jezus antwoordde haer : Laet eerst de kinderen verzaed worden; want het is niet redelyk, dat men het brood der kinderen neme, en voor de honden werpe. 28 Doch zy antwoordde en zeide hem : Het is waer, Heere ! en nogtans eten ook de hondekens onder de tafel, van de brokskens der kinderen. 29 Dan zeide hy tot haer : Om dit woord, gaet ! de duivel is van uwe dochter uitge- gaen. 30 Als zy te huis kwam, zoo vond zy de dochter op het bedde liggen, en dat de dui- vel van haer uitgegaen was. 31 Jezus vertrok dan wederom van Tyrus en Sidon, en kwam naer de zee van Gali- leën, door het midden der palen van Deca- polis. 32 En zy bragten by hem eenen die doof en stom was, biddende dat hy de hand op hem zoude willen leggen. 33 En hem ter zyde uit het volk geleid heb- bende, stak hy hem zyne vingeren in de ooren, en raekte zyne tong met speeksel aen; 34 En, opziende naer den hemel, verzuchtte hy, en zeide tot hem : Ephphatha l dat is te zeggen, wordt geopend ! 35 Terstond wierden zyne ooren geopend, de band van zyne tong wierd ontbonden, en hy sprak zeer wel. 36 Doch Jezus gebood hun dat zy het aen nie- mand zouden zeggen. Maer hoe meer hy het hun verbood, hoeveel te meer zy het verkon- digden ; 37 En hoe meer zy zich verwonderden, zeg- gende : Hy heeft alles wel gedaen; de doo- ven heeft hy doen hooren, en de stommen doen spreken. KAPITTEL VII 1. WEDEROM, in die dagen, als er veel volk was, en dat zy niette eten hadden, zoo riep Jezus zyne discipelen te samen, en zeide tot hen : 2 lk heb.medelyden met dit volk ; want het is nu al dry dagen dat zy gestadelyk by my blyven, en niette eten hebben. 3 En indien ik hen nuchteren naer huis laet gaen, zoo zullen zy onderwege bezwy- ken : want sommigen van hen zyn van verre gekomen. 4 Zyne discipelen antwoordden hem : Van waer zou iemand dit volk hier in de woes- tyne met brood kunnen verzaden? 5 Hy vraegde hun dan : Hoe veel brooden hebt gy? Zy zeiden : Zeven. 6 Dan gebood hy het volk op de aerde ne- der te zitten; en de zeven brooden geno- men, en de dankzegging gesproken heb- bende, brak hy de brooden, en gaf ze aen zyne discipelen om voor te zetten; en zy zetteden ze aen het volk voor. 7 Zy hadden ook nog weinige vischkens, die hy ook zegende, en gebood voor te zet- ten. 8 Zy aten dan, en wierden verzaed ; en men nam zeven manden op van het overschot der brokkel ingen. MARCUS, IX. 851 9 Doch het getal van degenen die geëten hadden, was omtrent vier duizend. En hy liet ze gaen. .. 40 Terstond ging hy met zyne discipelen in het schip, en kwam in het land van Dalmanutha. 11 Dan kwamen de phariseën en begon- nen met hem te twistredenen, verzoekende van hem, om hem te tenteeren, een teeken van den hemel. 12 Hy, in den geest verzuchtende, zeide : Wacrtoe zoekt dit geslacht een teeken ! Ik zeg ulieden voorwaer, dat er geen teeken zal gegeven worden aen dit geslacht. 13'En hen daerlatende, ging hy wederom in het schip, en voer naer de andere zyde. 14 Doch zy hadden vergeten brood mede te nemen, en hadden niet meer als een brood bv zich in het schip. 15 Hy vermaende hen dan, zeggende : Ziet toe, en wacht u van den deesem der phari- seën, en van den deesem van Herodes. 16 Waerop zv dachten, en zeiden onder malkanderen : Het is dat wy geene brooden hebben. 17 Hetwelk Jezus verstaende, zeide tot hen : Wat overlegt gv daer, dat gy geene broo- den hebt? verstaet gy dan of begrypt gy nog niet? zyt gv nog zoo verblind van herte? 18 Hebf gy oogen zonder te zien, ooren zonder te hooren? of hebt gy geen geheu- *19 Als ik de vyf brooden brak onder yyf duizend menschen, hoe veel korven vol brokkelingen naemt gy op? Twaelf, zei- den zv. 20 Én als ik zeven brooden brak onder vier duizend, hoe veel manden met brok- kelingen naemt gy op? Zy antwoordden hem : Zeven. 21 Hy zeide hun : Hoe zyt gy dan nog zoo onverstandig? 22 Als hy nu te Bethsaïda gekomen was, bragten zy tot hem cenen blinden, en ba- don hem, dat hy hem zoude willen aenra- ken. 23 Hy de hand van den blinden vastne- mende", leidde hem buiten lid dorp; en hem in de oogen spouwende, en zyne han- den daerop gelegd hebbende, vracgde hy hem, of hy iets zag? 24 Hy, opziende, zeide : lk zie de men- schen als hoornen wandelen. 25 Daerna legde hy nog eens de handen op zyne oogen; en hy begon te zien, en wierd zoodanig genezen, dat hy alle dingen klacrlvk zag. 26 En hy zond hem naer zyn huis, zeg- gende : Gael naer uw huis, en is het dat gy in het dorp komt, zoo zegt het niemand. 27 Jezus ging met zyne discipelen van daer, naer de dorpen van Cesarea van Phi- lip pus ; en onderwege stelde hy aen zyne discipelen deze vraeg voor : Wie zeggen de menschen dat ik ben? 28 Zv antwoordden hem : Eenigen zeggen dat gv Joannes de Dooper zyt; anderen zeggen, Elias; en anderen, dat gy zyt gelyk een" van de propheten. 29 Dan zeide hy tot hen : Maer gylieden, wie zegt gy dat ik ben? Petrus antwoor- dende/zeide tot hem : Gy zyt de Christus. 30 En hy gebood hun wel scherpelyk, dat zy dit van 'hem aen niemand zouden zeg- gen. "31 Dan begon hy hun te leeren, dat de Zoon des menschen veel moest lyden, en verworpen worden van de ouderlingen, opper-priesters, en schriftgeleerden, en ge- dood worden, en na dry dagen verryzen. 32 Hy sprak hier openlyk van. Doch Petrus hem ter zyde leidende, begon hem te beris- pen. 33 Doch hy, zich omkeerende, en zyne discipelen aenziende, bestrafte Petrus, zeg- gende : Gaet weg achter my, gy legenstry- der ! want gv hebt geenen smack in hetgene God aengaet, maer alleen in menschelyke dingen.. 34" En als hy het volk met zyne discipelen te samen geroepen had, zeide hy tot hen : Zoo iemand naer my wil komen, dat hy zich zeiven verloochene, en zyn kruis opneme, en my volge. 35 Want zoo wie zyn leven wilt behouden, die- zal het verliezen; maer zoo wie zyn leven om my en om het evangelie verliest, die zal het behouden. 36 En wat zal het eenen mensch baten dat hy de gcheelc wereld wint, indien hy zyne ziele verliest? 37 Of wat verwisselinge zal een mensch voor zyne ziele geven? 38 Want zoo wie zich over my en myne woorden schamen zal tusschen dit over- spelig en zondig geslacht, de Zoon des men- schen zal zich ook over hem schamen, als hy met de heilige engelen zal komen in de glorie zvns Vaders. ' :;<» Hy zeide hun ook : Ik zeg u voorwaer, dat er eenigen zyn van degenen die hier sta. mi, die de dood niet zullen smaken, voor dat zy hel rvk Gods met zyne kracht zullen hebben zien komen. KAPITTEL IX. f/ES dagen daerna, nam Jezus niet zieh li Petrus, en Jaeobus, en Joannes, en leidde hen ter zyde alleen op eenen hoogen berg. En in hunne tegenwoordigheid veran- derde hv van gedaentc. 2 Zyne kleederen wierden blinkende, en 852 MARCUS, IX. zeer wit gelyk sneeuw, zoo dat ze geen volder ter wereld zoo wit zoude kunnen maken. 3 En hun verschenen Moyscs en Elias, die met Jezus spraken. 4 Dan sprak Petrus aldus tot Jezus : Mees- ter ! Het is goed voor ons hier te zyn ; laet ons hier dry tenten maken, eene voor u, eene voor Moyses, en eene voor Elias. 5 Want hy wist niet wat hy zeide; omdat zy zoo met vreeze bevangen waren. 6 En daer kwam eene wolk die hen over- lommerde, en eene stemme uit de wolk, zeggende : Dit is myn welbeminde Zoon, hoort naer hem ! 7 Doch haestelyk rondom ziende, zagen zy niemand meer, als Jezus alleen met hen. 8 Als zy den berg afgingen, gebood hy hun, dat zy aen niemand verhalen zouden, hetgene zy gezien hadden, tot dat de Zoon des menschen van de dood zoude verrezen zyn. 9 En zy hielden de zaek by zich zeiven, onderzoekende, wat dit te zeggen was : Als hy van de dood zoude verrezen zyn. 40 En zy vraegden hem : Wat zeggen dan de phariseën en de schriftgeleerden, dat Elias eerst moet komen? 11 Hy antwoordde en zeide hun : Elias zal wel eerst komen, en alles herstellen; en gelyk er geschreven staet van den Zoon des menschen, hy zal veel lyden en ver- smaed worden. (Isaias liii, 3.) 12 Doch ik zeg u, dat Elias nu al gekomen is (en zy hebben met hem geleefd'^gelyk zy gewild hebben), volgens dat er van hem geschreven staet. 13 Als hy by zyne discipelen kwam, zag hy eene groote menigte omtrent hen, en eenige schriftgeleerden met hen twistre- denen. 14 Zoo haest als het volk Jezus zag, wier- den zy allen verbaesd en verslagen, en tot hem loeloopende, groetten zy hem. 15 Dan vraegde hy hun : Waerover twist gy onder malkanderen ? 16 Een uit den hoop nam het woord op, en zeide : Meester! ik heb mynen zoon tot u gebragt, die met eenen stommen geest bezeten is; 17 Dewelke, al waer hy hem aengrypt, hem nederwerpt; en hy schuimt, knerselt met zyne tanden en verdroogt. Ik verzocht van uwe discipelen, dat zy hem uitjagen zouden"; doch zy konden het niet doen.' 18 Hy antwoordde hun, zeggende : 0 on- geloovig geslacht ! hoe lang zal ik by u zyn? hoe lang zal ik u verdragen? brengt hem hier by my. 19 Zy bragten hem daer. En zoo haest als hy hem zag, ontstelde zich de geest; en ter aerde vallende, wentelde hy zich al schui- mende. 20 Jezus vraegde aen zynen vader : Hoe lang is het geleden dat hem dit is aengeko- men ? Hy antwoordde : Van zyne kindsch- heid af ; 21 En hy heeft hem menigmael in het vuer en in het water geworpen, om hem te ver- nielen ; maer is het dat gy iets vermoogt, helpt ons toch, en hebt "medelyden met ons. 22 Jezus antwoordde hem : Indien gy kunt gelooven, alles is mogelyk aen dengenen die gelooft. 23 Terstond riep de vader van het kind en zeide met tranen : lk geloove, Heere! komt myne ongeloovigheid ter hulpe. 24 Als Jezus dan zag dat het volk toeliep, bestrafte hy den onzuiveren geest, en zeide tot hem : Gy doove en stomme geest! ik gebied u dat gy van hem uitgaet, "en voor- taen niet meer in hem komt. 