Zedelijke verhaalen [by R. Feith].
Ďe raazernij putte langzaamerhand bA- Rucrfs krach ten uit, en men zag het eindé van zijn leven te gemoet. Na een der hef- tigíle aanvalien verzonk hij op zekeren dag uit magteloosheid in eenen diepen flaap. — Bij zijne ontwaaking was hij zeer zwak, maar volkomen bij zijne zinnen. Hij zag een klein onaanzienlijk Mannetje naast hem zitten, dat hem vriendelijk aankeek, en dat hij meer meende gezien te hebben. „ Wie zijt gij?" vrieg baruch met ee- ne matte ílem. „ kent gij denarnien abuňassar nog?** zei het Mannetje. á PŠEir. N ,, Gij B U; EBN SFROOSJB^j B U; ££N SPROORJE. nASSÁN was federd dertig jaaren Kotring van Samarkand en beftierde zijn rijk in vre- de. Hij hield zijne Nabuuren in e^rbied, maar heť viel hem nimmér in, zijne grenzen uittebreiden, Hij bezat het geluk, dat de Koningen zo zeldfaam te beurt valt, van tp gelijk gevreesd en bemind te worden. Abu was zijn eenige Zoon, en de Vader had niets omtrent deszelfs opvoeding ver- zuimd. Eenige wijze Mannen hadden alles gedaan om het hart en het verftand van den Jongeling te vormen, en hunne pogingen waren niet vruchteloos geweest. Abu was wel een Prins, maar desniettegenftaaade epp der volmaaktfte Jongelingeu, EEN SPROOKJ^. 199 Samarkand. Hij leunde op eene roUe der Samarkandfche Jaarboeken , en overdacht treurig zijne omílandigheden. IJlings ftond een eerwaardig Grijsaart voor hera. De Grijsaart droeg een lang hemelsblaau gew,aííd en eenen witten ftaf. Hij had eenen fchoo- nen zilververwigen baard, die hem tot op den gouden gordel hihg, en zijn gezicht vvas helder en minzaam. „ Heil zij u, Príns abuT fprak de Grijs- aart; „ gij fchijnt zeer misnpegd te zijn. 5, Wat ontbreekt u?" ,5 Ik weet niet wie gij zijt^eerlijke Grijs- 5, aart!" / yy Ik kome hier ver van daan, ik bemin ,, de Treurigen, ik geef hun raad en kan „ zwijgen. Z^g mij, abu! wat ont- „ breekt ur „ Bezigheden ontbreeken mij/' 5, En welke bezigheden?" 5, Door welke men gewaar wordt, dat ^er 5, een Prins abu op de waereid is." „ Maar hoe ver wilt gij dan dat uw naam ,5 bekend worden zal." 5í Hoe verder hoe beter," ,, Dus wenscht gij, dat allc volkeren der en? N 4 „ AIs p, aarde van u hooren? ^ \ olteEEn, die zšch vaar ^ ^•'crk der Ibhgipiiig hondcB^ zga cen^ ^ TwmdaáinOT íbon vm wezens. Zij y, henoemen. bii voorbedd^ op f>fty»n xeks^ ^ ren dag van 't jaar die geene^ die Mne ^ bqiaaide fonnne van bmine äecneii^ irel- :n te in de Haneet Nar zeer zeldzaam ájn, « betaalen, tot geprivileg:eerde Vooiftanders *, uei zestien zitmen, nieuegenft^nde íke- L EEN SPaOOKJE. aoí ,, derd, dat de ílraalen, die heden van de „ Star uitgaan, niettegénftaande zij in ééne „ minuut meer dan driejnaalhonderd en d^r- ^, tig duizend Samarkandfche mijlen door^ ^ loopen 9 des^ niet te min eerst in acht- ,) duizend zonnejaaren in Sirius aankomen yy kunnen, zo dat, wanpeer d^ Star eens 5, uitgedQofd wierd, men dezelve in Sirius yy eerst achtduizend jaaren da^rna vermi^fen „ 20U." Abu ftond verfteld en zuchtte, yy Deeze Star , die Haro heet /' voer de Grijsaart voort, ,, is e^n Zon, om welk^ 5, zich een en vijftig Planeeten draaien. „ Onder deeze een en vijftig Planeeten is 5, 'er eene, die Nar heet, ep. achttien M^a-. 5, nen heeft. De Planeet Nar is ten 5, naasten bij tienduizendmaal zo groot al? „ deeze aardbol, en 'er worden op dezelve yy zogenaamde redelijke fchepfelen gevonden, ,, Ze zij n flechts tachtig ellen hoog, heb- yy ben maar zestieu zitioen, e;n leven ayeent ,5 drieduizend jaaren , ip pla^ts dat de Be- „ wooners der andere Planeeten van deeze „ Star voor een gedeelte twee honderd el- y^ len hoog zijn, tot bij dg vijftig zin^ien N 5 ' ,, heh-' EEN SPROOKJE. 203 ;, ze Voorftanders fomtijds geheel zinneloos 5, zijn. Zij hebben Priesters , die den dienst „ van den Eeuwigen voorftaan moeten, en J, deeze verdeelen ze in de Priestéren Hedali ,j en in de Priestéren Heidah. Beide woor- ,, den hebben geen zin in de taal deezer ,, Volkeren, en echter hebben zij zich der- ,, tigduizend jaaren lang wegens deeze ^ woorden nu eens vergeven , dan eens ,, vermoord. Zij hebben wetten, maar 'er J, worden duizend jaaren toe Vereischt, 5, om deeze wetten van buiten te leeren ; twee duizend jaaren, om ze te verftaan; 5, en tieň duizend jaaren om ze met el- „ kanderen te vereenigen, Desniet- J, temin geven ze aan andere Volkercn den 3, tijtel van Barbaaren, en houden zich ,, voor het hoofdwerk der fchepping." Abu verzwolg ieder woord van den Grijsaart. 3, De Narriaanen hebben zich door ('0 ,, langheid van tijd in groote of kleine 5, maatrchappijen vcrzamcld, en, ^t geen 't ,5 verniiftigfte van hun is, clke maatfchap- M pij gehoorzaanu aan ccn enkel wczcn „ van hunne foort , dat men op den aardbo- 99 ÉÉN ŠŕROOKjÉ. äós „ Nar een' koning gevonden, die met de „ grenzen zijns Rijks te vrede is , die ), naroem en zog'enaamde heldendaadeti ^, veracht, en zich bekommerť om recht- jy vaardig en lievenswaardig te zijn." Abu onderfteunde žich met den arm eh keek ter aarde* „ Van u, abu! die het duizendfte ge- „ deelte eener kleinc Planeet erven zult, ^, welke tienduizendmaal kleiner is , dan 5, de kleine Planeet Nar van u , aan ^y wien wežens gehoorzaamen zuUen , die 5, flechts vijf zinnen hebben, die op zijn yy best zeven of acht voet hoog zijn, en yy die bloot honderd jaaren leven van ), u zou het zonderling zijn, wanneer gij 5, u aan de Geniusfen, die. fomtijds van yy zonneftelfel tot zonneftelfel reizen , tot „ eenen fpot wildet maaken* Men noemt ), de Planeet Nar het Dolhuis der Schep- 5, ping. Hoe moest men uwe kleine Pla- 5, neet noemen, wanneer 'er Veroveraars „ op gevonden wierden ? Doe wel ), abu! verfchaf recht, en wees lievens- yj waardig /' De Grijsaart veranderde hier in eenen blin* ken- acá taí: .karr VBSL ?=? ^2C u I T T R E K S E L S u I T KRIMINEELE A K TEN B N GESCHIEDENISSEN. ŕ aio UITTREKSELS, E N Z, pen ging, vervoegde zich de Schoolmeester van 't Dorpj zijn vriend en geloofsgenoot, bij hem, Hun gefprek raakte fchielíjk van huíslijke belangen op Godsdienst en op be- langen van *t hart, en de Sw^haapherder kon geeu woorden genoeg vinden, om uittedruk- kcn^ hoe gekkkig hij 2ig thans in dit íluk gcvoelde. „ Eindelijk, fprak hij met de n hartelijk- *j ften toonj heeft God mijn gebed ver- j, hoord;niij na tnenigen harden llrijd zijnen š, vreede gcfchonken, en het waare geloof í> dcelachtig gemaakt! O dat ik u mede kon ^ dcelen, hoe zalig ik daarbij ben^ hoe zeer „ zéker ik mijn !ot met dat vnn geeď Ko- ,, ning zou willen verwisfelenr Hij voer nog lang in deezen toon voort, tot dat hij cen zeker hoofdfchudden bij den Schoolmeester vernam, dat hem verwonder- de en naar welks oorzaak hij vrieg. .> Het is ongetwijffeld recht dierbaar, iíe- „ ve UITTREKSELS, EN^. ait ^, vé Broeder! zulk eene zielrust te bezitten; ,, ook wantrouw ik de geftalte van uw hart ,, in 't geheel niet; maar ons tegenwoordig ,, geloof — zo gantsch zuiver als het ge^ ,, loof der Ouden is het gewis toch niet/' ,, En waarom zou het dat niet kunnen ,5 zijn, lieve Broeder! Ik heb ja za iiinig „ tot God gebeden, zo geheel tot de won- ,, den des Lanis mijne toevlugt genomen, en ,, bevinde ook daar om zulk eenc opgeruimd- ,> heid, zulk cene gewisheid mijner verzoe- „ Tíing...:' , • 5, Alles goed, zeer goed! Maar het Ge- ^ loof der Patriarchen? Het Geloof van 5, Abrahám , die zijnen eíenigen Zoon voor 5, God overig" had^ wie kan dit thans nog ^, te bezitten hoopen?" Had de Schoolmeester oók maar het hoii- derdfte deel der uitwerkírig zich kun^eW verbeelden, welke deeze ongélukkige wôé'r-^ den op den armen Schaapherder hadden^ Wj O a 2;ou UITTREKSELS, ENZ. Het was zijn Lieveling! zijn Jongfte! zijn LaatfteíTwee ofl^s had hij, naar zijne me- ning, God al aangcboden! Het fchaap bad zo innig! Dit alles^ zo als hij naderhand me- nigvverf beleed, bcvvoog het tunnenfte van zijn hart. Hij riep op de vuurigfte wij- ze tot God , dat Hij hem toch met krach- ten mogt uitrusten; en het werktuig des doods ontzonk aan zijne hand. Maar de ge- dachte: „ Wat offere ik dan eigentlijk aan God, als ik H^ra ook mijn laatfte en lieffte niet offerer gaf h^m eiiidelijk moed genoeg om natuur en vaJerhart te overwinnen, en het anne kind zonk met een verpletterd hoofd UITTREKSELS, E N Z. 213 ' Zo worftelde hij een paar weeken lang; en eindelijk geloofde hij zich met deň hel- denmoed gefterkt, dien de opôffering zijner kinderen vorderde. Sederd een' geruimen tijd was hij niet vrolijker en blijder opge- ftaan , dan aan deii morgen van den hier toe bepaalden dag. Zijn Vrouw bemerkte deeze verandering en verheugde 'er zich over; hij zelf verrichtte zijn taak als Herder met de uiterfte naauwkeurigheid, en kwam toen ťhUis 0m zijn eigen vee te melken. Hij was Vader van drie Zoonen , ^en tot hiertoe altijd de beste Va4(|r geweest. Zijne ' Kinderen beminden hem daarom tederlijk, en volgden hem vlijtig na, waar hij gitjg óf ftond. Vooral pleeg. de kleinfte, zijn oog- appel, een knaap van twee of drie jaaren, hem bij 't melken na te loopen, met de be- de, dat hij hem toch in den emmer zeťten en zo wat hefen en weder ílingeren wilde. Alle deeze kleinigheden werden ook heden volbragt. En het was niet, dan na dat hij alle de pligten van deezen dag meende ver- vuld te hebben, dat hij onder eenig vóbr- wendfel zijne Vrouw van zich verwijderde, 0.3 zij- UIjJTREKSELS, EN Z. ^5 hoofd ter aarde. — — Gantsch gelaatennam hij nu de drie lijken van den grond, droqg ze op zijn bed, en fpreidde 'er de dekens over heen. Maar het gejammer der Ongelukkigen was tot de Moeder doorgedrongen ; ze kwam ontfteld aanloopen , en vorderde, toen ze de deur geflooten vond, met zo veelgeweld ingelaaten te worden^ dat hij haar eindelijk , alhoewel onder de woorden : ,, Ach , blijf 'er buiten, Moeder! *er*is reeds ellende genoeg in r opende. De fchrik, die haar op het žien yan 't bloed in de kamer aangreep, de nog grooter, die haar bij het wegfcheuren der dekens overweldigde, kan men zich mooglijk verbeelden, maar gee^i woo^de^ drukken denzelven uit. Zijne zielrust daar- entegen bleef ongeftoord, Hij weende op hunne ligchaamen, maar hij bleef 'er bij, dat het verdienftelijk ware hen opgeofferd te hebben, liet zich gewillig naar de gevau- genis leiden, en behield ook daar zijpe ge- laatenheid. O 4 Wat 'UITTREKSELS, ENZ. 217 iich volkomen op te richten, en aan 't een^of ander voorwerp 2ijne moordzuchí te boeten. Deeze krachten herftelden zích ; hij ftond op, fchoon nog half waggelende; de deur opende zich; hij zag bíj het uitkomend licht, want daar hij zich bevond was het donker, een hem geheel onbekend en aan zijn ongeval volkomen onfchuldig mensch. Hij voelde eene begeeŕte om op hem los te gaan; maar eer hij hiertoe nogbefluiten kon, was de gelegenheid reeds voorbij. Onmiddelijk daarna trad een ander, die even zo onfchuldig aan zijne fmarten was, buiten* Tetwijl hij als voorheen in zijn be- fluit nog wankelde, viel hem in, dat voor >eele jaaren de Moeder van dit mensch met zijn Moeder twist gehad had; en in het cigen oogenblik was hij beflooten; ging op den ongelukkigen los, en ftieťhem het me« in 't ingewand. Zijne Rechters gaven zich alle mooglijke jnpeite om nog eene andere oorzaak van dee- ze bloedige daad uit den moorder te lokkenj O 5 maar UITTREKSELS, ENZ. 22t ten om haare gezondheid te herftellen en haar lijden te verminderen, en brak, hoe vruchtloos alles ook op den duur bleef , toch nimmer in misnoegen of in verwijtingen te- gen haar uit. Slechts in één punt zou hij graag heer over zich geweest zijn, en hij vermogt het niet. Het altijdduurende fukkelen maakte zijn Vrouw van dag tot dag onbevalliger, en zelfs tot de echtelijke liefde bijna altijd onvermogende. Hij daarentegen was nog een jong lyian, wiens bloed zeer warm door zij- ne aderen vloot, en wiens begeerten vaak zeer krachtig opreezen. Dat bij zulke om- ftandigheden fomtijds . de wensch in zijn hart geboren wierd: buiten's huis te vinden, wat hij in huis vergeefs zocht ; zal men wel voor \geen wonder keuren, en nog minder, dat hij fpoedig een voorwerp naar zijn be- hagen vond. Eene verre Nicht van zijn Vrouw ging vaak in zijn huis uit en in, Een jong, ten- ger Meisje,- wier regt frisfe gezondheid, wier UITTREKSELS, ENZ. 223 vroeg en veels te onverwacht. Eene zwak- fce hoop op den dood zijner Vrouw troostte hem wel nog een weinig; maar even deeze Vrouw ving thans aan de minne-nijdige te fpelen. De vriendelijke oogwenken tusfchen Mbltí en Nicht ontfnapten haare opmerkfaam- heid niet. Wat zij -zelve niet meer genieten kon, misgunde ze ten minften aan eene der-* de; en 't was hierom dat zij eindelijk aan haare Nicht den toegang in haar huis ten cenenmaal ontzeide..^ Dit alles verbitterdô wel reeds het leven van den armen Man ge- weldig; maar eene omftandigheid , die in 't begin flechts eene kleinigheid fcheen tezijn, voltooide dč maat zijner ellende. De Courlandfche Boeren zijn jaarlijks ver- pligt aan hunne Landheeren een zeker aan- tal gaaren te leveren, Welke geringe poo- gingen deeze foort van arbeid ook vordere, zo waren zij toch nog niet naar de krachten van de arme, bijna altijd bedlegerige, Vróuw berekend; Wat haar derhalven aan de ver- eischte hoeveelheid miste, moest haar Maa buiten's huis fpinnen laaten, en betaaleii. Ijíj deed dit andermaargewiUig en trouw- har- UITTREKSELS, EN2. ^25 ^^ tnooglíjk zijn,dan zich in den eerften kolk ^, de besten neder te ftorten." De goede Man déed, wat hij maar kon, om ook deeze Ongelukkige, ten minften in iets, wat geruster te maaken. Herinnering aan zijn Vrouws daaglijks toenemende zwak- heid, herhaaling zijAer belofte, troostgron- den van den Godsdienst, vleierijen der lief- de — — alles werd voor den dag gehaald, en het arme Meisje ving werkelijk aan wat geruster te worden, toen ze van verre juist de Perfoon, op wier dood ze beide hoop- ten, zagen aankomen. Ze gingen terílond van elkander, en de Boer ging zijne Vrouw te gemoet. Maar deeze had hun gefprek. reeds be- merkt, en zelfs diende de fnelle afbreking van het zelve alleen maar om haar ve^moe- den van eene ongeoorloofde verkeering nog te vergrooten, Zij vergat daarom thans voor eenige oogenblikken haare ziekte en krach te- loosheid; kwánl zo gezwind, als zij maar eenigzins kon, toéfchieten; overlaadde haa- II. DEEL. P ren UITTREKSELS, ENZ. 227 „ EUendigel riep bij tot zijn Wijf, ben ik ,, niet eerst door u van alles, wat mij lief ,, is, beroofd geworden? En nu wilt gij „ nog zelfs tegen mij den duivel fpelen? — " Hij hief hier den ftok 9 dien bij in zijne hancl had, over het hoofď .zijner vrouwe op, en door eehen geweldigen flag getroflFen, zonk de arme oogenblikkelijk dood ter aarde. Nu kon geen berouw haar weer redden, en bem even zo weinig! Gerechtigheid der Wetten gedroeg zicb kort daarna omtrent hew, zo als zij — — moest. Voor bijna zeven of acht jaaren bevond zicb op een ander Courlands Dorp een jon- ge Boerenknaap, die om zijn leven geruster en zicb zelven bij zijne medemenfchen aan- zienlijker te maaken, op den inval geraakte van zicb den naam eener buitengewoone hei- ligheid te verwerven. Eene bij uitílek, vroome houding , eene geílrenge waarne- ming van alle uitwendige Godsdienstplig- ten, fcheen' hem hier tpe nog niet toerei- P a kend íia8 UITTREKSELS, E N 2. kend te 2Íjn; hij zocht zijne vriendfchap met den Hemel een nieuw aanzien bij te zm- ten door meer in 't oog loopende daaden, en de wiize^ waarop hij dít deed^ was even zo íonderling als fchandelijk. Zo dikwerf naamlijk iemand hem beledigde, verdroeg hij recht of onrecht met het grootíle ge- diíld, offchoon met eene christelijke waar- fthouwíng; maar hij floop het huisvee van den Beleediger zo lang na^ tot dat hij 'er een van in žijnc klaauwen krijgen en worgen konde. Wäs dit gefchiedt en had men het ongeval ontdektjdan vervoegde hij zichjals bij toevalj bij de aanfchouwers , en herin- nerde den Rampfpoedigen^ inde tegenwoor- digheid van anderen, aan de voorige bele- diging en aan zijne voorzegging. „ Ziet gíj'* pleeg hij dan te zeggen,%, dat God die geenen niet verlaat, die op hem vertrou- wen; maar ook de zodanigen ftraft, die een van zijne kinderen aantasten. Ik heb het reeds meermaalen ervaaren, dat hij mij tot zijnen Gunsteling uitverkooren heeft, en als zodaanig befchermen wil! Onthoudt ditľ^ Dee- UITTREKSEJLS, ENZ. 229 Deeze taal had reeds verdenking tegen hem verwekken kunnen. Maar alle zijne genomen maatregelen waren voor 't overige zo vooržichtig uitgekoozen, dat nimmet zelfs den geringften argwaan op hem vieí* Men hield hem werkelijk voor cenen vroo- men, eenígzins dweepzieken man^ en hij hoopte eerlang het laatfte doelwit zijner wenfchen bereikt te hebben, wanneer het hem alleen nog eenmaal met een recht ge- ruchtmaakend voorbeeld gelukte. Eens , als hij den Zondag daarop aan 't Avondmaal g^an wilde, beval hem zijn ou- der Broeder, die Jiet opzicht over het Land- -goed had, en bíj wíen hij eigentUjk als knecht , inwoonde ,: met kooren naar Liebau ter markt te rijden. 't Was winter, gehQel ruúw weder, en de g^ntfche bezig- heid hem ten eenenmaai onaangenaam, Hij nam derhalven zijne nabijzijnde Godsdiensť- oeffeningen tot een voorwendfel, en veront- íchuldigde zich; maar vergeefs! Zijn broe- der bleef op zijn bevel ftaan, beweerde, zo als billijk wa$, dat het getrouw waarnemen van zijn berQep geen zonde zijn kon, eň P 3- l^g- UITTREKSELS, ENZ. aji Bij toevai, maar wat het gewigtig gevolg betreft, veelligt bij iets meer dan een bloot toeval, gebeurde het, dat deeze ŕíietswaar* dige de Uatfte mtn in de rij der Kommunir kanten wierd. De uitdeélende Priesier was ^n oud Grijsaart, wiens buiten dat fidde- 4?ende handen, door de koude van deezen <Íag nog xneer verftijfd, thans ongemeeu trilden, en wien het langc talnien vermoeid had; toen dus deeze la'atfte nederknielen wil- de, liet hij de Hostie, terwijl hij ze hem coereikte, vallen, en ze brak aan ílukken. Hoe zeer natuurlijk dit toeval ook war^, ilet h^t echter niet na den Boer, die zich ^jne fcfeuld hewiist vodde, geheel van ziji^ ftuk te brengen. Hij nam de Hostie van 4en grond op, ftak ze fidderend in den mond, en ging de overigen achtcr na den Altaar oan. De Pxiester begon nu. den Bee- ker .uit te deelen. Hoe langer hij dit tdecd, hoe moeilijker het hem wierd. To^n h^i eindelijk de beurt van onžen laatílen wetd, wilde hij, door zijne voorige vergisfmg zelf buiten zijne houding gebragt, den Beeker recht vast Jiouden; terwijl .hij dit iJoen wil- de, gleed dazdve .andermíal lút jgiijn^ hand, en al de wijn ftôrtite op sim.%rmid. P 4 De tJiTTREKSíl'LS, ENZ; 233 ze misdaad té* yerzvvijgén, en de fchuldige werd in hechtenis genomen. Naar onze wet- ten was zijn dooď onvermijdelijk geweest; maar in Courland ílaát in diergelíjke geval- len het leven des Bjsklaagden bloot in de handen van zijnen Heer. Daar nu juist deezen de. grootfte fchade van den brand aanging, als woning en vee door denzelven verlooren hebbende; daar de beledigde Broŕder op de dringendíle wijze om vergiffenis voor zijnen Belediger badj daar deeze laatfte met eeneh angst, die hem in de daad in onze oogen nog dieper verner dert, om 't behoud van zijn leven fmeekte^ en daar eindelijk toch geen menfchenbloed door hem vergooten was , zo liet men Ge* nade voorRecht gelden. De fchuldige ontving eene vierjaarige arbeidsftraffe, enleeft, nade* maal hij dezelve doorgeílaan heeft, nog he- den op de goederen van zijnen goedhartigen Heer als Knecht, en, naar den oogenfchijn, werkelijk verbeterd. P 5 , UITTREKSELS, ENZ. as5 2ijn; zagen zich alle dagen, en hadden zich reeds 20 tamelijk tot hunne huishouding voorbereid. Op zekeren morgen werd de jonge Man in een huis, digt bij de woning van zijn Meisje, geroepen om een flot op te fl:eken. Hij deeď dit, en wilde weder naar huis gaan, toen hem zeer natuurlijk de gedachte inviel, gezwind een paar oogenblikken aan zijne zo iiabijžijnde Geliefďe te wijden, en even te gtóh vernetnen, hoe zij gerust had. Zo ge- dacht^ to gedaan! Zij woonde op de vijfde Vferdi^ping: haar voorhuis was gewoonlijk toegfcílooten. Hij belde dns ook nu aan, inaar hij- belde lang vergeefs. Dit verwon-. derde liem. Dat ze reeds werkeKjk uitge- gaaň zou zijn, daar toe fcheen het hem veels te vroeg; hij gcraakte aan 't maalen. ,, Moogiijk, dacht hij bij zich zelven, heeft yy ze u žien aankomen, mpoglijk heeft ze y, iets voor u te vetbergen, en nu houdt ze ,, zich als ôf ze niet ťhuis warfe." — *— Zulk een venneeden in 't hoofd van een Franschman is bijna tiltijd een flimme gast. Met ieder niéuwe aantrekking aan de fchel werd daarom ook thans josefs argwaan fter- 23ťí UITTREKSELS, E N Z. fterker. Tríly hield zijfl oor dicht aan de rniufte rect van de deur^ en geloofde, naar de ge- woonc wij^e der zelfplaagers werkelijk een zeker gefluister en gerisfel van binnen te hoorcDL. Natuarlijk, dat door dít alles zijne oogexustíieid ueffelijk vernieerderde ; híj zoa iteds overal op wraak , en eindelijk víel het hem in, dat liij immers door een gunstig fchijnettd toeval zijn haudwerktuig juist bij Zich had. ^ Indien ik mij nu, dacht bij^ van het „ zelve ter opening deezer deur bediende? „ h mijne Bruid trouwloosj zo verdient ze J, befchaamd getnaajct te wordeii, en onze ^^ onderhandeling is afgebrooken. Maar wat ^j als ze nu nog Qiep ? Doch dit zou waarlijk „ wel een doodenílaap zijn! En bo vendien „ is de n Bruidegom immers zulk eene 35 oveiTasfiiig ook wel vergundľ' Nog geduLirende deeze onuitgefprooken al- leenfpraak bediende zich de Minnenijdige reeds van zijne werktuigen; opende taamlijk ftil de deur, vond de kamer open, en floop 'er in. Nu zag hij, dat zijn vermoeden onge- grond geweest, en zijn Meisje werkelijk reeds uitgegaan ware, Hij wilde 2;ich daar- om UITTREKSELS, ENZ. 237 om terftond weder verwijderen, toen hem op haare werktafel een klein, net^ toegeflooten kistje in de oogen vieL ,, Wat is dat?'* ging hij voort met bij zich zelven te den- ken; „ nog nooit zag ik dit kistje bij haar. Het is zo ligt; op zijn best kunnen 'er eeni-^ ge papieren in bewaard zijn. Ik wil het uit de gráp medenemen. Als ze 't mist, op wien zal haar vermoeden wel vallen? Zeker zal ze haare toevlucht tot mij nemeň, en mii haať nood klaagen. Ik laat haar dan eenige oogenblikkqn in den angst, toon het haar eindelijk , fpeél den Minnenijdigen , houde mij , als of ik 'er eenige Liefdebriefjes in vermoedQ en zoverder. Kortom^ikwil het mede nemeň." Ook deezen in val volbragt hij; maaktede deur van 't vertrek voorzichtig weér toe, en verwijdérde zich, van niemand, zo als hij zich verbeeldde, in 't gantfche huis be- merkt. Kort daarop kwam de Naaister te rug. Aan de kamerdeur ontdekte zij niets , maar bij den eerften ftap in ^t vertrek ver- mísfte zij terftond haar kistje, want 't was jnisťomhetzelvedatzij weerťhuis kwam. *Er waren kanten van eenige honderd Livres aan waarde in; zij had ze voorheen reeds naar UITTREKSELS, ENZ. £39 „ Wel nu — ving ze geheel in haare on- yy fchuld aan — iemand heb ik deezen mor« 9, gen toch wel in en alt het huis žien gaan, ,, die ongetwijffeld boven moet geweest zijn; „ ma^r'die zal onmooglijk de.Dief zijn." — Men vrieg íiaar: wie dit geweest ware? — „ Het Meisje haar Bruidegom; hij bleef 'er „ eenen geruimen tijd binnen." — Bij deeze woorden verbleekte het arme Meisje, en ver- zekerde, dat hij gewis niets weggenomen kon hebben; maar het Gerichť beweerde , dat ook bij hem onderzoek gedaan moest worden. Men ging *er heen; ook thans was hij weder uitgegaan; maar men doorfiiuflFel- de zijne woning, en zie daar, hctvermisfte kistje was het eertte, dat, een weinigje ver- íloken, in de handen der zoekenden viel. Terftond volgde hem de Wacht aan de plaats, daar hij heen gegaan was, na. De arme Jongeling ontílelde niet weinig, toen hij zich gevangen zag nemeň; doch hij fcheen weer goeds moeds te worden, toen hij vernam, waaroni dit gefchiedde. Hij verhaalde in een oogenblik, wat wij 20 even verhaald hebben; hij beleed, dat hij de deur van 'tvertrekopen- gemaakt , het kistje medegenomen , en een gráp met A •v' 'í. ^:i5r.--*^' ] r. 