Zedelijke verhaalen [by R. Feith].
De Zon ftond in het midden des Hemels: het onmeetbaar tapijt boven mij was zwart als het marmer der Grafíleenen : achter mij IN DEN MEI-NACHT. 51 ;, is met ftoffneeu w bedekt ; flaat de zieltogeude yy het waggelende fneeuwftofje vlak inde kloo- 5, ve aan uwe rechterzijde ^ dan is deftad gered , 5, maar de aardkloot met moord en brand ver- ,, vuld.— Of nog twee van uwe ademhaalingen , „ zo is het ftofje aan de Zon gefmoltep en ds ^, rots verzwelgt het/' Ik hield mijnen adem in — maar de Bij kwam : cen windvlaag voeydehaaruit de klaoveterlin- kerzijde opwaards: zij werdmatenzonkop de punt van de rots neder : in de ftuiptrekkingen des doods floeg ze het fneeuwftofje af ; het ftof- je rolde indeklooveaan mijnelinkerzijde : het nam in zi jnen val nog een , dan nog een , dan we- der een ftofje mede, het werd bal, het werd klomp , het werd Lauwine — keién , fteenen , rot- fen, gebergten rolden over elkanderen — watej:- ftroomen ftortten zich in dien bajert — het ftof fteeg op, waarde toorens geftaan hadden — de Donder ratelde duizendvouwig door de kJoor ve opwaards -^ de ijskegel beefde in zijne grondvesien, en goot nieuwe waterftroomen en nieiLXwe vuurmeiren uit nieuwe fcheuren en uit nieuwe fpiegels. ,, Wend uw« oogtn naar den overgelopenen 5, ftroom in gindfche dieptel" fprakdeftemme, ,, Ik zie een muilezel zwemmen** zeide ik fidderende. D ^ ,, Twee DE D R O O M „ Twee Vorsten hiebben zich verbondeii binnen twaalf maanden hunnen nabuur te overvallen,en zijnrijkonderzich teverdee- len. Die op het dier zat, overbragt het ver- zégeld verbond. De fneeuwftorting begroef hem, het dier tuimelde van de rots in den ílroom neder. Het zwemt aan den oever des nabuurs aan, die overvallen moest worden. De papieren, die het draagt^ verwekken argwaan. Zij worden open- gebroken en ontcijíFerd. Het geheime pian 5, wordt verraden en vernietigd." ^ 5, Wie gij Qok zijt, ik dank u: maar ik „ wil niet meer vraagen. Verlaat mij : want 5, mijne beenderen fidderen.'* ' „ Stierf de Bij dus, op dat de ftad ver- 5, nield wierde?"  dat de driften ons hier ongelukkig maaken, en duizendmaal heeft dit gezegde bij ons het noodlot van de meeste waarheden gehad men heeft het gehoord — — er niets bij gedacht — en bijgevolg eŕ zich nimmeí weér aan herrinnerL Mooglijk is ^een der miúfte oarzaaken hiervan onze bckgchlij* ke gewoonte, om , zonder het verftand te verlichten, zonder te overtuigen^ in eene algemeene ílelling te beflisfen, wat eigent- lijk door geene algemeene ftelHngen beflist kan worden ; wat om kracht te doen, op ieder bijzonder karakter zou moeten toege* pást worden; en eindelijk^ wat, in eene al* gemeene ílelling beíboten , aan zo veele we» zenlijke en ingebeekle uitzottderingen onder- hevig is, dat de Eigenliefde, zelfs bij den .allerb«ílisíendften toon van den Zedenmees- D 4 ter. 5^ EMÍLIA. ter , altijd zeer wel het middel zal weten te vinden, ora ons in de plaats te ftellen, daar de uitzondering volkomen op flaat. Zeg aan een' Jongeling: „ hoed u voor de Liefde ! — de driften maaken alleen on- gelukkig, en onder alle de driften telt de Liefde de meeste flachtoflFers." — ^ Hij zal u geloovenj, dat is, hij zal uw gezegde in deszelfs waarde laaten,zo lang het hem on- verfchillig blijft u al of niet te gelooven. Maar naauwlijks is žijn hart door twee fchoo- ne oogen geraak t, naauwlijks voelt hij de eerfte ftreelende aandoeningen der Liefde, of hij vindt uwen regel aan tallooze uitzon- deringen onderhevig, daar zijn geval zeker geen van de geŕingften van uitmaakt Sc- linde is zo beminlijk zo onfchuldig, zo deugdzaam; zijne liefde voor haar EMÍLIA. 57 ,— vermaagfchapt aan de onílofFelijke wae- reld en eindigt altijd met grooter, met .edeler, te maakeii. — — Zie daar den al- gemeenen regel krachtloos voor hem voor hem, die in 't geval is van elken recht- fchapen Jongeling, die bemint; het voor- werp zijner liefde zal toch altijd in zijnc feetooverde oogen eene Selinde zijn. Maar is het dan niet nuttig der Jeiigd vroeg algemeene grondftellingen in te pren- .ten,om haar in eens meťzoodanige gevoelens gemeenzaam te maaken en als te doortrek- ien, die haar voor een geheel leven tot cen richtfnoer kunnen verílrekken, en wel- ke anderen niet dan na herhaald onderzoek vinden. Ja, het heeft zijne nuttigheid, maar -dan alleen , wanneer de regel niet enkel door het geheugen, maar door het verftand en hart teflFens aangenomen is; wanneer zjj naamlijk bij de jeugd op eene gegronde menfchenkennis rust; zo, dat ze uit haare eigen kunde en ondervinding ook zon- der nader onderricht op den regel zou gekomen zijn. Anders is de waarheid zel- ve bij haar alleen vooroordeel, en wie is niet in 't geval geweest van onder begun- íliging des eerbied-afdwingenden tijtels van D 5 grond- 58 EMÍLIA. grondftellíngen, met eene enkele waarheid> duizend dwaalingen intezuigen? Ouders! Leermeesters! wilt gij uwe aan* kweekelingen voor de gevaaren der drifteti behoeden, vefmoeidt u dan niet met hvtn te zeggen dat ze gevaarlijk zijn. Dé fterkíle magtfpreuk zal niet langer kŕacht op hunne jeugdige harten hebben, dan hunnfe onverfchilligheid duurt; en juist op het oo- gcnblik, waarin zij beginnen moest te wéí- ken, zal ze al haar vermogen verloorén heb* ben. Maar wilt gij hun waarlijk van nut zijn, leert hun dan vroeg den aart der drif* ten kennen — toont hun j, dat het Sijree^ nen zijn, die nooit raeer bedriegen, nooit meer wonden, dan wanneer zl} op het ftree- lendfte zingen. Geleidt hen door de gefcbie** denisfen der waereld bij de menigvuldigc EMÍLIA. S9 om dat 2e door élk van zelven zal gevon- den worden, om dat ze bij elk de natuurlijke gevolgtrekking van zijne eigcn kunde eii waarnemingen moet worden. Gij vooral, edele Jongelingen! wier har- ten voor de deugd ílaan, wier zedelijk gc* voel zelfs door de gedachte aan verltiding en misdrijf beledigd wordt^ gij vooral, mís- trouwt u van de Liefde ! • Ja, God íieeft het zegel der onfchuid op uwe wangen ge- drukt dan ach! — — ^t is in de eer- fte plaats de onfchuid, de aanvallige, debe- minlijke onfchuid, die voor deeze hartstocht te vreezen heeft. De Liefde, de op zicIi zelve edťjie Liefde, fluipt in geene verbas- terde harten, of in de weinige gevallen,die het tegendeel hiervan aantoonen, laat zij nooít aa te verbeeteren, Voor u alleen is zij ée- ne gevaarlijke Tovergodin, voor u, die ge- trouw aan de deugd en aan haare geheiligde voorfchriften , geen geluk kent, geen genoc najaagt, dan dat in haare fchaduw ontluikt en onder haare bezorging bloeit. Neen, waar zich de Liefde bij u terftond als. liefde ver- toont, hebt gij niets te fchroomen. Haare Jonken zuUen aan uwe voeten in het ftof ter nederzinken, zo dra ze aan de ílrengfle deugd 6o EMÍLIA. deiigd niet gehuuwd is^ zo dra het denkbecld van haar optevolgen de geringfte vlek des misdrijfs aan uwe verbeeldingskracht fchil- dert. Waar gij ze in haare eigen gedaan- te opvolgt, is zij geoorloofd, of uw hart was reeds bedorven, eer ze zich aan u ver- toonde raaar beef, edel^ doch onervaa- rcn Jongeling! bcef, waar ze, uwe deugd kennende , u bij de eerfte ontmoeting terftond ■in eene ontleende gedaante aanlonkt, wasír gij in haar deheiligfte vriendfchap, de ftreng- íle deugd zelve meent op te volgen. In dit geval zal uw rechtfchapen ijver voor de laat- fte alleen dienen, om de liefde zelve krach- ten bij te zetten, om uw hart onlesbaar te doen ontvlammen 5 om u van ftap tot ílap, van oogenblik tot oogenblik, van het rech- te fpoor, al dweepende voor de deugd ea E M I L I Ä. <Ji voortgédarteld hebt, maar die nu louter door- nen, en afgronden bij afgronden vertoont, en mooglijk in zijn geheel ook niet meer voor u open ílaat; — =— of voor dat •gij u werkelijk op den bodem des diepílen afgronds onherftelbaar weder vindt. Het volgend na'ive verhaal, op de kennis van 't menschlijk hart gebouwd, zal deeze treurige waarheid meer bevestigen, dan ik met alle mogelijke koele bewijzen zou kun- nen doen. Gelukkig zo het hier en daar eene enkele edele ziel met de natuur der -driften, en vooral met die der Liefde , meer bekend maake , en haar in den nood behoede, dat de ftreelendfte, en door eene moederlij- ke Voorzienigheidj ter verzachting der on- dermaanfche rampen^aan den mensch zo gun- ftig verleende, hartstocht, voor haar niet ee- ne onafzienlijke keten van ellende, traaneft^ en wroegingen worde! De Erfprins van *** was een llevenswaar- dig Jongeling van zes-en-twintig Jaaren^ ^ijn gelaat bezat een' trek van gehikzalig- hcid, welke hem terílond op het eeríle ge- zicht ^'v 62 EMÍLIA zicht aanbevaL Zijn gedrág wedcríprak zíjn gclaat niet, en zelfs wannccr men wist dat het de Erfprins was, zo had men hem het hart geopend, eer men er op dacht. De overkdcn Graaf S** had het opzicht over zijnc opvoeding gehad, en^ de Kwecke- ling decd den Lecrmecster eer aan. De Prins was geen geleerde, maar hij had inzichteft. De Priha fprak niet veci van edele gevoe- Un$ , maar hij bezat cr welken. Men maak- te fomtijds in 't geheim cene vergelijking tuarfchen hem en zijnen Vader, den regee- renden Vorst,cn deeze vergelijking viel alr tijd tot nadeeJ van den laatften uit. De Prins fchuuwde de kringen, daar zich de Dames in bevonden, niet. Hij bejegen- de ze met achting, was vrolijk in haar ge- zelfchap, en boertte er zelfs wel eens mede EMÍLIA. 6$ „ Ten minsten, zei dan altijd de Herto- gin van A. met nedergeflagen oogen, ten HÚnften moet liij zijne verbindtenisfen zttt geheira weten te houderĽ* De Hertogin van A. was graag met dea Erins op 't wDord geweest, Men wÍ5t dit, en raen nam zich de onfchuld des Prínfea ílechts des te vuuriger ter harte. De Prins. was ook werkelijk onfchuldig, want hij had nimmer bemind. Dan wie hedesa avond zijn hart nag bezit, kan het nixMľgen tegen dea middag verlooren hebben. De Vader van den Prins liet zich en het Land door eenen Gunfteling regeeren, die het geheitn bezat ora het Volk jaarlijks eenen nieuwen la&t op te leggen en zich zelven jaar-r lijks eene nieuwe heerlijkheid aantewerven. De Pnns was van het raorren dQs Voíks onderricht; hij beklaagde zijnen Vader en was misnoegd op átn Minister. Maar hij kende de onbuigzaamlieid zijns Vaders, Hij begroef zijne inisnoegd&eid in zijn iart en zweeg. De Minister wist, dat hij van den Prins verdiende gehaat te wofden; hij haat- te hem bij gevolg áes te hartelijker. Een der gevolgen van deezen haat was, dat er federt eenijge jaaren in het gedrag van den Vorst on> ^4 Emília: omtrent den Prins eene zekere foort vaa koelheid heerschte, van welke men zich iní de Hoofdftad reeds duizenderlei tegenftrijdi- ge Anekdoten verhaald had , en dat de Prins žich thans meest op een Lustflot ophieldt, dat tieň mijlen van de Hoofdftad verwijderá was, welke hij voortaan niet dan op z.eke-^ re, buitengewoon feestlijke , dagen bezocht. \ Hij vergat op dit Lustflot zijne misnoegd-^ lieid en zijne kwelling; hij doordacht de ©ntvverpen, die hij bij zijne aanftaande re- geering ter uitvoer wilde brengeh; hij lei zich eene kleene Hermitage aan, en hij fchaam- de zich niet , met een duitsch Boek in de hand, dikwerf in dezelve gevonden te wor- den. Hij had zich van lieverlee zo zeer met de eenzaamheid vertrouwd gemaakt, dat hem eindelijk zelfs de kleene hofftoet, dien hij E M I L I A. 6s omtrent zijnen Vadér hield, hem van het al* gemeen misnoegen over den Minister te on- derrichten. Hij hield om een geheim verhoor bij zij- nen Vader aan; hij bekwam het, en maalde hera een getrouw tafereel van den toeftand der zaaken. Hij fprak lang en met vuur, niaar hij íprak in den eerbiedigften toon en met de tederfte verfchooning. De Vader zat gelaaten, hoorde zonder een fpier te ver- trekken, en liet hem ongeftoord uitfpreeken. ' ,, Gij zult mijn befluit vernemen" zei de Vorst toen de Prins geeindigd had, en gaf hem het teken,dat hij zich verwijderen kon. Eenige uuren daarna trad een Page in het vertrek van den Prins, en overhandigde hera een verzegeld handfchrift van den Vorst. De inhoud was: „ dat men met genoegen žien zou dat de Prins zich tot op nader be- vel op het Lustflot R... begave, en hiertoe morgen vroeg bij de opwachting om verlof aanhield." De Prins zuchtte en onderwierp zich eerbiedig aan 't bevel. Hij verzocht den volgenden dag zijn affcheid in de te- genwoordigheid van een talrijk Hof, werd van den Vorst zeer genadig ontflagen, en reisde nog den eigen middag af. Hij had, I. DEEL. E. om 66 EMÍLIA. om zich van den last der hoogheid zo veel mooglíjk te ontdoen^ niemand met zich ge* nomen, dan de allernoodwendigfte bediening, en hij nam nog boven dien, zo dra hij bui- ten de poort der Hoofdftad kwam, den naam eens Graaven van R. aan, welken het Vor- ílelijke Huis voormaals mede in zijnen tijtel gevoerd had. Het Lustflot R. lag dertig mijlen van de Hoofdftad, na aan de grenzcn. Het was meest de . woonplaats der Vorftelijke Wedu- wen,en ftond federd eenigen tijd ledig,wijl er geene voorhanden wáren. Het had een íchoon Perk, dat zich bijkans tot een duit-^ fche mijl in de lengte uitftrekte, en in 't welk de Natuur en de Kunst elkander zus- terlijk omhelsden. De Prins kwam op een der fchoonfte da* EMÍLIA. (J7 2ô zttľ aan , en d^ af wisfelingen in het zet ve wáŕett äikwerf zo verFasfehemie, dat het (fen Prins recht goed om 't hart wierd, en dat hij zeer fpoedig de geheele Hoofdftad i!net haare ftormen en kabaalen vergeten had. ÍTij volgde de voetpaden , za als zij zich aan- boden, en zijne bezigheid waš, dat hij zich alle tieň treden een lievelingsplekje verkoor, 't welk hij weinige oogenblikken daarna we- der afzette, om een volgend tot deeze waar- digheid te verheffen. Hij had op het flingerend voetpad bijna een uur lang gegaan, als hij ijlings jammer- lijk fchreien hoorde. Hij ijlde naar de plaats , daar het gefchrei van daan kwam , en bleef plotfeling ftaan, als hij aan de over- zijde van eene finalle, over gladde keien ruifchende, beek een kleine boeren jonge ge- waar werd, wiens gantfche hand met bloed bédekt was, en met welken zich eene ran- ke vrouwelijke geftalte recht ijverig bezig hield, die in een allerliefst wit negligee met bleekgľoene linten gekleed was, en een rond- hoedje met eenen fchoonen waaienden veder- bo5 .op had. Zij fcheeň van een' heuvel af- geijld te zijn, welke zich van de beek af Verhief , en op wiéns top eenige dennen ge- E a plánt 68 EMÍLIA. plánt waren. Ten minften leunde zich te* gen dQQze dennen, in de gedaante eener hal- ve maan, eene bank van zooden, op welke een boek, een werkzak en een zonnefcherm lagen. Het aangezicht der Dáme kon de Prins niet žien, wijl ze van hem afgekeerd ftond. Hij trad terftond achter eenige ílrui- ken, om ze door zijne verfchijning niet in verlegenheid te brengen. Uit de antwoorden, die de kleene knaap van om en aan de zcs jaaren huilend en ker- mcnd op de vraagen der Dáme gaf , vernam de Prins, dat de arme Jonge Mei-blocmen gcplukt had, dat hij een Wcspcn-nest te na gekomen was, dat hij 't had willcn ont- loopcn , dat hij in 't loopcn over lets geftrui- keld had, -en dat hij zich door den val in een' doornílruik de gantfclic hand vcrfchcurd EMÍLIA. 69 detí Prins toe; zij bukte zich om haať kou- feband te ontknoopen, en de Prins bekwam eene allerlieffte witte zijden kous te žien, in welke de fchoonfte voet ftond , dien im- mer een Prins gezien mag hebben. De Prins kon zich niet verwijderen, de- wijl híj vreezen moest geruisch te maaken en ontdekt te worden; maar uit eerbied vooŕ den fchoonen voet wendde hij d.e oogen vau • denzelven af. Hij blikte erdaarop weér heén, om te žien of de Dáme vaardig ware; maar zij had bij alie ongeluk in den angst den ftrik toegehaald , en knoopte en knoopte, en kon er geen einde aan vinden. Zijne oogen vertoefden thans langer dan de eerftemaal; ten laatften bezon hij zich weder, en trok ze er van af. Hij keek ten derdenraaal naar den fchoonen voet, en bezon zich niet we- der. De Dáme knoopte nog lang. De klee- ne knaap fchreide, maar de Prins hoorde hem niet fchreien. Eindelijk was het lint los. De Dáme keerde zich weér om, hcr- ftelde het verband, dat inmiddels los gegaan was, en bond het met den blinkenden ge- ftikten koufeband vast. Zij vrieg aan het Kind, wien het toebehoorde, en beval het naar huis tot. Moeder te ijlen. Het Kind E 3 liep 70 EMIL I A. liep heeti , en geduurende dat zij weer dea heuvel op naar de zoodenbank fteeg, näm de Prins zijn' flag waar om zich ongezien te verwijderen. Hij was naauwlijks honderd fchreden ver,^ toen zich een open plek voor hem vertoon- de, aan wiens rand het kind heen liep. De Spiritus mogt eerst recht a^nvangen te wer- ken , het kind fchreide immer heviger, bleef eindelijk ftaan , reet het gantfche verband los, liet den doek beneffens deti fchoonen koufeband liggen*, en liep weg. Het lint kon toch niet zo liggen blijven — het zou in kwaade handen kunnen vallen — ergens een Praaler kon er eenmaal misbruik van niaakeií — het was pligt de zaak voor te komen. — De Prins ging ôp de plek toe. Het ar- me lint, dat nog voor weinig oogenblikken EMÍLIA. 71 treflFelijk. Het was een roozenftruík , die knoppen en half ontloken roozen droegi aan beide zijden bloeiden nederige Vcrgeeí- mijniet. Hij had het lint eenigen tijd be- fchouwt, toen de Vergeetraijniet bijna aan- vingen hem verdrietig te niaaken. Hij gaf zich om den bánd die moeite, en wie wis? dan of dezelve niet het gefchenk eens gehe^'men Minnaars ware — en of hefti deeze gehei- me Minnaar niet, veelligt wel 't eerst, om den fchoonen vpet geflingerd had — of ook wel een openlijk verklaarde Geiiefde — of wel zelfs een Gemaal. — — De Prins ba- floot den bánd te laaten blijven, en ftrekte de hand uit om hem aan den naasten itruik te hsngen. Maar de trek, dat zich de Dáme van eenen zesjaarigen knaap afwendde, om den bánd van haaŕen voet te ontknoopeij, en van eenen voet, daar zich ecne Prinfes niet over behoefde te fchaamen -r — - die •trek was toch zo geheel maagdelijk. De Prins beizag het lint nog eenmaal, vouwde het te faamen, voermet-de hand naar den zak, en ftak het in'zijn' boezem. Hij ging verder, eakonhet niet recht eens met zich worden, of h.ij het lint durfde E 4 be- 74 EMÍLIA. te ftellen. Hij ftond op en trad in 't vén« fter. De koufeband lag daar en flikkerde in het ftarrenlicht* Hij zag hem lang gedach- tenvol aan. 5, Meenig een bezate u liever met bewiL líging uwer mcefteresfe** zei hij ein- delijk half luid tot den bánd. „ Ik geloof zelfs dat meenig een u in zo een geval kuschte" — voegde hij er een wei- nig laater bij. Kort daarop was het lint met een* kusch bedekt, en de blinden werden toegeworpen, ten einde men voor zich zelven yerbierg, wat men gedaan had. 5, Maar, ving de Prins op eens fpotachtig aan, wie weet hoe fpraakloos hetdoodeoog is! — — en het verftand? — — en het hart?*' Hij wierp het arme lint met erger- E M I L I Ai 75 wterkelijk fchooner, dan alte de Ijievelings- ptekjes^ die hij zich gisteren uitgekoozen had. lamiddels was het hem toch^ als of er nog iets aan haporde, fchoon hij zich dat iets zo terílond niet te noemen wist. Hij had eenige oogenblikken gezeten, en was ongevoelig diep in gedachten gezonken, als op eens de Graavin ,, Ha'*! zeide, en haar bo€k uit de hand liet vallen. Zij kwam van den kant^ dien hij den rug toekeerde, en zij had hem niet eer kunnen bemerken , wijl hij tegen een Den leunde , en zij nog boven- dien in een Boek las. Zij was op het ou- verwacht gezicht eens jongen, fchoonen, Ridders aan deeze plaats zo ontfteld , dat haar de knie weigerde te draagen. De Prins had Tan verbaasdheid naauwlijks zo veel kracht, dat hij opftaan, en haar den arm aanbieden kon om ze naar de zoodenbank te voeren. De Graavin kende den Prins niet, wijl ze federd haar achtfte jaar nimmer haare kranke Moeder verlaaten had, die federd haar ongc- luk niet van haare goederen geweken was; en de Prins wist verder niets van de Graa- vin, dan dat zij het eenig kind was, en y zo als hij zich nog uit de gefprekken haarvS Vaders herinnerde, emilia heeten moest. Emi- 7^ EMÍLIA. Emília had wel gisteren avond gehoord,' dat 'er een vreemd Heer op het Lustflot aan-^ gekomen was; maar de Prins, die den na- biiurigen Adel te verílaan wilde geeven,dat hij zich aan alle opwachtingen ontzeggea moest, had tetftond bij zijne aankomst zulke maatregelen genomen, dat hij ten minften in: de eerfte dagen niet verraden kon worden. „ Erger u niet, mijn Heer! zei de Graa- vin met een aantrekkelijk glimlagchje, dat zwakke Mcisjes een weinig fchrikachtig. zijn." 55 Schoone Graavin f. . . zei de Prins , maak-. te eene buigiňg', vergat wat hij zeggen wil- de, en verftomde. Emília ftond verlegen en zag hem na-^ vorfchende aan. Hij kon den blik van haar oog onmooglijk verdraagen en zag ter aarde. EMÍLIA yj -T--Graavin emilia van S.voor de tweede* maal te žien.'' Dit yoor de tweedemaal ontviel den Prins tegen zijnV wil: zijn kleur verhief zich zeer merkelijk toen het 'er uit was. „Voor de tweedemaal ?''vrieg de Graavin vriendelijk , maar in een' toon , als of de Graaf zich noodwendig vergisfte. J, Gisteren voor de eerftemaal, fchoone Graavin? — maar gij waart met een liefde- werk bezig, en ik verwijderde mij uit eer- bied, om u niet te ftooren/' Emília A s wangen vingen aan te gloeien, en haare blaauwe oogen zonken befchaamd ter aarde neder. Zij ftond op, wierp den Prins eenen halvert blik toe, en maakte hem eene buiging. 55 Ik vergeet dat ik u heden geftoord heb, Heer Graaf 1" Zij verwijderde zich, en de Prins was zo getroflfen, dat hij niets kon ' antwoorden om haar te rug te houden. Emília had gisteren berouw gehad, dat zij in den angst haať koufeband weggegeven had. Zij was naar huis geijld, en had tot de Ouderen van 't kind gezonden, om het lint te rug te laaten vorderen. Het kind had 78 EMÍLIA. had alles beleden. De Moeder was het tiagé- gaan, en had wel den witten doek gevonden, maar geen koufeband. Emília wilde hem deezen voormiddag zelve zoeken, wijl de vrouw met al haare moeite hem dan nog ligt kon voorbij gezien hebben. Zij was buiten zich toen ze hoorde, dat ze befpied was geworden , en zij verliet flen Graaf met eene foort van gevoeligheíd. Zi] vervolgde den weg, dien het kind moest genoomen hebben; zij zocht en zocht en vond niets. Maar mooglijk had zij ook niets gevonden, fchoon het lint nogwerkelijk op den weg gelegen had. De goede Graavin werd van tred tot tred verftoorder. — Als nu veelligt de Graaf zelf den bánd gevonden had? — en als hij nu misbruik daarvan maakte? Maar iíeen! de EMÍLIA. 79 geheel niet mis gewasfen. — Ondertusfchen kon hij den bánd ook wel niet hebben — en waarlijk, zo hij hem al had, waš het toch beter dan of dezelve in flechter handen ge- vallenware. Maar foeilals hij het lochende, zo was het toch werkelijk niet hupsch; — * neen , dat was werkelijk niet hupsch , — zo wel gemaakt te zijn, zulke aanminnige gelaatstrekken te hebben, en zo onedelmoe- dig te handelen! De Prins zat ondertusfchen nog op de zoodenbank, en was kwaad op zich zelven, dat hij van louter verlegenheid de Graavin van haar lievelingsplekje verdreven had. — Mooglijk kwam zij nooit weér naar deezen Dennen-heuvel, — mooglijk mijdde zij in het toekomende zelfs het geheele Perk, — en mooglijk was dit Perk het eenigíle ge- noegen, dat emilia had! — maar werkelijk EMiLiAAS mond — emilia as wangen — haar voorhoofd haare oogen voor alle dingen haare oogen, waren de fchoone vormen waardig , in welke de Natuur het geheele overige ligchaam gegooten had. Hij had voor emilia het boek, dat haar ôntvallen was , opgenomen, en zi5 had het neíFens haar op de bank gelegd. Zij was reeds 8o EMÍLIA. reeds lang wcg, toen hij eerst bemerkte; dat zij het vergeten had. Hij floeg het op, ^t waren de Idijllen van gessner. 't Zou onaartig geweest zijn het boek zo te laaten liggen;hij nam het tot zich,om het haar te overhandigen, als hij ze onderwegen aan mogt treflFen ; zo niet ^ dan kon zij immers vermoeden, wie het had, en mooglijk liet ze zich nog eenmaal žien. Kwam zij ge- heel niet weér in 't Perk, zo. kon men im- mers eindelijk door een' bediende laaten vraagen : of dat en dat Boek aan de Graa- vinS. toebehoorde? hij ging voort hij zocht, maar hij vond niemand. Niet om EMÍLIA te žien, niet om ten rainften onder e milí a as lievelingsdennen te zitten; maar louter om de ondraaglijk lan- ge uuren te ontwijken , die hem gessners E M I L I A. 8r fteunde met de rechterhand haar hoofd, en de linker lei onachtzaam op den fchoot. De Prins kwam optreden. Emília werd hem gewaar en haar hart klopte met luide flagen. Het was haar als of haare wangen in laaie vlám ftonden. De Prins zag emixia op de bank zitten^ en het ontbrak hein bijna aan lucht, om den kleinen zachtafh^ngenden heuvel te beklim- men. Hij beleed símhyí dat hem dit op het aanfchouwen eener Dáme nog niet gebeurd ware; maar hij zeide zich niet minder, dat hij zich ook nimmer zo onaartig tegen eene Dáme gedrajgen had. Hij bad voor alle din^ gen om vergeeving voor dit gedrag, en hij betuigde zijne blijdfchap, dat e milí a des niet te min geen' haat tegen haar lievelihgs- plekje opgevat had. Hij zei haar, dat heur boek in zijne handen was, en hij gaf zijii leedwezen te kennen , dat hij het niet bij zich geftoken had. Hij wenschte het haat in eigen handen over te mogen geven , cA bad om haar bevel op welken dag heť'ge- íchieden zon. Hij verklaarde , dat hij ontroost- baar zou zijn , indien de Graavin om zijnent* wil het Perk vermijdde, en beloofde zelfs I. DEEL. F . ein- 82 EMÍLIA: eindelijk , dat hij zich nooít weer tot op deeze hoogte in hetzelve verliezen wilde. Emília zag ijlings naar den Prins op ^ haar blik trof zijn oog, toefde daar een weinig^ en zonk toen langzaam langs den Prins af op de diamanten fchoengespen. De Prias voelde zich als getroffen^ en het was hem als of hem zijne belofte berouwde, maar nog was hij raftt:?Bijn berouw zo on- fchuldig, als EMIL I A^áaefew haare blikken. Emília was zo fchoon en zo vol van vertíouwen : de Prins was zo fchoon en zo vol van befcheidenheid ; men plaatste zich n^ast elkander; men fprak ongemerkt van weéf, Zion^ boom-bloeifelV brommende bijén en klagende nachtegaalén-^ als ijlings - — --de Zon t^íi minften eenige uuren vroeger dan ge- nroonUjk Qnderging. Men nam affcheíd, men EMÍLIA. 83 * Weér omgekeerd, en ftond met ineengeflagen armen om haar na te žien. Zij verdween ein- delijk achter 't bosch, en de Prins verwij* derde zich. Dien nacht liet zich de fchoone voiet niet weér zienjmaar even alsHamlet uit alle hoeken den geest -zijns Vaders roepen hoorde^ zo zag de Prins uit alle hoeken een paar blaauwe oogen voortblikken. Het was juist de blik-, met w^ ken hem deeze oogen aangezien hadden^toen hij E MiL I A beloofde nooit weér tot den Den- nenheuvel te komen. De oogen fcheenen nu eens om iets vriendelijk té vraagen, nu pm iets te fmeekerfj.en dan weér zich over iets te bezwaaren. Debiik drong di^pin 'tjhgrt, maar de geheele geest vaa denzelven was niet zo gemaklijk in ^eene fpraak over te brengen. Emília ftOBPä nog tot middemacht in liaar flaapvertrek voor 't venfter, Én zag naar de blinkende ftarren. Zij wist gantsch niet waarom haar het hart zo beklemd was , en waarom haar deeze beldemdheid te gelijk zo veel vermaak cn^o.veei fmart veroorzaakte* In het eene oogenblik vreesde zij voor den dag van morgen ; in jbet andere verheugde zij 'er zich over. — r^ Eigentlijk diende zij haare Mdeder wel iets van haare nieuwe ken- i i . F 2 nis 84 EMÍLIA. nis tezeggen,maar deeze kennisnlaaking was immers zo onfchuldig — en wie wist ook wat zich dan haare Moeder voor zonderlin- ge begrippen daar van maaken kon. Kortom, £ milí a befloot den Graaf woord te houden, en fliep, zo als men flaapt, wan- neer men zich moede gezonnen heeft. Denmorgen daarop ging de Prins zitcen, en fchreef het volgende: 5> SCHOONE GRAAVIN! 99 „ Ik ben zo gelnkkig geweest van deezen kostbaaren koufeband te vinden. Zonder ,, uw weten, maar op de onfchuldigfte wij- ;, ze , heb ik twee der fchoonfte handen hem de laatfte maal van een der betove- >> rendfte voeten zíen losknoopen. Gij kunt EMÍLIA. 8s i, de vrijheid van aan beiden dit briefje te „ voegen. ,, Gij weet wat de zodaanige voor een ,, recht heeft, die op zulk eene wijze als ik 5, in het bezit van den koufeband eener ^, fchoone Dáme komt. Men is natuurlijker- „ wijze bevoegd, om, of deezen hupťchen „ bánd te behouden, of hem weder aan 5, oord en plaats aan te binden ; maar ook 5, van dit recht ftaa ik af , zo om dat ik niet J, wenschte, dat zulk een nieuwe bekende^als „ ikben, bij u ergens in eenige verdenking ^, viel , als om dat ik niet graag den gering- ^, ften inbreuk op de' eifchen des gelukkigen ,, doen wilde, die van u de vergunning ver- ^, kreeg, om u deezen bánd, met zijne Ver- 5, geetmijniet, te overhandigen. 5, Ik zou buiten mij zelven zijn , wanneer w gij voortaan den ftillen oord wildet ver- ^, mijden, die uwe wooning, fchoone Graa- 5, vin! 'ZO nabij ligt, en welke , gelijk ik „ gisfen kan, u tot hier toe zo waard ge- 5, weest ik. Ik zal het voor een verbód hou- „ den , van mij immer weder in het Perk te ,, laaten žien, als ik u niet morgen , of op ,, den eerften fchoonen achtermiddag,op uwe F 3 :>9 zoo- 85 EMÍLIA. 5, zoodenbank •-- ten minften van verre ,, zitten zie.'* ^KAÄEL, GRAAF VAN R. Na den eeten nam de Prins langzaam emi- X.IAAS boek, veel gezwinder zijn briefje, en veel langzaamer emiliaas koufeband. Hij floeg een vel papier om alles, ftond dan nog een weiníg en zon — en zegelde eindelijk. — Hij fcheurde eenige oogenblikken daarna het paket nog eenmaal los , bezag al de ftuk- ken, leide ze weder te zaamen, zegelde nog eenmaal, en ging voort. Hij toefde een uur op- de zoodenbank: EMÍLIA kwam niet hij toefde nog een uur: EMÍLIA kwam nog niet. Hij was ver- drietig, ftond op , ging eenige keeren heen en weder , en greep juist het paket om 'er EMÍLIA. 8r het zelfs voor, als of 'er in haare kleding, en in haar geheel optooifel, nog niet zo veel keus geheerscht had. Men groette zich. — Emil ta trilde — de Prins ftamerde iets , dat vniet te verftaan was. Beide waren in zichtbaaren angst. De Prins reikte haar cindelijk ftilzwijgend den arm en voerde haar ^o op den heuvel. Men zat eenige oogenblikken ílom naast elkanderen. De Prins plukte de ílrook van zíjn overhemd uit fatfoen , en de Graavin verwarde haar gaaren. Eindelijk ving de Prins aan te fpreken. „ Wij hebben werkelijk eenen fchoonen dag, PrinfesT Zij fprong op. ,, Heer Graaf ?" zei ze — Prinfes ? — „ Heer „ Graaf r De Prins fchrikte, dat hij 'er van in een kromp. Emília had zich aan zijne zijde ontrukt, en ftaarde hem aan. Zij wist in 'c geheel niet wat zij van den man denken moest. De Prins herftelde zich zo veel hem doenlijk was. 5, ô Graavin ! verfchoon heden'' ving hij weder aan, en wrong de handen. 5, Gij ziet — ik heb heden — ik ben thans -— • F 4 ik 88 EMÍLIA. ik was op dit oogenblik niet bij mij zelven. Heb de goedheid, fchoone Graavin! uw boek te rug te nemeň. Het zou onaar- tig zijii — waarlijk het zou onaartig zijn — wanneer ik u heden met mijne verftrooide hou- ding langer tot last wilde zijn.'* Hij ftond op , maakte eene buiging, en vcrwijderde zich,zander eenen enkelen keer om te žien. Emília wist in geenen deele wathaarover- kwam. Zij zag hem betŕoffen na^ zo lang hij haar in 't gezicht bleef moest zij boos op den man zijn^of moest zij medelijden met hem hebben? — Zo eensklaps weg teijlen^zonder eens een' tegengroet af te wachten? en toen hij gisteren weg ging^kuschte hijzelfs de haud wanneer de man mooglijk bij wijlen buiren westen geraakte? — en hoe EMÍLIA. 89 de verkeering onttrokken^en was ophet Lust- flôt gekomen , om in dit romaneske Perk, aan zijne zoete droomen, ongeftoord bot te kunnen vieren. ,, De arme Graaf* zei Emili^ overlúid, en een diepe zucht ontfnapte aan haaren geprangden boezem. 5, In eene hooplooze liefde zich te verlie- zen'%voegde zij 'er wat laater bij. Zij zat tegen den rug van de zoodenbank ge- leund : haare eene hand onderfteunde het hoofd, de andere fpeelde met het zegel van 't paket, dat de Prins te rug gelaaten had. Het zegel ging eindelijk los. Emiliaas hand wikkelde tot tijdverdrijf ook den om- flag open, en bmilia gaf eenen luiden kreet , toen o e s s n e r , haar koufeband , en een briefje van haaren fchoot op het afgeval- len Dennenloof zonken. Zij moest eerst tot haaren adem komen , eer zij naar iets grijpen kon. Zij overleide ■■ befloot in de eerfte plaats den bánd in ze- kere bewaaring te brengen , ftrekte de hand uit, en hief in de eerfte plaats den brief op. Emília bezag hem van alle zijden; haare hand beefde ; eindelijk ving zij aan te le- zen; maar zij had gedaan met lezen, en zij F 5 wist so EMÍLIA wist geen ,woord van alles wat zij gelezen had. -' — Zij las voor de tweede xnaal , z^ las voor de derde maal, en zij wist ten min- ften iets. . DeKoufeband en GEssNERlagen daar on- dertusfchen aan haare voeten , en de fchoone Koufeband fcheen recht in zijn fchik te zijn, .dat hij zijne wieken over de Idijllen verhef- fen en in het zachte lenteluchtje 'er over heen . wapperen durfde. Emília kon niet inzien — ■ — - kon niet begrijpen zij had in 't geheel geen blijvens meer. - gegaan, zonder den brief. Zij bleef onderwegen nog eenige maalen ftaan , trok den brief uit den gaazen halsdoek voor den dag,en vlooghem met de oogen van Zij was bijna naar huis iets mede te nemeň 9 dan EMÍLIA. 9s mooglijk anders zij moest — '^ — ja, zij moest haar g^heim aan iemand openbaa* ren,' moest vraagen, wat haar aanging^ hoe 't haar ware • • moest eenen vriend- fchaplijken raad hebben of ten minften iemand , die deel aan haare gewaarwordingen name. " Zij befloot nog dien zelfden avond haar hart in den boezem van haare ka- menier uit te ftorten. Emiliaas kranke Moeder was'-ftreng, niet wijl ze emilia benijdde, maar wijl ze EMÍLIA beminde. Het gezelfchap der jon- ge Graavin beftond geduurende drie maandea van 't jaar in eene Nicht, die gewoonlijk met het einde van den zomer kwara, en met den aanvang des winters weer vertrok. Buiten dien tijd had emilia niemand om zich, dan de Meisjes van het dorp , die nog niet naaién of breiden konden; maar thans heersch- ten de pokken in den omtrek , en niemand liet zijne kinderen gaarn buiten 's huis ko- men. Emília, haar Kamenier, en de Ka- menierhaarer Moeder, hadden beurteling de nachtwacht bij de Zieke. Wilde emilia thans frisfche lucht fcheppen, zo moest zij alleen gaan. Haare Moeder ílond haar dit toe, of veeléer, zij beval het haar zelfs. Maar ^1 EMIL I A. r Maar dit maal kwam emiliA eenigc uureií laater te rug, dan zij beloofd had. De oude Graavin was heden wat verdrietelijk; emi- XI A ontving eén verwijt, en zou nog boven- dien deezen nacht niet waaken , niettegen- ftaande het haare beurt was. Deeze verwelkoming floeg de veryoering, met welke EMÍLIA te rug gekomen was, een weinig ter neder. Zij verloor den moed, om haar geheim te openbaaren , en ze befloot het als nog een geheim te laaten blijven. Zij verzocht haare Moeder ootmoedig om vergiffenis ; ze beloofde in het toekomende oplettender te zuUen zijn, en ze verkreeg feindelijk verlof om te mogen waaken. En nu had zij deezen nacht door tijd genoeg , om haať brief te lezen, te herlezen, te be- ftudeeren en van buiten te leeren. EMÍLIA; s^ cetíe zo zonderlinge wijze te rug? — en als de voet werkelijk zo betoverend was ,als hij zeide, waarom geraakte de Graaf dan niet in verzoeking, om zich van het onfchuldige recht, daar hij van fprak , te bedienen? — en dat alles afdeed — de wending, die hij nam, om met eeren van zim recht af te Ihan — was die niet zo onuitQtteeklijk ge- dwongen? — maar juist! hij wilde zich aan geene ontrouw omtrent de Prinfes fchuidig maaken. Emília had nog eenigen tijd gezonnen^ tden zij over elke wending, bijna in ernst, boos werd. Zij , had dit paar Koufebanden • op haaren laatften verjaardag van haare Nicht ontvangen, en de Nicht had de linten met haare eigen . handen geborduurd. De Graaf fthreef, dat hij in geene vreemde rechten grijpen wilde , en doclde voomaamlijk op dq Vergeetraijniet. Emília vond eindelijk, dat hij de banden wel geheel voor het gefchenk éens Minnaars hield , en het fcheelde wei- nig 9 of zij had de gelofte gedaan van den Graaf nooit weder te žien. De zon trad juist in haare volle pracht uit het oosten^toen e m m a to t befluitvan de zaak het met ^ich eens wierdj^— voor- y-'. eerst. 94; E M I L I a: eerst, om den Graaf op ergens eene wijze zijne dwaaling te ontnemen: — — en ten anderen, om hem daarna voor altijd te mij- den. Zij lei zich met dit bcfluit teŕ rust, en ftond met het zelve. \ýeér op. De Prins had gisteren EMiLiAzederdeen kleen half uur verlaaten^toen hij zich in een van de Grotten des Perks, op eene Rotfen- bankjwedervond. Hij was *er binnen getreden zonder het te weten , en hij zat met het gci- zicht naar een bron gekeerd, die uit de rot* fcn ontfprong, zonder dezelve te žien. De Genius van 't Perk had hier uit de rotfen eerf tempel voor de Godin der Zwaar- moedigheid gevlochten. Aan den ingang ftonden twee Cijpresfen. Over het topge- wclf ilingerden zich xanken van Klimóp en van wilde Hoppe, langs een kleen bosch* je van zwarte doomífaruíken, naar boven, ,, Dat is mecr dan bloot welgevallen aau „ haať* — ving de Prins eindelijk tot zich zelvcn aan, en onderíleunde zijn voorhoofd met de hand. „ ^Vaa^lijk, dat is meerľ* — voer hij, na eenig ftilzwijgen, voort — ^ het is Liefde » — bij God, het is Liefíier Hij nam den hoed met den knoop van bril- Ŕ M I L í Ai 9^ brillanten , zette hem voor zich op dcn fchoot, en bezag hem, ,, En ik Prins ! — en zij onfchuldig! ^ En ik Erfprins — en zij nooit mijne Ge- ^ maalin I" Hij zuchtte en ontdekte de klaare, reine, zachtmurmelende bron, Zij was helder als EMiLiAAS oog — zuiver als emiliaas blikken, — en orivervalscht als emiliaas oníchuld. 9, Bij Godr ving hij weder aan „ 't is een y, Boôswicht, die deeze bron beroert!*' Hij nam zijn' hoed, zette hem op, en trad naar de hoogte, om de grot te verlaaten. De bron ftoorde zich niet aan den Erfprins, zij murmelde en ruischte , en ging voort met haare bezigheden te verrichtien. „ En gíj zo^ víijtigr' - — bleef hij ftaan ,, en ik een leeglooper — een leeg-* looper, die céň Vorftenďdm regeeŕen moét -— — een iéejgboper, 4ie fchoone onfchuldi- ge fchepfeis verieidt!** Hij verliet de gŕot, en de beíde Cijpresfen vielen hem in de oogén. Hij^leunde 'erzich tegen en zon. „ Ben ikondeiré?*' ving hij. taiígzaamaán,, ijlde voort, tn Jcwam op 't líoť te ŕug. '^^■ Zijn 3$ E M I L I A. Zijn oude ijsgraauwe Lijfjaager — ,jiiet. zijn vertrouwde , maar bijna zijn lieveling • ftond juist in 't voorpof taal. „ Een paar geweeren" zei de Prins tot hem : ,, wij willen nog jaagen/' De Prins had nooit gejaagd dan uit gehoor- zaamheid of uit infchiklijkheid. De oude man zag hem aan, en antwoordde niet. 55 Een paar geweeren" wederhaalde de Prins ; „ ik wil jaagen. 5, Waarop , uwe Doorluchtigheid?" vrieg de eerlijke Jáger. ,, Waarop gij wilt." ,, Het is, genadigfte Heer! — ik wensch- te flechts te weten — het is maar om de laading," 5, Op Stootvogels ľ* Men ging op de Jagt, men doorkruischte EMÍLIA. ^7 was hij želf ? — De Man , die hem met zo veel zorgvuldigheid opgevoed had — de Man, aan welken hij alle zijne gevoeleiis^ alle zijne kimdigheden , en alle zijne ontwer- pen voor het toekomend geluk zijns Volks^ te danken had — de Man , die rechtfcha- pen en vrijmoedig genoeg geweest was, om hem duizendniaal te herhaalen:" Prins! ont* vlucht de LiefdelEen Erfprins iste ongduk- kig om te durven beminnen, en hij moet t6 edel zljn om willens eene ongelukkige te maaken" — deezes zelfden Mans eenige Doch* ter eenige, onfchuldige, onuitfpreeklijk lievenswaardige Dochter deeze onder-* ftond hij zich in deeze eetizáamheid te žien — zich aan haar onder eenen valfchen naam voor te ílellen — haar te vleien — haať veelligt wederliefde in te boezemcn — ert haar dan — of tot een Meisje zondčť eeť — of ten minften tot een Meisje zonder rusť te maaken. Deeze overwegingen brag-* ten den Prins buiten zich zelven. „ Erfprins! — en Verleider! — In 't ver* ^ volg Rechter over bedriegers en thans zelf ^ een van hun!" Zo fprak hij, nam de jagtŕok, eri wiérp 2ich in de Sopha. Hij zon^ en overleide^ L DEEL. G ea 98 EMÍLIA. en íliep eindelijk in. Maar zijn flaap was als de flaap van Koningen, die geenen eer* lien Minister hebben. De Prins ontwaakte, bekwam zijne choko- lade en hieU met zich raad» ,, e mi* „ LiA zijn geheim te openbaaren ?'* — dat zou zwakheidj ten minílen onvoorzichtigheid zijn. „EMiLiAAsaanblik te mijden?'* ^- dit zou wreedheid , en veellígt zelfs onwel- levendheid zijn. Hij befloot in 't einde Emília weder tezien, en meer dan eens te žien; maar hij befloot ook haar terfliond bij de cerfte ontmoeting te zeggen, dat hij voor eeuwig gebonden \vas. De Prins be- floot dit, maar niet alle befluiten van Prin- fen worden uitgevoerd. De dag werd onflľuimjg, het regende. De Prins flingerde eenige uuren in 't Perk rond. É M I L I A. 9^ pen, en over zijne droomen. -Een Wes* pe bromde om zijne hairlokken. Hij trok zijn neusdoek uit om ze af te weeren. De wind, dien de doek veroorzaakte, nam een papier op, 't welk niet ver van den Prins op de bank gtXtgtví had, en dat nu naar beneden aan zijne voeten viel. Hij nam het onfchuldiger wijze op , en vond den vol- genden brief : p> Duizend kusfchen voor af ! 55 Ik was juist met het borduuren deežer „ arme koufebanden vaardig, lieve cousi- „ N E ! toen mij onvoorziens mijn klein ,5 goudpapieren zakalmanakje in handen viel. „ Met eenen hartelíjk gemeenden flag, wel- ,5 ke mij bij elke andere gelegenheid gevoe- „ lig zeer zou gedaan hebben , floeg ik „ beide handeri te faamen, toen ik vond 55 dat wij overmorgen net den eerílen Au- ,5 gustus hadden. 55 Ik belei terftond geheimen raad, trok 55 alle mijne tieň gebooren werkelijke Reke- ,5 ningsraaden in de conferentie5 divideer- ,5 de met hun5 miiltipliceerde 5 addeerde5 fnb- ,5 ftraheerde — en vond eíndelijk met hun* G 2 ,, ne ■J^:. 