Nederlandsch Tijdschrift voor Liefhebbers der Jagt und Visscherei
Tot hiertoe had ons het daglicht geholpen, de cipres- sen stondcn tien tot vijftien voet van elkaar, hunne stammen verbieven zich wel vijftig voet , eerdebreede, Op een dak gelijkendc takken zich uitspreidden , stam aan stam gereid, kroon aan kroon, zoo dat men het moeras kon vergelijken bij een onafzienbaar schermdak, waar geene zonnestraal vermag door te dringen. Wij zagen het van den oeverzoom schuins invallende licht, als het ware met de scliemering 209 kampen , in dikke diiisternis , en eindelijk in nacht overgaan. Naarmate het daglicht afnam, werd ook de moeras- Incht dikker, stikkend en eindelijk verpestend; de aanvankelijk helder flikkerende vlammen onzer flam- bouwen werden zwakker en zvvakker; ten laatste zvveefden zij nog als dwaallichtjes voor onze oogen. »Ja, ja," bromde de oude weer, »een nacht in dit moeras doorgebragt is in staat om u het gift des doods in het lijf te voeren; — wat, een nacht, een half uur vermag dit als er slechte drie porien aan uw lig- chaam geopend zijn; maar, 'tis zoo erg niet, ue prairiebrand heeft ook zijn goeds , droogt het zweet op en sluit de porien." En terwijl de man zoo voor zich been bromde, schreed hij voort, elke stam, waarop hij zijn voet zette, vooraf verlichtende en dan be- proevende, maar met eene vaardigheid die bewees, dat hij dezen gevaarlijken weg kende en meermalen genomen had. »Volgt nlaar altijd" bromde hij ander- maal, »maar maakt u ligt gij Frenchers, zoo ligt als een Frencher zich slechts maken kan ," — »houdt den adem in — ai, dat blok daarl Holla, Nathan" riep hij zich zelven toe, »holla! daar hebt gij u bij den neus laten krijgen, zoo een oud moerasganger als gij zijt, — dat gij een' zestien voet langen alligator voor een vermolmd boorablok gaat aanzien." De oude had zijn' voet opgeheven en uitgestrekt, maar, tw^ijfelende , tot zijn geliik met zijn' gew^eerkolf op het vermeende blok gestooten; het blok week, en de oude, zich 210 acliterwaarts wendende, botste heftig tegen mij aaii en het scheelde weinig of ik viel van de smalle briig in het moeras. »01i, ho, verraderlijke schelm!" riep hij niets minder dan verschrokken uit, »meent gij eerlijke lieden met uwe duivelskunstenarijen te kun- nen bedriegen?" — »Wat is het, oude?" — » Wat het is?" antwoordde hij, zijn lang slagtmes trekkende, » niets andcrs dan dat zich een alligator — doch daar ziet gij hem immers ook" — en in plaats van het blok hout, dat verdwenen was, gaapte ons den muil van cen' alligator aan. Ik legde mijn geweer aan. »Schiet niet, monsieur," fluisterde de oude mij toe, »schiet niet, zoo lang gij er buiten kunt! Gij zijt hier niet alleen. Dat zal wel genoeg voor hem zijn," vervolgde hij , terwijl hij zich gemakkelijk nederboog en zijn lang mes in het oog van het dier stootte, dat met een schrikbarend gebrul om zich been sloeg, zoo dat de zwarte moerasmodder ons om de ooren spatte. Deze boomstammen lagen wel is waar verstrooid en niet regelmatig, maar toch zdo, dat men het werk van menschenhanden er inherkennen kon. y>Zes eens," hief ik aan, »hier schijnt toch een soort van pad door te voeren; want" — »Zwijg," zeide de oude, » tot wij 212 eerst op vasten jjrond staan ; zwijg als u het leveii lief is — • zie niet naar de slangen , maar volg mij voor- zigiig op den voet." En toen ik den voet wederom uitstrekte en, bij het mat flikkerend licht der flambouw, op het punt was om hem in de voetstappen des ouden te zetten, ver- hief zich geen vier duim van mijnen vOet, over den boomstam been, uit den modder, een vreeselijke alli- gator en hapte met zulk eene vaardiglieid naar mij, dat ik slechts even nog tijd had, mijn geweer op het fonkelend haagdisoog des diers af te vuren. Het dier bonsde terug, gaf een klagend gebrul van zich, sloeg een paar malen, als woedend, in het moe- ras om zich en zonk toen weg. De oude had zich omgewend , en een te vreden glimlach speelde om zijne geopende lippen; maar ik kon niet hooren wat bij sprak, want het oproer, dat nu van alle kanten los- brak , was zoo vreeselijk , dat het mij eenige minuten geheel verdoofde. Duizende, tien duizende alligators, bulvorschen , nachtuilen , roofvogelen en dergelijken , die in den moddergrond en op de loofdaken der cipressen buisden, verhieven nu hunne stemmen, ge- brul en geschrci , en werden razend van woede ; krijs- schend kwamen zij uit hunne schuilhoeken te voorschijn en omringden ons of vlogen boven onze hoofden. Wij hadden onze messen gereed, en onze armen over en voor het hoofd en oogen : maar , het was met ons ge* daan geweest, wanneer niet. ... — In het ontzet- tend oproer dezer dierenwereld viel een schot, en 213 nogf een tweede. Hct woeden en razen van liet onge- dierte werd op eens klagend en hiiilend; de beesten dreigden ons nog wel met aanvallen, maar vlogen in grooten kringen om ons been ; het gebnil en geschreeuw werd steeds zwakker ; maar onze fakkels waren uitge- {jaan en wij stonden in eenen stikduisteren nacht. »Oude, in 'sbemels naam!" — »Ah, leeft gij nog?" lachte de oude met een zoo zonderbaar geluid , dat het mij bang om het hart werd — »en uw vriend? Ik heb u immers wel gezegd, dat wij bier niet alleen zijn ; die beesten moeten zich toch nok verweren , als men ze in hunne schuilboeken aangrijpt; een enkel schot is genoeg om zich het heele gebroedsel op den bals te halen ; zij laten zich echter ook weer teregt zetten , als zij zien dat het ernst wordt. Twee schoten , na elkander afgevuurd , hebben zelden ge- mist om hen te doen inzien, dat zij slechts dwaze, hardschreeuwende schepselen zijn." Terwijl de oude zoo sprak , sloeg hij zecr bedachtzaam vuur en stak eene der flambouwen aan. »Tot ons geluk wordt het hier wat breederen weg /' lachte hij , »maar nu ook voorwaarts; het is hoog tijd, de zon is onder; ik merk u op , dat wij nog een heel eind hebben af te leggen ; bovendien kon het , na zonnenondergang , wel eens minder raadzaam zijn in het cipressenmoeras te vertoeven." En hij schoof andermaal voorwaarts ^ voet voor voet, maar zeker, vast en met eene omzig- tigheid , die ons bij elke schrede meer vertrouwen niboezemdc. Wij waren zoo ongeveer een half uur 'lU voortgegaau , toen een zacht Iieldere schijn ons tcgen- Hikkcrde. »Nos vijf minuten, en wij hebben ons tloel bereikt, maar pas op, — aan de kanten van dit verwenschte cipressenmoeras houden zich die diiivel- sche alligators en ook de snapschilpadden altijd liet liefste op ; zij zijn gaarne op bet vaste land , die alligators." In mijne drift om eindelijk op vasten bodem voet te zetten, had ik naar de overige woorden des ouden niet eens meer geluisterd , de boomstammen lagen bier digter bijeen, — en zoo was ik den ouden eenige voetstappen vooruit gekomen. Op eens voelde ik den stam, waarop ik den voet gezet had , wijken. Ik had slechts zooveel tijd om »halt !" te roepen , en was reeds tot aan de armen in den bodemloozen modder gezakt. »Aha, daar hebt ge in uwe fransche ligtzin- nigheid eens uw eigen weg willen volgen," zeide de joude, lagchend vocruitspringende, terwijl hij mij bij den haarbos vast greep. »Nu rust even uit en neem een* dronk, een' matigen dronk, dan moogt ^e dien door een' goeden doen volgen. Rust uit, goede monsieur, zie, men zou nog lets van u kunnen maken. Nu gaan we nog een half tiur van hier naar de zoutlik." — »Waar heen?" vroegen wij. — »Ei wat, naar de zoutlik, want wij kunnen nog een of twee herten op doen." — »En wij mogen^hier blijven?" — »Gij zijt toch niet bevreesd? Gij hebt uwe geweren immers , -— komt er een beer of jaguar los, dan weet gij wat gij te doen hebt. Wij willen, zooals gezegd is, zien of wij geen hert kun- nen vinden." — »Hei daar, wat is dat? — Een don- derslag?" — »Een donderslag! Gij hebt zeker nog weinig donderslagen in Louisiana gehoord , anders zoudt gij den slag der buks van eenen Amerikaan uit het achterwoud voor geenen donderslag houden. Maar, waarlijk , even daar boven ligt een eeuwiggroen eiken- bosch, dat den echo viermaal terugkaatst; — • het zal James Rifle zijn , die zeker een hert geschoten heeft. Holla! een tweede schot!" En inderdaad viel er een tweede, dat eehter, als het magtige rollen van den donder, van het onmetelijk woud naar het palmetto voortrolde. Holla, jagers, het is wel; spaar het wild, uw lood 216 en iiw kriiitl , spaar beide. Wij wiilen tocli ook laten hooren , dat wij nog in onze eigene huid steken en niet in den muil cens alligators," riep de oude, terwijl hij inmiddels geladen had en zijne buks afvuurde. De plegtig voortrollende weerklank kwam weer tot ons terug. Wij zaten zwijgend. De oude wees naar het palmetto , beduidde ons op te staan en wij namen den weg door het riet — zijne wendingen waren zoo gemakkelijk; als een gladde aal wond hij zich door de milioenen stammen; wij volgden hem zoo goed wij konden. Binnen een half uur waren wij aan de zoutlik , waar wij zijne beide zonen bezig vonden met het ontweiden en afhakken der herten, in welke be- zigheid zij zich zoo weinig lieten storen, dat er wel een kwartier imrs na onze aankomst verliep, zonder dat men eenig geluid te hooren kreeg. Wij hadden ons nedergezet. Toen de borst — rugge — en achterstuk- ken naar weimans gebruik gesneden waren, zagen zij den oude vragend aan. »Wat dunkt u?" vroeg deze, »wilt gij hier nog een proefje nemen of wachten tot wij te huis zijn?" — »IIoe ver zijn wij daar nog van daan?" — »0h wat^ hoe ver? — met een' goeden ame- rikaanschen draver^ als de wegen w^at beter waren, konden wij in drie kwartier te huis zijn ; zoo kan het nog een paar uren aanloopen." — »Dan geven wij de voorkeur om hier eerst wat te gebruiken." — »'t Is wel, zoo zij het." — De zonen sneden, zonder een w^oord te spreken, een ruggestuk van een der herten; wij zochten verdord loof te zamen , en in eene minuut 217 flikkerde een vrolijk vuiir, in ecne tweede minunt draaide het liouten spit; en een half imr later zaten wij om eenen gebraden hertenriig, welke, ofschoon wij er geen brood als toespijs bij hadden, ons beter smaakte dan de heerlijkste patrijzen, met triitfels ge- vidd, aan de maarschalkstafel te Versailles. 1) E P A T U IJ Z E N. fNaar het hoogduilschj Het laatsle schilderaclitig gelegen dorpje aan de wes- telijke kust van Noord-Holland is het nederige Schoorl. Het ligt aan den voct der duinen, waar deze op het breedste zijn, om lets verder Noordwaarts te verdwij- nen en tot bij Petten hiinne bescherming aan het land te onttrekken. Even als in de aangrenzende heer- lijkheid Bergen, wordt de wandelaar hier verrast door den liefelijken aanblik eener hooge, digt met hout be- groeide diiinstreek; en van deze heerlijkheid , weike onder hare vroegere bezitters de van Borselen's, Bre- derode's en Nassau's telt, tot aan het kleine Schoorl, slingert zidi cen stille zandweg , aan beide zijden over- schaduwd door eiken, elzen, berken en andere boo- 210 men , tusschen wicr stammen het heldcre duinw ater zich in zoet murmelentle beekjes een' weg baant; terwijl zich de hier en daar verstrooide, kleine hulten der be- woners aan het oog vertoonen, aan de oostzijde niet zelden half begraven in de duinen en de graauwe daken met bloeijend mos en verdroogde paddestoelen bedekt. Op ecn vroegen morgen, in de laatste dagen van September 184., voor dat de zon was opgegaan, opende zich de kleine deur van een dier hutjes, waaruit een jonge man te voorschijn kwam, die met groote oplettenheid de lucht en den wind gadesloeg. Een fraaije, bruin gevlekte patrijshond was voor hem uitgesprongen en wentelde zich met zigtbaar welbe- hagen voor zijne voeten in het zand, of sprong tegen zijne knien op en legde zich dan voor een oogenblik met den kop tusschen de voorpooten neer, om dade- lijk weer op te springen , onder zacht geblaf en allerlei capriolen, waardoor een jagthond zijne vreugde te kennen geeft. Over het algemeen is er geen dier, dat ligter te verheugen en zoo bezwaarlijk te ver- moeijen is; zijn meester behoeft slechts het geweer te nemen , en deze beweging toovert dadelijk de schoonste uitzigten op genot en genoegen voor de verbeeldings- kracht van den bond, waarvan de genoemde teekenen van vreugde voorzeker slechts zwakke bewijzen zijn; niettcgenstaande hij zeer goed weet, dat alle genoegens van den dag slechts zullen bestaan in loopen, staan, drijven en apporteren, zonder dat hij de geringste hoop mag voedcn op eenig gering aandeel in den buit. 220 De jonge jager — want dat was hij — met zijn bijna versleten groene rok, met de oiide weitasch en de oude hagelzak kruiselings over de beide scbouders, met lioog opgetrokken laarzen, scheef op het oor gezette groene jagtmuts en het korte dubbelde ge- weer onder den arm, leverde eene scbilderachtige figuur op. Hij was groot en krachtig gebouwd, een blonde zoon der Celten, en zijn door de zon gebruind gelaat verhoogde den glans zijner helder blaauwe oogen , die ecbter op dit oogenblik , toen hij eerst naar de lucht en dan om zich been zag, eene treiirige iiitdrukking badden. »StiI, Veldman!" riep hij, en het scheen als of hij zich ergerde aan de vrolijke sprongen van het dier, dat aan dit bevel niet gehoorzamende , zich veeleer nog vrolijker bij zijn' meester aansloot, toen deze de deur digt maakte. Hij gaf den bond een schop en deze kroop jankend en met ingetrokken staart weg. »Kom maar bier, Veldman!" zeide de jager, berouw gevoelende over zijne drift, en terwijl bij hem den kop streelde voegde bij er bij : »'t Is toch jouw schuld niet , dat je meester een akeligen droom had/' Hij sloeg den weg in naar het dorp, welks oude torenspits op eenigen afstand boven de boomen uit- kwam. Als de jeugd van Scboorl bun Antoon , den jager, — zoo heette hij door bet geheele dorp — op dezen vroe- gen morgen gezien had, zou zij hem naauwebjks her- kcnd hebben. Immcrs , nog nooit had zij zijn cog zoo 221 treiuig gezien, nooit was liet zoo ter ncer geslagen, nooit zijn tred zoo slepend en onverschillig geweest. Hij was onder hen bekend als de vrolijkste jongen van het dorp; en als hij den kinderen en nieuwsgierige knapen van zijne wonderbare jagthistorietjes vertelde, of de jonge meisjes koude hagelkorrels m den halsdoek wierp, of de oiide moedertjes bij het spinrad opvro- lijkte, — altoos scheen het van het harte te komen, uit een zorgeloos en vroHjk hart. En toch was Antoon een van die menschen, bij weike de vrolijkheid minder eene eigenschap dan wel eene vatbaarheid der ziel schijnt te zijn, en onder deze borrelende bron van vroHjkheid, waarin zich niets dan licht en bloemen sche- nen af te spiegelen, lag een bodem van ernst en droef- gecstigheid. Daarom zocht hij menigmaal de eenzaam- heid, en eene geringe oorzaak was genoeg om hem in die gemoedstemming te brengen; dan was hij moedeloos en zwaarmoedig. Dan dacht hij , zonder merkbare aanlei- ding, aan zijne moeder en aan zijnen vader, die hij had zien sterven, en aan de groene boompjes op het kerk- hof ; dan weder zag hij voor zich zelven in de toe- komst niets dan gebrek en ellende, tot dat de te- genw'Oordigheid van menschen hem uit deze afgetrok- kenheid wekte en hij wederom dezelfde vrolijke, moed- willige Antoon, de jager, was als vroeger. Dejagt was zijne grootste lust , en van September tot Januarij genoot hij eerst regt zijn leven. Me[ het vrolijkste gezigt ter wereld trok hij iederen morgen, voor het opgaan der zon, te velde; maar wonderbare dingen 999 liielden soms zijne aandacht bezig op den langen een- zameii weg, met het gewcer in de hand en niemand om zicli been als zijn getrouwen Veldman. Van daag seheen bij wel bijzonder treurig gestemd te zijn , want traag en mat slenterde bij daarbeen. Zijne gelaatstrckken werden ecbter niet weinig opge- ruinider, toen bij bij een Idein buisje stil stond, dat aan zijne regter zijde balf in het bout verscbolen lag. Ilij kiisterde aan het gesloten venster. Een oogenblik seheen bij te weifelen; toen ecbter vermande bij zich en klopte met zijne bruine knokkels twee tot drie- malen tegen het oude hiik. Een geriiisch binnen in de but , even als bet stommelen met eenen stoel , be- antwoordde dit teeken. Hij lachte. »Dezen avond breng ik ze V riep bij. »Houd uw woord !" antwoordde eene welluidende vrouwen stem, die uit de diepte seheen te komen. Nog een oogenblik wacbte bij , en langzaam ver- dween de lach van zijne lippen, om plaats te maken voor den vroegeren duisteren blik. Zachljes floot bij den bond. Veldman was ecbter digter bij dan hij meende en sprong uit bet digte loover, hetwelk nevens de but eene bron verborg. »Verd bond! moet je nu reeds zuipen?" bromde bij. Maar plotseling van toon veranderecde , zeide hij stil voor zich zelven : » Als Maria eens wist , dat ik den bond zoo bekijf! Ik verdiende van daageigenlijk geengeluk!" Eene ergc overtuiging voor iemand die ler jagt gaat. 223 Nil verhaastte hij zijne schrcden cii bcreikte het florp. De bond scheen het bouwiand als zijne bestem- ming te achten en begon daarop reeds rond te zoeken : Hij riep bem teriig. »Hierbeen Veldmatn V zeide bij vriendelijk , »gij ziilt van daag klouteren , mijn jongen ! Zij bezoeken bet stoppelveld nog niet; in de duinen is nog voedsel genoeg/^ En bij wendde zicb links af. »WiIt gij opwaarts gaan , Antoon?" vroeg eenman, die plotseling te voorschijn trad en een graauw buis met jagtknoopen droeg, een stok in de band en cen boed met groenen band op bad. »Ja, Hannes!" antwoordde de jager, wzij liggen nu nog te veei in bet veld op de geest. (*) »Dat is een waar woord ," zeide de bosebwacbter van bet Bergerbosch , want deze was bet. »Wilt gij niet eens eerst aansteken?" vervolgde bet vriendeUjk , bem de pijp aanbiedende. »Dank, Hannes!" hernam A?{Toon ; »ik beb mijn tabak beden nog niet verdiend , man ! Gij zijt ecbter al vroeg op de beenen. Zijt gij een strooper op bet spoor , of wat anders ?" »Neen , vriendje!'' antwoordde de andere. »Ik ga naar Scboorldam; ik moet in Alkinaar zijn en rijd er met Peters been. Vaarwel!" De jager beantwoorddc den groet en, door zijn' bond gevolgd, naderde bij de duinen, baande zich (*) „Gee8t" noenit men het zantUge bouwiand, hetwclk tUsschen de duinen ca vruclitbare Inagten ligt 9'M door liel van den novel doornatte hout , waarult dnizend kleine vogeltjes opvlojjen, een' wefj en gin^; op naar de lioogten. Toen hij den top des heuvels bereikt had, wierp hij een blik op het dorpje terug. De zon begon even boven den horizont zigtbaar te worden en ver- spreidde hare eerste stralen. De herfstnevel schitterde in zulke bonte kleuren, als of de regenboog zich op de aarde had nedergelaten ; het krnis op de toren- spits begon tc fonkelen, en de daauwdruppels , die aan de digte bladeren hingen, verdienden nii hunnc poetische gelijkenis met glinsterende diamanten. Zijn oog zocht de plaats waar het hutje van Maria zich on- der de boomen verborg. Niets bewoog zich daar en ook in gansch het dorpje heerschte nog eene diepe stilte ; een enkele haan kraaide , en hier en daar hoorde men in de verte hondengeblaf; maar geen menschelijk wezen vertoonde zich. Op den regten weg naar Schoorldam zag hij alleen den boschwachter , die zich met haastigen tred voortspoedde. »AlIes slaapt nog," zeide Antoon, de jager, in zich zelven, »en Maria is zeker ook weer ingesluimerd. Zouden zij alien droomen? — GekheidI" liet hij hierop volgen en haalde zijne jagtflesch te voorschijn , en als of hij den bond toedronk, zeide hij: wkom, Veldman! op den eersten zijn dood!" Daarop spande hij de hanen van zijn dubbel geweer en begon het veld af te zoeken. In gantsch Schoorl en Bergen was er geen beter ja- 225 ger dan Antoon. Hij was een dier zeldzamen , die hijna altijd zeker van him schot zijn. wWeet g^ij wel, waaraan het ligt," — had de oude Krelis eens ge- ze{jd, toen hij met eenige boeren voor »de roode Leciivv" op de bierbank zat en Antoon met een' rijken jagtbuit beladen voorbijging, — »weet gij wel, waar aan het ligt, dat Antoon, de jager, als er twee patrij- zen springen , het eene voor, en het andere achter hem , zij toch beiden vallen?" — Omdat hij een dubbel geweer heeft," was het antwoord geweest, — »mis geraden!" had Krelts gezegd, »wijl hij een dubbele jager is/' — Daarom klaagde Antoon ook nooit over al die ongelukkige tegenwerkingen der vier elemen- ten, waaraan menig jager het alleen toeschrijft , dat hij met ledige handen huiswaarts keert; evenmin pochte hij op hazen of patrijzen, die hij wel is waar niet mee naar huis bragt, maar waarvan hij zieh overtuigd hielt , dat zij in de een of andere verborgene schuilhoek aan de bekomen hagelkorrels hadden moeten sterven. De morgendronk, het in de ooren eens jagers zoo aangenaam klinkende knakken der geweersloten , en de heldere zonneschijn schenen Antoon's treurigheid te verdrijven en hem moed in te boezemen. Veldman sprong vrohjk voor hem been en begon al spoedig, veel beteekenend, met den neus langs den grond aan te trekken. »De bond heeft reeds wat in den neus," zeide Antoon, whet zal goed gaan." Werkelijk duurde het niet lang of er sprong een # haa)^ op. Beidc schoten vielen , het eeiic na lict an- dere. De bond sloe{j aan ; het haas ging door. »Voor den duiveir' Hep Antoon en wierp het ge- weer op den grond. Ontsteld waarde hij het haas na , dat geheel ongedeerd en door den bond ver- volgd, over de vlakte vlood en achter de duinen verdween, waar Veldman het driftig en met aan- houdend jagen nazette, maar hoe langer hoe meer achter bleef. II Ij floot den hond terug en laadde op nieuvv. »Ik dacht het wel, dat ik ^een geluk zou hebbeni'* riep hij iiit. »Maar 'tis niets, het was slechts een haas! zacht wat, Veldman!" en hij vervolgde zijn weg* »Het was slechts een haas!" zeide Antoon, dejager; maar wat wilde hij dan? — Laat mij u iets van Ma- ria vertellen en gij zult het begrijpen. Ik zal niet beginnen met te zeg{jen, dat Maria het schoonste meisje van Schoorl was; want dit zegt of niets of te vcel, en is in elk geval eene afgesletene uitdrukking; in duizend verhalen is het meisje altijd het schoonste uit den ganschen omtrek. Zeker, zij was een allerliefst kind, netter en fijner dan de meeste boerendeernen , en dat het zondagskleedje best kon ontberen om er ten hoogste bekoorlijk uit te zien. Zij was eene weeze; de steunen troost eener oude grootmoeder en van een' tienjarigen doofstommen broe- der. Deze drie maakten de kleine huishouding der hut onder de boomen uit. En iievens hare grootmoeder en het ongelukkige kind was niemand aan Maria lie- EESDE JAAHG. lo 227 ver (Ian x\ntoon, dc jager, en liaddc zij ooil lainnon (lenkcn aan den dood van hare {jrootmoeder, dan ware zij ook wel op bet denkbeeld gekomen, zich zelve als Antoon's, des jagers, vrouw te betrachten. Zoo als de zaken nii stonden , plaagde zij Antoon en Antoon plaagde haar op allerlei wijzen, maar verder kwam bet niet. Maar de oude grootmoeder biisterde gaarne naar Antoon's sebertsen , en bet doofstomme kind was over- gekikkig, als bet bem zag aankomen en als bij bet leerde van steenen eene val te bouwen om miisscben te van- gen; en Maria zag Antoon met bare groote, beldere, donkerblaauwe oogen nog vriendebjker aan, als bij zieb met bet knaapje bezig bield en bet op zijne knie liet rijden , tot bet van vrengde vervoerd bet eenige geluid deed booren wat bet iiitbrengen kon. En 'savonds, als Antoon naar bnis ging, gebenrde bet wel eens, dat zijne lippen bare bloeijende wangen aanraakten; en Maria's »goede nacbt, Antoon!" klonk daarom niet minder vriendelijk. Maar gisteren avond bad Maria bem gruwelijk {je- plaagd; want bet was reeds de zesde dag na de ope- ning der jagt , en boewel Antoon reeds menigen baas had me^gebragt, bad bij nog geen enkel patrijs ge- scboten. »Neen, arme Antoon!" bad Maria gezegd: »Loo- pend wild dat gaat nog, maar vliegend kunt ge niet sebieten, dat is u te vliig, boort ge!'' »Hoeveel patrijzen wilt ge, dat ik ii morgen me^- brenge?" vroeg Antoon. 228 »lk zal u iiiet op te hai^de proef stellen, mijn joii- jjen!" antwoordde Maria. ))Scliiet er twee, en ik zal gfelooven, dat gij het nog kunt." »Gij zult ze hebben, Maru!" riep de jager en sloeg; den arm om haar midden: »Gij zult ze hebben, of mijn naam zal niet meer Antoon, de jajjer, zijn!" — En met deze woorden haalde hij haar naar zich toe. ))Zacht, zacht wat, Antoon!" riep het meisje: »geen sekheid, hoort ge! kussen? Waar denkt ge aan? Als eerst de patrijzen hier zijn, dan zullen wij zien!" En zij lachte, dat zij schudde, om aan hare ernstige waarschuwing des te meer nadruk bij te zetten. »Ook goed," hernam de jongman; »maar weet ge wat, Marie, geef mij een kns op rekening; en als ik u morgen geene patrijzen breng , kus mij dan niet we- der; maar breng ik ze, wee dan uwe lippen!" »Topr' riep Maria vrolijk, trad op hem toe, gaf een' flinken handslag en liet zich een kii5 op de wan- gen drukken, waarbij zich haar mondje minder dan vroeger van hem afkeerde; en de doofstomme knaap, die dit alles aanzag, hief het hoofd omhoog, sprong van vreugde rond en klapte in de handen. Verwondert het u nog dat Atstoon , de jager, heden met eenige minachting op »slechts een haas'' neerziet? En toch, hadde hij het haas maar gekregen; want het werd meer en meer waarschijnlijk , dat hij plat- zak zoude te huis komen. Te vergeefsch had hij reeds een paar uren in de ruime Schoorler duinen rondgezworven ; door laagten, waar hij tot over de i5* 229 cnlvcls in het (\\{]U briiinc mos ginflr; over IioOj^fffn ^ waar zijne voetstappen door liet droojje, miille zand wcrden iiitgewischt ; over vlakten, waar ziltig^e poeleir den groiid doorweekten ; nergens vond hij eeni{; spoor van leven. Wei vond hij hier den voet van een liaas, daar het {jewei van patrijzen ; maar hazen of patrijzen zclven zao' hij niet. Uit ergernis schoot hij een witten nil, die op zijne onheilspellende , donzige vlerken nit een kreupelboschje opvloog, nam hem op, maar wierp liem verachtelijk van zich. Eens zag hij zieh ook door zijnen hond op eene wijze hedrogen , ^vaar liij anders over zonde gelagchen hehhen , daar hij voor rets stond, hetwelk, toen het eindelijk nit het dig(e mos opsprong, nieis anders dan eene lecuwerik bleek te zijn. En zoo verstreken de lange nren, en Antoon's treiirige stemming kecrde terug , nog vermeerderd door de afmatting en de hittc van den voortschrijdenden dag. Plotseling scheen er een koel windje op te ko- men, dat verkwikkend door zijne lokken speehle, en toen hij daarna nog een hoog duin beklommen had , zag hij de onmetelijke zee voor zich. Do aanblik der zee maakt altoos een^diepen indrnk; maar als men haar van eene eenzame plaats ziet , waar men niets dan de woeste dninen neven en achter zich heeft, zonder eenig hutje aan het strand, zonder een zeil op het water, dan is de aanblik dezer eindelooze 'vvoestem dnbbel indrukwekkend. Het is dan als of men werkelijk aan de niterste grens dc^ wereld staaty als of men inderdaad de cenigc, de laatst 230 t)ver8'ebleveiie aarclbewoner ware. Eeiie koiidc rilling jjing? Amtoon, den jager, over hct lijf toen liij zidi op den top des heuvels nederzette; hij legde hei geweer naast zich en blikte onafgebroken op de in den zon- neschijn fonkelende baren. De bond rustte hijgend naast hera itit; zijne roode tong hing hem lang en druipend uit den bek, Hier, bij de groote zee, en toch geene lafenis! Antoon haalde een stuk brood en eenige appelen uit de weitasch en deelde redelijk met zijn' vriend. Toen nam hij ook de veldflesch ora zich met een' dronk te verfrisschen , maar zettc zc weder neei*. »Neen!" zeide hij met een diepe zucht. »Ach, die droom ! dat ik dien droom toch vergeten kon !" Hij wilde zich den bangen droom \an den vorigen nacht, waar wij hem reeds vroeger over hoordeii ziichten en die de oorzaak van zijne droefheid was, uit bet hoofd zetten; maar de aanblik der zee riep hem omstandigheden in het geheugen terug , die hij reeds vergeten had, en maakte dat hij er zich weldra des te levendiger in verdiepte. Hij bevond zich weder, even als in zijn' droom , op de jagt met de zonen der edele vrouw van Schoorl; echter niet in het Schoorler veld maar in het Berger- bosch. Hij droeg een nieuwe rok met glinsterende gul- den knoopen en Maria had hem eene lange fasantveder op zijne muts gestoken. Eensklaps gingen drie patrijzen voor hem op; bij kon ze echter niet onder schot krijgen; telkens vielen zij te^r, aU om hem te tarten; 231 maar zoodra hij ze naderde, sprongen zij te vroeg op en trokken verder. Eindelijk wilde hij beproeven om ze op grooten afstand te scliieten ; maar liet geweer weigerde en viel hem uit de handen. Daar maakten de drie patrijzen iedcr drie vleugelslagen en een viel er op den hoed des jonkers, waar zij bleef zitten. »Mag ik schieten , jonker ?" riep hij. De jonker wcnkte vriendelijk toestemmend met de hand. Hij legde aan, en het hoen viel; toen hij echter ging om het op te nemen , was er nog patrijs noch jonker te vinden, — het bloedende hoofd van Maria lag daar en zag hem met gebrokene oogen aan, en terwijl hij het vreesselijk schouwspel lang aanstaarde , kwam plotseling de zee op , en het hoofd begon op de baren te zweven, zich te verwijderen en verdween; het ver- scheen op nieuw en week andermaal terug, tot dat hij ontwaakte. De haan kraaide, de dag scheen door het venster ; hij kleedde zich aan ter jagt. En nu, terwijl hij daar zit en op de zee tuurt, herhaalt zich hetzelfde ijzingwekkende gezigt: het hoofd van Mabia verschijnt tusschen de zonnige, met schuim bekransde baren der Noordzee en stijgt op en neer met de golven. Hij wendde het oog van de bewogene watervlakte af, strekte zich aan de helling des heuvels neder, en verborg het gezigt in zijne handen. Weldra sluimerde hij in en de akelige verschijning hernieuwde zich weder voor zijnen geest; maar de zee werd nu, rood als bloed , en vlammetjes en vonken wiegelden 232 op de golvende baren en flikkerden daaroverheen in duizende kronkelingen. Eensklaps knalden twee schoten. Hij ontwaakt. Veldman was reeds door het schot van schrik opgesprongen en ijlde den heuvel af. Langzaam steeg achter een nabij zijnde duin eene blaaiiwe rookwolk in de lucht, en eene sterke kluft patrijzen trok hem voorbij. Antoon riep zijn' bond terug en volgde de patrijzen met de oogen. Zij zweefden aan de andere zijde des heuvels lans'zaam neer en trokken met den wind naar het zuiden. Onmiddelijk daarna verscheen op den top dier duin een man die rond zag, waar zij gebleven waren; maar zij waren hem reeds uit het gezigt. Daarop laadde hij met bedachtzaamheid zijn geweer en verwijderde zich in noordehjke rigting , nadat Antoon , de jager , ge- zien had hoe hij twee patrijzen opnam en in de w^ei- tasch stak. »Nu naar de groote vlakte , Veldman !" zeide Antoon tot zijn' bond; eene straal van moed glansde weder in zijne oogen en een vrolijke lach verhelderde zijn bruin gelaat. Hij nam een' dronk uit de veldilesch en sloeg den weg in naar het zuiden. Hij had zich de plaats waar de patrijzen moesten zijn ingevallen , goed in het geheugen geprent. Waar- schijnlijk was het op eene hem welbekende vlakte, die vele sporen van vergeefsche proeven tot vrucht- baarmaking droeg en, hier en daar, met kleine boschjes van brem en duinwilg bedekt was. Hij ging echter nog meer zuidwaarts , die plaats voorbij , om onder 233 den wind dc patrijzen meer nabij te kunnen konien. Van daar naderde hij de vlakte; maar de patrijzen waren ril geworden. Eer hij ze onder schot krijgen kon , stonden zij op en trokkcn op verren afstand naar het zuidoosten , waar zij op nieuw invielen. »Geduld!" dacht Antoon , en nadat hij te vergeefsch de vlakte had afgezocht, of er misschien ook een enkel hoen terug gebleven was, ging hij ook in die rigting verder, om de kluft te vervolgen. Zoo herhaalde zich dit nog drie- of viermalen , juist als in zijnen droom; de patrijzen behielden altoos een* voorsprong; toch verloor hij den moed niet; de aan- blik der vogels in de verte, hoe tartend ook, gaf hem telkens weer nieuw leven. Maar zijne ziel was zoo geheel van patrijzen vervuld, dat meerdere hazen voor hem opsprongen zonder door hem bemerkt te worden. Nadat hij zoo nog een paar uren had gejaagd , rustte hij nogmaals op eene plaats iiit, waar de hond eene bron gevonden had. Het dier met den lavenden dronk niet te vreden, vleide zich zoo lang het was in het water , maar zag er na dit bad weder zoo vroHjk en rustig uit als in den vroegen morgen. Antoon nam er een voorbeeld aan en vervolgde toen zijne jagt. Reeds was hij nabij liet Bergerbosch. Eensklaps ziet hij de kluft zich nogmaals verheffen en kort daarop weder invallen. Hij ijlt in die rigting voor- waarts. Weldra was hij de plaats gcnaderd waar hij ze moest vinden. De hond teekende met de groot ste inspanning voor hem uit, Daar valt hem op 234 cens de jagtpaal van den heer van Bekgei^ in het oog^, wiens jagtveld zich nog eenig roeden aan gene zijde van het bosch uitstrekt. Veldman bevond zich reeds op verboden grond. De verzoeking was sterk. Hij had nog niets opgedaan, na eene vermoeijende jagt van zoo vele uren. Nog meer! hij had er cp gepocht, dat hij bepaald patrijzen me^ naar huis zou brengen. Hoe zou Maria hem de beloofde kus weigeren, lioe zou zij hem uitlagchen ! Zijn naam zou niet meer Aintoon »de jager" zijn! De boschwachter was naar Alkmaar; en daar, misschien slechts veertig passen verder, lagen de voorwerpen zijner wenschen , zijner beloften : die schoone patrijzen , vermoeid van de verre vlugt , in het hooge mos ! Hij voelde, dat hij beefde; hevig klopte hem het hart; de bond ging met hoogen neus steeds voorwaart?. Hij sloeg de oogen op en een zware zucht ontvlood aan zijne borst. Zoo stond hij nog een oogenblik, — riep echter den bond terug, die onwillig gehoorzaamde. wAntoon, de strooper, zal men mij ten minsten niet noemen!" zuchtte hij. Hij keerde het jagtveld des heeren van Bergen den rug toe, en plotseling — als tot zijne belooning — vernam hij een geruisch. Vlak voor hem sprong een paar patrijzen op; nablijvers, die de groote kluft niet hadden kunnen volgen. Op hetzelfde oogenblik was zijn vinger aan de beide trekkers en de scha* ten knalden. De eene patrijs viel dadeHjk op het schot loodregt ne^r, de andere vloog nog eenige passen ver- 235 der, draaide in de lucht en viel dan eveneens. Ter- wijl Veldman het eene opnam , ging hij zelven het an- dere zoeken. Het leefde nog en trachtte zich in het hooge mos te verschiiilen , maar hij greep het. Treu- rig en klagend zag het diertje hem aan, metzijnklein rond oog, waarin het licht reeds half uitgedoofd was ; hij liet het weder op den grond vallen. Met zulk een oog had Maria hem in dien akeligen droom ook aan- gezien; het gansche gezigt stond hem op nieuws voor den geest. Toen hij het hoen weer opnam , was het kleine ronde oog reeds gesloten. De treurige herinnering was geweken en Antoon nam opgeruimd den terugtogt aan. Zijn wensch was vervuld; de tot redding zijner jagerseer gevorder- de twee patrijzen hingen op de weitasch. Hij had de kussen van Maria niet verloren. Het op nieuw geladen geweer is hem nii zoo ligt als eene veer ; zoo schreed hij door hoog heidekruid en brembosch verder. Na een kwartier um^s springt er een haas voor hem op, en valt ook in hetzelfde oogenbiik, door het snelle lood achterhaald. »Hoe later aan de markt, des te meer volk!" zeide At«too]s , de jager , en te vreden met zijne buit ging hij riistig op Schoorl toe. Het was reeds laat na het middagum^ en er bleef nog een vermoeijende weg af te leggen , hoewel de afstand in regte lijn niet zoo ver was. Maar wat bekommerde hem nu de vermoeijenis? Hij kon toch met zijnen buit zegevierend voor Maria staan. 236 »Mag ik den baas dragen, Antoon?" vroeg een kleine jongen met stroogeel haar en koffijbruine wangen, die op de laatste duin voor Schoorl uit het bosch, waar hij zich een' stok gesneden bad, te voorscbijn trad en de barige loopers uit bet net der weitascb zag te voorscbijn steken. »Ja wel, mijn zoontje!" zeide Antoon vrolijk; ))gij zult bem bebben, maar moogt er niet van snoepen, boor je!" Hij zette zicb in bet gras, en terv^ijl bij de weitascb opende, wierp bij er eerst de patrijzen uit, die bij boven op gelegd bad. De knaap nam er een van in de band en bezag bet. «He, boe vet is bet!" zeide de jongen. »En wat mooije oogjes!" voegde bij er bij, terwijl bij kinderlijk spelende bet diertje de oogleden opensperde en den jager voorbield. »Laat de oogen toe, domme jonge!" bromde An- TOON, en wederom trok er eene wolk op zijn voor- boofd. Vervolgens bing bij bet baas met de loopers kruise^ lings over den stok van den knaap ; en deze , trots op zijne vracbt, liep ras den beuvel af. Maar Antoon , de jager, verborg de patrijzen beel on- der in zijne weitascb, zoo dat er geen veertje van te zien was. »Ik wil tocb eens zien, wat zij doenzal," zeide bij bij zicb zelven. Zoo ging bij door het dorp, sloeg den zandweg in en bedacbt of Maria om dezen tijd wel 'thuis zou zijn. Hij kon nog vijftig passen van baar butje verwij- 237 (lerd zijii; daat' ritsclde iets in het boschje aan zijnc liiikerzijde , en Maria sprong er met een schalkschen lach iiit, om hem te verschrikken. Het doofstommc kind volgde haar langzaam. Antoon , de jager , verschrok meer dan Maria had kunnen verwachten. Bene koude rilling beving hem. Hij herstelde zich echter dra weder. »Niets gevangen!" riep hij iagchend. »Foei! jou jokkenaar!" riep het vrolijke meisje. Ik heb den jongen immers reeds gezien met den haas. Maar waar zijn de patrijzen , Antoon ?" »Ik heb or geene kunnen opdoen !" antwoordde An- toon; maar hij gevoelde, dat zijn gezigt hem verraadde. »Waarachtig niet, Maria!" voegde hij er bij, toen deze hem ongeloovig aanzag. »lk geloof het niet !" riep zij , en taste naar de weitasch om zich te overtuigen. Maar hij trok haar de weitasch iiit de hand en met een' ruk was zij op zijne regter heup. Het meisje lachte en sprong om hem been , om er toch in te zien. Een schot knalde , de bond sloeg aan , en Marie lag badend in haar bloed aan zijne voeten. Door den plotselingen ruk, die hij aan zijne wei- tasch had gegeven, was de haan van den linker loop aan eene der kleine mazen van het net blijven hangen , had het geweer in de hoogte geheven en zoo was het schot losgegaan. Antoon en de beide knapen stonden als verstomd, maar het doofstomme kind kreeg het eerst zijne b«- 2.18 zinnin(T tenifj ; woedend vloof^ hct op Antooti toe en beet hem in den arm. Het newecr was op den {jrond (Tevallen. Eensklaps bukt de jager zicli en neemt liet op , om met het tweede schot zich zelven te dooden ; maar eene sterke hand arijpt toe en ontneemt het hem* Het was een hoer, die bijgesprongen zijnde, hct •j^eweer nu in de lucht afvuurde. Het halve dorp ijide naar de plaats en verdrong zich om het lijk van MuuA en om den ongekikkige , die zijn {jeweer terug verianjjde en in stomme razernij met de omstanders worstelde. Voor Maria was er aan geene redding meer te den- ken. Het is bekend dat een schot hagel d bout por- tant eene veel gevaarlijker wonde maakt dan een kogel. Bovendien had hct schot juist het hart getrof- fen. Door geheel het dorp beweend, werd zij onder de groene boompjes van den godsakker ter rnste ge- legd. De oiide grootmoeder en het doofstomme kind hadden alles verloren. De ongehikkige Aistoon kreeg eene hevige koortSy waarin hij aanhoudend fantaseerde en raasde. In den nacht na de begrafenis van Maria, ontsnapte hij aan zijn' ingeslapen waker en klom het venster iiit. De boschwacliter van het Bergerbosch , die laat hiiiswaarts keerde, zag hem in den maneschijn boven op de dui- nen , in het hemd , bezig. Hij naderde hem. Antoon herkende hem echter niet. »Wat voert gij hier uit, Antoon ?" riep hij mt% luider stem en greep zijnen arm. 239 »Jonker!" zeide tie ongeliikkige verschrokken en zachf, »ik beoraaf haar. Dadelijk komt de zee op." En hij lioople zand op eene der patrijzen , voor welke hij met, zijne nagels een graf had uitgehold. Den volgenden avond had ook zijn lijden een einde Oenonien. H. ""^^^g^S^^^^-^ lets over Drijfhonden. De jagthoiid is de vrije zoon der vrije natuur , de eenige o'clukkige onder zijne stamverwanten , die bij de uitoefening? zijner bestemming geheel zijn instinct , neiging en hartstogten mag opvolgen. Even als de fraaije, verfijnde patrijshond in zekeren zin op een' voor- namen voet is opgebragt en dikwerf de eerheeft, met zijn' heer de kamer te deelen en hem op zijne wandelingen te vergezellen , altijd nogtans in bet slaafscbe bewust- zijn der dressuur; zoo is de brak stug, onstuimig en wild, bonder bijzondere gehechtheid aan zijnen mees- ter , brengt bij zijne dagen met zijns gelijken in den hondenstal door; slecbts een groot levensdoel vervult gebeel zijn aanzijn : bet wild op te speuren , en bet met een hiid aanslaan zoo lang op den voet te volgen, tot bet op de plaats blijft liggen. Daarom ontwikkelt de ?4I jagcr deze aangcboren eigenschappen en vcrheii^rt zich in die ruwe natuiirdrift , waarop juist geene bijzonderc kunstmatige dressunr behoeft toegepast te worden. Gewoonlijk onderscheidt men drie soorten van drijf- honden, die elk hiinnc bijzondere uitmuntende hoe-' danigheden hebben. BE DtJlTSCHE JAGTHOND. De Steenbrak is de kleinsf e soort , gewoonlijk geel of grijs harig met witte vlekken. Het haar is ruw en hard. Het behang en de lippen zijn lang , de borst breed en diep en de staart gei%romd. De jager is bij- zonder opleltend op den vorm der pooten ; deze moe- ten, wanneer zij een bewijs van duurzaamheid zuUen aandiiiden , vastgeslotene klaauwen bezitten en mogen toch niet le lang gekoot zijn , als bij paarden welke doortrappen, zoo als men gewoon is te zeggen. De voetzolen moeten hard zijn en in de tusschenruim- ten met haar begroeid , wanneer zij niet zoo ligt ziillen stuk loopen. De phijsionomie van den duitschen jagthond is niet zeer sclioon , gewoonlijk eenigzins knorrig; slechts zelden vindt men in zijn' blik die vleijende vricndelijkheid van den patrijshond; dan alleen als de jagt is begonnen en hij zijn schel, sterk en aan- genaam geluid naar hartelust kan laten weergalmen, heldert zijn gelaat wat op en geeft vreiigde en vrolijk- heid te kennen. De jager is zeer gesteld op een goed 242 l^eliiid , en geeft aan een grof geliiid de voorkeur boveii een fijn, daar het eerste verder hoorhaar is. Sommioen hebbeii een zoogenaamd dubbel geluid, dat is: zij laten bij het jagen een dnbbel aanslaan hooren, waarop vele ja(]?ers bijzonderen prijs stellen. DE FRANSCHE JAGTHOND Is grooter en sterker dan de vorige, en gewoonlijk wit met geele, vrij onregelmatige vlekken. Zijn be- hang is buitengewoon lang, voor het overige gelijkt hij veel op den patrijshond. Bij naauwkeurige beschou- wing intusschen , verdient hij , hoewel fraaijer van gestalte , in geen opzigt den voorrang boven zijne kleinere en onaanzienlijkere mededingers. Hij wordt, namelijk, in volharding, ijver en onvermoeidheid door de anderen verreweg overtroffen. Zijn geluid is zeer fraai, en het aanslaan van een gansche koppel honden maakt eenen zeer aangenamen indruk. DE ENGELSCHE VOSHOND. Dit beroemde dier, voor welks aanfokking de Engel- schen sedert een tal van jaren zoo vele zorg dragen , zoodat hij voorzeker, in onzen tijd, wat neiis, volhar- ding en snelheid betreft, tot den hoogst mogelijken trap van volmaaktheid is gebragt, is op het eerste gezigt, voor hem die geen kenner is, niet zeer fraai. De Engelsche voshond is grooter dan de beide ZESDE JAARG. 16 543 varigen, gewoonlijk wit met zvvarte en geeic vlekkcn ^ slank en daarbij stevig en krachtig gebouwd. De kop is mager, de borst diep en breed, en de rug gebogen. 