VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
heid, een prooi aan fteeds afwisfelende bedenkingen, + Doch rondsom zich ziende, en alles wat in de kamer was opueemen- de , zo huisraad als fchilderyen , ontdekte zy eeu Gouden Kruisbeeldje, op ecne Bidplaats (taande. Dit nam zy wegs en verborg het in haaren boezem. Hierop de blinden weder fluitende, wagtte zy in den donker af, welk een lot de bar- baar over haar befchooren hadt. Welhaast keerde nuporrHo weder. Hy was alleen, en nog zonder lichte. Hy zogt en vondt LEOCADEA , blinddoekte haare oogen met eeù zakdoek, nam haar, zonder een enkel woord te fpreeken, by de hand, bragt haar op ftraat, en, naa verfchei- de ftraaten omgeloopen en doorkruist te hebben, hieldt hy ftil + eene groote Kerk. Hier liet hy haar ftaan, en liep in aller weg. Het leedt eenigen tyd eer Leucapea het waagde om den blinddoek ter zyde te fchuiven. Eindelyk, niets rondsom zich hoorende , deedt zy dien weg, en vondt zich naby eene groote Kerk, Hasr eerfte denkbeeld was, op haare knieën te vallen , en tot God de vuurigfte gebeden uit te ftorten.” Dit gedaan hebbende, rees zy op, en keerde, met beevende fchreden , ng het huis hasrs Vaders. De ongelukkige Vader en diens ontroostbaare Egtgenoote za- ten haare vermiste Dogter met heete traanen te beweenen. Zy hooren aan de deur kloppen; Don carro fnelt 'er heen, en, de deur opesnende,”ziet hy zyne Leucapkea: hy drukt haar in zyne. armen, onder het uithoezemen der onbefchryfbaarfte blydfchap. ‚De Moeder haast zich om deel té neemen aan dit hartroerend tooneel. Zy werpt zich in de armen van haare Dogter, Beiden | Cmr LEUCADEA, 233 omhelzen, beiden fpreeken zy tor haar tẹ gelyk; zy noemen haar hun geliefde kind , hun eenige vreugd, de eenige fteun hunner hoogklimmende jaaren. Zy befproeijen haare waugen met afbig- gelende vreugdetraanen; zy doen en herhaalen eene menigte van eni zy geeven haar geen oogenblik tyd om te antwoors en. Lerucapra wierp zich, toen de eerfte tedere aandoeningen eenigermaate bedaard waren, voor haars Vaders voeten neder, en verhaalde, met eergeflaagen oogen , eneen gelaat van Schaamte bloozende, wat 'er gebeurd was. Overmeesterd door haare aandoeningen , was zy bezwaarlyk in ftaat het treurig verhaal ten einde te brengen. De gryze Vader beurt haar op, en drukt haar aan zyn harts zeggende: „ Myne waarde! fchuld alleen onteert; maar gy ZE » Oonfchuldig. Vraag uw geweeten: verwyt het u eenig on- » kuisch denkbeeld, eenig woord , eenige daad, onvoegelyk ni voor uwe Sexe? Neen, myne beminde Dogter! gy zyt nog „ dezelfde; gy zyt nog myne deugdzaame Leucapea! Myn var » derlyk hart agt en bemint. u, misfchien in hooger maate, ap „ vóór uw ongeluk!” LEUCADEA , vertroost door die verzekeringen haars Vaders. p kon nu de oogen tot hem opheffen. Zy toonde hem het Kruis- beeld > 't geen zy weggenomen en in haaren boezem verborgeg hade, in de hoop, dat het, ten eênigen dage, ten middel mogt dienen om. haaren weg voerder te ontdekken. —_ — Don CARLO nam het Kruisbeeld, ’t welk hy eenige oogenblikken, in diep gepeins, bekeek ; traanen rolden hem ten oogen uit. Wat ‘er in zyue ziel omging. kan het vaderlyk hart alleen bezeffen, Toep hy zich in (laar voelde om te fpreeken, boezemden zyne lip- pen de gevoeligheid uit van diepgewonde eer — — gewond in het tederst gedeelte. Zyne vervoeringen maakten een diepen indruk op het hart van LEUCADEA. De goede Donna Mae Ria bragt eerlang zyne ontroering en driftvervoering eenigzins tot bedaaren. Zy nam het Kruisbeeld van hem af, De onge- lukkige Vader poogde nu zelfs zyn toorn te vergeeten, op dat hy in ftaat mogt weezen, om, op nieuw, zyne ongelukkige Dogter te vertroosten, Naa eenige dagen, dikwyls in traanen gefleeten , berftelde LtuCADEA3 in zekere maate keerde haare bedaardheid van geest weder: maar zy ging nimmer uit; als bedugt, dat een ieder, ‚die haar ontmoette, haare fchande op haar aangezigt zou kun- nen leezen. — Helaas! zy hadt welhaast een meer ontzet- tende reden voor haar t'huisblyven, Leucapea ontdekte haare zwangerheid, Haare Ouders konden haar niet dan met moeite overhaalen , om een leeven te bewaa- ren, ’t geen zy thaus als ondraaglyk aanzag. Veele dagen lang wilde zy naauwlyks cevig voedzel neemen. Haare genegenheid, egter, tot haare Ouders, en een gevoel van de gewigtige plig- éen, die ontftaan zouden uit sen nieuwe E OENE als ier 3 er, ab4 - . LEBCADEA, der, bewoogen haar, in ’t einde, om met gelaatenheid te bes rusten in haar droevig lot. Toen het verwagte tydperk naderde, huurden Don carLo en gyne Vrouw een klein Landverblyf, werwaards zy heenentoo- gen zonder eenige Dieustbode mede te neemen. Zelfs toen de tyd daar was,riep men den byftand eener Vroedvrouwe niet ing Donna MARIA volvoerde alles zelve. Leucapeza verloste geluk- kig van een welgemaakten Zoon. Don carro hieldt het Kind ten doope, en gaf het zyn eigen naam. Leucansa, die met zorge hadt opgezien tegen deezen ftaat van Moeder , voelde nu ál de kragt der moederlyke tederheid; en het gezigt van haar Zoon werd zo noodzaaklyk voor haar beftaan, dat men befloot dit Kind in huis te houden, en te doen doorgaan voor een Agter-Neefje van Don CARLO. | _ Het Gezin keerde met den tyd weder na Toledo , waar niemand de reden van het uit de Stad weezen deezes Gezins vermoed hadt. Het geval van RUDOLPHO was geheel onbekend. Hy hadt zZyne Gebootteftad, kort naa dit gebeurde, verlaaten , en Napels daar voor verwisfeld, En Leucapea, algemeen geagt en bemind, genoot het geluk van Moeder te weezen, met de eer, aan het Character van eene voorbeeldlyk leevende Maagd verfchuldigd. ' De kleine carLo groeide voorfpoedig op, en nam van dag tot dag toe in aanvalligheid. Zyn verftand, zyn voorkomen , waren “boven zyne jaaren, toen hy zyn zevende jaar telde. Op zeke- ren dag, dat 'er een groot Stierengevegt gehouden werd, ondt. dit Kind aan de huisdeur, om de jonge Ridders te zien, die ha dit gevegt heenenreeden. Hy was alleen; hy begaf zich aan de overzyde van de ftraat , om de Ridders te zien die van den anderen kant kwamen: in een oogenblik geraakte een Paard met den opzittenden Ridder aan ’t hollen, en reedt over het arme Kind heenen; het lag weenende op ftraat, zich wentelende in het bloed, 't geen uit eene hoofdwonde vloeide. Veel volks fchaart zich om het Kind heenen. Onder die hoop zag een oud Edelman, gevolgd door zyne bedienden , op weg om het Stierengevegt te gaan zien, het gewonde Kind, fchoot toe, nam het op, ‘wiesch het bloed van ’t aangezigt, zondt een zyner bedienden om een wondärts, en , door de menigte heendringen. de, bragt hy het Kind in zyn eigen huis. Don carto, diens Vrouw en Dogter, vernamen welhaast het ongeluk, het Kind overgekomen, De laatstgemelde liep op ftraac, als eene bysterzinnige Vrouw, roepende om ‘haar Zoon. «— Haar Vader hadt moeite om haar in te haalen ; haar te ver- geefsch fmeekende, het Kind haar Zoon niet te noemen. Elk Een beklaagde hun, en verhaalde welk een weg de oude Edel. man met het Kind was’ ingeflaagen. Zy fpoedden zich derwaards. Zy werden gebragt in-eene kamer, waar zy het Kind reeds on. der de handen van den wondärts vonden. Leucanen was ‘or eerst: zy fnelt na haar Kind,drukt het aan haar hygenden boe- zem, befproeit het met vreugdetraanen, en verlangt de wonde A | ‘ te LEUCADEA» 285 te zien. Het lieve Kind, 't welk nog fchreide, begint te jachen , op °t oogenblik dat het zyne Moeder ziet; hy ftreelt haar op zyne gewoone wyze, haar verzekerende dat hy wél was.. De wondärts verklaart de wonde niet gevaarlyk, Ltuca- pra doet hem herhaalde keeren die troostvolle verzekering doen; terwyl Don carłLo en diens Egtgenoote den Edelman voor het betoon zyner menschlievenheid bedanken, en hem vermelden dat het Kind een Agterneef is; tragtende, op eene bewimpelde wyze, verfchooning te vraagen over de grodte maa- te van zorgvuldigheid en tnegenegenheid , welke hun Dogter ten aanziene van dit Kind betoonde, Toen de wondärts vertrokken was, zat Lrucapza by het bed, waar op de Kleine gelegd was, en, de kamer van rondsomme beziende, ftondt zy ten hoogften verbaasd, daar hetzelfde Huis« raad, dezelfde Schilderyen, te ontmoeten, welke zy voorheen by bet maanlicht, in dicn ongelukkigen nacht, befchouwde! Zy zag dezelfde Bidplaats, van welke zy het Kruisbeeld hadt weg- genomen; alles deedt zich aan haar oog als ten vollen hetzelf- de op. Lesucanza twyfelt niet in °t minfte of zy bevind: zich in hetzelfde huis, in de eigenfte kamer, waar zy zo ongeluk- kig eenmaal was heengevoerd, | Dit gezigt trof haar ten diepfte; bleekheid bedekte haar aan- gezigt, roodheid volgde welhaast, en zy viel in zwym. Elk boodt haar byfand, en, tot zichzelve gekomen , bragt men haar thuis. —— Don carro wilde het Kind medeneemen ; doch de oude Edelman verzette 'er zich tegen; verzoekende dat het Kind, tot de volle herftelling, daar ten huize mogt blyven. Don CARLO, bezorgd over zyne Dogter, geeft aan dit voorfiel ge- hoor, en begeeft zich na huis. Op het eerte oogenblik dat zy zich alleen bevonden , ont. dekte LeucApeA wat zy gezien hadt, en verzekerde haare Ou- ders, dat dit het eigenfte huis was , werwaards zy geweldig heengefleept geweest was. Don cazro befloot terftond, nader - onderrigt op te doen , tén opzigte van een Perfoon, wiens kennis voor hem van zo veel aangelegenheids was. Reeds hadt hy vernomen dat de menschlievende Edelman Don preco ne SANTELANA heette: welhaast ontdekte hy dat diens éénige Zoon RUDOIPHO genaamd was, en zich zints omtrent zeven jaaren te Napels onthieldtj ais mede dat diens verblyf in Malie hem zo geregeld in gedrag gemaakt hadt als hy voorheen los was. Men voegde ’er by, dat die jonge Heer voor een der fchoonfte en bekwaamfte Jongelingen gehouden werd , en zyn fortuin in Castilie zou maaken. | Don carLo deelde deeze ontdekkingen aan zyne Vrouw en Dogter mede. Zy konden niet twyfelen of deeze RUDOLPHO twas de Man die Lreucapea onteerd hadt; maar hoe was het mogelyk te veronderftellen dāt hy dit aangedaane ongelyk zou willen boeten, door zyne hand te geeven aan eene jonge Juf- frouw, wel van edele afkomst, maar bykans zonder middelen ? | Xô *_ Dot 285 LÉUCADE Ae s Don carLO kon dit niet als mogelyk befċhouwen; en was reeds bedagt op welk eene wyze hy. dien hoon door wraak. deeming zou betaald zetten. Leucaora fmeekte hem de befchikking op die zaak aan haar over te laaten. Bezwaarlyk liet haar Vader zich overhaalen; doch gaf in ’t einde toe aan haare onophoudelyke en dringende aanzoeken, LeucaDsa kreeg langs hoe meer bedaardheid van geest. ` Zy was ryplyk bedagt op de ftappen, die haar in een zo netelig geval te neemen ftonden. - Haar Zoon was nog ten hui- ze van Don DIEGO, en werd door hem met alle tederheid be- handeld. De wond was geneezen. De Moeder, Don CARLO en Donna Marla, bragten geheele dagen by het Kind door. Op zekeren dag, dat Leucapea zich alleen bevondt met Don rirco , terwyl die goede Heer het Kind voor zich hadt, kuschite, en met het hoogfte welgevallen fprak van het genoe- gen °% welk hy in dit Kind fchiep, kon Leucapea zich van traanen niet onthouden. Zy poogde te vergeefsch die te ver- bergen. Don pteco vroeg, waarom zy zo zeer ontroerd eu aangedaan was; hy vroeg het met zulk een ernst, deelneeming en vriendfchapsbetoon , dat LreucaDea, eindelyk, met neerge- flagen oogen, en fnikkende, verhaalde wat ten zynen huize gebeurd was; vertoonde hem het Kruisbeeld , * welk Don DIEGO terftond herkende; en befloot haar verhaal met deeze woorden: „ Uw Zoon heeft my onteerd, en ik omhels uwe „ knieën! Uw Zoon heeft my tot fchande en oneere gebragt , „ En ík kan niet nalaaten u te beminnen als den toegenegenften ‚‚ Vader!’ De kleine CARLO , het weenen van LEUCADEA ziende, viel mede op zyne knieën, en ftrekte zyne handen tot Don 11:Go uit; hem fmeekende, zyne goede Nigt (want met dien naam was hy geleerd zyne Moeder te noemen) niet meer te bedroeven. Don pirco bleef niet onaangedaan by een zo treffend too- neel. Hy beurde Leucapea en haar Zoon op, en omhelsde ze beiden; zweerende dat rUDOLPHO nooit eene andere Vrouw zou hebben dan LEUCADEA. Op dien eigen dag vaardigde hy eenen Brief aan RODOLPHO af; vorderende dat hy onverwyld na Toledo zou wederkeeren , waar hy een gefchikt voorwerp hadt aangetroffen te zyner Egt- verbintenisfe. , RupoLrHo vertrok ylings van Napels, en kwam ten huize zyns Vaders. — 't Was vooraf opgeftemd , dat Leucapea noch haare Ouders ten huize van Don piego zouden weezen by de aankomst zyns Zoons. Naa dat de eerfte oogenblikken , beftemd voor de vreugde der wederöntmoetinge, voorby waren , bragt Don piego her Huwelyk op ° tapyt, waar over hy gefchreeven hadt. Hy weidde breedfpraakig uit over de Rykdommen van de bedoelde Bruid, en befloot alles met zyn Zoon eene afbeelding over te veiken van ecn allerleelykst, aangezigt, ’t geen hy teu piy LEUCADEA. 287 éińde hadt doen fchilderen. Ruporrno fprong terugge van fchrik en afgryzen, en beweerde tegen zyn Vader, hoe hy Onmogelyk zulk een weezen tot zyne Vrouw kon neemen, — Don pieco nam een ftraffer toon aan, en hieldt (taande, dat, in een Huwelyk, niets anders dan Geld opmerking verdiende, RuborrnHo , daarentegen, beftreedt dit beginzel met alle moge- Iyke welfpreekenheid; vertoogende alle de elenden, daar door veroorzaakt ; er byvoegende , dat zyn eenige wensch, zints eenigen tyd, zich alleen uitgeftrekt hadt om eene deugdzaame en beminnelyke Wederhelft te vinden, tan welke hy middel van bes Saan kon verfchaffen , en met welke hy dat geluk zou kunnen {maa ken ,’t welk Schatten alleen met geene mogelykheid konden geevene Don Diego, zyne vreugde over die betuigde gevoelens verbers gende, geliet zich het begrip zyns Zoons te beftryden. Op dit oogenblik kwam de knegt binnen, met de boodfchap, dat Dom CARLO en diens Familie gekomen waren om by hem te eeter. -~ Nooit vertoonde zich Leucapea zo fchoon; het fcheen als of dien avond. haare bekoorlykheden een dubbelen luister bee komen hadden, Zy fchitterden in de oogen van RUDOLPHO y die, met veel nieuwsgierigheids, onderzogt, wie deeze Schoone heid was, — Zyn Vader, zich gelaatende hem niet te hoorens vervoegde zich tot Donna MARIA en LEUCADEA, en bemerkte, met groot leedweezen, dat het gelaat van rEUCADEA bedekt wierd met eene doodlvke bleekheid; dat haare hand in de zy- ne beefde, en dat zy, op ‘t gezigt van RUDOLPHO, op het punt was van te bezwymen. Ondanks haare poogingen, vere liet haar de voorgenomene ftandvastighcid, en zy zonk be- zwymend weg. RuporpuHo fnelde ten haaren byftande , met eene drift en angstvalligheid , die zyn Vader zeer voldeedt. In ’ einde kwam reucapga weder tot zichzelve ; en zy gingen aan tafel. Geduurende den maaltyd, kon RuporLPug geen oogenblik nalaaten het oog te flaan- op °t gelaat dier ons bekende Schoone. Zy bemerkte zulks ; maar haare oogen onte weeken de zyne, Zy fprak weinig; maar ’t geen zy fprak had eene bevalligheid en eene betoverende kragt, vergezeld met zeker inmengzel van zwaargecstigheid, ’t welk het zyne bydroeg tot het genoegen, waar mede RUDOLPHO alles, wat zy titte, aanhoorde, De kleine CARLO, naast zyn Vader aan tafel gefchikt, was de lieftalligheid zelve. RuporLpno praatte met het Kind; en, verrukt door de bevalligheid, zeide hy, ender anderen, dat de Vader van zulk een Kind zich gelukkig mogt agten. Van tafel opftaande, nam rupoLPao, diep getroffen door de bekoorlykheden van Lrucapca, zyn Vader ter zyde, en zeide tot hem , op een eerbiedigen doch verzekerenden toon, dat geene bedenking, welke ook, hem zou kunnen beweegen om die te trouwen van welke hem het fchriklyk portrait was ter hand gefteld, — , Het moer nogthans gefchieden,” fprak de Vader, — , of gy zoudt de voorkeuze moeten geeven X4 Am „488 __LEUCADEA, s 2an de jonge Juffrouw met welke gy thans den avondmaal. „ tyd gehouden hebt.” — „, Die jonge Juffrouw!” riep ku- DOLPHO uit, ‚Ik zou my den gelukkigften der Mannen reke- „nen, indien zy de goedheid wilde hebben om my haare hand s, te fchenken !” » En ik,” was het antwoord van Doe DIEGO , „ zal de gelukkigfte der Vaderen weezen, indien myn ,» Zoon, door deeze Egtverbintenisfe, eene misdaad boet, waare a door hy zyn edelen Naam fchandelyk bezoedeld heeft!” Hier op verhaalde hy aan rupoLPno, wat hy van het voors gevallene wist, en haalde uit zyn boezem het Gouden Kruis beeld, met deeze woorden: „Zie, myn Zoon! zie de Getuie » ge en Reger van het (hoode misdryf door u gepleegd. Zie ‚‚ Hein die u nooit vergiffenis zal fchenken, voor dat LEUCA- »s PEA u eerst uwe misdaad vergeeven heeft!” RuvorrHo bloosde op die ontdekking, en wierp zich nedet aan de voeten van LEUCADEA, met deeze woorden: „Ik heb » uwen haat, ik heb uwe veragting , verdiend; maar, indien de » eerbiedvolfte liefde, indien het opregtst berouw , eenig guusts » betoon verdienen, weiger my dan geene vergiffenisfe. Eén .» woord van uwe lippen zal my den veragtlykften en elendig- p, ften van alle Menfchen, of den gelakkigften en toegenegen« ps ften Egtgenoot, maaken!” Leucapea aanfchouwde hem, met oogen vol traanen , voor «en oogenblik zonder eenig woord te fpreeken: zich daar op tot den kleinen caRLO wendende, nam zy het Kind op haare armen , en boodt het zynen Vader aan; zeggende, met eene beevende ftem: ,, Dit is myn antwoord. Mogt dit Kind voor » u de bron zyn van zo veel geluks, als her van weedom ges ‚‚ weest is voor zyne Moeder!” Men zonde onverwyld om eenen Priester, met een Alcayd en „twee. BRIEF EENER AMER!CAANSCHE VROUWE, esp wo 4 ğ k MYN HEER! Ik heb onlangs eenen Brief aangetroffen over het Schoonmaa. ken, waar in die noodzaaklyke pligt van eene goede Huiss vrouw onverdiend in een belachlyk licht gezet wordt. Ik zou het Prulfchrift waarfchynlyk reeds vergeeten geweest zyn. Maar het Jaargetyde komende, waar op de meeste Vrouwen het voeglyk oordeelen haare vertrekken te zuiveren van den rook en vuiligheid des Winters, bemerk ik, dat deeze fpotag- tige Schryver, in elk gezin, als °t ware, geleezen, en zyn ge- Schryf aangehaald wordt, wanneer eene zorgvuldige Huismoe= der het onderneemt oñ haar voorregt te handhaaven, en de pligten , aan haaren ftaat verknogt, te volvoeren. De Vrouwen befteeden haar tyd doorgaans in iets beters dan fchryven. De bezorging des Huisgezins, en wat daar aan wast is, rust voornaamlyk op haare fchouderen : te deezer oor- zaake zyn 'er flegts weinige Schryffters; en de Mannen, wee- tende hoe noodig onze huislyke bemoeijingen zyn tot hun en der Huisgenooten geluk, draagen veelal zorge om de Sexe te rugge te houden van zich in Letterbezigheden te ver- diepen. Men hoort, uit dien hoofde, allerwegen zeggen : » Myre Huisvrouw kan geen Verzen maaken, *c is waar, doch » Zy weet een fimaaklyken Schotel te bereiden; zy kan geen ‚, Drukproeven naazien, maar zy houdt het oog op de Kinde- „ten geflaagen, en brengt het werk der Dienstboden te regt; » Zy kan zich niet uitcedden uit het wargaaren der Sraatkun- „ de, maar zy breidt netre Kousfen.”’ Dit noemen zy eene Wrouw pryzen, en regt doen aan haar Character, met veele byvoegzelen van foortgelyken aart. Ik zeg, dat de Vrouwen veelal haar tyd befteeden in iets wutuigers, dan (chryven,'te verrigtens anderzins zou de Brief- fchryver, van wien ik fprak, zo lang niet onbeantwoord geblee- ven zyn. ‘Er zyn egter Vrouwen onder ous, die foms de Naald nederleggen en de Pen opvatten. Ik verwonder my zeer dat niemand deezer Schryfiters zich gezet heeft om den ons begekkenden Man te beantwoorden, Wat my betreft, ik maak geen eisch altoos.van tot de clasfe der Schryfíters te behooren, Nimmer liet ik iets drukken: maar ik kan het niet langer ver- draagen, dien Brieffchryver onbeantwoord te laaten, eu zyne aanvallen op de Sexe niet te wederleggen. Neem, myn Heer! alleen onzen toeftand in opmerking. De Mannen zyn, over ’t algemeen genomen, natuurlyk onoplettend ep alle zindelykheid ; doch waar toe die zagte benaaming ? ik durf fchryven, de Mannen zyn uit den aart morsfige fchepzels. Indien het niet ware, dat hunne verbintenis met de zin- . delyker Sexe hunne zeden bef{chaafde, en ecu gelukkigen ze vloe s90 BRIEF EENER AMERICAANSCHE VROUWE, vloed hadt op den algemeenen loop huns leevens, die Heeren der Schepping zouden in morsfigheid vergaan , en volkryke Steden den dampkring befmewen met de fchadelykfte uitwaas- femingen der ongeredderde morsfigheid. ’t Is de oplettenheid en zorgvuldigheid der Vrouwen, die voorkomen dat de Man- men niet in volflaagene Zwynen veranderen, of althans op den weet dier door kladdigheid vermaarde Dieren leeven, Hoe be: langryk zyu, derhalven , de dienften, welke wy Vrouwen betoos ‚ nen —= en nogthans worden wy, ter oorzaake van dee- ze dieuften, uitgelachen, en ten fcheuwfpel gefteld van de on: gezoutfte jokkerny. Laage ondankbaarheid !. Kladdige échepzels! — —- Misfchien, myn Heer! denkt gy dat ik in driftvervoering fchryf. — Neen, myn Heer! ik verzeker u dat ik nooit in myn ganfche leeven bedaarder van geest was; en nogthans het is waarlyk genoeg om eene Heilige tot gram- fchap te vervoeren, als men in aanmerking neemt hoe onwaar- dig wy door de Mannen behandeld worden. Daar is myn Egtgenoot , een goed foort van een Man evenwel ; doch ik wil u eene befchryving van hem geeven, Hy kwam op zekeren dag in onze zydkamer, waar ik bezig was met een ftuk Linnen, ten huislyken gebruike, te fnyden. Hes „ mel!” riep hy uit, , welk een omflag is hier? Ik kan het s niee verdraagen dat 'er de Zydkamer uitziet als een Soy» ‚‚ derswinkels; daarenboven moet ik eenige gewigtige Philofo, „ Phifche Proeven doen, en daar toe ruimte van plaats heb- „ ben,” — Gy moet weeten dat myn Man een van die Lieden is die gaarne voor Philofophen gehouden worden. Ik pakte myn Linnen op zo fpoedig als ik kon, en zette my aan het breijen van een Kous; dit nam geen plaats weg, dit maakte geen geraas altoos. Onder dit werk wagtte ik af wat myn Heers gewigtige verrigting zou weezen. Binnen om. trent een half uur waren de tafels bezet met allerlei foort van voddery ; vlesfen met water, kruiken met droogeryen , bordpapier, ander papier, kaarten, gom, en ik weet niet wat al meer: in gereedheid lagen mesfen , fchaaren, vylen, naalden , zyde, gaaren , wasch, boeken en gefchreeven papie- ren. Het verveelt my eene naanwkeuriger optelling te doens want ik ben pas ter helft. Hy begon aan ’t werk; en hoewel ik niet wist wat hy met alle die werkzaamheden wilde, kon ik nogthans duidelyk genoeg befpeuren dat by in geen zynet kuns:bewerkingen flaagde. - Ik verblydde my deswegen, dat beken ik, en had- daar toe voldoende reden: want, naa dat myn Man zich zelven der- maate hadt afgefloofd, en zo veel kwaads gedaan als een aap in een porceleinwinkel, en de meiden geroepen om alles op te redderen , ging ik het allerliefst tooneeltje, daar aangerigt, eens met opmerking befchouwen. Ik zal u niet ophouden met ecpe ftukswyze befchryving; genoeg is het u te melden, dat by OVER HET SCHOONMAAKEN DER HUIZEN EN DE MEYM AAND., 294 hy door het omftooten van zyn inktkooker myn beste maho- nybouten tafel met groote inktvlekken bezoedeld hadt; veel vitrieol was door hem geftort, en eem groot gat in myn beste vloerkleed gebrand ; de marmeren plaaten om de haard waren befimet met gefmolten pik; daarenboven hadt hy drie porce- leine fpoelkommen verbryzeld , vier kelken, twee bierglazen, en een van myne beste caraffen en met dit alles, gelyk ik reeds gemeld heb , zag ik dat hy niet geflaagd was in eeni- ge werking. | Zeg ondertusfchen aan uwen Vriend, dien lasteraar van bet Schoonmaaken, dat het op deeze wyze toekomt „dat onze kasfen gevuld zyn met halve porceleine koppen , met gebroken bier- en wyn- glazen, met dekzels van theepotren, en glazen ftop- pen van uit den weg geruimde caraffen. ‚ Ik zat dan , gelyk ik zeide?, neder in de befchouwing van at de kladdigheid in myn zydkamer, en van de verwoesting, door myn Man aangerigt —- daar zat ik als het Geduld op een zuil; lachende en vol fimerte; het trof my diep. Ik had byna gewenscht, dat al die gefinolten harst, pik en vitriool, in zyn keel gekomen was dan op myn vloerkleed eu haard, En hee is eene groote onwaarheid , dat de Vrouwen geen magt over haar geest zouden hebben; want, niettegenftaande dit hoogst tergend gedrag, zeide ik niets, of bykans niets; alleen merk- te ik, al boertende, op, dat een myner kennisfen my eens ge= zegd hadt, dat de rede, waarom de Philofophen den naam droegen van Literary Men, daar in beftondt, dat zy een groot ` Litter maakten (*) geen enkel woord meer. Een myner dienstboden ruimde alles weg, eu de Philofooph zat in flik gepeins te neder. Welhaast kwam ‘er een Vriend , een Philofooph van dat flag , binnen treeden. ,, Uw Dienaar , myn Heer! hoe vaart gy?” m= 3 Hemel!” was het antwoord, , ik ben dood moede en „ afgewerkt; ik heb den geheelen voormiddag bezig geweest » met het doen van Proeven; maar alles te vergeefsch !” =>> Op het hooren deezer klagte had ik meer werks om myn lachen, dan om voorheen myne gramfchap, te bedwingen, - Myn kostlike Vriend ging kort daar op uit, en ik, gelyk gy gereedlyk moogt veronderftellen, verzamelde al myne kragten 5 fchrobbers , boenders, zeep, zand, affchraapfchulpen , wer, den, met allen huishoudelyken yver, ter reiniging gebezigd. — En ik was zeker de grootte Wysgeer van ons beiden: want myne proefneemingen flaagden, daar de zyne mislukten. Alles was C°) Deeze woorden „Literary Men en Litter, hebben wy onvertaald gelas- ten, om dat de klank alleen de aartigheid maakt; het woord Litter komt voor in eene Engalfche fpreekwyze, to make Licter in a room, die Z0 veel zegt als alles in een kamer in wanorde maaken. 292 BRIEF LENYR AMERICAANSCHE. VROUW was weder in orde, uitgenomen myn arm vloerkleed samas myn door vitriool befchadigd vloerkleed, ’t welk tot een gedagtenisteken (trekt van deeze Philofophifche raazerny, of liever Philofopnifche dwaasheid. Naauwlyks was deeze arbeid verrigt, of myn proefneemende Wysgeer kwam weder thuis, en zei my, met de koelfte onvera fchilligheid , als of het niets ter wereld betekende , dat by tegen drie uuren zes Heeren ten ecten gevraagd hadt. Het was toen over één uuren. — Ik beklaagde my over deeze za plotslyke kennis„eeving, en de kortheid des tyds. — ,, Gek- „ heid! gekheid!” voegde hy my toe, , gy kunt een groote ‚, Schaapenbout neemen , en een Kalfsrib, met wat Aardappelen „» er by, en dit zal ons genoeg weezen.” Helaas! welk eene verwarring moet ‘er plaats hebben in het hoofd van een Philofooph ! Een Schaapenbout, een Kalfsrib, en Aardappelen ! ik wist niet of ik van lachen zou uit fchateren of toornig worden ; doch ik had geen tyd tot een van beide, In anderhalf uur moest ‘er eeten voor den Heer en zyne Gasten gereed weezen. Myn. vloertapyt, ’” welk reeds zo veel van de Proefondervindelyke Natuur- kunde ’s morgens geleden hadt, ftondt in den naamiddag door morsfige Tabakroakers verder befinuld te worden, ‘Denk, denk eens naa, myn Heer! wat eene Huisvrouw in zulke omftandigheden te verdraagen hebbe; en dan —— dan nog ——- naa dat alles, befchimpt en gehekeld te worden over haare zindelykheid, en wegens het Schoonmaaken in Meymaand op het belachlykst ten toon gefteld === dit is meer dan de geduldigfte onzer Sexe kan verdraagen. | ’ Geen ik u, in deezen haastig gefchreeven Brief, vermeld heb , is flegts een flaauwe fchcts van de beledigingen en on- heufche behandelingen, welke wy te verdraagen hebben van de zo zeer geroemde Meerderheid der Manrien. Maar men zal ons door uitlachen niet van onze zindelykheid af brengen. Eene braave Huisvrouw laat zich liever ik weet niet wat al noemen, dan een Søns, even gelyk de Mannen liever een Guit dan een Gek heeten. | Ik zou u nog veel te fchryven bebben; maar ik word ge“ roepen : wy zyn juist bezig om ons tot het uitgelachen Mey- fchoonmaaken toe te rusten, en ik heb het dus zeer druk. De tobbens , de emmers , de (chrobbers , de boenders, het witvat, en de kwasten, (taan gereed. — Myn Man is op °t oogenblik uitgegaan —— 20 veel te beter -——= wan- neer de Vrouwen recht aan ’t fchoonmaaken zullen gaan, is % eerfte morsfige ding dat weg moet —— de Man. —— Ïk moet befluiten , ik word al weder geroepen, Geen letter meer! MENGELWERK, TOT FRAAYE LETTEREN, KONSTEN EN WEETEN. SCHAPPEN, BETREKKELYK,. REDE- EN SCHRIFTMAATIGE BEDENKINGEN OVER DE PLIGTEN EN HOEDANIGHEDEN DER BEDIENAAREN VAN HET EUANGELIES ALS MEDE WEGENS HET VOEGLYK GEDRAG DER LEDEN VAN DE CHRISTLYKE GEMEENSCHAP, TEN OPZIGTE VAN HUNNE LEERAAREN, (Volgens het Engelsch van JAMES FOSTER , DD.) Medeburgers! w aanmoedigend antwoord (*), op myn voorftel zi U om, by ie Rede- en Sermones Bedenkingen, » over de Inflelling en het Einde van het Burgerlyk Be- s Juur, of de Pligten van Overheden en Onderzaaten, » dusdanige Bedenkingen, uit die zelfde verdienstlyke » penne gevloeid, te voegen, over de Pligten en Hoeda- s nigheden der Bedienaaren van het Euangelie; als mede s» wegens het voeglyk gedrag der Leden van de Christlyke » Gemeenfthap , ten opzigte van hunne Leeraaren, heeft » my bewoogen om onverwyld aan derzelver vertaalin- » ge de hand te flaan, en die Overzetting, by voeglyke » Afdeelingen, aan Ul, toe te zenden. — Ik blyf Uw Begunttiger, L. + w OH Ok Ik heb ten oogmerke, in dit Vertoog , te handelen over de wederkeerige Pligten van Christen - Leeraaren en Chris- „ ten - Gemeenten —= Pligten , die geenzins ontftaan uit een dier oorfpronglyke en _natuurlyke betrekkingen, welke de Schepper des Menschdoms, van den beginne, daar- en vastgefteld heeft; dan, desniettegenftaande , voortkomen uit eene betrekking, die be hit and ly (*) Zie boven , bl. 86. MENG, 1798. No, 8, Y -ýa a . > 1a? 204 BEDENKINGEN OVER DE PLIGTEN lyk beftaat. De Verpligtingen, daar uit ontftaande, zyn van het hoogfte aanbelang; en de volflaagene Ver- waarloozing derzelven gaat zwanger van zo heillooze evolgen voor de Godsvrugt en Maatfchappyelyke eugd ‚ als die van eenige andere betrekking, welke ook. - Het Christen- Leeraarampt is, in zichzelve befchouwd, gefchikt om het grootst en verhevenst oogmerk , ’t welk redelyke Weezerns zich kunnen voorftellen, te bereiken ; te weeten, om te bevorderen de eigenlyke waardigheid en volmaaking hunner natuure, en dezelve ten hoogften toppunte van geluk , waar voor dezelve vatbaar is, op te voeren. —— En nogthans heeft men, bovenal in dee- zen laatften tyd , het Christen- Leeraarampt met de ui- terfte verfimaading bejegend; en is hetzelve, by veelen, een geliefd voorwerp geworden van verguizing en uit- laching. Dit moet zeker by zommigen toegefchreeven worden aan het verderf van hunne eigene Zedelyke Be- inzclen; aan eene ‘Zielsgefteltenisfe, geheel tot dierlyk- heid neergezonken, en verduisterd door hebbelyk. gewor- dene ondeugd. Zy zyn misfchien vyanden van het Christen - Leeraarampt en dit Charaëter, hoe waardiglyk ook opgehouden, dewyl zy vyanden zyn van alle rege- len, orde en regtheid, en van allen teugel om onbe- dwonge drift te breidelen. Vreemd, in de daad, zou het weezen, indien de S/egten geenen natuurlyken af keer zou- den hebben van de Leeraaren der ftrikte Deugd en Braaf- heid ; de Wellustigen en losbandig dartelenden van de zodanigen, wier post en pligt hun roept, om zich ddar tegen te verklaaren, de fchandelykheid van een leever, in yaelheid en weelde doorgebragt, ten toon- te ftellen:, en de oordeelen van Gop aan te kondigen tegen die buitenfpoorigheden van zinlyk genot, welke niet alleen onbeftaanbaar zyn fnet de Belydenisfe van een Christen „ maar ook onteerend voor den Naam en het Character van een Mensch. Nogthans is ’er iets zo bemiunelyks in het waare Christendom ; zulk eene blykbaare voeghykheid in veroot- „tioedigende betuigingen van eerbied en dankbaarheid aan den Vader en Opperbeftuurder des Heelals; zulk eene aangeboorene waarde in Braafheid en Regtvaardigheid;s zulk eene zich voordeelig onderfcheidende bevaliigheid en fofioonheid in algemeene Goedwilligheid , Zagtaartigheid, Befcheidenheid en Vergeeflykheid „en de Sc Lien o | ts DER EUANGELIE *BEDIENAAREN, ENZ. 295 heeft , goedgunftiglyk , een zo kragtdaadig zich doen eldenden Voorfpraak voor deeze noodzaaklyke deugden. aargefteld, in ’t geen men gewoon is het Natuurlyk Geweeten te noemen, een der eerfte beginzelen van onze inwendige zedelyke gefleltenisfë, dat de bovengemelde ver- fmaaders van het Christen- Leeraarampt, zelfs dan, wan- neer derzelver getal vermeerderd wordt, door de toevoee ging van loshoofden en onbedagtzaamen, die zich door de GAS, pa van een fpeelend vernuft, of door eene in de mode gebragte ligtzinnigheid, hebben laaten vervoeren — dat, zeg ik, alle deezen, te gader genomen, zulk eene óntzettende Party niet zouden gevormd hebben, tegen den invloed der Christen- Leeraaren , indien niet maar al te veelen , die dit Charaêter hebben aangenomen, wapenen ` verfchaft hadden tegen hunne eigene zaak , en de /terkte van den vyand vermeerderd, door een onvoorzigtig en on- geregeld gedrag. Ì Der zodanigen onleschbaare Gelddorst; der zodanigen fteeds werkend ftreeven na Grootheid en Voorrang; der zodanigen onbegrensde trots, en begeerte om heerfchappye te voeren over het Geloof hunner Medechristenen ; den zodanigen Jwiheid en zelfzoekenheid ; der zodanigen be- toon van een veel grooter en vuuriger yver voor hun- ne eigene byzondere voordeelen en gezagtooningen, voor den zg mn flaat der Kerke, als mede voor louter menschlyke Gewoonten en Plegtigheden, dan voor de eens voudige en weezenlyke Waarheden en WVoorfchriften van het Evangelie: en, met één woord, der zodanigen on- derlinge Vyand/chappen; hunne verdrukking van bezwaar- de geweetens; hunne onderlinge ftrenge berisping , wegens onwillige dwalingen omtrent ftukken van zeer weinig aan- elegenheids ; hunne beperking des CAristendoms, en van e Gemeenfchap der Heiligen, tot die van hun eigen Ge- loofsleuze zyn; en eindelyk hun poogen, om hun Znvboed op het Volk vast te ftellen, te vermeerderen eu uit te breiden, door onrggtmaatige vooroordeelen in te boeze- men, tegen de Characters en de Leerwyze van anderen, Deeze zyn eenige der oorzaaken ; en de Gefprekken en de Schriften van den tegenwoordigen tyd toonen, dat zy onder de voornaam/te oorzaaken te tellen zyn van den aanwas des Ongeloofs en der Ongodsdienftigheid. Het is uit hoofde van deeze tastbaare en onnatuurlyke onbeftaanbaarheid van onze handelingen, met die verbe. vene Zedeleere, met die Bonnen en van Sarien tie 2 i 296 BEDENKINGEN OVER DE PLIGTEN heid en älgemeene Vryheid, welke het Ewangelie allerwe. gen inboezemt, dat het Christen- Leeraaraimpt tot zulk eene diepe laagte van veragting en verfmaadheid gezonken is, dat carisrus en diens heilige , deugdbevorderende , Godsâienstleer gelasterd worden. In de daad, het ftrekt ten zekeren en onlochenbaaren blyke van een aan de oppervlakte zweevend oordeel, van ectie bekrompenheid van denkwyze en waarneeming, tegen de inwendige uitmuntenheid en Aeilzaame ftrekking van eene Leer of Inftelling zich op te werpen, ter oorzaake van louter toevallige en bykomende misbruiken, waar aan meest alle dingen in de natuur, en de beginzels van elke weetenfchap , in zekere maate, zyn blootgetteld, —— Wy zouden, waarlyk, op denzelfden grond, en even ge- Ilykaartig, de onvoorzigtgheden en zedenlooze gedraa- ingen van byzondere Leeraaren der Wysbegeerte tee gen de Wysbegeerte zelve kunnen aanvoeren, als dergelyk eene verkeerde gevolgtrekking maaken uit het ongeregeld en onbeftaanbaar gedrag der geenen, die,zich voor Leer- aaren van den Christlyken Godsdienst uitgeeven. Maar desniettegenftaande is het zeer te duchten, dat zommigen, van eene betere geaartheid dan de bovenver- melden, en die over °t geheel genomen opregte oogmer- ken koesteren, zich door alle die verkeerdheden dermaa- te hebben laaten voórinneemen, dat zy, op deezen vlot- ten grond alleen, het Leeraarampt aanzien als ten min- ften #oodloos, en van eene willekeurige beftemming, in- dien niet als Ainderlyk en nadeelig voor de zaak der Deugd , en de belangen der Menschlyke Maatfchappye. Wat ftaat ons, in dit geval, te doen? De Bwiten/poo righeden, waar op de Tegenftanders des Christendoms zo zeer aandringen, welke zy verdubbelen, en al hun ver- nuft en welfpreekenheid te werk ftellen, om ze met de haatlykfte kleuren te fchilderen, zyn, ongetwyfeld , in maar al te veele gevallen , ten hoogften (chandelyk ge- weest: maar moeten zy, te dier oorzaake, bedekt, vere goelykt, bewimpeld worden? — Dit is, myns bedunkens, geheel niet raadzaam. Veel beter voegt het ons, alle gelegenheden waar te neemen, om zulke bekende over- treeders, die allen gevoel van dezaamelykheid verlooren hebben, te verzaaken. Want, door dit middel, zullen wy beletten, dat de Fen algemeen worde, en het meest- beduidend hulpmiddel te baate neemen, om, ten minften, een gedeelte van het madeel, °t welk onze heilige rp | es ienst DER EUANGELIE - BEDIENAAREN , ENZ, 297 dienst geleden heeft, te herftellen, Inzonderheid, indien wy er by in opmerking neemen, dat de Perfoonen, die gelegenheid gegeeven hebben tot deeze /chande en aan- floot, de zodanigen zyn, die crrisrus zelve, ten laat- ften, zal verlochenen, en plegtig verklaaren, dat zy geen last altoos van hem gehad, of eenige de minfte betrekking tot zynen dienst gehad hebben; en dat de ongeregeldhe- den, waar over men klaagt, nooit zouden gepleegd zyn, indien het Character van Ewangelic- Leeraar wel begreen pen, en gehandhaafd was op die wyze, waar op het’ in. ha Schriften des Nieuwen Verbonds befchreeven wordt. Naardemaal verfcheide plaatzen, dit onderwerp betref- fende , eenen meer bepaalden zin hebben, welke alleen rechtmaatig kan toegepast worden op de Apostelen en an- dere Buitengewoone Afgezanten van CHRISTUS, by de eer- fte verkondiging der Euangelieleere, en alle de deelen van Pligt, welke behooren tot de Christen- Leeraaren in %x algemeen , gebragt kunnen worden tot het een of an- der gedeelte eener vermaaninge van Apostel PETRUS, zal ik dezelve voor myn regel aanneemen in de verdere be» handeling deezes Onderwerps , en naar de orde, die ze aan de-hand geeft, myne aanmerkingen inrigten. De vermaaning luidt: De Ouderlingen, die onder u zyn, wermaane ik, die een Mede- Ouderling hen. —— Weidt de Kudde Gods, die onder u is, hebbende opzigt daar over, niet uit bedwang , maar gewillig; noch om vuil gewin, maar met een volvaardig gemoed; noch als Heerfchappy voerende over het Erfdeel des Heeren, maar als voorbeel. den der Kudde geworden zynde (*). ‚ Deeze woorden geeven eene algemeene aanmerking aan de hand, van groote aangelegenheid , en voeglyk hier te maaken, eer ik voortvaare tot het ophelderen der byzon- derheden ; deeze aanmerking beftaat hier in — dat die Prins der Apostelen (gelyk de Roomschgezinden, om eeni- ge vergoelyking te geeven aan de onbefchaamdheid en dwinglandy der Bis/choppen van Rome, hem ongerymd be- tytelen) geen anderen tytel dan deeze aanneemt, fchry- vende aan de Ouderlingen der Kerke, die uw Mede- Ouderling (t) ben. Hy maatigde zich geen voorrang, geen (*) I PETR. V: I, 2, 3. (t) Onze gewoone Nederduitfche Overzerting heeft het i Y3 woord 498 OVER DE PLIGT. DER EUANG. BEDIENAAREN, ENZ, geen Regtsgebied, geen byzondere Eere aan; maar, als of hy gefchreeven had onder het onmiddelyk bettuur en den invloed van den Geest der Voorzegginge, en om voor te komen’ dat zyn naam zou misbruikt worden tot het heiligen en wettigen van buitenfpoorige en heerschzug- tige eifchen, vertoont hy het Character van een Ouder. ling (hier zo veel betekenende als Priester), als een Charaéter , niet van fckitterende Grootheid, maar van Nutheid; niet van ZEerzugt en Weelde, maar van Nede- righeid en Maatigheid,; niet van Gierigheid, maar van Edelmoedigheid, en verfmaading van wereldlyk gewin; niet van Zraagheid, maar van Werkzaamheid en moeitenee- ming ten beste der Christlyke Gemeente. —— En ftrekt zulks niet in het geringfte tot vermindering van de Zer- . waardigheid der Bedieninge, door den Apostel befchree- ven; dewyl het bekend genoeg is, dat Naamen en 7y- tels van Pere en Onderfcheiding toegevoegd kunnen wor- den aan de onwaardigfte en fnoodfte Characters; en dat, voor de onpartydige reden, de waare en duurzaam by- blyvende waardigheid deeze is, welke fteunt op, en on- derfchraagd wordt door, de ftrikte beginzelen van Deugd, die het uitgebreidfte en beftendigfte voordeel aan het Menschdom toebrengen, ‚Volgens deeze algemeene en onbetwistbaare Grondre- gelen der Rede en des Christendoms, kan het Leeraar- ampt, wanneer het beantwoordt aan het groot oogmerk van deszelfs inftelling, niet onwaardig geagt worden eeni- ge maate van toegenegenheid en eere: dewyl, op de ver- onderftelling van het welflaagen, het Leeraarampt een dienst bewyst, zo groot , dat geen grooter, met betrek- king tot tyd en eeuwigheid, kan beweezen worden aan redemagtige Schepzelen , Onderdaanen , het Gezin, of, naar % Apostels bewoording, aan de Kudde yan GoD. Ik zal nu voortgaan, om eene meer byzondere, doch korte, omfchryving te geeven van de natuur en het oog- merk des Leeraarampts, ten opzigte van alle de onder- fcheidene takken, waar in PETRUS hetzelve verdeeld heeft, woord Evuwescpóreoes door Medeouderling beter overgezet daa de Engelfche Veriaaling, who am alfo an alder, of, die ook een Ouderling ben. Werwagt dit in onze naastvolgende.) GE- GENEEZING VAN EEN KWAADAARTIG GEZWEL: 299 nn nn — GENEEZING VAN EEN KWAADAARTIG GEZWEL AAN HET VOORHOOFD , DGOR MIDDEL VAN HET BERNARDSCHE BYTMIDDEL. Door den Heer SLEBOLD. LISABETH BENKERTIN; eene gezonde, arbeidzaame, en fterke Boerenweduwe, moeder van zeven kinde- ren, oud zevenênveertig jaaren, woonachtig te Versbach, een uur van Wurtzburg, bekwam, voor ongeveer acht- tien jaaren , eene Wrat aan de Mnkerzyde van het Voor- hoofd. Zeven jaaren lang had zy die Wrat reeds gedraa- gen, zonder het geringst ongemak daar aan te lyden. Elf jaaren geleden, ten tyde dat zy van haar laatst gelukkig ter wereld gebragt kind in het kraambedde lag , begon de Wrat merkelyk grooter te worden, te ontvellen, dikwyls een etterachtig vogt uit te geeven, en zich weder met eene korst te dekken, die zy dikwyls zelve afplukte, doch meermaalen by toeval afftiet, wanneer ‘er doorgaans eene kleine bloedftorting op volgde, die zy genas met ’er een compres op te leggen. Zes jaaren lang wierden haa- re maandftonden opgeftopt, zonder dat het haar eenigzins hinderde; met het zevende jaar kwamen dezelve echter wederom terug, hoewel in eene geringere’ hoeveelheid ; en zy behield dezelve voorts op dien voet. Intusfchen had de Wrat een omtrek van ongeveer vier duimen bekomen, puilde fterk uit, en vertoonde alle tekenen van een kwaad- aartig Vleeschgezwel. 