VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
De Visfchers van Picardie vonden de Aarsvoeten nes. telen op de Engelfthe Kust, °t geen zy ор de Franche niet doen. Zy ‘troffen deeze Vogels aan in de fpleeten der rotzen, waar іп zy waarfchynlyk vloogen, dewyl zy ‘er niet in konden kruipen; en moeten de Jongen daar uit zich te water begeeven. Doch aan onze groote Meiren , in Frankryk, vervaardigen de arsvocten hun nest van riet en biezen door elkander gevlogten, °t hangt half іп ’t wa- ter, doch Кап Ter niet door weggevoerd worden: want het is aan het riet vastgemaakt, en niet geheel dryvend , gelyk LINNUs beweert: doorgaans vindt men er twee Eijeren ‚ in, zeldzaam drie; іп de maand Juny ziet men de jonge Aarsyocten met de Moeder zwemmen. In het Geflacht der Aarsvoeten , dat zeer talryk is, vindt men eene aanmerkelyke verfcheidenheid in grootte en ап. dere byzonderheden; daar zyn er veel kleiner dan de even ор- „ DER AARSVOETEN, OF FUUTEN, 15? opgegeeve maat, terwyl de Gekuifde Aarsyoet meer dan twee voeten haalt, van den Bek tot de Nagelen gemeeten: de Pluimadie is volmaakt dezelfde als de boven befchree= vene, alleen zyn de Veeren aan den Kop agterwaards lane ger, en leveren een Kuif uit, welke hy opzet of vallen laat, naar gelange hy geftoord of in rust is. Ook vindt men een kleinen Gekhuifden; als mede een, die, van we- gen de verdeeling des Kuifs, den naam van den Gehoor. nenden draagt, en daarenboven een Halskraag van Veeren heeft, rood aan den wortel, zwart aan de tippen, welke een vreemd voorkomen aan het gelaad deezes Vogels Ьу» zet, en van zommigen den gekapten Water- vogel genaamd wordt. Deeze foort van Aarsvocten fchynt zeer wyd ver. fpreid; men kent ze in Zwitzerland, in Duitschland, in Poolen, in Holland, en in Engeland. De vreemde ge- daante ven deezen Vogel doet hem fterk in "tr oog Loo, реп; FERNANDES, die in Mexico hem zeer wel befchree= ven- heeft, voegt er by, zond, de rede te vermelden, dat hy daar den naam draagt уа Water-haas. “ Is min door de grootheid des Lyfs dan door de langte van den Hats, dat een Aarsvoet , te Cayenne, den naam van den Grooten Aarsvoet, by uitfteekenheid, draagt; deeze langte van den Hals brengt te wege, dat hy den Kop drie of vier duimen hooger opfteekt dan de gemeene darsvoet : zyne Pluimadie verfchilt, en heeft meer bruins, De Aarsyoeten zyn, gelyk uit het boven opgegeevene blykt, Bewoonders der Oude en Nieuwe Wereld. Zy fchynen ook in de Noord- en Zuidpools landen hun ver- Му te houden. De Kaar/aak en de K/arokitfok der Groen- landeren zyn, naar allen fchyn, darsvoeten (*); еп de Heer ре BOUGAINVILLE heeft, op de Malouine Eilanden, by de Zuidpool, twee foorten van Vogelen gevonden, die Ons voorkomen ‚ veeleer „Aarsvoeten dan Duikers te weg, zen (ф). (© Hist. Gen. des Voyages, Tom ХІХ. р. 43 & 45. Cf) Voyage au tour du Monde, par M. DE BOUGAINVILLE, Tom. Lp. 117, 118. 358 DE BESPIEGELENDE WYSGEER Lé ` . ` DE BESPIEGRLENDE WYSGEER, BY HET WEDERKEEREN " DER LENTE. De winter deedt al t aardryk kwynen, En °% veld is под fchier bleek befurven om den mond: De buijen deeden loof, en gras en krúid verdwynen ; Gehoomte fcheen te flerven іп den grond, En door de bulderende vlaagen, Als van een koude koorts geflaagen; Maar `t lieflyk Jaargety Komt weder geur en kleur en kragt en leeven . Aan fr kwynend aardryk, aan geboomte en kruiden , geeven, Als door een heilaaame artfeny. d HOOG VLIET. De veelvuldigheid van fchoone Voorwerpen,in de Schep- ‚ping, en de verfcheidenheid van de beftendige af. wisfeling der. Jaargetyden , ftrekken den Befpiegelenden Wysgeer tot minder verwonderinge, dan de onoplerten- heid en onverfchilligheid, met welke zy al te vaak be- {chauwd worden. en buitenftap op ’t Land, in den Voorzyd , veroorzaakt, by laagkruipende Zielen, die aan. doeningen niet, welke Wysheid met bewondering by ede- ler verwekt { en de Godsvrugt met eerbiedenis uitdrukt. t De onvernuftigen, als waren zy met geene hoogere be- ` kwaamheden dan de Beesten des velds befchonken, tree- den heenen met een niets opmerkend oog , еп befpeuren de Magtige Hand niet, die altoos werkzaam het heel. . al іп (fand houdt.. с Geen CICERO, by eene andere gelegenheid , heeft aan- gemerkt , mag toegepast worden op de befchouwing van alle de fchoonheden der Natuure en der Jaargetyden, en dient tot eene kragtdaadige- aanpryzing. ,, De befchou- ` a Wing van Hemeliche dingen zal den Mensch verheeve- wn ner en grootfcher doen denken en Їргеекеп , wanneer an hy zich tot Menschlyke zaaken keert” Zy hebben eene natuurlyke ftrekking, om de Ziel te verheffen boven de Juge denkbeelden , aan welke het gemeen geketend is, boven de vooringenomenheden der Onkunde, en de | vere BY НЕГ WEDERKEEREN DER LENTE. 159 werfchiaikkingen des Bygeloofs. Door eene zooft van zè- delyke noodzaaklykheid, verwekken zy eene hebbelykheid ‚van ernftige en Godvrugtige opmerking, een welgevallen in bedryven van Godsdienftigheid , Goedwilligheid en Deugd; de zoetfte en duurzaamfte voldoening ten gevolge hebbende. Weshalven de Wysbegeerte, in dit opzigt, den hoogften lof verdient, еп, wel verre van eene Vyan- dinne des Godsdiensts te zyn , haare Medgezelle mag ge- naamd worden. De Lente heeft den Dichteren van alle eeuwen, en alle Landen, een der geliefdfte onderwerpen opgeleverd, Wil- den zy de gelukzaligheden der Gulden Eeuwe , of, die van her Paradys , befchryven, een altoosduurende Lente, met _ haar bekovrelyk tooizel, maakt een hoofdbeeld in hun ta- fereel uit. Bekend zyn де keurlyke trekken van ovrpius еп MILTON, als zy hunne Dichtafereelen met deeze fraai- heden opcieren: en, boe menigmaal ook door anderen her- haald, altoos met genoegen befchouwd worden. De geest der Vinding, onvermoeid bezig іп denkbeeldi- ge wezens te fcheppen еп onbezielde Voorwerpen, als Perfoonen, in te voeren, heeft de Lente niet vergeen ten onder dat getal te plaatzen. Dezelve voorgefteld onder de gedaante van leen Jongeling, van eene fchoo- ne geftalte en fraaije houding ; dan, die nog den vollen wasdom niet heeft, welke hy in meergevorderden leeftyd moet verwagten. Egter vertoont zich , ор zyn gelaad, zulk eene zagtheid , genoegen en vermaak, dat hy gevormd Schynt, om elks hart in te neemen. Een golvende man- tel van groene zyde, met bloemen doorweeven, floddert van zyn’ Schouder ; een roozenkrans bedekt zyn hoofd, zyn band houdt een Jonquilje. Violen, en andere Voor- jaars- bloemen, ‘fpringen , als ° ware, op zyn treden , van zelve uit den grond op; en de gehee atuur her- leeft, waar hy zich vertoont. Zara vergezelt hem аай de eene en Vertumnus ‚ in een kleed van veelkleurige groe- ne zyde, aan de andere hand. Venus, met geene andere cieraaden, dan haare aangeboore fchoonheid, volgt; er de Bevalligheden , met geftrengelde armen en loshangende gordels, dansfen op de maat van zagte toonen. De Маап» den , tot dit Jaargetyde behoorende, verfchynen desgelyks — їп деп ftoet der Lente , opgepronkt met daar aan eigene ` bycieraaden. | "tr Vermaak komt voor afs, паа ‚їп den Winter, de wyk in de Steden genomen te hebben, het Land, met het here 4 lee. 166 , DE BESPIEGELENDE WYSCEER.. leevend Jaarfaifoen bezoekende. Want, om hier met on- ‚zen Nebrlandfchen Jaargetydichter te fpreeken : De norfche Winter wykt na ’t altoos kille Noord’; Ну wykt, еп perst zyn heir, de felle formen, voort; - Zy volgen op зуп wenk, verlaaten all’. de weijen , Het zwaarbefneeuwd gebergt’, de huilende valeijen, ` En ’t uitgeplunderd woud. Onze aard’ wordt door den foet Van zachte koeltjes op het minnelykst ontmoet, Terwyl de fneeuw verfmelt tot kabbelende beeken. ` Еп de eerfBe Dritter 't hoofd doer aard- en kleikorst Becken, De Hagedoorn bloeit. De Boschjes , reeds іп knop, Ontrolien 't jeugdig groen, tot dat ze, їп? einde ontflooten , De koeltjes noodigen op bladenryke booten, ` Die ° wild ten fchuilplaats zyn, dat door de takjes fpeelt En °t vlug gevederd Choor , dat door zyn zang ons fireelt. De lusthof, door Natuur gefierd met al de kleuren Van `t feugdig Faargety’, vervult de lugt met geuren, Daar pas 't begin der vrugt uit bot en knopjes puilt, En, onder ’t fierlyk blos, bevallig zich verfchuilt. d №. S. VAN WINTER. Wonder groot,in de daad, is de verandering , in ’t ge. laad der Natuure, door het wederkeeren van dit bly Sai. foen veroorzaakt! Naa langen tyd, door vorst bekneld of met fneeuw bedekt geweest te zyn, fpreidt de: Aarde op nieuw al de verfcheidenheid van Bloemen en Planten ten toon , opgetooid met het fchoonfte еп leevendigfte oen „ hier zagter, daar donkerder; de velden ademen бе lieflykfte geuren, en deelen aan de gevoelige Natuur het ftreelendfte vermaak mede. Met regt mogt evenge. melde aanheffen. Want , fchoon geen duurgaam groen Aan °t jaar als eertyds fchenkt een eeuwig meifaizoen, Dat door geen flormenheir zich immer zag beftooken, Toen bloezems, naast de vrugt , aan d'eigen tak ontlooken, De Algoedbeid heeft aan ons haar gunst niet gantsch antzeid ; De Lente draagt nog °t merk der eerfte zaligheid, ‚ In / BY НЕТ WEDERKEEREN DER LENTE. 16: Мм” Весту vergezigt kan zy ons oog vermaaken. '/ Wat aangenaam verfchiet, daar, langs tebloemde zoomen, Bepaereld door den dauw, de Lente wordt vernomen, In al-haar pronkgewaén bevallig opgetooid ! Terwyl haar milde hand alom ’t gebloemte firooit. Onze Abtswoudfche Zanger , getroffen door deeze Lens tefchoonheden, bezingt ze met zyne zagte toonen · Hagen worden Päradyfen, ` En het versch ontlooten kruit Waesfemt zulke geuren uit, Dat Ter dooden van verryzen. D'aarde toont in wyk by wyk, Sthaduwen van °t Hemelryk. 'k Zie het dartelende Arkaadje ` Met zyn bruine heuvels hier, *t Beemtheil zaligt mensch en dier. К Akker, weide, duin, boschadie, _ Zeën, rivieren, grysheid, jeugd, Alles зуут byna van vreugd. ` е Veld vergeet zyn mond te fluiten, En de fleén, met lust verzaln, Е Ryden, vaaren nu en gaan, : Om een Maigezigt na buiten, Daar verdwaalen d'oogen bly In Gods landfchaps fchildery. e Geen der andere Jaargetyden Кап, in beminnelykheid en aangenaamheid by de Lente haalen. Zy ítaat tot dezel- ve ‚in de eigenfte betrekking, als de Morgenftond tot de andere verdeelingen van den Dag, en de Jeugd tot de andere tydperken des Leevens. Het Voorjaar mag het be. gunftigd Saifoen des Zangs genaamd worden ; de wild- zang йет evederde bende laat zich dan ор °t mildst en hartverrukkendst hooren. De zagte en ftreelendè invloed des Voortyds werkt op geheel de Dierlyke ‘Schepping. Dan, laaten wy, om niet te breed in onze Befpiegelingen uit tè weiden, ons tot den Mensch bepaalen. By het aanbreeken der Lente, еп ае daar op volgende. | 5 vere 152% - . DB BESPIEGELENDE WYSGEER vernieuwing der Natuure, wordt ’s Menfchen Geest ver- vrolykt door dat gevoel van vermaak, "jr welk het Ge- vogelte tot zingen port, en de geheele Schepping met vreugde vervult. Wanneer wy ‚іп dit Saifoen „de lachende tooneelen, welke ons omringen „ befchouwen, gevoelt de Ziel die overvloeijing van blydíchap, door MILTON zo eigenaartig Lente- vreugd geheeten , еп door een ander, niet minder fraay , de Lach der Nature genoemd. ' Welk een diepgaand gevoel hier van ondervindt de deugdzaame Wysgeer! De Schepping levert, ten deezen Jaargetyde , een geduurig Feest op, aan den Geest der braaven ! Uit alles, wat hy befchouwt, haalt hy leering en vermaak. De Voorzienigheid heeft de geheele Schep- ping, met zulk eene verfcheidenheid van fchoone еп nutte voorwerpen opgevuld, dat het onmogelyk is voor eene Ziel, door de opvolging van zinnelyken lust, niet geheel tot den peil der Dieren verlaagd ,'de tooneelen rondsom hem te befchouweu, zonder de ftreelendfte inwendige aan- doeningen te gevoelen, voor welke de Mensch vatbaar is. Maar, wanneer wy , by verlustigende voldoening , ons gefchonken door de voorwerpen , welke het Land den oogen biedt, de beoefening der Natuurkunde voegen, zal onze fmaak іп de fchoonheden der Scheppinge ver, ` leevendigd , en niet alleen ftreelend voor de Verbeeldings- kragt , maar opfcherpend voor het verftand , worden: want, het is eene uitgemaakte waarheid, dat de Mensch ‚ die тупе nafpeuringen van de werken der Natuure woortzet, nieuwe bronnen van geluk opent. De Wysgeer ïs niet te vrede met het geruisch der beekjes, of den verwrolyken- den zang der Vogelen, met de uitbottende fchaduw der boomen, met °t lachend groen der velden; hy ziet verder, en let op de eindlooze verfcheidenheid der goedgunftige oogmerken , waar toe zy alle (trekken, en de wonderen der Godlyke Wysheid, waar van zy де duidelykfte voet- {tappen naalaaten. Terwyl, ingevolge hier van, de wel- Just der oogen vermeerdert, wordt zyne Ziel opgevoerd in zedelyke bewondering, welke hem ongevoelig opleidt tot liefde en aanbidding. Met Poor, roept hy шї: Bleef °t gefchaapen onvolpreezen Van den keurelyken toon, Hoe volmaakt en overfchoons Moet de Schepper dan niet weegen! ~ О! hoe kunflig ts de hand Die BY HET WEDERKEEREN DER LENTE. 163 ~ Die ket Oost- en West Берат! Hemel, leer ons recht bemerken , Hot gy voor ons welzyn waakt, En de tyden vrugtbaar maakt. Leer ons, іп die milde werken, U weervinden , vry van тат, En vernieuw ons wintersch hart. Dat blyy' dor noch koud van deugden , Maar vereer uw Majefteit, Wasdomryke dankbaarheid. Met de fchepzels die 't verheugden, , Hou uw lof zo fris en groen , Als gy "tr groenfie bloeifaifoen. De Zedelyke Wysgeer wordt, daar eene buitengewoo- ne lieflykheid de geheele Schepping met eene zuivere vreugde ‘vervult, opgeleid, om de natuurlyke uitwerkzels van deezen aangenaamen invloed na te fpeuren ‚niet alleen op de lichaamsgefteltenisfe , maar ook op ’t hart, der Меп» (chen, Hy verbeeldt zich ,- dat alle de aandoeningen van zyn hart op den toon der Goeddaadigheid geftemd zyn, en dat elke woeste drift zwygt.. Met welk, eene edelaartige voldoening, befchouwt de де Menschliefde de kragtherftellende nitwerkzels der Len- се! Ре geneezende kranke , іе іп den Winter een zieklyk lichaam voortfleepte, zag reikhalzende den Voortyd, van welke һу baat verwagtte, te gemoete, en deszelfs aan- komst brengt,als °t ware, eene nieuwe Schepping mede; hy beproeft de dagelyks toeneemende lichaamsvermogens en vindt eerlang ‚den gemisten fchat der Gezondheid weder. © De bleeke zieke heft, in deeze groene dagen, Het hoofd om hoog, verligt van pynelyke plaagen, "Tt Verfterkte leeven heerscht alom met nieuwe jeugd. e И. 5. VAN WINTER. Maar, uit hoofde van de ongelyke gefteltenisfe der Menfchen , heeft de vernieuwing der Lente, op allen , dien werleevendigen invloed niet. Eenige Perfoonen worden, ep dien tyd, aandoeningen gewaar, zeer verfchillende van die Vrolykheid, welke doorgaans als onaffcheidbaar eigen aan ? 164 рр BESPIEGELENDE WYSGEER aan de Lente wordt aangemerkt, Te midden van het lachend groen der Velden , van de oogvermaakende ver. fcheidenheid der ryk gekleurde Planten, van het kweelen der Vogelen, bekruipt hun, іп eenzaame oogenblikken , eene fomberheid van Geest, die, wel verte, van door deeze tot vrolykheid opwekkende voorwerpen , verminderd te worden, daar door toeneemt. Onder de verfcheide oorzaaken, die deeze fombere denkbeelden doen gebooren worden , heeft men , naar alten fchyn , te гереп, dat de Lene te de herdenking, maar de wederkeering niet, medebrengt van onzen jeugdigen en vrolyk huppelenden leeftyd : en dat, daar de Natuur, іп haare geregelde omwentelingen, iu jeugd en fchoonheid vernieuwd wordt , de Mensch met {nelle fchreden nadert, tot dien winterfchen Leevensftand van zwakheid en verval, wanneer de fchoonfte Lente haare bekoorelykheden moet derven , en het Leeven zelfs onder den last der opgehoopte jaaren bezwyken. Laaten dan overweegingen van deezen aart ons eene nutte Lesfe verfchaffen, die, by wien, met allen ernst mag overwoogen worden. Laaten zy den jongen en vroe ken де noodzaaklykheid leeren , om teffens gebruik te maaken van de Lente des Jaars en des Leevens ; еп, daar hunne Zielen nog vatbaar zyn voor de indrukken van nieu- we beelden, fmaak te krygen іп onfchuldige genietingen des leevens, en een zugt tot waare Wysheid , die, met Deugd gepaard, "a Meníchen reem en geluk uitmaakt. Met één woord ,laaten zy het zeggen zich herinneren van eenen keurigen Schryver , ‚‚ dat сеп gefchonde Lente, еей fchraal ` as. Jaar maakt, еп dat de Lentebloemen, hoe fchoon en s» Vrolyk ook ‚door de Natuur alleen beftemd zyn, als з» voorbereidzels tot de Herfsvrugten.’ By Menfchen , in jaaren hooger opgeklommen, zal de Wysheid , by de Lentebefchouwing , niet naalaaten „de edel- fte drangredenen op te leveren tot troost en hoope. Een Deugdzaame zal bedenken, dat, daar het onmogelyk is, уорг zyne afneemende baren, tot den Lentetyd van Ќегк- te en gezondheid weder te keeren, het nogthans іп zyne magt blyft, de-ongemakken, welke hy voelt, te verzagten, door het aankweeken van zoodanige Deugden; en het ge- not van zulke Vermaaken, als uit eigen aart (trekken, om rust en vergenoeging voort te brengen. Gewoon, niet op IC uiterlyk vertoon af te gaan, maar op de natuur der dingen, neemt hy insgelyks de ydelheid, om zyn hart op uitérlyke genietingen te Dellen, іп agt. Hy voedt niets van BY HET WEDERKEEREN DEK LENTE. 164 van die ongezellige gefteltenisfe , welke den ftuggen de eenzaamheid doet zoeken. In tegendeel, tragt hy de zoe- ‘tigheden der zamenleevinge te fmaaken , afgewisfeld door vuren van eenzaamheid en afzonderinge , die аап zyne Godsdienftigheid kragt en fterkte geeven. Ное bekoore- lyk is het herzien op een welbefteeden Leeftyd! hoe vuu- rig zyn de dankerkentenisfen aan сор , die de Jaarfaifoe- nen bewaart ! Zal hy de Lente niet zo veel keeren meer zien groenen, als hy reeds aanfchouwd hebbe, hy 218 vooruit, en zyn gedagten, door het Geloof geperkt , ftaa- - ren op dat Leeven, waar in geene afwisfeling van Sai- foenen plaats zal hebben , maar een altoosduurende Lene te het deel der Gezaligden zal weezen. Blyf u niet meer aan de ydelheid vergaapen, Erken den trek, het fchepzel ingefchapen Tot eeuwig heil. Waak ор! verhef "tr gezigt Tot daar Gods gunst, in є ongenaakbaar licht, о Haar dienaar kroon, met wellust, eer en fchatten; Waar ор geen tyd, verderf, neck dood , kan vatten. . 8 LEES 266 LEEVENSBERIGT nn ы nn mn | LEEVENSBERIGT VAN FREDERIK DEN 1, LAATST OVER. LEDEN KONING VAN PRUISSENS IN DiN JAARB 1758 GESCHREEVEN DOOR WYLEN DR. JOHNSON, EN | VOORTGEZET TOT ANNER DOODe (Wervolg van bl. 123.) b Or den twaalfden van Oagstmaand , viel de berugte Slag by Cunnersdorff voor. Het Pruiffche Leger, meer Sen, ‚ дап zes uuren lang zegepraalende, dreef de Rus/en onder den Graaf soLTIKOFF, van verfchansfing uit verfchansfing. Op het Slagveld, fchreef de Koning dit Brietje aan de Ko- pingin: ,, Mevrouw ! wy hebben de Деп uit hunne э verfchansfingen gedreeven; verwagt naa twee ишеп tye ə, ding van een roemryke Overwinning.” Maar , al te veel heftaande, toen hy, naar het oordeel гупег beste Generaals , reeds een genoegzaam voordeel bevogten һайт, wendde zich het Krygslot ‚ en hy kreeg eene volkomene nederlaag, met het agterlaaten van al zyn gefehut, en bye kans 20,000 Man Dooden , Gewonden en Gevangenen. — Genoodzaakt het Slagveld te ruimen , vaardigde һу ееп tweeden Brief af , аап de Koningin, уай deezen inhoud: ə, Verlaat Berlin, met de Koninglyke l'amilie. Laaten de » Archiven паа Potsdam gebragt worden. De Stad kan », ten Verdrag met den Vyand aangaan.” De ver- flaagenheid , welke de geheele Stad aangreep, op het vere neemen van eene tyding , zo geheel het tegenovergeftelde van de verwagte , was onbefchryflyk. —— Maar da Ko- ning, die den volgenden dag den Oder. weder overtrok, koos zulk een voordeeligen (tand , dat de Rus/én geenen aanflag op Berlin konden waagen; een aanflag, waar voor de Inwoonders met ao veel reden - vreesden. ‚ De overwinnende soLTIKOFF vormde welhaast eene vereeni- ging met het Leger, onder den Graaf van DAUN. Maar, niettegenftaande деп jongstbehaalden zegen, vonden zich de Киеп genoodzaakt Silefse te ruimen, en. na Poolen te trekken. — Het overige van deezen Veldtocht liep ongeluk kig af, door de gevangenneeming van den Generaal FINCH , еп een geheel Pruisfisch Leger van 20,000 Man, omringd en beflooten in de engten van Maxen; als mede door de nederlaage van den Veldheer ровксеке, die den Pruisen өр een verlies van 3000 Man te аап kwam. VAN FREDERIK DEN IL 467 In. дєп Veldtocht des Jaars 176a, leedt FREDERIK DE IJ een anderen zwaaren flag, ор den drie-en- twintigften van Zomermaaud, in °t verlies van een geheel Leger , onde den Generaal FAUQUET ‚tot Wiens verfchansfingen by Lands hut men doordrong, 3ooo Man doodende en zooo gevan» en neemende; зоо flegts van '{ geheele Leger ontkwamen; duurende den Zomer, belegerde de Konin Dresden „ in den voorgaanden Veldtocht , door den AVE VAN DAUN , vermeesterd, Maar deeze onderneeming mislukte , elyk ook die des Generaals LAUDOEN, tegen Breslau, aatstgemelde Veldheer werd, daarenboven , door den Koning geheel verflagen te Lignitz. Eene Overwinnin welke гупе Majefteit in ftaat ftelde, om de bedoelde Wes dervereeniging der Oostenryk/che еп ш һе Legers te voorkomen , еп den Graaf VAN DAUN dwong, de blok» kade van бсрусідайх те ftaaken, 1 des Oor | Zo wyduitgeltrekt was het tooneel des Oorlogs, en veelvuldig de Krygsverrigtingen. dat de Koning van Pruis fen, die, naa de nederlaage by Cunnersdorf, middel gee vonden hadt, om zyne Hoofdftad te „dekken, nogthans, dezelve, naa de overwinning van Lignitz, niet kon hes Schermen. Een Leger van 40,000 Kutten, Oostenrykers èn, Keizerfchen , vertoonde zich voor de poorten dier Stad, welke oogenbliklyk daadigde, De vereenigde Legermag= ten de Voorraadíchuuren еп de Tuighuizen verwoest э: brandfchattingen geheeven, en eenige der Koninglyke Luste plaatzen geplunderd hebbende, trokken te rug, op de ante vangen tyding , dat de Koning tot ontzet aanrukte. Omtrent het einde des Jaars , verloor de Koning alla бетке Plaatzen in Saxen, zo dat hy, om weder post im dit Land te vatten, en er Winterlegering te bekomen „ een Veldflag, zelfs іп de onvoordeeligfte omflandigheden у. moest waagen, Diensvolgens tastte hy, den derden vam Slacbtmaand, den Graaf VAN DAUN, aan, zeer voordeen. lig by. Torgau gelegerd: еп, naa een gevegt, °t welk gan wee шиеп in den naamiddag, tot "e avonds ten negen uuren, duurde, behaalde hy. de overwinning. De Oosters ryk/che Veldheer was, deerlyk. gewond, van het Slagveld gebragt. Deeze Overwinning, fchoon. gekagt voor 13009 Man Gefneuvelden , Gewonden en Gevangenen, was, јр derzelver gevolgen, volkomen beflisfend. Zy herftelde deu roem der Pruisfifche Wapenen; zy verleende hun Winte: legeringen , en bragt hun in °t bezit eens grooten gedeelte - van Saxen, | Е De Zomer des Jaars 1761 was byzonder merkwaardig, van 368 LEEVENSBERIGT ` \ van ‘wegen de volflagene werkloosheid der twee groote Руш Ве en Oostenrykfehe Legers. Doch ging de Veld- tocht niet voorby, zonder eenige geheurtenisfen van groot gewigt op te leveren. ре Pruis/fche Veldheer PLATEN vernielde eenige der voornaamfte Magazynen der Rusen, in Poolen. De Oostenrykfche Veliheer LAUDORN hadt het geluk om Schweidnitz te bemagrigen. Colberg, eene Zeehaven van het uiterfte aanbelang in Pomeren, moest gich , паа in elken Veldtocht, een geregeld beleg uitge- ftaan, en lang dapper verweerd te hebben, аап de Rusen overgeeven. Het verlies van twee zulke Plaatzen als Colberg en Schweidnitz, aan de beide uiterften der Pruisfijche Heerfchappye gelegen , was allerheilloost voor den Koning : want het fcheen hem nu onmogelyk , eenige beweeging te maaken, waar van de vyand zich niet kon bedienen , tot zyn gewis bederf. Hoewel het ganfche jaar verliep, zonder het leveren van eenigen geregelden Veld- flag, is het opmerkenswaardig, dat geene zyner ongeluk- kige Veldtochten zo verderflyk voor hem geweest is. Мег. één woord, "er fcheen geene mogelykheid overgebleeven, dat hy „door iets in °t menschlyk vermogen, behoed kon worden tegen een volflaagen ondergang. , Te midden van deeze akelige vooruitzigten, ftierf zyn geflaage Vyandin, de Keizerin van Rusland , op den tweeden van Louwmaand , des Jaars 1762. De oogen van heel Europa waren nu gevestigd ор de ftappen , welke aar Throonopvolger Czaar PETRR'pe Ш zou doen è en het leedt niet lang, of hy verklaarde de vreedzaamfte im- zigten te koesteren. In ’t geen doorgaans wordt toegee fchreeven aan de gunstbetooningen of waugunttigheden der Fortuin , mogen wy veeleer erkennen den overheer- fchenden invloed dier Voorzienigheid , in wier handen de Vorften der aarde, dikwyls, fchoon des onbewust en bui- ten hun wil, de werktuigen туп, Nooit was ‘er eene omwenteling, in ’t vertoon der menschlyke zaaken , туй ger, nooit volkomener. De Czaar, die de verhevenfte begrippen van FREDERIR DEN ÍI koesterde, en diens vere rigtingen met de hoogstgaande bewondering befchouwde, {loot ееп Wapenftilftand met hem, op den zestienden van Lentemaand: deeze werd, den vyfden van Bloeimaand , gevolgd door een Vredes-verdrag, еп een Verdrag van Verbintenisfe. Ну liet zyne voorgaande Bondgenooten yaaren , zonder iets in ’t minfte tea hunnen voordeele ге bedingen. Hy ftemde zelfs toe, dat zyne Troepen zich VAN FREDERIK DEN ЇЇ, _ 369 gich by die des Konings van Pruisen zouden voegen, om {tegen zyne oude Bondgenooten op te trekken, Wel- haast zag men een Rusfisch Leger met een Pruisisch vera eenigd, om de Oostenrykers uit Silcfie te verdryen, die, weinig maanden geleden, door de Дш һе Wapenen, in dat Land ëch waren. Zweeden volgde het voore beeld des Hofs van Petersburg, en tekende, ор den twee- en- twintigften van Bloeimaand, den Vrede met Pruisen. FREDERIK DE П verzuimde geen tyd, om voordeel te doen met deeze groote omwentelingen. Terwyl Prins HENDRIK ‚ zyn Broeder , in Saxen, veele gewigtige voor- deelen beháalde, maakte hy, verfterkt door zyne nieuwe Bondgenooten , zich gereed om Sch®idnitz te bezetten. Maar, се midden van deeze toerustingen . werd de zo zeer veranderlyke ftaatshemel van Rusland op ’t fchie- lykst bewolkt, door de onthrooning , en daar op fchielyk gevolgden dood van zyn Vriend en Bondgenoot, Czaar FETER рЕМ, 1, ’t welk voorviel binnen zes maanden, · naa dat hy den Alleenheerfcher der Rus/en geworden was. De Gefchiedenis deezer gróote Staatsomwenteling bee _ koort niet tot dit Leevensberigt. Ten aanzien van der, zelver - gevolgen voor den Koning van Pruisen, dreigde alles hem op nieuw te dompelen in dien afgrond van ver- legenheid, uit welke hy gered was, op zulk een tyd en op zulk eene wyze , dat het hooploos fcheen, dergelyk eene uithelping weder tè verwagten. Maar CATHARINA DE Íi, thans tot Alleenheerfcheresfe van Rusland verheeven , hadt niet alleen zeer fterke beweeg- redenen, tot eene zeer groote gemaatigdheid in haar ge- drag 5 maar gevoelde welhaast den invloed van perfoonly- ke Eankbaarheid aan den Koning van Pruisen. In veelen van wiens brieven ‚gevonden onder de Papieren van den overleden Czaar, veele heilzaame raadgeevingen voorkwa« men, tegen de onbedagtzaame еп onvoorzigtige maatrege- lén , welke de genegenheid der Keizerinne van hem ver- vreemd, en Lieden van den hoogften rang afkeerig van hem gemaakt hadden. Меп zegt, dat de Keizerin , op ’t hoeren voorleezen deezer. Brieven , in traanen van dankbaarheid uitborst , en , ingevolge daar van, zich ten fterkfte ten voordeele des Konings verklaarde, —— Zulks beftondt niet јо Ыооге weorden. "Er waren reeds bevelen’ afgegees уеп, die een hervatten der vyandlykheden dreigden: zy werden weldra opgefchort. Het Rusfifehe Leger fcheidde zich „ "Lie waar, van het Pruish/che af; doch al het - Ш. DEEL. MENGELW, NO. 4. M voor. 370 LEEVENSBERICHT VAN FREDERIK DEN П. voorheen veroverde werd weder gegeeven, ев de fliptfte onzydigheid іп agt genomen. Е Fappgaix ре Ш, fchoon dus van zyne nieuwe Bond- genooten verlaaten, was nogthans ontheeven van de уу-, andlykheden. der Suen, en hervatte met vernieuwde kragten zyne Krygsverrichtingen. in Ss/che. Den Graaf VAN DAUN, van de hoogten van Buckersdorff verdreeven hebbende, berende hy Schweidnies , °t geen zich twee. Maanden naa het openen der Loopgraaven, ep den ne- genden van Wynmaand , overgaf. — Prins HENDRIK wiel het vereenigd Leger der Oostenrykeren en Keizerfeben aan, by Freyberg , en behaalde eene beflisfende overwin. ning. Deeze was het laatfte bedryf van aan ‚ m dien Oorlog. Op den Vrede van Fontainebleau, tusíchen Groot Brittanje en Frankryk, volgde eerlang die van Ни» bertsburg , tusfchen de Koning van Pruisen en de Кеіге- rin Komngin, by welken men, naa een bloedigen „zesjaa tigen Oorlog , eindelyk overeenkwam , dat elk der dende Partyen п dien zelfden байа zou herfteld worden „ als vóór den aanvang des Krygs. % Vervolg by de eerstkomende gelegenheid. ARSACES EN ISMENA. Eene Oosterfche Staatkundige Vertelling. Uit. het Fransch van den beroemden MONTESQUIEU. (Vervolg van blade. 1323.) elhaast begon ik my te verbeelden, dst ik thans ееп te luisterloos leeven leidde. Ik fprak by my zelven: lk be- vind my thans in de Неегісһарруе des Konings van Margiana, waarom zou ik my niet ten Hove vervoegen ? Het denkbeeld van den roem myns Vaders zweefde my geftaadig voor den geest, en prikkelde myn nayver. ’t Is eene moeilyke taak , een grooten naam ftaande te houden , wanneer het niet genoeg is, enkel па de Deugden van een gemeen Мап te dingen, maar ook noodig de Grootmoedigheid, de Heldhaftigheid van een beroemden Voorzaat па te ftreeven. Niet tot dezelfde h ор te klimmen , is de verwagting des Menschdoms. re leurftel- len, еп in een jammerlyke zelfbewusthoid van vernedering ne AKSACES BN. ISMENA,'. me der te Zinken. ‘Toen ik my in Media bevondt, das Нер de loop myner overdenkingen , moest ik my noodzaaklyk in een graad van minderhefd vertoonen, en zelfs myne Deugden, mèt meer zorgvuldigheids, bedekken , dan myne Gebreken. Indien ik de Staaf van het Hof niet was, ik vond my nogthans blootgefteld аап de Jaloufy van ’t zelve. Maar nu ik іп een ftaat van volkos тепе. Onafbangelykheid leef, zo vry als de Leeuwen, die in de omliggende Wildernisfen zwerven, zal ik my-laaten Ье heerfchen door laage beginzelen van gemeene lieden, indien ik in een ftaat van geheel luisterlooze rust blyf leeven. ———— Allengskens werd ik gemeenzaamer met die denkbeelden. ? Is ` onzer natuure eigen , dat wy. naar maate gelukkiger zyn, wy nog gelukkiger willen weezen. Te midden van ’t Geluk Zelve, hebben wy oogenblikken van onverduldigheid. De rede hier wan is blykbaar. Gelyk ons verftand eene aanéénfchakeling; is van denkbeelden, even zo is ons Hart eere aandénfohakeling. van begeerten. Wanneer wy ‘bemerken, dat ons. geluk niet vatbaar із voor vermeerdering , poogen wy het te vergrooten door "er eene andere gedaante aan te geeven. Zomtyds zelfs s werd myne Eerzugt door Liefde aangevuurd. Ik hoopte, dat ik myne ARDASIRA Waardiger zou worden, еп, in {руг van haare traanen en fmeekingen , verliet ik haar. ik zal u miet vermelden, met welk een geweld ik, ap my zelven, dit befluit volvoerde. Duizendmaal ftond ik op "т puat om weder. те keerch, om my аап de voeren van ARDASIRA neder te wer. pen. Maar zulks zou eene zwakheid van ziel verraaden heb.. ben, '‹ geen ik niet kon verdraagen. Daarenboven hield ik my. verzekerd, dat ik haar nooit weder zou hebben kunnen verlaa- ten; еп de gewoonte my eigen, om de moeilykfte zaaken te volvoeren , Zette my аап, om myne reis voort te ‘zetten. De Koning van Morgane ontving my met alle tekenen уап. onderfcheiding. Naauwlyks had ik tyd, om te bemerken dat ik een Vreemdeling was. Ik deelde in alle Partyen van vermaak. De Koning ftelde my boven allen, van myne Daten, en "er was geen rang of waardigheid in. Margiana ‚ na welke ik niet kon: dingen. | B nnen kort deedt zich eene gelegenheid op, om te toonen, hoe zeer ik die onderfcheiding verdiende. Langen tyd had bet Hof van Margiana de zegeningen des Vredes genooten… Er kwam kundfchap. dat een groot heirleger Barbaaren, іп het Koningryk, een inval gedaan , de tegenftanders verflaagen , en ten oogmerk hadt, met geweld, ор de Hoofdftad аап. ге ruk- ken. Ai ware de Stad ftormenderhand ingenomen geweest, het Hof kon in geen grooter ontfteltenisfe zich bevonden hebben, Een onafgebrooke voorfpoed hadt allen verwyfd. Niemand wist - by vergelyking onheilen te onderfcheiden, noch te bepaalen wat door eer moedig gedrag e herftellen was, еп х geen vol- 2 ftrekt, ~ 272 ARSACES EN ISMENA. frekt onherftelbaar mogt heeten. De Raad werd onmiddelyié - Фатепрегоереп, en ik, als een groot Gunsteling des Vorften, ‚in denzelven opontbooden. De Koning was verfchrikt; еп ne Hovelingen niet minder neerflagtig, by eene.gelegenheid, die onderwyl de betooningen van kloek beraad en moed vor- derde. lk rkte, hoe het onmogelyk was, hun te behou- den, zonder de Ёегкйе opbeuring van hunne laaghartigheid. De eerfte Staatsdienaar opende де raadpleeginge. Hy ftelde voor, zorge te draagen voor de veiligheid des Konings, en de fleu- tels der Stad te zenden aan het Opperhoofd des wyandlyken Legers. Hy ftondt gereed om voort te vaaren, en reden te geeven van деееп zynen raadflag, welke alle гупе Mederaa- den gereed zouden omhelsd hebben, wanneer ik opftond, en hem te gemoet voerde: „ Indien gy één woord meer (preekt , » Zal ik u doorfteeken. Het voegt eenen Grootmoedigen » Vorst, en dient braave Onderdaanen , hier tegenwoordig , », geenzins , hunnen kostlyken tyd te fpillen, іп het luisteren э, na uwe bloohartige raadgeevingen.” —— My tot den Koning wendende , was myn woord: „ Vorst! een magtig Ryk valt „ uooit door éénen enkelen flag. Gy hebt ontelbaare redmidde- 5; len: en fchoon deeze alle uitgeput waren, zoudt gy dan met „ deezen Man overleggen, of het u voege te fterven, of zyn », bloohartigen raad te volgen? Myne Vrienden, ik bezweer u, o dat wy deg Koning , гог onzen laatften ік , zullen verdeedi- „ gen. Dat wy onzen Vorst volgen : dat wy het Volk de wa- „penen doen opvatten, en hun met dien zelfden edelen moed wn bezielen !” | „ Men maakte allerwegen toerustingen,om den vyand afte wee- ren. Ik bezette een buitenpost, met een deel krygsvolk, be- aande uit de beste des geheelen Legers van Marg'ana , en eenigen myner eigene Afhangelingen, op wier kloekmoedigheid ik kon vertrouwen. Wy verlegen verfcheide- vooruitgerukte benden. De Ruitery belette het vyandlyk Leger, eenigen toe- voer van voorraad te krygen. —— Zy waren niet voorzien van gereedfchappen , nodig tot het beleg der Stad, en elken dag ontving ons Leger verfterking : де vyand trok af, en Margiana was v , |. In de luidrugtigheid van het Hofleeven , vermaakte ik ту met bedrieglyke vreugde. Op elk tooneel ontbrak ARDASIRA , en myn. hart keerde ftéeds tot haar weder. Ik had het geluk in myne magt, doch ’ zelve verzaakt; en waare genietingen aan fchynvermaaken opgeofferd. - ARDASIRA gevoelde, Zints myn vertrek , alle de angften, die konden voortkomen uit eene verfcheidenheid van ftrydige aan- doeningen. Geflingerd door allerlei driften, was zy geen оореп- blik over eenige voldaan. Nu zogt zy heul іп treurend zwy- gen, dan vierde zy. bor aan traanen en klagten. Zy wilde 7. ө ARSACES gu" E, "mg de pen opvatten om te ‘fchryven , dech veranderde “mèermetlen van oogmerk. 62 kon niet befluiten , my te laaten weeten, hoe veel ; dan nog fterker trof harr het denkbeeld, dat ik haar als onverfchillig, omtrent ту, Zou aanmerken; еп, in de bitterheid haater ziele, (chreef zy my den volgenden Brief: Indien gy nog het minfte overblyfzel van medelyden іп uw hart gevoelde , zoudt ру my nimmer verlaaten, maar uwe tederheid beantwoord hebben aan de verregaande diefde, welke ik u toedraag. Су had gewis uwe hersfenfchimmige ontwerpen, voor de belanga neeming in my, opgeofferd. — Weede Мап ! is het van geen belang, een hart , dat voor u alleen brandt, te verliezen. Weik eene verseken ring kunt gy hebben, dat èk, u niet langer aanfchouwende , in Beat ben te-leeven? Еп. indien ik ferf, Barbaar! kunt py dan vraagen wiens hand my doodde? о Hemel! ir is de uwe ARSACES ! — Myne Liefde, 20 werkzaam іп my te plaagen, had ik nimmer gedagt, dat my zulk eene Zi bereidde. Ik dagt, dat ik geene ana dere ongelukken zou te befchreijen gehad hebben, dan die u trof fen, en dat ik, myn geheele leeven lang » ongevoelige zou geweest зуп voor myne eigene! l ' der een traanenvloed te бопеп, kon ik deezen Brief niet ` leezen. Dezelve dompelde my їп een diepe zwaargeestigheid: by de aándoening: van medelyden, gevoelde ik alle ftrengheden van knaaging : дечу! ik haar, die my dierbaarder was dan het leven, ongelukkig gemaakt had. бо Eens dagt ik ARpAsiRrA over te haalen dat zy zich by my ten Hove zou vervoegen; doch dit denkbeeld hield niet lang Het Hof van Marg ang is bykans het eenige in Ae, waar de Vrouwen niet van de verkeering met de Mannen zyn uitgefloo- ten. De Koning was jong: ik kende zyne volftrekte Op magt, en hield hem niet onvatbaar voor liefde, ЛкраѕтвА Mogt zyn hart bekooren, en dit denkbeeld was voor my verfchrikly- ker dan duizend dooden te Йегуеп. Ik kon, derhalven, geen Ander befluit neemen, dan om oagenbliklyk tot myne beminde ARDASIRA weder te keeren. Gy zult verfteld ftaan, als ik u de omftandigheden ophaal, die my verhinderden dit oegmerk te. VTE verk iken дар heerlyke blykbetoovingen ` Ik verwagtte elken eenige heerlyke bly ngen van de dankbaarheid des Konings. ёме aanwas van roem en eere- tekenen bekleed, by myne ArmastrA komende, dagt ik myn gedrag, te haarwaards, te gemaklyker te zullen kunnen goed- maaken. ik zogt, indien het mogelyk was, haare genegenheid te vergrooten, en fmaakte, by voorraad, hct genot, om, met ieuw geluk bekroond, my aan haare voeten neder te werpen. Ik gaf haar de reden te verftaan, welke my bewoogen myn ver grek uit te Rellen; en ’t was die efgenfte rede, die haare ziels- en vermeerderden. fpoedig was ik in de blaakende gunst des Konings geko- M 3 men, ~ 174 ARSACES BN- ISMENA. men, dat туп gadeloos geluk over ‘t algemeen werd-toege- fchrezven aan ’t genoegen, 't welk de Ргіпіеѕ, ° Konings - ter, in myn реле!(сһар fchiep. -Eene aanduiding van dien aart behoort tot die zaaken, die, eens beweerd, fteeds geloofd wor- den. Een. Slaaf, doar ARDASIRA belast, op myne gangen te letten, dzelde haar dit algemeen loopend gerugt mede. Het denkbeeld van een Mededingfter was voor háar verfcheurend 5 en het werd te erger, als zy vernam, welke groote daaden door my volvoerd waren. Zy twyfelde niet, of zulk een ver- blindende roem zou de kragt der liefde vermeerderen. Jk ben, fprak zy vol verontwaardiging , geen Prinfes; doch hou my vere sckerd, dat Ter geen Prinjes op aarde is die zo veele verdienften bezit, dat ik haar een Hert, ° welk. my alleen toekomt, ze% өуегрегъеп : toonde ik dit іп Media, ik zal het niet min toonen in Margiana. | eN, Naa by zichzelven veele ontwerpen overwoogen te hebben, bepaalde zy zich tot het volvoeren van dit vreemde plan. Zy Нег het meerendeel haarer Slaaven be пен gaan, en nieuwp in plaats gekoozen hebbende, zondt zy deezen om een paleis in het Lapdichap Sopdia re beiden, Zy vermomde zich, en kwam eenige Gefneedenen, my onbekend, mede genomen bebbeude , Һеітіук ten Hove. Zy hield een mondgefprek met den ver- trouwden Slaaf, die ‘haar de berigten hadt gezonden, en be- raamde met hem maatregelen, om my den volgenden dag weg se voeren. Ik ging my in de rivier bagden; De Slaaf bragt my ор eene plaats, waar ARDASIRA op тупе komst wagtte. Nauw- lyks had ik my uitgekleed, of baare Medgezellen greepen ту, zy bedekten my mer een vrouwengewasd, en:ze reisden in, eea | ten rosbaar met ту, dag en nagt, ео. Welhaast vere lietën wy Margiana, en kwamen in het Land der Sopdiaanens Ik kreeg een ruim pateis-tot pyne gevangenis; en men gaf my te vertaan, dat de Prinfes, die gezegd werd ор my verliefd re weezen, my hadt doen wegvoeren, om heimlyk іп een haarer Staaten gebragt te worden. e „:АВрАЅТВА wilde. noch zelve. bekend zyn, nach toelaaten dat „iemand my kende. Zy zogt zich van myne dwaaling te ber dienen. Allen, dE niet ‘in ’t geheim waren , namen haar уоог de Ргіпіеѕ.. Maar een Мап in haar paleis opgeflaoten te hous den, zou eene omftandigheid geweest zyn,.onbeftaanbaar met haar Charater. “Vol verontwaardiging dat ik my dus behandeld zag, zou ik Aters onbeproefd gelasten hebben от te ontkomen. Maar Бе. wast, dat Ж Zonder wapens was, en omringd door de waak- Laamfte Oppasfers, vreesde ik niet zo zeer voor de ondernee- ming, dan wel voor het mislukken. Ik hoopte in rt vervolg min nauw bewaard te zullen worden, of dat ik gelegenheid zou vinden om een flaaf от te koopen,en dus dit verblyf van ver- wyfdheid te ontkomen, of te fterven. Dan ik wil u teffens bekennen, dat eene foort van nieuwsgierigheid , om de ontknooping van dit hoogst zonderling geval te zien, nu en dan myn angst en onverduldigheid verminderde. Те midden’ wan de fchaamte, de fmert, en de verlegenheid, welke ik on- dervond, юта ik verbaasd, dat deeze aandoeningen niet ver- meerderden. Ik vormde eene menigte van plans; zy liepen al- toos uit op eene zekere te onvredenheid: еспе heimlykê bekoo- ting, een onbegryplyke neiging, verbondt my aan dit Paleis. De gewaande Prinfes was altoos met een fluier bedekt, en nooit boorde Ж haare (lem. Zy bragt dikmaals bykans een ge- heelen dag door, тег my. in myne kamer, met eene gemaakte Satoersheid, te befchouwen; zomtyds liet zy my in haar eigen vertrek komen. Daar zongen haare Slavinnen tedere minne- deuntjes, en alles, wat Zich daar vertoonde, fcheen eenigzins haare liefde aan te duiden. ІК zat, haars bedunkens, nooit digt genoeg by haar; zy lette op my alleen; altoos hadt zy iets aan myne kleeding te verfchikken; zy bragt myn hair in wanorde өт het weder іп orde te {chikken; nimmer was zy voldaan over ber geen zy verrigt hadde. : Ор zekeren dag, kwam een bediende my aanzeggen, dat het my vergund zou worden, haar te zien. Ik vond haar zittende am een purperen Sofa, haar aangezigt was nog omfluierd, zy ħieldt haar hoofd іп eene kwynende inneemende geftalte geboo- gen. Ik naderde haar, en een haarer Vrouwen voegde my dit zeggen toe. Су zyt een gunfieling der Liefde, die u, onder Beeze vermomming, hief gebragt heeft. De Prinfes bemint u. Zy kan aller harten aan zich onderwerpen; doch begeert geen ander боп het uwe. ew Ach” fprak ik zugtende, ‚‚ kan ik een hart geeven dat » het myne niet is. Myne waarde ARDASIRA is meestreslë van ps TE zelve, en ’t zal het haare voor eeuwig zyn!” — — Ik be- merkte niet dat ARDAsIRA, op deeze woorden, eenige aandoe- | M 4 | ning 176 | ARSACES EN ISMENA. ving betoonde; maar zedert heeft zy my verhaald, nooit zulk eene vreugde gevoeld te hebben. Onbedagtzaame, zeide de Slaavin, de Prinfes moet hier over gefboord зуп, gelyk de Со-. 