Lepidoptera van Celebes
Het overige van halskraag, thorax en voorvleugels is donker maar niet zeer zuiver grijs. Achtervleugels met franje even donker dock iets helderder grijs, tegen den wortel dunner be- scliubd. Achterlijfsrug donkergrijs; de spits, de zijden en de buik bleek okergeel. Onderzijde der vleugels en franje als boven, een weinig bleeker; dock slechts de tweede helft van den voorvleugelvoorrand en dan nog slechts haarfijn, is bleek okergeel beschubd, de bekleeding van cel 12 overigens tegen den wortel dunner zoodat de gele rand van de bovenzijde doorsckijnt. Pooten bleekgeel, zeer sterk grijs bestoven. Onder de europescke soorten keeft Litvida geene nabestaanden , dock onder de door Moore in zijnen Cat . of Lepid. Inserts II, 1858—9 op p. 304 zeer vlugtig in een tot drie en een halven regel beschreven soorten, komt Prabana van Java mijne soort vrij nabij; de franje der voorvleugels wordt echter geheel met den niets beduidendeu naam „ testaceous” bestempeld. Bontkain. Genus PAIDIA Herr. Sck. 47. Paidia creatina Snell, nov. sp. — Plaat 7, fig. 8 (mas). Zes, meest gave exemplaren van beide sexen van 15—18 mm. vlugt. Deze soort heeft eene zeer groote overeenkomst met Paidia striginervis Herr. Sck. Exot. fig. 437 van Nieuw* Holland (^, namelijk in vleugelvorm en teekening, want alleen ket lijf is onzuiver bleek okergeel, de dun besckubde vleugels zijnvleesch- kleurig en wel de achtervleugels iets bleeker dan de voorvleugels. Sprieten van den man fijn bewimperd; die van ket wijfje bijna naakt. Lijf grof bekaard, bij het wijfje stomp en iets kolfachtig verdikt eindigende; bij den man met vrij groote (1) Tot mijne spijt kan ik nog niet, met zeker onlangs overleden bovenlandsch paedagoogje, den naam Nieuw-Holland * abgeschmackt * vinden, evenmin als dien van Nieuw-Zeeland, Nieuw-Ierland, Nieuw-Engeland of Nieuw-Orleans. — Nieuw- Munsterland is er echter nog niet. 86 LEPIDOPTERA VAN CELEBES. pluim en staartkleppen. Thorax met twee zwarte stippen. Op de voorvleugels zijn eene stip aan den wortel en eene op de dwarsader, benevens eene dikke dwarsstreep iets voor het mid¬ den en twee vrij sterk geslingerde dwarsrijen van stippen en horizontale dwarsstreepjes, zoomede de franjelijn zwartgrijs. Achtervleugels ongeteekend. Onderzijde als boven gekleurd, de teekening der vleugels flaauw doorschijnende. De middenstreep der voorvleugels is bij vier exemplaren ge- bogen, in het midden min of meer plat, bij twee ongebogen, in het midden wortelwaarts geknakt; de franjelijn bij twee onafgebroken, bij twee met neiging tot verdeeling in stippen (parelsnoervormig) , bij de overige twee geheel in stippen opge- lost. Ook verschilt de dikte der horizontale streepjes, waaruit de tweede, en die der stippen waaruit de eerste lijn bestaat. In de voorvleugels ader 2—6 en 10 uit de middencel, 7 — 9 gesteeld, 11 in ader 12 uitloopende, later weder te voorschijn komende; geene aanhangcel; 8 der achtervleugels ontspringt geheel aan het eind der middencel; 6 — 7 zeer lang gesteeld; 2—5 als in de voorvleugels. Pooten dik, kort, gewoon gespoord. Geene bijoogen. Takalar, Mangkasar, Bonthain. Genus SETINA Schrank, H. S. 48. Setina nigrocincta Snell, nov. sp. — Plaat 7, fig. 9. Twee mannen van 22 en 23 mm. vlugt; de eene zeer gaaf. Hoewel ik, naar Herrich-Schafter (SysL Uearb . VI p. 99 en Aussereurop. p. 19), deze en de volgende soort tot Setina breng, zoo moet ik opmerken dat zij van de europesche Setinen in eenige opzigten iliet onbelangrijk afwijken. Ader 11 der voorvleugels loopt wel in ader 12 uit, doch eerst tegen het eind van deze; vervolgens ontspringen 3—5 der achtervleugels digt bijeen, doch afzonderlijk, om den binnenrandshoek der middencel, terwijl bij de europesche soorten 4 en 5 gesteeld zijn. Nigrocincta mas (de andere sexe waarschijnlijk niet) ken- merkt zich bovendien door eene langsplooi in de middencel der voorvleugels, alsof deze digtgeknepen was, en heeft een genoegzaam vlakken voorrand dier vleugels. De gewoon ge- LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 87 vormde en gespoorde, glad beschubde pooten, de borst en de palpen zijn vermiljoenrood, kop, sprieten, thorax en voorvleu- gels geelrood. Achterrand, franje en voorrand der laatsten met twee korte, nit den voorrand ontspringende streepjes en eenige bestniving tegen de punt zijn zwartgrijs, iets glanzig. Achter- vlengels on der en boven met bleek roodgelen wortel en dof zwartgrijze tweede helft. Aehtcrlijf mede onder en boven zwart- grijs met roodgele staartpluim. Onderzijde der voorvlengels rood- geel , gerand als boven , de wortelhelft met vermiljoenroode be- stuiving, de tweede helft met eene zwartgrijze dwarsscliaduw , die naar onueren puntig toeloopt en franjewaarts op ader 4 een den achterrand bereikenden tan cl heeft. Bonthain. 49. Setina (■alligenioides Snell, nov. sp. — Plaat 7, fig. 10 (mas). Drie mannen van 25—28 en een wijfje van 32 mm. vlugt. Een van de mannen is geheel gaaf. Voor de generieke kenmerken naar de aanteekening bij de voorgaande soort venvijzende, teeken ik nog aan dat de voor¬ rand der voorvleugels bij deze soort sterk gebogen is en zij in vleugelvorm en bouw van het achterlijf zeer na verwant is aan Calligenia miniata Forster. Alleen door het verschillende beloop van ader 11 der voorvlengels en door minder afgeronden bin- nenrand hunner midciencel, waarmede ook een klein verschil in den stand van ader 2—5 gepaard gaat, onderscheidt Callujv- nioules zich generiek van Miniata. Zij mist overigens de plooi in de middeneel der voorvleugels, die bij de voorgaande soort voorkomt. Pooten, burst en palpen zijn vermiljoenrood; kop, sprieten, thorax en voorvleugels zijn geelrood, iets meer menierood dan bij A igrorinvta, en ook hier is de achterrand en tevens, doch alleen bij de wijfjes, de voor¬ rand , glanzig zwartgrijs als zeer donker potlood. Dezelfde kleur hebben ook vier dwarsstrepen der voorvleugels. Daarvan zijn de eerste (halve) en tweede hoekig gebroken, de derde boven- aan gebogen, terwijl de vierde getand is; een tand, op ader 4, is zeer lang en strekt zich tot den achterrand nit. Achtervleugels met bijna regtafgesneden roodachtig okergele wortelhelft en dof zwartgrijze tweede helft. Achterlijf zwart- 88 LEPIDOPTERA VAN CELEBES. grijs, bij het grootste mannetje geheel, bij de andere exem- plaren tegen den wortel roodachtig. Onderzijde als boven gekleurd en geteekend, bleeker doch de tint der voorvleugels rooder dan boven. Bij bet wijfje zijn de strepen der voorvleugels als bij den afgebeelden man; bij de andere exemplaren niet alleen veel fijner maar de eerste of halve dwarslijn ontbreekt. Mangkasar (2 kleine mannen); Maros (een man); Bonthain (het wijfje). Genus HYPOCRITA Herr. Sch. Exol . p. 20 (>). 50. Hypocrita Meander Snell, nov. sp. — Plaat 7, fig. 11 (foem.) Vijf exemplaren; een man van 29, vier wijfjes van 33—34 mm. vlugt. Generiek geheel tot het genus Hypocrita Herr. Sch. behoo- rende en eveneens gebouwd als mijne Sumatraansche Hypocrita inctusa ( Tijds . i». Ent. 1876—77 p. 68, pi. 5, fig. 2), is deze vlinder meer geteekend als Rhodiua Herr. Sch. fig. 438, doch heeft ook in het wortel veld der voorvleugels zwartgrijze langs- streepjes en eene sterk geslingerde middenlijn, terwijl de grond- kleur okergeel is in plaats van geelrood. Sprieten draadvormig, op ieder lid met 2 stijve haartjes die bij den man ongeveer zoo lang zijn als de schaft breed is, bij het wijfje veel korter. Zuiger opgerold. Palpen dun, bijna regt- uitstekend, niet langer dan de kop, geel, buitenwaarts iets donkerder. Kop, halskraag, schouderdeksels en thorax-rug zijn ieder met twee zwarte stippen geteekend. Aan den wortel der lielder okergele voorvleugels staan drie zwarte stippen; dan komen vijf langssfreepjes die zwartgrijs zijn als de verdere teekening en waarvan twee, op de middenader en in cel lb , zich in den vorm eener liggende V vereenigen. Eerste dwarslijn sterk gebogen (de sterkste bogt aan de bovenhelft), middeu- of schaduwlijn bij de wijfjes driemaal sterk hoekig gebroken, bij den man, wiens teekening ook over het geheel flaauwer en bleeker is, veel minder sterk. Tweede dwarslijn met eene (1) In Hiibner’s Verzeichniss vintl ik den naam niet, ofschoon H. S. hem als auteur noemt. LEPIDOPTERA. V Ms CELEBES. 89 zeer sterke bogt in het midden en met een zweem van tandjes op al de aderen. Dan komen weder negen of tien langsstreepjes op de aderen, zijnde het bovenste zeer flaauw of ontbrekende; het dan volgende paar vormt weder eene liggende V. Franjelijn zwart; franje zwartgrijs. Achtervleugels met franje bleekgeel, ongeteekend. Achterlijf op den rug langharig, grijsgeel; op zijde en van onderen bleek- geel als de onderzijde der vleugels; hiervan het eerste paar, dat vlekkige sporen van de teekening der bovenzijde vertoont, iets donkerder. Dikke, glad beschubde, gewoon gevormde en gespoorde pooten okergeel, iets grijsachtig; de voorknieen zwart. Ader 3—5 der achtervleugels ontspringen uit een punt of 4 en 5 kort gesteeld ; 6—7 lang gesteeld, 3—5 der voorvleugels digt bijeen; alles eveneens als bij de bovenvermelde Suma- traansche soort. Maros, Mangkasar. Hypocrita flavicollis Snell, nov. sp. — Plaat 7, fig. 12 (foem.) Een man van 23, twee wijfjes van 25 mm. vlugt. De man en het eene wijfje zeer gaaf. Hoewel ik naar Herrich-Schaffer's Tabel der Lithosinen-genera deze soort tot Hypocrita moet brengen, duidt echter de habitus reeds aan dat hier de kiem van een nieuw genus aanwezig is. Het slank gebonwde lijf van het mannetje, het stomp-eindigende achterlijf van het wijfje, dat aan het eina eene dot grove haren heeft, even als de wijfjes van Cnethoeampa , en de ver van de gesteelde aderen 3 en 4 ontspringende ader 5 der veel breedere achtervleugels leveren althans een tamelijk verschil op met de voorgaande soort. Palpen iets langer dan de kop, zwart. Sprieten als bij Me¬ ander. Kop zwart. Halskraag citroengeel. Thorax en wortel der voorvleugels zwart. Dan komt op de voorvleugels een citroen- gele band, die een derde der vleugellengte inneemt, wortel- waarts loodregt is afgesneden en franjewaarts gebogen, met twee tandjes. Het overige van den vleugel is zwart met eene groote licht roodbruine vlek, die slechts door een smal zwart randje van den voor- en achterrand is gescheiden, doch aan den staarthoek den binnenrand bereikt. Franje zwart. Achter¬ vleugels langs den binnenrand smal zwartgrijs; van het overige 90 LEI’IDOPTERA VAN CELEBES. de kleinere wortelhelft Citroengeel, de franjehelft met franje zwart. Onderzijde aan de bovenzijde gelijk, dock de kleuren minder scherp gesckeiden. Acliterlijfsrug zwart; buik roetbruin, de spits bij beide sexen met witte haren; bij bet wijfje vooral op de onderzijde. Pooten grijsbruin, sneeuwwit gevlekt, overigens gewoon ge- vormd en gespoord, glad besclmbd, dunner dan bij Meander. Op de Doodkist nabij Lokka in het Alamj-alancj gras (Piepers). Genus CYME Felder. 52. Cyme Priiicepx Felder en Rogenhofer, Novara II 2 pi. 139, fig. 28 <?. — Plaat 10, fig. 5 (aderstelsel). Vier mannen. De auteurs lialen deze soort als eene twijfelachtige Cyme Felder aan en betwijfelen ook of zij wel tot de Bombyciden zou bebooren. lnderdaad vermeen ik drie binnenrandsaderen der achtervleugels te zien, docb mijne exemplaren zijn langs den binnenrand dier vleugels sterk geplooid en tot ontsebubbing zie ik bij deze oude, gedroogde voorwerpen geene kans. Indien zij eene Tineine is, dan is de plants gebeel vooraan, om de korte franje der achtervleugels. Bijoogen zie ik niet, de sprieten zijn draadvormig, kort behaard, de palpen kort. spits, dun; de zuiger is opgerold en de pooten zijn gewoon gevormd en gespoord, glad beschubd Yoor de nervuur zie de afbeelding. Ader 5 en 10 der voorvleugels ontbreken. Mangkasar. Genus PITANE Walker. 53. Pitane rotundata Snell, nov. sp. — Plaat 10, fig. 6 a - d (mas). Twee zeer gave mannen en een wijfje van 18 — 20 mm. vlugt. Om eene zekere overeenkomst met eenige kleine Litbosinen, die door Rogenhofer en Felder voorloopig in dit Walkersche hulp-genus geplaatst zijn, zal ik voor deze en de beide vol- gende soorten dit voorbeeld volgen. Palpen zeer dun , niet ten voile zoo lang als de trouwens vrij groote, naakte oogen. Zuiger dun, docb opgerold. Kop groot, glad besclmbd, aaugezigt breed. Thorax groot, bolrond, glad besclmbd; de halskraag groot, schouderdeksels middel- LEPJDOPTEHA VAN' CELEBES. 91 matig. A1 deze deelen zijn muisgrauw; de bij den man kort gebaarde, met gekerfd puntvierde, bij bet wijfje parelsnoervor- mige sprieten zijn bruingeek Geem* bijoogen. Vleugels ongewoon kort en breed; de voorrand der voor- vleugels sterk gebogen; ook hunne lioeken zeer afgerond; randen der achtervlengels omtrent alien even lang, lmnne lioeken duidelijker dock de aeliterrand sterker gebogen dan die der voorvleugels. De kleur der voorvleugels is hetzelfde donkere muisgrauw als van kop en thorax; het is in eene breede, zeer vervloeide streep omler den voorrand en voor den achter- rand iets bleeker en om de vleugelpunt is de grond donkerder, bruinzwart, door eene potloodstreep gedeeld. Op de dwarsader staat eene koolzwarte, fijn geel gerande stip. Franje bruin¬ zwart. Achtervleugels met franje onder en boven wit, iets geel- achtig. Aehterlijfsrug aan den wortel onzuiver wit; tegen de punt en op den bnik bleek okergeel als de gewoon gevormde en gespoorde, glad beschubde pooten. Staartpluim bij den man kort. Het achterlijf van het wijfje ontbreekt. Onderzijde der voorvleugels lichtgrijs. In de achtervleugels ader 3 en 4 gesteeld even als 6 en 7; 5 ontbrekende; 8 uit den voorrand der middencel, bijna aan het eind. Voorvleugels met elf aderen; ader 2 uit de helft, 3 uit den staarthoek der middencel; 4—5 bij eenen man uit een punt, (fig. r*) bij de andere exemplaren gesteeld (fig. r**); 6 en 8 gesteeld; 7 ontbreekt; 9, 10 en 11 zijn lang en komen op gelijken afstand uit den voorrand der ver binnenwaarts liggende middencel; 11 is door een dwarsadertje met ader 12 verbonden. Saleyer en Maros. 54. Pitane Rectilinea Snell, nov. sp. — Plaat 10, fig. 7 (foem.) Een paartje, de man 15|, het wijfje 15 mm. vlugt; het laatste zeer gaaf. Palpen, oogen, zuiger, kop en thorax als bij de voorgaande soort gebouwd. Sprieten van den man met iets langer baarden, die van het wijfje met bijna kogelronde leden en kort behaard. Voorvleugels iets langwerpiger dan bij Rotundala , achter¬ vleugels evenzoo en ook iets smaller. De voorvleugels zijn even als kop, sprieten, palpen en thorax helder en zuiver licht¬ grijs, met drie zwarte stippen op eene gebogene rij bij den 92 LEPIDOPTERA VAX CELEBES. wortel, eene ongeveer loodregte donkergrijze dwarslijn even voor liet midden, eene grootere zwarte stip onder aan de dwars- ader ; eene in het midden gebogene dwarsrij van fijne zwarte stippen op drie vierden en dergelijke op de franjelijn. Franje, een klein wolkje aan de vlengelpunt, een kleiner boven aan d< regte lijn en zeer dunne bestuiving aan den vleugelwortel don kergrijs. Achtervleugels, acbterlijf en onderzijde eene weinig donkerder en minder zuiver grijs dan de bovenzijde der voorvleugels, ook de pooten die als bij de voorgaande soort gevormd zijn. Het achterlijf van het wijfje stomp gepnnt. In de achtervleugels ontspringen ader 2—5 ongeveer even ver van elkander; voor (2, 3) uit (4) en boven (5) den bin- nenrandshoek der middencel; 6 en 7 zijn gesteeld, 8 komt uit de helft van den voorrand der middencel. In de voorvleugels ader 2 -5 als in de achtervleugels, 6 uit de spits der midden¬ cel, de steel van 7—9 benevens 10 en 11 uit den voorrand der middencel, die even ver binnenwaarts ligt als bij Rotundala; geen dwarsadertje tusschen 11 en 12. Mangkasar, Maros. 55. Pitanc fla vicostata Snell, nov. sp. — Plaat 10, tig. 8 (foem.) Vijf meest gave exemplaren; twee mannen van 10 — 10|, drie wijfjes van 11—11] mm. vlugt. Palpen even dun doch iets langer dan bij de voorgaande soort en. Kop en thorax kleiner. De bleekgele sprieten bij beide sexen draadvormig kort behaard. Voorvleugels langwerpig driekant met fiaauw gebogen voor- en bijna regten achter- en binnenrand; de hoeken duidelijk. Achtervleugels kwart-elliptisch met duidelijke, doch stompe hoeken. De voorvleugels zijn donker muisgrauw met okergelen bin¬ nenwaarts iets getanden voor- en achterrand met franje. Deze gele vleugelrand is aan den voorvleugelwortel het breedst en over den okergeel gekleurden kop en voor-thorax verbonden. De achterhelft van den thorax is donkergrijs. Achtervleugels met franje donkergrijs als het achterlijf; dit heeft bij den man eene geelgrijze staartplnim, bij het wijfje is het einde dikker en stomp, ook iets geelachtig. Onderzijde lichtgrijs, bijna een- LEPIEOPTERA VAN CELEBES. 93 kleurig, de buitenranden dev voorvleugels iets geelaclitig even als de buik en de vrij dnnne, gewoon gevormde, glad beschubde, vrij lang gespoorde pooten. Achtervleugels met 8 aderen. Ader 2 duidelijk voor den bin- nenrandshoek der middencel; 3 en 4 daaruit, 5 even onder de helft der dwarsader; 6—7 lang gesteeld uit de spits der mid¬ dencel; 8 uit de lielft van haren voorrand, vrij kort. In de voorvleugels de nervuur als bij Reetilinea , doch ader 10 en 11 schuiuer en de middencel nader bij den voorrand. Mangkasar, Bonthain, Takalar. Schijnt op Celebes niet zeld- zaam evenmin als op Java waar zij ook voorkomt. Genus SAKROTHRIPA Curtis, Snellen. Sarrotliripa Cnrvilinea Snell, nov. sp. — Plaat 10, fig. 9 a en b (mas). Tien, meest gave exemplaren van beide sexen van 20—23 mm. vlugt. Palpen, kop, sprieten en thorax zijn bij deze evenzeer als Revayana tot varieeren geneigde soort bruingrijs tot geelgrijs, evenzoo de voorvleugels. Bij de duidelijkst geteekende, licht brningrijze voorwerpen zijn zij bijna eenkleurig, flaauw don- kerder gewolkt. Eene halve dwarslijn bij den wortel, cene eerste geheele regtstandige of iets schuine flaauw gegolfde op twee vijfden, eene tweede geheele in het midden van den vleugel, die aan voor- en binnenrand 1J mm. van de eerste staat, doch er zich in het midden van den vleugel met eene groote bogt bijna 3 mm. van verwijdert, bcnevens eene flaauwe golflijn zijn weinig bleekcr dan de grond en worden door op- staande zwarte schubben gezoomd, terwijl van een paar zwarte vlekjes aan de vleugelpunt eene schuine donkere schaduw uitgaat. Bij andere, donker bruingrijze stukken is dezelfde teekening aanwezig, doch slechts onduidelijk, en boven de weinig zigtbare schaduw uit de vleugelpunt ziet men twee geelgrijze vlekken (varieteit a). Bij eene tweede varieteit is ruim de wortelhelft van den vleugel zwartgrijs, de tweede helft seherp begrensd geelgrijs, de teekening als bij den type (varieteit b). Eene derde varieteit vertoont op licht bruingrijzcn, zwartgrijs 94 LEPIDOPTERA VAN CELEBES. gewolkten grond de teekening van den type raaar met roest- kleurige lijnen en opstaande schubben (varieteit c). Franjelijn fijn licht met zwarte stippen ; de breede franje roodgrijs, donker gevlekt. Acbtervleugels , achterlijf en onderzijde der vleugels eenkleurig bruingrijs. Borst en pooten geelgrijs. Maros, Takalar, Mangkasar, Bonthain. Bij vergelijking dezer soort met onze europesche Rovayana vind ik ten opzigte der generieke kenmerken dit verschil, dat de palpen de helft duuner en korter zijn dan bij de europesche en iets opgerigt. Verder is de voorrand der voorvleugels regel- matig rond gebogen , zonder verdieping in het midden. en hunne ader 7 komt uit den steel van 8 tot 10. In de kortheid der palpen sternt zij dus met Masculana Erschoff (naar zijne dia¬ gnose) overeen , in den vleugelvorm meer met Linhwrana Speyer. De palpen zullen bij de laatste wel als bij Rovayana zijn, anders had zulk een scherpziend en naauwkeurig entomoloog als Dr. Speyer het verschil zeker aangeteekend. Saw . iiulica Felder (Novara) schijnt, naar de afbeelding te oordeelen, even zulke, dock iets kortere palpen te hebben als Rovayana en ook eveu- eens gevormde voorvleugels. 57. Sarrotliripa Caradrinoides Snell, nov. sp. - Plaat 10, fig. 10, a, b, c 7 d. (mas). Een man van 27, een wijfje van 30 mm. vlugt; de eerste zeer gaaf. Hoewel bij vergelijking van dit dier met het voorgaande, de verwantschap van beiden niet te ontkennen is, vallen er echter zoovele punten van verschil in het oog, dat de vorming van een nieuw genus niet overbodig zou zijn Om meer vermelde redenen laat ik dit bier achterwege en bepaal mij bij de aan- duiding der verschilpunten van Sairothripa. Dat deze soort zeer nabij dat genus moet geplaatst worden, duidt de Noc- tuinen-achtige habitus aan, terwijl de uit twee vijfden van den voorrand der middeneel ontspringende ader 8 der achter- vleugels, gevoegd bij de schubbenbosjes aan de sprietwortels en het outbreken der bijoogen, liaar eene plaats in de familie der Lithosiua aanwijst. Kop ingetrokken; zuiger opgerold: palpen opgerigt; lid 1 LEPIDOPTEBA VAN CELEBES. 95 kort, 2 eii 3 even lang docli 2 breeder, aan de voorzijde afge- rond, 3 bijna rolrond, onderaan dunner. Oogen naakt, niet groot. Sprieten half zoo lang als de voorvleugels, draadvormig, tot over de helft fijn bewimperd, bij het wijfje zeer kort. Aan den wortel staan twee schubbenbosjes, daartusschen op het voorhoofd een dat kort en plat is. Halskraag vrij groot, afgerond. Thorax afgerond-vierkant, met fijne schubben bekleed. Voorvleugels gevormd als bij Cctra- drina. De binnenzijde der palpen, de kop, de bovenhelft van den halskraag, de thorax en de voorvleugels zijn helder wit- grijs, de buitenzijde der palpen en de onderhelft van den hals¬ kraag lichtbruin. Bleekbruine wolkjes ziet men ook op de voor¬ vleugels van den man en verder zijn bij den man een, bij het wijfje twee vlekjes aan den voorrand, en eene fijne golflijn, die bij den man fijne pijlvlekken draagt, zwartgrijs; eene scherpere tweede dwarslijn zwart. Deze tweede dwarslijn is vrij duidelijk, van ader 2 tot 10 gebogen en fijn getand. Franje als de vleu- gel, donker gevlekt. Achtervleugels bij den man onder en boven glanzig wit, langs den voorrand en op de franje bruingrijs: bij het wijfje zijn zij lieht geelgrijs met donkerder buitenhelft en franje. Onderzijde der voorvleugels donkergrijs, ongeteekend. Achterlijf grijs, de rug op den eersten ring met een plat pluimpje, bij het wijfje stomp gepunt, bij den man met eene korte staart- pluim. Pooten gewoon gevormd en gespoord, de dijen en schee- nen iets behaard. Zij zijn donker bruingrijs met wit geringde tarsen. Uit eene zeer kleine aanhangeel komen in de voorvleugels ader 7, de steel van 8 en 9 en ader 10; ader 11 is vrij ; 3—5 ongesteeld. In de achtervleugels ader 2, de vrij lange steel van 3- 4 en ader 5 digt bijeen om den benedenhoek, 6 en 7 mede digt bijeen om den bovenhoek der middencel. De man heeft aan den voorrand der achtervleugels eene lange pluim van geelgrijze haren. Dit sieraad is op de onderzijde goed zigtbaar en ontbreekt bij het wijfje. Van het genus Nola dat mede na verwant is, onderscheidt deze vlinder zich door het ontbreken van de schubbenpakjes der voorvleugels, den Noctuinen-achtigen bouw, de man door de pluim der achtervleugels; verder nog door het lange, rol- ronde eindlid der palpen, den oorsprong van ader 5 der ach- 96 LEPlDOPTEIiA VAN CELEBES. tervleugels en de ongesteelde aderen 7 en 10 der voorvleugels. Mangkasar. Komt ook op Java voor. De beer Piepers beeft nog vier andere soorten van Sarro- thripa op Celebes verzameld docb slecbts in enkele, niet gave exemplaren. Bij twee daarvan zijn de palpen, ofseboon smaller, even lang als bij llrvai/ana en horizon t aal, bij de anderen zoo als bij Ctirvilbwa, Na aan Sarrothripa verwant is ook bet genus Tortricomorpha Felder. De genericke kenmerken zijn mij nit bet korto uittreksel der bescbrijving in de JaltreslnrichU* niet duidelijk en de Sitzunrjs- Berichie der Weener Akademie kan ik niet vergelijken, maar vier der vijf door Felder beschrevene soorten zijn in de Novara- reis afgebeeld en daarnaar scbijnen de palpen nog korter te zijn dan bij Curvilinea en de vleugels meer als bij bet genus Tortru * gevormd. Genus ARIOLA Felder en Rogenbofer. 58. Ariola Kansoneti Feld, en Rog. Novara II 2 pi. 108, fig. 1 (mas). Een mannetje. Ilet genus Ariola, door de auteurs nog niet nader gekarak- tiseerd, kan met de vier bestaande genera der Cymbidav of Ualiatlra (l l alias, Chloeophora, Eu.rvstis en Ear ins) niet worden vereenigd. Ader 5 der achtervleugels is aanwezig (niet bij Earias), de thorax besehubd (bij Ifalias wollig bebaard) en bijoogen zijn aanwezig, terwijl ader 3 en 4 der achtervleugels gesteeld zijn, hetwelk eene vereeniging met Chloiiophora en Euxestis belet. Ook zijn de naar acbteren niet verbreede, aan den voorrand ingedrukte voorvleugels stomphoekig, de voorvleugels hebben eene aanbangcel, waaruit ader 7, 10 en de steel van 8 en 9 voortkomen, terwijl het middenlid der palpen naar voren ver- breed en hun zeer korte eindlid stomp is. Bonthain. Genus EARIAS Herr. Scb. 59. Earias Antliophilana Snell, nov. sp. ■— Plaat 8, fig. 1. Een man van 18 mm., een wijfje van 17 mm. vlugt. De man friscb en gaaf. In bouw en teekening zeer aan de Noctuinen van bet genus Pl. 5. Ed.E. fee A J.Y. r scuips. a-e Niemve so or ten van Apion l Ap.Pomonae F. 2 Ap.urtic avium Heubst 0 Ap.rufirostre F. 4 Ap. Yieiae Poyk. 5 Ap difforme Ah~ <3. G Ap. voraxHrbst 7 Ap.violaceum Kirb «°* Ap. Hydrolop.»thi Kirb. PI. 0. k J.W.fee et sculps. Lepidoptera van Celebes. n. 7. A.J.Wfec st sculps L e pi dop t er a va n C eleb e s. PI. 8. Lepidoptera van Celebes. A J W. fee. et sculps. LEPIDOl’TERA VAN CELEBES. 97 Anlhophila Treits. ( Thalpochaves Led.) herinnerende, docli om de liervuur tot Earias bekoorende. De franje en ackterrand der voorvleugels zijn groen, hetgeen haar van Fnscuciliana en Callirhlora en van de volgende soort ondersckeidt, terwijl zij onder de overige soorten van ket genus alleen aan Hiigrli , Cloranu en Yernana nader verwant is, van welke drie zij zieli echter door de sckerp gebrokene raiddenste der drie dwarslijnen van de voorvleugels dadelijk ondersckeidt. Middenlid der onzuiver witte palpen zoo lang als de oogen, op- gerigt, iets gebogen, bovenaan zonder tandje; lid 3 ruim kalf zoo lang als 2, bijna horizontaal, rolrond. Sprieten bruinachtig, fijn donker geringd, naakt. Kop en thorax groenachtig wit. Voor¬ vleugels aan voor- en binnenrand vervloeijend groenachtig wit, in ket midden, naar ackteren verbreedend, lookgroen. Een raidden- punt en drie duidelijke dwarslijnen zijn donkergroen. De eerste is gegolfd en staat op twee vijfden, de tweede is boven de helft stomp gebroken en wordt iets voorbij ket midden aange- troffen; zij is franjewaarts vervloeijend groenachtig wit afgezet. De duidelijke golflijn staat na bij den achterrand, die even als de frauje lookgroen is. Achtervleugels onder en boven glanzig wit; eenige bestuiving aan punt en ackterrand zoo inede op den wortel der overigens witte franje en de franjelijn zijn bruin- acktig. Achterlijf grijsacktig (missekien verschoten); onderzijde der voorvleugels licktgrijs met groene franje. Pooten en borst onzuiver wit. Bonthain; Boelekomba. 60. Earias limbana Snell, nov. sp. — Plaat 8, fig. 2. Vijf, ten deele gave en frissche exemplaren van 17—19 mm. vlugt. Door den donkerbruinen, binnenwaarts tweemaal getanden ackterrand der voorvleugels na verwant aan Tijann callichlora Moore, Proc. Zool. Sov. of London 1867 pi. 33, fig. 14, welke ik stellig voor eene Earias houd (de andere, Tyana snprrba , 1. c. fig. 15 is waarschijnlijk eene Crambine!) Het onderscheid van Callirhlora bestaat daarin (altijd volgens de afbeelding) dat de voorvleugels bij Limbana geene gele dwarsschrapjes hebben nock bruine vlek tegen den binnenrand of witte stippen in den brninen ackterrand; daarentegen worden bij do laatste twee 7 98 LEP1D0PTERA VAN CELEBES. bruine middenpunten gevonden in eene oranjegele middenvlek en is de achterrand wortehvaarts oranjegeel afgezet. Falpen bij den man niet langer dan de kop en horizontaal, bij Let wijfje anderhalfmaal zoo lang ( l ), Let middenlid bijna zoo lang als de oogcn, schuins opgerigt, Let eindlid stomp gepunt, twee derdcn zoo lang als lid 2, raeer horizontaal. De kleur der palpen is overigens binnenwaarts wit, buitenwaarts karmozijnrood even als die der oogranden en van bet wortellid der bruine, naakte sprieten. Kop en thorax groenachtig geel. Voorvleugels geelaehtig groen, de voorrand tot ongeveer de helft vervloeijend bruinachtig oranjegeel, aan liet eind verbreed en aldaar met twee donkerbruine stippen naast elkander. Bij het zeer gave mannetje wordt tusschen deze stippen, tegen den voorrand, nog eene ftaauwe oranjebruine stip gevonden. De bruine aehterrandsteekening der voorvleugels is boven beschre- ven; zij is wortelwaarts oranjegeel afgezet. Franje donkerbruin. Achtervleugels zuiver wit, iets glanzig; hunne franje tegen de vleugelpunt een weinig groenachtig. Onderzijde der voorvleu¬ gels groenachtig wit, de achterrand en de wortelhelft boven den binnenrand der middencel wat roodachtig. Achtervleugels als boven doch tegen den voorrand groenachtig. Achterlijf on zuiver wit; ook borst en pooten. Dc laatsten zijn buitenwaarts groen bestovcn , de voorscheenen en tarsen buitendien bleek karmozijnrood gekleurd. Bonthain , Mangkasar. Behalve deze drie Cymbiden is door den lieer Piepers nog een exemplnar eener derdc Karins gevonden, doch het voorwcrp is in sleek ten staat. Genus BIZONE Walker. 61. tone Paella Drury. — Moore Cat. II p. 305 pi. xm fig. 13, 13 a (rups). Drie exemplaren. Bonthain, Lamatti, Mangkasar. (1) Om dit sexueele verschil in de lengte der palpen zou ik wel geneigd zijn te vermoeden dnt mijne Afrikaansche Earias fuscociliana en maculana (zie Tijds. v. Ent. XV p. 36 (1872^ de beide sexen vau eene soort konden zijn. Een synonym van Maculana is overigens Earias plaga Feld, en Rog. Novara II 2 pi. 108 fig. 20. LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 99 Genus DEI0PE1A Steph. 62. Deiopeia pukhella Linn. Twee kleine wijfjes (30 en 31 mm. vlugt). Mangkasar, Alloe. 63. Deiopeia Semara Moore Cal. of Lop, Lis . II p. 307 pi. \ua fig. 12. Een mannetje. De kleur der voorvleugels is niet zoo donker als op Moore’s afbeelding, dock de teekening geheel dezelfde. Lokka. Genus ARGINA Herr. Sch. Exol. (1850—8). (AUjlarchia Wallengr. Holer. Caffr. 1865). 64. Argiiia Astrea Drury. — Moore Cat. II p. 308 pi. xiv fig. 2, 2 a (rups). — Cribraria Cram. pi. 208 C. D. — Pi/lolis Boisd. Famt. tie Maclacj. p. 85 n°. 3. Verscheidene exemplaren. Bij twee der wijfjes zijn de don- kere vlekken der voorvleugels nergens licht geringd, bij twee anderen en bij de mannen overal, dus niet alleen aan den vlen- gelwortel zoo als op Cramer’s afbeeldingen. Mangkasar, Lamatti. Genus ARCTIONEURA Felder. Dit genus komt in afdeeling II van Herrich Schaffer’s Arctioidea en zou (indien het van Est/ioma versehilt, hetgeen ik niet kan be- slissen, daar ik fiicolora Cram, alleen uit de afbeelding ken) verder in zijne analytische tabel der genera onder II , 1 , *, tusschen 14 Esthema en 15 Argina geplaatst moeten worden. De sprieten van den man zijn kort gekamd, die van het wijfje hebben zaagtanden. Palpen kort. Pooten stevig; hunne bekleeding glad. Voorvleugels zonder aanhangcel; hunne ader 7 tot 10 gesteeld. Ader 8 der acli- tervleugels uit een derde der middencel. Achterlijf bij beide sexen plomp en dik. Ec/iela llavicinctus Herr. Sch. Exol. fig. 433 schijnt, doch is niet verwant (verg. Herr. Sch.). 65. Arctioneura Lorquinii Felder Novara II, 2 pi. 107 fig. 16 (foem.) Een exemplaar dat ik voor den man houd is kleiner (37 mm. vlugt, de beide wijfjes 48 en 51 mm. vlugt). De gele 100 LEPIDOPTEItA VAN CELEBES. dwarsband der voorvleugels smaller, geheel ongetand, naar onderen stomp gepunt, den binncnrand niet ten voile berei- kende. Op de achtervleugels is de zwarte wort el aan de basis geel (ook bij een wijfje doch zeer weinig). Over sprieten en lijf zie boven. De gele middenband der achtervleugels lieeft bij liet gruotstc wijfje een zwart half maautje op de dwarsader. Bantimorong (2 wijfjes); Mangkasar (de man). Genus NOLA Leach, Snellen. (liocsrlia Hiibn. tVrs.) Sedert mijne beschrijving van vier nieuwe soorten van dit genus in het Tijils. voor Ent . XVIII (1874 —5) pag. G1 enz., zijn door Wal- lengren nog twee Kaapsche soorten gepubliceerd ( Oefversigt etc. 1875 p. 99 en 100) te weten Meritliomlis en Ca/fra , zoodat, Asisijra Zrtleri Grote medegerekend , nu 27 soorten van iY old bekend gemaakt zijn. 66. Kola taeniata Snellen 1. e. p. G5, ph 6 , tig. 1. Het driekante donkere voorrandsvlekje der voorvleugels is op de afbeelding niet duidelijk genoeg en de bruine teekeningen te roestkleurig. Vijf exemplaren. Bonthain, Mangkasar , Balangnipa. 67. Kohl pumila Snellen 1. c. p. G8, pi. G, tig. 4. Drie exemplaren. Bonthain. Genus SPILOSOMA Steph. 68. Spilosoma maculifascia Moore Cat. of Lop. Ins. II, pi. ixu, tig. 10 (foem.) pi. xyi , tig. 9, 9a (rups en spinsel). Vele exemplaren. Is zeer gewoon en de rups leeft op Sirik- bladeren ( Chavicu ). Piepers. Overal. 69 Spilosoma sauguilialis Moore Pmr. Zool. Sor. of London 1865, p. 810? — Plaat 8, tig. 3. Acht exemplaren, alien mannen. De beschrijving komt juist uit, behalve wat het achterlijf betreft, want dit heeft eene rij zwarte vlekjes over den rug, terwijl het volgens Moore alleen op zijde zwart gevlekt is. Ik LEPIDOPTERA TAN CELEBES. 101 geef dus eene afbeelding en sla, zoo mijne soort nieuw mogt zijn, den naam Moorei voor. Bij sommige exemplaren ontbreken de zwarte stippen in cel 2—5 der voorvleugels. Overal waar verzaraeld werd. — Schijnt gemeen. Genus ALOA Walker. 70. Aloa lactinea Cram. II, pi. 133 D. Moore, Cat. II p. 361 pi. xti fig. 12, 12?*, 12 b (rups, spinsel en pop). Een mannetje. Bij deze soort lieeft Herrich Schaffer {K.roi. p. 14) misgezien, want beide sexen liebben viersporige achterpooten en Lactinea belioort dus niet tot zijn genus Dionychopns , maar is het naast verwant aan het genus Enprepia. Met Pmlira en Hi v a laris kan zij echter ook niet worden vereenigd, om den bij deze soorten ruigbehaarden kop en thorax en korte, driekante vleugels, zoo- dat het genus Aloa kan blijven bestaan. Bonthain. Genus PHISSAMA Moore Cat . of Lrp. Ins. II p. 361. 71. Phissama vacillans Moore 1. c. pi. ixa fig. 14 foem. (niet mas), pi. xti fig. 13, 13a (rups en pop). Vier wijfjes. Belioort niet tot Aloa , want de voorscheenen hebben geen krommen klaauw aan het eind; ook hebben de achterscheenen maar een paar sporen. Overigens is ader 5 der achtervleugels aanwezig. Dit genus is dus het naast verwant aan tin tom is Herrich Schaffer en In ter rapt a Linn, belioort er ook toe. Moore’s afbeelding stelt het wijfje, niet den man voor. Deze is donkerdcr dan het wijfje, zijne achtervleugels zijn aan den staarthoek iets verlengd en hebben aldaar aan de onderzijde eene schimmelachtige, witte beschubbing. Mangkasar, Djeneponto, Takalar, Bonthain. 72. Phissama iiiterrnpta Linn. — Sulzer, Abcjch. Grs. pi. 22, fig. 3. Cramer II pi. 185 E (mas). — Moore, Cat. II p. 362 pi. xvn fig. 1, 1 a (rups en pop). Vele exemplaren. Is gemeen volgens den heer Piepers. tnterrnpta belioort niet tot Creatonotos Herr. Sch., want in de achtervleugels is ader 5 aanwezig en ontspringt bij 3 en 4. 102 LEPIDOPTERA VAN CELEBES. Ader 6 en 7 komen mede nit een punt. De aehterscheenen hebben alleeu eindsporen en dus kan deze vlinder zeer goed met den voorgaanden generiek vereenigd worden. Vreemd is bet dat Herrieh Schaffer juist die soort nit bet genus Cveolmwlos Hbn. verwijdert, terwijl Hiibner’s, trouwens niets beteekenende karakteristiek alleen op baar past. Zij was aan H. S. waarsebijnlijk in natura niet bekend. Bij Cramer is de man, die bij at mijne exemplaren eenkleurig grijze, liebtere of donkerder aehtervleugels heeft, afgebeeld. Bij bet wijfje hebben zij tegen den achterrand donkere vlekken en zijn aan den staarthoek meer afgerond. Overal waar verzameld werd. Genus AMERILA Walker. (Arctia pars Herr. Seh.) 73. Amerila Jlelanthus Cram. Ill p. 166 pi. 286 B. Versebeidene exemplaren. Op Cramer’s afbeelding zijn de zwarte stippen niet aangeduid, die zieh op den thorax-rug mijner vlinders bevinden. Ook is de middenvlek der voorvleugels bij ben grooter en bet aehterlijf op den rug bleeker rood dan op de vermelde afbeelding. Amerila Walker kan wel als afzonderlijk genus blijven be- staan uithoofde van de geheel draadvormige sprieten, de kleine, aan den staarthoek verlengde aehtervleugels en de dnnne pal- pen, die glad besehubd zijn als kop en thorax. Mangkasar, Bonthain. 4. Ameribi Piepersii Snell, nov. sp. — Plaat 8, fig. 4. Twee gave mannen van 48 en 50 mm. vlngt. Daar ik van Melanlhus zoowel mannen als wijfjes voor mij heb (wat uit het vleugelhaakje blijkt), zoo kunnen de versehil- punten tussehen die soort en Piepersii niet op rekening van sexueel ondersebeid worden gebragt; iets waartoe ik anders wel geneigd zou geweest zijn, indien ik het wijfje van Melan- thns niet bad gekend. Piepersii onderseheidt zieh van Melon thus en ook naar de afbeeldingen van Vidua Cram, en Manritia Cram., door dat de drie middenste leden van het aehterlijf op den rug niet bleek LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 103 steenrood maar vervloeijend okergeel zijn; verder van Melanthus, waarmede Piepmii de donkere punt en middenvlek der voor¬ vleugels, welke bij Vidua en Mauriiia ontbreken, gemeen heeft, door dat de thorax-rug ongeteekend is en de donkere rand der voorvleugels in eel 4 de helft smaller is dan in eel 5, terwijl hij bij Mauritia sleehts een vierde smaller is. Eindelijk, en dit is bet voornaamste kenmerk, zijn de aehtervlengels bij Pirprrsii aan den staarthoek in eene vrij lange, seherpe punt verlengd en op de onderzijde in eel l/> met lange grove grijsgele en gele haren bekleed. Of nu die beharing, welke in eel lb der bij de beide sexen van Mela nth u^ aan den staarthoek afgeronde aeh- tervleugels ontbreekt, ook bij Piepersii foem. wordt gevonden weet ik niet; ik zou het betwijfelen. Sprieten, even als bij Mauritia , draadvormig, bijna naakt, bruin met rooden wortel. Palpen rood met witte voorzijde; alle leden tegen de punt zwart (bij Mauritia geheel rood, alleen lid 1 aan de voorzijde smal wit, het zwart als bij Piepersii). Kop, lialskraag, schouderdeksels en rug van den thorax licht- grijs, in de voegen bleekrood, de kop met een, de lialskraag met twee, de schouderdeksels vooraan ieder met eene zwarte stip; alles gelijk bij Mauritia ahvaar eehter, even als bij Vidua , de rug vijf zwarte stippen draagt, welke bij Piepersii en Me- lanthns ontbreken. Voorvleugels aan den wortel met twee zwarte stippen, in hot midden zeer dun grijs bekleed en bijna doorschijnend, doeh het aderbeloop en de randen digter en donkerder beschubd, aan de punt en op de dwarsader donker muisgrauw, elders lichter. Aehtervlengels mede bijna doorsehijnend; het aderbeloop, een smalle zoom langs den achterrand en breede bestuiving langs den binnenrand zijn licht muisgrauw, Bij Mrlanthus zijn de aehtervleugels langs den binnenrand lichter, witgrijs. Onderzijde der vleugels als boven, doeh de aehtervleugels met de boven beschreven beharing. Aehterlijfsrug aan wortel en punt bleek steenrood, in het midden okergeel; de zijden met twee rijen zwarte vlekjes, de buik lichtgrijs. Pooten rood, grijs bestoven, gewoon gevormd en gespoord, stevig, glad beschubd. Bonthain. 104 LEPIDOPTEEA VAN CELEBES. Li I P AR1DIN A. Genus 0RGYIA Ochs. 75. Orgyia Ludokingii Snell, nov. sp. — Plant 8 , fig. 5. Vier mannen van 26 — 28 mm. vlugt, waarbij een geheel gaaf. Deze soort lieeft 7 even als Leiieographa Hiibn. ( l ) en Mi.rta Snell., eene liclite middenvlek der voorvleugels en onder hunne punt drie zwarte langstreepjes. Zij onderscheidt zieli van deze hare in teekening naaste verwanten, door de vuil tabaksbruine kleur der voorvleugels, welker middenveld eenkleurig met het overige is. Palpen, sprietsehat't, kop en thorax licht grijsbruin, de sprietbaarden donker. Voorvleugels tabaksbruin, grijsachtig be- stoven. Twee getande dwarslijnen zijn koolzwart tot ader 2 5 van daar tot den binnenrand bruin, maar zeer flaauw, bij het afgebeelde voorwerp bijna geheel ontbrekende. Op de dwarsader staat eene onder en boven opene, koolzwart gerande nier- of boonvormige vlek, die wortelwaarts grijswit afgezet is. Onder de vlengelpunt ziet men de boven besprokeue, bij deze soort zeer dnidelijke zwarte langsstreepjes. Franjelijn met zwartbruiue streepjes. Franje als de vleugel. Achtervleugels met franje en achterlijf zeer donker grijs- bruin, veel donkerder dan de voorvleugels. Onderzijde mede grijsbruin, doeh bleeker dan boven en op de binnenrandshelft der vleugels niet meer dan grijsgeel. Bij een der voorwerpen, niet het gaafste, maar wel het sterkst geteekende, ziet men eene vrij duidelijke grijswitte vlek in den staarthoek der voorvleugels. Bonthain, Mangkasar. Komt 00 k op Java voor, waar zij door Dr. Ludeking gcvangen is. Genus LEUCOMA Steph. 76. Lencoma impressa Snell. Tijds. i\ Knt . XX (1876—7) p. 8 , pi. 1 , hg. 1. Een afgevlogen mannetje. Deze sexe schijnt, voor zoo ver ik aan dit voorwerp kan nagaan, alleen door meer gebaarde sprieten , iets slanker achterlijf en het vleugelhaakje te verschillen. (1) Leucographa heeft viersporige, Mixta en Ludekingii tweesporige achterschecnen. Leucographa behoort dus tot bet geuus Ggnophora Herr. Sch. Exoi. Schmetl. en niet tot Orgyia Herr. Sch. LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 105 Van de nips zegt de heer Piepers: „ Gevonden te Mangkasar op Manga (.Mangifcra hulica Linn.); zij is groen, met zeer lange witte haren bezet, waardoor zij er uitziet als met scbim- mel bedekt; zij veranderde in een groen popje, dat tnsschen eenige draden in bladeren hing”. Genus LAELIA Steph., H. S., Snell. 77. Laelia snbrufa Snell. Tijrts. v. Ent . XV (1872) p. 39. — Plaat 8, fig. 6. Tot mijne verwondering trof ik van deze Afrikaansebe soort ook vijf goede exemplaren onder de door den heer Piepers op Celebes verzamelde vlinders aan. Vier zijn mannen, bet vijfde een wijf. Dit heeft spitser en langer vleugels dan de man, een stomper en dikker acbterlijf en een derde kortere, kort ge- kamde sprieten. De vlinder varieert overigens. Vooreerst is bij het wijfje en een der mannen de grond der voorvleugels digt (bet minst in bet midden) grijsbruin bestoven, waardoor de dwarsrij zwarte stippen onduidelijk wordt; die grondkleur is verder bij het wijfje en de drie overige, minder en sleckts tegen den voor- rand bruingrijs bestoven mannen zeer bleek roodgeel, niet rood- achtig wit. Eindelijk is de bij bet Afrikaansche, iets afgevlogene mannetje zeer in het oog loopende zwarte schaduwstreep langs de middenader bij al de Celebaansehe voorwerpen grijsbruin en komt niet sterk uit. Franje onzuiver wit, iets roodacbtig. De dwarsrij zwarte stippen, de sprieten en de vleugels zijn overigens bij alle mannetjes eveneens gevormd. Ik geef eene afbeelding naar het duidelijkst geteekende, grootste mannetje van Celebes. Bonthain, Maros, Saleyer. 78. Laeliii Satnrnioides Snell, nov. sp. — Plaat 8, fig. 7 en 7 a — c. Een vrij gaaf wijfje van 37 mm. vlugt. Deze vlinder heeft geheel bet voorkoraen eener Saturnide. doch is naar de nervuur stellig eene Liparide. Wat de gene- rieke plaatsing aangaat, zoo behoort hij tot Laelia tlerrich Sehaffer, hoewel slecbts gedwongen, want de aanbangcel der voorvleugels is niet kort en breed zoo als bij de voorgaande soort, maar zeer lang en smal. Daarbij zijn ook de palpen ge- 106 LEPIDOPTERA TAN CELEBES. heel anders, smal, rond gebogen, digt tegen den kop aan- liggend, met zeer kort en onduidelijk eindlid, en de zuiger is zeer rudiraentair. Bij eene nieuwe bewerking der Lipariden is dus alle reden tot vorming van een nieuw genus. De bleek okergele, spitse, gebaarde sprieteu hebben een derde der lengte van den voorvleugelvoorrand. Kop en palpen zijn okerkleurig geehvit. Halskraag onzuiver wit; waarschijnlijk ook de thorax maar deze is grootendeels ontbloot. Vleugels in het midden geheel onbeschubd; alleen de vleugelranden en de dwarsader der voorvleugels met onzuiver witte beschubbing, die tegen den wortel bruingrijs is gerand. Langs den achterrand der vleugels springt deze beschubbing trapsgewijze in en uit. Onderzijde zonder beschubbing van de dwarsader der voor¬ vleugels, de bekleeding der randen als boven doeh grootendeels bruingrijs. Pooten onzuiver wit, de achterscheenen viersporig. Aehterlijf dik, stomp, kort grijswit behaard, De staat van het aderbeloop is uit de afbeelding op te maken. Takalar. Genus EUPROCTIS Hbn., Herr. Sell. (Cataphraclcs Feld.) ( ! ). 79. Euproctis inconita de Haan. — Snellen Tijds. v. Eut. XX (1876- 7) p. 9, pi. 1, fig. 2. Twee mannen. Het eene voorwerp is op wortel- en franjeveld nog sterker grijsbruin beschubd dan het vroeger afgebeelde Javaan- sehe en bij het andere zijn de beide dwarslijnen zeer ilaauw. De kleur der achtervleugels is op de af beelding te zuiver wit. Bon t bain. 80. Euproctis Moorei Snell. — Plaat 8, fig. 8, 9 en 10. —? Siwilis ( Arlaj’a ), Moore Cat . of Lop. Ins. II p. 351. — Eenige exemplaren eener tamelijk varieerende Euproctis sehijnen mij tot Siwilis Moore te behooren, die echter uithoofde der oudere Similis Fuessly anders moet heeten: geen hunner komt evenwel juist met Moore’s beschrijving overeen. Bij het daaraan meest nabijkomende voorwerp evenwel (een wijfje van 30 mm. vlugt) merk ik nog de volgende punten van verschil op. Kop, (1) Euproctis was, volgens Felder, reeds een visscheu-genus voor dat die naam bij de Lepidoptera gebruikt werd. Is de naam Porthesia Stephens dan ook verwerpelijk? LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 107 halskraag, pooten en staartpluim zijn goudgeel als de drie achterrandsvlekken der voorvleugels en de achterrand der ach- tervleugels, terwijl thorax en aehterlijf grijsbruin zijn als het grootste gedeelte der vleugels. De voorvleugels zijn op het bruin met zwartbruine schubben bestrooid en tegen de gele rand- vlekken met blinkend potloodkleurige schubben afgezet. Hnnne franje is in cel 3 en 6 grijsbruin , overigens goudgeel (zie fig. 3). Twee mannen van 18 en 19 mm. vlugt hebben geheel goud- gele aehtervleugels, een gelen voorvleugelvoorrand, eene gele dwarslijn derzelfde vleugels op een derde, en het grijsbruin be- reikt in cel 3 en 6 niet ten voile den achterrand, zoodat deze goudgeel is even als de geheele franje. Het aehterlijf is veel bleeker dan de thorax (zie fig. 9). Twee wijfjes hebben okergele, langs den achterrand helderder aehtervleugels, bleeker bruine voorvleugels met gelen voorrand, doch met twee bijna witte dwarslijnen en zondcr potloodkleu¬ rige schubben om de gele achterrandsvlekken, die daarentegen weder gevormd zijn zoo als bij het eerstbeschrevene wijfje. Bij een dezer twee laatstvermelde voorwerpen zijn ook de aderen van het middenste derde der voorvleugels goudgeel. Het lijf is als bij het eerste wijfje (zie fig. 10). Wat mij bijna stellig doet gelooven dat al deze exemplaren tot eene soort behooren, is, dat de beer Piepers bier aantee- kent: „ Gekweekt nit kleine poppen , die ik in menigte op hoopen te zamen, te Mangkasar vond op den boom, daar bekend onder den naam: Boene”. Het ontbreken der potloodkleurige schubben bij sommige exemplaren kan welligt door afvliegen zijn veroor- zaakt, daar de gaafste die in de ruimste mate bezitten. Al de exemplaren zijn van Mangkasar. 81. Kuproctis Havipennis Snellen nov. sp. — Plaat 9, fig. 1. Twee exemplaren; een man van 21, een wijfje van 24 mm. vlugt; beiden zeer frisch, het wijfje geheel gaaf. De palpen op zijde, de sprietbaarden en de onderzijde van den voorrandswortel der voorvleugels zijn bruinaehtig okergeel, overigens de kop met zijne deelen, de thorax en de bovenzijde der voorvleugels met franje goudgeel, de aehtervleugels en de onderzijde der vleugels wat bleeker en fletser. Het aehterlijf van het wijfje is iets grauwachtig. 108 LEPIDOPTERA YAN CELEBES. Op de voorvleugels zict men spomt van twee dwarslijnen, die nit halvemaanvormige, bleekere vlekken in de cellen be- staan. Zij zijn vooral bij bet wijfje zeer onduidelijk. Mangkasar. 82. Enproctis discophora Snell, nov. sp. — Plaat 9, fig. 2. Een gave man van 41 mm. vlugt. Pooten en borst, kop en voorste helft van den thorax zijn bij deze soort goudkleurig okergeel; de sprieten geheel licht okerbruin, de achterhelft van den thorax en de voorvleugels donker, grauwachtig okerbruin, de laatsten donkerbruin be- stoven, in het midden met eene groote ronde goudgele vlek geteekend en met donker goudkleurig okergeie franje. Achterhjf en achtervleugels donker grauwbruin, hun achterrand en franje benevens de staartpluim goudkleurig okergeel. Onderzijde der vleugels goudkleurig okergeel, midden vlekken en eene breede, bandvormige bestuiving op de achtervleugels, van ader 6 — 4 afgebroken, grijsbruin. Buik okergeel. Cftoerotric/m (j! obi j era Feld. Aor. II, 2 pi. 98, tig. 13 her- innert aan Discophora, 83. Enproctis illiilleri Voll. — Snellen, Tip Is. r. Eul. XX p. 13 pi. 1, tig. 5 en G. Veertien exemplaren. Mangkasar, Bonthain. S4. Euproctis pallipes Snell, nov. sp. — Plaat 9, tig. 3. Twee mannen van 30 en 33, een wijfje van 45 mm. vlugt. Ader 7 der voorvleugels ontbreekt bij deze soort en de man- nelijke sprieten zijn langer dan gewoonlijk; overigens is zij eene echte Euproctis Herr. Sell. De korte palpen en de kop zijn bij den man donkerbruin, de schaft der groote sprieten, die half zoo lang zijn als de voorrand der voorvleugels, is oranjebruin, de baarden zwart- bruin. Thorax en grond der voorvleugels zijn bij het afgebeelde mannetje oranjebruin, bij het andere goudgeel, bij beiden donker grauwbruin bestoven, doch op zoodanige wijze dat twee dwars- strepen en eene rij plekken voor den achterrand dunnere of geene bestuiving hebben (vooral tegen den binnenrand) en dus eene licbtere teekening op donkeren grond vormen. Franje grauwbruin. LEPIDOPTERA VAN CELEBES. 109 Bij liet tamelijk afgevlogen wijfje zijn pal pen, aangezigt en sprietbaarden zwartbruin. de sprietschaft licht grijsgeel, de thorax evenzoo met goudgele haren; de bekleeding der voor- vleugels bestaat nit goudgele en licht grijsgele sclmbben, door- mengd met zwartbruine. Aclitervlengels bij beide sexen dof roetzwart, bij de mannen met goudgele, bij het wijfje met vuilwitte franje. Achterlijt zwart, aan de punt met goudgele haren. Op de onderzijde is bij de mannen het puntderde der voor- vleugels donkerbruin, het overige donker okergeel; hunne ach- tervleugels zijn als boven, doch aan den wortel okerbruin bestoven. Bij het wijfje is de onderzijde der voorvlengels grauwbruin, langs de buitenranden grijsaclitig wit, die der achtervleugels als boven. Pooten grijsgeel, de voorpooten bruin- achtig bestoven. Buik van het wijfje zwart, van den man grijsgeel. De heer Piepers heeft deze exemplaren in het digte bosch op den berg genaamd „ de Doodkist ” bij Lokka gevangen. Het schijnt mij toe dat Micromorp/m Chwrotriclta Felder, Novara II, 2 pi. 98, tig. 18 aan deze soort verwant is. Chtw- rotricha heeft echter een kleiner lijf en anders geteekende voor- vleugels. Ook Choerotricha conspcrsa Felder, 1 . c. tig. 12 foem. (?) is verwant, maar grooter, plomper en de achtervleugels hebben een breeden gelen achterrand. Behalve de bovenvermelde zes, zijn door den lieer Piepers nog vijf echte soorten van Enpmits verzameld, doch slechts in enkele, niet geheel gave exemplaren. Vier zijn van kleine ge- stalte. Eene is een geelgekleurd, zeer afgevlogen mannetje van 16 mm. vlugt. Van de tweede soort zijn twee mannen aanwe- zig, een slecht van 16 mm. en een beter van 19 mm. vlugt. 