VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Jakov. Zeer fraai uitgedacht, schrandere Zuster! Maar wanneer gij spreekt van knechts afdanken, ik bid u wat dienst doet WILLEM? Mevrouw, Verdomme! Wilhelm moet achter op het rijtuig staan, …—Jakov, Dat kan Tomasz wel doen; zeker zijn er geen twee noodig. Mevrouw, Gij zijt een zotskap van een jongen; gij weet niet wat gij praat, o: De BEZUINIGING, 603 De Heer V. Wel, mijn Waardster! wij hebben tot dusverre weinig of liever geen vordering gemaakt in onze bezuinigingen; en nogtans houd ik mij verzekerd, dat wij allen overeenstemmen in de noodzakelijkheid van dit stuk, doen wij piet? Mijn Liefste! Zeker; niemand kan gereeder wezen dan ik, om zoveel mogelijk in te korten. Ik bracht bij ons huwelijk weinig geld aan; alles ben ik aan uwe edelmoedigheid verplicht; het is daarom mijn pligt, over onze bezittingen te waken. Ik hoop dat wij het zullen weten te schiken, om alle ongelegenheid, uit die verwenschte belastingen ontstaand, af te weren, en wel zodanig, dat de wereld geen verandering in onze levenswijze merkt. De Hr. V. Goed, daar valt mij iets in, wanneer gij afleidt om zoo vele avonden zoo groot te spelen, dat zou veel besparen. Mevr. V. O, mijn Man verbeeldt u voor een oogenblik, welk een vermoeden er op ons zou vallen — een vermoeden, dat uw goed en goeden naam voor altijd zou bederven = een vermoeden van de allerakeligste natuur! De Hr. V. Goede Hemel, mijne Waarde, welk vermoeden kan dat wezen? Mevr. V. Het vermoeden dat wij geheel bankroet zijn. Weet gij een voorbeeld van iemand, die ophield te zetten, eer hij geheel geruïneerd was? Ik geloof gij zult moeite hebben hiervan een voorbeeld te vinden. En dan met den vinger aangewezen te worden... O, foei! = het is zoo flauw, als voor een Man, dat men hem uitjouwt over zijn bloedhartigheid of over de menigvuldige malen dat hij geslagen is. Maar ik heb iets bedacht, waarvan wij ons dadelijk kunnen ontdoen, en dat ons ruim en rijkelijk het noodige zal opleveren. De Hr. V. Ik zal het met blijdschap hooren, en gij kunt staat maken op mijne onverwachte toestemming. Meyr. Ver ik bedoel den verkoop van onze Juweelen; wij hebben er vijfmaal meer dan noodig is. De Hr. N, Onze Juweelen, mijne Waarde? Neen, geen enkele teen zal ik toegeven dat verkocht worde! Meyr, V. Waarom zoo heftig, mijn Kind? Niemand draagt tegenwoordig Juweelen, De Hr. V. Ik bekommert mij niet, wat men tegenwoordig doet. De Mode kan veranderen, en de Juweelen weer in zwang komen. Gebeurt dit niet, zij zijn van overlang in de Familie geweest, en daarenboven zeer kostbaar. Ik kan niet verstaan tot het verkoop van Familiestukken, ee Meyr V, Zeer wel, ik heb des niet meer te zeggen. Ik had geen andere beweegreden tot dit voorstel, dan een opgevat verlangen om onze tering in te krimpen naar de mate Van onze inkomsten, En indien gij enig ander stuk van bezuiniging hadden hunnen voorstel, met de welvoeglijkheid bestaanbaar, ik ben zeker, dat De Hr. V. Ik, en zoo zeg ik ook, indien gij iets komt opnoemen, bestaanbaar met onzen rang en de figuur, welke wij maken, geen Man zou het met meer gretigheid omvatten, dan ik. Maar hetgeen gij tot hiertoe hebt voorgelegd, moet gij bekennen, was zoo verkeerd, zoo Mevr, V. In de daad, mijn Waarde! en gij moet tevens erkennen, dat gij niet zeer gelukkig geweest zijt in uwe opvatting van hulpmiddelen, — Nogtans twijfel ik niet in het Minste, of wij zullen ze in ruime vinden, De Hr, V. Ik twijfel er ook geheel niet aan, = Mevrouw, V. Noch ik, en ik ben ten volle overtuigd van de noodzakelijkheid der Bezuiniging. De Hr. V. Gij kunt daarvan niets dan ik. "" (Zij scheidden, en hebben dit onderwerp te meermalen bij hand genomen, dan altijd met denzelfden onvruchten uitflag.) ARME SARA! Eene Zedelijke Vertelling. Niet meer overtuigd zijde ga NELKEN was het schoonste en ongelukkigste meisje in een kleine stad van Silezië. Haar moeder was van haar in het kraambed overleden; haar vader, een eerlijk landman, had, bij zijn sterfelen, haar onder het oppaki zetten van een moeilijke gelaten, die, in alle haar trekken en manieren, den trots bewaarde van eerste Kamerjuffrouw van een Gravin van het H. Roomse Rijk geweest te zijn. Het onbevredigd en stipzinnig karakter van Juffrouw DORETHEA BABECK was de geesel van alle de jonge lieden in dat gewest. SARAL, in haar zeventiende jaar; werkzaam van den morgen tot den avond zonder tussenchristen, en telkens voor haar moeilijk bevende, had nooit den inval gehad, dat zij een wonder van bevalligheden en schoonheid was. De jonge kwee. keling van eenen Wondheeler, haar buurman, bad het maar al te duidelijk gezien; hij schoor de aanzienlijkste lieden van de stad, en eensklaps verwaarloosde hij zijne doodluchtige klanten. Voorheen vermaakte hij dezelfde met het vertellen van politiek of ander nieuws; maar nu, wanneer hem gevraagd werd of hij wat nieuws had, wist hij niets anders te zeggen, dan dat hij Sara had zien voorbijgaan, dat ze heel mooi, en Juffrouw Babeck heel afschuwelijk was, maar had ALBERT (Zoo heette de jongeling) deze gedachte moed, om te durven aanpreken: wanneer hij dezelfde met haar nicht aan de deur zag, bekroop hem telkens de lust om bij haar een ere-biedig compliment af te leggen; maar Juffrouw Babeck oogen waren zoo verfrightend, dat de arme jongeling zich, zoo goed hij kon, spoedde, om zijn hoed tot den grond toe voor haar af te nemen, en in zijn meesters huis de vlucht te nemen. Het Geval, echter, welke niet zelden de Liefde begunstigt, verschafte hem eindelijk de gelegenheid om zijn hart te openen. De geheele stad was uitgegaan naar het feest van een naburig dorp: ALBERT, in zijn treurige overdenkingen verzonken, keerde, in eenzaamheid, met het vallen van den avond, langs een binnenpad, terug. Wat zag hij, twintig schreden vooruit? Juffrouw Babeck en Sara, Hij wilde zijn tred verhaasten; maar zijn beenen werden als vastgehouden. Het begon te regenen, en Sara had een nieuw hoedje op! ALBERT voelt zijn moed herleven; hij nadert, neemt zijn rooden zijden doek van den hoed, en verzoekt het meisje, haar dien om het hoofd te mogen winden. Juffrouw Babeck ziet hem met verwondering aan, en, de trotsche houding aannemende, met welke zij vroeger zich wapende aan de ingang van het kabinet der Gravinne te verdedigen: "Wat wil Mijnheer?" vroeg zij op een bitse toon. "Ik ben bang, Mevrouw, dat de hoed, de linten van de jongejuffrouw..." "Gij hebt haar die niet gegeven, Mijnheer." "Maar, Mevrouw, haar gezondheid! zij is verhit; indien er een verkoudheid..." "Indien zij ziek wordt, zult gij, Mijnheer, haar niet oppassen. Adieu!" Hiermede keerde zij hem den rug toe. Sara's oogen scheen hem te bedanken, en om verzoeking te vragen. Hij bleef stockist (taan, | i 's Anderendaags bediende hij werktuigelijk zijn klanten, doch de ongevaarlijkheid van zijn geest had zijn hand geheel bedorven. De Kerkmeester van de wijk kreeg een veeg, die naar een fabelbouw geleek; de Baljuw verloor, om zoo te spreken, zijn neus, en voor de eerstmaal kon de Burgemeester enig gehoor geven, omdat hij naar zijn baardcheerder wachtte. z i Van alle kanten kwamen er klagten tot de Wondheeler over de onhandigheid van zijn leerling. ALBERT, tot wanhoop gedreven, bekende hem de oorzaak der geestontroering, welke hem had bevangen. Zijn meester, die veel van hem hield, gaf tot antwoord, dat indien Juffrouw BABECK wist, dat na verloop van vier jaren als Wondheeler zijn examen konnen doen, zij voorzeker handelbaarder zou worden. Dit zoete vooruitzicht hervatte ALBERT moed en krachten, en bracht de gacht door met het overleggen van zijn aanpraten. ARME SARA — en klopte, vroeg in den morgen, aan Juffrouw BABECKS deur; "Hoet zijt gij er weder, Mijnheer?" "Mevrouw, in de onverzekerlijke verwarring... van welke ik voorheen bevangen was... en nog bevangen ben..." Niet eene van zijn mooiste spreekwijzen wilde hem te binnen schieten, hij stotterde, en met veel moeite deed hij eindelijk de gedachte aan SARA's hand waardig te zijn. "Binnen vier jaren! Meent Mijnheer dan, dat wij lieden zijn, die naar hem zullen wachten? En daarenboven, wat zal Mijnheer in die vier jaren doen? De Zitwoningen hebben de pruikemakers geruïneerd; de mannen hebben zelf de mode in te voeren om hunnen baard te laten wassen, even als hunnen voorouders, en de baardcheerders zullen ook gedaan hebben. Waar de Chirurgie aanvangt, wat is vandaag ten dage daarmede te winnen ? - Ja, beleven wij nog de gelukkige tijden, toen alle veranderingen zich eens in de maand lieten aderlaten? Of, zo zich Mijnheer, dat men alle dagen een’ arm of een been zal breken, om het vermaak te hebben, hem iets te doen geven? Ga, ga heen, Mijnheer ALBERT! ga wederom aan het baardenkrappen, en laat ons met rust!” Geen ander antwoord gaf de arme jongeling dan een diepe zucht; na auwelijks had hij kracht genoeg om naar zijn meester terug te keeren, en den treurigen uitflug zijner onderneming hem te verhalen. De Wondheeler wilde niet, dat hij hiermee zich liet afzetten; hij deed hem opmerken, dat hij, daarentegen, door het verdubbelen van zijn vlijt, zijn leerradius de helft zou kunnen bekorten, - Juffrouw BABECK'S hardnekkigheid had, bij nadenken, hem een vrij misnoegen ingeboezemd, welk hem aanleiding gaf tot een ongehoorde gretigheid om zich op de beoefening der Heelkunde met de borst toe te leggen, welk hem den gelukkigen dag kon doen beleven, om van haar de zoete wraak te kunnen nemen, door met haar in het huwelijk te treden. Van zulk een gelukkigen uitflug was zijn naastzeggendheid, dat zijn meester, na verloop van eenige maanden, niet in raad zijnde hem meer te doen, hem raadde, de lesreden der vermaarde Heelmeesters in de hoofdstad te gaan bijwonen. "Hoe smartelijk het ook, in den beginnen, de arme ALBERT wist, de plaats te moeten verlaten, alwaar het voorwerp zijner genegenheid woonde, het denkbeeld, echter, dat bij tot geen ander oogmerk van haar zich verwijderde, dan om te proberen haar te verdienen, gaf aan zijn ijver een nieuw leven. Hij vertrok naar Berlijn, na middels te hebben gevonnen, een briefje ter brief te stellen, waarin hij haar kennis gaf van zijn bevlijf, en een eeuwige getrouwheid en liefde zwoer. Met het uiterste genoegen vernam Juffrouw BABECK ALBERTS vertrek. Na hare duizenden met een vloed van tranen beschreven te hebben, schatte Juffrouw BABECK enige troost uit een opgeklaard denkbeeld, welks hare natuurlijke scherpzinnigheid, door een langdurige ervaring geschaagd, haar aan de hand gaf. Een moeilijkheid van het gewone alledaagse zou alleen bedacht geweest zijn, hoe eerder hoe beter zich van een nicht te ontdoen, die haar over de hand was geworden: Juffrouw Bagerek bedacht een middel, welks het dubbel voordeel moest bezitten, haar van haar nicht te verlossen, en dezelfde tevens voor haar tot een bron van een nieuw vermogen te doen dienen. „Hoor eens hier, Sara!” zeide zij tot haar; „gij ziet, dat die vervloekte Jood mij ten eenmal geruïneerd heeft. Uw ouders hebben u geen duit nagelaten, mijn kind; hierom moeten wij ons best doen, u uit den stond te redden, in welken gij ons beiden gebracht ziet. Wat mij aangaat, ik kan niets meer beginnen; maar u zal ik ten minste van mijn goeden raad trachten te dienen. De Graaf en Gravin VAN HOCHBUTTEL hebben nog een zeer vleierige herinnering behouden van mijn diensten; met eenen brief van mij zult gij eveneens worden ontvangen, alsof ik hetzelfde was als zij. En eer er een jaar verlopen is, mooi en handig als gij zijt, wie weet wat gebeurt? Gij kunt eerst Kamermeisje van Mevrouw de Gravin worden; en als gij wist, wat het zij, eerste Kamermeisje van een Gravin te zijn! Vooreerst... Hier werd Juffrouw BaBeck verhinderd om te treden in bijzonderheden, die nog haar geheugen zoo zeer streelden. De arme Sara, in haar tranen zwemmende, was niet insta, naar haar te luisteren. Zij liet haar schreijen zoo lang zij wilde, en ging aan het opstellen van een uittrekkingen brief aan haar voorgaande meesters, om hen te verzoeken, een nicht in hun huis te willen ontvangen, door haarzelve volgens goede beginfels opgeleid. Overal elders, alwaar Juffrouw Sara Beck's goede beginfels bekend geweest waren, zouden dezelfde voldoende zijn om haar kweekelingen te doen afwijzen; maar geheel anders, en zulks om redenen, was het bij Mijnheer de Graaf VAN HOCHBUTTEL gelegen. SARA, met een klein pakje uitgerust, en met den dierbare brief van hare, op hare wijze zorgvuldige, moeilijk in hare: boezem, ging met een treurig hart naar de hoofdstad om weg. Zij laat zich het hotel van den Graaf wijzen, ze treedt met gebukten hoofd derwaarts. Zij was reeds op de eerste trappen van den stoep, toen een grove stem haar toe riep: "Waar wilt gij heen, kleine?" Vertrouwd, keert zij zich om, en ziet een hoofd door een venster naast de deur: het was de stem van den Zwitser, die op denzelfden geval- ligen toon zijn vraag herhaalt. "Monseigneur," antwoordde zij stammerend, "zie hier eenen brief van mijne moeder,". De brede dragband en de epauletten van den Zwitser hadden hare oogen verblind; zij meende dat het de Graaf was. "En wie is die moeder? "Juffrouw Dorothea Baar." "Ha ha! die lieve Juffrouw Baar! We willen eens zien, hoe het zit. Kom binnen, kleintje kom binnen." Ze belt; een knecht verschijnt, neemt Sarina's brief af, en brengt dien aan een der dienstboden van de Gravin. Terwijl Sara in de zijkamer staat te wachten, midden onder tien kleinertjes, die haar lachend opnemen, zullen wij trachten, de hoofden des huizes te doen kennen. Hunne rijkdommen waren onmetelijk, Zij hadden: dezelfde zoolang tijd en op zoo velerlei wijzen beiden te gader genoten, dat zij, op zekeren dag, den inval kregen, om elk- van zijnen kant, en op zijne wijze, zijn geluk te zoeken. Mijnheer de Graaf VAN HOCHBUTTEL verkreeg een Luisterrijken naam door zijne paarden, zijne speelzucht en zijne maîtressen; Mevrouw de Gravin vervulde geheel Duitschland met het gerucht van haar Franse Soupers, haar Romans, en haar gemelijke luiden. Onteloos in haar drift, onverzoenbaar in haar wraakoefeningen, vond zij nergens voor, om dan beiden den teugel te vieren. Eindelijk wordt Sara aan haar Toilette toegelaten, "Juffrouw BaBeEcK meldt mij veel goeds van u, mijn kind -" "maar ligt het hoofd eens op, dat men u kan zien?" "En, geen dienst?" "Nee, Mevrouw de Gravin," "Ik hoor’d reeds, al van het boerenland; maar men zal u wel bereiken, kleine! Ik zal u aanbevelen aan Juffrouw zon, mijn vertrouweling, Ik kan niet befluiten om hetgene van wege de goede BABECE tot mij komt, van de hand te wijzen." Sara dankte den hemel, dat hij haar een zoolang toegevende meesteres had gegeven. De Graaf, door een van zijn volk verwittigd, kwam bij toeval bij het meisje blauwen, "Ah, zijt gij daar, Graaf! Ik zoude u hebben verzocht bij mij te komen, Arme porrneat. Weet gij, dat haar zware rampen zijn overgekomen? Zie daar! daar hebt gij haar brief en haar nicht." "Ja, de brief moet wel zeer zielroerend zijn; maar de nicht is wel, zeer wel, op mijn woord van eer! Gij zijt dan niet gelukkig, kleine?" - "Monseigneur, in uw huis kan ik niet anders dan gelukkig zijn, volgens het zeggen van mijn moeder." - "Uw moeder heeft waarachtig gelijk." Zij is mooi, op mijn woord, zeer mooi! Wat zult u, gij van haar maken, Gravin? Luister eens, daar komt mij een voortreffelijke gedachte te binnen; gij weet dat mijn Kamerdienaar een lomperd is, die alles breekt en verstoort, wat hij aanraakt: deze kleine moet gebruikt worden, om op mijn kantwerk en mijn porselein pas te fijn te dingen. Daaraan zal zij gevaarlijk enig werk hebben, tot dat zij in staat zij om u te bedienen. De Gravin konde zich niet bedwingen te lachen. Uw kantwerk en uw porselein! In werkelijkheid, Graaf! nooit heb ik u zoo zorgvuldig en net gezien. Maar dat alles, gij zijt meester en voogd, ga heen, Sara de Kamerdienaar van Mijnheer den Graaf zal u onderscheiden wat gij doen moet. Sara ging heen, diep nijgend en een gloed rood bedektende haar wangen; de blikken van den Graaf en het lachen der Gravin hadden haar geheel van haar ziele gebracht. De twee doorluchtige echtgenooten alleen zijnde, gingen voort met zich te vermaken met den inval van den Graaf, en met de verlegenheid van de kleine onnoozel. "Al lang gekocht," zeide de Gravin, met de edelste koel bloedigheid: "gij weet onze overeenkomst: vrijheid, volstrekte vrijheid, Graaf!" Mijnheer de Graaf vertrok, kussende de hand zijner derbare wederhelft, en zich zeer bereidvaardig gevoelende, om van het verlof, welk zij de goedheid had hem te schenken, in deszelfs volkomen uitgebreidheid gebruik te maken, het leed niet lang dat de gelegenheid daartoe zich aanbood. SARA, gezegd alles omtrent de lesfeiten van den Kamerdienaar en van Juffrouw Sara, bevond zich den volgenden morgen bij tijds in de zijkamer van haar meester, bezig met het plooien van zijn kanten jabot en manchetten. De Graaf kreeg haar in het oog, en lachte, Hij schelde om zijn ontbijt; en, in plaats van den dikke Kamerdienaar, kwam de mooie SARAH hem zijn koffie brengen. — ,,Verrukkelijk, sprak hij, alsof ik andere JUPITER, word ik daar een neus bediend; en, ongetwijfeld, was de zijne niet zo mooi als gij, en, zou hij anders hebben kunnen bepleiten, GANPME- des hare plaats te doen vervullen?” => „Ik weet niet, wie die Heer was,” gaf Sara zedig tot antwoord; „maar ik durf u verzekeren, Mijnheer de Graaf, dat hij geen betere koffie gedronken dan gij; ik heb er mijn uiterste best toe gedaan.” „Duizendmaal dank, bekoorlijke kleine! zij kan niet anders dan lekker zijn... Maar wat zie ik? Hoe is het mogelijk, dat men zulke witte handen kan hebben in het boerenland, en te midden van zulke ruwe bezigheden?” Dit gezegd hebbende, vatte hij haar bij de hand, om die te beter te bekijken. SARAH zocht haar hand terug te trekken, en de Graaf drukte dezelfde des te meer. — ,,Vergeefs tracht gij mij te ontvluchten, lieve meid; gij moet weten, waarheen heren uw gelukkige geestarijde u geleid hebben. Kom aan, neem een kopje, een stoel, eet iets met mij!” „Ach! Mijnheer de Graaf, ik weet het wel, dat de eerbied...” „Geen eerbied, mijn kleine; vertrouwen en onderwerping. Hij zet een stoel, en doet haar, haars ondanks, nederzitten. Sara bedekte met haar zakdoek haar blozende wangen. SARA, die de zorg had toegelegd, op haar hoedende zijnde, vond altijd een middel om niet in ’s-Gravens kamer te gaan, dan wanneer zij wist dat hij iemand bij zich had. Vertrouwd over haar list, bedacht de Graaf welhaast een voorwendsel om haar voorzichtigheid te verijdelen. De tegenstoot doet flechts zijn drift meer onverwacht; hij wordt dringender, Even als een vogel, uit zijn kooitje ontvluchtend, die men wederom wil vangen, vlucht SARA van den eenen hoek van de kamer naar den anderen; de Graaf vervolgt haar; hij vat haar een hand, doch met de andere stoot zij hem terug; haar vingers verwarren zich in ’s-Gravens haar en zijn valse schep blijft daar aan hangen, In dit oogenblik gaat de deur open en de Gravin, die bij haar echtgenoot een meisje binnenliet, welke geheel Berlijn wist dat hij zocht te behagen. ’s Gravens ontsteltenis en verlegenheid laten zich niet beschrijven. Het meisje lachte dat zij schaterde; de Gravin beet op haar lippen om zich van lachen te weerhouden; en SARA, bedremmeld, hoewel zegepraatende, houdende haar voorzichtig voor haar oogen, bevond zich reeds in de zijkamer. De Graaf, zijn spijt ontveinzend, deed zijn best om zelf met zijn mislukte aanleg te schertsen; doch inwendig was hij te zeer vernederd, om reeds van nu af aan niet op wraakmiddelen bedacht te zijn: de eerbewijzing, welke het geval hem aanbood, omhelsde hij; ’t was diezelfde avond, in een gesprek, waarin hij met de Gravin hield. Gij weet wel, Mevrouw, zeide hij, dat ik te veel ondervinding had, om met het tooneel van heden morgen niet te badineren; maar, terwijl wij nu alleen zijn, mag ik voor u niet verbergen, dat uw kleine sara een monster van ondankbaarheid is. "Wat zegt gij? Mijn sara? Maar, Graaf, ik heb haar niet genomen, dan omdat gij belang in haar scheen te hebben." "Ik? Bij mijn leven en hoe zoude ik belang hebben in een kleine onbevredigde meid, die niemand ontziet, zelfs haar meesteres niet, en die vrijheid neemt om van haat met een onbevredigde te spreken." Van mij? Die ongelukkige! en wat durft zij zeggen?" "Inderdaad, ik kan het niet van mij verkrijgen om het te herhalen." "Verklaar je nader, Graaf: ik hoor het." "Wel dan! Zij vertelt overal, dat gij je wenkbrauwen kleurt." "Die onbevredigde!" - "Dat gij drie ingezette tanden hebt." "Die schelm! Die lasteraar! Ik wil niets meer horen. Ô, Kleine ellendeling! Wat zullen je lasteringen je duur te staan komen!" De Graaf lachte; hij zag, dat zijn pijlen getroffen hadden. Reeds de volgende dag werd sara in de keuken gebannen, en tot het laagste huiswerk verwezen. Alle de bedienden hadden medelijden met haar; doch zij droeg haar lot geduldig, en beklaagde zich daarover niet, dan wanneer zij de trotsche ina ontmoette, die nimmer naliet om haar in het gezicht uit te lachen en de schouders op te halen. Arme sara! Met geen mogelijkheid konde zij voorzien, tot welke een uiterste de wraakzucht tegen haar zich zoude uitrekken. Zich gelukkig achtende, dat zij van 's Graven aanvallen was verlost, en telkens gedachtig aan de eerste ontmoeting haar meesteres', vleide zij zich met de hoop, haar welhaast wederom te zullen bedienen, toen, op een zeker ochten morgen, IDA haar het bevel bracht om op den voet van het hoofd te verlaten. Zij verzocht, zich aan de voeten der Gravin te mogen werpen; doch het antwoord der wreede baas was, dat, indien zij een oogenblik draaide met te gehoorzamen, zij haar door knechts ten huize zoude doen uitzetten. SARA, op de straat gekomen, met haar pakje onder de arm, niet wetende waarheen te gaan, trad in huis bij een fatsoenlijke winkelierster, die schuins tegenover het hotel van de Grave VAN HOCHBUTTEL woonde, en vertelde haar haar verlegenheid. De winkelierster biedt haar aan, haar bij een rijke weduwe te willen brengen, alwaar zij op de beste behandelingskans kon maken. Met dankbaarheid neemt Sara die aanbieding aan, Eensklaps verschijnen er twee Gerechtsdienaars, die haar, als van die verrij aan beschuldigd, verwijzen. Op dat verfoeiende woord verbleken haar wangen; over haar hele lichaam begint zij te beven; zij wil Spreken, de woorden begeven haar, - en deze tekenen harer onschuld waren al reeds voor een eerste overtuiging aangezien. De goede winkelierster zelf, de oogen ten hemel wendend, roept uit: "Helaas! op zulke jonge jaren, met een gelaat, hetwelk de eerlijkheid zelf vertoont, wie zou dat ooit hebben kunnen vermoeden?" SARA wordt geleid, of liever gedragen, om door de rechter ondervraagd te worden, Men opent haar pakje, en het eerst voorwerp, welke men er in ontdekt, is een diamanten halskettendr, aan de Gravin VAN HOCHBUTTEL toebehoorende. Het wordt aan de beschuldigde vertoond, die bekent, dat zij dikmaals op het toilet, of aan de hals der Gravin gezien te hebben. Men vraagt, hoe dit tasje onder haar goed komen; geen ander antwoord geeft zij, dan met een verontwaardigden, veelbeduidenden lach. Zij wordt in de gevangenis gebracht. Men maakt een begin met het opmaken van het pleitgeding: De verschijnt aldaar als getuige; de waarschijnlijkheden worden hoe langer hoe grooter. Sara, gedrongen om haar misdaad te bekennen, antwoordt met een zachte, doch vaste stem: "Waarlijk, mijnheeren, ik ben onschuldig!" Geen ander antwoord kon men uit haar krijgen. "Maar, de Veiligheid", zeiden sommigen, "voert een voorbeeld." "Ongetwijfeld", zeiden de anderen; "maar zij is te mooi om veroordeeld te worden." Deze laatste aanmerking beflitte het lot der ongelukkige Sara. De Voorzitter van de rechtbank, een eerlijk, maar schroomachtig man, uit vrees dat het den schijn zou hebben, door de bekendheid van een jong meisje te zijn verleid, wapende zich, voor een tegenoverstaand uiterste overweldigend, met een blinde vasthoudendheid; zijn gevoelen werd dat zijner en ten koste van Sara mocht worden uitgevoerd. Het doodvonnis werd geveld. Ik heb het oog op het kleine landgoed, Crad'Orgon genaamd, bestaande uit een eiland van tien of twaalf mijlen in den omtrek, tussen een van de armen van de Rhône, het kanaal Aigues-Mortes en de zee. Het is volstrekt woest, zonder enige woonplaats, indien men de beruchte Zoutkeeten van Peccais daarvan uitzonderen. Al het overige is bedekt met meren, zeeplanten, pijnbosch. fchen, en bewoond van flanken, zeevogelen en wilde oassen. - Deze streek, door ’s mensen hand nooit aangeraakt, is geheel overgelaten aan de dieren, en vooral de Zulken, die op lage en vochtige gronden bestieren, en zoo als bekend is, de talrijkste klassen uitmaken. De natuurkenner zou hier een rijken oogst van waarnemingen kunnen inzamelen, te beter nog, omdat de gunstige ligging van deze streek voorzien derwaarts lokt, die op deze breedte niet gevonden worden, onder andere de Flamingo (Phoenicopterus), welken men aldaar aan de oevers der meren in menigte ontmoet; het is de Heremiet van deze oorden. Een onmetelijk pijnbosch, loopend van het Noorden naar het Zuiden, tot aan de oever der zee, in een lijn van verschillende mijlen, is als de hoofdstad van dit geheele landchap; het wordt van een tallopse volk bewoond, Duizenden roofvogels onthouden zich in de toppen, en monsterachtige langen kruipen langs den grond. Bovendien, vossen en hazen huppelen er onophoudelijk, sommige vervolgende, andere vervolgd worden. Wanneer dit geheele bosch bij zonneopgang ontwaakt, en elk bewoner het daggestarve op zijn wijze groet, maakt dat alles, gepaard met het geruisch der zee, een concert uit, welks akeligheid zich bezwaarlijk laat beschrijven. Kudden van vier- of vijfhonderd koeien, zoo zwart als ebbenhout, verbergen zich in dit bosch, om er de heetste uren van de dag te mijden; deze duren van zonneopgang tot aan schemering ten negen uur. Dan komen zij weer uit het verscholen, om de frisse zeelucht in te ademen, die alsdan zich verheft; onbeweeglijk naast elkaar staande en een onmetelijk front vertonend, zoude men zich verbeelden, een in veld geschaard leger te zien. Een veedrijver te paard, vliegt hen van verre gade, om te beletten dat zij het kanaal of de rivier overzwemmen. Toen ik voor de eerste maal die man zag, gezeten op een wit paard (allen hebben hier die kleur) vliegende langs het zeestrand, met een ijzeren vork in de hand, vertoonde hij mij het volmaakte gelijkende beeld van NEPTUNUS met zijn Drietand. Uit dit bosch, of hoofdstad, als een verzamelplaats verheft zich alwat deze oorden verwoest. Hier loeren de sperwers op de vogels wilde eendvogels, die zich uit zee naar de meren begeven. Zij vellen hen met een enkele fluit hun vleugelen, dan dalen zij op den grond neder, en verzadigen zich op hun gemak met hun prooi. Het is daarenboven achter dit bosch, welks strekking evenwijdig met den loop der Rhone is, dat dikmaals een Engelsche schip gaat liggen, van waar het de barken waarschuwt, die de rivier komen afzakken, en „evenals de sperwer, zijn roofvleugelen uitfpluist, en in dit ongelijk gevecht de zege behaalt. Jeter, echter, hetgeen in het toekomende geene plaats zal kunnen hebben, sinds de Bevelhebber van deze kust, de Heer AUGUSTE GLEIZES, een Sterkte, ter bescherming van deze oorden, in een voordeelige ligging, heeft aangelegd; iets, hetwelk men tot hiertoe vergeefs had ondernomen, ter oorzake der. dubbele overstroming der zee en der Rhône, hebbende de ze Sterkte aan een der hevigste aanvallen te stand geboden, waarvan men in geruimen tijd een voorbeeld heeft gezien. Bij aanhoudendheid heerscht aan deze oevers, gedurende een groot gedeelte van het jaar, een verschijnsel, misschien eenig in zijn soort in Europa, en hetwelk alleen aan de warme landen van Afrika en Azië eigen is. Ik had mij op weg bevonden om de Zoutketens van Peccais te gaan zien, toen ik, na een uur voorttrekken langs de zee, mij op eens van water omringd zag, zonder enigen weg te zien, welken ik konde inslaan; het was alsof een oogenblikkelijke overstroming had plaatsgevonden, en hetgeen een voorziening van waarheid aan dit tafereel gaf, is, dat de boomen aan den gezichtsbereik ter halve weg in dit water gedompeld schenen, welke nogtans schenen terug te wijken naar gelang ik nader bij kwam, en het hoofd omdraaide, zag ik het achter mij op de platten, welke ik droogvoets was doorgetrokken. Dan herkende ik het verschijnsel, bij den naam van spiegeling (mirage) bekend, waarvan de leer MONGE een geleerde beschrijving heeft gegeven. Hij merkte op, dat het inzonderheid plaats had op de plekken, alwaar het zout tot aan de oppervlakte der aarde opwelde; het was de glans van het verglaasde, ontstaan door de verzameling van verdikte en waterachtige dampen, waarin de zon werd terug gekaatst. Nog een ander verschijnsel, aan warme landen eigen, is de zandheuvel, wel in het klein, wordt aan deze oevers waargenomen; het zijn de zandheuvels, die, door de wind opgeworpen, aanhoudend van plaats veranderen, zich altijd af omheen een kern omwenden, bijvoorbeeld rondom een kreupelboschje. Misschien zou de kunst van deze waarneming voordeel kunnen trekken, en het zand even gemakkelijk als het water afleiden, door naar goedvinden palen in de grond te slaan. Sinds lang was de eb en vloed der Middellandse Zee hier te land bekend, terwijl het voor en tegen door de Geliedden aan de Hoogeschalen werd beweerd, wachtten de vissers van Aignes - Mortes het opkomen der Maan met zekerheid af, die in hun kanaal het water aanbracht, hetwelk zij om te varen noodig hadden. Zeer merkbaar is die beweging op de Rhône. Opmerkelijk is het, dat het water der rivier, in den zomer lager dan het water in de zee, ongeveer dezen tijd zout is tot den afstand van twee mijlen van haar mond; een nieuwe ramp voor dit land, hetwelk geen druppel zoet water bezit. In Italië, gelijk elk land zijne bijzondere voorregten heeft, is dit het Vaderland der Asperge, die er in grote overvloed zijn, en zeer lekker, hoewel een weinig bitter smaken: ik heb met dit gewas een lekkere maaltijd gedaan; ik paarde daar nevens een anderen hierlandse maaltijd, te weten van verse Kievits-eieren, welke de lekkerbekken, zegt men, tegen een Louis het paar koopen. Sinds de maand Juni komen wolken van muggen, en andere Moerasinsecten, die landen overstromen, en het vervolgens onbewoonbaar maken. Terwijl ik die en de naburige landen bezocht, op alle wijzen de meer dan gemeene schoonheid der Vrouwen opmerkte, welke met hetgeen de verbeeldingskracht der Grieken het uitgelezenst in zijn oor heeft opgeleverd, mag vergeven worden, vraagde ik mijzelf, wat toch zo mooi van zo verworpene plaatsen konde opleveren? Mijn dunkt, dat indien er een Schaal van Gezondheid en Schoonheid konde gemaakt worden, betrekkelijk tot de temperatuur der aarde, de cherite moet gevonden worden tussen het Oogene en Azote, tussen de Longziekte en de tussenpoozende Koortsen. De bevalligheid van het gelaat staat in verband met het Oogene, en de fraaiheid der gestalten met het Mephitisch Gas. Indedelijk, het is een van de opmerking waardige waarnemingen, dat de schoonste Vrouwen gevonden worden op alle de warme en vochtige plaatsen der aarde, aan de oevers der Zwarte Zee, in de moerasgebieden van Arles, te Valence; dat een sterker luchtfuif is er onvermijdelijk noodig, zoo als er ontstaat door een klein strevendende rivier, als de Rhone, of door de zee, ten einde de overmatige van ontvlambaar gas te verdrijven; zonder hetwelk men geene andere dan bleke en gezwollen aangezichten heeft, uit de werkplaatsen der Natuur eerder verworpen dan dat zij hare tempels zouden vereren. Niet zoo voorzichtig is deze gevoeligheid der lucht voor de mannen, die in deze standen verblijven, en er niet zo menigvuldig geboren worden als de vrouwen; en dit is ongetwijfeld een der oorzaken van den geringen eerbied hier te lande voor het huwelijk, en van de losbandigheid der zeden. Je GLEIZES, BCHTE ANECDOTEN UIT HET DIERENRIJK. Je hond van een mijner beste vrienden gevonden zijnde, vraagt deze mij, of ik hem den mijnen wil aflaan? Ik breng hem die, een King Georges hond, een teef, van een altergoedaardigst gevoel, en een potfemkester van den eersten rang. Na verloop van enige maanden werpt de Kat (ros van kleur, even als de Hond) vier rossen jongen. Eenige dagen daarna verdwijnt de Kat, en komt niet weer terug, denkelijk hier of daar in een klem of val geraakt. De jongen piepen en kermen om voedsel, de Hond hoort dit gekerm, legt zich op het nest,zoogt die jongen met de uiterste zorgvuldigheid, lekt en kweekt dezelfde met alle oplettendheid. Mijn vriend, een proef willend nemen, hoe verre die moederlijke zorgen en liefde gaan zouden, laat eerst de tepels van de hond met roet besmeren; — de hond tekt die dadelijk af. De grote mand, waarin de jonge Katten waren, wordt volgens met een zeer kleine verwisser, daar zij ter nauw nood in konden; — de hond legt zich op de rand van de mand, en, hoe pijnlijk hem dit ook vallen moge, vaart zij voort met kweeken en zogen. Eindelijk worden de Katjes voor een poos weggenomen; == de hond wordt woedend, en vliegt alles aan, wat zich in kruis bevindt. De Katjes worden in de gewone mand aan dezelfde teruggegeven; — de hond bedaart dadelijk, “lief koos en kweekt die beestjes nog veel zorgvuldiger dan voorheen; maar gedoogt ook niet, dat iemand de mand aanraakt, of voelt zich woedend te weer, en, daar zij mij te voren altijd liefkoosde als ik bij haar kwam, vliegt zij mij nu naar de keel, vreezend dat ik hare kweekelingen zoude wegnemen. Zij heeft die jongen veel langer gezoogd, dan de Katten anders gewoonlijk doen, en het zijn Katten van buitengewone grootte en kracht geworden. Op een keer dat de huurder mijner kamers, voorteden jaar, laat in den nacht te huis komende, driftig naar boven gaat, om toch een gedeekje van den nacht te rusten, vergeet hij de huisdeur te fluiten, Mija tegenwoordig Hondje, een klein bruin brakje, klimt zeer stil op mijn bed, en, zonder mijne Vrouw wakker te maken, krabt mij aan den neus. Wakker wordende, grijpt hij mij aan de hand, en is niet gerust voordat ik hem naar de kamerdeur volg. Denkende dat zekere behoefte hem naar de straat drong, open ik de kamerdeur; hij geleidt mij naar de huisdeur; ik vind die open; hij blaust er zeer zacht tegen; zodra ik er de hand aan flap, loopt het beestje zeer gerust naar onze kamer terug, en gaat op zijn stoeltje liggen slapen. In het voorjaar doet mijn Vrouw een misstap, wan een trap aflopend, valt, en bezeert zich. Door den val in duizeling zijnde, buiten staan iemand ter hulpe te roepen, komt dit zelfde Hondje met drift naar mij toe lopen, blaust mij driemaal aan, vat den rand van mijn kleed, en geleidt mij naar mijn Vrouw; daar zijnde, blaust bij weerom, en verlaat ons niet, tot dat ik haar opgeholpen en geheel tot haarzelve had gebracht. Onze beide Katten, moeder en dochter, beide dragende, werpt de moeder twee jongen, en, drie weken daarna, de dochter vier. De dochter, alvorens te werpen, streelt en liefkoost de moeder meer dan gewoon zodat zulks onze opmerking trok, Den werptijd daar zijnde, springen moeder en dochter in een grote en ruime mand met snippers, en de moeder neemt formeel den post van Vroedvrouw waar, de dochter met haar voorpoten verloskende, vreet de nageboorten op en lekt de kleine Katjes, en verlaat haar dochter niet. Wij leidden de twee jongen van de moeder in dezelfde mand, en moeder en dochter zoogden en kweekten onderling de jongen. In de muur van den Tuin van het Logement van Rotterdam hebben de Ratten gaten gegraven, en nestelen zich aldaar. Gedurende den geheelen voorleden zomer zag ik geregeld tweemaal daags twee jonge Ratten eten vooraan in een dergesteld gat nederleggen, vervolgens kropen zij verder daarin, en kwamen terug met een oude blinde Rat, die geheel weg van grijsheid was, en die zij bij de oren geleidden tot voor den ingang, alwaar hij het daar liggende eten nuchterde, en dan door die twee geleiders naar het binnenste van zijn hol werd gebracht. Deze Oudvader is naderhand in dit hol dood gevonden; hij had de gregatte van een jonge Kat, en was naar de lettre wit van grijsheid. Een mijn knecht een Muschennest gebracht, en de jongen in een kooi onder een der vensters van mijn achtergevel gedaan hebbende, voedden de oude die piepende jongen geregeld, en gaven, door hun aanhoudend angstig gefladder, hun stem tot kennis. Vars van alle wreedheid, op ik de kooi, zodra de jongen mij sterk genoeg schenen om te vliegen. De drie eersten vlogen dadelijk in een der bomen van den Tuin van het Rotterdamse Logement, en werden met een vreugdegerinkel of familiegejuich verwelkomd; doch de vierde fladderde meer dan dat hij vloog, en geraakte in een der bomen van een daar naastbijzijnde Tuin. Nadat hij daar bijna een vierendeel uren vertoefd en uitgerust had, vloegen twee oude Musfaren, -denkelijk vader-en moeder, uit den familieboom, en geleiden de verdwaalde jonge Mus in denzelfden, alwaar het vreugdegerinkel meer dan een vierendeel uren aanhield. Een der korfbalen van een Buitenplaats nabij den Haag, waarop een Ooijvaarsnest, zeer bouwvallig zijnde, werd dezelfde, na het vertrek der Ooijvaars, afgebroken, een nieuwe, tellebare schreden van daar, opgemeten, en het Ooijvaarsnest op denzelfden gezet en wel bevestigd. was, bezat zeventig veel fluit- of afgerigtheids, dat de Vrouw, wanneer zij het eten gereed had, vroeg tot den Hond behoefte te zeggen: "Jongen, ga den baas roepen; het eten is klaar!" En terstond loopt deze naar den Tuin, krabt aan de deur, en komt dan blijde met zijn Meester terug. Zoo spraken wij onlangs een ooggetuige van het redenerend vermogen bij een van dat aardig Diergeflacht, een Een oudere Hond en een jonge Kat waren zeer aan elkander gehecht, zoodat zij altijd te zamen op één kuiken slapen. De Kat zag zich eens midden op den eenzamen weg in de zon te slapen gelegd. Er kwam een Molenaarskar aanrijden. De Kat, zulks niet bemerkende, was in onmiddellijk gevaar van overreden te worden. Dan de Hond, dit ziende, schiet toe; en trekt de Kat in zijn bek ter zijde van den weg in veiligheid. MERKWAARDIG VOORVAL, LORD PELHAM BEJEGEND. Lord PELHAM woonde bijna het geheele jaar op een kasteel, aan den Zeemse, eenige mijlen van Londen. Hij had de gewoonte, dikmaals naar de stad te gaan, te voet en zonder enige gevolg. Op zekeren avond ontmoette hij een man, in een Nachtwacht gewaad, dragende een mand onder zijn arm. „Mijnheer, wilt u mijn klein wit konijn koopen?” vroeg de man hem aan: „Nee, mijnheer,” antwoordde Lord PELHAM, ge gevolg gaf door teekens een weigerend antwoord, en vervolgde zijn weg, zonder een woord te spreken. „Milord,” hervatte hij, „gij zult evenzo wel mijn klein wit konijn van mij koopen?” „Ik heb er niets mee te maken,” antwoordde Lord PELHAM, enigszins ontsteld: „daarom, mijn vriend! laat mij gaan.” Evenwel hield de man zich verzekerd, Milord, dat gij op staanden voet mijn klein wit Konijn van mij zult koopen; er dit zeggende, zette hij den Lord een pietel op de borst. Ja, ik zie wel dat ik het moet koopen: waarom hebt gij u niet duidelijker verklaard? Wel dan, hoeveel vraagt gij voor uw konijn? Duizend guinies, Milord, Duizend guinies! En dat voor een konijn? Geen schelling minder; en gij zult het er mij voor geven, Milord, niet waar? Hij had zijn pistool geladen en de haan overgehaald. "Ongetwijfeld," hernam Lord Pelham, "gij zult uwe duizend guinies hebben; maar ik heb niet zo veel geld bij mij." - "Daar twijfel ik niet aan; maar met uw handtekening ben ik te vrede; ik weet, wie uw bankier is." - "Mijn handtekening? Maar daartoe zou ik noodig hebben... - "Niets anders dan papier, pen en inkt; hier zijn ze, Milord; ik heb voor alles gezorgd." Lord Pelham, maar al te duidelijk ziende, dat er geen ander middel was om van deze zonderlinge poelier ontvlucht te worden, tekent eenen wissel ten bedrag van gemelde som, op zicht betaalbaar, en spoedt zich om zijn weg te volgen. Maar de onbekende verzet zich tegen hem, houdende nog al het pistool in de hand. "Waar wilt gij heen, Milord?" - "Naar Londen." - "Hebt u misschien een idee, waar ik u naartoe moet? Tord; gij zult naar uw kasteel terugkeeren; ga naar de bank, om de duizend guinies bij uw bankier te ontvangen; en gij begrijpt, dat ik zulks buiten u wel zal redden. 