Het arsenik deszelfs herkenning en vermoedelijk voorkomen in bewerktuigde ligchamen ...
§ 24- Wanneer men door afgieting der ligtere dcelen geen vast arsenigzuur heeft kunnen afscheiden , omdat de ver- giftiging welligt met opgelost arsenigzuur of met arsenik- zuur heeft plaats gehad , dan zoeke men liet vloeibare mengsel door eene doelmatige behandeling vooraf van alle slolbare en onoplosbare bestanddeelen te bevrijden. Men vermijde echter hierbij met de meeste zorgvuldigheid elk verlies van het mogelijk aanwezend zijnde vergift en schei- de ten laatste het arsenik , öf in den vorm van arsenig- of arsenikzuren kalk , öf in dien van zwavelarsenik , welke beide vervolgens tot metaal herleid moeten worden , öf eindelijk onmiddelijk in deszelfs metaalstaaf uit de ver- kregene heldere vloeistof af. — - De methoden , welke men ter bereiking van genoemd doel kan volgen, zijn de vol- gende : $ 25. 1) Methode van Valentin rose. Men koke de te on- derzoek ene stoffen met eene zeer verdunde oplossing van 52 bijtende potasch in water (ten naasten bij als 1 : 48) in eene porseleinen uitdampschaal uit , zijge bet afkooksel door, berhale met bet overgeblevene de opkoking nog eenmaal, filtrere vervolgens de gezamenlijke afkooksels, verhitte dezelve op nieuw tot kokens toe, en voege er onder voortdurend koken salpeterzuur bij , hetwelk men er in kleine hoeveelheden bijgiet, tot zoo lang er nog iets wordt afgescheiden, de vloeistof sterk zuur en helder is, en eene helder gele kleur verkregen heeft. Na volkomene verkoeling filtrere men de vloeistof door een vooraf nat- gemaakt filtrum , voege daarop bij het gefiltreerde zóó veel koolstofzure potasch , als noodig is , om hetzelve bij- kans , maar niet volkomen te verzadigen , en koke dit te zamen nog eens , om het koolstofzuur uit te drijven. Ver- volgens voege men bij de heldere , zwak zure vloeistof eenen overvloed van kalkwater , en koke dit alles , vóórdat men het nederplofsel van het vocht scheidt , gedurende eenen korten tijd. Het nederplofsel bestaat , indien er ar- senigzuur aanwezend was , uit arsenigzuren kalk , en bevat bovendien gewoonlijk nog phosphorzuren kalk en eene zeer kleine hoeveelheid organische stoffen ; somwijlen bevat het- zelve tevens arsenikzuren kalk. Het op een filtrum ver- zameld nederplofsel wassche men goed af, drooge hetzelve zorgvuldig en vermenge het met een gegloeid mengsel van borax en kool. Indien men slechts een zeer gering nederplofsel verkregen heeft , dan glocije men hetzelve op de in § 15 beschrevene wijze, om zoo doende het arse- nik in deszeïfs raelaaïstaat daar te stellen. Door deze behandeling verkrijgt men altijd een zeker re- sultaat, wanneer namelijk het arsenigzuur niet in eene te kleine hoeveelheid in de vergiftigde stof voorhanden was. De reden echter , waarom men volgens deze methode geene geringe sporen van arsenigzuur kan ontdekken , is daarin gelegen , dat de arsenigzure kalk in de oplossingen van vele zouten oplosbaar is, inzonderheid in die van het gewone keukenzout (cliloorsodium) , en zelfs in die van de salpe- terzure potasch , welke gedurende den aangehaalden loop der onderzoeking in eene niet onbeduidende hoeveelheid in de vloeistof is opgelost. Daar zich echter de arsenig- zure kalk vooral in eene oplossing van salammoniak en van andere ammoniaboudende zouten zeer gemakkelijk laat oplossen, zoo is het noodzakelijk, om bij onderzoekingen, zoo naauwkeurig mogelijk, de opgegcvene handelwijze te volgen , en dezelve niet zoodanig te veranderen , dat men de salpeterzure vloeistof met ammonia , zoo als velen heb- ben voorgeslagen , in plaats van met koolstofzure potasch derzelver verzadiging nabij brenge; men zoude dan door bijvoeging van kalkwater geen nederplofsel van arsenigzure kalk verkrijgen (-]-). \*) Gehlejn’s Journal für Chemie und Physik, II, p. 665. H. ro se’s analytische Chemie , i838. I, p. 353. Lierig’s und pogoën- dorfi’s Handwörterbuch , II. p. 5oo„ (t) H. rosé, t, a, p, p, 355. I S4 § 26. 2) Methode van berzelius. Men koke de stoffen even als bij de voorgaande handelwijze met potaschhou- dend water uit , overzadige de vloeistof met zoutzuur , filtrere dezelve en leide er daarop eenen stroom van zwa* velwaterstofgas door. Indien de vloeistof arsenik bevat , dan wordt zij na eenige oogenblikken geel , waarop het zwavelarsenik als een geel poeder wordt nedergeploft. Is echter het gehalte aan arsenik zeer gering , dan wordt de vloeistof geel , zonder dat er een nederplofsel ontstaat , dampt meu dezelve echter daarop uit , dan scheidt er zich zwavelarsenik in denzeifden graad af, naarmate het zuur onder het verdampen geconcentreerd wordt. Men verza- mele het nederplofsel op een klein filtrum, wassche het- zelve goed af, losse hetzelve met bijtende ammonia van het filtrum op , vermenge de doorgezegene oplossing met koolstofzure soda , late het mengsel bijna tot droogwordens toe verdampen , en brenge de nog vochtige massa op eene glasscherf, welke men in de buis h van den op bldz. 29 afgebeelden toestel plaatst en , zoo naauwkeurig mo- gelijk , op de daar ter plaatse opgegevene wijze behandelt. Er vormt zich alsdan waterstof houdend zwavelig zwavel- sodium en arsenikmetaaï , hetwelk gesublimeerd wordt. — Eene nieuwere door berzelius opgegevene herleidingswijze, welke men bij groolere hoeveelheden van het nederplofsel kan aanwenden , bestaat in het volgende. Men vermenge de ammoniahoudende oplossing van het nederplofsel met kool- stofzure soda , verdampe dezelve en menge haar , wanneer zij eenen hoogen graad van concentratie heeft verkregen , met zóó veel tot poeder gebragte en goed uitgedroogde houtskool aan, als noodig is, om de vloeistof in te zuigen. Vervolgens drooge men alles te zamen , bij eenen warm- tegraad, welke -f-100°C verre kan te boven gaan, doch niet tot gioeijing toe mag voortgezet worden , goed uit. Men schudde de massa vervolgens in eene, aan dcrzclvcr eene einde tocgesmoltene glazen buis, welke naar gelang vän de hoeveelheid der massa x /4 . 1 / a duim iu diameter heeft , trekke daarop de buis voor eene spirituslamp uit , en biiige dezelve, zoo digt mogelijk aan de massa , om , zoodat het geheel eenen retort vormt, met eenen naaar wen, 6—8 duimen langen hals. Men plaatse dezen in eenen met zand ge vulden- smeltkroes , en verhitte denzel- ven daarin lusschen gloeijende kolen tot eenen hoogen graad van gloeijing toe. Men stelle hierbij den kroes zoo- danig, dat men een groot gedeelte van den hals des re- torts koud kan houden. De produktén der inwerking van bet vuur zijn: Jiolenoxydegas , zwavelsodium en arsenik- metaal , hetwelk vervliegt en zich in den hals van den retort afscheidt (¥). 3) Methode van liebïg. Men verzamele het, even als bij de voorgaande handelwijze, door middel van zwa- vel waterstofgas verkregenc nederplofsel op een fütruro , wassche hetzelve af en losse het , door begieting wan het iiltrum met eene oplossing van bijlende potasch , op. Men voege vervolgens bij de loogzouthoudeode oplossing zóólang oene oplossing van salpeterzuur zilveroxyde , tot dat een droppel der vloeistof, met azijnzuur vermengd zijnde , hel- der blijft en geen geel nederplofsel meer afscheidt. Hier- bij moet steeds een overvloed van vrij loogzout in do oplossing voorhanden zijn; in dit geval ontstaat er zwa- velzilver en het arsenik blijft als arsenikzuur in de loog- zouthoudende vloeistof terug. Men voege er nu, zonder dezelve van het nederplofsel te scheiden , zóóveel zoutzuur bij , als noodig is , om dit de overhand te doen verkrijgen , filtrere dezelve vervolgens van de zwavel en het chloor- zilver af, dampe dezelve tot droogwordens toe uit, late het overgeblevene zacht gloeijen , vermenge het met ko- lenpoeder , en gloeije het mengsel in eene geschikte buis , {* ) Berzelius’s Lehnt, III. 76. X. 201. waarbij liet arsenikzuur door de kool herleid, en het arsenik, hetwelk zich sublimeert , afgescheiden wordt. Het is ove- rigens , zegt lieeiCt verder , nog gemakkelijkcr , en , uit hoofde der verminderde massa van de arsenikhoudende stof, beter , wanneer men de vloeistof, nadat dezelve met zout- zuur eenigzins overzadigd is, opkookt, het arsenikzuur met kalkwater nederploft , en dit nederplofsel alleen tot de herleidingsproef gebruikt, daarmede dus de handelwijze van v. rose navolgende. — In plaats van het arsenik uit het zwavelarsenik door de zuurstof van het salpeterzuur zilver in arsenikzuur te veranderen , kan men hetzelve ook in eenige droppels potaschloog oplossen , of hetzelve door overgieting met potaschloog van het filtrum nemen , een weinig salpeter bij de loog voegen , dezelve tot droog- wordens toe uitdampen , en het overgeblevene in eene por- seleinen schaal bij eene zachte gloeihitte smelten. Het salpeter ontbindt onder het smelten alle aanhangende or- ganische stoffen en de potasch belet het wederoplossen der andere bijgemengde metaaloxyden , zoodat de oplos- sing, bij het overgieten der gesmoltene massa met water , niets anders bevat , dan arsenikzure , zwavelzure , salpe-*- terzure en koolstofzure potasch ; hiermede handelt men vervolgens volkomen naar de methode van v. rose (*). §28. 4) Methode van marsh. Men zure de verdachte stof met verdund zwavel- of zoutzuur aan , brenge dezelve met zink in aanraking , steke het zich ontwikkelende gas , hetwelk men door eene , in eene fijne punt uitgetrokkene glazen buis stroomen laat, aan, en beproeve door een koud ligchaam boven hetzelve te houden , of hetzelve ar- senikmetaal of arsenigzuur afscheidt. — De oorspronkelyk door marsu medegedeelde handelwijze (-[-) , om dit onder- (*) Liebïg’s Handwörterbuch , I. p. 5oi. (f) Edinburgh new philosoph, Journ, October 1 836. 37 zoek len uilvoer le brengen , en de hiertoe door hem op- gegevene toestellen bestaan in het volgende : aa is eene 3/4 duim wijde , hevel vormige buis , welker kortste arm 4 , en langste arm 8 duimen lang is. De langere arm is van boven open , de kortere echter door eene goed sluitende kurk gesloten, in wel- ke zich eene kraan b , bevindt , welke van eene zeer fijne ope- ning voorzien is. De bogt der buis is in eene kleine uitholling van het voetstuk c ge- plaatst, en de langere arm tevens door twee ringen van veerkrach- tige gom ee aan de in c geschroefde zuil d bevestigd. Indien de te onderzoekene stof vast of brij ach tig is , dan moet dezelve gedurende eenen toereikend langen tijd met water uitgekookt en de vloeistof doorgezegen worden ; — dikke vloeistoffen worden met water verdund , andere vloei- stoffen onmiddelijk aangewend. De toestel is op 2 — 3 on- een vocht berekend. In den korteren arm der buis brenge men een stuk van een glazen staafje, daarop een l1/^ duim lang en ten naasten bij I/;2 duim breed stukje zamengebo- gen bladzink , hetwelk door het glazen staafje belet wordt verder naar beneden te zakken, cn sluite vervolgens den arm met deszelfs kurk, welker kraan echter geopend blijft; hierop giete men de te onderzoekene vloeistof , welke vooraf met l1/* — 3 drachmen verdund zwavelzuur ver- mengd is , in den längeren arm , zoodat dezelve in den korteren arm ten naasten bij x/& lijn onder do kurk staat. De gasoniwikkëling begint spoedig , men late de eerste bellen vrij ontsnappen, en sluite daarop de kraan b. Het ontwikkelde gas hoopt zich op , en dringt de vloeistof in den längeren arm terug, tot dat dezelve onder het zink staat en dus de gasoniwikkëling doet ophouden. Nu openc men de kraan, steke terstond het met eenig geweld uit— stroomende gas aan , en houde boven de vlam eene glazen schijf f , welke in den beginne met water beslagen , doch door de warmte spoedig weder helder wordt , en op welke zich» indien er arsenik aanwezend is, een aanslag van arsenikmetaal afscheidt. Indien men eene 8 — 10 dui- men lange en x/4 — I/z duim wijde glazen buis loodregt boven de vlam houdt , dan wordt dezelve van binnen met arsenigzuur beslagen ; houdt men dezelve echter schuins , dan verkrijgt men aan het zich onmiddelijk boven de vlam bevindend gedeelte, arsenikmetaal, verder op, arsenigzuur, en aan het einde der buis kan men den arsenikreuk dui- delijk waarnemen. Bij het uitstroomen van het gas daalt de vloeistof natuurlijk weder naar beneden en komt op nieuw met het zink in aanraking , waardoor de gasontwik- keling andermaal begint. Men kan nu de beschrevene kunstbewerking zoo dikwijls herhalen, als er nog arsenik in de vloeistof overig is. Indien men slechts eene zeer kleine hoe- veelheid stoffen te onderzoeken heeft , dan bevestige men door middel van eenen platina- draad een glazen napje g , aan.de kurk Ä, vuile den toestel met zuiver water, brenge de te onderzoekene stof benevens een weinig zink en eenige droppels zwavelzuur in het glazen napje en zette de kurk op den toestel. Ko) De kunstbewerking neemt denzelfden gang als de vorige , slechts de gasontwikkeling gaat veel langzamer. — Bedraagt de hoeveelheid der stof ten naasten bij eenen lepel vol , dan vuile men de buis voor een gedeelte met water, giete vervolgens door middel van eenen trechter de met zwavelzuur vermengde , te onderzoekenc vloeistof voorzig- iig op het water , hetwelk zich in den kortere n arm be- vindt, bevestige door middel van eenen platinadraad een stukje zink aan de kurk en handele nu als in de voor- gaande kunstbewerking. - — Bij grootere hoeveelheden der vloeistof kan men van eenen , het platina- f' vuurwerktuig evenarenden toestel gebruik maken ; de uitw endige ruimte A wordt met de zuurgemaakte , te onderzoekene vloeistof gevuld ; de kraan b is in eeno loodregte rigting op denzelven geplaatst en heeft eeno opening , welke 2 — 3 maal wijder is, dan die der gewone platinavuurwerktuigen. Het zink c is door middel van eenen platina- draad onder aan de kraan vastgemaakt. Om het beduidende schuimen , bij het onderzoek van slijmige en eiwit bevattende vloeistoffen , zoo veel mogelijk tegen te gaan, moet men volgens maush eenige droppels olie of wijngeest op de oppervlakte der vloeistof brengen. Wij hebben ons echter overtuigd, dat dit niet altijd toe- reikend is , en dat juist door dit schuimen de geheele proef gemakkelijk kan mislukken. In die gevallen, in welke men het met geene heldere en dunne vloeistof te doen heeft , is het altijd doelmatiger en zekerder , om de vloeistof of het mengsel , tot aan eene sterk zure reactie , met verdund zoutzuur te vermenden , in eene lan<?- en naauwhalzige kolf in een bad van zoutzuren kalk (chioor- calcium) te koken , na de verkoeling te filtreren , het over- geblevene met gedestilleerd water uit te wasschen , en de gezamenlijke vloeistoffen vervolgens in den gasontwikke- lingsloeste! te brengen. Het is niet minder nuüig, om 60 het gas droog le maken , vóór dat men hetzelve in de uitslroomingsbüis leidt , door namelijk lusschen deze en den ontwikkelingstoeslel eene , met grof gestooten , gesmol- ten zoutzuren kalk gevulde buis aan te brengen , volko- men gelijk aan die, welke het op bldz. 15 afgebeelde figuur voorstelt. Door dezen voorzigtigheidsmaatregel wor- den de , door de hevigheid der gasontwikkeling mede voort- gesleepte metaaideeltjes , welke zonder denzelven ïigtelijk een bedriegelijk aanslag in de verhitte buis zouden kunnen te weeg brengen , teruggehouden. Dezelve helpt echter niet tegen de afscheiding van de kooldeeltjes , welke door de koolwaterstofhoudende brjmengselen van het waterstofgas , hetwelk uit organische stoffen bevattende vloeistoffen ont- wikkeld wordt, ontstaan, en toch is het van het grootste ge- wigt , zich tegen misleidingen te verzekeren , welke daar- door zouden kunnen worden te weeg gebragt. Volgens ber- zelius bereikt men echter dit doel volkomen , wanneer men het waterstofgas over gloeijend koperoxyde laat stroomen (vergeh blzd. 19), of wanneer men niet alleen het door middel van verdund zoutzuur uit het verdachte mengsel verkregen uittreksel , maar ook het daarin door waterstof- gas te weeg gebragte nederplofsel , na hetzelve alvorens geoxydeerd en opgelost te hebben , tot de ontwikkeling van het waterstofgas gebruikt. Men kan de oxydatie van het zwavelhoudend nederplof- sel op verschillende wijzen bewerkstelligen , namelijk : a ) indien de hoeveelheid van het nederplofsel zeer ge- ring is , dan begiete men het filtrum , waarop men het nederplofsel verzameld heeft , met een weinig verwarmde, bijtende ammonia, late de ammoniahou- dendo oplossing in een porseleinen uitdampschaaltje tot droogwordens toe verdampen , begiete het overge- blevene met een weinig salpeterzuur van 1,35 — 1,40, en late hetzelve andermaal in een zand- of beter chloorcalciumbad tol droogwordens toe verdampen. Men losse bet overgeblevene in verdund zoutzuur op, I 01 en brcnge de oplossing in den gasonhvikkclingstoc- stel mei zink in aanraking. h) Indien de hoeveelheid van het nederplofsel niet te gering is, dan losse men hetzelve in eeoe verdunde, bijtende potaschloog op , filtrere dezelve , voege" bij het. gefiltreerde eene hoeveelheid salpeter, welke met bet po las bh geh al te der gebruikte oplossing overeen- komt, late het mengsel in een porseleinen nitdamp- schaallje tot droogwordens toe verdampen, en ver- hitte het ten laatste totdat het smelt. De gesmol- tene massa, welke zwavelzure, arsenikzure, salpe- terzure en koolstofzure potasch bevat , losse men in water op, neutralisere dezelve met azijnzuur, en ploffe haar ten laatste met kalkwater neder. Men late den arsenikzuren kalk zich door bezinking af- scheiden , giete de zich hoven denzelven bevindende loog voorzigtig af, losse het afgescheidene kalkzout in zoutzuur op , en brenge de oplossing in den gas- ontwikkelingstoestel. § 29. 5) M e t h o d e der Sehr ij v e r s. Alhoewel het arsenik ongetwijfeld het tot criminele vergiftigingen meest ge- bruikt wordende vergift is , zoo mag men echter , naar ons inzien, bij gereglelijk- scheikundige onderzoekingen, cenige bijzondere gevallen uitgezonderd , het onderzoek in geenen deele alleen tot de ontdekking van dit vergift bepalen, maar de daarbij te voïgene handelwijze moet van dien aard zijn , dat men met behulp derzelve tevens elk ander vergift herkennen kan. In zoodanige gevallen echter moet men , vóór alles , het inbrengen van een vergiftig herkenningsmiddel in de verdachte stof vermij- den , wanneer namelijk niet vooraf in hetzelve de oor- spronkelijke afwezendheid des vergifls bewezen is. Het zink echter is een zoodanig herkenningsmiddel. Wij hou- den derhalve de onmiddelijke bewerkstelliging der marsii’- sche proef, door namelijk de verdachte stof met zink en zuur in aanraking te brengen , ten einde de gasontwikke- ling te verkrijgen, niet voor doelmatig, behalve, zoo als gezegd is, in bijzonder aangewezene gevallen; maar wij zijn van oordeel , dat eene voorafgaande behandeling met zwavelwalerslofgas , welke bij eene doelmatige aanwending zeer geschikt is , om zelfs de geringste sporen van het arsenikhoudend vergift af te scheiden , in allen ge- valle de voorkeur verdient , daar dezelve tevens tot ont- dekking van elk ander metaalvergift leidt. De herleiding echter van het zwavelarsenik tot metaal is zelfs dan , wanneer men slechts eene kleine hoeveelheid van hetzelve in zijn bezit, heeft , volgens de handelwijze van berzelius , juist niet moeijelijker , en kan met eene even zoo grootc zekerheid ten uitvoer worden gebragt, als volgens de methode van marsii ; de handelwijze van berzelius ver- dient daarom nog vooral de voorkeur , omdat het daartoe benoodigde zink juist niet scheikundig zuiver behoeft te zijn, daar het zeer gemakkelijk is, om de uit het mo- gelijke arsenikgehalte van hetzelve on [slaande hindernis ie verbeteren. En overigens, wanneer het zwavelhou- dend nederplofsel niet zeer gering is , dan kan het- zelve met nog minder omslag in arsenikzuren kalk ver- anderd , en hieruit op eene zeer eenvoudige wijze als arsenikmelaal daargesteld worden. — Onze op deze grond- beginselen steunende methode bestaat nu in het vol- gende : Indien de proef, om het arsenigzuur langs den werk- luigelijken weg uit de stof af te scheiden, zonder gevolg is gebleven , en de geaardheid der verdachte zelfstandig- heid de onmiddeïijke inleiding van het zwavelwaterstofgas niet toelaat, dan verdeele men de voorhanden zijnde vaste stukken , door dezelve met eene schaar in stukjes te snij- den , of door dezelve in eenen porseleinen mortier lijn te wrijven , tot zoo verre , dat men alles door middel van eenen trechter in eenen getubuleerden retort van geschikte grootte brengen kan , spoele hierop do schaal en den trechter met eene , aan het gewigt (Y) der vaste bestand- deelen van de te onderzoekene zelfstandigheden gelijke hoeveelheid zoutzuur van 1,08 na, menge alles door het om te schudden onder een , sluite den tubus van den retort met eene met vet besmeerde glazen stop , brenge den hals van denzeïven in den buik van eenen ontvan- ger , waarin men vooraf ten naasten bij 1 once water gedaan heeft , zette den retort eindelijk in een chloor- calciumbad en brenge den inhond door eene onder den- zelven geplaatste spirituslamp aan het koken. Men on- derhonde het koken zoolang, totdat het groo!ste gedeelte der vloeistof is overgehaald en de in den retort bevatte stof reeds zeer dik begint te worden. Wanneer dit tijd- stip gekomen is, dan neme men den ontvanger weg, verdünne den inhoud van den retort met eene dubbele hoeveelheid gerectificeerden wijngeest en zij ge het mengsel na eenigen tijd door eenen doek , wanneer er zich na- melijk nog onopgeloste grovere stukken in hetzelve be- vinden. Men wassche het overgeblevene eenige malen met gerectificeerden wijngeest uit, en filtrere ten laatste alles door vloeipapier. Men doe bet gefiltreerde op nieuw in den retort , welken men van eenen anderen ontvanger heeft voorzien , hale er den wijngeest van over , vermenge het overgeblevene in den retort met het vroeger overge- haalde zure vocht, hetwelk misschien sporen van chloor- arsenik zoude kunnen bevatten , en leide vervolgens zóó- veel zwavelwaterstofgas in hetzelve, als noodig is, om het den reuk daarvan duidelijk te doen verkrijgen. bekervormig glas, hei welk losjes met papier gedekt is , op eene warme plaats bij eenen warmtegraad van 50 — 60° C. zoo lang staan , tot dat alle reuk naar zwavel waterstofgas verdwenen is ; men filirere daarop de vloeistof in een ander bekervormig glas , verzamele hel bezinksel op een klein filtrum, en wasschc hetzelve, nadat alle vloeistof is afgevloeid, op het filtrum met gedestilleerd water uit. — Door deze vloeistof bij controlerende proefnemingen aan de MARSü’sche proef te onderwerpen , hebben wij ons overtuigd , dat zelfs niet het geringste spoor van vergift in dezelve was terug gebleven , daar wij , van alle voor- zigtigheidsmaatregelen gebruik makende , niet het geringste spoor van arsenik uit dezelve verkregen. Indien de hoeveelheid van het door zwavelwaterslofgas verkregen nederplofsel slechts zeer gering is, dan losse men hetzelve van het filtrum, waarop het verzameld is, door begieling met verwarmde bijtende ammonia, op, late het gefiltreerd ammoniahoudend vocht in een porseleinen uitdampschaaltje verdampen , begiete het overgeblevene met salpeterzuur van 1,35 — 1,40, dampe hetzelve andermaal in een zandbad lot droogwordens toe uit , en vermenge het nu nog overgeblevene, met ten naasten by het 6 — 8 voudige van deszeifs gewigt verkoolden wijnsteen. Men roere dit mengel met een weinig water tot een deeg aan , en behandele dit naauwkeurig zoodanig , als bij den op bldz. 29 afgebeelden toestel is opgegeven. Door her- leiding van het zwavelzuur, van het arsenigzuur en van do polasch , ontslaat er waterstofhoudend zwavelig zwa- velpotassium en arsenikmetaal , hetwelk zich als een subli- maat afscheidt. Do kool bevordert , doordat zij de massa poreus maakt , de inwerking van het waterstofgas. — Wanneer het door zwavelwaterslofgas verkregene nederplof- sel cenige greinen bedroeg , dan hebben wij hetzelve in eene warmgemaakte, verdunde potaschloog opgelost, de ge- filtreerde oplossing vervolgens met eene aan het potasch- gehalte der gebruikte loog gelijke hoeveelheid salpeter vermengd, in een porseleinen uitdampschaaïtje uitgedampt, en de drooge zoiitmassa eindelijk tot smeltens toe verhit. Het gegloeide overschot , bestaande uit arsenikzure , zwa- velzure , koolstofzure en salpeterzure potasch , hebben wij in water opgelost , met azijnzuur eenigzins overzadigd , de oplossing , om het koolstofzuur uit te drijven , warm ge- maakt , en ten laatste met kalkwater gepraecipiteerd. Men verzamele den arsenikzuren kalk op een filtrum , wasscho denzelven met kalkwater uit , en vermenge denzelven , nog vochtig zijnde , met een ten naasten bij het 4 voudige van deszelfs gewigt bedragend mengsel van borax en kool. Men brenge het korrelige mengsel in de op bladz. 40 afgebeelde herleidingsbuis A , zuivere de buis vervolgens van het boven den inhoud aanhangende zwarte poeder , verhitte het mengsel voorzigtig en van lieverlede boven eene spirituslamp , echter niet tot gloeijng toe , neme het hierdoor vrij gew ordene vocht door middel van een met vloeipapier omwikkeld glazen staafje weg, en versterbe nu de verhitting tot eene sterk gloeijing toe. Het arse- nikzuur wordt door de kool herleid en het arsenikmetaal in het wijdere gedeelte der buis gesublimeerd. § 30. 6) Methode van orfila. Bij het opsporen van arse- nik in lijken gebeurt het dikwijls, dat het vergift, door de ter redding des afgestorvenen aangewende middelen , uit de darmen en maag verwijderd is , dat men van de uitgebraakte stoffen niets verzameld heeft , en dat het al- dus op deze wijze onmogelijk is, het arsenik te ont- dekken , alhoewel alle symptomen en het waarschijn lijke vermoeden eene vergiftiging aanduiden. Desniettegenstaande k*tn men het vergift langs den scheikundigen weg uit des- zelfs opgeslorpt (*) gedeelte nawijzen , wanneer namelijk (*) Het is namelijk eene door orfila bewezene daadzaak , dat het arsenik of eenig ander metaalvergift , om het even of hetzelve op eene in- of uitwendige wijze in een levend li geh aam is opgeno- 5 de dood door hetzelve veroorzaak l is. Örfila nu heeft in den laatsten tijd eene handelwijze opgegeven , door welke men de aanwezendheid eener opgeslorpte arsenik- bereiding in het menschelyk ligchaam met zekerheid kan nawijzen. Dezelve bestaat in het volgende : Men neme een groot stuk van eenig ligchaamsdeel van een lijk , b. v. de helft der lever, eene long, snijde hetzelve in stuk- ken, koke het in eene porseleinen schaal met gedestilleerd water , bij hetwelk men een weinig bijtende potasch , ten naasten bij 2 — 3 greinen op de opgegevene hoeveelheid , gevoegd heeft , en zette de koking gedurende zes uren voort , terwijl men het verdampende water door bijvoeging van ander doet vervangen ; men filtrere het afkooksel , zure het met zoutzuur aan en late eenen stroom van zwa- vel waterstofgas door hetzelve heengaan ; verrigt men de kunstbewerking met een afkooksel der ledematen , dan scheide men vóór de aanwending van het zwavelwaterstof- gas zorgvuldig al het vet af, door de vloeistof koud te laten worden en daarop te filtreren. Wanneer men het afkooksel naar de opgegevene wijze behandelt, dan ver- krijgt men na verloop van eenige uren een nederpïofsel , bestaande uit zwavelarsenik en organische stoffen , of wel uit laatstgenoemde alleen. Men verzamele dit nederplof- sel , oxydere hetzelve met koningswater, late de oplossing in een waterbad tot droogwordens toe verdampen , losse het overgeblevene in verdund zuiver zwavelzuur op en behandele het vervolgens in den MARSïï’schen toestel. Indien men in het door zwavelwaterstofgas te weeg ge- bragte nederpïofsel geen arsenik heeft kunnen ontdekken , dan verdampe men de van hetzelve afgescheidene vloeistof men , zieh niet alleen in den naastbijgelegen omtrek verbreidt , maar ook in de vochten , de pis , en in al de organische weefsels over- gaat , en derhalve ook daarin langs den scheikundigen weg kan wor- den nagewezen , zoo niet het leven dadelijk na het opnemen des vergifts is uitgebluscht. 07 tot droogwordens toe, ca behandele het aldus verkregene product met geconcentreerd salpeterzuur , ten einde het arsenik af te scheiden , hetwelk door het zwavelwaterstof- gas niet mögt zijn nedergeploft. Bovendien wordt het overschot der ingewanden , welke men aan het onderzoek heeft onderworpen en welke reeds door het koken met loogzouthoudend water zijn uitgetrokken , bij eene zachte warmte en zonder dat hetzelve verbrandt , zoo veel mo- gelijk uitgedroogd en daarop eveneens met geconcentreerd salpeterzuur behandeld. Tot het wél gelukken dezer be- handeling heeft men echter salpeterzuur van eene bepaalde sterkte en tevens eene bepaalde hoeveelheid van hetzelve noodig. Neemt men te veel salpeterzuur , dan ontvlamt de massa bij de verkoling, en het arsenik gaat als rook wesr. Verschillende liechaamsdeelcn vercischen verschil- lende hoeveelheden salpeterzuur ; volgens orfila zijn de betrekkelijke hoeveelheden van salpeterzuur , welke voor de verschillende uitgedroogde stoffen vereischt worden, als volgt : op 3 oneen gedroogd bloed 7 oneen zuur ; op 3 oneen van het product der afkooksels van de ledematen , hetwelk volkomen vrij moet zijn van vet, 9 oneen zuur; op de groote en kleine hersenen eens volwassenen , als dezelve na het uitdroogen 6 oneen wegen, 2 ponden en 4 oneen zuur; op de beide uitgedroogde longen, bij een gewigt van 5*/* oneen, 1 pond zuur; op het gedroogde hart, 1 once en 6 drachmen zwaar zijnde, 5 oneen zuur; op de gedroogde lever, 12 oneen wegende, 34 oneen zuur ; op de gedroogde milt , een gewigt hebbende van 1 once en 2 drachmen , 3 V2 oneen zuur ; op de ge- droogde maag en het darmkanaal, 3 oneen wegende, 9 oneen zuur ; op 22 oneen der zoo veel mogelijk uit- gedroogde spiermassa , 4 ponden en 4 oneen zuur. De behandeling met salpeterzuur geschiedt op de vol- gende wijze. Men giete al het zuur in eene porseleinen uitdampschaal , welke men op een zacht vuur zet, en voege er langzamerhand , in tusschenpoozen van ten naasten 68 bij I minuut , 3 — 4 stukken van het gedroogde orgaan bij. Er ontwikkelt zich terstond stikstofoxydegas , de vloei- stof begint te koken , en de in het vocht gebragte stukken lossen zich spoedig op. Indien men de geheele uitge- droogde stof te gelijk bij het zuur voegde, dan zoude er zich in vele gevallen buitengewoon veel schuim vormen, hetwelk het mengsel buiten de schaal zoude doen rijzen. Zoodra de vloeistof, welke eerst eene heldergele en ver- 7 O volgens eene oranjegele kleur aanneem l , donkerrood en dik geworden is, dan moet men er op bedacht zijn, dat een gedeelte van dezelve verkoolt ; men zoude echter ver- keerd doen , de schaal alleen daarom , dat de stof reeds op enkele punten zwart is geworden , van het vuur te nemen ; dit mag eerst dan geschieden , wanneer de ver- koling met ontwikkeling van eenen dikken rook gepaard gaat. Men late nu alles koud worden , neme de ligte , brooze en meer of minder vaste kool uit de schaal , brenge dezelve , in eenen volkomen zuiveren mortier van glas of porselein , tot poeder en late dezelve gedurende 20 — 25 minuten met 7 — 8 oneen water koken, om het arsenikzuur op te lossen , hetwelk ten gevolge der wer- king van het salpeterzuur op het arsenigzuur in de ver- dachte slof zoude kunnen ontstaan zijn. Men filtrere de vloeistof, welke zwart , bruin, roodachtig, geel of zelfs opaliserend is , al naar mate de verkoling meer of min- der volkomen geweest is , en brenge dezelve vervolgens in den BiAKSH’schen toestel , in welken men vóóraf zuiver zink en verdund zuiver zwavelzuur gedaan heeft, Indien er zich veel schuim ontwikkelt, hetwelk met geelachtige, roode of zwartachtige deeltjes vermengd is , welke ge- woonlijk van den bodem opkomen en zich tot de boven- ste gedeelten verheffen , dan giede men spoedig al het vocht in eenen grooten trechter over. Een groot gedeelte van dit schuim blijft met het zink in de flesch terug ; om hetzelve weg te maken, is het voldoende, de flesch herhaalde malen met water uit te spoelen. De vloeistof, 69 welke in den trechter bevat is , wiens onderste opening men met den vinger sluit , scheidt zich na verloop van eenige seconden in 2 lagen , in eene schuimige , welke op de oppervlakte drijft , en in eene vloeibare , welke men gemakkelijk weder in de flesch kan brengen , door den vinger van de opening des trechters weg te nemen en de vloeistof zoo lang te laten afvloeijen, tot dat men aan het schuimige gedeelte gekomen is. § 31. Wij hebben de zoo even beschrevene onderzoekings wijze van orfila , zoo wel met niet vergiftigde , als met zoo- 70 danige ingewanden , bij welke wij mei opzet eene geringe hoeveelheid in water opgelost wit arsenik gevoegd hadden , herhaalde malen in het werk gesteld , doch wij moeten bekennen , dat dezelve van al de tot nu toe gevolgde methoden niet alleen de grootste zwarigheden in derzelver uitvoering , zoo als reeds genoegzaam blijkt uit orfila’s eigene beschrijving der handelwijze, maar ook de grootste onzekerheid in de resnï taten oplevert. Bij vijf proefne- mingen, welke wij met opzettelijk vergiftigde stoffen (bloed, lever , longen , spiermassa) in het werk stelden en waarbij wij zonder voorafgaande uitkoking onmiddellijk tot de behan- deling met salpeterzuur overgingen , gelukte het ons slechts tweemaal (éénmaal ontvlamde het mengsel) , het arsenik volkomen duidelijk na te wijzen. Daarentegen ging het na- wezen van geene zwarigheid gepaard , als wij de door ons in het voorgaande beschrevene , veel eenvoudigere handel- wijze volgden (*). § 32. Ook met levende dieren hebben wij proeven in het werk gesteld. Wij voederden 4 konijnen zoodanig , dat wij het (*) Als eene zeer eenvoudige methode tot de herkenning van ar- senik in organische mengselen is ook die aan te bevelen , welke voor eenigen tijd door Dr. kego reinsch is voorgeslagen en daarin bestaat , dat men de verdachte stof met zoutzuur aanzuurt en ver- volgens met eenige kopersnippels opkookt , waarbij dezelve , indien er arsenik aanwezend is, met een ijzergrijs, metaalachtig aanslag van arsenikmetaal bedekt worden. Bij geregtelijk- scheikundige onderzoekingen is het toereikend, dat men de contenta der maag en ingewanden met eene genoegzame hoeveelheid verdund zuiver zoutzuur digereert , de vloeistof vervol- gens filtreert en daarop met kopersnippels behandelt. Om zich verder van het al of niet aanwezend zijn des arseniks zoodanig te verzekeren, dat er geene misvatting meer mogelijk is^ geeft hij als de doelmatigste handelwijze de volgende aan : Men spoele het met arsenik bedekte koper meermalen voorzigtig met wa- ter af, drooge hetzelve behoedzaam boven de vlam eener lamp, 71 liuu dagelijks gegeven voedsel met eene oplossing van 1 grein arsenik bevochtigden. De dieren namen wel is waar duidelijk in vlugheid en kracht af, doch leefden na 14 dagen nog. Drie van dezelve werden gedood ; daarop werd hun vleesch , na hetzelve vooraf zorgvuldig met koud gedestilleerd water te hebben uitgevvasschen , zoo veel mo- brenge het in eene i5 duimen lange, aan derzelver eene einde in eene fijne punt uitgetrokkene glazen buis ab op de plaats c en stelle deze met eene kleine gebogene buis d, welke aan derzelver eene einde met eene doorgeboorde kurk e voorzien is , luchtdigt in verbinding, hetwelk door een met was besmeerd papierstrookje gemakkelijk te bewerkstelligen is. Hierop verhitte men de plaats c met eene spirituslamp, welke men na korten tijd weg neemt; het arsenigzuur sublimeert hierdoor in kleine, doch duidelijke, blin- kende kristallen ; blaast men onder de verhitting zachtjes door de opening bij e , dan wordt het arsenigzuur in den vorm van eenen witten damp voortgedreven, welke in de buis* tusschen « en c tot een wit poedervormig aanslag gecondenseerd wordt. Indien men het aldus verkregen arsenigzuur als zoodanig wil onderzoeken , dan smelte men de buis bij a digt , snijde dezelve bij c af, en losse het arsenigzuur in eenige droppels zoutzuur op , waarna hetzelve door middel van salpeterzuur zilver , van zwavelwaterstofgas of van den MARsn’schen toestel kan herkend worden. a) Het eene gedeelte werd naauwkeurig en met de meeste voorzigligheid naar orfila’s opgave behandeld , even- wel zonder voorafgaande uitkoking met potaschhou- dend water; — hierbij verkregen wij onmiskenbare bewijzen van de aanwezendheid des arseniks. verhitting eveneens in arsenikwaterstofgas veranderd wordt. Daarbij heeft men het volkomen in zijne magt, arsenikwaterstofgas te ontwik- kelen al of niet, want indien men de spirituslamp wegneemt, dan houdt de ontwikkeling op , welke bij eene herhaalde verhitting op nieuw weder begint. Het bismuth en het antimonium , welke onder gelijke omstandig- heden het koper met een metaalachtig aanslag overdekken , verschil- len hierin echter van het arsenik , dat het eerstgenoemde zich altijd in kristallen , en het laatstgenoemde , indien deszelfs oplossing ver- dund is, als een violetkleurig, en indien deszelfs oplossing gecon- centreerd is, als een grijsachtig wit aanslag, op het koper afscheidt. (Overigens geschiedt de onderscheiding gemakkelijk, door de in dit werkje opgegevene herkenningsmiddelen.) De zoo even beschrevene methode verdient dus boven die van Marsh de voorkeur : 1) doordat dezelve veel gemakkelijker en binnen kor teren tijd is uit te voeren ; 2) doordat dezelve tot geene misvatting aanleiding geven kan , daar het arsenik , eerst in deszelfs metaalstaat op het koper , daarop als arsenigzuur , en eindelijk weder als arsenikmetaal , op de porseleinscherf verkregen kan worden , zonder dat er iets van hetzelve verloren gaat ; 3) doordat men geen hinder heeft van het lastige schuimen , zoo als in den marsh’ sehen toestel ; 4) doordat dezelve met die van marsh in gevoeligheid wedijvert, daar men uit eene oplossing , welke ï,ööé,ööö arsenigzuur be- vat, het arsenik kan daarstellen. (Buchner’s Repert, Bd. XXVII* Hft. 3. 1842.) Büchner zelf heeft zich . door arsenikhoudend zoutzuur met ko- / pérsnippels te behandelen , overtuigd , dat het aldus gerectificeerde zoutzuur volkomen arsenikvrij was. Vertaler. 73 ß) Een tweede gedeelte werd met potaschoudend water uitgekookt , het afkooksel met zoutzuur en zwavel- waterstofgas behandeld , het nederplofsel in konings- water opgelost , en de oplossing ten laatste aan de MARsn’sche proef onderworpen ; — ook hierbij waren de bewijzen voor de aanwezendheid van het arsenik niet minder duidelijk. 7) Het derde gedeelte eindelijk werd, naar onze methode, met zoutzuur , zwavelwaterstofgas enz. behandeld ; — hierbij konden wy insgelijks de aanwezendheid van het arsenik volkomen zeker nawijzen , doch , zoo ge- zegd is, op eene veel minder omslagtige wijze (*). (*) Dr. F. meurer in Dresden deelt ons de volgende proefnemin- gen mede. Hij gaf twee paarden 4 dagen achtereen dagelijks V2 drachma witte arsenik in den vorm eens bolus en doodde het eene 3 o , het andere 5 uren na de laatste gift. In de maag van het eerste paard vond hij geen spoor van arsenik meer, in de maag van het tweede echter wel. In geene der beide magen kon hij de inwerking van het arsenik op derzelver vliezen waarnemen , hetwelk niet te verwonderen was, daar de paarden het arsenik goed ver- dragen en de hoeveelheid van het toegediende arsenik , voor een paard slechts gering te noemen was. Van het eerste paard werden een stuk van het slijmvlies der maag , een weinig gedurende het leven gelaten aderlijk bloed, een weinig pis, een stuk der lever en een stuk der nieren , en van het tweede paard eveneens een stuk van het slijmvlies der maag, een weinig aderlijk en slagaderlijk bloed, een weinig zweet, twee in den doodstrijd onlaste stukken drekstof, een stuk der longen, van het hart en der hersenen, op derzelver arsenikgeh&lle onderzocht en hiertoe voornamelijk zwavel- waterstofgas en de MARSH’sche toestel gebezigd. Hij verkreeg hier- door de volgende resultaten : In de pis , de lever en de drekstof, werd eene tamelijke hoeveelheid, in het bloed, de longen, het hart en de hersenen, veel minder, en in het zweet, dat dan ook in den doodstrijd verzameld was, alsmede in de nieren, daarente- gen volstrekt geen arsenik gevonden. (Casper’s Wochenschr, 1841. N°. 4°*) Vertaler. 74 lil. Het voorkomen van arsenik in bewerktuigde li gek amen. § 33. In den loop der zoo even beschrevene proefnemingen beeft orfila in gemeenschap met couörbe de verrassende ontdekking gedaan , dat men , wanneer versehe beenderen bij eene matige warmte gecalcineerd , daarop tot poeder gebragt , en met zuiver zwavelzuur tot een deeg aange- roerd zijnde , vier dagen lang staan gelaten werden , door een daaropvolgend uitkoken met water , eene vloeistof ver- kreeg , welke in den MARsn’schen toestel ondubbelzinnige sporen van arsenik opleverde. De calcinatie echter mögt niet bij eene te groote hitte uitgevoerd en niet zóó ver gedreven worden , dat de beenderen volkomen wit wer- den, dewijl anders al het arsenik verloren ging. Ook de beenderen van honden, schapen en ossen betoonden zich arseuikhoudend , alsmede de in den handel voorko- mende gecalcineerde beenderen en de uit beenderen be- reide zure phosphorzure kalk (acidum phosphoricum ex ossibus Ph. Dor. prist.). De ingewanden leverden geene sporen van arsenik op. Spiermassa , met water of zeer verdunde potaschloog uitgekookt , gaf oplossingen , welke wel is waar met zwavel waterstofgas nederplofsels oplever- den , die geen spoor van arsenik bevatten , doch uitge- dampt , met salpeterzuur verkoold enz. , in den toestel van Marsh altijd aanslagen te weeg bragten. Deze echter wa- ren in verhouding tot de hoeveelheid der gebruikte stof niet talrijk, en elke vlek in het bijzonder had een onge- lijk aanzien , nu eens geel , dan weder helderbruin , dan eens donkerder, nu weder blinkend, of ook niet blinkend; altijd waren dezelve vlugtig. Indien men dezelve in een weinig verdund salpeterzuur oploste , en de oplossing uit- dampte j dan bleef er eene witte, op gloeijende kolen zonder knoflookreuk verbrandende slof over , welke door salpeterzuur zilver geel , doch volstrekt niet roodachtig gekleurd* werd; door bijvoeging van ammonia ging deze kleur in liet bruine over. De proefnemingen van orfila zijn door alphonse de- vergie herhaald en bevestigd géworden. De beenderen leverden hem onfeilbare sporen van arsenik op. Uit 15 ponden spiermassa , welke volgens de wijze van orfila verkoold en met zoutzuur behandeld werden , konde hij slechts gele vlekken verkrijgen. Yan den anderen kant hebben danger en flavdiv, en in den laatslen tijd de Heer Staatsraad en Professor pfaff in Kiel geene derge- lijke resultaten kunnen verkrijgen (*). De laatstgemelde deelt in betrekking hiertoe het volgende mede : )> Ik heb in mijn laboratorium proefnemingen met been- deren van verschillende dieren laten in het werk stellen , alsmede met versehe beenderen van eenen zelfmoordenaar , zoo wel alleenlijk verkoold , als ook tot zóó ver gebrand , als orfila wil , met de meeste naauwkeurigheid zorg dra- gende , dat de beenderen niet met de kolen in aanraking kwamen , en alhoewel ik in allen deele zijn voorschrift in acht heb genomen , heb ik niet de geringste sporen van arsenik kunnen verkrijgen, in weerwil dat wij ons van eenen zeer volmaakten MARsn’schen toestel bedienden , welke ons nog jöüWö gr8h* arsenik aantoont.” (Bxjghker’s Repertorium . XXIV. 108.) § 34. De resultaten , welke wij verkregen hebben , waren over- eenstemmende met de zoo even medegedeelde opgave van PFAFF. Wij hebben beenderen van menschen en van de verschillendste dieren (ossen, schapen, zwijnen), aan de navolgende , in het kort beschrevene behandeling onder- (*) Ook rees heeft de proefnemingen van orfila herhaald , doch heeft geen spoor van natuurlijk gebonden arsenik in de menschelijke beenderen kunnen ontdekken. ( Guij’s Ilospit» Reperl. Yol. YI. p. IÖ3.) Vertaler, worpen , doch nimmer hebben wij onfeilbare sporen Tan arsenik uit dezelve kunnen daarstellen. a) De beenderen werden door dezelve met alcohol te koken zoo veel mogelijk van al het vet ontdaan , daarop in zuiver zoutzuur van 1,08 opgelost en de oplossing in den MARsn’schen toestel gebragt ; — - wy verkregen bruinachtigé vlekken, gelijkende naar die, welke door rook worden te weeg gebragt , doch de aanwezendheid van arsenik konde volstrekt niet in dezelve worden nagewezen. Ook wanneer wij het gas over gloeijend koper leidden , konden wij in het minst niet de vorming van witkoper waarnemen. h) Wij hebben de beenderen naar de door orfila op- gegevene wijze gecalcineerd , met zwavelzuur behan- deld en de van het gips afgescheidene vloeistof in den MARsn’scben toestel gebragt. Hierby verkregen wij dezelfde resultaten als bij de voorgaande proef- neming. e) Wij hebben de door de behandeling met wijngeest van het vet gezuiverde beenderen met vernieuwde hoe- veelheden water uitgekookt en daarop zóó ver uitge- droogd , dat dezelve tot poeder gebragt konden wor- den. Het grove poeder der beenderen werd hierop met eene viervoudige hoeveelheid salpeter vermengd , het mengsel met water tot een stevig deeg aange- roerd , dit vervolgens gedroogd , en na het droogcn in kleine stukken gebroken. Deze stukjes werden bij gedeelten in eenen gloeij enden hessischen kroes ge- daan, zoodat het salpeter dadelijk begon te smelten. Er had slechts eene geringe ontploffing plaats. De massa werd gedurende een vierde uurs vloeijende ge- houden , daarop uitgegoten , na de verkoeling tot poe- der gebragt , met water overgoten , het mengsel hier- op met zuivere koolstofzure potasch tot aan eene zwak alkalische reactie vermengd , en alles eindelijk op een filtrum gegoten. De inhoud van het filtrum 77 werd met gedestilleerd water uitgewasschen , het on- oplosbare ten laatste in verdund zuiver zoutzuur op- gelost , en de oplossing aan de MARsn’sche proef onderworpen. Noch in de verhitte buis , noch op het porselein toonde zich eenig gekleurd aanslag. De van den phosphorzuren kalk afgefiltreerde sal- peteroplossing werd door een weinig zuiver salpeter- zuur geheel en ai geneutraliseerd en daarop met op- gelost salpeterzuur zilveroxyde vermengd. Het meng- sel werd troebel wit , en na 24 uren had zich eene geringe hoeveelheid van een, waarschijnlijk onder den invloed des lichts , grijsgekleurd nederplofsel afgeschei- den. Hetzelve werd op een filtrum verzameld , het filtrum hierop met verwarmd , verdund , zuiver zout- zuur uitgewasschen en het zure doorgezegene vocht in den MARsn’schen toestel gebragt ; — er vertoonde zich niets, dat naar arsenik geleek. 