VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Eindelijk kreeg nog Prof. sIEGENDBEE K mede eene beer, en werd diens vertaling van cen paar boeken uit de las van HOMER US ter fprake gebragt; waarop Z., M. aan Prof, BRUGMANS Vroeg, of er meer klasfieke Auteuren in bet Nederduitsch vertaald waren, Zijn Hooggel. noemde daarop eenigen op, zoo als de TACITUS door Hoor T, de PLU TARCHUS door BOSSCHA, enz. ; doch voegde er bij, dat de Nederlandfche Geleerden meestal gewoon en ook in (laat waren, de ZLatijnfche en Criekfthe Auteuren in het oot: “fpronkelijke te lezen, offchoon anders hunne taal, boven vele andere , tot het overbrengen uit het Grieksch en Latijn bijzonder gefchikt was, Over het geheel fprak die Heer met eene one gemeene vlugheid, vaardigheid en hem bijzonder wèl ftaande vrijmoedigheid tot den Keizer, wien hij dan ook volftrekt geen taal,antwoord of bijgevoegde aanmerking fchuldig bleef, Na zich aldus, een’ geruimen tijd, eeniglijk bijkans met ¿e Mesfieurs de l Académie te hebben bezig gehouden, keerd? Z. M. zich eensklaps om, en vroeg: Où font les Préis Catholiques? Wijlen Pastoor OCKE, Aartsceken, zoo & meen, van Rijnland, een, zoo als ik reeds fchreef , om zi? minzaam , vriendelijk en zachtzinnig karakter, algemeen g% ` acht en ook inderdaad achtingwaardig Geestelijke, ftond juist achter mij, met een’ Pastoor van de Franfche Re C, £ meente, en trad , eerbiedig buigende , te voorfchijn ; waarop het volgend gefprek, hetwelk mij bijzonder levendig is ® het geheugen gebleven, eenen aanvang nam: NAPOLEON: Étes vous Papiste, hé? — OCKE, Ë meen: Ouf, Sire! maar dit antwoord verftond ik niet reg: Het fcheen, dat de brave man een weinig onthutst was 0° den meer dan forfchen toon, op welken dit een en apò” werd uicgefproken, NApPoLEoN: Croyez vous linfaillibië: du Page, hé? (Welk het antwoord was, kon ik ook @f NAPOLEON TE LEYDEN; sad tè bese vertaan.) N A POL BON: Ah, quest ceque le Pape? C'est -le Chef de VEglife, le premier entre les Eyéques; jesus CHRIST @ élu douze Apõtres, mais il n'a pas donné de préëminence à aucun deux, Et quant à la riligion catholia gue, elle est tres bonne; lorsqu'elle. n'est pas d.naturée; mais ła réligion des GREGOIRES et des BONIFACES est la plus détestable de toutes. ` Dit afgeloopen zijnde, maakte NAPOLEON eeriige bewe: ging met zijne voeten, en het gehoor, waaronder waren dé Heeren BERTHIER, “MONTESQUIOU, de Heer van HOGENDORP; onze toenmalige Prefeet, Baron DE STA 94 SART; trad terug, maakte eene buiging, en verliet de ka- mer , die al mooi benaauwd begon te worden; In den gang gekomen zijnde, werden wij door eenige iti het rood met goud gegalonneerde Heeren zoo wat opge ftuwd, (want heel bedaard en ordelijk ging het wel niet toe) denkende dat het oogmerk was, ook onżë hulde bij- de Keizerin af te leggen, Doch ziet, dit was mis! De treifi hokte , keerde terüg, eri werd als °t ware gedreven it de andere zijkamer, Na hief eenige oogenblikken geftaatt, én eenige frisfche lucht te hebben ingeademd ; zagen wij de deuten der andere zijkamer zich openen , én hoorden wijt l Emperèur ! roepen. De Keizet ging daatop terftond, met de Keizertft Onder den atm, in de koets, en rende vliegend weêr weg) zoo wij hootden ndar den Haag. Een teder Rond hiérop te kijken,- Docit het wâs 2085 gij waren verdwenen, In àlles Zal Z M. nog geen uut hebs ben fil geweest; Onzä Maire mét Zijne Adjoints was hemi s door ecn verkeerd berigt, misgegaan, zoodat de Keizer reeds in her huis was, toen die Heeren zich nog op ftraat Bevén- deñ. Bijkans hiemaüúd hecft H. H. M. Ms, hungen tien, MENGELW. 1826, ÑO: 14. Mt 526 NAPOLEON TE LEYDEN. zoo hard reden zij, en zoo digt waren de koetfen. Ik heb den Keizer ook niet dan gebrekkig kunnen zien, Men had mij wijsgemaakt, “dat men geen’ bril mogt op hebben, eu in de zijkamer ftond men te gedrongen, om dit te kunnen herftellen, Daarenboven ftond hij of met den rug naar mij toe, of met het aangezigt van het licht af, Zoo veel heb ik kunnen zien, dat hij vrij gefpierd was en tamelijk gezet; een vir quadratus, Hij had eene groene montering aan, mer gouden epaulettes, Voor het overige niets bijzonders, Oi- der den arm droeg hij een zeer oud, fmerig hoedje. ' Zes dames, rijkelijk opgefchikt, bejuweeld en bepareld;, Hebben (gelukkig, zou ik zeggen!) hare opwachting bij de Keizerin niet kunnen maken, Zij zou anders hebben kums nen- opmerken , dat er hier in Holland nog rijkdom fchuilèe, en dit was niet noodig. De bevallige ftrooiftertjes zijn er ook zoo wat firoode afgekomen. Twee hebben een horlo- getje gekregen, De andere hebben alleen maar de voeren van de Keizerin gezien, | „En ziedaar dan ook het voornaamfte, Men was, over ber algemeen , grootelijks miszet, dat Z. M. zich niet eens vertoond had 3 want het was overal vol, zeer vol. °s Avonds was de Illuminatie ruim zoo fraai els de drie vorige reizen want toen had men eene lantaarn noodig , om te zien , waar geïllumineerd werd , al dan niet. Op de Heerengracht ( waar ik toen woonde ,zoo wat afgelegen , maar in eene goede buur: )} was het zeer ftemmig en nederig ,’ enz. Tot dusverre den brief, Heb ik mij hier of daar in mijne opgave vergist , niets zal mij aangenamer zijn, dan dat zulks, door een’ mijner mede oog- en oorgetuigen, liefst door mid- del van dit eigen tijdfchrifc, aan het- publiek worde onder het oog gebragt. Mijn doel is niets anders geweest, den eenvoudig de waarheid te fchrijven , zoo als ik het uit dien brief, aangevuld door mijn geheugen, mij nu nog levendig kan herinneren; -gelijk in geregtelijke verklaringen , voor redes van wetenfchap gevende, dat ik al het bovenflaande, in ei- gen perfoon, gehoord, gezien en bijgewoond heb; weshalve ik dan ook geene zwarigheid maak, openlijk met mijnes aaam voor den dag te komen, en mij te noemen, _ Mijn Heer! a ,. . UEd. dienstw. Dienaar ^ dmferdam , | 27 Julij 1826, ©” JARVAN GEU N35. NAPOLEON TE LEYDEN4s 527 P. S. Lang heb in beraad geftaan, of ik ook hét Fransch, dit verhaal voorkomende, vertalen wilde 3 ‘doch heb ik rvan afgezien, omdat dan veel van het aardige‘en puntige t en daar zou ‘verloren gaan, Heb ik nu of dan gezon. d tegen de regelen der Franfèhe taal- en fpelkunde, men ke, dat ik het geluk heb een Noordnederlander , en geen wschman, vån geboorte te zijn, en dat het al heel wel zijn, als een Franschman van geboorte onze: moedertaal t half zoo goed teert {preken -of fchrijven. Voorts heb ik » gelijk natuurlijk was en ook niet te pas kwam , van taatkundige of godgeleerde aanmerkingen gänsch en al ouden, Het wâs en is hier eeniglijk en alleen om gefchied- dige waatheid te doen, - Aan anderen laat ik het over, uit gevolgen te trekken, of hierover aanmerkingen te En, Zoo als hij zal vermeenen te behooren, DE KLUIZENAAR. (*) erhaal.) Die in t woud, voor elk verholen 3 Door geen menfchenoog befpied , Leefde een kluiznaar, vrij van zorgen’, Doch geheel van onrust niet, Schoon de frisfche bron hen drenkte, En het veld hem voedfel bood ; Schoon zijn ziel niet kleefde aan ’t leven, En niet beefde voor den dood 3 Schoon bij- God als Vader eerde, En zijn danklied fteeg omhoog 3 Schoon geen. driften hem verlaagden,. En bij biddend nederboog ; Schoon een leefwijs, zoo vol reinheid,’ In zijn oog een hemel fcheen, , En bij zoeter kalmte fmaakte, Dan evn ftefvling hier beneén 3 Deze navolging, vañ cene Vrouwelijke hand, heeft , in one oog, zon rdienflen , inzonderheid ook vau den kant det ftiehting;befchonwd, dat ttouwen, ondanks derzelver uitgebreidheid, met de opname in ons werk onzen Lezeren dienst te doen, — Redact, M m a S8: DE KLUIZENAAR, Echter fmeulde in ’ hart des grijsaards Lang een wonder vreemd gevoel. Peinzend kwamen hem voor oogén ’s Menfchen daân en ’s Hemels doel. Menigwerf had hij gelezen, In zijn jeugd ook vaak gehoord, Hoe de rust van vele vromen Soms door de ondeugd wordt verftoord, Hoe! dus dacht hij, kan een Vader, Louter goedheid , rijk in kracht, Deugd door boosheid zien vertrappen, Bukken voor des afgronds magt? En, gelijk zich alles fpiegefe In een’ heldren, ftillen vliet, Waar men ieder voorwerp rustig In zijn diepte wederziet ; Maar een fteen, daarin géworpen , ‚% Kalm toaneel verdwijnen doet : Zoo verdreef dit twijflend peinzen Ook de rust van zijn gemoed, Vol van reine zucht tot waarheid, Wordt zijn kluis hem te eng ; de nacht Noodigt hem op nieuw ter ruste, Maar wordt rustloos doorgebragt. Doch , zoodra de morgenfcheemring Voor ket agrdrijk zigtbaar worde, Is zijn vast befluit genomen, En zijn reiskleed aangegord. En, den pelgrimsftaf in handen En de zolen vastgefchoeid, _— Trekt hij uit zijn fchââmle woning , Die hem jaren hield geboeid, Thans de wereld in te treden , Peinzend alles ga te flaan , Is des klniznaars duurst verlangen , 4 Je zijn Eénig doel voortaan. DE KLUIZENAAR: 429 Lang reeds was hij voortgetreden ‘i Door het hoog en fpoorluos gras , Waar geen tred van menfchenvoeteu Voor den wandlaar blijkbaar was; Hoog reeds was de zon geftegen, Toeu een jongling voorwaarts treedt Uit een’ kruisweg, en den grijsaard, Nadrend , goeden morgen heec, Edel was geheel zijn houding, Schoon ziju lokken, rein zijn kleed; Heil , mijn zoon! en: Heil, mijn vader t Was de groet, dien ieder deed, Vragen wisflen nu elkander ; De een treedt naast den ander’ voort 3 Beider taal fpreekt tot hert harte, Vol gewigt fchijnt beider woord, Veel verfchillen zij in jaren , Doch de vriendfchap maakt hen één; Zoo hecht zich het ranke klimop Om de ftevige eiken heen. Onder °t rustloos voorwaarts wandlen Is reeds de avondfcheemring d-ar; Heel de fchepping neigt ter ruste, : Rust verlangt bet wandlend paar. Stacig rijst uit hoog geboomte, „Voor hun oog, bij 't licht der maan, Een gebouw , zoo ruim als prachtig , Voor welks poort zij hopend ftaan, De eigenaar was gul en gastvrij, Rijk en prachtig zijn onthaal, En-de moede wandlaars zaten Dra aan ’t keurigst avondmaal, ’t Slaapvertrek was even kostbaar ; °t Donfen leger lag gereed, Waar men , diep in weggezoken, Al zijn wèl en wee vergeet, 430 DE KLUIZENAAR. ’t Zonlicht rijst weêr uit de kimmen, ' En wenkt ieder tot zijn’ pligt , Biedt aan bosch- en veldbewoner ‘ Overal het fchoonst gezigt. Nu ontwaken ook de gasten, -En zijn dra weêr in de zaal, Waar, in eenen gouden beker, *s Gastheers gulheid blinkt en praal, Eindlijk komt het war van fcheiden , En hun groet aÂmt dankbaarheid; Doch de gastheer was’ onkundig Van ’t bedrog, hem toebereid. Bij het heengaan floop de jongling Naar den gouden beker heen, Roofde dien, en vond weldra zich Met den pelgrim weêr alleen; Toonde hem den kostbren diefftal „ En de grijsaard , gansch ontzet, Als had hem een flang genaderd, Voelde zich geheel werplet, Vol verlangen om te fcheiden , Spreekt hij nu op andren toon, Rust hij peinzend , gaat hij bevend s Qndank fchijne hem ’s werelds loon. Zwijgend ziet hij naar den hemel; Doch ook dáár fchijnt fomberheid „ Door opeengepakte wolken, Over ’t ganfche ruim verfpreid, Ook het vee fchoolt angftig zamen, En een nadrend dof gebrom Schijnt de voorbod thans te wezen , Die verwoesting dreigt alom, Één is nu weêr beider poging s Om het woân des ftorms te antvliën , Daar zij op den gindfchen heuvel Eene veilge Cchuilplaats zien. DE KLUIZENAAR, 'e Slot, dat zij thans hijgend nadren, Schijnt rondom een wildernis 5 Alles tuigt, dat hier de woonplaais Van een vrekkig’ eignaar is, | Torens , floten, grendels , muren, … Als voor de eeuwigheid gebouwd , Worden , bij het vruchtloos kloppen, Met opmerkzaam oog befchouwd, Bijkans moedloos door het, wachten En door ’t woeden van d'orkaan, Scheen hier geen der huisgenooten | Menfchenliefde te verftaan, Eindlijk kraken roeste hangen;. Half geöpend wordt de poort, En de naauw gehoorde groete Brengt de meester brommend voort. ’t Druipend paar treedt haastig binnen ; Doch ook hier is alles fchraal ; Geen verkwikking voor hun leden; ‚ Naauw gegund is hun ’t onthaal, ’ Grove brood , de zure dranken, … % Doffe vonkjen aan den haard Bood men, ja, doch toonde tevens y Dat men °t liever had gefpaard. Dra bedaarden wind en regen, En de ftorm had uitgewoed. Duidlijk waren nu de wenken Tot den rasfchen affcheidsgroet. Ruime ftof had hier de pelgrim Tot befpiegling weêr vergaârd. Waartoe , vroeg hij, zoo veel fchatten Hier zoo nutteloos bewaard ? Maar hoe vreemd en onverklaarbaar Schenen hem des jonglings daân , Daar hij thans den gastheer nadert, Biedend hem den beker aan ! 531 533 DE KLUIZENAAR, De geroofde gouden beker, Eenmaal gulheids pronkfieraad , Prijkt thans op den disch des rijken , Die gastvrijheid feLuwt en haat t- Hoe fcheen alles thans teftrijden Met regtvaardigheid en pligt! Dáár was ’sjonglings daad een misdrijf , ‘Hier is °t dwaas, wat hij verrigt. Nu weér zweefden ligte wolken Door het ganíche luchtruim heen, Glinftrend prijkten veld en bloemen; In hec zonlieht, voor hun treên. Maar de ftorm van bangen twijfel Woedt nog in des pelgrims hart; ‚In zijne oogen blinken tranen, In zijn ziel knaagt ftille (marc, Eindlijk fpreide de nacht zijn vlerken Over ’t zwijgend aardrijk neêr, En het oog des woeden wandlaars Zoekt en vindt een rustplaats weêr, Rein, eenvoudig , fmaakvol tevens, Zonder pracht of praalvertoon, Scheen de woning , die zij nadren , En de kans op rust hun fchoon. Derwaarts voeren matte fchreden Hen, vol hoop op goed onthaal; Minzaam wordt hun vraag beantwoord Door des meesters heufche taal, ` Gaarne, fpreekt bij, deel ik mede, Wat de goede Hemel biedt, Gij zijt mij van Hem gezonden; ’k Weiger dus uw bede niet, Aan den gullen disch gezeten, Blinkt zijn deugd in ieder woord , Die bij al de huisgenooten Zamenfmelt in `r fchoonst akkoord, DE KLUIZENAAR, Plegtig bij elkaar verzameld Op het ftacig klokgeluid, Wordt hier dank en bede tevens ` Tot den Opperheer geüit. Weder ís de nacht verdwenen ; 't Uur vau fcheiden breekt weêr aan; Daar ziet eensklaps onze pelgrim Zijn’ gezel voor ’t wiegje ftaan; Voor het wiegje, dat des gastheers Een'gen, lieven zoon omvat. .... God! hij worgt het kind, zoo even - Nog des vaders grootfte fcha! Hier lag *t wreed misvormde lijkje ; Dáár ftond hij, die 't onrege Zag, Roerloos , of de poel der helle Gapend voor zijne oogen lag! Zulk een loon , voor zoo veel goedheid ! Roept zijn hart vol weemoed uits O ! waarom heeft niet Gods almagt Zulk eene euveldaad geftuic? - Spoedig tracht hij °t oord te ontvlugten., e Foltrende angst weêrhoudt zijn tre&n; Want de jongling volgt hem haastig , Langs het {malle voetpad heen, Krouklend over beek en ftroomen Was de weg, die voor hen lag; Daarom was °t, dat ’s gastheers goedheid Hen van eenen gids voorzag. Deze dient hun tot geleider Over eenen breeden vloed, Waar een bosch van eikenftammen Tut een brug verftrekken moet. Hier fcheen weêr de jorgling peinzend Op een nieuwe onmenschlijkheid , En den onbedachren leidsman Was een rasfche dood bereid. $ 533 534 DE KLUIZENAAR. Ach! hij nadert, grijpt en ftort hem In den diepen waterplas , Waar, in weinige oogenblikken, Hij een prooi der golven was. ’s Grijsaards toorn, ten top geftegen, Kent in ’t einde perk noch paal; Woede fonkelt hem uit de oogen; Gramfchap rooft hem ftem en taal. Booswichc! gilt hij; maar ..... de vreemdling Schijnt niet langer mensch te zijn ; Engelachtig zijn zijn trekken , En zijn kleed als fneeuw zoo rein; ’t Golft hem om de fchoone leden ; Stralen zweven om ’t gelaat, Dat, omgord met ferafsvleuglen , Op den pelgrim de oogen (laat. ` Schoon zijn toorn hem had vermeesterd , Houdt verbazing hem geboeid ; Daar zijn eerbied en verrukking Steeds met iedren polsflag groeie. Na een lang en plegtig zwijgen , Klinkt op ééns het fchoonst geluid , En het heerlijk wezen laat zich Dus op hemeltoonen uit: Heel uw leven, zoo vol reinheid „ Uw gebeên, uw (tille deugd, Opgeftegen tot den Hemel, Wekten dáár der Englen vreugd. ’ Wolkje, dat uw rust benevelt , Bleef ook dáár niet ongezien, Om de kalmte u weêr te fchenken, Kwam ik hemeftroost u bién, Kniel niet, zegt hij; °k ben flechts bode , ’s Hemels dienaar , zoo als gij: Wijsheids doel u op te klaren , Dit vergunde God aan mij. DE KLUIZENAAR, Hij; de Heer van al ’c gefchaapne , Ís ook aller werten Heer: Al de wereldwentelingen Loopen zamen tot Zijne eer, Door onkenbre middelwegen Wordt Gods raadsbefluit bewerkt : Vrij is wel des menfchen willen, „Maar zijn daden zijn beperkt, Alles moest de ziel u fahokken , Wat uw kortziend oog thans zag; Daár de fchijn van zoo veel onregt s Telkens in mijn handlen lag. Hoor! en voel, hoe hoogst regtvaardig ‘et Oordeel Gods voor allen zij! Slechts de hoop óp blijder toekomst Geeft aan ’t leven zijn waardij, Raadfels , hier niet op te losfen, Komen vaak voor °s menfchen geest, Met vertrouwen {til te zwijgen, Dit vereert den Schepper °t meest. Hoor ! de trotschaard , die in. weelde Pracht en glans zijn leven (leet 5 Die zijn gasten mild onthaalde, ' Maar °t alleen uit praalzucht deed ; Hij verloor met zijnen beker Ook zijne overdadigheid ; Gastvrij is hij nog den vreemdling „ Maar met wijs en vroom beleid, ’ Gier'gaards deur bleef fteeds gefloten ; Nooit werd d’ armen hulp betoond: Door ’t gefchenk moest ik hem leeren, Dat het weldoen wordt beloond, Met gevoel van zelfbefchaming Ziet hij thans den beker aan 5 Dankbaarheid wekt medelijden ; Nuttig wordt nu zijn beftaan. 535 536 DE KLUIZENAAR, En, gelijk, door °t vuur gelouterd , De erts gebroken en verzacht, En, van fmet en vlek gezuiverd , Reiner wordt hervoorgebragt 5 Dus ook hij, dien God zag treden Íu het effen deugdenfpoor ; Maar het afgebeden kleinood Ging nu al zijn pligten vóór. hd Daarvoor fparend , daarvoor zwoegend, Werd zijn hart van God verwend, En hij moest met driften kampen, ` Die hij nimmer had gekend. > Hoe veel ramp had zijn vertroetling Aan hun belden nog gebaard | *s Hemels wijsheid redt den vader, Want Hij neemt den zoon van de aard’ Gij alleen zaagt, Ave bij fneefde; Mij was deze taak beftemd ; Voor elk’ ander’ fcheen door ftuipen x Wichtje in d’ arm des doods geklemd. Nu erkent, in rouw gezonken, De arme vader zijne fchuld ; En Gods hand fchijnc hem regtvaardig , Schoon de fmart zijn ziel vervult, Maar, wanneer de valfche dienaar Weder huiswaarte was gekeerd , Hoe was dan de ramp zijns meesters Door zijn boosheid nog vermeêrd ! Deze nacht was door den fhoodaard Tot den roof zijns gouds beftemd; ‘En hoe ware eeu bron van weldaân Voor behoefte dan geftremd ! Te uwer leering fchonk de Iemel U, door mij , dit hooger licht, Dat, onwrikbaar, uw vertrouwen Voortaan zij op God gerigt | — DE KLU:ZENAAR,- 537 Nu ontrukeen zilvren vleuglen Hem aan ’sgrijsaards ftarend oog , En de Seraf fteeg al hooger Naar des hemels flarrenboog.. Zoo ftaarde eens Elia's dienaar, Vol verbazing, °t wonder aan , Toen zijn heer met vuurgen wagen Voer langs onbereden baan, *t Prachtig fchouwfpel was verdwenen, \ Vol ontroering ftond hij daar, - | En verlangend , dat hij mede Hemelwaarts geftegen waar’, Met een’ heilgen , flillen eerbied Buigt de pelgrim thans de knin, Om her offer zijner ziele Zijnen Schepper aan te biên. Heer! zegt hij, Uw wil gefchiede In den Hemel en op aard’! Mensch en Engel moeten juichen, Dat Gij aller Vader waart. Nu zoekt hij op nieuw de woonplaats , Die hem God verlaten deed, Waar bij °t overfchot zijns levens In de kalmfte godsvrucht fleet, Naar het Engelsch. eee eeen ee JONGSTE BERIGTEN, VAN DEN HEER We ELLIS, RAKENDE DE ZUIDZEE - EILANDERS, D. navolgende berigten zijn van den Misfionaris W. E Le Lis, die acht jaren onder deze eilanders woonde, en, zeer onlangs, te Londen, zijne reisbefchrijving heeft uitgegeven. De bevolking, vermeldt hij, is op de Sandwichs- eilanden veel verminderd. Toen deze vóór 5o jaren ontdekt werden , begrootte men dezelve op 400,000 bewoners, ELLIS meent, dat derzelver getal er tegenwoordig, op zijn best, 150,009 kan bedragen, De oorzaken zijn te vinden in de oorlogen |= 539 -JONGSTE LERIGTEN van TAMEHAMEHA, die deze geheele eilandgroep ain zijne heerfchappij heeft onderworpen; in befmectelijke ziek. ten, tweemaal door Europcfche fchepen aldaar eangebragt ; in het gebruik van fterke dranken , en in den kindermoord. < Vóór de komst der Europeërs kenden de bewoners alleen den avawortel (piper methysticum FORSTER 1),als bedwel. menden drank. „Dit gewas gedijt langzaam , was enkel bij de Opperhoofden,en ook bij dezen fpaarzaam ,in-gebruik. Men zette de plant te weeken, en dit aftrekfcl had weinig kracht, Thans worde dezelve gedistilleerd, en men ‘heeft. ook andere planten leeren distilleren; overal vinde men bewaarplaatfen van Ewropefche geestrijke dranken, en eene algemeene over- helling tot dronkenfchap is daarvan het gevolg. De kindermoord neemt in gelijke mate af, als het Chris- tendom toeneemt, Maar het is fchicr ongeloofelijk , toe hog verre de menfchelijke natuur in de onnatuurlijkfte barbaarsch heid kan ontaarden, ELLIS geeft daaromtrent eêne menigte narigten, tot dusverre niet in de bijzonderheden* bekend, De voornaamfte Opperhoofden- uitgezonderd , was de kindermoord bij alle ftanden, op alle de eilandgroepen , iets. gewoons. De meeste ouders in de geringere klasfen teelden - kinderen in menigte, maar lieten , op zijn meest, twee of drie, ja veci al flechts één het leven, Alle de overigen werden of tet- ftond, of inhet eerfle jaar na de geboorte omgebragt. Deels woórgde, deels begroef men dezelve levend. De bewoners der Gezelfchaps-@ilanden hadden evenwel nog zoo veel ge- voel behouden, dat zij het kind fpaarden, dat niet terftond op den eerften dag zijns levens was om hals gebragt. Had. den de bloedverwanten, de ouders zelve niet terftond, in „her- oogenblik der. geboorte, met elkander befloten, het onfchuldige wezen te flagten, zoo behield het meeste al Het Tevén. Daarentegen telde, op. de` Sandwichs -eilañ den, een kind reeds” dagen, weken, maanden, een jaat zelfs, en nog altijd hing deszelfs leven van de luimen det moeder of de gramfchap des vaders af Er trè” vèrmêlde eer tóotieel , van hetwelk een zijner medegénootéên ;-de zene deling YOUNG, ooggetuige was. De eilanders, bij welke hij woonde, hadden fechts ‘één kird, een’ welgemaakten jongen, Op zekeren dág kregen zij twist om het kint. De vrouw wilde niet toegeven, Daar neemt de onriscuurlijke vac der zijn Kind, legt het over zijne knie, breekt fer de rugs gegraat, en wetpt het fiervend der moeder toe! De zendeling, 4 RAKENDE DE ZUIDZEE - EILANDERS, 539 in woede ontfkoken , grijpt den man, voert hem naar den Ko- ning TAMEHAMEHA, en dringt bij dezen aan op ftraf; maar, zoodra deze vernam , dat de vader zijn eigen, en niet eens anders kind had gedood , ontfloeg hij hem terftond. Twee derden van alle de ter wereld komende kinderen were den vermoord. Misfchien was het getal derzulken nog grooë ter, naardien anderen beweren, dat van de vier kinderen flechts één in leven bleef. Maar, zoo men het op de elft neemt, welk een gruwel van barbaarschheid vertoont zich dan reeds aan onze oogen, wanneer men zich die reeks van jaren voorftelt, dat dezelve plaats- greep, of veelligt nog plaats grijpt! Immers_de zendelingen zullen ons wel niee willen diets maken, dat zij op alle deze eilanden reeds, door het Christendom, de aloude, ingewortelde gebruiken hebben uitgeroeid ? Daar incusfchen alles op de wereld zijne oorzaak heefr, mag men billijk vragen , “welke oorzaak er voor deze, in de geheele oude en nieuwe gefchiedenis , op die wijze onbekende, gewoonte mag beftaan, De bewoners der Marquefas - eilanden verontfchuldigden zich bij LLIS en zijne mecgezelleń met gebrek aan levensmiddelen, om welk te voorkomen dikwijls de kinderen geflagt worden, Op de Gezelfchaps.eilanden dragen daartoe het Areof - genoot- fchap en de familietrots het hunne bij. Gene is, gelijk men weet, eene verbindtenis tusfchen beide geflachten, welke de grooefte bacchusfeesten vieren, De fchoonheid der vrouwen ; tot zulk een verbond behoorende, mag niet door het zogen lijden, en alzoo wordt ieder kind, dat hier geteeld worde, gedoad, De familietrots, nog gruwzamer dan de Ewropefche Adeltrots, duldt niet, getuigen van- de gemeenfchap met eeh meisje van lageren ftand in wezen te-laten. Ook aande. haai jen worden de kinderen ten offer gebragt, wanneer deze gub- zige gedrogten aan de kust verfchijnen, waar men gewoon is; dezelve voor Godheden te houden. Immers dit werd. den Heere EL L1s verhaald, Maar wel het allermeest hébben de arme “kinderen dit lot te duchten, voor zoo verre zekere traagheid, afkeer van allen arbeid, weêrzin in het oppasfen eh verzorgen van een ziekelijk kind, vrees voor de bezwa- ren, welke hetzelve, bij het verhuizen van het-eene naar het andere dorp, veroorzaakt , hoofdtrekken zijn in het kae rakter: dezer zelfzoekende en naar genot ftrevende eilanders. Alleen omdat een fchreeuwerd kind het ongeduld der bar- baarfehe moeder gaande maakte, werd- in de hut, die zij bes 540 JONGSTE BERIGTEN , RAKENDE DE ZUIDZEE - EILANDERS; _ woonde , een gat gegraven, en het arme fchepfel daarin ver- flikt. Vader en moeder trapten, met de iĳsfelijkfte onge- voeligheid, den grond vast ineen, die hunnen vermoorden zuigeling dekte, en konden de hut blijven bewonen, die hunne wandaad verborg! Wat is het geweten, mag men vri- gen, wanneer zulke gruwelen het niet doen opwaken; wan. neer het hart vóór derzelver aanvang niet klopt, en ma bet volbrengen zwijgt? . «eve WONDERWERK BĲ HET ONTSTAAN DER JEZUITEN , TEN JARE 154% (Surrus, Comment, hist, ad ant. 1541.) et fchijnt, dat God zelf, door een wonderwerk , tijdens het ontftaan der Societeit, geftaafd door de Gefchiedfchrij- vers, heeft willen kenbaar maken , wat men van dit Genoot fehap te wachten hebbe, Zij verhalen; dat, weinige maan- den na de vestiging dezer nieuwe Orde, zich eenskiaps, in verfcheidene gewesten van Europa, eene verbazende menigte van buitengewone fprinkhanen verhief. Eerst waren zij klein en zonder vleugelen; maár van lieverlede kregen zij er vier, en verkregen zij de grootte en lengte van een’ vinger. Zj waren zoo ontzettend in getale, dat zij fomwijten wolken vormden ter lengte van eene mijl; en deze wolken waren zoo dik, dat het licht der zon er door verduisterd werd, Deze infekten rigtten alomme eene groote verwoesting mm, verflindende alles, wat op aarde groeide, tot aan den wortel Zij vlogen boven de boomen, de huizen en de boogfte gè bouwen, van waar zij zich met kracht nederftortten op bet koorn en op alles, wat de grond voortbrengt tot onderhoud der menfchen. In ’t kort, federe de plaag der fprinkhanen, door welke God Pprarao en de Egyptenaars ftrafte, bai men geene zoo groote ondervonden, Zij verteerden alzoo; zonder dat men daarin konde voorzien, den geheelen ‘oogt; en het was niet dan bij ‘het einde van den herfst, dat zĳ flierven, achterlatende eene verbazende hoeveelheid kleine zwarte eijeren, welke in het volgende jaar een oneindig geti wormen voortbragten, die den zwijnen tot voeder verftrekten. Bij deze bijzonderheid voegen wij eene andere, dezer de gen in een Fransch dagblad vermeld: _ Het graf van den H. FuBIN, onlangs te Lgop onudekt, Digitized by Google WONDERWERK BĲ HET ONTSTAAN EER JEZUITEN, §4I heeft een Mirakel verrigt, ten behoeve van eene vrouw, finds lang aan her ziekbed als gekluisterd, ten gevolge eener kraam. Mejufvrouw AGUETANT wandelt thans weêr even vlug daarheen, als zekere leeuwerikken konden vliegen ‚door den H. JULIEN van het fpit verlost, waaraan zij gebraden werden, De miraculeuze gebeurtênisfen, welke zich federt weinige jaren zoo zeer vermenigvuldigen, zullen waarfchijn- lijk door het Ongeloof wel niet meer betwijfeld worden. De opwekking der kinderen van rc NATIUS levert, in allen ge- valle, een ontzettend bewijs ten voordeele der Mirakelen, BESCHRIJVING EN AFBEELDING VAN HET STOOMGE WEER , DOOR DEN HEER PERKINS UITGEVONDEN, D: Heer pEerxKiNs heeft zijne, reeds aanvankelijk met zulk een gelukkig gevolg aangewende , pogingen tot volma- king en uitgebreidere toepasfing van den ftoom op d€fchitte.” rendfte wijze bekroond gezien door eene allerbelangrijkfte uitvinding. Daar het publiek zeer veel belang heeft gefteld in de proefnemingen met het ftoomgeweer of ftoontroer , hebben wij geene moeite gefpaard, om nopens de bewerkeuiging van dic ‚wapen de meestmogelijke berigten in te winnen. Wij maken derhalve geene zwarigheid , den lezer te verzekeren, dat hij zich veilig kan verlaten op de naauwkeurigheid van al hetgeen wij hem aangaande de inrigting en het zamentftel van dit werktuig der vernieling en des doods zullen med2. deelen, De Heer PERKINS heeft, gedurende een’ geruimen tijd, zich bezig gehouden met de vervaardiging van dat geduchte wapen , °t welk, indien het eenmaal in gebruik geraakt, de hedendaagfche krijgskunst geheel van gedaante moet doen veranderen, en een’ grooten invloed zou kunnen hebben op het lot der volken, De proefnemingen, die met hetzelve reeds gefchied zijn, hebben plaats gehad in de tegenwoor- digheid van den Hertog VAN WELLINGTON, van den Generalen Staf, van de Officieren der Genie en Artillerij , in één woord, van allen, die in flaat zijn, om er met kene nis van zaken over te oordeelen, Na eenige voorberei- dende proeven, loste de Heer PERKINS, met korte tus- fchenpoozingen, eenige fchoten, dezelve rigtende tegen eene MENGELW, 1826, NO, Il. Na ` bd $ 542 ‚ BESCHRIJVING EN AFBEELDING ijzeren plaat, die zich op omtrent, 150 voet afftands be. vond, daar de plaats, waar de proefnemingen gefchiedden, geen’ grooteren afftand toeliet, Toen hij den ftoom bij de laagte drukking gebruikte, werden de kogels geheel plat, en berstten, bìj eene hoogere of zwaardere drukking, in duizend ftukken, Men plaatfte vervolgens, op denzelfden afftand van het geweer, twaalf greenenhouten planken van een’ duim dikte, die in fponningen floten, en een’ duim af- ftands van elkander verwijderd waren; de kogel drong door elf planken heen. Men fchoot ook tegen een blok hows, cp hetwelk men eerst met gewone fnaphaankogels gefcho- ten had, en men bevond, dat alsdan de kracht van den ftoam gelijk ftond- met die ‚van het beste buskruid, Men maakte dezelfde opmerking bij het fchieten op eene ijzeren plaat, ter dikte van een’ kwartduim, De kracht van den kogel was flechts omtrent goo pond op elken vierkamen ete terwijl men dezelve„ zonder gevaar, driemaal had kunnen vermeerderen. Tot dusverre wedijverde de ftoom zonder nadeel met het buskruid, en zulks met honderdmaal minder kosten. Bij voorbeeld, er zouden 250 musketfcha. ten. noodig zijn, om hetzelfde getal kogels af te Schieten, die ber (toomgeweer kan losfen, dat is, ten minte 25o ia eene minuut, of 15,oco binnen het uur; hetgeen 15,000 Schoten met kruid in het beftek van een uur zoude verc- fehen. De (toom breng: deze uitwerking te weeg met vijf mudden kolen, Het verfchit in prijs tusfchen 15,0200 fcho. ten kruid en vijf mudden kolen is ligtelijk te berekenen. Ik moet thans doen opmerken, hoe zeer dit ontzettend werktuig van vernieling alles overtreft, wat men van gè wone fchietgeweren kan verwachten, De kogels, die men wil affchieten, worden geworpen in een’ koker of trech- ter, waaruit zij op de geweerkamer vallen met dezelfde fnelbeid, waarmede men eene kleine handkruk kan om- ` draaijen. Vervolgens ontfchroeft men die kruk mer de klep, en de loop heeft met den ftoom gemeenfchap door een foortgelijk werktuig, door middel van een rad, waarin de loop is vastgefchroefd, Eene buis, die een’ enkelea ftraal vormt, is in de fpil van dit rad gefchroefd, (Et: zijn vele dergelijke ftralen, zoodanig ingerigt, dart zi flechts aan één rad fchijnen te hechten, derwijze, dat, bij de omwenteling van het rad, ieder dezer ftralen , beurt om beurt, loodlijnig op het geweer gerigt is.) Ieder VAN EEN STOOMGE WEEK, 543 buis heeft, waterpas met den loop, eene klep, waarop tweeënvijftig kogels laten, en eene fchroef , die de opening of het buvenéinde der buis fluit: Toen deze buis loodlijnig werd į vielen de kogels, bij het openen der klep, van zelve in den loop, én werden, één voor één, afgefchoten met haauwelijks merkbare tusfchenpoozingen , dewijl men flecht: ééne minuut noodig had, om er 1000 door heen te drijven; Het geluid van dien fchoot was gelijk aan dat van den don. def, en vermeerderde nog den indruk, welken die verwons derlijke toeftel bij de aanfchouwers verwekte. Nadat men twee dergelijke fékoten gedaan häd tegen de Ízeren pladt, waarop de kogels wijd en zijd in ftukken berstten, plaatfte men; waterpas, tegen eén’ tigchelfieenend muur, eene greenenhouten plank van omtrent twee voet breedte, èn rigtte daartegen den loop van het geweer, ter- wijl men, te gelijker tijd, aan hetzelve eene ligte zijdes lingfche beweging gaf. De Kogels vlogen door de plank heen, van het eene einde tot het andere, met de grootte tegelmatigheid en zeer kleine tüsfehenruiten, De loop van het geweer kan in alle figtingen geplaatst worden; gelijk de pijp eener brandfpuit. Dus zou zulk een geweer van het gewone kaliber, binnen eene of twée fekondén , eéné com pagnie infanterij, die men aan hetzelve, in linie, zoude te. genftellen , ter neêr fchieten, en bijna driemaal meer kogeld losfeñ, dan negentig menfchen zouden kunnen doen met vooraf geladene gewone geweren. Het zoude, gelijk men ligtelijk kan nagaan, onmogelijk zijn, voor zulk een’ vol. kaan de geweren op nieuw te laden: wat zoude het dan zijn, Indien vijftig fltoomgeweren te gelijker tijd werkten? De ontzettende kracht, met welke de kogels worden uitgedre- ven, vale dàn vooral in het oog ; wanneer men dezelve af- fchiec tegen een’ tigchelfteenen muur van achttien duim dikte. Eene enkele losbranding maakte in denzelven een gat van een’ voet middellijns- en negen daim diepte: en dit gefchied. de flechts met looden kogels; de ijzeren kogels gouden door den muur zijn beengedrongen. De Engelfche Regering heeft de aandacht gevestigd op die geduchte werking van den ftoom, en hare belangftelling in dezen Zal voorzeker niet zonder gevolgen zijn. Tien ffoom. kanonnen zouden op eên flagveld ‘de kracht uitoefenen ván tweehonderd, op de gewone wijze ingerigt; een fchip van zes ftukken zou, alleen, gemakkelijk befand zijn tegen een Nn a 4 544 BESCHRIJVING EN AFBEELDING van vierenzeventig; en, bijaldien van de vijfhonderd kogels, welke een dier geweren elke minuut zoude affchieten , flechus één op de twintig raakte, zoude men, met tien ftukken ge fchut, honderdvijftigduizend -menfchen elken dag kunnen doodfchieten ! 1! ..... Maar het vermogen van een’ bijzonder perfoon is niet toe- reikend, om de proefnemingen in het groot te doen, De Heer PERKINS zou volmagt moeten verkrijgen, om zulks ten koste van de Regering te ondernemen,en tevens in fat geteld moeten worden, om zijne uitvinding te volmaken; want bet is buiten allen twijfel, dat-het gebruik van den ftoom, hoe verwonderenswaardig- het nu reeds zij, nog in zijne kindschheid is, Als eene bijzondere eigenfchap van het ftoomgeweer ver: dient. nog opgemerkt te worden, dat bet boven andere wi- pens het voordeel heeft, om de verdediging gemakkelijker te maken, dan den aanval, Bij voorbeeld, eene vesting zal on- winbaar gemaakt worden. Zelfs vooronderfteld, dat het mo- gelijk ware, er eene bres in te maken, te midden van het vuur van dusdanig gefchut, zoude het onmogelijk zijn , de- zelve te beklimmen. De veranderingen, die deze ontdekking kan te weeg brengen, gaan ongetwijfeld verre boven de bès rekening van ons kortzigtig verftaad.. BESCHRIJVING DER TEGENOVERSTAANDE AFBEELDING. Fig. 1. A. Geweerkamer, waardoor de loop geladen wordt B. Draaikruk, waarmede men het werktuig beftuurt, "t welk met de geweerkamer gemeenfchap heeft, en de kogel vit de kokers C. C in den loop voortftuwt. C. C. Kokers , welke de kogels bevatten, en waaruit zij €e! voor een in de geweerkamer vallen, wanneer men de de kruk B beweegt. D. Loop, die omtrent zes voet lengte heeft, E. Drukfchroef, waardoor de kruk wordt gefpannen. F. Mik, waarmede men het geweer kan opheffen en dots dalen, en waardoor men aan den loop fchier alle rigting?” kan geven, die men wil, G. Klep, waardoor de ftoom van den ketel wordt agè bragt, en waarin de buis geplaatst is, die mét den loop é* ~. meenfchap heeft. H. H. Een uitftekend middel, waarvan de Heer PeR KIS’ zich bediend heeft, om de buizen derwijze met elkander * VAN EEN STOOMGEWEER, 545 vereenigen, dat zij de drukking wederftaan, Men ziet de ver- eeniging van de buis, die van den kerel uitgaat , met die van de geweerkamer, Fig. a. De kogel, alvorens hij in den loop gedaan wordt, Fig. 3. Gedaante van den kogel naar de.zijde van het ge- weer, wanneer hij afgefchoten is tegen eene ijzeren plaat, die op honderd voet afftands van het geweer verwijderd is, en plat is geworden door de kracht vaa den fchoot. Fig. 4. Gedaante van den kogel aan de zijde, waar hij de ijzeren plaat getroffen heeft. VERSLAG VAN EEN MIERENGEVECHT, ‚ (Uit het Bulletin des Sciences naturelles.) aar ftonden (dus verhaalt de Heer HANHART, als oog= „betuige) twee legers, zamengefteld uit foldaten, van weder- zijden in eenparige uniform gekleed, en, naar het fcheen, in de.krijgskunst wel ervaren, Het eerfte dezer beide legers trok voorwaarts in eene zeer uitgebreide linie, geflankeerd door ®r{cheidene korpfen in bataljon carré, om deszelfs marsch te beveiligen, Het tweede, nog (terker dan het andere, trok tegen den vijand op, eene foort van referve op zijnen rege tervleugel achterlatende ; verwijl de linkervleugel onderfteund werd door een korps , tweemaal fterker dan het andere, Ale deze troepen avanceerden in de grootfte orde, en zonder im- mer de gelederen te breken. De refervekorpfen namen geen deel aan het gevecht: terwijl de regtervleugel post vatte, poogde de linker den vijand te overvleugelen, De beide le. gers vielen elkander met hevigheid aan, en ftreden langen tijd, zonder dat de dubbele linie van batalje gebroken werd. Eindelijk ontftond er wanorde op verfcheidene punten, én men ftreed met elkander in afzonderlijke partijen ; tot dat, na een zeer moorddadig gevecht, gedurende bijkans vier uren „ een der twee legerkorpfen genoodzaakt werd den aftogt te flaan , terwijl, bij wijze van ftormloopen, de vijand zich van zijn kamp meester maakte, Van wederzijden weren er zeer vele gevangenen en dpoden. —& Deze -groote veldflag had plaats zusfchen twee nesten roode en zwarte Mieren, Bij- zonder opmerkelijk was het, te zien, hoe deze infekten we- derzijds gevangenen maakten, en hoe zij hunne gewonde kleur. gehooten maar derzelver eigen nest vervoerden, Hunne ge- 546 VERSLAG VAN EEN MIERENGEVECHT, hechtheid aan laatstgeno@mden ging zoo verre, dat de tosfé Mieren, dezelve in hunne nederlaag met zich voerende , zich lieten dooden door de zwarte, zonder zich te verweren , liever dan den dierbarën last, dien zij tofschtên, los te laten. PAUBELIJKE ONFEILBAARHEID, MN iaaiend DE XIV bad den Abt GALI1ANi gelztt, nopens de gefteldheid der lava en de vorming van den /z- fuvius,ter plaatfe zelve navorfchingen in het werk te ffellen. GALIANi bezat geen vermogen, maar voldeed, zoo veel in hem was, aan dit bevel, en zond den Paus eene groose kist met delfftoffen, op welke men, bij het openen, dit briefje vond: „ Beveel, dat deze fteenén brood worden!’ De Paus lachte. Onmiddellijk fchreef hij hem; „ Het verblijdt mij , dat gij mijne Onfeilbaarheid niet in twijfel hebt gerrokkens Mij, als Opperhoofd der Kerke, komt het toe, deze plaats naar behooren toe te lichten, en dit doe ik mics dezen,” Bij dit antwoord was, als verklaring, eene aanwijzing gevoegd van eene aanzienlijke jaarwedde, NAPOLEON'S OORDEEL OVER WELLINGTOË ÈN ÖVER KONING FERDINAND. Kapitein MAITLAND, die het bevel voerde over de Bel- lerophon, vermeldt het volgende: „ Nooit heb ik BON A- PARTE hooren fpreken over den veldflag van Waterfos, noch hem eenige oordeelvelling hooren uitbrengen over den Hertog VAN WELLINGTON; maar, den Generaal pee TRAND vragende, wat NAPOLEON van den Hertog dacht, antwoordde deze mij: …„ Parbleu! ik kan u dit zeggen , na- ø genoeg in dezelfde bewoordingen als hij tot mij bezigde: ø WELLINGTON fs, met opzigt tot het befluur eens le- gers. mij volkomen gelijk, met het voordeel daaténboven p van meer voorzigtigheids te bezitten.” „ FERDINAND,’ zeide NAPOLEON op St. Helena eens tot LAS CASES, „ moge, in zijne woede, zijnen „ fchepter met beide handen vasthouden, hij zal denzelven » nog eens, bij zijn leven, hem zien ontglippen van tus- æ fchen zijne vingeren a's eene naald.” NE EEUWIGE VREDE, - 347 DE EEUWIGE VREDE, Ea winkelier koog tot uithangbord: IN DEN EEUWIGEN YREDE, en liet tevens op hetzelve een Kerkhof fchilderen, Dit is niet zoo mal verzonnen! Waar de gelijkheid volko« men is, daar kan geene mededinging plaats grijpen, VRIJE NAVOLGING, VAN HET ENGELSCHE VOLKSLIED , RULE BRIe TANNIA: When Britain first , at Heav’ns command, &c. (*) r T oen Neêrland zich , door ’s Hemels hand, Ontworftelde aan der Zee gebied, Was dit de vrijbrief — de vrijbrief van bet Land, En hemelfche Englen zongen 't lied: » Neêrland ! wees magtig — wees magtig op den vloed | » De Vrijheid zij altijd uw hoogfte goed!’ Als elders ijzren dwinglandij Den Volken heil ontrooft en hoop, Staat gij gelukkig — gelukkig, blij en vrij, De nijd en *t voorbeeld van Euroop. » Neêérland! wees magtig ,’ enz. 't Is de Oceaan, die u omagmt, Uw vlaggen voert naar °t eind der aard’; ‚Hij is °t, die magtig — die magtig u befchermt, Zoo ‘vaak u dwinglandij vervaart. » Neérland |! wees magtig ,” enz. Twee Mogendheden, groot en trotsch, Vereenen zieh tot uwen val: Gij ftaat verheven — verheven als een rots, ` Bij `t bruifen van de golven, pal, » Neêrland! wees magtig,” enz. C*) Sommige uitdrukkingen dezer navolging pasfen zekerlijk naanwelijks meer op onzen tegenwoordigen toeftand. Onze magt ter zee en onze handel zijn grootelijks verminderd ; maar onze ligging is nog dezelfde , en in de wisfelval- ligheid der ondermaanfche zaken, is ook de herkrijging van den fchepter des Oceaans voor ons niet onmogelijk, Men befchouwe dit lied dus, in dit opzigt, als omtrent vóór ruim honderd jaren gedicht. Doch wij hebben die magt toch cenmaal bezeten; en war onze vrijheid betreft, dege bloeit onder onzen tegenwoordigen Regeringsvorm gewis niet minder, dan ten tijde der Repu- blick. Ja boe verze het overige waarheid behelst, moge de Lezer beoor- deelen. 548 VRIJE NAVOLGING VAN EEN ENGELSCH VOLKSLIED, Geen vreemdeling velt u ter neér, Neen! al de kracht, door hem verfpild , Brengt fteeds in nieuwen — in nieuwen luister wete Het Vorftenhuis , door u gewild. » Neêrland ! wees magtig,’ enz, Uw wimpel waait, van waar in °t Oost De Zon verrijst, tot waar ze zinkt; Waar zij den Aardbol — den Aardbol fchroeit en roost, Tot waar de top des ijsbergs blinkt. „ Neêrlandt wees magtig,” enze Uw velden fiert het golvend graan , Uw malfche weiden ’t loeijend vee; Met goedren zijn uw — zijn uwe fteén belaia, Met handelfchepen uwe reê, „ Neêrland! wees magtig,” enz. 