VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
. CARTE. ` t Maar zo gy ons niet. meer geeft, dan u behaagt, dat zal waarfchynelyk te weinjg zyn. en Jo l HESP.. on. en En zo gy van ons neemt, wat u behaagt, dat zal waar- fchynelyk te vael-zyne se g Tv CARTH. - EE: Wy hebben ons zelven , tot ulieder voordeel, in diepe Chulden.geftoken. Dankbaarheid moest u beweegen onze eisfchen in te. volgen. W WW rr, DESp, Weest opregt, myn Heegen! hebt gy dit gedaan om on- zent wil, of om uwent wil? maar laat het om onzent wille zyn: wy willen dit uw volk rykeïyk vergoeden; wy wil- len met al onze magt voor hun werken. Het grootfte deel van al den winst van onzen arbeid viel altoos aan u te beurt. Laat dit op dien voet blyven., Brengt al onzen handel in uwe havens over, gelyk gy gewoon zyt, Zet al de Waareu,die gy ons opdringt om te koopen, op dien prys , welken het u behaagt: maar berooft ons niet van een voorrecht, waarby uw volk, as de grootfte waarborg voor haare vryheid, met recht zoo hoog opziet: laat ons ons eigen geld geeven en inwilligen. : CARTH | Wat hef voordecl van uwen handél betreft: dit moge voor onze Íngezetenen in ’t algemeen van eenig. belang wee- zen. Maar wat helpt dat tot de behoeften van den ftaat ? Wy zoeken een voordeel, welk.beftendig en onverminderd in den fchatkist vloeit. Wy bekennen ons niet te verftáan op de kunst van uw geld, by wyze van circulatie, deor het ganfche lichaam des volks, im den {chatkist te brengen, HESP, |! i Dit fchynt zo; anders zoudt gy zeker wel te vrede zyn , gm het zo te ontvangen, gelyk gy het ontvangt, op de best mogelyke wyze , tot het welweezen van het alge- meen. CART, \ aga CARTHAGO, EM HAARE VOLKPLANTINGEN, Bt T CARTH. "tr Geen wy reeds hebben, behoeven wy niet meer te eisa fchen. Meer, myne Heeren! meer moet ’er zyn4 = ER dat regtftreeks ! , , , H E 8 P Hierin kunnen wy niet bewilligen, NONE St CARTH. Dan zullen wy u by G—~d, dragonders op ’% lyf zen: den, tot dat gy bewilligt, HE SP. Hoort ons toch wat wy te Hoort toch om ons beider wil. : a i CARTH. > Voltrekte gehoorzaamheid Onderwerping zonder voorwaarden —- en uw geld —- dit moeten en willen wy hebben. , - a HESR, - :Koomt dan, en haalt het. Ei Heeren bedenkt. | zeggen hebben. En dus zond Carthago Vlooten en Legers uit, en vetfpil- dè, in vyf jaaren , zoo veel van haar eigen geld , als zy ver- wagt ‘had, in honderd jaaren, van hunne Volkplantingen té trekken. , A Kä l oi Uit het Engelsch. D d DE RYKE MA Ne …_‘Oosterfche Vertelling. t. ` . (Naar het Fransch van Madame de LA FITĖ.) Een. ryk Man, welke den naam van ZUTA-ZARAK (*) droeg, en deezen naam verdiende te draagen, was, door erfop- volging, bezitter van tien mylen gronds in den omtrek; ck noemde hem den ryken. Man, en hy bezat alles, wat zyn hat verlangen konde. Het Kasteel, waarin hy zich ter woon ne- derzette, was op eene verheven rots gebouwd; en de toorn, dien zyne voorvaderen hadden doen oprigtef, reikte tot aan de Wolken. In zt middelpunt zyner bezittingen geplaatst, konde hy, met een opflag van ’t oog; "er de helft van overzien. geg Gi Dat is, a die den geesfel voors.” e DE RYKE MAR ` 293 &ag ging. "er voorby, of hy beklora zynen tooren , en van daar liet hy zyn oog gaan over zyne kudden en zyne Slaaven. Deezen arbeid belpiedde he: en, wen een hunner flegts ‘één oogenblik van zyn werk uitrustte, geraakte hy als van zich- zelven, en zyne gramfchap kende geene paalen meer. Vyftig geesfelflagen, door eene woedende hand toegebragt , was de fraf der geringfte mispas , en hy zelf! hy zelf! (chcr- te vermaak in ze toe te deelen. Welk een gedrogt was zuik een Sterveling ! Maar gy, A myn God! zyt regtvaar- dig! ZUTA-ZARAK, die op een zacht dons van zyn? vermoeidheid kon uitrusten; die uit Uwe handen tien mvlen nds ontvangen hadt, en een aantal van menfchen welken em voor hunnen Meester erkenden,en wien hy weigerde cen Vader te zyn; ZUTA-ZARAK wierd eensflags van zyn gezigt beroofd. Ondertusfchen beklom hy noch al zynen tco- ren, en voerde daar met zich , behalven de kwelling zyner ` blindheid, nog den fpyt van niet langer zyner Slaaven beul te kunnen zyn. O God! gy zyt regtvaardig : geduurende eene reeks van twintig jaaren kon geene vreugde zich eenigen toe- ang tot Zyn hart baanen. Alle bronnen van vermaak verleen- fen hem geen enkelen droppel; ze waren voor hem toe- eftopt. Alle de, dagen die hy leefde, indien zulk een bc- faan den naam van leven verdiene, kende hy noch ge- gondheid , noch vrede in zyn binnente. Hy dronk fteeds uit zyne goudene Schaalen de vrugt des zweets , dat van zyner Slaaven aanzicht afdroop ; dan, knaagende Smerten verfcheur- den zyn ingewand. Nimmer weêrgalmde, of zyne wooning , of zyn tooren, van gewyde liederen, die zyne oníchuldige en Ged- vrugtige Slaaven tot uwen troon, Ô Schepper ! deeden opryzên ; en by genoot den zoeten flaap niet,die den arbeid des Slaafs, nu van Zyn tirannisch toezicht bevryd, vêrgoedde. O! myn God! gy Zyt regtvaardig ; ik wil het aan alle Uwe Schepielen verkondigen ; Want ZUTA-ZARAK ‚terwyl hy zich alléén op den hoogften:top des toorens bevond, wierd door een Blikfem, die van Uwe hand uitging, getroffen, en eensklaps voor de voe- ten zyner Slaaven neêrgefort. Zy fchieten in menigte toe, omringen , beklaagen hem, en zenden tot U dit gebed op: ae Ach! dat de Blikfem , regtvaardig God! zyne ziel geraakt, „ EH in cene betere ziel hervormd hadde” Zoo luidde hun gebed. O: mensch, ’t is beter in deeze wereld, door God gelchaapen, een Slaaf te zyn, als deeze waren, dan met de ziel van eenen ZUTA-ZARAK Meester van duizend Slaaven te weezen. t 294 DE DOORN EN DE ROGS. DE DOORN EN DB ROOS, (Uit het Engelsch.) Het Menschlyk Leeven mag aangemerkt worden als een Haf waar in Roozen en Doornen groeijen, en wy zo dikmaals het fteeken van de laatstgemelden, als de verkwikkende geur der eerstgenoemden, ondervinden. Die uitlokkende overfcha. duwde wandeldreeven, die laantje$ , onder welker lommer wy de heete middagzon ontfchuilen, zyn niet zelden de fchuil- en verblyfplaatzen van haatlyke en fchadelyke Dieren, welke ons byten en kwetzen, als wy "er minst op verdagt zyn , en te midden van ’t vermaak wonden, —_— Gelyk het faar zyne Getyden heeft, gelyk Winter en Zomer elkander fteeds opvol- en, zo veranderlyk is de Staat der Stervelingen : gelyk de oofdftoffen dikwyls , door ftormen, en onweeren, ontfteld en in heevige beweging gebragt worden, zo is fe Menfchen ziel menigwerf In groote ontroerenisfe, tot dat de Zonnefchyn der Rede en Wysbegeerte aanbreekt, en die akeligheden “doet ope Kklaaren. === Ruifchende beekjes , kronkelende ftroomen, bevallige lystprieelen, en wat ook de verbeelding der Dichte, ren heeft uitgevonden , om een aangenaam verblyf.te maalen, gyn niet altoos de woonfteden van onvermengd vermaak, of ongeftoord geluk. e hooplooze FLORIO kwynde, eenige maanden lang, op de lusttyke oevers van de Severn ; hy klaagde over de wreedheid en, het onvermurwbaar hart van de fthoone ANNABELLA : hy klaagde zyn leed aan de wateren diens ftrooms, die, ongevoe lig voor zyne jammerklagten, voortvloeide : hy verzamelde de Lelien des velds; d zy waren zo wit niet als ANNABEL- LA: de reuk van de bloeiende Roos haalde niet by haar adem: ge Lammeren waren zo fchuldloos niet als het hart van zynę Beminde ` en haare Stem won het in welluidenheid van het fchoonfte veldmuzyk, Met der tyd, nogthans, werd FLORIO aan ANNABELLA door den Egtenband veréénigd, — de klagten des Minnaars houden op. Het bedrog der betove- Finge is verdweenen : en het voorwerp, ’t geen hy onlangs befchouwde, als hèt eenig zoekens-en beminnenswaardige on der de Zonne , ziet hy thans aan, met koelheid , onverfchi- ligheid , en wederzin: ’ Genot heeft de Roos în een Doom veranderd. ERNESTUS trouwde v meer om den afn zyner Ouderen ‚dan gyne eigene neiging, te voldoen, de beminnelyke CLARA , WIGf verftand , goedaartigheid en deugd, welhaast het hart van den oeten’ ERNESTUs wonnen :’t geen hem, in den aanvange lasts moeite en kwelling baarde, is hem allengskens een lust, ge- poegen en vermaak geworden. De.Doorn veranderde hier w een Saar, De DE DOORN EN DE ROOG. aps De rondsom zwervende Ligtmis, die de Roos zoekt langs de wegen van wetlooze liefde, die elke tedere plant , welke bin- nen zyn bereik komt, met voeten trapt, en van bloem tot bloem gaat om ’er het zoet uit te trekken, zal in ’t einde droevig verdwaalen, en op een bed van fteekende Doornen vrugtloos rust zoeken, In de recken der Eer. en Staatzugt, waar dikke wolken ` fleeds het fchynen der koesterende Zon beletten, en geene zag- te windjes (peelen, groeit de Roes niet, daar komen alleen - Distelen en Doornen voort: wier zaad de wind van Tweedragt , herwaards en derwaards, verfpreidt. De Roes wordt best gekweekt in den Hof der Naarftigheid , waar de grond niet te weelderig, en niet te zeer uitgeput is. Maatigheid ademt ’er de mildfte geuren; -daar woonen Gezond. beid en Vergenoegen. De Doorn vertoont Ter zich niet, of het altoos waakzaam oog der voorzigtigheid ontdekt de plant; en, fchoon het niet mogelyk zy alle Deornen te eenemaal uit te rooijen , worden ze belet den vollen groei te krygen. Naardemaal ’s Menfchen leeven een Hof is, in °t welke On- kruiden en Bloemen door een vermengd opfchieten en groeijen, zo is het onze pligt de Roos aan te kweeken ,: en op onze hoe- ` de te zyn tegen de vermenigvuldiging der Doornen. En hoe dor ook de grond moge weezen, welke ons ten deele valt, zal, nogthans, eene zorgvuldige en vlytige oppasfing niet wei- nig toebrengen, om den Hof aangenaam , ten minften bewoone baar, te maaken, DE TE LEURGESTELDE HOOGMOED. Loorwrz pe XIV vroeg Jop een allerernftigffen toon, aan cen ~< gyner Hovelingen , wiens onbegrensde Hoogmoed hy kende, Verflaat gy Spaansch? — Hy antwoordde, Neen Sire. — % Js jammer , hervatte de Koning. —- De waan boezemde hem in, dat hy , deeze taal fchielyk leerende, welhaast Afgezant aan ’t Spaan/che Hof zou worden. Hy lag "er zich, met alien ernst, op toe, en maakte zich dier Taale meester. Hier op weder ten ove verfchynende , verhaalde hy den Koning dat hy het Spaansch geleerd had. — Kent gy het, vroeg- de Vorst, volkomen , zo dat gy het met een Spanjaard zoudt kunnen fpreeken? —— Fa Sire! gaf hy te houden. Goed! zei de Koning, ik wensch 'er u geluk mede: dan kunt gy nu DON QUICHOT in °t eerfprongiyke leezen. NA RER IG T, en. Heere. ….. zy kennelvk, dat beide de door hem gezon. den Stukjes ons ter hand gekomen zyn: het eene zal ver- moedelyk by gelegenheid geplaatst worden d maar Tt andere ‚dat de Dwaalingen betreft, is ons wat te oppervlakkig voorgekgmct e "A? "Te? LUCHTSGESTELDHEID zr AMSTERDAM, MAI, Gë Bar: . Th: Wind. . >< Th: Wind. 29. 0-7139 [NEW 2a41wolk. H.z.b. 28. 7-6153 Zw. wolk. R, ES — D-AI4SÄ jammen 2 (rt, donker I7 < == 4-8I58EL Z zw. R. sc O-2[40§ Liens 2 ftonker ~ riseg IZtW zeer gw. R, 28. ri-8lar INNO 2 [ò h.wolk.H. Rs rale zoer Em, R. 24 29. 0-546 | N 3 |H. z. betre 184 — 4-8595] W ZW: wolk, R. ~ {— osl38i 2 |wolkig ~ $-6|St WS —_ R, 28..11-7/39 | O a Jo. beider . P en AO | W —— R. 39 — I1-2|51§ JOEN 4 ANJ — 8-0) 55 BAT ame D. — 10-543 NO 6 Ac 9-6143 ` — rR — 9147 |GNO 2, ee 11-O|46 $< — 8-860. | N ` oda ` Sa 51-8154 6 {wolkig en 8-5,46f HI 2 lemmer NL. ` Jo 11-2145 2 Je helder — 7-449 2 | — 9449 ZQ 4 berr. Sa — 6-458 (Nr 6. NK me GO. ER | 6 `. — 6-3 49E |NO ` 7 been 3-6 49k ONO 4 [~ iets R. 7-0 42E mn 4 — 85490 JE 4 jR. zber. 64 — 7-5425 INOtO 7 224 — 8-459}: W 8 |wokig — 7-739% OCH g jzeerzwek. — 8845 |WtZ 4 lo. heider — 7-5 38E" mmm 6 _ Aler ZtW A betr. Rbuiëa 74 — 9642 NO 4 |voetsdonker,„J__ gB6stzw 5 ‘donk RD sche 11-242 N 2 donker — 8-8 5I jZtO 4 eegen N o WZW o wolkig — 7-952 | Z JL R. Stil NO.o idonk. iets R. 24 — 7-5 ÓI zw 8 'zw.wolk.R. | W o donker — 9-249} WEN 106 Re ZZO "eeh betr. ` fag. 0-5 SOf: 6 jwolkig Z o jz botre gogJ & 1860! w œ bm betr. O > 2 johbank NL — 0-547i Z d |R. wolkig OtZ 1 jo. helder f 28. 9-749 |WtZ. 8.14lzw, Rbuiën ONO 2 betr. 264 — I1- 57 [WtN zo wolkig | NNO r fo. helder 29. ©-5 S59 | W 10 idoaker WZW 4 |donkeietsR. Ff o-ssoilzw e |R. ZUW 2 jaw. wolken 279 28. 11-8 59f|— 2 donker sg 8.12 lw, R. —- I I-7|53$ A mna ZZW 8 walkig — 31.760 , eenen R. WZW 68 |z. b. DH. 28 —I1-977 | W 2 Ízw. wolken ZW d jwolkiz ss It-4 61$) O o° [donker =en Ó | iets R, — 9-865314 2 W 2 iets R. z.b. WZW 5 fo. helder g9d 9-382” Wa Z6 |zw.w.DBRH W 2 Je, 11-456 ZW 12 lo. helder | Zë a [=e a — 11-7156 R |= zw. w.e eege A Jonk, iets R. 304 ` 11-1674 8 jietsR. e b. ZtO 48 DBR. donk, — III ST jam A donker R. | ZW wolkig [mm 8-958 W 3 |a ZZW 2 Z Als, betr. JIL mo SSES ZW el zw. R. ZZW 4 em, wok. R. (— 9-2155 NW a I R. , Séit nn | k I0 a — 7-7 W Bàn [zw.R. wolk, os dl geen (es g gd ZW za jzw, wolken 28, Ge aal d Den zr Therm. nam. 3 u. 47. Den rs Th.namzengu.in't N69. in'eZ.67 NB 3 — 'smo. 6 u. 26* 16 — ——— 34$ U. 63 2 — nam. 35u 454 II — —— Al H 66 233 UD 29 Hü — — 3 Â u. nog 79 1 MENGELWERK, ` ' ~ YOT FRAAYE LETTEREN,KONSTEN EN WEETENSCHAPPEN - BETRERRELYK. AANMERKINGEN OVER HET GEBED. e beste diénst, welker men den Godsdienst doeh kotia ne, is zulke bedenkingen weg te neemen , die het eend gedeelte, om zo te fpreeken, van deh Godsdienst met het andere doen ftryden, die de eene grondftelling van het ge- ` loof doen voorkoinen als tegen eene andere aanloopende, en den eenen pligt als den anderen om verre werpende. Met dit inzigt maakten wy voorheen ons werk (*) van te, too- nen, hoe het kwaad in de wereld beftaanbaar is met de goedheid en wysheid van den Schepper £ thans is ons ‘voorneeinen wederom , de Bedenkinge , tegens eenen ‘hoofdpligt vah den Godsdienst ingebragt, uit den weg te ruimen. a | Daar is geen Godsdienst in de wereld , welke het Ges bed niet beveele. De Heiden , de Jood, de Mahomethaan., zy allen flcllen in het bidden het hoofdwerk van den cera dienst, welken zy het Opperwezen bewyzen; en de Chris ten vindt, op elke bladzyde van het Euangclium, ‘het Ges bed hem op het ernftigst bevolen, en met de heerlykfte toe- zegging van verhooring aangedrongen; Lidt, en u zal gé- eeven worden, was herhaald de taal van Christus en zyue Apostelen. ` “Maar, van wat nut is het Gebed, daar *t zeker is, dat- God álles in de wereld, van derzelver grondlegging , ja var eeuwigheid af, voorgefchikt, en in die order, die aaneen- fchakeling , gebragt heeft, waat in wy den, loop der dinger hrafgebroken zien voortgaan; en dat de Opperfte wysheid daar in'de eenige voorfchriften van het beste gevolgd heeft. A at bait dan het Midden? zal het Opperwezen, op het ‘verzoek van een zó gering Schepzel, als zelfs de volmaakt- fte mensch is, zyn werk veranderen, en afwyken van die rhaatregelen , welken alleen goed, alleen zynen volmaakt- heden pasfend zyn? Is zelfs het beftaari, om God onze bes , geere Î C°) Algem. Vat. Læt. It Deel, Menpélw. Blad. 266, IV. DEEL. MENOEEW. NO: 8, 208 AANMERKINCEN eerte door het Gebed bekend te maaken, niet onteerend an het Opperwezen, als kende het onze behoeften niet, als ware het niet van zelf bereid ons wel te doen, en als wagtende het, even gelyk een trotfe dwaas , die zig op eene kinderagtige wyze verheft in andere voor hem ter neder gebogen te zien , alleen op die uiterlyke hulde van onzen dienst, ons aanzoek en onze onderwerping? Nog meer: blyke de nutloosheid van het Gebed niet ten aller- duidlykften daaruit, dat zelfs de treffendfte , opregtfte, en “vverigfte Gebeden zo dikmaalen onverhoord blyven; dat Get bidden der beste menfchen in den dringendften nood den meesten tyd hen daar niet uit trekt, en dat wel In de grootfte gevaaren , wanneer het , indien het Gebed ‘eenig vermogen had, van het grootfte nut wezen, en ' meest te pas komen zoude; daar, integendeel , wanneer de Gebeden al gevolgd worden van het geene waarom men ge- beden heeft , her duidelyk blykt , dar ber Gebed daarin een het minfte deel gehad heeft; dewy? de middelen, ge eel vreemd van het Gebed, waar door het ‘afgebedene vet- kregen is, een iegelyk bekend zyn. ER Deze bedenkingen verdienen wel eene oplosfing , daar in dezelve veel waarheids is. °t Is , immers , zeker, dat God alles van eeuwigheid naar de onveranderlyke regels want beste , volgens de voorfchriften zyner Volmaakte wys- heid, heeft ingerigt; dat ingevolge dier eerfte fchikking, dier eens vastgeftelde order , dier eens ingedfukte bewee- ging in het gefchapene, gedurende alle de omwentelingen ‘der eeuwen, alles voortgaat; dat, bygevolg, het bidden der menfchen geene verandering te wege kan brengen in den loop der dingen; en dat door verre de meeste Gebeden gee- ne verbetering ten opzigte des bidders voortgebragt wordt; ‘zo dat, om met het gros der menfchen te fpreeken , de meeste Gebeden onverhoord blyven. Dit alles is ontwyffelbaar zeker; doch beneemt niets van de verpligting tot bidden en het nut van ’t Gebed. In de eerfte plaats, is het Gebed eene natuurlyke aandoe- ning van de ziel op het gezigt van Gods goedheid tot ons. Even gelyk het befchouwen van die wonderen van groot- ‘heid, almagt en wysheid, welken de aandagtige geest des Wysgeers in de wereld ontdekt, in hem eene zoete , ja ver- ‘ruklyke, aandoening van bewondering verwekt 3 zo moet ‘hy die in de werken des Scheppers alomme de duidiykfte blyken befpeurt van goedheid en zorg vòor de Schepfelen; die de aarde befchouwt als de werkplaats, waar de Opperfte W A OVER BÈT CÉBED: 299 weldaadigheid aan het geluk haarer gewrogteh arbeidt; die in de gantche wereld niets ontdekt , of het ftrekt, zo niet regelregt, en openlyk, ten minften langs verborgene we- gen, tot welzyn van het gefchapene; die zig dus aanmerkt als een voorwerp van de goedheid.en zorg des: Allerhoog- fen: eene kragtige vreugde , eene verrukkelyke aandoening van liefde en bewondering omtrent het weldaadige Opper wezen gevoelen ;: en deze aandoening is de waare aanbid- ding, is het regte en- eigenlyke Gebed.. Het was, ongetwyffeld, op ‘deze wyze , dat onze eerfte Voorouders de Godheid hebben aangebeden, toen zy, in "tr Paradys geplaatst, alomme de blyken van Gods goed- heid aanfchouwden ; toen hun de geheele Schepping toe- lachte, en elk wezen hun des Scheppers goedheid verkons digde , wat zeg ik? deed gevoelen. Louter aandoening , louter verrukking, hebben hunne zieleń zig tot God ver- heft. Onuitfpreeklyk zoete traanen van dankbaarheid rok den uit hunne oogen , en. alles ademde ‚by hun , lofzegging en dankbaarheid. ze "e Menfchen ziel, Dech aangedaan van eenig- aangenaam voorwerp , brengt het lichaam in zekere beweegingen , wel- ken beantwoorden aan de aandoeningen der ziele ; zo fprin= ‘gen de leden op van blydfchap s zo lacht de mond; zo (laat de tong blyde klanken, Adam en Eva fpraken dan van Gods goedheid, en zongen zynen lof, óp toonen; welke de nog niet befchaafde maar ook onbedorvene nae tuur hun inblies. ə Maar is God goed, oneindig goed, genegen om allen zynen Schepfelen al het heil te fehenken y -dat beftaan: baar ig met het algemeene belang der fchepping? is God de beftierder van alles?: hangt alles af van zyne fchikking en regeering? — — Ach! ware het dan s Zyn wil, my ook dit of dat bepaalde goed te fchenken «> Of my van dit of dat kwaad. te verlosfen !” Dit is het onmiddelyke gevolg van de eerfte aandoening, die toute bewondering , liefde en aanbidding is,en tot cenen. eronâflag verftrekt, om te wenfchen „dat het. Opperwezen ons ook zekere bepaalde zegeningen wilde fchenken , maar altyd: onder deze voorwaarde, indien het mooglyk is. Zulk een Gebtd is niet anders dan de natuurlyke uitdrukking tener getroffene ziel , die ’t goede wenscht, die voor re kwaade beeft; eene uitdrukking, die dan ook zelfs plaats heeft, wanneer men weet, dat het begeerde goed niet vere ktegen „of het gevreesde kwaad niet ontgaan , worden kan. 39 $3 99 93 a an Ach ‚400 AANMERKINGEN an Ach! ware het mooglyk „ wilde God, dat ik dit of dat an Boed, verkreege! Ach! ware het mooglyk , wilde God, an dat ik dit of dat kwaad ontginge!’ Zo bad zelfs de volmaaktlte der menfchen „ de alleen Volmaakte Sierveling: Myn Vader! indien °t mogelyk is, laas dezen drinkbeker van my voorbygaan: doch niet gelyk ik wil , maar gelyk gy wilt. Myn Vader! inden deze drinkbeker yan my niet voorhy kan gaan, ren zy ik hem drinke, uv wil gefchiede! De Zaligmaaker. wist, wat ouvermydlyk over hem befchoren was; hy wist, dat die drinkbeker van hem niet kon voorby gaan; nogthans zyne ziel, tot den dood bedroefd, reeds de (merten der nagelen gevoelende, die zyne leden aan *t kruis begten zouden; reeds verzonken in de doodsangften en de folteringen der, onder de ge- weldige verwoesting , bezwykende natuur , wenscht bevrydte Zyn van dat lyden, roept tot God om werlosting; maar te- vens weetende , dat hy die fmerten ondergaan moest, dat het de wil was van zynen Vader „ en dat hy alle dingen ly- den zoude, en alzo in zyne heerlykheid ingaan , bewyst by Gode de verhevenfte hulde, door zynen wil aan Gods wil te onderwerpen; Myn Vader, indien deze drinkbeker van my niet kan voorby gaan , zonder dat ik dien drinke, uw wil „gefchiede ! Gelyk gy wilt., en.nies gelyk ik wil ! Zo is het. gebed eene zugt door cene natuurlyke aandoe- ning der ziel, veeltyds zonder dat "er de wil deel in heeft, een Godvrugtig gemoed van zelf afgedrongen; en dan plaats hebbende , wanneer men volkomen zeker is , dat het geen men: wenscht niet kan verkregen worden. In de tweede plaats: Het gebed, íchoon het den loop der dingen niet veranderen zal, is nogthans nit zynen aart wel “degelyk gefchikt, om, als een middel, te dienen ter verkry- ging van het geene waarom men bidt. Dit heeft byzonder- yk plaats, wanneer men bidt om die goederen , welken, volgens het zeggen van den wyzen JUVENALIS , wy van den Hemel moeten affmeeken, eene gezonde ziel in een gezond lichaam; de verbetering naamjyk van onze -zeedlyke vol maaktheid , om de welkede Apostelen , onder den naam van eestlyke gaaven, den Heiligen Geest, en diergelyken , ons Geveclen, bovenal te bidden, Wanneer wy bidden om de verbetering onzer zeeden, onze bekeering, de bevordering onzer zeedlyke volmaaktheid, onzen geestlyken welftand; moeten wy, zal ons Gebed dien eernaam verdienen , over- tuigd zyn van de alles te bovengaande nuttigheid dier ver- betering; wy meeten die opregtlyk en met allen yver begec- , ` IeM OVER PET GEDED. aer ren, Deze begeerte nu moet natuurlyk eene pooging voort- brengen om die te verkrygen ; en deze begeerte door een leevendig voorftel , dat de ziel is van een yverig gebed , on- der het bidden op nieuw opgewekt, op nieuw verleeven- digd , moet natuurlyk agtervolgd worden van vernieuwde en verdubbelde pogingen. En hier is het, dat men zig ten vollen kan verzekerd houden van de vervulling van deze toezegging des Heilands : Bidt, en u zal gegeeven wor- den; zoekt, en gy zult vinden; klopt, en u zal open gedaan worden. In de derde plaats: Het gebed is, gelyk reeds boven - zagen , de natuurlyke uitdrukking van eene Godvrugtige zicl. Het is dan de verhçvenfte hulde , die den mensch zynen Schepper bewyzen kan. Wat kan ’er gaan boven het ge- voel en de erkentenis, dat al wat wy zyn en hebben van God is; dat ons gantfche lot in zyne handen, en hy be- reid zy dat zo gelukkig te maaken als mogelyk is. Dit is het wezen van allen Godsdienst; dit is de waare aanbidding. Indien wy nu verpligt zyn God te beminnen boven alles, en Gode de diepfte hulde te bewyzen, zyn wy tot het Ge- bed verpligt, en dat zelfs in zulke zaaken , welken wy nieg weeten „of het in den weg zyner Voorzienigheid zyn zal ons te (henken, Al wat wy wenfchen, moeten wy van God wenfchen , hy alleen kan het ons geeven, en, zullen wy het ontvangen , van hem alleen zal het ons gefchonken worden. ` Dus zyn wy verpligt in alles God te bidden; om ’t goe- de te wenfchen zonder aan God te willen gedenken, is een foort van Godverloochening , eene twyffeling aan zyn be- ftaan of aan zyne goedheid, zo geen volflagene ontken- ning daar van. In de vierde plaats: Hoe meer wy aan God gedenken als den Almagtigen en Algoeden Schepper, als de eenige Dron. wel van alle heil, des te meer gewennen wy onze ziel tot God, Vrugt, des te leevendiger worden by ons de Godsdienftiee denkbeelden; des te grooter wordt onze liefde tot God; des te meer wordt onze zeedlyke volmaaktheid bevorderd, Ten vyfden: Het Gebed heeft eene natuurlyke kragt tot vertroosting in lyden , tat verligting In nooden , bemoedi- ging in gevaaren. De ziel, die zig in lyden tot Gad wendt, als rot hem, die magtig en bereid ìs tot redding, vleit zig met de zoete hoop van de mooglykheid haarer bevryding; zy befchauwt de Godheid als weldaadig , en haar alleen bezoekende ten haaren eigenen beste. Deze aan- ` Y3 | gee $03 AANMERKINGEN igten haar lyden; en de gedagte , van eene Godvrugige daad in het bidden te verrigten , Trek haar tot eenen troost, door haar te doen uitzien, naar de belooning der Godzalig- heid; een uitzien, dat ten minften het tegenwoordige ly- den vermindert , zo door de aandagt van het zelve af te trekken 5 als door een vleijend denkbeeld tegens een fmert- lyk over te ftellen. Op dezelfde wyze, doet het Gebed eenen dringenden nood en verfchriklyk gevaar kleiner hg, nen, door de mooglykheid der redding, en der bewa- ring, aan de zic! levendig te vertoonen, Wanneer de Held geroepen wordt om zyn bloed voor °t Vaderland te (pil len, en hy, in zo veele vyanden als ‘er tegen hem over ftaan, zo veele werktuigen ziet, gerèed om hem te vel- len, is het natuurlyk, dat het hart beklemd wordt, (de Held toch blyft een mensch, door kragtige banden aan bet leeven verknogt;) en dat alleen het befef van pligt hem doet fand houden: maar, wanneer hy zig dan tot God keert, zyne ziel ten Hemel opheft , zig met eene leeven- dige aandoening in de handen van zynen Schepper be, veelt, en met Vertrouwen eene gunstryke bewaaring af- fmeekt , wordt het gemoed vertterkt, het hart wordt vere wyderd , en de Held rukt, bemoedigd en getroost, den vyand, en in hem den dood, of den zegen , te gemoet. Eindelyk: Het Gebed, gedaan ten behoeven des nas ten, het welk fchynen moest het minst van alle gebeden ` eenige vrugt te hebben, fchoon het ten allerkragtigften in het Euangelium wordt aanbevolen , heeft eenen zeer fterken en heilzaamen invloed ter opwekking en verter- king der broederlyke liefde. Wanneer men om het wel zyn en de behaudenis des naasten bidt, wenscht men, dat die voordeelen hem geworden, welken °t voorwerp van ons Gebed zyn; en dit kan niet gefchieden, ten zy men hem reeds lief hebbe. Hoe meer die voorftellingen van liefde in onzen geest plaats hebben; hoe meer zy herhaald en daar door verleevendigd worden „des te fterker en te gemeenzaa- mer worden zy. Het is des onmooglyk, of hy, die daag- lyks bidt, gelyk het betaamt, ten behoeven van zynen nas- ten , moet zynen naasten hoe langer hoe meerder lief krygen. Zois dan het Gebed, fchoon het geene Natuurkundigt kragt hebbe om den loop der dingen te veranderen, of 't Opperwezen van zyne befluiten af te brengen , nogthans een zeer heilryk middel tot "e Menfchen vertroosting, be- maoediging, verbetering en volmaaking. Zo is het dan een ` ' voul- genaane voorftellingen verkwikken de gefolterde ziel, ver- OVER HET GEBED. 303 voornaam deel van den Godsdienst , en als zodanig te regt in de gewyde Schriften aanbevolen, en door alle de Heiligen in alle- eeuwen en Landen gebruikt. Maar, als wy het Gebed zulk eene zeedlyke kragt toe- fchryven , fpreekt hét van zelf, dat wy een waar Gebed bedoelen; een Gebed, daar in de ziel, en niet flegts de mond , fpreekt; cen Gebed voortvloeijende uit eene leeven- dige overtuiging en waare aandoening. Een Gebed, waar in het hart geen aandeel heeft, een louter Formulier, ydele woorden en klanken flegts voor ’t oor, hebben geenen in- vloed, zyn ontbloot van alle kragt. Even het zelfde zeggen wy van zulke Gebeden , als , hes laas ` maar al te gemeen zyn, en die men bygeloovige Ge- beden zoude kunnen noemen , by de welken men zig ver- beeld , verpligt te zyn, God om deze en geene Zegeningen aan te roepen, zonder zig te benaarftigen om van onzeu kant daar aan toe te brengen wat in ons vermogen is; Ges beden, waar by men God met de lippen genaakt, terwyl het Hart verre is. Zo ziet men menfchen , Godsdienftig ių de befchouwing, doch Godloos in de beöcffening, God daaglyks bidden , dat hy hun zynen Heiligen Geest geeve, dat hy hun trekke uit hunnen Natuurftaat , en overbrenge tot Christus, denkende, dat een zo regtzinnig Gebed ge- noeg is, terwyl zy van hunnen kant met alle magt arbei- den „om den Heiligen Geest uit te blusfchen , met hun Ge- weeten door de zonden te verfchroeijen, zig van dag tat dag meer en meer aan boosheden over te geeven „en zig tot dienaars der ongeregtigheid te maaken. "ls geen wonder, dat zulke menfchen bidden en niet verwerven, om dat zy kwaalyk bidden; en dat zulk een Gebed, dat eerder cer fpotten met God dan een waar bidden is, dat ten minften een louter zelfbedrog moet genaamd worden , onverhoord blyft, dewyl Reden en Openbaaring beiden ons leeren, dat het Gebed des Godloozen den Heere sen gruwel is. oo. WAARNEEMING WEGENS DE GORDE UITWERKING VAN DE SPIRITUS Z£THEREUS VITRIOLICUS, | ze (Clinical experiments and Histories, by FR. HOME.) Ke Stor, oud za Jaaren , kwam den 12 December, 1776, by mv. Ze was zedert vier Jaaren aan Epilepe ika toevallen onderhevig geweest, Deeze toevallen kwar - Y4 ` en get GOEDE UITWERKING VAN DE SPIR. ATHER. VITRIOL, ` en voeten. In den aanval was ze zonder gevoel „en had veele enver- fcheide Convulfive beweegingen. De aanvallen duurden omtrent een kwartier uurs „en kwamen dikwils op cen dag; ze klaagde over honfdpynen; ze had eenige Wormen ge- loosd, én had ook nog werkelyk tekenen van Wormen. Ik Schreef haar diensvolgens wormdryvende middelen voor; dag ziende, dat deeze niet aan de verwagting voldeeden, liet ik den ot December een begin maaken, met het gebruik van den cher, ten einde door dit middel , waarvan ze tel- kens een theelepel vol gebruikte , de Convulfive bewee- gingen tegen te gaan. mtrent drie minuuten na ieder gifte, begon haar Buik op te zwellen , en hard te worden, welk toeval echter bin- nen vyf minuuten wederom verdween. Den 27 December loosde ze een Worin, en den dag daarna nog een. Men befpeurde vervolgens geene toevallen meer; en liet har, eneezen zynde, heenen gaan. Eenige dagen daarna , kreeg ze zwaare pynen in den Onderbuik, en hevige Convalfien in beide armen. Ze kwam hierop weder by my , gebruikte den Æther; de toevallen bedaarden , en ze loosde , in twee reizen, nog een Worm. Ik befchouwde nu de Convulfive toevallen, als voortkomende van Wormen, die door den Æther gedood waren. Ik hebbe vervolgens in drie andere gevallen den Æther beproefd, waar de toevallen fcheenen door Wormen veroorzaakt te worden , en echter de Asher eene uitwerking had. Dit heeft my zedert doen denken , det het geval Epileptik geweest, en dat zig de Wormen ontlastten, wanneer de ziekte verminderde, zo als wy dit A t dikmaalen in andere gevallen zien. men telkens met duizeligheid, en groote koude in Handen ër AANMERKINGEN OVER HET BESTE VOEDZEL VOOR EERSTGEBOREN KINDEREN. DOOR JACOB VAN DER HAAR. ý het Jaar 1778 ftelde de Koninglyke Academie der fraaije Letteren , Wetenfchappen en Konften te Bourdeaur , ekne Vraag voor, betreffende het beste voedzel voor eerstgt- boren (Kinderen) Wondelingen, te beantwoorden voor den as Augustus 1781 „onder eene prysbelofte van 2000 Livres; dan de amtwoerden niet valdaan hebbende : belipot dat a HET BESTE VOEDZEL VOOR EERSTGEB. KINDEREN. geg ter Genootfchap , uit menfchenliefde ‚om dezen prys andere maal voor hét Va 1785 op te hangen. " De Vraag is in de daad van een onwaardeerbaar nut, en dubbel waardig, om by allen, die eenig beftuur over eerst- geboren Kinderen hebben, verftaan en begrepen te worden. Ieder weet „dat, helaas! niet zelden , by onze Vrouwen, het zog of de melk, om haare Zuigelingen te voeden, ont- breekt. Ieder weet ook , dat dit zog, fchoon een allerte- derst, fyn, dun vogt, waar in maar weinig Kaas en Boter gevonden word, evenwel het allernatuurlykfte en eenvou- wigfte voedzel is. De zogende Dieren leeren en bewys zen het zelfde. Ieder weet ook, dat deze Schepzelen in hunnen eerften ouderdom , volftrekt geen ander voedzel ge» bruiken nog verdragen kunner. Een Veulen, Kalf, Speene verken, Lam, Kat nog Hond, kunnen, nog willen de ge- woone broodpappen, welke aan jonge Kinderen doorgaans gegeven word, gebruiken ; zy kunnen ze ook niet , dan met gevaar, verdragen. Dan helaas ! het elendig menfchen kind , de arme Zuigeling! fchynt alleen , door den honger geperst , veroordeeld een voedzel te gebruiken waar van de geheele Natuur een afkeer heeft, en waar aan het onnozel Wicht, niet dan met gevaar des levens, gewoon word. leder weet ook, dat onze gewoone kinder-pappen uit meel, kruim van tarwenbrood of befchuit, met water en koeijenmelk gemengd of gekookt, min of meer dik en ge- bonden zyn. Dan deze pap , voor eerstgeboren kinderen en hunne tedere ingewanden onverteerbaar zynde, raakt, door de natuurlyke warmte van hun lichaam , ras aan het gisten , ryzen en verzuuren. Hier uit alle die elendige toevallen , waar over men zo dikwils hoort klagen, en aan welke zo vele onichuldige Kinders, haastig, of, zo zy fterk zyn, langzaam uittecrende , met eenen dikken windzuchtigen Buik, fterven. Dan het is hier nog, de plaats, nog myn oogmerk, om van de ziektens der Kinderen te fpreken, maar alleen, om een klein en allereenvouwigst berigt mede te deelen over het beste voedzel voor eerstgeboren Kinderen. Daar geheel of wel ten deele de zogmakende kragt by Vrouwen, ontbreekt; daar behoort de altoos gebrekkige kunst der menfchen, de Natuur, zo vecl immer mogely«, eenigzins na te ademen. Ik zeg, eenigzins na te ademen, want „om , buiten de vermogende medewerking der Natuur , zog of nrelk te maken, is onmooglyk. Aldus dienen onze pogingen gengt te zyn, om cen fyn, qeder vogt ep: voedzeł uit te vinden s het welk, hoe gebie 5 IS 306 . AANMERKINGEN OVER HET BESTE VORDZEL kig ook, nogthans het naast naar de Moedermelk gelykt. Geiten-en Schaapensmelk zouden er, wegens hunne dunte, het naast by komen : maar alzo deze Dieren alleen by groente en gewasfen leven, word deze melk, in de maag der Kindertjes, ras zuur, en verwekt, zo als genoeg be, kend is, oprverigheden , waar aan de melk van Vrouwen, die eenig Vleesch en Kueren gebruiken, niet zo zeer ondere worpen ís. koeije melk, als te veel Boter ert Kaas bevat- tende, is mede voor jonge en tedere Kinderen te zwaar, en met garstewater verdund, van een fcherp zuur worden den aart. Het beste voedzel voor eerstgeboren Kinderen, en het naaste naar de Moedermelk gelykende, beftaat, naar my- ne gedagten en ondervinding, eenvouwig hier in : Men neemt één drooge Friesfche beichuit, of even zo veel hard gebakken korst van Fransch brood, en dit fyn gewreven hebbende , doet men het zelve, in 24 Oncen re- genwater, een kwartieruurs kooken; daar na giet men het vogt dooreen zeef, teems of een lap van neteldoek „in eenen Steenen pot. Wanneer men dit vogt in den Winter „of op eene koele plaats of kelder, bewaart, ftolt het eenigzins tot eene dunne gelei, maar laauw wordende, is het in dunte aan water en melk gelyk, en kan, zelfs in deu Zomer, zonder eenig bederf, vele dagen, en in eene aangenamen {maak , bewaard worden. Twee of drie volle fpyslepelen van dit befchuit of brood- water, met eene lepel zoete melk en een weinig losfe fuiker gemengd , levert een aangenaam , wel voedend en ligt ver- teerbaar voedzel voor eerstgeboren kinderen , en komt, naar myne gedagten, het naast by Vrouwen melk ; kunnende alle 2. of a outen, tot de bovenftaande hoeveelheid of een weinig meer, dog niet te veel tevens , uit een Tuit-kan of met een kleine lepel, gegeven worden. Naar mate eerstgeboren Kinderen groeijen en ouder wor- den, kan men de hoeveelheid van dit vogt, of ook de melk, vermeerderen. En zo, niettegenftaande het gebruik van dit, zonder eenig ander voedzel , teere en gevoelige Kinde- ren evenwel met eenig ‚zuur, en met eenen groenen afgang, gekweld worden, dan moet men ze alle 24 uuren eenen doijer van een raauw hoender-ei , met een weinig losfe fui- ker geklopt, by kleine beetjes, en van tyd tot tyd , wanneer zy het meest fchreijen, ingeven. Dit willen zy doorgaans gaarne gebruiken; het (tilt hun gejammer, verzagt en ved hen; en is, zo veel ik maar vele ondervinding heb ope d'B | MEIKL 3 Ka VOOR EERSTGEBOREN- KINDEREN, : ~- -; gap merkt , eene Natuur- en dierelyke-Zeep., welke „by het zyys der Kinderen onder hunne pap vermengd , boven alle doop konst gemaakte Zeepen, te verkiezen is. IK zou over het nut van dit eenvouwig voedzel voor eerste geboren Kinderen, zeer konnen uitweiden , en eene menige te fterk doorftekende voorbeelden te berde brengen; maar een enkel geval zal, om de kortheid , misfchien genoeg zyn, om deze of geene moeder, welke het lezen mogt, daar van te overtuigen. ne Eenige Jaren geleden, deed ik, buiten deze Stad, by een Predikant, een Vriend van my, toevallig een bezoek. Ik vond zyne Vrouw, welke voor eenige weken van twee kloeke Kinderen bevallen was, zeer vermagerd , zukkelens de tevens aan eene groote verzweering in de eene botst, In de andere had zy een weinig kwalyk gefteld zog, en aldus voor hare hongerige zuigelingen, die met een fterk zuur gekweld waren nauwlyks iets te zogen. De. voorheen loeke en wel gevormde aangezigten van deze twee kina deren geleken thans naar Aapen. De Oogen en de Wan- gen waren ingezonken, terwyl het Voorhoofd , de Koo» nen, de Neus, dog vooral de Kin , geweldig uitftaken 3 fchreijende byna altoos , wanneer zy geene dikke pap of deszelfs lepel in den mond hadden. De hals van deze Kin- deren was lang, en zo mager dat men de Krop-flag-ades ren zag kloppen. De Ademhaling was fchielyk, cn de Buik zo dikt, dat hy verre boven de borst uitpuilde. De Armen, Beenen, dog vooral de lange Vingeren geleken naar dikke en dunne Zwavelftokken. Door het geweld, het welk de Ingewanden van de Borst en Buik moesten infpannen , om de zwaarte en menigte van- dikke Broods en Melkpap- maar half te verteeren, hygden deze Kinde- ren ongemeen; en zo ras zy,eene groote menigte ‘half verteerd Brood en gehotte Melk door den afgang geloosd hadden, fchreeuwde de mend wederom om nieuw voede zel. Zo dat laden en losfen een geduurig werk bleef. — a, ik ben zeer overtuigd, indien deze handelwyze by zwakke kinderen gebeurd ware , zy het tot dien ouderdom niet zouden gebragt hebben , en dat zo men hier, by de- ze Kinderen, aldus had blyven voortgaan, de dond ras gevolgd zou zyn. Myn eerfte raad was, de Pappot weg te doen, en aans ftonds een paar doijeren van cijeren met cenen vollen lee pel gemeene of boeren Stroop te mengen , en daar van geduu- zig een weinig in den huilenden mond van deze kinderen te oen p gef HET BESTE VOEDZEL VOOR EERSTCED. KINDEREN, doen , het welk zy greetig alleen, of met Befchuitwater gt. mengd , gebruikten. Hier na loosden zy, voor eenige weini» ge dagen , eene verbazende meenigte dikke vuiligheid, waar na de Buik flonk, het zuur, de groote honger, de rasfe Pols en Ademhaling enz: verminderden. Kortöm, al- Jes liep met dit tedere voedzel zo wel at, dat de oude Ba ker en de Vrouwen van het Dorp , die over het zogenaam- de kragteloze veedzel voor zulke hongerige Kinderen , zeer te onvreden waren, "Er over begonnen verfteld te fan, Geen wonder! deze Kinderen groeiden zo wel, dat ze als nog vry gezond en fterk zyn. A kan en moet dit kleine Berigt, veelal gefchikt om am deren aan te fpooren naar den prys te dingen, niet eindi- gen zonder te zeggen: Dat er door te veel en verkeerd Voed- zel oneindig meer Kinderen omkomen dan door de groote flag- ting der kinderziekte. ' En dit is, ontwyffelbaar , ook de re- den geweest, waarom de beroemde Bourdeauxfche Akademis- ten zyn aangefpoord , hunne Mensch-lievende vraag, in het hoofd van dit berigt gemeld, tot zulk eenen aanzienlyken prys , en voor het Oog van geheel Europa, by herhaling, tot het Jaar van 1785, uit te fchryven, ’ Hertogenbosch , den 1 de 1782. NATUURLYKE HISTORIE DER BOOMKRUIPERTJES, EN MUURKRIIPERTJES, CVolgens den Heer pE MONTBEILLARD , Medefchryver van den Heer DE BUFFON.) Reeds meer dan ééns hebben wy van Vogelen gefproos ken, die kruipende voortgaan , en zullen ze vervolgens meermáalen ontmoeten. Onderttusfchen is ’er een Geflacht, *t welk, by uitftek, den naam van Kruipertjes draagt. ZY kruipen, met de daad, zeer vlug op de takken, ’t zy op 't zy nederklimmende; dit doen zy ook langs balken „ de kan- ten met hunne kleine pootjes vasthoudende, In Bek en Tong verfchillen zy van de Spechten: van de Blaauwfpechs ten en Meezen alleen in de gedaante van den Bek „die veel langer en dunner , en veel meer geboogen is dan die der Blaauwfpechten; ook bedienen zy er zich niet van om oF - , l ,. en NATUURLYKE HISTORIE DER BOOMKRUIPERTJES, ENZ. ou den VE der boomen te kloppen, gelyk de andere gemet- e Vogels. , Verfcheide vreemde foorten , die tot het Geflacht der Boom- kruipertjes behooren , hebben veel overéénkomst met de Colibritjess en gelyken er na-door de kleinheid van Geftal te, door de fchoone kleur der Pluimadie , door den dunneu en krommen Bek; maar die fynder-en puntiger uitgerekt is, en een veel fcherper hoek maakt: terwyl die der Colibritjes bykans even dik is in de geheele langte, en zelfs cen wei- nig verhieven na het einde; daarenboven hebben de Boom- kruipdrtjes in °t algemeen veel korter Pooten, veel langer Vleugels en twaalf Staartpennen, terwyl men by de Coli» britjes ‘er flegts tien telt. — — Eindelyk hebben de Boom- kruipertjes niet gelyk de Colibritjes een Tong zamengefteld uit twee halve cylindrifche buisjes , die, op elkander gevoegd , één geheele buis uitimaaken, een eigenlyk werktuig van ademhaaling, meer overeenkomende met den tromp der in- fecten; dan met de Tong der Vogelen, Ten opzigte van de plaats , die de Boomkruipertjes en de Colibritjes op aarde bewoonen , doet zich desgelyks een groot verfchil op. De Colibrítjes {chynen bepaald te behooren tot het vaste Land van America : men heeft ze, egter -niet ge- vonden verder dan de zuidelyke Landíchappen van Canada, en op deeze hoogte is de ruimte der. 