VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Ik heb, in deeze Provincie , veelen geneegzen door alleen een ftuk van de geftampte wortel van het gewas, (waar wan ik ц ееп ftaaltje met het zaad zende (*) ) op Wyn te zete: ten „en inwendig te laaten gebruiken „ en te gelyk op Чеп eet ‚ (*) De Prenantbes van het Woordboek van MILLER: 6 Edit, Prenantbes autumnalis fiore dilate purpureo deorfum gutante Fes. Gemeenlyk de Ratejflangs Wortel gan Dr, wt, ` 7 t VAN DEN BERT VAN ZEN RATELILANG. €20 deet zelve eene Pap te leggen van de geftoote bladen van dezelfde plant. , Met dit eenvoudig middel wordt dikwils de geheele ge- peezing volbragt, als het weêr gemaatigd is , zelfs eenige dagen na dat de регіооп gebeeten is , zonder eenigen an- deren onflag „ dan älleen de wonde uitgezoogen te hebben. Dit i zo wel bekend in den omtrek , waarin ik woonc; dat er niemand in het minfte voor bevreesd is, en er is; то veel ik weet, geen voorbeeld, dat de beet van een Ra- тейт, doodlyk is geweest, als ‘er behoerlyke hulpe werdt aapsewend. BERIGT VAN EEN VERSTEEND BYENNEST „ ONTDEKT IN °T GEBERGTE VAN SOOT: IN OPPER-EGYPTEN. Deor den Heer Lipps. Licentiaat in de Phyfica te Parys. Е Heer Lippi vondt in het gebergte van Siout, іп Op. per-Egypten , by den ingang van eene diepe {pelonk, ven tuk Steen, van eene onregelmaatige gedaante, geheel vol openingen; de nieuwsgierigheid om ’t zelve te openen beving hem. Ну ftondt zeer verfteld , als hy zag dat het overal verdeeld was in langwerpige huisjes a drie linien breed en vier linien diep , alle naast elkander gevoegd, zonder dat het eene in °t andere kwam , ook waren ze alle met een dunne korst bedekt, en inieder, °г geen de groote fte verwondering baarde, bevondt zich een Worm of een Vlieg , volkomen gelyk aan een Honigby. De Wormen Waren zeer hard en vast , еп, тортеп voor volkomen ver- fieend gehouden worden , doch de Vliegen flegts opge- en zo wel bewaard als de van ouds gebalzemde” iken; kleine langwerpige korreltjes , die bleeken eitjes te weeen, vondt men onder veele. Ор den grond van ver- fcheide huisjes was eene dikke ftoffe , zwartagtig van kleur, vry hard, rood doorfchynende tegen het licht , zoet van maak , de kwyl geel maakende-en brandbaar als harst. Met één woord, het was weezenlyk honig ; doch wie zal. Zo verwagten honig ia % midden van een’ Teen te vin- De Heer pp houdt dit zeldzaam voorwerp voor een. Mtuurlyk Byennest, ° geen. eerst in eene losfe, ligte, сп” Н 4 zand- \ 31% ло -~ SEN; VRRATEEND BYENNEST- gandagtige aarde gevormd, en naderhand, door eenig Ьу zonder toeval, verfteend was. Hy denkt dat de Diertjes „ daar іп opgeflooten , door de verfteening verrast , еп іта den Daat, waar іп hy ze vondt, hard geworden zyn , dat de opgedroogde Ivmerigheid het vlies maakte , °t geen de huisjes zamen bondt, als mede dat de Byen „ toen het nest nog zagt was, uitgingen om voedzel te zoeken en er de honing te béreiden. | ‚ Om dit verfchynzel ор te helderen , zogt de Heer LIPPI p ter zelfde plaatfe, na dergelyke zeldzaamheden , en vondt verfcheide beginzels van dusdanige Byennesten. Hy ont- dekte, als °t ware, de eerfte bedding zamengefteld uit ee- ne menigte kleine huisjes , voor °t meerder gedeelte open , in zich hebbende deeze bloedlooze Diertjes , in hunne ver- fchillende ftaaten , doch opgedroogd en zo hard als de nes- ten zelve. Ну zag daar benevens by een der eerfte bed- dingen еспе tweede zamengefteld uit eene menigte kleine hoopjes , omtrent vyf linien hoog, en beneden een duim d. Zu waren zeer gemaklyk te verpletteren, en gelee- ken ’ best naar molshoopen. De Heer Lippi opende de- zelven, door er even tegen aan te ftooten, en ontdekte in elk twee of drie langwerpige huisjes , die met een geel vliegend Infect en eene lymerige ftofte geheel vervuld wa- ren. эс Valt gemaklyk te begrypen hoe op de eerfte bedding ееп nest gevormd zynde, er ook andere gevormd worden, die dus eene geheele byenkorf uitmaaken. Dan hoe komen deeze beddingen voort ? Van waar is de aarde die ze 2а- menftelt? Brengen de Diertjes dezelve derwaards? en hoe voeren zy ze in eene zo groote menigte aan? … Dit is een noch onopgelost (uk, De tyd zal ons mogelyk dit ftuk ontdekken. LEEVENSBYZONDERHEDEN VAN LUCA JORDANO, EEN UITMUNTEND SCHILDER, (Uit ber Engelsch.) Lo JORDANO werd , іп den jaare 1632 , te Napels _4 gebooren ‚ in de nabuurfchap van JOSEPH RIBERA 4, gp déier bygenaamd, afkomftig van Valencia in Spanje, en Leerling van CARAVAGIO5 de kynst{tukken van RIBERA: troke є LEEVENSBYZONDERH. VAN LUCA JORDANO. мт коККеп de aandagt van LUCA dermaate , dat hy , ош her vermaak van ze te mogen befchouwen „ 2упе kinderlyke pelen vaaren liet. Luca’s Vader, (een middelmaatig Schilder, 3 deeze fterke neiging tot de Schilderkunst in zy- nen Zoon ontdekkende , beftelde hem by HIBERA a hy waakte door de leerwyze van zynen Meester: zo grooten v ‚ dat hy , op zyn zevende jaar, tot verbaasd- heid van elk , fchilderde. Hoorende dat te Rome en Vene- tie veele uitfteekende voorbeelden der Schilderkunst wArén, verliet hy Napels, en ging na Rome ; van Rome vertrok hy mert zyn? Vader na Bologne , Parma en Venetie. Luca maakte overal fchetien en aftekeningen van de ftukken der grootfte Meesters, inzonderheid ftelde hy zich PAUL ve- RONESE ten voorbeelde. Zyn Vader, die zyne tekeningen en fchetfen , tot een hoogen prys , verkogt , hieldt hem flipt op zyn werk, en , ten einde hy ‘er niet van zou af- gaan „ maakte de Vader het eeten gereed, dikwyl hem toe- roepende ` LUCA fa presto, of LUCA gaa fcbielyk voort ; van welk roepen hy dien bynaam altoos gehouden heeft. Luca was een groot Copyist , hy kreeg, door °t veel fchilderen , eene vaagdigheid in °t werken en eene losheid ` van handen , ook begon hy een vaorneemen op te vatten om verder te komen „ en tot grooter volmaaktheid in de konst op te fteigen; ten dien einde begaf hy zich met zy- · sen Vader na Florence , waar hy de werken van LEO DA VINCI, MICHAEL ANGELO en ANDRE DEL SARTO,natchils derde. Hier ор kéerde hy weder na Rome, en kwam, weinig tyds daar geweest zynde „ге Napels , waar hy trouw- de. Louca liet de {childerwyze zyns ouden Meesters vaa- ren, en hadt door een gelukkig geheugen alle de kunst- greepen der grootfte Meesters in °t hoofd , dit deedt BEL- Lt ten opzigte van deezen Schilder fehryven , ,, dat hy; even als de vernuftige Honigbyen , den -honing uit de bloe- men van de werken der grootfte Kunftenaaren gezoogen hadt, en in de kunst van naavolging zo wel ervaaren was ; dat by, die hanteerende , tot de misflagen zyner voorgan geren verviel.” Wanneer eenige zyner Schilderftukken in Spanje kwa- men, bebagden ze Koning caRrEL den Ilden , dermaate , dat hy bem, in den jaare 1692, aan zyn Hof liet komen, em het Escuriaal te fchilderen. De Koning en Koningin gingen menigmaal om hem te zien werken „ en bevolen hem ża hunne tegenwoordigheid gedekt te Ыууеп. In den tyd | , He van ма OO LEBVENSBYSONDERHEDEN тап twee jaaren voltooide hy de tien gewelfde Zalders em: den Trap van het Escuriaal, , ` Zodaniger wyze was hy aan zynen arbeid gehegt,dat by op heilige dagen niet van werken ufliet : wanneer een Schil. der van zyne kennis hem deswegen berispte , gaf һу die aartig antwoord: „, Indien ik myne репсееіеп liet rusten „ zouden zy tegen my oproerig worden , en ik zou niet in ftaat weezen om ze weder in orde te brengen „ zonder ze onder myne voeten te treeden.”. — Zyne leevendiga aart en geestige lagen vermaakten "jr geheele Hof. De Kor pingin vroeg op zekeren dag па zyne Familie „ en toonde zich begeerig om te weeten welk foort van Vrouw zyn Wyf was. Naa den dood van Koning careL den Ilden, hieldt Ko- ping PHILIPS hem in zynen dienst, om voort te vaaren met de groote ftukken, reeds door hem begonnen. Geduuren> de zyn lang verblyf in Spanje was zyn Vrouw, te Napels zich onthoudende, door een valsch gerugt , in den waan gebragt, dat haar Man zou overleden zyn. От haar uit en dut te helpen, fchilderde hy zich op een kaarteblad , en Нес dit aan haar met den post ter hand komen. Luca was onfchuldig de oorzaak van CARLO DOLCE’s dood. Deeze Schilder befteedde te veel tyds om zvne ftukken te voltaijen , en hadt, na lange jaaren , met veel yvers , gears beid te hebben , zonder ryk te worden, eenen hoogen ous derdom beklommen; eindelyk ftierf hy van hartzeer „ dee wy) Luca hem °t verzuimen van tyd verweeten hadt. oen - VAN LUCA JORDANG, - We, „ Toen Luca te Napels wederkeerde , was elk er op ges field om van zyne íltukken te hebben. De Jefuiten , die eene beeldtenis van FRANCISCUS XAVERIUS by hem beftel hadden , klaagden den Onderkoning dat hy onwillig was ош het af te maaken, {choon het geplaatst: moest worden op г Altaar van dien Heilig, op zynen Feestdag , die vast naderde, Luca, zich aan alle kanten gedrongen vindene de, fchilderde dit ftuk іп anderhalven dag. Veele MARIA Beelden met het Kind jesus kwamen uit zyne hand , en hy hadt, zonder tusíchenpoozen in één uur een Beeld ter halver langte afgedaan : in haast zich geen tyd gunnende om туне penceelen fchoon te maaken , bediende hy zich wel eens van zyn vinger om te {childeren. Niemand {chile derde oit meer dan LUCA; TINTORET zelve overtrof hem hier in niet. Eens hadt hy twee MNapolitaanen gefchilderd , die , als de kukken lang gedaan geweest waren , ze niet lieten af- haalen. JORDANO » in eene geruime wyl niets van hun ges hoord hebbende, fchilderde op °t eene afbeeldzel een Üs- fenkop, en op °t ander een Jooden muts, en gaf den Heer een pak kleederen op den arm ; dus toegetakald ftelde hy die (шеп ten toon. Dit nieuws kwam die Heeren wel ras ter ooren , waar op Zy terftond met geld kwamen , en hem baden het befpotlyke - °t geen by hunne afbeelding gevoegd was, weg te neemen, , Luca beminde zyne Leerlingen , hielp hun vaardig door kun werk , en gaf met vermaak hun veele zyner Tekenine gen. Groot waszyne edelmoedigheid. Aan arme Kerken, die geene Altaarftukken konden koopen , gaf hy die tot gefchenken. Het Verwelfzel van St. BRIDGET fchilderde hy voor niet , еп door. eene konstgreep heeft hy het Dak, geen platagtig is, gansch гопа doen fchynen; zeer dun- зе wolken maaken het vergezigt uit. Schoen vrolyk en nd van aart, fprak hy altoos wel van zyne Kunst- ‚ en ontving.de berispingen op zyn eigen werken MEt eene voorbeeldlyke leerzaamheid. BESCHOUWING DER PRACT EN WEELDE. (Uit Бег Engelsch.) ME ie het geheel niet eens omtrent het gebruiken van het woord Pragt , іп een zin , welken beftaan kan 8 met Kai BESÈHOU WING met den voorfpoed en het geluk eens Volks, of metde ze- ‚ delyke rechthetd onzer Natuure. Het wordt zomtyds ge- bezigd om eene leevenswyze aan te duiden, die wy denken dat tot de befchaafdheid behoort ‚ en zelf noodig 15 tot ons geluk. De loftuiters der hedendaagfche zeden noemen haar de Moeder der Kunften, de Steunpylaar des Коорћап + dels, de Voediter van de grootheid , het aanzien en den overvloed eens Volks. — Strenge Zedenmeesters еп Be- tispers van de heerfchende overdaad , in tegendeel, gee- ven haar den naam van de Bron des Verderfs, en het on- feilbaar voorteken van °5 Volks ondergang en verderf. De Pragt wordt gepreezen en gelaakt. De Pragt ziet men aan als een cieraad en nuttig; en zy vindt zich tevens als eene Ondeugd afgemaald en veroordeeld. Dan niettegenftgande deeze verfcheidenheid van oordee- len, over dit ftuk , komt men redelyk wel overeen, от, in % algemeen, dit woord te gebruiken, ter betekenisfe van dien toeftel, welke de menlchen maaken om gemaklyk en vermaaklyk te leeven. Hunne huizen, huiscieraaden , klee- ding , train van dienstbooden „ tafelgeregten , met één woord, al die ommeflag , welke meer ftrekt om de verbeel- ding te ftreelen, dan weezenlyke behoeften te vervullen , welke eer tot cieraad dan tot gebruik dient, ‚ Wanneer wy derhalven overhellen om onder de benaa- ming van Pragtof Weelde het genot deezer dingen te bren- геп, en die ouder de zondige bedryven te rekenen, ver- an wy ftilzwygende daar onder, de hebbelykheden van zinnelyken lust, overdaad , verkwisting, grootsch- en trotschheid „ ondeugden die niet zelden uit grooten ryk- dom haaren oerfprong ontleenen 3 of wy fchryven ons zel- ven eene zekere maat voor van °t geen tot 's menfchen lee- ven noodig is, en agten alle genietingen, welke die maat te buiten gaan, overdaadig en brandmerken ze als ondeu- gend. — Wanneer wy, in tegendeel, van de Pragt een gedeelte maaken van ’s Volks luister en geluk , befchouwen dezelve alleen als een onfchuldig gevolg van de ongea lyke verdeeling der rykdommen, en als een middel waar door de verfchillende rangen der menfchen van elkander afhanglyk gemaakt en aan elkander nuttig worden. De Armen moeten de Kunften beoefenen, en de Ryken hun beloonen. — Het Gemeen wint by °t geen, in den eerften opflage, ’t zelve fchynt te benadeelen, en ontvangt eenen geduurigen aanwas van welvaaren , uit den invloed déf eeds toeneemende- begeerten, en kiefche zinnelykheden, © -+ BEK PRACT ЕМ WEELDE; 12$ Ge ’r zelve met eene uitteering en den ondergang {chynen te dreigen. Ln | | э Gaat vast , dat wy, te gelyk. met de handeldryvende Kunften , moeten toeftaan dat de vrugten daarvan gebruikt, ja zelf, met lof gebruikt worden; of met de Spartaanen de шеп zelve weeren „dewyl wy voorde gevolgen dugten, of denken dat de gemakken daar door toegebragt , de vere eischten der natuure zullen te boven gaan. ` Wy mogen ons voorftellen den opgang der Kunften te kunnen fluiten , op elken trap haarer vordering; maar wy zullen altoos van Pragt‚en. Weelde befchuldigd worden door hun , die nog zo verre niet gekomen zyn. De huizen- en fcheepenmaakers te Sparte mogten geene andere gereed- happen dan de byl еп de zaag gebruiken, en nogthans zou eene Spartaanfcbe hut in Toracie voor een paleis heb- ben doorgegaan. Indien wy, in dit gefchil, het brengen tot een onderzoek van ’t geen natuurlyk noodwendig is tot ‘smevfchen leeven, en dit aanmerken als de maatftok om mede af te meeten wat zedelykerwyze wettig is en geoor= lofd, de natuur-en: zedenkundigen zullen , waarfchynlyk , in hunne gevoelens wyd en breed verfchillen, еп, gelyk bet tegenwoordig met het geval ftaat , voor elk їп?” byzon- der overlaaten om eenen regel voor zich zelven te vinden en vast te (tellen. De Verklaarders van geweetensgevallen zien , meest al, de gewoonten der eeuwe waar in zy lee- ven, of wel hunne eigene leevenswyze, aan als een alge- meenen regel gefchikt voor ’t geheele menschdom. Daar 1у in de eene eeuw het gebruik уап een koets veroordee= ka, zouden zy in eene andere niet min tegen het draagen тап choenen hebben uitgevaaren:en de zelfde mensch die zich verzet tegen het cerstgemelde, zou het tweede niet Min aantasten , wanneer het door den tyd voor zyne ge- е niet reeds algemeen geworden was. — Een Staat- kundige, (сһооп in eene armlyke ftulp, gebooren ‚ en ge- WOR op troo te flaapen „ wil niet dat de meníchen weder Da de bosfchen keeren, еп іп de klooven der fteenrotf{en hun verstyf zoeken; hy (taat de redelykheid en °t nut toe Van.zaaken reeds in algemeen gebruik gekomen; hy meent akeen butenfpoorigheid en kwaad te zien іп de nieuwfte üitvindiagen van сеп gelacht dat in den bloei is. — De Geestlykheid in Europa heeft zich, van tyd tot tyd, ver- ` Xt legan alle nieuwe modes, en alle veranderingen in de keding,. Dat by de leugd in zwang gaat , (trekt den Ou- den ter {toffe van bezispings en de gewoonten der verloa- e, М ` pe- "TT: BESC HOUWEN EE репе eéuwe verfchaffen , op hdare beùrt , aan de Jeugd offe tot lachen. Van dit alles kan geen beter reden gegee« ven worden dan dat de Ouderdom tot [trengheid overhelt „ ей de Jongheid tot vrolykheid genéigd is, _ " De tegenwerping tegen veele gemakken. deëdes leevéns „ ontleend: uit het bezef dat ay Ter niet noodig zyn, klemt even zeer іп den mond van een Wilde ; hy mag 2упё lands genooten , op gelyke wyze , afmaanen váh- de еегїе begim gels der. befchaafdheid als een Zedenkundige zich вапкапе tegen den verderen voortgang. Onze Voorvaders , kan Һу _ eggen, vonden eene goede wooning in deeze rots; zy zog- ten hun voedzel in de wildernis; zy leschten hun dorst met het water dier beeke, en de vagten der dieren, op de jagt gevangen en gedood , dienden hun ter kleedinges aarom zouden wy ons aan eene valfche en verderfiyke Bemaklykheid overgeven „ of van de aarde vergen vrug+ ten voort te brengen, die zy niet gewoon is te teelen? Is de boog onzer Vaderen reeds te ftyf geworden, dan dat wy die zouden kunnen fpannen? Heeft het wild gedierte dé heerfchappy їп de bosfchen gekreegen ? - Op deëze wyze zou сеп Zedekundige in de vorderingen van elke eeuw ftoffe vinden om te fmaalen, gelyk hy ne doet op °t geen zich in-zyne eeuw vertoont. De oorfprong van de verwarring, waar in wy ons, ten aanzien van дїї onderwerp , bevinden, js misfchien niets anders dan een gedeelte van die algemeene verwarring die altoos plaats heeft, wanneer wy zedelyke characters tragten op te maas ken en te bepaalen door de uitwendige omftandigheden 4 die met gebreken der Ziele kunnen gepaard of daar van aft `- Seicheiden weezen. De eene mensch agt het een ondeugd linnen te draagen „ееп ander velt er alleen dit vonnis ovet wanncer het fyn is. Indien het ondertusfchen vast gaat ; dat iemand grof of fyn linnen kan draagen, dat hy in de open lugt, of in een paleis, kan моопеп , tapyten op zy vlòer hebben of den blooten grond betreeden, еп, te mids den dier verfchillende omftandigheden, de bekwaamheden der ziele de goede gefteltenis zyns harten , Кап verlooren 4 of behouden hebben, 15 het de ydelheid zelve , їп zóda- nige uitwendige omftandigheden , het onderfcheid уай deugd en ondeugd te zoeken, of een befchaafd burger van Pragt te befchuldiger от. dat hy een bonte rok draagt , die, ‘mogelyk , voorheen het lyf eens Wilden dekte. Grootsctie beid kan niet afgenomen worden”uit iemands gewaad. Men befpeurt ze By de Jndisanen in de aartige Schikking hunner ` pluime DER PKACT EN WEELDE. Ken wy van mode , zonder dat onze grootschheid of dwaasheid iets toeneemt. ` Ís dan, vraagt men, mogelyk ‚ de vrees der ftrenge Ze- denmeesteren „door alle eeuwen even ongegrond even ọn- redelyk geweest? Hebben wy nimmer rede om te dugten , "ег eenig onheil zal ontítaan uit eene verre gaande kieschheid in де noodwendigheden en gemakken deezes levens? — In der waarheid de menfíchen loopen gevaar om ten opzigte van dit ftuk te dwaalen , пісі alleen wanneer zy het tot eene aanmerkiyke hoogte opvoeren , maar altoos Wanneer zy het doen ftryden met de vriendfchap, met de tot het Vaderland, en de algemeene belangens van bet menschdom ;.zy vervallen daar тое, zo menigmaal als зу uch door die uitwendigheden laaten misleiden en ver: blinden; of dat de vrees voor eenige geringe ongemakken , hen buiten (aart йе! om hun pligt met volvaardigen yver En te voeren. Не behoort tot de Zedenkunde, niet aan de menfchen , Eene bepaalde wyze van huisvesting , voedzel , of kleeding oor te (chryven; doch °t is haar werk voor te komen , dat 25 deeze gemakken niet aanzien als de. voornaamtte ftukken ` . ё ‚ ^ t28 EESCHOUWING | deezes leevens. Vraagt men, waar de najaagìng van deg. gelyke. beuzedagtige voordeelen haare eindpaal vinde; ор» dat. de mensch zich geheel en al“overgeeve tot het: zoeken van de hoogere en verhevenere oogmerken zyns beftaans ? Wy mogen antwoorden die eindpaal fs altoos tegenwoor- dig : deezen regel volgde men te Sparta, en-beftondt daar. in, dat een mensch ten allen tyde het gemeen ten nutte moest weezen, fteeds: de. waardigheid zyner natuure ор-- houden, zich nimmer enkel toeleggende om rykdommen op te hoopen, en de gemakken deezes leevens te verzor- gen. Men dagt juist niet datde byl en zaag een-grooter ge- luk aan ’t volk toebragten dan de fchaaf en de distel. Wan- neer cATO door de ftraaten van Rome wandelde zonder mantel еп fchoenen, deedt hy het waarfchynlyk om dat geen te veragten , waar in 2упе Landsgenooten gewoon waren zo veel te ftellen, niet dewyl hy dit als deugdzaanr aanzagen ’t ander als zondig afkeurde. Pragt , derhalven , aangemerkt als eene voorkeuze gegee- ven аай voorwerpen van ydelen opfchik en kostbaare ver- mâaken „is ееп vlek in ’t character van een Man ; doch aan- gezien als het enkel gebruik van de gemakken en voordee- ten die de eeuw, waar in му, leeven, verfchaft, hangt ze meer af van de vorderingen die de Kuntten en handwerken gemaakt, en de ongelykheden, die in de omftandigheden der mentfchen plaats gegreepen hebben, дап van de neiging eens mentcheiú tot deugd of ondeugd. ` Verfchillende maaten van Pragt fchikken zich egter naar de verfchillende Regeeringswyzen. De vordering in Kun- еп veronderfteit eene ongelyke verdeeling van rykdom- men, en de middels van onderfcheiding, die zy verfchaf- fen, dienen om de onderfcheidene rangen te merkbaarder te doen worden. De Pragt is, over zulks, onaangezien de zedelyke uitwerkzels, ftrydig met eene Volksregcering „ en kan in eenige maatfchappy ‚alleen veilig worden toegeftaan tot dien trap, waar in de leden van het Gemeenebest ver- onderfteld worden van onderfcheiden (taat te. zyn, en de algemeene rust en goede orde handhaven , door eene Wys- lyk geregelde ondergefchiktlreid. — Een grooter maate van Pragt fchynt.heilzaam en zelf noodzaaklvk in Alleen- heerfchingen , en daar eene gemengde Opperheerfchappy plaats heeft: want behalven de aanmoediging tot Kunften en de voartzetting des Koophandels „ (rekt dezelve om eenigen luister by te zetten aan de erflyke of begeefbaare waardigheden , die van veel gewigts zyn in het Staatkundig - ftelzel. . ° Dan | DER PRAGT EN WEELDE. &22. Dan hier is het dat de Pragt dikwerf in verderf van тез. den ontaart, of liever wordt er het een met het ander veel d vermengd. Door Pragt verftaan wy nogthans altoos die. opbooping van rykdommen , en die verfynde wyze om Ter gebruik van te шааКеп, welke nyverheid kweekt, of dienst doet ter bevordering van Kunften en Koophandel ; terwyl wy door °t verderf van zeden aanduiden eene weezenlyke verwyfdheid en laagheid van ziel, die, gepaard met deeze | _Kuaften, in verfcheidenerlei ftaaten en onder zeer ver{chil- lende gedaanten zich kan vertoonen, ` De Maatigheid vindt men niet min onder de Grooten en Aanzienlyken dan onder °t laager foort van menfchen: еп hoon wy gewoon wen iemand, die шег gemeene en on. kostbaare fpyzen.te vrede is ‚ еп in andere opzigten wei- ше verteert, maatig еп fober te noemen , weet egter ie- бег, ееп „ dat het gebruiken van kostbaare huiscieraaden en het eeten van duure {pyzen, iemand tot geen doorbren- ger maakt. Onder een rieten dak kan de verkwisting. 20; wel huisvesten als іп een cierlyk paleis. De meafchen. worden gewoon aan elken levensítand , zy {maaken een gelyk. genoegen , en worden tot zinnelyke genietingen zo wel. aangelokt іп den boerenftand als in het hofleeven. Het: verkrygen eener hebbelykheid van onmiaatigheid en lpiheid. egttaat by beiden uit het aflaaten van andere najaagingen „. ta ееп opgevatten wederzin tegen de bezigheden van hun, beroep. anneer de hartstogten gaande gemaakt, ẹn op. eene onmaatige wyze ontvonkt worden, verwaarloost men, zo wel den kostbaaren toeftel van een paleis, als den ge-, ringen voorraad van een boeren (tulp. De mensch die ot, opzyst flaat de hand aan ’t werk ‚ іп welken Пада e leeve „en de afgematte vlydt zich neder of op het zagte dons, of op ееп bed van ftroo. 8 Niettegenftaande het boven bygebragte , zyn wy. egter verre van te befluiten, dat de Pragt, met alle de om{tan- digheden , die haar vergezellen. en dienen om haar te doen aanwasken, of, in het burgerlyke leeven , daar uit als ge- volgen Фоогсуіоеіеп ,- niets ten nadeele, van het zedelyk ‚Charader eens Volks kan uitwerken. Indien het leeven, bevryd van algemeen gevaar, en ontflaagen van openbaare onlusten , tgeen gelegenheid verfchaft tot het handhavenen, van bandeldryvende Kunften , lang duurt, en eene kwy- gei in de kragten des Volks veroorzaakt; indien, elk op zich zelve , niet opontbooden om het zyne te doen tot algemeen. welzyn des Lands, alleen zyn byzonder belang П. DEEL, MENGELW, NO. 3. À ` bee Zeg CCEEVENSGEVALLEN bevordert , zullen wy zien dat verwyfdheid , zinnelyke : lust, en laagheid van ziel de overhand neemen, Dan ver, : andert de Pragt іп lafhartigheid , flaaverny en verderf van.. zeden ; en wordt de baarmoeder van de jammerlykfte ge, ортеп. - > | ЫШ ~ DR VOORNAAMSTE EN ZELDZAAMSTE LEVENSGEVAL= LEN VAN DE BEROEMDE CHRISTINA , KONINGIN 7 ТУАМ 'ZWEEDEN. Getrokken uit een Werk; onlangs in °t Fransch uitgegeeven - ' ' > door den Heer LACOMB.. OA wier voornanmfte en zeldzaamfte. leevens- gevallen wy onzen Leezeren hier mededeelen , Dog- те? van den grooten Gustavus Adolpbus, Koning van Zwee- йеп, еп Maria Eleonora van Brandenbure , werd den 18 December des jaars 1626 gebooren. Geduurende de zwan= егһеіа der Koninginne voorfpelden de Statrekykers , wel- ei kunst ten dien tyde:nog in agting was, dat het Kind, + geen zy Попаг ter wereld te brengen, een Zoon zou we- zen ; bekwaam om den roem door zynen Vader verkreegen ftaande te houden. Нег vooroordeel door deeze voorzeg- gingen ingeboezerd , gepaard met eenige bedrieglyke ver- oorringen , misleiddé by ћааге geboorte de vrouwen , die den Koning: mede in den Wäán bragten, dat het Kind een Zoon was :: maàr zynë'zuster Christina ontdekte en ver- haalde hem de waarheid. Laaten wy, zeide hier op Gusta- Vus, taaten wy God: epter danken , ik vertrouw deeze dogter zal ze goed als een zoon zyn, er met ееп glimplach byvoegende, 2) móet zéker flim weezen ; want zy beeft ons alreede bedroogen, ~- Gustavus fchepte veel vermaaks in haar met zich te nee- теп „warinéer hy elders Heen reisde : toen zy omtrent twee aaren oud ‘was ging zy-met hem na Calmar, De Bevel- ebber hadt де vöorzigtigheid om te vraagen of hy zyn Majefteit , op de gewoone wyze, by zyne aankomst met het losbranden van °t gefchut' zou begroeten , of zulks nalaaten „ om het Kind niet te verfchrikken? De Koning ftondteerst їп twyfel, maar-antwoordde, zich een weinig bedagt heb- bende : Brand maar los , zy is een Krygsmans degter , en moet "ет іп tyds toe gewennen. Het bevel werd volvoerd , én, wel verre dat het Kind (chrikte, lachte het, en klapte ia VAN GHRISTINAs | A8 de handen, Damelepde uitroepende ‚ meer ‚ meer! ——. De Staaten van Zweeden, naa den dood van Gustaous, vergaderd zynde, ftelde de Marfchalk vanden Ryksdag de uing уап. CHRISTINA voor ‚ uit kragte van een Raads- belut , welk de Dogters van Carel den IX, den Vader Van Gestsous , tot de throonsopvolging geregtigde, Een lid ut den Boerenftand , wiefis naam ZLarsfen was , dit voor- ftel boorde, riep overluids Wie és die Dogter van Gusta- уш? Last baar aan ons zien , laat baar bier gebragt wora De Marfchalk ging terftond uit , en keerde te rug met CHRISTINA, die hy, ор zyn arm'draagende „in *t midden der vergadering bragt. Boer kwam па haartoe, en vere klaarde, haar nauwkeurig befchouwd hebbende , Fa 2y is bet zelve , zy beeft de naus de oogen en bet voorhoofd сап | a Use 4 nge EEVENSGEVALLEN Gustavus Adolphus , en wy willen baar tot onze Koningin bebben. Hier op werd ze terftond op den throon gefteld „ en voor Koningin uitgeroepen: en van dien tyd af toonde zy eene groote begeerte om in haare vorstlyke waardigheid те verfchynen , nog geen zes jaaren oud zynde. - De Rusfen, kort na haare komst tot den throon , Gezan- ten gezonden hebbende om het Verbond met Zweeden ge- maakt te bekragtigen, dagten de Hovelingen dat het rawe voorkomen dier vreemdelingen , mm groot getal , lange baarden ‚ ongewoone kleeding, еп de woestheid zelf in hunne befchaafdfte verrigtingen , CHRISTINA zou verbaa- zen; maar zy, die reeds voorheen behaagen gefchept hade. jn den toeftel des. oorlogs, was niet bevreesd voor deeze dienstknegten des vredes. Zy ontving ze niet alleen zon- der ’t minfte betoon van ontfteltenisfe , maar nam ееп def- tige houding aan „en floeg eert oog op hun ,’t welk- ontzag verwekte , en de Rusfen vervulde met een gevoel уап haare waardigheid , als de Dogter van een Vorst еп een Held. CHRISTINA ontdekte zelfs in haare kindschheid ,’t geen vervolgens fterker doorftraalde , eene onoverwinnelyke af- keer van de bezigheden en de verkeering der vrouwen, en zy hadt de natuurlyke weerzin der mannen tegen alle de ufferlyke handwerken. Zy fchepte daarentegen vermaak werklyke oefeningen , en zulke uitfparrningen , die blyk wan fterkte en vlugheid gaven; zy hadt ook bekwaamheid en fmaak voor afgetrokkene befpiegelingen, en verlustigde zich іп ’t leeren van taalen en het beoefenen van weeten- fchappen , inzonderheid die de Regtsgeleerdheid en Staat- kunde betroffen: zy zogt de kennis der gefchiedenisfen uit de eerfte bronnen te putten , Polybius en Thucydides (en Tacitus ) (*) waren haare geliefdfte Schryvers : geen deg verliep ‘er of zy tas іп den laatstgemelden. Terwyl zy іп ħaare kindsheid dus bezig was met het lee- теп van deeze weetenfchappen , onderfteunden de Veld- heeren Weimar, Banier, Torftenfon en Wrangel den roem der Zweedfche wapenen Їп de dertigjaarigë oorlogen , die Duitschland іп den droevigften toeftand bragten. `” CHRISTINA, op den 18. December des jaars 1644, haar achttiende jaar bereikt hebbende, nam den teugel der Re- Stee С) Wat Tacitus betreft, hebben wy niet uit LACOMB ; maar voe. gen ‘ег dien Schryver by: dewyl wy *t gemelde vinden in Mr. Ваг het Vie de Descartes, Tom. IL р. 305. , T VAN CHRISTINA ‚ 838 geringe ўа hgare eigene handen , ten vollen іп ftaat om еп te houden. Dewyl zy de Beheerfcheres eens magti- Koningryks was , is het niet vreemd dat meest alle de orften van Europa na haar huwelyk ftonden: onder ande- ren deeden hier toe aanzoek de Prins van Denemarken ‚ de Keurvorst van den Pals de Keurvorst van Brandenburg , de Koning van Portugal, de Koning van Spanje , de Roomsche honing Don Joban van Oostenryk , Sigismund Rakocci , Graaf en eraal van Casfovia ; Ladiflaus Koning.van Poolen, Jobn Cafimier, zyn broeder; en Carel Gustuvus Hertog van Tweebruggen > uit den Beijerfchen Huize oorlprongiyk » Zoon van haar Vaders Zuster, en dus haar naaste Neefe Deezen „ zo wel als allen zynen mededingeren, weigerde zy ftandvastig haar hand ; maar ze bragt te wege dat hy door de Staaten tot haaren Opvolger benoemd werd. Staat- kundige inzigten, verfchil van Godsdienst, en ftrydigheid van Zeden, verfchaften CHRISTINA voorwendzels om al- len „ die na haar huwelyk dongen , af te flaan : doch de waare beweegredenen waren deeze twee ; liefde tot onaf- bangelykheid , en eene onverwinnelyke afkeer , die zy reeds vroeg hadt van het huwelyksjuk: Dring my niet om te trou- wen, prak zy tot de Staaten, want kreeg ik een Zoon , 20 й de waarfchynlykbeid niet grooter dat by een Augustus dan «en Nero 20и чегелеп. | In den aanvang һаагег Regeering viel ‘er een geval voor, % welk eene fchoone gelegenheid gaf om de fterkte en be-. ftendigheid haares gemoeds te toonen. Wanneer zyin de Kapel van het Kasteel te Stokholm den Godsdienst verrigte te, met de voornaamfte Heeren van haar Hof, kwam een arm ongelukkig man , die van zyn zinnen beroofd was, op die plaats , met oogmerk em haar te vermoorden. eze man, die een Meester in het Collegie , en in °t beste ayns leevens was, koos ter uitvoering van zyn oogmerk het tydftip., op °t welke de vergadering dat deel van den dienst verrigtte, °t welk in de Zweediche Kerk de recolleitie genoemd wordt - en beftaat in eene (tille en afgezonderde Godsdienst- verrigting , waar in elk kniclt en zyn aange- gigt met de hand bedekt. Deeze gelegenheid waarneemen- de ‚dronghy door den kring , en klom op de Balu(trade , binnen welke de Koningin geknield lag. De Baron Bracbi , Opperregter in Zweeden , fchreeuwde van verbaasdheid zeer luid „ en de lyfwagts ftelden hunne hellebaarden tegen kander , om zyn verder doordringen te beletten, maar hy Дооце die met geweld ter гуде, en fprong over her Тз | Sai LEVENSCEVALLEN Kffchutzel 5’ toert пчБу de Koningin zynde ; Поет hy па haar met een mes , dat hy zonder fcheede in zyn mouw verborgen hadt. De Koningin ontweek den flag, en ае Kapitein der lyfwagt viel terftond ор den moordenaar aan „ en fleepte hem by ‘t hair weg. Меп wist dat de man żin- neloos was, en dus veronderftelde niemand dat hy mede- ftanders hadt; men agte het derhalven genoeg hem op te fluiten; de Koningin ving haare Godsdienstoefening ter- {опа weder аап, zonder de minfte zigtbaare ontfteltenis 5 het volk was veel meer ontdaan dan zy zelve, Eene der gewígtigfte zaaken, іп welke CHRISTINA , tere wyl ze op den throon zat , deel пат, was de Westphaal- fche Vredehandeling. Zy hadttwee Gevolmagtigden na die Vergadering gezonden, de ееп was Oxen/tiern ‚wiens Va- der de Opperraadsheer, vereerd geweest was met het volkomen vertrouwen van den grooten Gustavus, en die Zweeden , geduurende de minderjaarigheid van CHRISTE- NA, bykans met volftrekt gezag , geregeerd hadt, doch ‘wiens dwang zy geheel еп al niet kon verdraagen. De ander was Salvius , Kleinzegelbewaarder ; aie alleen het vertrouwen der Koninginne hadt, en de heimlykfte oog- merken wist. Hy drong , volgens de begeerte der Ko- ninginne , met alle kragt op den vrede aan; maar Osen- (нет, voorziende dat de vrede de aangelegenheid van zyn ш by de Koningin zou verminderen ‚ wierp in tegen- deel duizend zwaarigheden іп den weg. Geene openbaare gebeurtenis’ van zonderling bélang viel ‘er voor geduurende den overigen tyd van CHRISTINA'S Regecring , geene oorlogen werden ?ег buiten gevoerd, en geene onlusten beroerden ’t ryk van binnen. ·Пееғе rust mogen zommigen aan eene ринде zamenloop van . Om- VAN CHRISTINA, isg emftandigheden toefchryven; maar zy kan ook °t gevolg geweest zyn van het goed beftuur en de agting der Ko- ainginne: de liefde , welke het volk haar toedroeg , maakt het laatfte waarfchynlyk. а. Haare Regeering was byzonder gelukkig voor geteerd» beid en vernuft; zy trok tot zich, waar zy was , de uit- muntendfte mannen van dien tyd. Grotius, Pafchal , Boe chart , Descartes , Сатай , Saumaije, Naude , Vosfius, boons, Scudery , Menage, Lucas, Holftenius , Lambecius y , Mejuffrouw Dacier, Filicaia, en veele anderen, — De Weetenfchappen misíen nimmer om een’ Vorst of Vor- fin, die ze voorítaat, te vereeuwigen „ en de meesten der oemde uitmuntende perfonaadjen hebben CHRISTINA in dicheftukken , brieven , of andere lettervrugten geroemd y ев fchoon het meerendeel derzelven in’t vergeetboek ge- raakt is, de overigen egter heffen een algemeen lofgejuich aan, en maaken eene verzameling van getuigenisfen uit, die men als een hegten grondflag van welgevestigde en duurzaame agting moge aanmerken. Onder weinige deezer ftukjes , die tot nog byzonder gedagt worden , is een La- tynsch Byíchrift , waar in Bocbart eene vernuftige gelyke- ais maakt tusíchen CHRISTINA en. de Koningin van Scheba, Ша docenda fuis Salomonem invifit ab oris; Undique ad banc got, quo doceantur , eunt. ч welk we in deezer voege overzetten: Genoopt door Wysheids min Kwam Scheba's Koningin Om uit den wyzen mond van Salomo te leeren : CaaisTINA ziet een reeks van wyzen tot haar keeren, Om weder weg te gaan | Met lettervrugt belaân, CraisTrNA mag egter van gebrek aan een goeden fmaak befch worden : dewyl ze elk deezer рег(оопеп , die zeker verchillende verdienften hadden, niet naar die maate behandelde: en wel inzonderheid om dat zy de uitmuntend. beid van Descartes niet opmerkte, maar hem verlmaadde, еп, op °t laatst, geheel verwaarloosde. —- De fpoedi- ge opgang „ welke de Gelukzoeker Michon , onder den mam van Zourdelot bekend, by haar maakte , ftrekte ook tet Schande der Geleerdheid ` hy had geheel gecn regt om A en 136 LEVENSGEVALLEN ` den naani vam geleerd te draagen , en was flegts een ver- nuftig , maar tevens een onbefcheiden man. De geleerde Saumaife bragt hem ten Hove „ waar uit hy , voor eenigen tyd, de letterverdienften verdreef , de geleerdheid tot een onderwerp zyner fpotternyen maakende , veel op de zwak- heid еп onftandvastigheid der Sexe van CHRISTINA vermo- gende, want zy gedroeg zich ten opzigte van deezen man zwak еп onftandvastig. Wanneer zy ten laatften , door de openbaare kleinagting hem toegedraagen , genoodzaakt werd dien. onwaardigen gunfteling te verftooten,onderfcheid- de zy hem, door te toonen welk een groot vertrouwen zy ор hem ftelde , en hem door eene fchandelyke milddaadig- beid met gefchenken te overlaaden. Nogtans was hy nauw weggegaan of het belang ’t welk zy in hem ftelde , nam een einde. Zy fchaamde zich der guníten, hem bewee- zen, en dagt om hem niet dan met haat en veragting ; еп {choon zy naderhand briefwisfeling met hem onderhieldt, % was alleen om hem der Geleerdheid , welke hy eenigen tyd verdrukt hadt, dienstbaar te maaken ; zy gaf Michon hHaamlyk last om de Boeken уап: eenig aanbelang ,. die іп Frankryk uitkwamen, te koopen, daar was Bourdeloë ge- booren , en derwaards vertrokken na de ongunst der Ko- пірріппе. Deeze Bourdelot hadt , gêduurende den tyd 2упѕ invloeds ор CHRISTINA „ den Graaf Magnus de la Gardie, zoon des Conftapels van Zweeden, die van de maagfchap, en een _gunfteling, ja mogelyk de minnaar van CHRISTINA was, den voet dwers gezet. Mevrouw de Motteville, die de la Gardie als Afgezant іп Frankryk gezien hadt , betuigt in haa- те Gedenkfchriften, dat hy van zyne Vorftin met zo veel toegenegenheid en agting fprak ‚ dat elk die het hoofde moest denken dat zyne verbintenis aan haar tederder en nauwer was , dan een enkel bezef van pligt kon hervoort- Deeze Edelman viel in ongenade om dat hy trek tot re- geeren liet doorftraalen , terwyl Bourdelot enkel fcheen te willen vermaaken , ев. onder het onverdagte Character van een fnaak „де weezenlyke heerfchappy , die hy over CHRIS- TINA oefende, bedekte. | Scuderi verlof bekomen hebbende om zyn Alaric aan haar ор te draagen , hadt zy de laagheid om hem te verzoeken, dat hy uit dit dichtftuk zou wegdoen eenige verfen , die tot lof van den Graaf de la Gardie ftrekten, toen in ongenade vervallen: doch Scuderi hadt de grootheid van Ziel om te i ant» Ш VAN.CHRISTINA.— 137 antwoorden: Dat by nimmer den Altaar , op welken Бу ge ўста bads , wilde verwoesten. Omtrent deezen tyd kwam CHRISTINA een ongeluk over ` r welk haar in nog grooter gevaar bragt dan het reeds ge- - melde. Bevel Een hebbende om in de haven van Stok- boim eenige Oorlogíchepen te bouwen , ging Zy , berigt van derzelver voltooijing ontvangen hebbende ‚om ze te zien. Aan boord zullende gaan over ееп fmalle plank met den Admiraal Flemming, viel deeze zyn voet uitglippende, еп nam іп zyn val de Koninginne , die hy geleide, mede 5 de zee was „ter plaatíe waar zy dus ongelukkig neder kwa- men, go voeten diep. Antony Steinberg, Opperftalmeesrer der Koninginne, wierp zich zelven terftond in °t water, greep hair tabbaard, en bragt de Koningin, met de hem verleende hulpe „op ‘tftrand. In ?ї midden van dit ongeluk hadt zy eene wonderbaare tegenwoordigheid van geest 5 op het zelfde oogenblik dat haare lippen boven ’t water kwa- men , riep zy : Draagt zorg veor den Admiraal. Uit het wa- ter gekomen , vertoonde zy geene ontfteltenisfe , en {pysde dien zelfden dag in °t openbaar, op een’ lugtigen trant van het voorgevallene ípreekende. | Dan fchoon CHRISTINA in den beginne zeer іп haar fchik was met de Koninglyke magt en luister , voelde zy in ge- volge tyd dat de regeering zwaar viel: en dezelfde zugt tot ona Іукћеіа en vryheid, welke een weerzin van °t huwelyk in haar verwekte, maakte haar in ’t einde аЁКее- ig van de Kroon. | wyl die warschheid van regeeren, 21015 de есгїе aan- doening , dagelyks -aangroeide , befloot zy om "er afftand van te „en verklaarde aan den Raad ,in den jaare 1652, haar voorneemen desaangaande. De Raad kantte zich hier tegen met veel yver aan, daar іп geholpen door het volk, tu zelfs door Carel Gustavus , die haar zou opvolgen. Zy “Пет gewonnen , en volharde , haar eige zinlykheid aan de begeerte des gemeens opofferende, in °t ryksbeftuur tot het jaar 1654, en toen bragt zy haar genomen betluit ter „uitvoer.. Het blykt uit een’ haárer brieven aan den Heer Canut , den Franíchen Afgezant, in wien zy zeer veel vertrouwen ftelde, dat zy dit reeds acht jaaren in den zin gehad hadde, en hem geopenbaard vyf jaaren voor dat zy het te werk ftelde. De plegtigheid van haaren afftand was eene droeve ftaate Iykheid , een mengzel van pracht en zotheid , niemand by-. dan zy alleen woonde dezelve met drooge oogen by, y Le | >38 LBVBNSGEVALLEN Zy gedroeg zich in alles ftandvastig en bedaard , en maakte zich , dit gedaan zynde , terftand gereed om na een land te vertrekken , waar in de Weeteníchappen vriendlyker ont- moeting genooten dan in Zweeden. ‚ Wat de verdienften van dit bedryf aanbelangt, hier over heeft de wereld ten allen tyde zeer verfchillende geoordeeld 3 onkundigen en geleerden hebben het gepreezen en gewraakt. De groote Condé ftondt ‘er verbaasd over. Hoe treflyk , z by, was de grootmoedigbeid van deeze Vorftin, die zo gemak. bet affbaan kon van dat geen. waarom de menfcben geduurig elkander ontrusten , kwellen en verwoesten „en waarna zo vee- len bun leeven lang dingen zonder bet te verkrygen! ’t Blykt uit de werken van At, Eevremond dat deeze afftand van CHRISTINA op dien tyd het algemeene’ onderwerp der ge- fprekken in Frankryk uitmaakte. Behalven °t afleggen der Kroone zwoer CHRISTINA haaren Godsdienst af ; dit bedryf werd van de eene party geheel goedgekeurd „en van de andere volftrekt‘gelaakt ; de me chen roemden er op „еп de Proteftanten waren des geftoord. Nimmer toonde eenig Vorst’, naa lange ballingfchap s grooter vreugde over ’t wederverkrygen van zyn Koning- ryk , dan CHRISTINA liet blyken in ’t verlaaten van het haa- re. Wanneer zy kwam Бу ееп klein watertje , ’t welk Zwee- den van Denemarken affcheidt, ging zy uit het rytuig, en aan den anderen kaut komende, riep zy in eene vervoerine ge van vreugde uit: Eindelyk ben ik van Zweeden verlost en ík boop’er nimmer weder іп te Котеп. Zy zondt de vrouwen, die haar dus verre vergezeld hadden , te rugge ‚ еп leide het gewaad haarer Sexe af. Ik wil een man worden, {prak zy, nogtans bemin ik de mannen niet „отаг zy mannen; maar de- wyi ту geen vrouwen zyn. ` . De afzweering van haaren Godsdienst volbragt zy te Brusfel, waar zy den grooten Condé zag , die naa zyne we- derfpannigheid deeze Stad tot zyn vryplaats verkoos. Neef, was һааг гаа], wie zou tien jaaren geleden gedagt bebben , dat ay elkander өр zulk een affland van onze Landen zouden ont- moeten! Doch daar gebeurde eene andere zaak die min na eene vriendlyke ontmoeting zweemde , de groote onver- fchilligheid paamlyk met welke zy elkander bejeegenden , раа de plegtige zamenkomst. De Prins van Condé begeerde met dezelfde ftaatfy te dier gelegenheid ontvangen te wore den „als de Aartshertog Leopold ,’t welk CHRISTINA affloeg. 