Nederlandsch kruidkundig archief.
537 gar nicht mehr gedeihen, während gewisse genügsame assimi- lirende Mikrophyten (namentlich Diatomaceen) noch fortkommen und 3) die aphotische oder dunkele Region, in welcher nur noch nicht-assimilirende Organismen existiren können. Ent- sprechend der ungleichen Trübung der Gewässer durch suspen- dirte Theilchen liegen die Grenzen der Regionen in den Einzelfällen sehr ungleich tief z.B. zwischen 5 und 30 M. für die Grenze der photischen und dysphotischen Region. Durch Exposition photographischer Platten fanden Fol (*) und Sarasin Folgendes: 1) In der Genfer See zeigten photo- graphische Platten, welche 10 Minuten am Mittag in 237 Meter Tiefe exponirt waren, keine Lichtwirkung, während auf 170 Meter Tiefe noch Lichtwirkung constatirt werden konnte und dieselbe auf 120 Meter noch ziemlich stark war. 2) Im Mittelmeer wurde am Mittag an einem hellen Tag für die Lichtgrenze 400 Meter Tiefe gefunden. Durch directe Beobachtung mittelst einer Edison’schen Glüh- lampe fand man in einer Schweizer See (im Lac Léman) dass die Grenze des diffusen Lichtes dort 60—90 M. beträgt, während dort für die Grenze der sogenannten »vision nette” 25—40 Meter gefunden wurde. Weil nun während meiner Untersuchung der Ngebel-See das Wasser derselben durch sehr reichliches Auftreten von rothen und blau-grünen Plankton- und Hemiplankton-Micro- phyten ausserordentlich trübe war, liegt die von mir unter- suchte Tiefenflora zweifellos in Schimper's dysphotischer Region und kann die dort in 40 Meter (und mehr) Tiefe lebende Flora nur so äusserst wenig diffuses Licht empfangen, dass nur äusserst genügsam-assimilirende, sowie parasitisch oder saprophytisch lebende Mikrophyten dort noch fortkommen können. (*) Fol et Sarasin, Pénétration de la lumière du jour dans les eaux du lac de Genève et dans celles de la Mediterranée — Mémoires de la soc. phys. et d'hist. natur. de Geneve, 1887, T. XXIX. 538 Das Wenige, welches überhaupt (und zwar nur ausserhalb der Tropen) über die Zusammensetzung und den Character des hier behandelten Florengebietes bekannt ist, findet sich folgenderweise kritisch zusammengefasst in Schimper’s Pflan- zen geographie (im Jahre 1898). Die dysphotische Region des Benthos der Süsswas- serseen besitzt in der Regel nur eine Mikrophyten Vegetation, bestehend aus Bacillariaceen, Oscillarieen und Beggiatoen ; ausnahmsweise zeigen sich Grünalgen (Scenedesmus, Pedia- strum) und Peridineen (im Züricher See bei 60—90 M. nach Imh of) und nur einmal ist eine höhere Pflanze gefunden worden, nümlich Thamnium alopecurum var. Lemani im Genfer- See bei ungeführ 60 M. Tiefe, durch Forel. Einige Arten scheinen echte Tiefenbewohner oder »dysphotische Gewächse” zu sein; doch sind die physiologischen Eigenschaften, welche solche Lebensweise veranlassen, nicht bekannt. In den grös- ` sten untersuchten Tiefen der Boden-See (160 M. und 240 M.) zeigte sich der Schlamm vegetationslos bis auf einige Exemplare der Diatomee Cy matopleura Solea Breb. Immerhin zeigt dieser Befund, dass noch in solchen Tiefen die Existenz an das Licht gebundener Organismen möglich ist. Die dyspho- tische Flora von der Genfer See dürfte etwas reicher sein, da Forel von einem organischen Filze, in welchem Diatomeen herrschen, berichtet. Die von Schimper erwähnte Specialliteratur über diese dysphotische Flora fehlt leider in der Bibliothek von 's Lands Plantentuin in Buitenzorg. Und ich sehe mich daher genó- thigt mich auf das oben Citirte zu beschrünken. Nur sei noch mitgetheilt, das Warming (1896) in seiner Pflanzengeographie darauf hinweist, wie wenig noch über dieses von ihm »abyssale Vegetation”, genanntes Pflanzenleben, bekannt ist. Warming sagt. dass sich in diesen grossen Tiefen wahrscheinlich ein reiehes anaerobes Bacterienleben finden wird. Meine Untersuchung hat nun ergeben, dass der Boden der 539 Ngebelsee in 39 bis 47 Meter Tiefe bedeckt ist mit einem schleimigen organischen Filze, in welchem Bacillariaceae resp. Diatomeen (besonders eine gesellig lebende Species) und in zweiter Linie auch Schizomycetes (nur Colonien von Coc- caceae und Bacteriaceae) vorherrschen. Peridineen und Grün- algen, sowie Beggiatoaceae und Oscillarien, sowie Representanten aus den Phanerogamen, welche ja anderwärts in der dyspho- tischen Region (in Europa) vereinzelt beobachtet worden sind, fehlten in allen von mir aus der beschriebenen Tiefe unter- suchten Schlammproben, trotzdem dieselben in der Ngebelsee sich wohl in der photischen Region, (und zwar besonders oberhalb 5 Meter Tiefe) finden. Die von mir bei Ngebel beobachtete dysphotische Süss- wasser-Flora bestand also ausnahmslos aus: Bacillaria- ceae und Schizomycetes und zwar vorwiegend aus Ersteren. Buitenzorg, 24 Januar 1901. IN MEMORIAM F. W. van Eeden. Weinig vermoedde ik dat in dit stuk van het Archief voor de tweede maal een afscheidsgroet zou moeten ge- bracht worden, ditmaal aan een onzer beste leden, den Heer Frederik Willem van Eeden, die op 4 Mei te Haarlem overleed op 71-jarigen leeftijd. Stemt het ons steeds treurig wanneer wij weten dat weder iemand is heengegaan, dien wij zoo gaarne in ons midden hadden gehouden, des te meer is dit het geval wanneer het een welbeproefd strijder is der oude garde. Het weggaan van zoo iemand laat een plaats achter, die door ons moet vervuld worden, een taak des te moeielijker naarmate de overledene een gewichtiger rol heeft vervuld. En dit is met van Eeden zeker het geval. Wat van Eeden voor zijn stichting, het Koloniaal Museum heeft gedaan, is algemeen bekend, evenals zijn onvermoeide ijver als Secretaris der Maatschappij tot bevordering der Nijverheid. Maar bij dat alles had van Eeden de natuur lief, en beschouwde hij deze natuur als een heilige, die hij niet ruw mocht behandelen. 541 Geboren Haarlemmer, was hij vertrouwd met de om- streken van zijn geboortestad, kende hij zijn Haarlem- merduinen als geen ander. En wat hadden die zand- bergen en die planten hem niet veel te vertellen! Voor zijn oog veranderde het heden in het verre verleden ; in zijn rijke phantasie stroomde weer de Rijn langs zijn oude beddingen en was het land bevolkt met zijn oude bewoners. Dan verschenen ook de Noormannen, en van Eeden wist overal hun sporen nog te ontdekken. En het waren de bloemen die hem dit influisterden, diezelfde bloemen wier namen veeltijds nog de zuiverste herinnering aan dit verre verleden bewaard hadden. Zoo wist hij deze gedachten aan een groot publiek mede te deelen in zijn geschriften, die hij later samen- voegde in zijn botanische wandelingen, getiteld Onkruid. Maar hoeveel meer genot verschaften niet die verhalen, wanneer men die van hem zelf mocht hooren, wat was het niet een rein genot met hem te gaan botaniseeren, waarbij men niet alleen planten vond, maar ook zooveel andere dingen hoorde, die belang inboezemden. Met van Eeden voelde men zich veilig in het rijk der natuur. Of alles waar was, wat hij zeide? Misschien niet, maar het werd met zoo'n enthousiasme, met zulk een zekere overtuiging verteld, dat men het zonde zou vinden, iets van die phantasie te verliezen. Doch dit enthousiasme werkte aantrekkelijk en vele zullen met 542 mij dankbaar zijn voor den dag, waarop zij met van Eeden in kennis kwamen en met hem de natuur in- gingen. Vele personen van de meest uiteenloopende wetenschappelijke richtingen of van de meest verschil- lende neigingen sloten zich gaarne bij hem aan en maakten grootere of kleinere tochten op zijn jachtgebied. Van Eeden was bekend en overal bemind; men verleende hem gaarne toegang, waar anderen geweerd werden en zoo strekte zijn geleide tevens als introductie op plaatsen, waar men anders niet zou gekomen zijn. Ik herinner mij zelf nog levendig het genoegen, wan- neer ik in Haarlem vertoefde, als van Eeden 's mid- dags mee ging wandelen. Gewoonlijk was hij er spoedig toe over te halen; wanneer het op het Museum eenigs- zins ging en wanneer huiselijke verplichtingen hem niet verhinderden, dan ging hij. Dan kon hij kalm, maar onvermoeid door de duinen wandelen, wist altijd goed terecht te komen en wist het zoo uit te rekenen dat we ergens konden aanleggen. Daar mocht het dan absoluut niet tochten, want voor tocht was hij even bang als voor honden. Van standjes hield hij heelemaal niet; onaan- genaamheden trachtte hij steeds te voorkomen en dat toonde hij ’t meest wanneer we op particulier terrein waren en een opzichter of ander verdacht persoon kruiste zijn weg. Dan ging hij op dezen man toe en vertelde dan: »Ja zie je, ik ben van Eeden,’ en om zijn legi- 543 timatie te bewijzen vroeg hij naar bizonderheden van Jonker A. of Freule B. en dan werden de groeten ver- zocht aan den eigenaar van het buitengoed en van Eeden ging met verruimd hart weer verder. Van Eeden was sinds 1871 lid van onze Vereeni- ging en wij weten dat hij niet alleen slechts een betalend lid, maar iemand was die deelnam aan onze werkzaam- heden. Zoowel de Zomer- als de Wintervergaderingen bezocht hij trouw; meestal had hij zelf een interessante mededeeling, maar ook stelde hij levendig belang in het- geen anderen mededeelden. We zien hem nog zitten, reeds een weinig ineengedoken, met de hand achter het oor en in de andere een notitieboekje, om alles te kun- nen opteekenen, wat hij misschien nog wel eens zou kunnen te pas brengen. Vooral óón zaak ging hem ter harte, dat was de Flora Batava. Sinds 1867 stond dit werk onder zijn redactie, van plaat 1026 af tot de laatste afleveringen van het vorige jaar was hij de man, die voor zijn Flora Batava leefde. Wel meende hij voor enkele jaren jeugdiger krachten te moeten verbinden aan de opvoeding van zijn pleegkind, maar niet omdat het nieuw leven noodig had. Al was de Flora reeds bijna een eeuw oud, de laatste jaren was er geen gebrek aan afbeeldingen, terwijl de uitvoering beter was dan ooit te voren, Alleen de inteekenaren sterven uit, iets wat voor den uitgever het grootste bezwaar is. Doch alweer 544 uit liefde voor van Eeden werd de uitgave onveran- derd voortgezet. Die Flora was een zijner stokpaardjes, zoo had hij er meer. Soms kon hij erg mopperen, maar niemand dacht ooit dat het ernstig gemeend was. Over het onderwijs was hij meestal niet eensgezind met de hoogere machten en vooral de botanici moesten anders opgeleid worden. Zij vooral moesten meer praktisch gevormd worden. Met leede oogen zag hij het oude ras der eigenlijke floristen uitsterven en met heftigheid trad hij op tegen de physiologen en vooral de microscopisten. Een microscoop was hem geloof ik een gruwel en ik denk haast daarom omdat men dan zijn geliefde planten moest stuk snijden, in stukken deelen en zoo onder dat verwenschte ding brengen. Hieraan moet het ook wor- den toegeschreven dat hij als weinig anderen bekend was met de inlandsche paddestoelen; ook hier was het de florist, want Fungoloog was hij niet, daar de kleinere champignons slechts met het mikroskoop waren te zien en dat was voor hem uit den booze. Zijn mikroskopophobie komt misschien het best uit in een gesprek dat mij onlangs werd medegedeeld. Een bekend botanist sprak met van Eeden over een ander botanicus, dien beiden kenden. — Hoe gaat het toch met X? — Wel heel goed, antwoordt v. Eede n, alleen is het jammer dat ook hij al te veel in het glas kijkt. 545 — Hoe zoo? ik heb nog nooit gehoord dat X dronk. — Neen dat niet, maar je begrijpt me niet goed; ik bedoel niet dat hij aan den drank is, maar hij doet mij te veel aan mikroskopie! Zoo was van Eeden, een philosophische natuur, die ook zijn aandeel in het leed dezer wereld zal gehad hebben, maar dit met bewonderenswaardige kalmte droeg, voor de wereld de man met phantastische neigingen, maar vooral een enthousiast. En wat deed dit enthousiasme niet weldadig aan, wat werkte het niet aanstekelijk. En zeker heeft v. Eeden hiermede veel bereikt. Hij wist ook anderen op te wek- ken, voor een zaak warm te maken en dikwijls ook de beurzen te openen voor het een of ander dat v. Eeden nuttig achtte. Zoo ‘wist hij ook de particuliere bijdragen bijeen te krijgen, die zijn Museum moeten in stand houden. Doch niet tot ons land bleef zijn aandacht beperkt, vooral ook voor onze Kolonien was hij werkzaam, trachtte hij liefde te wekken om daar de rijke natuur te onder- zoeken, beraamde hij middelen, om dat onderzoek moge- lijk te maken. En waar onze Oost-Indische bezittingen reeds vroeger onderzocht waren en nog steeds dit onder- zoek wordt voortgezet, daar meende hij dat onze West niet die belangstelling genoot als wel noodig was. Vooral voor Suriname wilde hij »pioniers” vormen, die het 546 = onderzoek der rijke natuur van Zuid-Amerika zich tot levenstaak zouden stellen. Juist nu een verlevendiging van de belangstelling in deze Kolonie schijnt op te vlammen, is van Eeden van ons weggegaan. De resultaten van het onderzoek waartoe vooral hij krachtig heeft opgewekt, heeft hij niet meer mogen beleven. Wel werden er naar hem eenige Watervallen in Suri- name benoemd, wel werd er een v. Eede n-fonds gesticht tot onderzoek van deze Kolonie, wel zal Fraxi- nus Eedeni zijn naam blijven vereeuwigen, maar de man zelf was het laatste jaar nog maar een schijnsel van het oude licht; snel werd de levensfakkel, die gedurende vele jaren zulk een liefelijk licht wierp in onze Maatschappij, uitgedoofd. Met hem en den Heer G. Post, die op denzelfden dag overleed, is reeds de vijfde verdwenen van degenen, die op onze mooie fotografie- ter herinnering aan het 50-jarig bestaan der Vereeniging nog bijeen waren. Ziehier een korte schets van dit welbestede leven; laten wij dankbaar zijn voor wat hij in onze Vereeniging gedaan heeft en zeker zullen wij allen, die hem gekend hebben, van Eeden met liefde herdenken. Lemen, 16 Mei 1901. Y\UTOE COMPTE-RENDU DE LA SOIXANTE-DIXIÈME SESSION DE LA ; SOCIETE BOTANIQUE NEERLANDAISE, Tenue à Ruremonde le 15 août 1900. Liste de présence. Communications diverses. Election de nouveaux membres. Th. H. A. J. Abeleven réélu Secrétaire-trésorier. M.M. H. J. Kok Ankersmit, D. Lako et L. Post- humus désignés pour faire partie de la Commission chargée de l’examen des herbiers prösentös au Concours de 1900. La session d'été de 1901 sera tenue à Naarden. Rapport du président. Il signale les nouveaux indigönes qui suivent: Anchusa officinalis L. f. ochroleuca, Vicia pannonica Jacq. var. purpurascens, Tri- folium Alexandrinum L., Prenanthes purpu- rea L., Gagea spathacea Salisb; Narcissus pau- cifolius Crithmum maritimum L., Muscari tenuiflorum Tausch, Muscari comosum Mill., Glaucium corniculatum Curt. var. phoeniceum, Sedum oppositifolium Sims., Geranium nodo- sum L., Cephalanthera pallens Willd. Les princi- paux de ces nouveaux indigènes sont décrits plus en detail. _ Rapport du Conservateur de l'herbier et de la bibliothèque. Rapport du Secrétaire-trésorier. Communications scientifiques par Mlle Ogterop, M.M. Kok Ankersmit, Valckenier Suringar, Schip- per, Lako, van Vloten, Rieter et Jongmans. COMPTE-RENDU DE LA SOIXANTE-ONZIEME SESSION DE LA SOCIETE BOTANIQUE NEERLANDAISE, Tenue ü Nimègue, le 10 février 1901. Liste de présence. Communications diverses. Projet de modifications à apporter au Règlement de la Société. Le Concours d’herbiers intéressera en 1901 la province de Zélande. | Communications scientifiques par M.M. Jongmans, Backer et Vuyck. VERSLAGEN EN MEDEDELINGEN DER Zë SCHE BOTANISCHE NEDERLANDSCH KRUIDKUNDIG ARCHIEF. VERSLAGEN EN MEDEDEELINGEN NEDERLANDSCHE BOTANISCHE VEREENIGING. DERDE SERIE. 2° Deel. — 3° Stuk. Met 3 platen en 6 zincographieën. TNR OUD (3° Ser. II DI. 3° stuk, uitgegeven in Juni 1902.) Bestuur, gewone, buitengewone en correspondeerende leden der Nederlandsche Botanische Vereeniging .. Verslag van de twee en zeventigste Vergadering der Nederlandsche Botanische Vereeniging, gehouden te Muiderberg, den 16 en 17 Augustus 1901 Statuten der Nederlandsche Botanische Vereeniging. oorstel van de Heeren Heinsius en HEUKELS om een ommissie te benoemen, die voor de inlandsche ues ten Nederlandsche namen vaststelt. Bepaling der plaatsen voor de te ER Winter- en Zomervergadering in 1902. Weier van den Voo DEEN Dr. is No. er s Art. 15 der re over 1900/1901.. Nien we indigene Aanwinsten van e Vereenigings-herbarinm Gamer het jaar Td : A his S oeming van een gewoo id s Wetenschappelijk meledak van si en enoeming een Commissie van Zeen over de vóór N Novel 1901 in te zenden Prijsvraag- Herbaria voor de provincie Zeeland .. Het drogen van R in natuurlijke us E C. J. KONING. Iets over bescherming van ida unie. groeiplaatsen onzer inlandsche planten door Dr. L. Vu Phanerogamae et cryptogamae vasculares an op de excursiën te Roermond en omstreken op 16 en 17 Augustus 1900, na afloop der Zomervergadering. Contributions a la Flore Mycologique des Pays-Bas. XVII. r C. A. J. A. Oupemans. Met 3 en en a 24 . o 3 s Pis ER 3 Bladz. Bladz. ` Verslag van de drie en zevenstigste Vergadering der Nederlandsche Botanische Vereeniging, te Amsterdam op den 9 Februari 1902. . . do Benoeming van gewone leden. . . 784 Uit te schrijven at voor alle pro- vincies, in te zenden vóór of op 1 September 1902, vóór of op 1 September 1903 en te beoordeelen in 1903. Commissie van beoordeeling voor de ingezonden Prijs- vraag-Herbaria . . . 185 Verslag van den Weber, Dr. 5 Vere dolend Art. 15 der Statuten, over de laatste helft van het e jaar 1901 . . : is 185 Nieuwe EN, . 787 ` Ingekomen planten rende Se at helft van het jaar 1901 . s 791 Weicuhappel ike RSE DTR van de Ten so. c UE Opmerkingen over den bouw der bloemen van Canna : naar aanleiding van eenige waargenomen afwijkingen door Dr. J. C. Costerus. Met 5 zincographieën. . 807 Lijst van de boeken en tijdschriften voor de Bibliotheek der Nederlandsche Botanische ee ontvangen gedurende het jaar 1901. . . . BE Inhoudsopgave der botanische Hittératotr vit de aanwin- sten voor de bibliotheek der Nederlandsche Botanische Vereeniging D rung het jaar 1901, door J. W. C. GOETHART . . 824 Compte-rendu HS SE ER session e is Société Botanique Néerlandaise, tenueà Muiderberg, les 16 et 17 août 1901 . . . 845 Compte-rendu de la RR session dé ís Société Botanique Néerlandaise, tenue à Amsterdam, le 9 février 1902 . . . L2. 36.0. E. BESTUUR EN LEDEN DER Nederlandsche Botanische Vereeniging. (Opgericht 15 Augustus 1845.) - BESTUUR: Dr. L. Vuyck, Voorzitter ; Dr. J.W. Chr. Goethart, Conservator Herbarii en Bibliothecaris; Th. H. A. J. Abeleven, Secretaris en Penningmeester, GEWONE LEDEN: (*) Th. H. A. J. Abeleven, te Nijmegen (1849); H. J. Kok Ankersmit, te Apeldoorn (1852); Dr. E. B. Asscher, te Amsterdam (1846); C. A. Backer, te Batavia (1900); D. Bierhaalder, te Baarn (1894); G. C. W. Bohnensieg, te Haarlem (1887); D. Bolten, te Delft (1899); Dr. J. Ritzema Bos, te Amsterdam (1895); Dr. W. Burck, tijdelijk te Leiden (1892); ( Heeren Leden worden beleefdelijk verzocht, bij veran- dering van woonplaats hiervan kennis te geven aan den Secre- taris. Ned. Kruidk. Archief. 3e Serie. II. 3e Stuk. 36 550 P. van der Burg, te Grijpskerk (1901); Dr. H. Burger, te Groningen (1894); Dr. H. J. Calkoen Az, te Haarlem (1878); Mej. H. P. la Chapelle, te ’s-Gravenhage (1894); Dr. J. C. Costerus, te Amsterdam (1875); Mej. C. E. Destrée, te Brussel (1888); J. Ensink A.Jz., te Doetinchem (1887); Dr. A. J. M. Garjeanne, te Amsterdam (1899); Dr. E. Giltay, te Wageningen (1880); Dr. J. W. Chr. Goethart, te Leiden (1886); Dr. M. Greshoff, te Haarlem (1895); Dr. J. van Breda de Haan, te Buitenzorg (1889); E. J. M. de Haas S. J., te Amsterdam (1890); E. Heimans, te Amsterdam (1899); Dr. H. W. Heinsius, te Amsterdam (1891); Dr. M. Hesselink, te 's-Gravenhage (1875); H. Heukels, te Amsterdam (1899); Dr. F. W. T. Hunger, te Buitenzorg (1895); Dr. J. M. Janse, te Leiden (1886 D P. Jansen, te Rotterdam (1902); K. J. de Jong, te Utrecht (1898); J. Jaspers Jr., te Amsterdam (1902); W. J. Jongmans, te Leiden (1900) ; Dr. H. F. Jonkman, te Utrecht (1878); J. D. Kobus, Pasoeroean (1882); C. J. Koning, te Bussum (1901); Dr. J. C. Koningsberger, te Buitenzorg (1892); Mej. Justina Kroon, te Scheveningen (1886); H. P. Kuyper, te de Bilt (1898); D. Lako, te Zwolle (1878); W. M. Docters van Leeuwen, te Bussum (1900); Dr. J. P. Lotsy, tijdelijk te Leiden (1894); Dr. J. F. A. Mellink, te Assen (1878); Dr. G. A. F. Molengraaff, te Hilversum (1881); Dr. J. W. Moll, te Groningen (1877); 551 Mej. A. Ogterop, te Middelburg (1892); Dr. C. A. J. A. Oudemans, te Arnhem (1845) ; Dr. L. Posthumus, te Dordrecht (1875); Dr. G. Postma, te Almelo (1900); Dr. N. W. P. Rauwenhoff, te Utrecht (1873) ; Dr. H. M. D. van Riemsdijk, te Winterswijk (1890); L. Rieter, te Venlo (1898); C. Ritsema Cz, te Leiden (1895); E. A. Rovers, te Valkenswaard (1900); Dr. J. Mar. Ruys, te Heerenveen (1878); H. H. Sanders, te Kampen (1896); W. W. Schipper, te Winschoten (1893); Dr. J. L. C. Schroeder van der Kolk, te ’s Gravenhage (1892) ; P. J. M. Schuijt, te Rotterdam (1899); Dr. H. E. Th. van Sillevoldt, te Leiden (1900); Dr. J. Valckenier Suringar, te Wageningen (1893); Jac. P. Thysse, te Amsterdam (1899); Dr. J. A. Tresling, te Zuidlaren (1888); Dr. M. Treub, te Buitenzorg (1873); K. Bisschop van Tuinen, te Zwolle (1873); Dr. T. CORRESPONDEERENDE LEDEN: Dr. F. Buchenau, te Bremen (1871); F. Crépin, te Brussel (1871); Dr. A. Ernst, te Caracas (1883); Dr. Th. M. Fries, te Upsala (1895); Dr. Jos. D. Hooker, te Kew bij London (1873); Dr. A. le Jolis, te Cherbourg (1856); Dr. Julius MaeLeod, te Gent (1889); L. Pierre, Ville Neuve St. George bij Parijs (1883) ; E. Wenck, te Zeist (1847). VERSLAG VAN DE TWEE EN ZEVENTIGSTE VERGADERING DER NEDERLANDSCHE BOTANISCHE VEREENIGING GEHOUDEN TE Muiderberg, den 16 en 17 Augustus 1901. Tegenwoordig waren: de Voorzitter Dr. L. Vuyck, de Dames C. E. Destrée en A. Ogterop en de Heeren H. J. Kok Ankersmit, J. Ensink AJz., Dr. H. W. Heinsius, H. Heukels, C. J. Koning, D. Lako, Dr. L Posthumus, L: Rieter, E. A. Rovers, Dr. H E. Th. van Sillevoldt, Dr.J. Valckenier Surin- gar, K. Bisschop van Tuinen en de Secretaris Th. H. A. J. Abeleven. De Vergadering werd des namiddags te half vier ure door den Voorzitter geopend, die de aanwezigen, en vooral de nieuwe leden ter vergadering tegenwoordig, hartelijk welkom heette. De notulen van het verhandelde in de een en zeventigste vergadering op den 10 Februari 1901 te Nijmegen gehouden werden gelezen en goedgekeurd. 554 Door den Secretaris werd medegedeeld : »dat in Mei 1901 was overleden het honorair lid de Heer J. van Reenen van Lexmond te Alphen a/d Rijn; ` »dat den 4 Mei 1901 waren overleden de gewone leden: de Heer F. W. van Eeden te Haarlem en de Heer G. Post te Tiel; »dat de Heer C. J. Koning te Bussum zijn benoeming tot gewoon lid had aangenomen; »dat bericht over het niet bijwonen dezer Vergadering was ontvangen van de Heeren Dr. J. W. Chr. Goethart, W. J. Jongmans, Dr. H. F. Jonkman, W. W. Schipper, P. J. M. Sehuijt en Dr. H. P. Wijsman. »dat d.d. 26 Juni Ll. van de Heeren Dr. H. W. Heinsius en H. Heukels een voorstel was ontvangen, om in deze Vergadering een Commissie te benoemen, die voor de inlandsche planten Nederlandsche namen vaststelt; en »dat als candidaat voor het gewoon lidmaatschap door den Secretaris was aanbevolen, de Heer P. van der Burg, Med. Docts, Arts te Grijpskerk. Het eerst kwamen ter bespreking de in de Winterverga- dering van 10 Februari 1901 voorgestelde wijzigingen der Statuten. Nadat besloten was Art. 5 niet te veranderen en er op gewezen was dat in Art. 24 waarin het houden der Zomervergadering bepaald wordt, de grenzen van den zomer zoo ruim mogelijk zouden genomen worden en er in de Slot- bepalingen eenige wijzigingen waren voorgesteld, werden alle Artikelen onveranderd aangenomen, zoodat de Statuten thans luiden : 555 SIAIUTEN DER Nederlandsche Botanische Vereeniging. HOOFDSTUK. I. OVER HET DOEL DER VEREENIGING EN DE MIDDELEN TER BEREIKING DAARVAN. Artikel 1. De Nederlandsche Botanische Vereeniging stelt zich ten doel de bevordering der Botanie in haar geheelen omvang; meer in het bijzonder echter de kennis van de Flora van ons vaderland. Art. 2. De Vereeniging is gevestigd te Leiden, alwaar hare verza- melingen bewaard worden. Art. 3. De middelen ter bereiking van het doel der Vereeniging zijn: a. het houden van bijeenkomsten der leden; b. het bijeenbrengen van een inlandsch herbarium ; c. het bijeenbrengen van eene boekerij, waarin zooveel mo- gelijk alles opgenomen wordt, wat op de beoefening van de Botanie in ons vaderland betrekking heeft, en voor de studie van onze Flora van belang is; d. het uitgeven van mededeelingen op botanisch gebied en het ondersteunen van uitgaven of andere onderzoekingen, die daartoe in aanmerking zouden kunnen komen. HOOFDSTUK II. OVER DE LEDEN. Art. 4. De leden der Vereeniging zijn gewone, buitengewone en correspondeerende leden. 556 1. Over de gewone leden. Art. 5. De gewone leden worden met volstrekte meerderheid van stemmen benoemd, uit een lijst van candidaten door het bestuur opgemaakt en waarin de namen worden opgenomen van hen, die door een of meer leden der Vereeniging, minstens één maand vóór de vergadering, als zoodanig aan den Secretaris zijn aanbevolen. Art. 6. Elk lid verbindt zich tot eene jaarlijksche contributie van f5.—. een maand na de zomervergadering, op quitantie van den Penningmeester te voldoen. Art. 7. De leden verbinden zich om zooveel mogelijk bijdragen voor … het herbarium der Vereeniging in te zenden. Het is wensche- ` lijk, dat de étiquetten, bij de ingezondene planten gevoegd, ` behalve den naam dier planten, alle bijzonderheden vermelden, welke voor den beoefenaar der Nederlandsche Flora belangrijk kunnen wezen; zoo o. a. de groeiplaats, den aard van het ter- rein, den datum der vondst, de meer of mindere zeldzaamheid enz. Art. 8. Leden die voor hun lidmaatschap wenschen te bedanken, moeten van dit hun voornemen, vöör of op 1° Mei, schriftelijk kennis geven aan den Secretaris. 2. Over de buitengewone leden. Art. 9. Buitengewone leden zijn de zoodanige die met het doel der Vereeniging instemmen, en dit willen ondersteunen zonder aan hare werkzaamheden deel te nemen; zij worden op gelijke wijze 557 als de gewone leden benoemd, doch kunnen ook tusschentijds door het bestuur worden aangenomen. Art. 10. De buitengewone leden verbinden zich tot eene jaarlijksche contributie van ten minste f 10.—. Zij hebben het recht de vergaderingen bij te wonen en aan de discussieën deel te nemen. Bij stemming brengen zij een adviseerende stem uit. De be- paling van art. 8. is ook op hen toepasselijk. 3. Over de eorrespondeerende leden. Art. 11. Buitenlandsche botanici, vooral hun, die zich door het onder- zoek van de naburige Flora’s verdienstelijk hebben gemaakt, of die de Vereeniging, ter bereiking van haar doel, behulpzaam zijn geweest, kan het correspondeerend lidmaatschap worden opgedragen. Art. 12. De correspondeerende leden worden, op voordracht van het bestuur, doch met niet minder dan drie vierde der stemmem, op eene vergadering benoemd. Art. 13. Zij storten geen contributie, hebben het recht de vergaderin- gen bij te wonen en aan de werkzaamheden en discussieön deel te nemen, maar stemmen niet mede.. . HOOFDSTUK II. OVER HET BESTUUR. Art. 14. Het bestuur der Vereeniging bestaat uit een President, een Secretaris-Penningmeester en een Conservator. President en Secretaris-Penningmeester treden om de drie jaar beurtelings af, doch zijn terstond weder herkiesbaar. 558 1. Over den President. Art. 15. De President leidt de vergaderingen der Vereeniging en is verplicht in elke wintervergadering een verslag uit te brengen, waaruit blijkt wat door de Vereeniging in het afgeloopen jaar ter bereiking van haar doel is verricht, en bepaaldelijk, wat voor eene juiste en volledige kennis der Nederlandsche Flora is gewonnen. Art. 16. Bij ontstentenis van den President, wordt de leiding der ver- gadering door het oudst in jaren aanwezig lid waargenomen. 2. Over den Seeretaris-Penningmeester. Art. 17. De Secretaris-Penningmeester beheert de fondsen der Ver- eeniging, en doet daarvan in de zomervergadering rekening en verantwoording. Tot zijne décharge zal zijne rekening door den President en een der leden, door de vergadering te be- noemen, worden geteekend. Art. 18. Hij bewaart het archief der Vereeniging, en draagt zorg dat de jaarlijksche verslagen van den president en conservator, be- nevens de schriftelijke mededeelingen der leden in de publicaties der Vereeniging worden opgenomen. ; Art. 19. Hij houdt, in een daarvoor bestemd boek, notulen van al wat op de vergaderingen verhandeld en besloten wordt. Een kort verslag van het verhandelde wordt door hem zoo spoedig mo- gelijk aan een of meer nieuwsbladen en aan de leden toegezonden, en een uitvoeriger voor de werken der Vereeniging gereed ge- maakt. j ZE er a ee N Se SNE d " E P Ba si Pl d z E EN 559 Art. 20. Hij zorgt voor een geschikt lokaal tot het houden der ver- gaderingen; herinnert den leden, eene maand vöör elke ver- gadering, dat zij de gelegenheid hebben tot het voorstellen van nieuwe leden, en geeft veertien dagen vóór hetzelfde tijdstip aan alle gewone em buitengewone leden kennis van den dag waarop en de plaats waar de vergadering plaats zal hebben. 8. Over den Conservator. Art. 21. De Conservator zorgt voor eene doelmatige bewaring van het herbarium en de boekerij der Vereeniging, en ontvangt de planten en boekwerken, die aan de Vereeniging ten ge- schenke worden aangeboden. Art. 22. Hij brengt in de wintervergadering verslag uit nopens den toestand van de bezittingen der Vereeniging en van de geschen- ken en aankoopen, welke in den afgeloopen jaarkring aan zijne zorgen werden toevertrouwd. — Eene maand vóór elke wintervergadering of vroeger doet hij den President, ten behoeve van zijn verslag, alle planten toekomen, welke in het afgeloopen jaar in zijne handen werden gesteld. Art. 33. Hij is bevoegd, boeken, voor een bepaalden tijd en tegen recu aan de leden uit te leenen; ook aan niet-leden zullen deze onder beperkende voorwaarden en slechts bij uitzondering mogen uitgeleend worden. Hij is verplicht de leden behulpzaam te zijn, indien zij de bezittingen der Vereeniging wenschen te raadplegen. Planten kunnen slechts bij uitzondering uitgeleend worden ; hiervoor is noodig de machtiging van de algemeene vergadering of tusschentijds van het Bestuur. Leden, die planten ter leen 560 hebben ontvangen, zijn verplicht deze telkens vöör de zomer- vergadering aan den Conservator terug te zenden. Aan buitenlandsche Botanici kunnen in zekere gevallen planten uitgeleend worden onder gelijke voorwaarden als aan de leden ; bovendien hebben zij zich te onderwerpen aan de bepalingen die ’s Rijks Herbarium aan het uitleenen van planten stelt. Telkens wordt elk geval door het bestuur met voorzichtig- heid overwogen, opdat de Vereeniging gevrijwaard worde voor verliezen. De Conservator houdt nauwkeurig aanteekening van alles wat ter leen verstrekt wordt. HOOFDSTUK IV. OVER DE VERGADERINGEN. Art. 24. Omstreeks 1 Februari, bij voorkeur op een Zondag, en in een der zomermaanden worden de gewone en buitengewone leden tot eene algemeene bijeenkomst opgeroepen. Die bijeen- komsten hebben ten doel door persoonlijke kennismaking en mededeeling van waarnemingen, het wetenschappelijk verkeer onder de beoefenaars der plantenkunde te bevorderen. Art. 25. Op de wintervergadering wordt de plaats voor de volgende wintervergadering en op de zomervergadering plaats en datum voor de volgende zomervergadering vastgesteld. Minstens een- maal in de drie jaar heeft er een wintervergadering te Leiden plaats. In de zomervergadering worden de plannen voor het houden van botanische excursien geregeld. Behalve de genoemde kunnen op voorstel van het Bestuur of op een met redenen omkleed verzoek van vijf leden, buiten- gewone vergaderingen gehouden worden. 561 Art. 26. De leden teekenen vöör het openen der vergadering eene presentielijst. Art. 27. De orde der werkzaamheden in de zomervergadering is de volgende: 1. Openen van de vergadering en voorlezen der notulen van de vorige vergadering ; 2. Mededeelingen van den Secretaris; 3. Punten van beschrijving; 4. Bepaling van de plaats voor de volgende bijeenkomst; 5. Voorstellen van huishoudelijken aard; 6. Rekening en verantwoording van den Penningmeester; 7. Verhandelingen of mededeelingen van de leden ` 8. Benoeming van nieuwe leden; 9. Vaststelling der excursie op de volgende dagen ; 10. Verslagen over de werkzaamheden der afdeelingen ; ` 11. Sluiten der vergadering. De orde der werkzaamheden in de wintervergadering is de volgende: 1. Openen der vergadering en voorlezen der notulen van de vorige vergadering ; 2. Mededeelingen van den Secretaris; 3. Punten van beschrijving ; 4. Bepaling der plaats voor de volgende bijeenkomst; 5. Voorstellen van huishoudelijken aard; 6. Verlag van den Voorzitter over het afgeloopen jaar; 7. Verslag van den Conservator en Bibliothecaris over het afgeloopen jaar; 8. Verhandelingen of mededeelingen van de leden; 9, Benoeming van nieuwe leden; 11. Sluiten van de vergadering. 562 Art. 28, Op alle vergaderingen beslist, met uitzondering van het geval bedoeld bij art. 12, de volstrekte meerderheid der uit- gebrachte stemmen. Stemmingen geschieden mondeling, tenzij de vergadering tot schrifteljke stemming besluit. Art. 29. Bij eene staking der stemmen beslist de President. Art. 30. Leden, die eene werkzaamheid op zich genomen hebben, doch verhinderd worden, de vergadering waarop zij hun verslag zouden uitbrengen, bij te wonen, zijn verplicht, daarvan zoo tijdig mogelijk aan den Secretaris kennis te geven, en hunne verhandeling aan dezen te zenden. Schriftelijke mededeelingen van te grooten omvang worden aan den Secretaris overgegeven ter opneming in het verslag; zij gaan vergezeld van eene korte uiteenzetting van haar hoofdzakelijken inhoud. HOOFDSTUK V. OVER DE AFDEELINGEN. Art St Leden der Vereeniging kunnen zich tot een bepaald doel, binnen het gebied van de werkzaamheden der Vereeniging, of tot het houden van plaatselijke bijeenkomsten, buiten de algemeene Vergaderingen, verbinden. Zij vormen dan eene Afdeeling, genoemd naar het doel, dat zij beoogen, of naar de plaats, waar de bijeenkomsten gehouden worden. Art. 32. Elke Afdeeling kiest haar eigen bestuur en bekostigt hare werkzaamheden en bijeenkomsten, tenzij bij een op de zomer- vergadering genomen besluit daarvoor eene toelage uit de kas der Vereeniging mocht worden toegestaan. Het voorstel tot eene toelage moet, om in behandeling te ` 563 kunnen worden gebracht, in den oproepingsbrief tot de zomer- vergadering opgenomen zijn. Art. 33. Elke Afdeeling geeft aan de Vereeniging kennis van hare oprichting, van de tot haar toegetreden leden en van haar bestuur. Art. 34. T Door elke Afdeeling wordt op de zomervergadering der Ver- eeniging verslag uitgebracht over hare werkzaamheden van het afgeloopen jaar. Deze verslagen worden in het Nederlandsch Kruidkundig Archief, als bijlagen tot de zomervergadering, op- genomen. Art. 35. De leden der Vereeniging hebben vrijen toegang tot de Ver- gaderingen der Afdeelingen. HOOFDSTUK VI. OVER HET HERBARIUM. Art. 36. Het Herbarium bestaat uit: 1. Nederldndsche planten. 2. Afzonderlijke plantendeelen, uit een of ander opzicht be- langrijk, of waarover mededeelingen gedaan zijn. Deze twee verzamelingen worden afzonderlijk bewaard. Om- trent het uitleenen van planten raadplege men art. 23. HOOFDSTUK VII. OVER-DE BOEKERIJ. Art. 37. De boekerij bestaat voornamelijk uit Nederlandsche werken, op de plantenkunde betrekking hebbende, en werken, die voor de studie der Nederlandsche Flora belangrijk zijn. Hare kern wordt gevormd uit geschenken der leden en door ruiling van 564 de geschriften der Vereeniging tegen die van andere genoot- schappen, hoewel het Bestuur gemachtigd is, telken jaren zoo- ; danigé voorstellen te doen, als het noodig acht om die verza- meling ook op andere wijze uit te breiden. Omtrent het uitleenen van boeken raadplege men art. 23. HOOFDSTUK VIII. OVER DE PUBLICATIES DER VEREENIGING. Art. 38. De Vereeniging geeft uit: Nederlandsch Kruidkundig Archief, verslagen en mededeelingen der Nederlandsche Botanische Ver- eeniging, waarin worden gepubliceerd : a. de verslagen der vergaderingen ; b. verslagen der op de vergaderingen gedane wetenschap- pelijke mededeelingen, welke de leden verplicht zijn, zoo spoedig mogelijk, schriftelijk aan den Secretaris te doen toekomen ; c. bijdragen van de leden, die vóór 1 April aan de Redactie van het Nederlandsch Kruidkundig Archief moeten worden ingezonden. Art. 39. S Aan de Redactie wordt de bevoegdheid verleend bij uitzon- dering ook bijdragen van niet-leden in het Nederlandsch Kruidkundig Archief op te nemen. Art. 40. De Redactie van het Nederlandsch Kruidkundig Archief is d opgedragen aan het Bestuur van de Nederlandsche Botanische _ Vereeniging, die tevens de wijze van uitgave regelt. Art. 41. De gewone en buitengewone leden hebben het recht opeen — presentexemplaar van de werken der Vereeniging, die na het 4 tijdstip waarop zij lid geworden zijn, in het licht verschijnen. — er mr E A c e DAT PE E EE E AD Na e 565 HOOFDSTUK IX. SLOTBEPALINGEN. Art. 42. Een voorstel tot wijziging of toevoeging van een of meer artikelen in deze statuten, mag niet in behandeling genomen worden, voor dat genoemd voorstel op het convocatie-biljet voor eene zomer- of wintervergadering ter kennis van de leden is gebracht. Art. 43. Over een voorstel tot ontbinding der Vereeniging moet op eene opzettelijk daartoe uitgeschreven vergadering beraadslaagd worden en het besluit daartoe door ten minste drie vierde der op die vergadering tegenwoordige leden genomen worden. Als de Vereeniging ontbonden wordt, vervallen hare bezit- aan het Rijk. Door eenige leden werden nogmaals inlichtingen gevraagd aangaande de rechtspersoonlijkheid der Vereeniging. Nadat er op gewezen was dat de Vereeniging opgericht in 1845, dus vóór de wet op de Vereenigingen enz. bestond, daardoor van- zelf rechtspersoonlijkheid had en daarom schenkingen, legaten enz. mocht in ontvangst nemen, meenden sommigen toch dat waarschijnlijk bij verandering der Statuten telkens van bevoegde zijde goedkeuring zou moeten gevraagd worden, aangezien door verandering in de artikelen het doel der Vereeniging zou kunnen veranderd worden. Er werd alzoo aan den Secretaris opgedragen omtrent deze rechtskwestie zekerheid te verkrijgen en naar gelang van bevinding te handelen. (*) (*) Een bij een rechtsgeleerde ingewonnen udvies was, dat deze Statuten niet ter goedkeuring aan de Regeering behoefden opge- zonden te worden, omdat onze Vereeniging reeds in 1845 was opgericht. e Secretaris. Ned. Kruidk. Archief. 3e Serie. II. 3e Stuk. 37 566 Hierna kwam het voorstel van de Heeren Heinsiusen Heukels in behandeling, om namelijk een Commissie te benoemen, die voor de inlandsche planten Nederlandsche namen vaststelt. De Heer Heukels lichtte het voorstel als volgt schrif- telijk toe: »De wensch om een vast stel van Nederlandsche namen voor de planten te verkrijgen, wordt in de laatste jaren steeds krachtiger. In de eerste plaats is het aantal van hen, die liefde voor de natuur koesteren, veel grooter geworden, ik bedoel het aantal van hen, die zonder tijd en gelegenheid te hebben, om zich grondig met haar bezig te houden, toch een levendige belangstelling voor haar koesteren. Deze nu worden door de wetenschappelijke nomenclatuur maar al te vaak ` afgeschrikt en dit is in het geheel niet wenschelijk, want ook de zuiver wetenschappelijke natuuronderzoeker moet zich ver- bljden, als hij ziet, dat de uitkomsten zijner onderzoekingen door tal van anderen worden op prijs gesteld. Ons oordeel is dan ook dat de wetenschappelijke namen, hoe onontbeerlijk en niet te vervangen zij ook zijn voor de wetenschap, voor den niet-botanicus van geringe of geene waarde zijn. Maar voor hem zijn zij niet alleen ongeschikt, neen, de doorslag geeft onzes inziens, bij het uitspreken van den wensch naar Nederlandsche namen, de school. Daar is het niet te doen om het bevredigen van een bloote liefhebberij, doch zal de plantkunde daar als onderwijsvak tot haar recht komen, dan is het een eerste eisch dat iedere daar te behandelen plant met een Nederlandsche naam kan worden genoemd. Wij bedoelen hiermede niet alleen de lagere school, doch evenzeer althans de lagere klassen der middelbare scholen en de opleidingsinrichtingen voor onderwijzers. Op geen dezer _ scholen wordt Latijn geleerd, zoodat de wetenschappelijke namen voor die leerlingen in het geheel geen beteekenis 567 hebben. Voor hen is dringend een vast stel van Nederlandsche namen noodig. Misschien verwondert zich een der aanwezigen wel er over, dat ik, die reeds in den Ven druk mijner Schoolflora van Ne- derland een stel van Nederlandsche namen heb gegeven, toch tot de onderteekenaren van ons voorstel behoor. De reden is echter, dat naar mijne meening door te doen, wat ik gedaan heb, de zaak niet uit is. Het groote belang van het geven van Nederlandsche namen, heeft mij er toe gebracht een po- ging in die richting te doen, maar ik weet zelf maar al te goed, dat aan de door mij gegeven namen, gebreken kleven, die door samenwerking zeer goed zijn op te heffen. Hierdoor kom ik tot ons voorstel. Wij meenden dat het zoo eigenaardig op den weg lag van de Nederl. Botan. Vereeniging om in die richting werkzaam te zijn. Wij meenden tevens dat een Nederl. nomenclatuur vastgesteld door een officieel lichaam als de Nederl. Botan. Ver. veel kans had, algemeen te worden aangenomen. Van daar ons voorstel om een Commissie te benoemen die moet trachten een stel van Nederlandsche plantennamen te ontwerpen en vast te stellen. De uitkomsten van den arbeid dezer Commissie zouden namens de Ned. Botan. Ver. moeten worden uitgegeven als een van de werken dier Vereeniging.” Op een vraag van den Voorzitter of de leden omtrent dit voorstel nog eenige inlichtingen wenschten of daartegen ook bezwaren hadden, ofitspon zich een levendig debat, waarvan het resultaat in korte woorden kan samengevat worden. Vooreerst dat men voor vele planten geen vulgaire namen heeft, terwijl andere planten er verschillende hebben. De voor- stellers wilden voor de eerste categorie namen doen bedenken, voor de tweede een keuze doen en deze naam officieel als de hollandsche naam vaststellen. Door enkele aanwezige werd de opmerking gemaakt dat dit groot bezwaar zou opleveren, om- dat in bepaalde streken hardnekkig aan de plaatselijke bena- ming zou worden vastgehouden. Daarom zou elk onderwijzer 568 of ieder die over planten in het hollandsch schreef, naast de offi- cieele hollandsche naam, de plaatselijke naam moeten opgeven. Men wenschte het echter aan de te benoemen Commissie over te laten of men de geslachtsnamen of ook de soortnamen wilde verdietschen, terwijl er nog op gewezen werd dat de naamgeving alleen zou worden voorgesteld voor de Phanerogamen en de Vaatkryptogamen. Vele leden meenden dat het leeren der latijnsche namen volstrekt geen bezwaar opleverde; verschil- lende op onderwijsgebied ervaren personen wisten bij onder- vinding dat het eerst leeren der latijnsche namen vóór de kennis der hollandsche namen zeer goed ging, terwijl van de aanwezige verreweg het grootste deel nimmer latijn hadden geleerd of reeds lang met de wetenschappelijke namen bekend waren, voor dat zij die taal gingen bestudeeren. Ofschoon derhalve bij de jeugd en den jongen botanicus de vraag naar een hollandsche benaming der plant een der eerste is die men hoort, zoo bleek vrij wel de vergadering algemeen van gevoelen dat het officieel vaststellen van hollandsche namen niet noodig bleek. Hiertegen werd nog aangevoerd dat, nu het een feit is dat — | vele nederlandsche namen gebruikt worden zonder de latijnsche, ` 4 er een wensch gekoesterd werd tot het brengen van eenheid … in het gebruik der namen. Andere meenden, dat waar de Vereeniging niet eens een officieele Flora had uitgegeven, het voorstel der Heeren Heinsius en Heukels voorbarig was en men liever het vaststellen der namen moest over laten aan hen, die over onze planten hollandsche werkjes publiceerden. De voorstellers meenden dat alleen dan wanneer de Ver- eeniging deze zaak ter hand nam, dit de noodige steun zou geven, om ook werkelijk de vastgestelde namen in gebruik te doen komen, waarop de Secretaris het in de Heeren prees dat zij zulk een gunstig oordeel over de Vereeniging uit- spraken, doch hen waarschuwde voor de finantieele gevolgen, wanneer een eventueele Commissie met vrucht zou kunnen werken. 569 Eenige leden waren van oordeel dat het niet op den weg der Vereeniging lag een dergelijk werkje uit te geven en het misschien beter ware een letterkundige vereeniging hiertoe uit te noodigen Ofschoon de voorstellers meenden dat het gebruik van latiinsche namen, vooral op de lagere scholen, erg pedant klinkt, waren andere van meening dat men verschillende wetenschappelijke namen gebruikte, zonder dat zelfs een ex- gymnasiast ze begreep, of ook dat deze zoo ingeburgerd zijn dat men de hollandsche namen voor dwaas gaat houden. Wanneer het vaststellen van nieuwe namen een taalkwestie is, geeft het gebruiken van werkelijk bestaande hollandsche namen het groote bezwaar dat ze soms zeer vreemd klinken, maar ook dat vele dier namen onvoegzaam zijn. Als gevolg van al deze besprekingen werd het r valias voorstel ter tafel gebracht: »Het ligt niet op den weg van de Nederlandsche Botanische »Vereeniging voor de inlandsche Phanerogamen en Vaatkrypto- »gamen, Nederlandsche namen vast te stellen.” De voorstellers van het besproken punt der agenda, de Heeren Heinsius en Heukels stemden tegen deze motie, de Heeren Koning en van Sillevoldt hielden zich buiten stemming, de overige twaalf leden stemden er voor, zoodat het voorstel van de Heeren Heinsius en Heukels niet werd aangenomen. Hierna verkreeg de Heer C. J. Koning het woord om een 30-tal keurig geteekende en gekleurde platen te demon- streeren, voorstellende schimmels, waaronder vele nieuwe soorten, die hij bij de bestudeering van humusvorming had opgekweekt. Daar dit onderzoek nog niet is afgeloopen, zal hij in een der volgende vergaderingen daarop terug komen. Intusschen werd de vergadering tot na afloop van het mid- dagmaal geschorst, nadat inmiddels als plaats voor de volgende 570 Wintervergadering Amsterdam en voor die van de Zomer- — vergadering Middelburg waren aangewezen. Na heropening der Vergadering werd volgens Art. 15 der j Statuten, door den Voorzitter, Dr. L. Vuyck, het volgende Verslag over den toestand der Vereeniging gedurende het - jaar 1900/1901 uitgebracht: M. H. en D, Wederom rust op mij de plicht Verslag uit te brengen, | waaruit blijkt wat door de Vereeniging in het afgeloopen jaar - ter bereiking van haar doel is verricht en bepaaldelijk, wat - voor eene juiste en volledige kennis der Nederlandsche Flora 1 is gewonnen. Daar deze bepaling niets inhoudt omtrent vorm of uitge-. breidheid van dit Verslag, wenschte ik, naar ik hoop met Uw - aller goedvinden, den vorm in dier voege te wijzigen, dat ik - U voor heden niet te lang wil bezighouden met de vermelding — van ingekomen planten, doch slechts in het kort de inzen- » dingen vermelden, met aanwijzing der nieuwe indigenen, — terwijl ik aan het eind een overzicht wil geven van alle - ingezonden planten. Deze regeling. zal de vergadering aan- merkelijk bekorten, terwijl in het gedrukte Verslag een ieder ` zich een volledig denkbeeld kan maken van de aanwinsten onzer flora. Deze laatste wijziging is van des te grooter belang omdat nu het eerste stuk van het eerste deel van den nieuwen Prodromus verschenen is, een ieder in staat zal zijn de daarin ‚vervatte opgaven van groeiplaatsen voor zichzelf aan te vullen. In de eerste plaats hangt het wel en wee onzer Vereeni- ging af van de werkzaamheid harer leden. Het is daarom smartelijk te moeten vermelden dat wederom twee leden, de Heeren F. W. van Eeden en G. Post ons door den dood S ontvallen zijn. Over van Eeden verscheen reeds een kort ` levensbericht in de laatste aflevering van het Archief; ik ` y S f Y Us 571 herhaal het hier nogmaals, de dood van v. Eeden is voor de Nederlandsche Flora en haar beoefenaren een groot verlies en allen die hem gekend hebben, zullen hem vooral in deze vergaderingen ongaarne missen. Doch wij moeten in het onvermijdelijke berusten en hopen dat onder de jongeren de noodige ijver en werklust mogen gevonden worden, om de geleden verliezen te herstellen. 