Uit ons dorp
Dat als ik een ring, en dan nog wel zóó'n mooie ring, met haar van mijn vader had, ik er zóó op zou passen, dat hij nooit of nimmer weg zou kunnen raken. Ja, Griet, zeide Jansje teleurgesteld, dat is wel alles waar, wat je daar zegt, maar o! het helpt mij, alles op het oogenblik zoo bitter weinig. Als ik hem weeromvind, dan zal ik er ook zorgvuldig oppassen. Als je hem weeromvindt! Daar mag je wel een heel groot vraagteken achter zetten, kind. Zoek nog maar eens goed; misschien is hij wel uit het raam gerold en ligt nu in het gras, gaf Griet den raad. Jansje ging naar buiten. O, wee, dacht zij, als de ring in de tuin ligt, dan vind ik hem zeker niet weerom. En wat zal Moeder wel zeggen, als zij dat hoort. Ach, ach, wat ben ik toch een ongelukkig meisje! Gisteren al geen kersen kunnen eten, en nu deze ellende weer! Nadat zij nog een oogenblikje rondgekeken had, kwam Griet haar roepen om te ontbijten. Den ring gevonden, Jansje? was 't eerste wat haar vader zei, toen ze beneden kwam. O, neen, ik zie het al... hij is er niet. Hij is zeker weg, kind. Ach moeder! Ik heb er zóó'n spijt van, zeide Jansje. En ik zou wel wat kwijt willen zijn, als hij er weer was! Dan zou ik hem nooit anders dan zondags dragen en in de week hem in mijn werkdoosje bewaren... Om hem als een stuk oud vuil door je la te smijten, zei haar moeder. Denk eraan, dat je vanmiddag geen afspraakjes maakt; het is noodig dat we de lakens van je chiffonniere eens in orde maken, en je kleerkast ook; want daar zal 't er niet beter in uitzijken. Ten minste als je den sleutel vindt. En als hij eens niet terechtkomt, moeder? vroeg Jansje. Dan moet je die jurk maar zondag en werkdag blijven dragen; — er zit niet anders op. Als u dan den smid eens liet komen, om 't slot open te steken en een nieuwe sleutel te maken, zeide Jansje. Alsof 't opensteken en 't maken van een nieuwe sleutel geen geld kost, zeide haar moeder. Zul jij 't betalen, Jansje? Jansje keek verlegen voor zich, at haar boterham op, nam haar boeken nieuw en ging vervolgens naar school. Het eerste wat ze deed, was aan de dienstmeid van den meester te vragen, of die gisteren bij 't aanvegen der school geen sleutel gevonden had; en tot haar grote vreugde antwoordde deze van ja, en liet ze haar den sleutel zien, welken Jans terstonds voor die van haar kleerkast herkende. Dank je, Maartje, zei ze. Ja, 't is de sleutel, dien ik verloren heb en waar ik gisteren mooi verlegen om... ben geweest. Geen wonder, jongejuffrouw," antwoordde Maartje, "Een mensch is mooi ontkand, als hij een sleutel kwijt is. Was Je gisterenmiddag maar gekomen, dan had je niet in verlegenheid behoeven te zitten." "Ja, Maartje! dat was zeker heel verstandig van me geweest," zeide Jansje. "Maar ik dacht, dat hij thuis zou zijn, en daar heb ik er me half mal naar gezocht. Later eerst herinnerde ik mij, dat ik hem in mijn zak gestoken en zeker met het uithalen van mijn zakdoek kwijtgeraakt was." "Nu, 't is maar gelukkig, dat het hier in school was," hernam Maartje. "Als het zoowel op straat, of wat nog erger zou zijn, in 't weiland of ergens anders in 't gras geweest was, dan was je hem zeker kwijt geweest." "Nu, Maartje, nogmaals hartelijk bedankt! zei Jansje. "Is de moeite dan ook wel waard, om voor te bedanken," zei Maartje. "Ik ben maar blij, dat hij terecht is." Met een meer verlicht hart ging Jansje 't school vertrek binnen. Misschien kwam de gedachtenis haar vaders ook nog wel terecht. "Hoe!" dacht ze, "had ik er Maartje ook eens naar gevraagd. Maar neen," zei ze een oogenblik daarna. "Op school kan ik den ring niet verloren hebben; dat is onmogelijk. Ik moet hem zeker hier of daar hebben neergelegd ; waar hij afgerold is. Ik zal vanmiddag nog eens goed kijken." Toen Jansje die middag van school kwam, om te eten, was het eerste, hetwelk ze deed, haar moeder den slentel te tonen. "Wel! Waar heb je hem vandaan?" vroeg haar moeder. "Maartje, de meid van de meester, had hem bij 't vegen van de school gevonden," zeide Jansje. Geef hem mij nu maar, zei haar moeder. "We hebben hem vanmiddag toch noodig." Jansje durfde niet weigeren en gaf den slentel over. Daar 't pas kwartier over eenen was en ze dus nog vijftien minuten had, voor 't halftwee sloeg, ging ze weer naar haar ring zoeken, en dat deed haar moeder genoegen, die nog beter haar slordigheid en onordelijkheid kon voelen dan haar onverschilligheid omtrent iets, dat weg was; en toen ze van de middagschool terugkwam, ging moeder met haar aan 't inpakken der laden. Jansje moest toch zelf bekennen, dat de rommel meer dan erg was. Haar moeder pakte la voor la uit, maakte die schoon, liet Jansje haar goed netjes opvouwen en wees waar ze 't leggen moest. Ook de naaidoos werd weer keurig ingepakt en in een hoekje van de la gezet. "Bevalt je nu zulk een la niet beter dan zo'n overhoop liggende boel ?" vroeg haar moeder. "Als je nu 't een of andere moet krijgen, bv. een halsdoek, dan kun je 't wel in het donker doen. Kom, nu gaan we de kleerkast opreden." Ook deze werd leeggehaald, schoongemaakt en weer in orde gebracht. Eindelijk kwam ook de boekenplank aan de beurt, en toen zag 't kamertje er allerliefst uit, zoodat Jansje er zelf schik in had. "Was mij ook de ring maar terug !" zei Jansje. "Ja kind! Elk gevolg van je slordigheid is niet zoo licht weg te nemen als 't maken van je jurken, het opreden van je kast en chiffonnière en het terugvinden van een slentel ! Misschien komt de ring nog wel hier of daar vandaan. Men kan 't soms niet weten!" Door deze taal van haar moeder bemoedigd, voelde Jansje zich wel eenigszins geruster. "Zeven weet u er ook wat van, Moe?" vroeg Jansje. "Ik geloof het wel." "Hoe zou ik er iets van weten, Jansje?" antwoordde juffrouw Klimveld, verwonderd. "Ik zou je maar raden goed te zoeken." "Ja, Moe, dat zal ik doen," antwoordde deze geduldig; en bar moeder kreeg bijna medelijden met haar. Zij begreep echter, dat zij zich goed moest houden, wilde zij haar kind verbeteren. Zij ging dus naar beneden en zei tegen Griet : "Hoor eens, je moet volstrekt niet langer met Jansje over den verloren ring spreken; ik wil eens zien, hoe zij er zich onder zal houden." "Goed, juffrouw," zei Griet en ging weer aan haar werk. 't Wordt schooltijd, en Jansje moest dus weg. Zij ging met een bedrukt hart en kwam op haar tijd in de Masse. Zij keek bedrukt en treurig, was stil en maakte bedaard haar werk af. Dit verwonderde haar vriendinnetjes, want die waren dit niet van haar gewend, daar zij de naam had van een prettige vroolijke meid te zijn, en doorgaans nog al in trek was. "Wat zou Jans schelen?" fluisterde Sijtje, terwijl zij Cato een stomp gaf. "Weet jij het ook?" "Misschien is zij boos, dat ik niet op haar gewacht heb, toen ik naar tante ging," antwoordde de gevraagde. Maar ik kon toch niet zo lang wachten, want dan zou Moe niet geweten hebben, waar ik bleef. Zou je denken, dat zij daarom zo stil is? Zei Sijtje. Nee, anders is zij toch zo kwalijk nemend niet. Ja maar, vergeet niet dat wij kersen zouden gaan eten, en dat zij dus die simpele partij is niigeloopen, gaf Cato ten antwoord. Spijt me nu eigenlijk wel, dat we niet wat kersen voor haar hebben meegebracht, want ze houdt er dol veel van. Als we er maar aan gedacht hadden, fluisterde Sijtje; we hadden ze best in onzen zakdoek kunnen knopen: ik had een schoonen in mijn zak. Het is dom van ons, en eigenlijk niet aardig ook, zeide Cato met zelfverwijt. Jansje is nog al mijn vriendin, en dus had ik haar dat plezierje wel aan kunnen doen. Meisjes, stilte! werd er nu geroepen, en dus durfden zij het gesprek niet langer voortzetten; zij namen zich echter voor, om dadelijk na schooltijd Jansje naar de oorzaak harer bedruktheid ronduit te vragen. Nauwelijks waren de lessen dan ook afgeloopen, of Cato en Sijtje stonden naast Jansje. Zeg eens, Jansje, begon Cato, ben je boos, omdat ik laatst niet op je gewacht heb? Zeg het me dan maar ronduit, want ik vind het niet naar, als je er over loopt te pruilen. Ja, Jansje, viel nu Sijtje in, het spijt ons erg, dat wij er niet aan gedacht hebben om wat kersen voor je mee te brengen! Maar heusch, liefje, wij hebben er niet aan gedacht. Och, Sijtje, och Cato, ik ben zo ongelukkig, barstte Jansje nu los. Omdat je geen kersen hebt gehad? riepen de vriendinnetjes verwonderd uit. Ik deel niet om de kersen, antwoordde Jansje snikkend; "daarom ben ik volstrekt niet boos, dat weet je, dat weet je toch ook wel. Maar boos ben ik ook niet, of 't moest op mezelf zijn! Ik wou dat ik netter was, ik wou dat ik niet zo'n akelig, slordig schepsel was!" "Wat is er dan?" vroeg Cato belangstellend. "Kom, Jans, vertrouw ons je verdriet toe. Sijtje en ik zullen je zo veel mogelijk troosten." "Ja, vertel het gerust, Jans! Of wil je het liever aan Cato alleen zeggen; dan zal ik wel opzij gaan," zei Sijtje goedhartig. "Je moogt het ook wel hooren, Sijtje; dan zul je eens begrijpen, wat een verdriet ik heb, en dan zul je misschien nooit weer aanhouden," zei Jansje treurig. "Begrijp eens: je weet immers wel, dat ik na vaders dood zo'n beeldig ringetje heb gekregan, met een juweeltje er in en vaders haar er omgevlochten? Nu, dat ringetje ben ik kwijt en ik kan het nergens vinden. Misschien is het uit het raam gevallen, en dan vind ik het nooit terug." "Oh, Jansje, hoe kon je daar zo slordig op zijn!" riep Cato verwijtend uit. "Zie je wel, daar had je het misschien wel kwijt!" riep Jans wankend uit. "Zeg, Sijtje, denk je dat je het wel terugvindt?" "Eerlijk wel, antwoordde Sijtje, "maar 't is misschien niet zo erg niet, als je denkt." Ik heb je wel goed overal gekeken, in alle hoekjes en gaatjes gezocht? Ik weet wat, Jans, laat ons beiden met je mee gaan zoeken: zes ogen zien meer dan twee. Wat zeg je er van, Sijtje? Mijn goed, als ten minste Jans iets goedvindt en juffrouw Klimveld er niets tegen heeft. Ik zal het even aan niemand gaan vragen, zei nu Jansje, die weer een weinig koos begon te koesteren. In een oogenblik was zij weerom met de tijding, dat niemand het keel goed vond. Zij gingen met haar drieen naar binnen, en nu bedacht Jansje eensklaps, hoe gelukkig het was, dat niemand haar kamertje juist had opgereden, want, als haar vriendinnetjes in zulk een vreeselijke rommel hadden moeten komen, als het vorige dag was geweest, dan zou zij zich de ogen uit het hoofd geschamen hebben. Hier de trap op, zei Jansje, en dan de deur links, dat is mijn kamertje. Een uitroep van verrassing ontglipt aan Sijtjes lippen, toen zij binnentrad. 't Zag er dan ook lief uit. De bloempotten, die sedert een paar dagen water hadden gehad, lachten haar tegen. Alles zag er zoo gezellig en prettig uit dat het haar wonder was, dat Sijtje zo verrukt was. Wel, Jansje, wat zie je hier een allerliefst kannertje!" riep Sijtje uit. "He, als ik er ook eens zulk een had!" "Héb jij eigen kamertje?" vroeg Jansje verwonderd. "Je bent toch even oud als ik." "Ja maar, jij bent alleen, en wij zijn met ons zevenen," antwoordde Sijtje vroolijk. "Wij wonen wel een paleis, als wij allemaal eigen kamertjes hadden. Ik slaap met Keetje en Mina in een tussenchambers, — je weet wel, die heeft het licht uit dat steegje krijgt," voegde zij er bij. "En wat ziet alles er keurig netjes uit!" riep Cato uit. "Jansje, ik geloof echt dat je je verbeterd hebt!" Jans zuchtte diep, zo diep zelfs, dat Sijtje, die voor het raam stond, er van opkeek. "Wel Jans, dat is geen reden om te zuchten," zeide zij lachend. "Je moet integendeel van louter pret over die verbetering dansen. Maar nee," voegde zij ernstiger bij, "ik kan me wel begrijpen, dat je daar nu een plezier in zou hebben. Laten wij nu maar eens gauw aan 't zoeken gaan." "Ja," zeide Cato. "Weet je wat we nu moeten doen? Ieder moet om de beurt in een hoek of kra zoenen, wat de een niet ziet, ziet de ander misschien. Ik zal de bovenste la nemen, en Sijtje bijvoorbeeld de schoorsteenmantel; dan komen we er vanzelf. Ik beloof je, dat ik alles weer even netjes in de la zal leggen." "Neen, die la beloof je niet na te kijken," zeide Jansje nu, "want die heb ik gisteren met moeder opgereden; daarom is zij zo netjes: gisteren zou je er mij een prijsje voor gegeven hebben." "Nu, dan zal ik onder de chiffonnière kijken," zeide Cato vol moed. En ik zelf zal eens in die hoek bij de bedstede zoeken, zuchtte Jansje. Weldra waren zij alle drie druk aan 't zoeken. "Hé, dat is om warm te worden," zeide Cato blazend. "Hier zie ik hem niet; misschien ligt hij tusschen de bloempotten. Wacht, laat ik eens kijken. - Wat is dat? riep zij eensklaps uit. "Heb je hem?" werd er nu in koor door de beide anderen geroepen. "Ach, neen, maar ik dacht het heus," zeide Cato. "Zie eens, dat gele blaadje lag half onder den pot, en toen de zon er op scheen, dacht ik heus, dat het de ring was, zo glinsterde het." "Ja, maar ik vrees, dat je niet den ring zult vinden als ik," zuchtte Jansje. "Laat we maar eens naar den tuin gaan, want hier is hij toch niet." "Nu dan maar naar beneden," zeide Sijtje. "Ik zit hier wel den geheelen dag kunnen blijven zitten, zo lief vind ik het hier," voegde zij er bij. "Wel meisje, wat ben jij een gelukskind, dat je zulk'n lief mooi kamertje hebt!" "Ik, een gelukskind?" zeide Jansje. "Nu dat meen je niet. Ik ben ten minste op 't ogenblik zo diep ongelukkig, als je maar denken kunt." "Maar ik begrijp niet, hoe je den ring verloren hebt," zeide Cato. "Is hij van je vinger gegleden?" "Nee; ik geloof, dat hij weg is geraakt, onderwijl ik mijn handen wieschte," antwoordde Jansje. "Ten minste ik kan het niet anders zelf niet begrijpen; hij was mij niets te wijd, maar paste precies." Onderwijl waren de vriendinnetjes in den tuin gekomen. Zal een werk zijn om hem te vinden, als hij hier is, merkte Sijtje aan. "Jongens, als hij tusschen het gras is gevallen, zie ik er geen kans op, maar 't is te proberen." Weer begonnen de meisjes ernstig en ijverig te zoeken, maar natuurlijk zonder gevolg. Nu zult ge het misschien niet aardig van juffrouw Klimveld vinden, dat zij Cato en Sijtje zo veel onnodige moeite liet doen, en dat speet haar ook wel; maar wat kon ze er aan doen? Als zij het aan de meisjes gezegd had, dan zou zij haar plan opgeheven moeten geven, en zij wilde zoo graag Jansje verbeteren. Na een poosje zeide Cato: Zie hoer een, Jans, 't spijt me wel, maar ik moet naar huis, want straks is het etenstijd, en je weet wel, dat nieder graag heeft, dat ik precies op mijn tijd thuiskom. 't Is mijn zorg ook, voegde Sijtje er bij. Ik zal straks nog eens terugkomen, om weer te zoeken, en dan komt Cato zeker ook mee. Wel zeker, zeide deze. Nu tot straks, Jans; eet lekker. Misschien vind je den ring in die tijd wel. Zij aten lekker! Neen 't was alsof de stukken haar in de keel bleven steken. Moeder vroeg haar, wat haar mankeerde; maar zij kon niet antwoorden. Eindelijk kreeg het medelijden toch de overhand bij de goede vrouw, en zei zij: Ik geloof, dat het om den ring is, dat je niet kunt eten, Jansje. Ja, Moe, antwoordde deze kaperend. O, ik vind het nu zoo verschrikkelijk, dat ik hem verloren heb. De gedachte aan mijn lieven vader! Nu, Jansje, zei haar moeder, ik zal je dan maar niet de ongerustheid helpen. Ik zie wel, dat je er werkelijk en oprecht spijt van hebt. Griet heeft hem in den tin gevonden. 't Was waarlijk een geluk, dat ze hem zag liggen; want als dat niet het geval geweest was, dan was hij onder de aarde geraakt en weg geweest. En nog een geluk, dat hij niet voortgerold is, want dan was hij onder 't gras terechtgekomen en nooit weer teruggevonden. O, hoe gelukkig, Moe! riep Jansje uit. Waar is hij? Hou wat, Jansje! hernam haar moeder. Aan kinderen, die zoo slordig zijn als jij, vertrouwt men geen juweelen ringen toe. Tot hiertoe heb ik je maar met je slordigheid laten begaan, daar ik zag, dat al mijn verwijtingen toch niet hielpen. Je hebt gisteren gezien, waartoe de slordigheid leidt; en ik verzeker je, dat het maar een klein proefje is van 't geen er uit kan voortkomen. Slordigheid is niet alleen een hatelijk en afzichtelijke ondeugd, — ze is ook hoogst gevaarlijk, want menigeen is door haar tot armoede vervallen. Zeg nu, wil je doen, wat je reeds gisteren beloofd en van nu af aan beginnen, je op orde en netheid toe te leggen? Ja, Moe! als u me helpen wilt, zei Jansje. Welnu, dat wil ik doen, antwoordde haar moeder. Elk morgen, eer je naar school gaat, gaan we samen je kamertje bekijken en brengen terstond in orde wat maar iets verkeerd ligt. Zodra je thuis komt, maak je je werk en lees je lessen voor de school, en dan worden de boeken, welke je den volgenden morgen mee naar school moet nemen, behoorlijk klaargelegd. Het minste losje in je goed wordt terstond gemaakt; een lus of een winkelhaakje, dat men laat zitten, wordt een groote scheur. Beloof je me dat? Ja, Mammie! zei Jansje, terwijl ze haar moeder een knuffel gaf. Welnu, zei de moeder. Morgen over drie maanden word je twaalf jaar. Wanneer je dan een knappe, nette meid bent, krijg je vaders ring terug en laat ik een van zijn portretten in een lijstje zetten, en dat mag je dan op je kamer hangen! O, heerlijk! riep Jansje uit. Nu, Mammie! je zult eens zien, of ik mij niet verbeter! Van die dag af begon Jansje zich werkelijk te verbeteren. Maar 't ging niet zoo gemakkelijk, als ze 't zich wel had voorgesteld. De slordigheid was reeds te diep in haar geworteld. Doch dat haar moeder haar hielp, was een groote steun. De eerste morgens was er nog al wat te verbeteren, maar langzamerhand kreeg alles zulk een vaste plaats, dat ze 't wel in het donker kon vinden. Als ze soms thuis kwam en weer dadelijk uit wilde gaan, was het: "/Jansje! Je weet, wat de afspraak is: eerst je werk maken en je lessen leeren." In den beginne had Jansje er wat spijt van, dat ze die afspraak gemaakt had, maar langzamerhand vond ze het toch veel plezieriger, dat ze eerst haar werk afdeed en haar lessen leerde; want het was of ze nu veel lichter was en meer plezier had. Ook op haar kleding bleef ze nog eenigen tijd slordig, maar moeder hield voet bij stuk en zette haar terstonds aan 't herstellen. 't Was een hele tijd, drie maanden: dertien weken! Maar er was ook een hele tijd toe noodig. Eén toen eindelijk Jansje's verjaardag kwam, en ze 's morgens haar ogen opendeed, — toen hing daar 't photographische portret van haar lieve vader in een mooie vergulde lijst, en op dat portret hing de juweelenschaarring aan een dik lint. Spoedig sprong Jansje uit haar bed, kuste portret en ring, waste zich, kleedde zich netjes aan en wilde juist naar beneden lopen, toen haar moeder de deur opendeed en haar in haar armen sloot. Ik ben dankbaar, Moe! Ik dank u, zegt Jansje. Wat heeft u gelukkig gemaakt? "Je bent het nu waard, Jansje," zei haar moeder, "want je hebt er schik in gekregen om alles in orde te houden." "Ja, dat heb ik!" En ik vind het vrij wat plezieriger om netjes te zijn en ordelijk, dan slordig. Geloof me, lieve: daar zul je je altijd wel bij be vinden," hervatte de moeder. "En is 't niet veel plezieriger, dat de mensen op het dorp tegenwoordig tegen mij zeggen: "Juffrouw Klimveld, wat een mooie, knappe dochter," dan dat ze je vroeger met vingers nawezen en je noemden: JANSJE DE SLODDENBOS. Annemarie, de Kanarie. Hoe Anne aan haar Kanarie-vogel kwam. Ze was zeven jaar oud, de kleine Anne, en ze had nooit een broertje of zusje gehad. Dit had haar, toen zij nog klein was, nooit gehinderd of verdriet gedaan, maar toen zij zoo langzamerhand zeven jaren werd, vond zij het toch wel akelig dat andere kinderen broertjes en zusjes hadden en zij niet. Zij verlangde erg naar den tijd, dat zij naar school zou gaan en dan vriendinnetjes zou krijgen, en menigmaal vroeg zij dan ook aan haar moeder, wanneer dat zou gebeuren. "Ja, lieve Anne," zei de goede vrouw dan, "als de zomervakantie voorbij is, zul je naar school gaan. Maar ik vind het niets prettig, dat mijn lieve meisje dan de geheele dag de deur uitgaat." "En waarom niet, Moe?" vroeg zij. 4 50 Wel, bedenk eens, dan ben ik den keelen langen dag alleen, en koe zóó'n aardig snackbar niet om in de keuze. Dat is wel zoo, Moe," zeide Anne nadenkend, "maar ik kom toch thuis om te eten en dan den geheelen avond ook; en wat is dat dan niet een vreeselijk lange tijd? Nu, Anneke, 't doet mij plezier, dat je er naar verlangt om te gaan leeren," zeide haar moeder. "Want daar verlang je toch zeker ook naar, niet waar?" Anna keek een beetje op haar kleine neusje. Daar had zij nog niet aan gedacht, dat zij dan op school moest leeren. Zij vond alleen het vooruitzicht maar zoo heel erg prettig, dat zij dan vriendinnetjes zou krijgen. Eensklaps zeide zij echter: Ja, Moe, ik wil heusch graag wat leeren; dan kan ik u misschien wel eens een verhaaltje voorlezen. O, wat zal dat aardig zijn! Of het aardig zal zijn, zeide haar moeder glimlachend. En wat zal zoo aardig zijn? vroeg een stem in de deur. O, Pa, is u daar! riep Anna vroolijk uit. Ik had u niet binnen hoeren komen. Maar vertel me toch eens, wat er zoo aardig zal zijn, vroeg haar vader weer. Zal ik het ook zoo aardig vinden, of is het iets tusschen mijn kindje en haar moeder? Wat dunkt je, Moe? zeide Anne, schalksch tegen haar moeder knipoogend. Mag Pa er ook bij zijn? Ik zou er Pa ook maar bij laten komen, antwoordde de goede vrouw opgeruimd. Welnu, dan zal ik 't u zeggen, zeide Anne, naar haar vader toegaande. "Ik zei tegen Moe, dat ik, als ik op school ben en lezen kan, haar verhalen zal voorlezen, en daar mag u dan ook bij zijn." "Dat vind ik heerlijk," antwoordde haar vader. "Nu, Anne, ik verlang al, dat je zoo ver bent." "Ja, Anne zelf verlangt er ook al naar," zeide haar moeder. "Zij wou zoo graag vriendinnetjes hebben, omdat zij zoo alleen is." "Na de zomervakantie gaat zij er heen; tot zoolang moet zij nog geduld hebben. En dat wil mijn Anneke ook wel, niet waar?" vroeg haar vader. "Ja, Pa, maar verbeeld u eens, 't is nu pas April. Hoe kunnen al die weken om?!" zeide Anne zuchtend. "Nu daar zal ik misschien wel iets op weten te bedenken," zeide de goede man troostend. "Weet u wat?" vroeg Anne nieuwsgierig. "Wat dan?" "Daar moet ik met eerst op beslapen," zeide haar vader lachend. "Dan droom ik misschien wel iets." Zoo gingen er een paar dagen voorbij, en Anne dacht bijna niet meer om hetgeen haar vader haar gezegd had. 't Was in 't einde van April, en prachtig mooi weer, een van de zomersche dagen, zooals men dat noemt. Anne had achter in den tuin wat gespeeld en kwam nun binnen om eens een beetje te babbelen. "Zeg, Anne, zon je lust hebben om een eindje met mij te gaan wandelen?" zeide haar moeder, die wel zag, dat het meisje niets gespeeld was. "Ja, Moe, wat graag! Gaan wij dan achter de hertenplaatsen? Daar groeien zooveel mooie bloemen in 't wild," vleide Anne. "We kunnen die kant wel opgaan, Annelief," antwoordde haar moeder, "naar veel bloemen zul je nog niet vinden, want 't is nog veel te vroeg en er zijn te weinig warme dagen geweest." "Nu dat hindert dan ook niet; laten we toch die kant maar opgaan, dan weet ik van den zomer goed de plekjes, waar ze kunnen staan." "Zet je hoed dan maar gauw op, en doe je manteltje om, want 't is nog geen weer om zonder mantel uit te gaan; de wind is te scherp," zei haar moeder. Hoe gauw was Anne niet gekleed en gereed! Zij moest nog even op haar moeder wachten, want die moest nog 't een en ander in het huishouden regelen. Weldra echter waren beiden op weg, en Anne was zoo vroolijk, dat zij dansend en springend vooruitliep. Na een uurtje gewandeld te hebben, gingen zij weer naar huis, want het werd zoo langzamerhand etenstijd. Na het eten ging Annes vader uit en kwam een poosje later heel geheimzinnig met iets terug. Hij droeg het in een doek en zei tegen zijn dochtertje: "Je klaagde er laatst over, dat je zoo alleen waart, en daarom heb ik gemeend, mijn Anneke een kamergenoot te moeten meebrengen, die haar gezelschap kan houden, als ze alleen is, en haar vermaken zal door zijn lief gezang." Dit zeggende, deed hij den doek van 't pak af; en Anne zag een allerliefst kooitje en daarin — een prachtige gouden kanarie. Haar vader zette de kooi voor haar neer, en Annes oogen schitterden van blijdschap. "Is die kanarie voor mij?" vroeg ze, want ze kon niet geloven dat dit waar kon zijn. Ja, Anne. Dat antwoordde haar vader. Die kanarie is je eigendom, en ik hoop, dat je er goed op zult passen ook. O, wat een lief diertje! riep Anne niet, terwijl ze het bekeek. Hartelijk dank, Pa, hartelijk dank! En ze sloeg haar armpjes om zijn hals en kuste hem. Dat is een aardig speelkameraadje, zei ze. En kan het zingen ook? Het is nog een jong beestje, antwoordde haar vader. Maar spoedig zal het leeren zingen, en dan zul je eens horen, hoe mooi het dat doet. O, Moe! kijk eens, wat een fijn bekje! riep Anne niet. En wat een heldere, dappere oogjes! Is 't niet, alsof het je aankijkt? Ja, Anne, zei haar moeder. En ik denk, dat het je wel gauw zal leeren kennen. O, en dan zal ik het leeren, om niet zijn kooitje te komen en de kruimels uit mijn hand te pikken, net als het kanarietje van Klaartje hiernaast doet. Dat vliegt de hele kamer rond, en als ze 't raam openzet, vliegt het er niet eens niet. Dat laatste zou ik toch vooreerst maar niet wagen, en ook zelfs niet om zijn kooi open te zetten, want het moet eens wegvliegen, en dan was je 't kwijt, zei haar moeder. Mag ik het nu zelf schoonmaken en voorgeven?" vroeg Anne. Wel zeker, Anne, antwoordde haar moeder. En dan mag het op jouw kamertje hangen. O, dat is heerlijk! Dat is prettig! riep Anne uit. Maar dan moet je ook maar alles doen, wat moeder zegt, zei haar vader. Nou, dat beloof ik u, Pa! antwoordde Anne, die haar oogen niet van haar kanarie kon afhouden. 't Was dan ook werkelijk een allerliefst diertje. Geel als goud, van dat mooie heldere geel, en 'n zo'n lief glad kopje. En dan die vriendelijke doordachte oogjes, en dat fijne, ivoorwitte bekje, waarmee 't zo aardig langs zijn stokje streek. Als wou 't het schoonmaken, of het zaad oppikte dat aan den eenen kant van 't kooitje in een bakje was, terwijl aan den anderen een glazen fonteintje met helder water hing. Het beestje was 'n nog wat schuw; maar dat zou wel spoedig beter worden, zei haar vader, als het eerst Anne maar wat kende. "O, wat een lief kooitje, Pa!" zei Anne, terwijl ze de woning van haar kanarietje bekeek. "Niet waar, Anne?" zei haar vader. "Zo'n lief kanarie- tje moet ook in een lief kooitje zitten, dacht ik." "En mag 't nu hier in de kanarie blijven, zoolang als ik op ben?" vroeg Anne. "Wel zeker. Ik zal even een hamer en een spijker halen, en dan zullen we 't daar ophangen. Als je dan aan tafel zit, dan kun je er vlak op zien." "Oh, dat is aardig! Als ik nu 's morgens wakker word, 'st is 't eerste wat ik zie, mijn kanarietje. En als het dan zongen kan, is 't eerste wat ik hoore een morgengroet, net of het wil zeggen : Goeden morgen, Anne ! Heb je goed geslapen?" "Als het je maar niet wakker zingt," zei haar vader. //Want de kanarie wordt zoo vroeg wakker. Reeds met het eerste kriekend van den dag." "Nu, dat zijn vlugge diertjes," zei Anne. "Zoo vlug ben ik niet. Als het me dan wakker zingt, ga ik deftig weer slapen." Haar vader ging nu een hamer en een spijker halen en kwam spoedig terug. Hij sloeg de spijker in de muur en hing er het kooitje aan. "Kijk, Anne," zei hij, "nu kan je de kanarie precies zien. Is 't zoo nu niet goed?" "O, heerlijk!" riep ze uit. "Ik denk zeker, dat ik morgen heel vroeg wakker ben, uit nieuwsgierigheid om mijn kanarietje te zien. Mijn kanarietje. Wat een aardige idee is dat, mijn kanarietje! Ik ben nog nooit zo rijk geweest. Slaat u nu ook een spijker op mijn kamertje?" "Dat beloof ik je, en zodat je het uit je bedje zien kunt." "En nu zet u het toch weer op de tafel, niet waar? Want ik wou het vandaag graag dicht bij mij hebben, om het goed te kunnen zien." "Wel zeker, Anne," antwoordde haar vader, "Als het voor je staat, kan je het des te beter bekijken." 't Was een heel plezier voor het lieve kind, haar kanarie te zien, en 't was of ze er telkens iets nieuws aan opmerkte. Zo vond ze onder andere, dat het diertje zulke lieve, fijne pootjes en zulke aardige nageltjes had; kortom, ze werd niet moe het te bewonderen. Zij zou haast eten en drinken vergeten hebben, naar daar dacht moeder wel om, want als Anne beter eten had vergeten, dan zou zij niet veel plezier van haar vogeltje hebben gehad. Moen, zei zij, toen zij er ziek een heel tijd mee geamuseerd had, Moen, zou ik dat vogeltje niet even aan Bettie hier naast laten zien? U weet wel, die oude vrouw; ze is wel doof, maar ze kan toch heel goed zien, hoe mooi geel het is, en het zingt toch nog niet. Ga voor niets part je gang, antwoordde haar moeder vriendelijk; de oude mens zal er misschien wel schik in hebben. Maar zet je hoed op, want 't is veel kouder, dan het geweest is. He, Moen, voor dat kleine eindje, niet meer dan een voetstapje! riep Anne niet. Dat is wel zoo, maar in dat oogenblikje kun je toch best kou vatten, en ik zou niet graag willen, dat je ziek werd, antwoordde haar moeder. Daar is je hoed, en in dit dasje om. Zie zoo, maak nu maar gauw, dat je wegkomt, maar blijf niet te lang, want je weet dat bedtijd niet zoo ver af is. Ik zal er aan denken, Moen, riep Anne vroolijk. Ze sprong met haar kooitje in de hand de kamer niet. Toen zij bij de oude vrouw kwam, werd zij erg vriendelijk ontvangen, want deze had wat graag, dat een lief, vroolijk meisje haar eens op kwam zoeken. Wel, kind, daar doe je goed aan, dat je eens overkomt wippen. En wat heb je daar? Een kooitje met een kanarie er in, wel, wel! Of vader en moeder ook met kinderen Anneke zijn, zei de oude vrouw. Ja, Betje, vind je het geen lief diertje?" riep Anne zoo hard ze kon, want Betje was immers doof. "Ik heb het van vader gekregen, die het voor mij heeft gekocht." Hing het beestje in den tocht? Daar moet je vooral op passen," zeide de oude vrouw hoofdschuddend. "Denk, dat die diertjes heel teer zijn." Hing niet in den tocht, Betje; ik zei, dat vader het voor mij gekocht heeft, riep Anne nu. "Zo, heeft je vader het gekocht?" zeide de oude vrouw. "Ja, zie je, kind, ik ben een beetje hardhoorig. Vind je het niet een mooi beestje?" vroeg Anne livid. "Hoe zacht en geel zijn de veertjes; en vader zegt, dat het mooi zal gaan zingen ook!" Zingt het, al hangt het in den rook," zeide Betje, die haar weer half verstond. "Dat is er toch niet goed voor; breng het diertje dan liever bij mij: het rookt hier nooit. Of ik zou het maar op mijn eigen kamertje hangen; daar is toch geen schoorsteen," riep het oude mens. Met veel moite bracht Anne haar nu aan 't verstand, wat zij bedoelde, maar daardoor was het zoo laat geworden, dat zij naar huis moest. Nu, Betje, ik ga naar huis," riep Anne; "moeder zei dat ik niet te lang moest blijven, en bovendien ik verlang al om mijn kanarietje op mijn eigen kamertje te zien hangen. Dag, Betje!" Dag, Aimeke," zeide de oude vrouw, die haar nu meer begreep dan verstond, want al schreeuwde zij nog zoo, haar stemmetje was veel te fijn, dan dat de oude vrouw haar zou kunnen verstaan. Zij konden het echter altijd goed met elkaar vinden, want Betje hield veel van haar. Toen zij thuis kwam, ging moeder met haar mee naar boven en hing de kooi op. Haar vader was recht gelukkig, dat hij het kanarietje voor haar gekocht had. Het was hem heel toevallig in de handen gekomen en hij had er met eens heel veel voor gegeven. Hij was namelijk bij een kennis geweest, wiens kanarie gebroken had en die hem een van de jongen voor weinig geld te koop aanbood. "Dat wil ik graag aannemen," had hij gezegd. "Maar dan moet ik eerst een kooitje koopen." En toen hij dat gedaan had, was hij bij zijn vriend teruggekomen; en deze had den mooisten vogel uit het nest uitgezocht, omdat het voor de lieve Anne was, en een mannetje, zodat het zou leeren zingen. Want de wijfjes-kanaries of poppen, zooals men ze noemt, zingen niet; ze piepen maar "pie, pie!" en anders hoort men van haar niet. Nu werd de kooi in een rode zakdoek gepakt, en verheugde de goede man zich al in de verrassing, welke hij zijn Anne bereiden zou. We zagen 't, hoe gelukkig hij haar maakte en hoe ze met zijn geschenk in haar schik was. En 't mooiste van alles was, dat het een present was waar de aardigheid gauw af was, maar een, dat haar alle dagen liever zou worden. De hele dag stond haar mondje niet stil van den kanarie; en haar moeder was blij, dat ze zo'n afleiding had, want ze wist heusch niet hoe ze haar de hele dag bezig zou houden. Dat kon nu wel eens een paar uurtjes met haar pop gaan, maar toch de hele dag niet. Met de ogen op haar kanarietje gericht viel ze in slaap, en zeker droomde ze 's nachts wel van kanarietjes. En toen ze 's morgens wakker werd en haar oogjes opsloeg, was 't eerste wat ze zag, haar kleine lieveling, die met zijn //pie! pie! goedenmorgen toeriep. Ze praatte met haar diertje, en dan was 't net alsof het haar antwoord gaf! Van die dag af verveelde Anne zich niet meer, en vlogen de dagen om, want elk oogenblik ontdekte zij nieuwe deugden in haar vogeltje, die zij dan aan haar moeder of aan de oude Betje ging vertellen. Hoe Annes Kanarietje het maakte. Annes trainers woonden op een dorp, waar haar vader timmerman was. Ofschoon een timmerman op een dorp niet zo veel verdient als in een stad, had hij toch een fatsoenlijk bestaan en woonden ze in een lief huis, waar aan de werkplaats in een grote houten schuur was gebouwd. Een aardig klein tuintje lag achter het huis, en in dat tuintje kon Anne zich best amuseeren, vooral des zomers, als er mooie bloemen in stonden. Annes kamertje zag op die tuin uit, en 's morgens scheen het zonnetje door haar raam, en als ze het dan openzette, hoorde ze de vogeltjes in de boomen kwinkeren. Maar 't liefste van alle vogeltjes was haar kanarietje, dat haar elken morgen begroette, en nu niet meer met zijn //pie! pie! O, neen, 't begon langzamerhand al wat te zingen, nog wel niet veel en lang na elkander, maar toch van week op week al mooier. Haar vader zei, dat het diertje heel mooi zou zingen, als het oud genoeg was, en werkelijk deed het er zijn best genoeg toe om zich te oefenen en 't was soms, als luisterde het naar de in den grooten boom bij 't huis zingende vogels, om te horen, hoe die het wel deden. Van al haar speelgoed was haar kanarietje haar toch het liefst, en haar moeder had haar geleerd, hoe ze het kooitje schoonmaken moest, het water uit het fonteintje doen, en er vers spruiten, en hoe ze het zaadbakje schudden en afblazen en er weer nieuw zaad bijvoegen moest. En 't was, alsof het diertje haar kende, want het deed niet zo als andere kanarissen, die als men ze schoonmaakt blazen en bijten en hun veeren opzetten, — o, neen 't was, alsof het zich dankbaar betoonde, dat Anne zijn kooitje weer zo lekker frisch maakte en 't verse water en nieuw zaad gaf. Elke week en wel op de Zaterdagen maakte zij het schoon, en moeder had een vasten dag daarvoor gesteld, opdat ze 't niet vergeten zou. Dan kreeg ze ook van moeder een klontje witte suiker, en daar was ons kanarietje zo mee in zijn schik; daar pikte het in en dan was 't net, alsof hij met zijn kopje knikte, en of hij zei : "Dank je wel, lieve Anna! O, wat ben je toch goed op mij!" Maar 't werd hoog tijd, dat Anne wat zou leren en naar de dorpsschool zou gaan. Anne was er, zoals wij weten, wat meer in haar schik, want zo'n hele dag spelen beviel haar al lang niet meer, en ze zou nu met de andere meisjes van haar leeftijd naar school gaan en bij haar zitten. En moeder vond het ook heel prettig, want ze merkte wel, dat Anne zich van tijd tot tijd begon te vervelen. Geen wonder ook voor een meisje van zeven, bijna acht jaar, dat geen broertje of zusje had om mee te spelen. 't Wordt voor haar een toer, om den geheelen dag door te brengen, en daarom was ze heel blij, toen haar vader tot haar zei : "Anne, je gaat morgen naar school!" "O, dat vind ik heerlijk, Pa!" zei zij. "Ik heb er al naar verlangd. Dan zal ik vragen of Suze en Keetje en Betje mij 's morgen komen halen; en wat zal dat aardig zijn, als ik daar dan bij al de meisjes van ons dorp zit, en lezen en schrijven leer." Den eersten dag vond ze het toch al heel vreemd op school; want, al kende ze ook de meesten der dorpsmeisjes, ze zat, omdat ze nog geen a voor een b kende, onder veel kleinere kinderen dan zij was. 't Kwam omdat ze zoo achteruit was. Maar Anne was een slim en vlug kind. Ze vroeg aan den meester, om het leerboek mee naar huis te nemen en toen verzocht ze haar moeder, om bij haar te mogen opzeggen en de volgende les te leeren. Als ze dan op school kwam, zei ze tegen den meester : "Meester, ik ken die les al," en dan was de man er geducht over verbaasd. Het gevolg daarvan was, dat ze heel spoedig zoover was, dat ze in een andere klas werd overgeplaatst en nu bij meisjes zat, die in leeftijd met haar in overeenkwamen. Dat vond ze recht plezierig; en, nu ze eens begonnen was, met zoo haar best te doen, kon 't met niemand of ze bleef goed vorderen, zodat ze zeker een van de beste leerlingen der school was. Maar met al haar leerten vergat ze toch haar kanarie-vogeltje niet. Dat bleef voor en na den schooltijd haar uitspanning en genoegen. Niet alleen, dat het beestje prachtig zong, zoodat kenners haar vader verzekerd hadden, dat het zeven gulden waard was, maar het diertje was zoo mak, dat ze zijn kooitje openzette. Dan kwam het er uit en ging op haar hand zitten en pikte de kruidjes brood of de zaadjes eraan, en als het daar genoeg gegeten had, dan sprang het op haar schouder en beloonde haar met een alleraardigst deuntje. Ze hield dan ook zo veel van het diertje, dat ze het voor alles ter wereld niet zou hebben willen nietsen. 't Zal u dan ook zeker niet verwonderen, dat ze er alle zorg voor droeg en dat het nooit aan iets gebrek had. Onder de menigte vriendinnetjes, die zij op school gemaakt had, behoorde ook Emmie, het dochtertje van den burgemeester. Van haar hield Anne het meest van allen, en dikwijks, als ze samen van school kwamen en ze voor haar vaders deur stonden, nodigde Emmie mee naar boven, om haar kanarievogeltje te zien. En dat deed Emmie graag, want ze hield ook veel van dieren. Maar zulk een lief kanarievogeltje had ze nog nooit gezien. Ze hadden thuis wel een paar kanarievogels, die heel mooi zongen, maar dat waren zulke nijdige dieren. Als men maar bij hun kooi kwam, dan zetten ze hun veeren op en waren erg boos. En als de meid hen schoon wilde maken, dan beten ze haar, net alsof ze hun kwaad wilden doen, en toch meenden ze 't goed met hen. Wat is je kanarietje toch een lief dier!" zeide Emmie. "Ik heb er nog nooit zulk een lief gezien." Ja, Emmie, zeide Anne. "Je zult er ook op de hele wereld geen zulk een vinden. En hoe aardig, dat het diertje voor jou ook niet bang is. Maar dat komt, omdat je zulk een lief meisje bent. Dat weten die diertjes ook wel." Maar het wil toch niet op mijn hand gaan zitten, zeide Emmie. Nu, dat is ook geen wonder, hernam Anne. Want is hij niet bang voor je, dan kan hij toch zooo familiaar niet met jou zijn als met mij. Want ik ben zijn beste vriendin en daarenboven zijn meesteres. Ik zou zooo graag ook zulk een kanarievogeltje hebben, zeide Emmie. Mama zegt echter: we hebben al genoeg aan twee. Nu, als ze aan 't zingen zijn, kunnen ze ook leven genoeg maken, dat verzeker ik je! Zoo praatten onze twee vriendinnetjes meermalen over Annes kanarietje; ook anderen die het zagen vonden het een allerliefst beestje, en natuurlijk deed dit Anne goed, want ze had graag, dat men het prees. En wie heeft dat niet graag van een diertje, dat hij liefheeft! Toen nu de winter aankwam, zei Annes vader, dat het op haar kamertje voor haar kanarietje te koud zou worden, en dat ze het dus in de huiskamer moest hangen. En Anne, die niet eigenwijs was zoals sommige kinderen, begreep zeer goed, dat haar vader gelijk had. De kanarie, zei hij, zijn oorspronkelijk geen vogels die in dit klimaat thuis behoren; vandaar, dat men ze ook nooit hier in 't wild vindt, zooals de mussen, vinken, sijsjes, mezen en andere vogels. Lang, heel lang geleden zijn ze van de Kanarische eilanden, dicht bij de kust van Afrika, hier te landen gebracht, en sindsdien zijn ze hier langzamerhand aan het klimaat gewend, dat ze ook in deze koudere luchtstreek gezond blijven. Maar tegengekomen een vinnige kou zouden ze slecht kunnen. En daarom is 't veel beter, dat je je kanarietje van de winter in de huiskamer brengt, waar 't voortdurend warm is. Anne kwam dus, zodra het koud begon te worden en, met haar vogeltje beneden, en haar vader hing het kooitje daar aan de wand, 't Was Anne wel een keel gemis, dat ze haar lieve kanarie niet meer op haar kamertje had, en 't was haar in den beginnen of ze minder plezierig wakker werd, nu 't lieve diertje haar geen vroolijken morgenzang toezong, maar spoedig was ze er aan gewend en haastte ze zich om zich te wassen en aan te kleden. En als ze dan in de huiskamer kwam, dan was 't alsof haar vogeltje haar bemerkte, want dan begon het terstond naast zijn borst te zingen en wel zo schel, dat men elkander schier niet verstaan kon. En dat duurde dan zo lang, totdat Anne op een stoel klom, het kooitje opendeed en het er uitliet, waarna het op haar hand kwam zitten en de kruimeltjes van haar ontbijt oppikte. Als het dan genoeg gegeten had, plaatste 't zich op haar schouder en dan hief 't een van zijn schoonste liederen aan. 