Voorlezingen over handelsen zeeregt
Art. 717. Indien de reparatie-kosten meer dan drie vierden der waarde van bet schip zouden beloopen , moet bet scbip , ten aanzien van den verzekeraar, gebouden worden als a%ekeurd; en de verzekeraar is alsdan, voor zoo verre er geen abandonnement beeft plaats gebad, verpligt de som waarvoor bij verze- kerd beeft , aan den verzekerde te betalen , onder korting van de waarde van bet bescba- digde scbip of wrak. Artt. 713 — 717. Dat de assuradeur de oude planken niet met nieuwe vergoeden moet is natuur- lijk , dewijl de verzekerde geen gewin hebben mag , maar alleen schadeloosstelling , volgens art. 253. Dewijl men evenwel dat alles niet waarderen kan, zoo komt de wet met eene middelbare berekening te hulp, en vermoedt dat de ware schade bedraagt twee derden van de reparatiekosten ; dit is echter alleen eene praesumiio juris , waar tegen beide partijen bewijzen mogen. De waardevermindering kan groo- ter zijn. Men zoude b. v. kunnen zeggen: er is /2400 aan besteed, maar nu is het schip ook wel /1200 meer waard dan het was, en niet slechts, gelijk de wet onderstelt , / 800. De verzekeraar mag dat bewijzen , en als dan betaalt hij / 2400 ART. 712-717. BEBEKEN. DEE AVARIJ AAN EEN SGHIP. 299 minus / 1200 = / 1200, dat is de halve kosten in stede van twee derden. Art. 715 zegt: de waarde van het schip meer dan een derde, welke woorden konden doen twijfelen, of het zoo even gezegde wel rigtig is. Een derde tocb van de waarde van een schip, en een derde van een nieuweu boegspriet, is niet hetzelfde. Doch men kan de woorden meer dan een derde wel op- vatten: met meer dan een derde van de reparatie- kosten , en dat het zoo moet , dnidt de text aan van 1830, art. 629. Omgekeerd raag de verzekerde van zijne zijde bewijzen dat er niets af te trekken valt, omdat het verlorene splinter nieuw was, ja hij kan verlangen dat hem de tweede nieuwe boegspriet, dewelke meer dan de eerste gekost heeft, die b. v. te Doveren of te Portsmouth , en niet te Rotterdam gemaakt is, ten voile betaald worde. In art. 717 is stelliger dan elders uitgedrukt, dat de verzekerde de keus heeft tusschen abandonnement en avarij-actie , in de gevallen waar de wet aban- donnement vergunt. Dewijl dat evenwel maar ver- gand is gednrende zekere raaanden, kan die kenze spoedig wegvallen. Het geval van onvaarbaarheid in dezen zin, not seawortAyness , brengt mede dat de assuradeur in beide onderstellingen met geene reparatiekosten te doen heeft: hij betaalt voluit en krijgt het wrakke schip, of kan de waarde aftrekken. Art 718. In geval eeu schip ineenenood* 300 ART. 718. DE VBRZ. NIET OEHOUD. BOVEN DE GETEEK. 80M. haven is aangekomen en vervolgens op eenige wijze verloren gaat, is de verzekeraar niet verder gehouden , dan tot de betaling van de som^ die hij verzekerd heeft. Hetzelfde heefl plaats, wanneer een schip^ door onderscheidene reparatien , meet dan de verzekerde som voor reparatie heeft uitgegeven. In art. 718 ligt opgesloten de gewigtige regel, waar van wij reeds melding gemaakt hebben, dat een verzekeraar niet verliezen kan boven de som waar voor hij geteekend heeft; die som is eene re- servatio, wear mede hij zijne verbindtenis beperkt heeft. Is derhalve een schip genomen of vergaan, zoo betaalt hij alleen dat beloop, en men kan hem niet daarenboven met eenen cumulus van verblijf en reparatiekosten , of van Josgelden bezwaren. Daaren- tegen heeft hij taci/e geprotesteerd , en het tegendeel zoude alle zijne berekeningen ijdel maken. Wij moeten dan ook dien regel vasthouden, als een al- gemeen beginsel, dat zeer wel in den 9***" titel van het eerste boek had kunnen worden opgenomen. Wij moeten aan dien regel zelfs de twee gevallen on- derwerpen, welke in art. 665 i uitgezonderd schij- nen, en M^aar van te deze^r plaatse het best kan gehandeld worden. Te weten : wanneer een gestrand schip afgebragt zijnde , of een opgebragt schip gere- clameerd zijnde , op dezelfde reis vergaat , betaalt de ART. 718. DE VERZ. NIET GEHOUD. BOVEN OE GETEBK. SOM. 301 assuradeur niet de redding en reclamekosten boven en behalve de geteekende soin, want art. 665 f. onderstelt dat het verzekerde behouden is, en dat alleen de verschuldigde scbade en de gemaakte kos- ten te zamen de geteekende som zouden kunnen te boven gaan, en dan nog binnen zekere grenzen, waar van v^ij straks spreken zuUen. Het onderstelt geen opgevolgd verlies, al^ waar van bier gehandeld wordt Ook in het Franscbe regt is de uitzondering slechts schijnbaar, zie art. 393 van den Code, verg. art. 381 al., en ook daar te land, gelijk wij gezien bebben, houdt men den regel vast. Daarentegen wordt de uitzondering in der daad gevonden in art. 13 van de Rotterdamsche Ordonnantie van 1604, en in vroeger tijd stond ze met klare woorden in de Polissen, gelijk te zien is in het formulier van Koning filips, waar mede dan aan de reaervatio van den assuradeur, uitdrukkelijk was gederogeerd. In later tijd hielp men zich, wanneer het niet in de Polis stond, wel of kwalijk, met de leer van de negotiorum geatio, zie barels i. Adv. 24 bl 132 m. Tegenwoordig evenwel is bet gebruik omgekeerd. De assuradeurs zijn, volgens lipman, gewoon tegen art. 665 een beding te maken : zie zijne aanteek. op dezen titel, bl. 244. Wat nu onze wetgeving betreft, in art. 665 is heel fijn tusschen de klippen doorgezeild. De as- suradeur behoeft, zelfs in de gevallen daar genoemd, niet meer te verliezen dan hij geteekend heeft , want 302 ART. 718. DE VBRZ. NIfiT QBHOUD. BOVEN DE GETEEK. 80M. wanneer hij weigert voor te schieten, komt het tot een abandonnement; de verzekerde is er af, en de verzekeraar redt en reclameert zelf. {a) Verkiest hij voorschot te doen, zoo wordt die som of bij over- eenkomst, of door den regter bepaald; die som kan hij verliezen , wanneer de kosten zoo veel bedragen , en de schade vergoedt hij daarenboven, doch wan- neer zij meer bedragen, «dat meerdere niet. Er is dus nog eene grens, binnen dewelke het gebeuren kan, dat de assuradeur boven de geteekende som komt te verliezen, doch alles is daar mede goed- gemaakt, dat hij dat gevaar vrijwilUg geloopen heeft, en de uitkomst is, dat de grondregel in art 718 zonder uitzondering in salvo is. Omtrent op gelijke wijze is het geval van nemen behandeld in den Code , art. 396; zie verder vincbns, in. deel, bl. 276. MARSHALL, bl. 626. Art. 719. Onvernainderd de bepalingen van art. 643^ 644 en 645^ is de verzekeraar on- gehouden eenige gemeene of bijzondere avarij te dragen, indien dezelve, behalve de kosten van bezigtiging^ begrooting en opmaking, geen 66u ten honderd van de waarde van het be- schadigde voorwerp beloopt^ behoudens het (a) Wat wanneer de verzekerde geen voorschot verlangt? H^ kan daar natnurlgk van aizien, maar niet daar door den assuradear berooven van het yoordeelige dat er voor hem in de laatate f van art. 665 gelegen ia. AET. 719. DE VERZ. DRAAGT GEBN AVARTJ ONDER \\. 303 yermogen der partijen^ om te dezen andere bediDgen te maken. Art. 719. Code de Commerce, art. 408. De be- paling heeft voor reden, dat de kosten van het op- maken ligt meer zouden bedragen dan de avarij zelve, wanneer zeer geringe avarijen moesten worden vergoed. Waar luede overeensterat het bijgevoegde, dat wanneer er aan de maat van een percent wat ontbreekt, de verzekerde niet kan vorderen dat men de kosten mede zal rekenen, om tot dat quantum te gelangen. Die kosten behooren als dan niet ge- maakt te worden. Geheel iets anders is, hetgeen mede veel voor kwam, dat de assuradeur, wanneer hij vergoeden moest, altijd nog een ten honderd aftrok: waar voor geene zoo goede reden bestaat. Zie omtrent een en ander de verscheidenheid ouzer Nederlandsche regten bij van der keessel, I^s. 760; zie ook de Haniburgsche Ordonnantie, tit. XXI. art. 12, doch zegt menng-pohls dat de assu- rantie-compagniesehappen tegenwoordig voluit beta- len, p. 758. Eenige gemeene of bijzondere, Bij de korting op de vergoeding wordt hierin niet zelden onderscheid gemaakt; zie heise und cropp i. bl. 590. Art. 720* De verzekeraars , zoo op het schip als op de vracht en op de ladings betalen ieder zoo yeel wegens avarij-grosse ^ als die 304 ART. 720, 721. ebgbling v. gemeene en buzond. avabu. voorwerpen, voor zoo verre als daarop ver- zekering is gedaan^ respectievelijk in de ava- rij-grosse moeten dragen^ en zulks in eveD- redigheid van bet verzekerde tot bet niet verzekerde gedeelte. Art. 721. De gemeene en de bijzondere avarij zijnde geregeld^ moet de sebade-rekening^ benevens de daartoe betrekkelijke besebeiden ^ aan de verzekeraars overgegeven worden. Deze zijn verpligt bet door ben versebuldigde bin- nen zes weken daarna te voldoen, en zijn na dat tijdsverloop wettelijke interessen ver- scbuldigd. Art. 721. Wij vinden hier niet bepaald door wien deze regeling meet geschieden, doch in geval van geschil kan men wel vorderen dat, even als bij de avarij-gros in art. 724, de regtbauk deskundigen zal beDoemen en beeedigen, zie art. 709 en 714. Wettelijke interessen. Daar voor sprak in de Sta- ten-Generaal , den 10. Maart 1826, donker-curtius, zie deszelfs Opinions enoncees^ Dordrecht 1826. ART. 722-726. BBREKBNING DEB GBMEBNE AVAJUJ. 305 TWEEDE AFDEELING. VAN HBT OMSLAAN EN DRAGBN DER AYARU-OROSBB OF GBMfiENE AVARIJ. f Vergelijk hierover Mr. p. van dbr hoeven, Hand- leiding tot het ojymaken van de avarijen. Dordrecht 1858. Art. 722. De berekening en verdeeling van avarij-grosse geschiedt ter plaatse waar de reis eindigt^ ten zij partijen deswege andere be- dingen hebben gemaakt. Art. 723. Bij het staken eener reis binnen dit land^ of bij stranding der schepen aldaar^ worden de rekening en verdeeiing opgemaakt ter plaatse^ van waar de schepen binnen dit land zijn vertrokken of hadden moeten ver- trekken. Art. 724. De berekening en verdeeiing der avarij-grosse worden gedaan ten verzoeke van den schipper en door deskundigen. De deskundigen worden benoemd door de partijen , of door de regtbank van het arron- dissement der plaats, waar de berekening en ni. 20 306 A&T. 722-7:^6. berbkenino deb geheene avaru. verdeeling binnen het Koningrijk geschieden moeten. De deskundigen moeten worden beeedigd, Yoor dat zij huDoe werkzaamheden beginnen. De verdeeling moet worden gehomologeerd door de regtbank van het arrondisseraent. Buiten 's lands wordt de avarij-gros door de aldaar daartoe bevoegde magt opgemaakt. Art. 725. Bij eene geheele staking der reis onder weg^ of verkooping van de lading in eene noodhaven^ beide buiten dit land voor- vallende^ worden de vordering, berekening en verdeeling der schade gedaan ter plaatse^ alwaar zoodanige staking of verkoop voorvalt. Art. 726. De schipper in het doen der vor- dering^ bij het voorgaande artikel vermeld^ nalatig zijnde^ zijn de eigenaars van het schip ^ of ook die van de goederen^ bevoegd om die vordering zelve te doen , onverminderd hunne aans]3raak tot sehadeloosstelling tegen den schip- per. Art 722 — 726. Voor het opmaken der avarij- gros heeft men in vela zeehandelsteden afzonderlijke beambten, onder den naam van Dispacheurs, van het Spaansche dispacAare, expedier, afdoen; zoo, onder anderen in Hamburg. Bij ons delegeerde AXt, 72E-726. BEREKENING DER OEMEENE AVARU. 307 men eenen uit de Commissarissen voor Zeezaken, ge- lijk ook nog in Italien wel geschiedt In Engeland daarentegen gebruikt men slechts een makelaar , gewoonlijk dengenen die de Polis heeft opgemaakt, AKNE8LET, bl. 86. In Frankrijk geschiedt bet als bij ons. Dat de avarijen worden opgemaakt ten tijde en plaatse waar de reis eindigt, vorderen in de eerste plaats art. 727 en volgende. Daar bij komt, dat er dan geene schade meer vallen kan, en dat de geconsigneerden , die de vracht en avarij betalen zuUen, zich bier bij een vinden. Natuurlijk is dat niet altijd bet geval, b. v. in de onderstelling van art. 725. Hier mede is verbonden dat de dispache wordt opgemaakt naar bet regt en de wetten van de bestemmingshaven : dat juist niet uit regtsbe- ginselen volgt, maar hetgeen de factische omstan- digheden gebiedend vorderen; zie hier over BiiscH, II. deel, bl. 459. Onder het opmaken en verdeelen, waar van hier gesproken wordt, is eene ware regtsvordering te verstaan, gevolgd van een vonnis, art. 726; Wetb. van Burg. Regtsv., art. 320 f., Code, art. 416. Hoe zulk een avarij-proces bij ons moet behandeld worden , is in het Wetb. van Burg. Regtsv. aangewezen, art. 317 en volg. Geschiedt het buiten s' lands, dan kan zoodauig gewijsde , indien het er een is (hoedanig niet is de uitspraak van eenen Dispacheur, veel min het goedachten van eenen makelaar) , bij ons niet ter exe- 20* 308 ART. 72E-726. bebekenino der oeheene avaru. cutie gelegd worden; ten zij men met lipman, in art. 724 f. eene wettelijke uitzondering wil zien, zie lipman, aanteekeningen op den 1. titel van bet ii. boek, Wetb. van Burg. Regtsv. Waartegen echter veel te bedenken valt Uitgesproken is de uitzon- dering niet; veeleer schijnt de wetgever alleen te willen zeggen: a, dat de bedoelde opmaking niet kan worden bestreden bij ons op grond dat zij ge- daan is naar het buitenlandsche regt, op de wijze en door personen, aldaar erkend en bevoegd; waar in nog niet ligt, dat het oordeel zelf, bij ons aan geen nader onderzoek kan worden onderworpen. Anders zoude men de meening van een Londenschen makelaar hier voor eene res judicata moeten houden; b. dat, het^en ook natuurlijk is, het geoordeelde buiten 's lands , tegen de geconsigneerden aldaar ge- volg hebben zal, waar op die zich dan in hunne betrekkingen met onze kooplieden zuUen kunnen beroepen. Bij art 723 komt men op de vraag, of niet het- zelfde moet gezegd worden, wanneer een schip in zee gegaan , na verloop van eenigen tijd zich genood- zaakt vindt met schade in de uitklaringshaven terug te keeren. Daar voor spreken ten deele de gronden , zoo even bijgebragt, en het belang van de bevrach- ters. Andere gronden vindt men bij bcenno-pohls {Seerecht lu), ^ 459, bl. 743. Tegen beide valt nog- tans veel te herinneren , en het tegendeel leert busch, u. deel, bl. 461 , doch zie denzelven bl. 504. AAT. 722-726. BEBBKENINO DEB OBHEENB AVABU. 309 Art. 725 onderstelt dat de reis eindigt, althans ten aanzieD van de beschadigde voorwerpen; het gewone derhalve, vertimniering in eene noodhaven, behoort hier niet toe ; de rekeningen moeten als dan in de haven der bestemming, bij het opmaken der avarij aldaar, worden overgelegd. Art 726. Volkomen overeenstemmende hier mede is VENNO-POHLS t. a pi. Art 727. De gemeeoe avarijen worden ge- dragen : Door de waarde van het schip in den staat waarin hetzelve aangekomen is, met bij- voeging van hetgeen bij vergoeding van ge- meene avarij wordt verstrekt; Door de vracht, onder aftrek vandegagien en het onderhoud van het scheepsvolk, en Door de waarde van de goederen, welke zieh ten tijde van het voorvallen der sehade aan boord , of in de ligters of booten hebben bevonden, of welke, v66r de ramp uit nood zijn geworpen en vergoed geworden; of wel tot dekking van avarij-kosten hebben moeten worden verkocht. Gemunt geld draagt in de gemeene avarij naar den koers der plaats waar de reis ein- digt. 310 AiiT. 727-729. omslag van db OEitasENB avaku. Art. 728. De ingeladene goederen worden begroot naar derzelver waarde op de plaats der lossing , onder korting van de vracht y in- komende regten en kosten der ontlading^ mits- gaders der bijzondere avarij^ gedurende de reis ten laste derzelve gevallen. Dit lijdt uitzondering in de yolgende ge- vallen : Wanneer de berekening en de verdeeling opgemaakt moeten worden ter plaatse waar de schepen binnen dit land zijn vertrokken^ of hadden moeten vertrekken^ wordt de prijsder iugeladene goederen bepaald naar de waarde die dezelve ten tijde der inlading hebben ge' had, met de onkosten, tot aan boord, de premie van assurantie daar niet bij gerekend; en in geval de goederen beschadigd zijn y naar derzelver wezenlijke waarde. Wanneer, buiten 's lands , de reis geheel wordt gestaakty of de goederen worden ver^ kocht, en de avarij te dier plaatse niet heeft kunnen worden opgemaakt, alsdan wordt de prijs, dien de goederen onder weg waardig zijn, of ter plaatse der verkooping zuiver hebben opgebragt, a Is het dragend kapitaal berekend. ART. 727-7E9. OMSLAG VAN DE OBHBENE AVARU. 311 Art. 729. De over boord geworpeue goe- deren worden gewaardeerd volgens den markt- prijs van de plaats der ontladiug van het schip^ na aftrek der vracht^ inkomende regie n en ordinaire onkosten; derzelver aard engesteld- heid worden opgemaakt uit cognoscementen ^ facturen en andere bewijzen. Art. 727 — 729. Hoe de voorwerpen, die in de sohade dragen, en waar over omslag geschiedt, ge- waardeerd moeten veorden. Waar bij in het midden gelaten is, naar v^elke regelen de waardering van de sohade zelve geschieden moet. Het is ook niet gezegd, dat dit tot het officium van de deskundigen in art. 724 behoort, omdat berekenen^ opmaken, verdeelen toch eigenlijk iets auders uitdrukt. Even- wel moet het zoo genomen worden , te weten : in dien zin, dat zij voor de vertimmeringen zich hou- den aan de overgelegde rekeningen, en voor ver- koehte goederen, aan de bescheiden waar mede de opbrengst kan bewezen worden, behoudens de tegen- spraak der belanghebbenden voor den regter; verg. Wetb. van Burg. Regtsv., art. 820. Hier mede echter is de zaak niet afgedaan. 1°. Zal men toch niet willen zeggen, dat het oude voor nieuw moet worden ver- goed : dus dienen zich de deskundigen wel, wat het schip betreft, te houden aan de regelen van art. 713 en volgende, ofschoon die artikelen alleen voor de bijzondere avarij, en in zake van verzekering, 312 ART. 727-729. omslag van de gbmekne avarij. geschreven schijuen. 2^ Kan men vragen naar wat tijd en plaats de schade aan de goederen moet be- rekend worden. Hier bij zoude men zich kunnen houden aan art. 729, waar mede ook art. 709 over- eenstemt, verg. Code de Commerce, art. 416: zoo dat de schade berekend worde naar de waarde ter plaatse der ontlading: waar mede tegenwoordig de meeste zeeregten overeenstemmen; zie menno-pohls, ^ 463 passim, met terzijdestelling van het Ro- meinsche regt (in L. 2, ^4. D. de lege Rhodiai ,,quoniam detriment!, non lucri fit praestatio'') , het- veelk hier juist de bilUjkheid niet voor zich heeft. 3^ Kan men vragen, hoe de schade te begrooten aan geworpen scheepstuig, dat onder art. 729 niet begrepen kan worden. Ook hier schijnen de regelen van art. 713 en volgende van toepassing, en zij heb- ben het gemeene gebruik voor zich; zie holt, ii. deel, bl. 197. Deze waardering van het geen omgeslagen wordt voor afgedaan houdende, vragen wij verder: a. waar over omgeslagen worden moet, en b. naar de waar- deberekening van die voorwerpen , voor welke beide vragen wij het antwoord in de wet voor ons hebben. a. De omslag geschiedt naar onze tegenwoordige wet over schip en vracht aan den eenen kant, en over de goederen aan de audere zijde. Eertijds dacht men daar geheel anders over. Reeds naar de Wis- bysche Zeeregten had de bevrachter de keuze, of hij den schipper wilde laten deelen in den omslag voor ART. 727-729. OMSLAG VAN DE OBMEENE AVABU. 313 zijn schip, dan wel voor de vracht. Wisby, art. 38, ^ Item de schipper, waar aan men zich bij ons langen tijd gehouden heeft; zie van der keessel, Thes. 788. Daar mede stemt overeen Koniog filips h. t. art 6. Intusschen stelt wettsen het wederom anders voor, § 42 en 43. (a) Het Fransche regt daarentegen wil schip en vracht zamen laten dragen, doch voor de helft, zie Code de Commerce^ art. 417, iets dat voor de Ordonnan- tie reeds in zwang was , ook bij ons niet onbekend , zie wettsen t. a. pi. , en wel nit het Consulaat mag af- komstig wezen; zie aldaar hoofdstuk 96, al waar echter gesproken wordt van de geheele , niet van de halve vracht; waar door de onbillijkheid jegens de inladers veel minder wordt. Doch ook zoo verdient wei ons art. 727 de voorkeur, waarmede ook het Hamburger regt overeen komt, in de Verordening tit. XXI. art 8. Bij ons is het dan het geheele schip en de geheele vracht , op grond dat beide inderdaad door het wer* pen behouden zijn , en moet de waarde van het schip nog vermeerderd worden met het geen aan hetzelve wordt vergoed, hetwelk, indien door het werpen het schip niet behouden was, niet zoude genoten worden ; volgens art. 734 ; even gelijk geworpen goe- deren mede dragen , omdat zij vergoed worden. Aan den anderen kant wordt van de vracht kost en loon (a) Te weten, omgekeerd. 314 ART. 727-7E9. odislao van db oembene avaru. van het scheepsvolk afgetrokken: omdat men die niet behoeft te betalen wanneer schip en lading ver* loren gaan, volgens art. 418, hetgeen in Frankrijk niet plaats heeft, waar door dan het ongenoegzame van naar halve vracht ten deele wordt vergoed. Te letten valt hier bij voor ons, dat het loon wel ge- heel kan worden afgetrokken, doch venninderd be- hoort te worden met het bedrag van het handgeld , en het onderhoud slechts afgetrokken wordt sedert het ongeval, waar aan men door het werpen ontkomen is ; dewijl echter beide in prawi moeijelijkheid hebben kan, is het aannemelijk dat de wetgever het niet zoo fijn wil hebben uitgeplozen. Omtrent de gagie van den schipper, zie art. 386. In de Hamburger Verordening wordt van het onderscheid niet eens gesproken; daarentegen wordt volgens dezelve, het loodsgeld afgetrokken, hetgeen aUezins billijk is. De groote verscheidenheid hier in plaats hebbende , zoo even besproken , is gewis daar aan toe te schrtj- ven , dat men begreep een gedeelte van het beginsel te moeten opofferen, om het overige te behouden; welke bedoeling op verschillende wijzen werd uit- gevoerd. Eigenlijk moesten schip en vracht bijdra- gen zoo als, en voor zoo verre, zij behouden waren , dat is naar tijd en plaats, en zelfs naar de mate van zekerheid der behoudenis; maar zoo iets laat zich niet verwezenlijken , en men moest wel tot allerlei middenwegen toevlugt nemen. b, Uit dat oogpunt is het bijgevoegde te beschou- ART. 727-729. 0M8TA0 VAN D» OBMBENB AVARU. 315 wen betreffende de waardeberekening , naar den staat waarin het schip aangekomen is. Naar zijne gesteld- heid toen het behouden werd, kan men de waarde niet berekenen; die te berekenen naar de gesteld- held bij de afreize zoude in het oogloopend onbillijk wezen; das blijft slechts over de tijd en plaats der aankomst. Hier geldt de spreuk: le mieuw est Fen- nemi du Hen. De goederen, zoo wel die behouden, als die op- geofferd zijn en vergoed worden , dragen in den regel naar de waarde ter ontladingsplaatse. Ook hier geldt de gemaakte aanmerking. Gelijk het schip toen het behouden werd meerder waard was, zoo hadden de goederen te dier tijde eene mindere waardij; doch deze kan evenmin in betrachting komen. Men kan met grond zeggen: de meerdere waarde der goede- ren is een gevolg van het vervoer, en niet van het opgevolgd , maar van het geheele vervoer ; dat nieer- dere heeft dus de eigenaar aan het werpen niet te danken. Onze vaderlandsche regten (niet juist de Ordonnantie van Koning pilips), gebruikten hier bij, als toenadering tot het ware, eenen midden weg die wel verdient venneld te worden. Zie Wisbysche Zeeregten bij verwer, art. 69 en 70; wbytsen, ^ 22; VAN DER KEESSEL, Thes, 787. Men schatte namelijk de goederen zoo als hier^ art. 728, geschreven staat, wanneer de reis over de helft was afgelegd ; daarente- gen naar den prijs ten tijde en plaatse der inlading , wanneer tijdens het werpen de reis nog niet zoo ver 316 ABT. 727-729. omslag van db gemeenk avaku. gevorderd was. Oudtijds heette dat: aan deze, of aan gene zijde van de zee, dat is: van de Straat of van de Sont ; in later tijd , toen de reizen verder gingen , moest men den regel veranderen. Voor ons is dit te weten geene bloote curiositeit, want wij vinden bet zakelijk weder in den eersten nitzonde- riugjAcasus van art. 728, verg. met art. 723. Het Romeinsche regt stemt met ons^ wet overeen in L. 2, § 4. f. fl£? le^e Bhodia: „sed in his rebus, „quaram nomine conferendum est, aestimatio debet „haberi, non quanti emptae sint, sed quanti venire „possunt." Ook de Code, alwaar alleen, wat al te laconisch, de noodwendige kortingen van de vracht en de andere kosten, welke men in geval van ver- lies niet zoude te betalen gehad hebben, en welke uit dien hoofde moeten worden afgetrokken, niet genoemd staan. D6 tweede uitzondering onderstelt, dat om eenige reden art. 725 niet kan worden nagekomen, b. v. wanneer geen dispacheur of deskundige te beko- men is; in dat geval schiet wel niets anders over dan om de avarij op te maken in de uitklaringsha- ven, doch ook dan wil de wet dat dezelve opge- maakt zal worden, als of men zich daar, waar de reis gestaakt werd, bevond; althans wat het fac- tische van de waardering, voor de bijdrage der goederen betreft. Van het juristische, de rege- len van waardering en omslag, zoude men wel hetzelfde moeten zeggen, zie busch, ii. bl. 463, 99 A&T. 7E7-729. OMBLAO VAN DE OEKBBNE AVABIJ. 317 doch bezwaarlijk heeft onze wetgever zoo ver wil- len gaan. Bij de bewoording van art. 727: ,,of welke voor de ramp uit Bood zijn geworpen en vergoed ge- worden/' valt te lettes, dat daarmede niet zoo zeer genoemd zijn de geworpen goederen bij de ramp waar uit het schip laatstelijk behouden is ge- worden, maar veeleer de op dezelfde reis vroeger geworpen goederen, hetzij bij eene eerste, hetzij bij eenige volgende ongelegenheid ; deze alle worden bij de behouden aankomst vergoed, en moeten der- halve alle mede dragen; volgens art. 736. De ge- worpen goederen bij den laatsten casus zijn begrepen onder de uitdrukking: weUte zich ten tyde van het voorvallen der schade aan boord devonden. Doch had men wel mogen zeggen: „ geworpen geworden^ en „ vergoed worden!" Met bijvoeginy van het geen bij vergoeding van ge- meene avarij wordt verstrekt. Dewijl dat nog een onbekende so is, zal men de Mathematici ^ althans de Mathesis moeten te hulp roepen. In het voorbijgaan is gezegd in art. 727 dat met het gemunt geld geleefd moet worden als met koop- manschappen. Dat geld bijdragen moet, werd van ouds geoordeeld , op grond van het Romeinsche regt omtrent paarlen, edelsteenen en ringen, in L. 2. cit, tot dat een bevel van de Keizerlijke Majesteit eene andere praktijk noodzakelijk maakte; doch had men ook te voren daar vier argumenten tegen, te 318 ART. 780. OlfSLAO. VALSGHE G00N08CEMENTSN. zien bij wettsen, ^ 28. Eigenlijk was de ratio dtdntandi van staatkundigen oorsprong. Tevens be- stond er verschil omtrent de waardering; want in de Wisbj'sche Zeeregten vinden wij, art. 88, ^ Item foaer doer eenig Man, dat het geld voor de halve waarde dragen moet, en in de Ordonnantie van Koning pilips h. t. art. 7, dat het moet bijdragen voluit, doch naar de inwendige waarde; welke regel voor zich heeft, dat hij in alle gevallen uit- voerlijk is, verg. art. 726. Art. 730. Indien de aard of hoedanigheid der koopmansehappen bij het cognoseement verkeerdelijk is opgegeveo^ en deze eenegroo- tere waarde hebben^ wordt de schade over dezelve omgeslagen op den voet van de we- zenlijke waarde, indien zij behouden zijn ge- bleven. Doch zoo Zij door werping verloren zijn geraakt^ wordt de schade vergoed volgens de hoedanigheid bij het cognoseement opgegeven. Indien de opgegevene koopmansehappen van eene mindere hoedanigheid zijn dan bij het cognoseement is aangewezen j dragen zij in de schade volgens de hoedanigheid bij het cog- noseement opgegeven, indien zij behouden zijn gebleven. ART. 780. OMSLA.G. YAL8CHB 0OGNO8CBMBNTBN. 319 Zij worden betaald op den voet van hare wezenlijke waarde, indieu zij over boord ge- worpen zijn. Art. 730, zijnde Code de Commerce^ art 418, be- wijst dat leugenachtige cognoscementen gevaarlijk zijn: zij werken altijd ten nadeele van den leugenaar, die nu als het ware met zijne eigene wapenen be- streden wordt. De waren voor wat anders uit te geven alleen cm op de avarijen te speculeren , zal wel nie- mand invallen ; maar cm de tolbeambten , of om den assuradeur te bedriegen, of om minder vracht te betalen, kan zoo iets ligt voorkomen. En deze eene grootere waarde hebben. De cognos- cementen vermelden wel de waarde niet; maar zij behelzen de hoedanigheid waar van de waarde af- hangt. VALiN II. bl. 198 spreekt hier bij ook van de facturen, omdat daarin eerst de waarde staat uitge- trokken, daar het echter eene poena betreft, zoude de regter kwalijk eene valsche opgave van de waarde, in de factuur alleen, even eens kunnen behandelen. Op den voet van hare wezenlijke waarde indien zij geworpen zijn. Wanneer zij geworpen zijn, vraagt VALIN, hoe zal men dan die wezenlijke waarde we- ten? In vele gevallen is dat mogelijk. Er kan een gedeelte van hetzelfde goed geworpen zijn, zoo dat het behoudene den aard van het ge worpene verraadt ; het kan ook openbaar worden door geschil tusschen de bedrog-bewoste partijen. 320 ART. 731. OMSLAO. MONDBEHOEFT. ^ KLEEDBB. ^ AMUNITIE Art. 731. De mondbehoeften ^ de kleederen van bet scheepsvolk en de dagelijksehe klee- deren der passagiers^ gelijk mede de voor de verdediging van het schip vereischte amiini- tie^ dragen niet in de sebaden van bet wer- pen der goederen. De waarde van al betgene van dien aard over boord geworpen is^ wordt vergoed bij omslag over alle andere goederen. Art. 731, (hde, art. 419, is overeenkomende met de Ordonnantie van Koning filips, in afwijking van het Romeinsche regt , 11. cc. , alwaar alleen de mond- behoeften worden uitgezonderd. Wij hebben op te merken, dat de kleederen van het scheepsvolk alle, van de passagiers alleen de dagelijksehe begunstigd zijn. Tooneelkleederen derhalve, en staatsiekleederen, zelfs eene garderobe bij anticipatie, van ambtenaren in spe, naar de Oost varende, staan met andere goederen gelijk. Verder is de amunitie alleen be- gunstigd voor zoo ver die tot de dienst van het schip behoort, en niet- die, welke als lading aan boord is, vracht betalende. Over alle andere goederen. Hier bij heeft eene dubbelzinnigheid plaats, welke door textverbetering schijnt ontstaan. Wanneer men het woord goederen in den zin van dezen titel neemt, zoo volgt dat het schip in deze vergoeding niet draagt: dat is echter onbillijk, wijl bet in het behoud gedeeld A&T. 782. OMSL. OOEDfiR. NIETOPH. MANIP. STAANDE. 321 heeft, en onder de benaming behoort bet schip mede , in eenen ruimeren zin , art 309. In een op- stel van 1825 staat, in plaats van: over aUe andere goedereny „even als die van alle andere geworpene goederen/' waar in geene zoo groote afwijking als de bevrijdiug van bet scbip gelegen is; dat konde men evenwel hiet bebouden , om eene andere reden : bet drukte uit dat de begunstigde voorwerpen ge- worpen zijnde, mede dragen moesten, volgens art. 7:27, altbans in hunne eigene scbade: hetgeen de bedoeling niet is. Het is bier bet geval om de systematiscbe en bistorisobe interpretaiio te doen gelden, tegen de interpretaiio grammatica. Art. 732. De goederen^ waarvan geen cog- Doscement van den schipper voorhandeD is^ of die niet op het manifest der lading staan^ worden niet betaald^ indien zij over boord ge worpen zijn; zij dragen in de schade^ zoo zij zijn bebouden gebleven. Art 732 is in denzelfden geest gescbreven als art 730, en even zeer uit den Code afkomstig. Daar wordt ondersteld valscbe aangifte, bier gebrek aan alle aangifte. Wie zonder cognoscement of aangifte aan den scbipper, zoo dat de goederen op bet ma- nifest konden komen, zie Wetb. van Burg. Regtsv., art. 318, n^ 1, en dus beimelijker wijze, goederen aan boord gebragt beeft, is in culpa ^ of Uever in dolo; III 21 322 ABT. 788. OMSL. GOEDBR. OP D. OVBELOOP GBLADSN. verg. art. 477 en Code, art. 292, aaD welke culpa de wet het gevolg hecht , dat geene vergoeding g^even wordt, wanneer zulke goederen geworpen worden. De bevrachter , die zich schuil gehouden heeft, wordt als geen bevrachter erkent; wanneer evenwel goed van anderen geworpen is, moet hij natuurlijk mede betalen, daar hij er wel slechter, maar in geen ge- val beter aan wezen moet dan de regtmatige inladers. Art. 733. De goederen^ op den overloop van het schip geladen^ dragen mede in de schade^ indien zij behouden zijn gebleven. Indien de sebipper de goederen, buiten kennis of toestemming van den inlader, op den overloop heeft geplaatst en dezelve zijn gevi^orpen of door de werping beschadigd^ is de inlader tot den eisch van den omslag ge- regtigd, behoudens het verhaal van alle be- langhebbenden op het schip en den schipper. Art. 733 is in zoo verre met regt en biilijkheid meer overeenkomende , dan art. 421 van den CodCy als de eigenaar der goederen zijn regt niet verliezen moet, wanneer hij geene schuld heeft, maar alleen de schipper, op wiens daad zich jegens eenen der- den de medebevrachters niet beroepen kunnen. Maar wanneer de bevrachter bewilhgt heeft, verg. art. 348, kan men dat niet zeggen, en de vraag blijft, of hij als dan zijn r^ op omslag en vergoeding verliest, ▲RT. 733^ 734. GKEN OMSL. BU H. VfiEG. V. H. 8CHIP. 323 hetgeen hier slechts argumento a conlrario sensu kan worden beweerd. Dat is aan twijfel onderworpen, omdat het eene poena betreft, die wel stellig diende uitgesproken te zijn , omdat het niet zoo uitgemaakt een vergrijp heeten kan tegen de medebevrachters, goederen op het verdek te laden, en omdat zoo lets bij zekere soort van zeevaart niet ongewoon is , gelijk toont art. 229 f. van den Code, ja het is geene vraag of dit artikel niet ook op de rivieren en binnenwateren gelden moet, waar over wij in der tijd zuUen te handelen hebben, ^s wanneer toch veeltijds op het dek geladen wordt. Ook deze on- zekerheid is eerst ontstaan uit latere verbetering; verg. het Wetb. van 1830, art. 646. Oorspronkelijk betrof wel het geheele verbod en de strafbepaling , niet den bevrachter, maar alleen den schipper, zie v^ettsen, ^21. Art. 734. Indien , niettegenstaaDcle het wer- pen van goederen of het kappen van scheeps- tuigen, het schip vergaat, heeft geen omslag tot vergoeding plaats. De behouden geblevene of geborgene goede- ren zijn niet gehouden tot betaling of tot ver* goeding van geledene schade van de voorwer- pen^ die geworpen^ beschadigdofgekapt zijn Art. 784, zijnde Code, art. 423, is overeenkom- stig het Romeinsche regt, in L. 4, § 1 f. et. L. 5. D. 21* 324 AET. 735. OMSL. GBBOEG. OOED. BIJ LATER VEBOAAN. de lege Bhodia, Wanneer het schip niet gered is door het werpen , al is het ook met dat oogmerk ge- schied, heeft er geene vergoeding plaats. De eige- naars der geborgen goederen hebbeu er dan geen nut van gehad, en behoeven het daarom niet te vergelden. Sic civiliter; moraliter is eene andere vraag. Duidelij- ker zouden zich onze wetgevers hebben uitgedrukt, indien zij niet , in navolging van den Code , twee pa- ragraven gemaakt hadden. De woorden: zijn niet ye- houden, moet men verstaan: zijn als-dan niet gehouden. Art. 736. Indian het schip door het werpen of kappen behouden blijft^ en naderhand bij het vervolgen zijner reis vergaat^ en alsdan goederen geborgen worden, dragen alleen de geborgene goederen in de werping, naar de waarde weike zij alsdan hebben ^ na aftrek van de bergloonen. Art. 736. Code, art. 424. Deze bepaling heeft in den Code groot belang, omdat men er het hoofd- beginsel in art. 738 hieronder uithaten moet, dat eiders in de Fransche wet niet geschreven staat Overigens is het blijkbaar uit het Romeinsche regt afkomstig, in L. 4, $ 1. cit. De rigtigheid der be- paling is ook ligt in te zien. De laatstelijk gebor- gen goederen zijn behouden, en wel behouden ten gevolge van een vroeger werpen, zonder hetwelk zij zoo ver niet zouden gekomen zijn. ART. 736. LATER VEBONOELUKTE OOEBEREN DRAOEN BNZ. 325 Het omgekeerde dat geworpen goederen opgevischt worden, of opgeduikelt, per urinaiores, wordt aldaar mede behandeld, en is in den Code, in art 425, doch bij ons anders geregeld in art. 740. Art. 736. Indian het schip en de lading door kappen of andere schade aan het schip toegebragt^ behouden blijven, doch de goe- deren naderhand vergaan of geroofd worden^ heeft de schipper geene aanspraak op de eige- naars^ inladers of geconsigneerden dier goe- deren^ om in den omslag dier kapping of schade te dragen. Art. 786 bevat betzelfde beginsel, dat in het vorige ligt opgesloten : er is geworpen en het schip behouden, doch op de voortgezette reis verougelukt het eertijds behouden schip (hebben wij gezien), behoeft niet mede te dragen, maar alleen de nu ge- borgen goederen. Zoo omgekeerd: de eenmaal be- houden, sedert verongelukte goederen, dragen niet in het geen opgeofferd is geweest ran goed of schip, maar wel de goederen die te lande gekomen zijn, die aan de gedane opoffering hun behoud te danken hebben. Uit beide volgt, dat het gezegde in art. 734 niet is eene bloote trivialiteit , (a) maar dat het {a) Het zegt niet: de goederen van de zee venmrolgen, en het gesonken Bchip dragen niet mede; m. a. w. wanneer er niets is om over om te slaan, blyft de omslag achterwege. 326 AET. 736. LAT£B VEBOIiOKLUKTE QOBDSBEN behoud door bet werpen, of door eene andere opoffe- ring , een boofdbeding in de avarij-leer , plene et cum effectu moet genomen worden, van bebouden aan- komst, of te lande komen. Het geen niet te lande komt , bet mag eenmaal door werpen bebouden zijn geweest, of niet, beboeft in de avarijen niet te dragen. fntusscben'blijft bier bij nog de vraag, waar bij ook bet volgende art. 787 te pas komt, boe wij bet: naderhand vergaan of geroofd toorden te verstaan bebben. Volgens art. 735 dragen de goederen die geborgen toorden^ dat wil tocb wel zeggen, die te lande komen; op eenen lateren casus kan zicb de eigenaar of geconsigneerde niet beroepen, om van bet avarij dragen af te zijn, omdat, zoo iets toege- geven zijnde. men niet ziet, wanneer dan eigenlijk de voorwerpen kunnen gezegd worden beboaden te zijn. Daarenboven biedt zicb de regel baast van zelf aan : beboudenis door werpen is niet oogenblik- kelijke beboudenis, maar bebouden uit zee, zoo, dat bet zeegevaar ten einde is. Op landgevaar valt dan geen opzigt te nemen, en de aangebaalde uitdruk- king beteekent: naderband vergaan, v^el niet door scbipbreuk (want bet scbip wordt ondersteld bebou- den te wezen en te blijven), maar bij stranding of door roovers of kapers staande de reis. Zoo kun- nen de aangebaalde woorden genomen worden, en zoo genomen is de zin regelmatig; evenwel zoo is bet niet bedoeld; 1°. omdat wanneer de wetgever niets anders wilde zeggen, bet vorige artikel toe- BBAOEN NIET IN DB SGHADB VAN HST SCHIP. 327 Teikende was: ,,alleen de geborgen goederen dragon in de werping:'' dus niet het gene niet te lande gekomen is; 2^ omdat art. 737 tegen het vorige over stelt: door sciuld of toedoen van den inlader of geconsigneerde. Nu is het zeker denkbaar dat ook staande de reis de goederen door toedoen van den inlader verloren gaan, maar dat ligt niet zeer na, en het is veel aannemelijker dat de wetgever, na bepaald te hebben, dat de goederen, zullen zij in de avarij dragen, moeten geborgen zijn, nog een kleinen stap verder heeft willen gaan, en zeggen: niet qualiter qualiter aan strand gekomen, maar in veiligheid; als eene uitbreidende verklaring van het denkbeeld behouden zijn^ het zij aan den geconsig- neerde gekomen , het zij (wanneer het behoud onder w^ plaats heeft) verkocht geworden : voor dien tijd waren zij dan nog niet behouden. Zekerlijk is hier- bij de grens aan het regterlijk oordeel overgelaten. Quaeriiur tamen, of men nu in art. 735 de woor- den, „ dragen aUeen de geborgen goederen" niet ook zoo nemen , en parafraseren moet : en niet nader- hand vergaan of geroofd? Art. 737. Indien de goederen door schuld of toedoen van den inlader of geconsigneerde verloren gaan, dragen zij evenwel in de ge- meene avarij. Art 738. In geen geval^ behoeft de eige- naar eener lading in gemeene avarij meer te 328 ART. 737, 788. niemand kan mber veruezen, bnz. dragen , dan de waarde der goederen , zoo als die bij derzelver aankomst waardig zijn; on- vermiDderd zoodanige kosten als^ na bet ver- gaan van bet scbip of de opbrenging en aan- bouding der goederen ^ door den sebipper te goeder trouw, zelfs zonder last^ zijn gedaan^ om van bet vergane iets te redden, of de opgebragte goederen te reclameren, al* ware zuiks zonder goed gevolg. Art. 738. Zoo als gezegd is, lag dit reeds in art. 735 ; in zoo verre natnelijk daarin het denkbeeld ligt opgesloten , dat het werpen met behoud eene weldaad en geen bezwaar wezen meet ; of, zoo als bet Romein- sche regt heeft (in L. 4, ^ 2. h. t.), ^non debet du- „plici damno onerari:" eerst zijn goed verliezen, en daar boven nog avarij betalen. Wiens goed niet te lande komt, verliest niets dan zijn goed, en betaalt geene avarij; wiens goed wel te lande komt, die moet er niet slechter aan zijn. Het is voor den inlader om het even of herp de zee zijn goed ontneemt, of het Jus, genaamd avarij-rekening. Bij ons stond het dan ook in de stedelijke verordeningen. Zie van deb KEE88EL, TAes. 794, en dat men het hier gezegd heeft^ was wenschelijk, om de camllationes af te snijden. Dan de waarde der goederen. Anders wanneer hij wegens werpen van een gedeelte , of schade er aan , vergoeding beurt. ART. 739. OMSLAG. TBEUG BBKOMBN OOBDEBEN. 329 Het artikel bevat nog eene andere bepaling: dat evenwel de in het belang van den inlader of geconsig- neerde vruchteloos gemaakte kosten moeten worden vei^oed, geheel en al overeenkomstig de leer der negotiorum geatio in L. 10, ^ 1. D. de negot gest, y en zelfs volgens het voorliggende contract , zijnde locafio conductio, volgens L. 55, ^ 1. D. locaii. In alien gevalle ligt dit buiten de toepaasing van het avarij- beginsel, en doet geene afbreuk aan de redenering waar op het vorige is gegrond. Art. 739. Indien , na den gedanen omslag , de geworpene goederen door de eigenaars zijn terug bekomen , zijn zij gehouden hetgeen zij voor dezelve in de verdeeling ontvangen heb- beD , aan den schipper en de belanghebben- den bij de lading in te brengen, on^pr aftrek der schade, onkosten en bergloonen. In dat geval^ wordt de gemelde inbreng door het sebip en de belanghebbenden in dezelfde evenredigheid genoten^ als zij in de schade der werping hebben gedragen. Art 739. Code, art. 429, alwaar de uitdmkking : frais de recouvrement wat duidelijker is. In het Romeinsche regt is het L. 2, ^ pen. h. t. Daar wordt ook van de actien gesproken, waar van men zich zal te bedienen hebben; in het hedendaagsche regt neemt men het niet zoo naauw: de bevrachters 330 ABT, 740. 0M8LA0. TBBUG BEKOKEN GOEDEKEN. kunnen ook wel hunne medebevracbters aanspreken , art. 726, zie hierbij art. 744, en menno-pohls, ^ 461. bl. 748. DE GROOT, Inl. iii. 29, van dbr KEB88BL, TAcS. 793. Art. 740. Indien de eigenaar der geworpene goederen dezelve terug bekomt^ zondereenige vergoediDg te vorderen^ draagt hij^ in geen geval^ in de gemeene avarij^ na de werping aan de behouden geblevene goederen ovei^ komen. Art. 740 heeft bij het overaemeD van art 425 uit den Code een tusschenvoegsel bekomen, in de woorden: zonder eenige vergoeding te vorderen, voor het walk eene goede reden bestaat. Men konde na- melijk tegen dat art. 425 slecbt weg deze bedenking maken. Wanneer met behoud geworpen is, dock het schip op dezelfde reis vergaat, krijgt de eigenaar van het geworpen goed geene vergoeding, is er dus na de eerste werping, om dat vergaan voor te ko- men, wederom geworpen, en wel met goed gevolg, zoo hebben de eigenaars van het eerst geworpene aan die tweede werping himne vergoeding te dan- ken, en moeten dus in de schade van dezelve dra- gen voor hun deel. Dat zij dit ook werkelijk moeten, is eene erkende zaak, en ligt in art. 727. Hier op is nu tweeerlei te antwoorden. Vooreerst is bij de voorgestelde bedenking ondersteld, dat de tweede AET. 740. OUSLAO. TBBUO BBKOMBN OOEBSRBN. 331 werping ^chied is met goed gevolg^ dat wordt hier niet ondersteld, en ook niet in art. 425; daarom heet het in L. 4, ^ 1. f. cit., waar ons geval be- handeld wordt: quae perut. Ten anderen: laat het schip bebouden wezen, zoo kan men den eigenaar der geworpen goederen de gemaakte redenering niet op het lijf houden, wanneer hij van het tweede werpen geen voordeel trekt, door er van af te zien. Ten derde kan men dat evenmin, wanneer hij zijn goed wel terug krijgt, maar niet ten gevolge eener tweede werping vergoed, te weten: terug door de kunst van zijne daikelaars. Er zijn derhalve drie gevallen, waar aan men bij dit artikel denken kan, en de woorden : in geen geval, schijnen dit aan te duiden. Ons artikel, het laatste in de avarij-leer, besluit dezelve in zoo verre , op eene waardige wijze , getuigende van doorzigt en van regtsgevoel, boven zijne voorgangers. TWAALPDE TITEL. VAN HET TB NIET GAAN DER VERBINDTENISSBN IN DEN ZBEHANDEL. Dat ook in den zeehandel kortere verjaringen zijil aangenomen dan de gewone van het Burgerlijk Regt, kan niet bevreemden; daar hierVoor dezelfde 332 ART. 741-745. te nibt oaan d. vebbindt. in d. zeehand. redenen bestaan , die zoo iets in andere handelszaken hebben te weeg gebragt. Daar bij komt nog, dat ten aanzieD van het schip iedere reis afzonderlijk berekend wordt , en dus de betalingen daar toe be- trekkelijk wel dienen af te loopen, zie art. 338; in die onderstelling komen geene lange verjaringster- mijnen te pas. Verder zijn de voorwerpen, waarop de contracterende schuldeischer het oog had, ook niet van eene zeer blijvende natuur. Veel werkt dus zamen om hem diligent te maken. De termijnen zijn uit het Fransche regt genomen, Code de Com- merce, art. 432 en 433, met uitzondering van den twee- en van den driejarigen, onder weike laatste ook de in den Code niet genoemde actie wegens aanzeiling is gerangschikt. 