Theophilus, gedicht der XIVe eeuw
De ghichten die, als zij smal. Die van liefde band voor komen. Men heeft zich werdelijk over al, Dat heb ik dikwijfel wel vernomen. Die vierde geschiedenis, als ik verhoor, Van een die men lief heeft: Dat zijn troostelijke woorden, Die een vriend de andere geeft. Eiken die in pinen leven. Dat hem zijn vriend in zijn nood Troostelijke woorden geeft; Dat's hem sas en rust groot. Hoesche woorden en goedertieren, Dat ik wel zeggen in mijn sermon. Die altijd zijn van diere manieren. Dat ze hem zijn zeer minnen doen. — Help, herre cleric, ook hulp met Onze Vrouwe, Gi mij vertellen waar en anders niet; Dit zijn die geschiedenis, als ik ze kende, Die vriend de vriend te geven plicht. Met zoveel heb ik berekend vriendelijk Van al dat ik heb gevraagd; Dat loon ik God van hemelrijk. En Maria, die zuiver macht. Rouwen hadden wij, zonder waan, Noch zou ik gerne, had ik tijd, Al moest komen te eeuwigheid. Al weinig Tragen zonder waan; Met hoesche woorden en met schoon Omdat nee, ik niet, het's te spaar. Nam ik ontslag aan; Ons gezelschap is ons ontgaan. Dat moet haar God Onze Here lonen. — Jonkvrouwe, wij zullen in korte dagen Alle hoescheid, zo waar ze is, Hier vergaderen jij en ik, Die je met de andere uitmaken, En dan zal ik na je vragen Alsof lange als wij te samen waren; Bereken, zo ik best bevroed met God geeft haar lief te hare baten, Met desenzelfde zijn wij opgestaan, En deszelfde welvaren. Jij en ik samen bedelen. Het onderschrift van dit fragment vormt een deel van den Trojaanse Oorlog werd voor eenige jaren door wylen den heer V. Gaillard ontdekt in de archieven van den oude Raad van Vlaenderen. Het bestaat uit vier vellen klein folio, die tot schutbladen aan ingebonden registers verstrekken; elke bladzijde is in drie kolommen verdeeld, en elke kolomme bevat naar genoeg 62 verzen; samen bevat het 1491 verzen. Twee bladen werden door de schaar des boekbinders beschadigd, en de boord afgesneden, waardoor vier kolommen geschonden zijn. Naar het geschrift te oordelen zou het uit de XIVe eeuw dateren, evenals het fragment in het D. H. bl. 73 van dit werk opgenomen. Benoit de Sainte More, aldus genoemd naar een kleine stad in Turene, vertaalde den Trojaanse Oorlog naar het Latijn van Dares uit Phrygië, en leefde te midden van de XIIIe eeuw. Van Maerlant kende dit werk; en er valt geen twijfel of hij had het onder het oog, toen hij zijn dicht op Troje vervaardigde, daar hij gemelde schrijver meermaals noemt, zowel in den Spiegel Historiaal (I, 110) als in dit fragment, v. 1429; doch hij volgde ook andere schrijvers, als Virgilius (zie V. 778), Dares en vooral Dictius van Grete; beide deze laatste vermeldt hij met grooten lof, en als ooggetuigen des oorlogs denkt hij dat zij altijd de waarheid getrouw gebleven zijn. Reeds voor het jaar 1270 was de Trojaanse Oorlog geschreven, dewijl Van Maerlant daervan spreekt in zijn Rijmbybel, welken hij in 1270 eisde, daar hij zegt: Soo was Troje verloren, als ik las. Dat ik hier voren in dit dicht e hoe men 't verloren en hoe men 't stichtte. Dit fragment bevat het vooroveren en overleven van Ulysses, de avonturen van Orestes, van Pyrrhus, en Aeneas' reizen uit Troje naar Italië. Wij vinden bij den aanvang Orestes voor het volksgerecht te Athemenë, waar hij vrijgesproken wordt, naar Mycene reist en met Hermione huwt. Dan vertelt de dichter hoe Ulysses te Grete aankwam, en aan den koning Idomeneus zijn avonturen vertelde: zijn gevechten tegen Polypheme in Sicilië, zijn mislukte ontvoering van s konings dochter Arene, op wie Elpenor verliefd was, waarop hij Sicilië moest verlaten; zijn verblijf bij Circe en Galatea; zijn vaart door de zee der wilde meerminnen, wier zang zo zacht is als engelenmelodie; zijn gevaarlijk tocht door de onstuimige zee tussen de klippen Scylla en Charybdis, waarop hij den Feniciers in handen viel, die hem zeer mishandelden. Idomeneus kwam Ulysses te hulp, en deed hem twee schepen in gereedheid brengen en ter zorg voor zijn beschikking stellen. Hij toeg bij koning Alcinous, waar bij het gevaar vernam, dat Penelope bedreigd was, en hem besluiten deed zo haast mogelijk naar Ithaca te stevenen. Aldaar in gezelschap met Telemachus dringt hij in het paleis, en randt Penelopes vrijers aan, die door den wijn bedwelmd, in een diepe slaap gedompeld waren; allen worden gedood. Met vreugde wordt Ulysses door het volk erkend en ontvangen. Kort naderhand huwt Telemachus met Nausica, dochter van Alcinous. — Hierop volgen de lotgevallen van Pyrrhus, Achilles' zoon; vernomen hebbende dat zijn grootvader Peleus uit zijn rijk in Thessalië gejaagd was, zond hij twee zijner vertrouwden daarheen, Crispus en Aratus, die hem nauwkeurige berichten brachten over Acastus' geweld, die Peleus van den troon had geworpen. Pyrrhus zeilt daarheen, en na veel door storm geleden te hebben, komt hij in Thessalië aan, waar hij Acastus' gezag vernietigt, en Peleus op den troon herstelt. Hij verliefde zich welhaast op Hermione, Orestes verloofde, en trok met haar naar Delphi, om Apollo te bedanken; maar hier werd hij door Orestes gevolgd, die hem aanviel en doodde. — Dan komt onze dichter tot Ulysses terug, en vertelt hoe hij door een droom verwittigd werd, dat hij door zijn zoon zoude vermoord worden; om dit te voorkomen doet hij Telemachus nauw bewaken, en hijzelf houdt. 8 Digitized by Google — 58 ~ zich in een sterke burcht op. Girc maakt haar zoon Telegraaf met de naam zijn vaders bekend; deze verlangend zijn vader te zien, begeeft zich naar Ithaca. Ulysses voor hinderlagen beducht, weigert hem te ontvangen; Telegraaf gebruikt geweld, en kwetst Ulysses dodelijk in een gevecht, dat er op volgde. Na Ulysses' dood komt de dichter op Aeneas, wiens lotgevallen hij naar andere schrijvers behandeld; want zoals hij zegt v. 1409 : Hier laat Benoît die geeste blijven. Met het uitgeven van dit stuk, waaraan de heer V. Gaillard reeds in de Annales de la Société des Beaux-Arts de Gand, 1857, hebben gekomen fragmenten van den Trojaenschen Oorlog in het licht gebracht, een brok van 200 verzen uitgezonderd, die de bewaarder der Koninklijke Bibliotheek in 's-Gravenhage, de heer J. W. Holtrop in 1840 ontdekte, en waarover hij sprak in den Algemeene Konst- en Letterbode voor het jaar 1840, op blz. 180. Voer Troyen kwam van Salamine : Hij was, sprak hij, met grote pijn Uit het zweet lande verdreven; Maar in Gyptes is hij gebleven. Een staat heeft hij gemaakt in het land, Die Salamine is genoemd; Vast en goed is geen stad geworden: Daar is hij met goeden vrede. Ook gebeurde nu mee aldus Van zijn levensman Ganopus, Dat wij aan een land kwamen, Daar neer met die slangen namen. Ik heb gezien in grote nood, En in vrezen voor de dood. Daarna en sprak hij meer een twintig; Maar het eerst dat hij had gewonnen, Hij maakte hem heen, alle hand Te Perzen, in zijnzelfs land; Daar was hij met grote vreugde Ontvangen naar zijn vernieuwen. Nu meer mach hem wel lusten Met vreeden leven en in rusten; Want hem voort van sire pine Ik sta in gemaakt tot sine. Orestes was gelachterd ver 25 Van al den volk in land zo meer Om sire moeder, die hij verslucht. Menelaus was hem fel genoeg; Dieke while dede hine belagen Dat hij de moeder afde verslagten; 50 Doch de beste van den lieden Hem bespraken en bereden : Ze zouden hem met goede stand Alle bespreken en beredeneren Tot Athens, in die stad, 55 Watte Orestes best tot dede, Van der vruchtliger ding, Daar zo grote mar af ging; Ze willen dat men daar wise echt, Weder hij recht afde of onrecht. 60 Van den Grieken al de beste Quamen tot Athens in die veste Om die ding, die hij heeft gehoord. Die vertegenwoordigen al die woorden. Die men daar zei en ware te lan 65 Maar dat was de omweg Dat hij hem beriet met de Goden, Eer hij de moeder wilde doden, En zij hem gaven den raad. Mnemosyne die daar staat 70 Biedt den plansche althand Wil men hem ontwijken zijn land : Wie, sprak hij, dat van deser zaak Dese wettenloos wilde maken; Zie waarom voor deze lieden 75 Wordt hem hier mijn wette bieden. Dat hine hevelt, min na meer, No land verbiedt, no lichaam, no eer; Noch dat men ook in ellenden Om deze tijd niet zal zenden. 80 Niemand en dorster zeggen weder; Zijn vijanden slagen 't hoeft neder. Van deze moord, des zijn geweld, Kol. 2. Was quite gewijd her Orestes, Men hield ook dat men van der zaak 85 Hem geen kwaad meer en sprak. Bij den raad van den heer Hiet men in zijn rijke kerken; Men gaf hem weer die geweld, Alsof die bouc vertelt. Tot een nacht voer hij met ere, Menesteos die denkende kerken, En denkende gewinder dragten, Daar alle zijn lieden toe zagen; Konink was hij menig dach. Nu hoor wat ik beschreven zag: Zijn zus Ergonia Die nam haar den rouwen zo na Om dat hij zijn lichaam ontducht; Soo toegemoed dat haar in 't hart duistert; Want zo haar zelf verhinderde Om dat hij met leven ontvluchtte. Dood Menelaus had verstaan, Dat Orestes was ontsnapt, En hij ontroofd had zijn land, Verzond jegens hem te vallen. Ydumeneus maakte die zoen, Alse hij schuldig was te doen; Om dat zo ook gestadig blijft Gaf hij hem daarheen te wonen. Sire dochter Ermioua, (Menne vond zo schoon verre naar) Die hij aan Helenen waard, Eer 't oorlog van Troyen begon: Zo gaf hij een deel Helenen. Die feeste hield hij te Nicoma, Daar menig man was zeer blij; Dus was de vrede van den strijd. Nu meer mensen horen tellen Van Ulysses en zijn gevangenen. In Griekenland kwam hij en nam mee Met hem dan zijn scheepje twee; Noch had hij gehoord; Want die zijn waren geholp, En genomen als zijn schat, Dat hem er bleef nochtans dit, nochtans dat. Telamon en Ajax Hadden hem gedaan veel ongeluk; Als zijn goed hebben genomen. Ware hij met winnen niet weggelopen, Hij was dood of ook verhangen; Nochtans eiste hem zijn wervers verhangen, Als hij daar dood ontsnapt; Want Nauplius had gevangen genomen. Nog nooit een levent dat suiker vreesen kan. Die tellen soude al die dinc» Hoe hi daer der doot ontghinc, Hi souder omme priseo sere : Die grote wijsheit van den here 120 Mocht men wel merken daer an. Nu sal ie tellen, of ie can, Dien groten sorge entien vaer, Dien hi herdde wel *X* jaer, Also Ydomeneus Kol. 3. 125 Ulixese vraghe So verd Enti sine so Yraghedi hem Waerbi dat hi 130 Hoe hi een Ende Ende hi so a Yan sinen tijt Want hem ge 135 Digitized by Google — 60 Hi kies bet .... Ulixes begos .... Ende Waer van hi die.. Ende waer af . .. Hoe hi nie .... Eode hoe hi quam. Hoe mogende . .. Ende wat hi h . .. Met selvere .... Hoort hoe hi. . .. Ulixes Quam Daer No weder s . . .. Niet lang Met vreden .... Wi voeren Aldaer voort. . .. Van danen Die storemme . .. Haghel Viel bet al over .. Doch dri Quamen te lande. Daer een coninc .. Een fel ende hiet. Van der zee sat .. Ende gheladen met Van onsen selvere. Nam hi atse vele.. Wine mochten. .. Al hadden wi . .. Ene dochtre hadde. Die men hiet E .. Alfenor een my .. Wart van haer. .. So dat hire omme. Haddic die sake .. Maer haer broed .. Hoedendse nau .. Dat mochtem g .. Want doe icse ge. Maectichare. . .. Also dat soe alt .. Algader sinen Bi miere behen ...... Dies wisti mi Alst recht was 440 Want hem wa 485 Nemaer dat i en maghen Bi. 2, K. l. hals gedragen de 145 e dede 190 meerder haar broeder quaam te samen ons kwamen wi daar 195 wende 't jaar en kwam ... op ons gram geven n die zee 200 verschilde wordt crre dede ons lopen die Cyclopen Cecile 205 een gijl de Vulcane eift van Vulcane este smet wet 210 Cyclopen bij aspi gehoor een schijf 215 geven wilt aan tellen mijn schelten sien ons zagen samen jagten 220 gevallen bande en voeten zagen en holen kwadraten school altgeheel 225 Digitized by Google 61 de geniale een tale en id je huis Pollifemus zo begint inc 230 drie doeken geven den zoude doen leven r mager waren scepe varen en de pressen wijn 255 nikijn en een dag lach ie mijn compagnie nachte dan 240 en hem uit eselijc luut resen groot een wint geboot aan Eoia 245 geiden wi die landen oten branden daar bij wonen twee koninginnen; Kol. 3. Men mocht geen schoone vinden : 250 De een is Calypso, de andere Gyrces. Nimmermeer, des sind gewest, Ne spraken men van zulke vrouwen; Ik zeg waar, bij mijn trouwen. Rechttman had zich niet die twee, 255 Noch gewinnen ooit nimmermee; Zijn roeken niet, maar dieren Bij hun land, te allen tiden, Prinzen en hoge heren, Pijnen zich hoe zich ontberen; 260 Die herbergen zich en ontmoeten; Maar ze moeten daar betalen. Soo vele doen ze met toverijen, Bij conjuraties, met toverijen. Dat ze met hun minnaars zien Alle betoveren en beheersen. Dat goed dat ze daar brengen Sal daar blijven, zulst verwezen; Dus heb je gedaan menegen man. Dies hem verweert niet en kan. 270 Die daargeraekt hiervoor verdoemt; Want die in hun handen komt Een te bant als bedroegen Bij der minnen die ze toegven; En niet en komt in hun zinne : Tot deze verkoop ze hun minne; Ze zijn 'ontspannen vele mee Dan al die vrees van de zee; Ze nemen 'al den lieden af. Nog zijn geen keren niet een kaf. Ik en al mijn volk te waren Kwamen in Gyrces land gevaren; Ik had er af gehoord tellen; Dit zijn vroeger mijn gehavellen. Met hun leugens dat zo hem gaf Maakte soort zwijn af. Doe gingen na mijn gehavellen; Zo dacht ik alsof ik bedwelmen; Maar doe ik zag zo schoon Peinsde zo een ander schoon. Dat zo ik zoude eeuwig meer Tot manne nemen en eenen here. Van mij had zo vernomen taal; Mijn volk ontbrandt zo altemaal; Anne mij leidde al haar avonturen, Haar hart, en haar complot waren zo sterk dat zo verwaart Mij en ikse minnen begon. Bij haar lag bij te waren here, Ik minde en zo mij meer. Ook zei ik 't u, want ik wel weet. Eer die naaste maand geleden Dat zo bij mij door 't kind, Daar te voren nogte zint Niet wist men dat zo gewen Elk kind bij eeneghen man. Gonst zo toveren, ik cons meer, Zo dat ik boven haar was here; Ik een conste mij gewinnen af Niet, daar ik veel omgeef. Haar grote toverij, En haar sterke negromantie Niet dochter haar niet een bruik; Op haarzelf kwam al die bruik. Al nog, even dat die vrouwe 275 280 285 290 295 300 305 310 315 316 Dat namen met de van Salamine, Naiiplus, ene mag het sine; 320 Daar is bij zeker vreemder dine Hem beëden metten live ontving. Gyrces ontstoorde al. God weet; Maar was met lief of leeg Ik kwam aldaar was Calypsos, 325 Daar bleef ik langen tijd daarna. Dese deelde met menselijk spel, Daar met taarten af gaf; Want zo was ik al te vroet. Een deel verwacht soen mijn moest; 330 Ik bleef met alleen in grotte noot, Aloos lang als ook het gewoon. Zo maakte ik met constante soort Dat ik me liever het leven verloor, Daar nog gevoelde; maar dat was *het* doet 335 Dat niet man schonere droomde In deze wereld je gezien. Deus! wat delicatesse in haar lach; Maar dat zoetje in de wereld, Ik vond niet anders sijn en mocht, 340 Haar natuur is zo gedaan Datterf quaet af de staat. Hoe mocht ik geloof mee gezien Dan dat ik haar mocht ontfangen. In constante niet die dine bekenden, 345 Daar ik haar hart bij mocht veroveren; Mens en was nog nooit zo vrooljs, Alzo was, do ik haar ontdoopte. Daar naar kwam ik ter kerke, Die willen maakten vrede clericus. 350 Daar antwoordde men iedereen Die dine, daar hij af vragen begon. Mijn offerande maakte daar, Zo ik best constante; hoor hier naar : Ik vroegde waar dat van den lieden 355 Die zielen voerden, alsof verscheiden. Het was mij gedaan te verstaan; Schier daarna soen schiedend daar. Ik moest leiden, wilden konden, Dorde wilde verminnen. 360 Hens geen schip, koensist gezien. Dat hem iets mocht ontfangen. Hen zijn niet dingen twee Meer 'onsenzin in al die zee. Haar zin dacht ik met ingespinzen; Niets hoorde man zulge clandienst. Wat man deze hoorde zag, Hij mocht zijn zin niet bedwingen. Daar werd dat mense zingen hoorde En al die vreese en al die mort. Een man peinst om dine ne ghene Dan om haren zang allene. Doe ie 't wiste, woude of en woude, Dat ie daar bij lijden soude, Hiet ie mi binden harde vast Met goeden lijn aan die mast. Mijn volk hiet ie hare oren Met pecker stoppen wel te voren, En hiet hem hoe so ie gebaarde Dat si emmer haere vaerde Henen voeren al die passage; Daar scheen wel dat ie v^s zaghe. Ik zei dat in waren dingen Dat ik gezien had gehoord zingen, Had ik gebonden niet gewest, Nimmermeer zou ik gezond zijn; Want wij hadden met onze scharen Alle onder hem gevaren, Zonder waren niet een ontgaan; Wij zouden eigen gevoel ondervinden Van haren zang also sere, Wij hadden ons verward nooit meer. Waarom wij rilden in korte tijd; Want zij aan die sneep hing hen, En dachten 't onder de water te brengen. Deze vreese duurde ons lang; Wij ontfermden hem bij bedwaardigheid. Na deze tijd begonst ik al Nochtans mijn meeste verdriet, Als ik peinsde hoe 't mijzelf Mocht verklikken om te weenen wel; Want ik mijne dood was zo na Tussen Caribdis en Scylla : Dat zijn die nachten van de zee. Digitale uitgave van de National Library of the Netherlands Google 64 Men mag nu lijden nooit meer Binnen XVII- negen gehende; Al datter komt doet sinen ende. Men kan, met gerechtigheid te zijn, Komt meer in, de dood ontwijken. Caribdis zwemt soms in de zee, Dan werpt ze op, nooit minder nooit meer. Dan ofwel hemel zoude daar varen. Het segge was daar aan te varen, Dieren zijn binnen *XV' mijlen 415 Vliegende toe gelijk den pilaar, Demen uitten bogen schiet : Hier aan en liggend niet. Ik met allen mijn gesellen Quam daar gij mij af hoort tellen; 420 Bi gere vrezen, bi gere pijn, Daar ik mij niet af mocht ontzien, Noch geschud die quade steden. Die mij met grote pijn deden; Mijn volk quam meer in zoveel 425 Dat ik geen al uten spel. Ik verlies op gaven dag Wel al mijn volk daar ik toe zag; Mijn schepen zag ik versinken, En mijn liede mete verdrinken. 430 Ik was te moede so onverwacht, Ja, woedend dan ik gesegd mocht, Metten gaven die mij bleven, En ontdrochten haar leven. Soo kwamen wij al te hout Kol. 2. 435 Aan der quade Feniciën land. Dit volk dat gij Goden kent; Dorperslucht is hier gevoeld Die daar komt; want zij strijden Op alle die gaven die daar leven, 440 En nemen 't hare en doen hem wee; Altoes liggen zij op die zee; Over waar, zeggen zij dat. Zij hadden te laat al mijn schat. Mijn rijkdom en al mijn doen. 445 Zij worpen mij in haar gevangenis, En deden mij de meeste schade. Zij deden mij doch genade; Zij lieten mij en mijn lieden Varen, in weten hoe 't geschiede. 450 Aldus eiste ik met mij komend; Aldus is mij mijn goed genomen; Dus heeft mij dit avontuur, Dat mij fijn is en zeur; Soo heeft mij mijn gevoel *VI' jaar 455 Pijnlijk, fijn en hard zwaar. Al mijn goed heeft zoo gekocht; Hij die aan haar had gebleven : Aan haar had geen meer er kunnen. Dus kwam ik hier gevaren, here. • 460 Alzo Ulysses had gehadt Hoe hij *X' jaar daar gedweld. Waar niemand heen als wonder Dat hij als was gekomen onder; Ulysses had wel verstaan; Met grote ere had hij zich ontvaen; Hij had geen onthaal met vrolijkheid, En een stok met hem gehouden. Twee schepen deden hem geregeld, Als hij dan wilde vertrekken, Dat zij altijd waren gereed Of gaf hij hem grote goed, God weet; Geholde had hij hem in het land, En zonden dan aan toe hant Tot Altenoë, een koning, Diene harde wel onthou. Van hem en van zijn trekken Had de dikken gehoord spreken; Hij deden over grote eere, En gaf hem gerne goeds meer. Daar wankte dat eerst meer kand Ulysses van zijn land. Dat 'XXX' ridders en meer Hadden geprijsd harde seer Om te hebben zijn vrouw; Maar zo getrouwen was haar lichaam Dat somere genen wilde ontstaan; In haar trouwen wilde ze vullen. Die soe eerst gaf aan hun here, Om hem riep ze in land zo meer. Doch sprak ze een die daar lachte, Die zei dat hij haar zag. Ook bracht Ulysses de moed daar Dat hij zoude vinden daar Hem, die met vrije daden weet Zijn vrouw Penelopee, Eigenlijk Ulysses uitersten; Hij bad den koning Alcide Dat hij daar God wilde doen Dat hij hem helpen de overmoed Wreken, die aan zijn vrouw doet; Soo vele bad hij dat hij het deed. Ulysses bespiedde die stad Heilige waar ze waren, Die om de vrouwen lachter varen. Telamon hoorde meer Dat zijn vader gekomen waren, Ulysses, dit was hij vro; Toen hem vroeg hij en vloog Die genen die vrijen Penelopee. Hij zei hem, nee min, nee mee. Dan bracht zijnen vader, Wie ze waren allemaal bij elkaar. Die hareadden dat bedwangen. 515 Twijn soult 't u maken lank. Des selves nachts also sahen, Als waren slapen gegaan, Heerste Ulysses so belopen Dat zijt alle moesten bevolgen. 520 Alle slochtern zijn te dood Des nachts, hele en groot. Doe men 't daar had vernomen Dat Ulysses was gekomen, Haar gerechtelijke heren, van Troje; 525 Alle maakten zich grote vreugd: Met grote vreugden ebben zij ontfaan. Die hem waren onderdanig, Selve was hij hard bekritiseerd; Van hem ging de mier breed; 530 Men bracht menige sierlijke verhalen, Menig steen die daar lichtte. Hij pijnde met uitgezette zere Zijn vijand te doen ere. Om dat zijn hare beeld zo wel 535 Zonder leuning oordeel fel, En was van zo hovische doen. Ulysses sprak aan Altenoens, Dat hij zijn zoon gaf zijn zoon, Nausicaa zo hiet die gaf; 540 Die vriendschap was gemaakt aldus. Ulysses zoon Telamonius Nam Altena's dochter met grote vreugde. Die sier, die hovische zuster vroed. Uit de dag dat zijn trouwen, 545 Waar was daar feest en grote vreugd. Aan haar was Telamonius Een zoon, hiet Polydeuces; Des was al het geslacht blij. Van deser sprak men hard breed; 550 Want zijn geslacht, dat was gevallen, Was daar bij verheven als; Dus was Ulysses' ding vergeten. Nu kon hij in vrede staan; Nu is hem zijn avonturen 555 Zeerwel vergeten ter herstel. Soo dreef het misverstand van hem verder; Maar schier zal soepel hem wensen erre. Hij en kon altijd na deser dwelen. 560 Niet wel lang gehoben worden, Zich sal liden een vreemd lijden. Zijn leven zal gaan te neder. Nu meer soortgelijk verstaan Hoe 't met Pyrrhus is vergaan, Waar hij doodde en waar hij kwam, 565 Also als hij in het Nederlands vernam. Dat hi den grooten storm ontbrak, Daar men hier te voren af sprak. De haven kwam hij met groter pijn, En met tem die liede sine; Sire, de zeepaarden waren gescuert; Zelve was hij gehaveniert. Ten lande, daar de winter aan bracht, Deden zijn maken, zo hij eerst mochte; Alleen die masten waren gecorven; Waarom ze dachten zijn bedorven. Ontroerend was en aderen verloren Haar gheaven, deze torens. Daar kwam hem meer dat Acastus Zijn oudervader Peleus Verdriven aan het land, En hem gedaan ook grote schande; Dat hij ook van hem hoge moed Leidde om te slaan op de dood. Van Pelcus wachtte hem leid, En ook dat zij zo stond, Dat Acastus was Tetis' vader. Dus waren zij hem beiden samen Even na; maar al het gevecht Quaart van Acastus, deze additie onrecht. Twee boden zonden in Tessalia, Die het bezochten al het meest Van waar dat die dingen eerst kwamen. Aldus waren haar namen Cyprus en Arastus. Ze kwamen in eens heren huis, Hiet Assandrus, die hem al Van eerstens zei waat tongeval En niet alging alles; Also als het in het vlaams vernam. Toen begon de in Gyroens huis, Daar de koning Peleus Zijn feest van Tetis deed. Met grote overmoedigheid; Maar toch ebben zij verhoord Dat die schulden waren meest Acastus; want hij was erg fel. Zij deden alsof zij boden waren, En kwamen weer bij hun heren, Toen zij eerst mochten eeuwig meereren. Zij zeiden dat zij hadden gevonden Assandrus, en bij zichorde wisten zij de waarheid dat Acastus schuldig al was. Pirrus was uitermate kwaad Om de schade die hij nam, En om dat het hem de winter was Benam zijn haasten en zijn vaarwel. Ook waren die lieden van die landen Al het meest zonder voedsel. Doch doen sijne scepter gemaakt waren, Nee was daar geen langere sparen, Hine voer heneten, al dat hij mochte. De winter was hem harde onverwacht; Met grote vrezen, met grote angst Droegen zij alle aan eenen land. Die havene heette Gephalidon, Alsof zij bonken verstaan doen. Daar had hij harden na verloren Als zijn volk, dit had hij teverloren. Want zij op die roetsen staken, Dat zij alle in stukken braken, En verloren veel man, Eer men die havene gezien. Pirrus klaagde dat hem veel gaat, En die zee is alsof het quaalt. Hij maakte heneten over land, Daar hij die beste straten vond. In dat wout vond hij zelfs tijdens Een pit diep en breed, Vol van dommen en van braakmessen. Van eglentieren als samen. Een pad zou hij dat hem docht, Daar men kon daar leven mochten. Hoort hier vreemde avonturen: Daar vond hij in, tijdens zelfde uren, Pelagus, zijn oudervader, Die was uit dat land verdreven als algader; Daar ontbeidde met rouwen de oude, Wanneer Pirrus komt en zonde. Dood wist hij dat bijt was, Hij had grote vrouw dat, En klaagde hoe dat Acastus Hem had genomen land en bus; Wat helpt, daar was geen langer spreken; Pirrus zweer hij uit wreken. In die wouden kwamen hem tegen, Te gevel Acastus - Zijn kinderen, Zijn vader en zouden belagen; Die heeft hij beide dood geslagen. So dat Tetis de zee vernam Dat Pirrus haar neef kwam, En haar broeders dood waren, Haar vader mocht ook niet ontsnappen. Mettien soe dus roepen begon: Kol S. Felle quade, valschetiran. Nu en coning niet ontsnappen; Gij blijft eeuwig dood te zijn. U neve Neoptolomus 625 Hevet doot Menalapus, 670 Ende Plistenese uwe kinder : In genen woude ligsi ghinder; Hu doot en sal niet lange merren, Ghi hebtene so gedaen vererren. 650 Het's recht, hadde u wille ghesciet, 675 9 Digitized by Google Hine ware u ontgangen niel. Siet waer hi coemt geredeo sere Met 'CC* ridderen ende mere. > Acastus siet dat es gedaen, Ende hi der doot niet mach ontgaen : 680 Sine kindere eefti verloren; Hem wille 't herte ontwee scoren. Hy dreef rouwe ende groet ontfaerm; Kol. S. Tetis nam in haren aerm Haren neve ter selver stont, 685 Ende cusiene an sinen mont; Es hi hare verre ofte bi Hare dinct dat Achilles si. Doch dat soe met aerbeide Aldus te haren neve seide : 690 f Lieve neve, wet dat ghereede, Ghi hebt doot mine broeders beede; Dit's mijn vader Acastus. Al hevet hi mesdaen aldus, Wildine dor mi laten leven, 695 Hi sal u die mesdaet vergeven Van sinen kinderen, di gi ebt doot. Het ware redene ende recht groot Dat het ware verzoenet wel. Hi hevet ons gewesen fel; 7()0 Ontbeert heeft hi ons allegader; Maer doch eist mijn rechte vader. Al hevet hi ons onrecht gedaen. Mi ware leet sagickene verslaen. Mi hevet so sere ghelanct na u, 705 God danc dat ie u zie alna. Omme uwes edels vaders doot Hebbic gehadt den rouwe groot; Maer doch so hevet mi u leven Een deel troests daer af ghegheven. 710 Neve, eist dat also vergaet Dat ghi minen vader slaet, Ende ghine dodet vor minen oghen, Hoe soudic't emmermeer gedoghen; Verkeert mine bliscap niet in sere; 715 Dies biddic u, neve ende here, Vergevet hem, hi saelt vergeven. Dus magie met vroude leven, sprak Pirrus, Ie doet gerne, sprak Pirrus, Men halte ons danne Peleus; Hij deed dat hij wilde daar mee. Doe hij was gekomen, maar hij den vrede Sinen neef, en op genade Dat hij den zweer niet en meesdade. Al had hij hem gewenst zwaar, Ze waren nog steeds gevreeën na; Het zouden zeggen, al die lieden Dat groot kwaad daar aan gebeurd; Dus liet bij dat Peleus bede. Ze zogen toe en maakten vrede; Al die meedeed is vergeven. Vort zullen ze in vrede leven. Ze onderbrachten hem, alle drie; Van groten jammer weenden ze. Vroeg was Acastus om het gat; Hij zag dat hij was zonder kind, En peinsde in zijn gedachte of hij langer na hem behouden mocht. Pirrus gaf hij in die hand Gastele, poort en land. Her maakte van zijn goede Met harden, groten, hoge moed. Omdat hij uit was en kracht; Dat wist Pirrus, groten dans. Ook zei hij: Ik weet wel, here, Dat ik u zal eeuwig meer zullen Tot aan mijn sterven dag Doen al die eer die ik kan; Die zaken zijn vergeten aldus. Tetis en Peleus Voeren met vroude aandacht Met hun vrienden in Thessalonie. Achter land ging de marse Dan Pirrus gemakkelijk Hier van Acastus koninkrijk. Die lieden kwamen gezamenlijk, En hebben hem manschap gedaan, En hebben goed van hem ontfaan; Hulde zwoeren die genoot; Want Acastus hem geboot, Grote deden hem spannen, En maakten here van zijn mannen; In goeden vrede was hij koning. Hier na komt hoe het hem verging: Van Troje was met Pirrus gekomen Hectors weduwe, Andromache, Als ik in Vergilius versta, Eode Priamus' zoon Aeneus. Pirrus Neoptolomus 770 Gaf het een borg en land, En trooferde hem in zijn hand Zijn broeders weduwe, dies was voor Dat hem beelden kwam also. Helenus maakte met twijfel Een staat, en hij hiet hij Trojeen, En een andere stad verbrandde scone, Die hij heette deden Gaon; Want Gaon zijn broeder was, Wast als hij in Virgilius' las. 780 Pirrus en deed geen daad Dan algader Helenus raad. Om dat hij hem was getrouwen. Andromaca der schoonheid Trouwe, Die eer en liefde genoeg, Om dat zo kind bij hem droeg, En hield zijn wereldlijke en ware Beiden samen in zijn zaal. Daarna in een tijd zo kwam Pirrus heengestoken en nam Orestes vrouw te Nychaen, Hermione, dochter Helenen. Met tem voerde hij in zijn land, En trouwde haar al te hand. Hij minde haar uitermate meer, Dit deed haar te meer eerbare. Orestes en zijn magen Leide om meerlingen lagten, Om meer te wreken zijn verdriet; Maar zijn mocht volbrengen niet; Zo dat Pirrus eens zei te waarneem Dat hij te Delphi wilde varen, En daar danken Apollo Dat hij bestaat heeft zijn pijn. Dat Parijs versiogen is, En gewroken Achilles. Ten eerst dat hij was gehelen, Kol. S. Wan, dat hij dan reed. Andromaca is ghinder blijven, Die hij hoedde als zijn leven; 820 Majorna en zij Waren gehuld, ik zeg twee : Menelaus dochter dacht Dat ze Pirrus niet minnen en mocht bloeien, Om dat hij zoveel minde Andromaca, die ging met kinderen; Hier om haar haat Meriona. Nu, hoort hoe dit vergingen hierna. Doe Pirrus dan naar was gevaren. Ontbood zijn vader te zijn. Zo klaagde dat zo niet een twintig Van zijn man en niet zijn kind; Maar Andromaca bad dat Het geluk daar af en geval. . Den vader nam ze in den aerm, 825 Ënde zat dat hij had ontfaerm : « Siet, sprak ze, waar Landomaca gij zijt. Dat Hector won dat onreine quaal; Bi zijn moordadige vader Is ontbeert ons geslachte al gader ! i^ 850 Menelaus hoorde wat ze meende; Hij zag dat zijn dochter weende, 't Kind wilde hij slaan daar haar minnen, Ënde als hij dit zou beginnen Waarachtig gewaarschuwd Andromaca; 835 Haar kind nam ze Landomaca, Ënde liep er mede in die poort : Ghenaden ! riep ze, en bleef verstorren, Gij heren, mijn kind, gij zijt voorbij. Dat men 't dochter behouden doe ! > 840 Met die al 't volk ginginder kwam. Up Menelause was vergramd, Had hij hem ook niet ontloopen Zij hadden 't hem gedaan becopen. Die vrouwen hadden in die stad 845 Gehouden met goeden vrede, Ënde gedaan hare lieve en eere, Zo zij meest mochten eeuwig meer genieten. Orestes die er ging komend; Want hij meer had vernomen 850 Dat Pyrrhus uit het lande was, Dien leven deed hij zwerven.. Ëer Menelaus dan uit liet, Quam hij daar en liet niet. Over een sprak ze aan 855 Digitale versie van Google 68 — Dat ze Andromaca zou doen verslaan, Waardoor hem soms een vijand zou worden, Ze sloeg rood wat spuug af kwam; Maar doe ze dat begonnen zouden Entiteit vrouw doden zouden, Werd ze als 't gemeene diet : Dus een mocht zul brengen niet. Orestes die dan stuurde nadien Om Pyrrhus en deden spioneren Waar hij was; want zonder waan Wilde hij zeker verslaan. Als Menelaus dat vernam Voer hij weer dan naar hij kwam. Toen ie Soudi weten Ende Orestes Ende seiden sijn Want si gen Die mordaet Si swoeren Ende si van p Ende men hadde No weder Orestes seide Ende siere quaro Selve wilden Dies en wilde Naer hem Orestes die Ende slougene Dat seiden de Dus was ge Ende daertoe v Teerst Onder Nam Orest Mettem voerd • . . . ^ . .. Dus hebben d Haren besten Ja die doe in d Peleus was d So was Tetis Voeren si met Sine hadden T'cerstcn dat Ter stat daer Haer lieve m Weenden siere Si offerden v 860 Grote rijcheit 905 Den Goden op Wanen mach Dinc comen Hem rouwede 865 Si vrageden 910 Of men Orestes Si seiden : ja si Dat hi daer w Kol. 3. Dat bijt was 870 Meneghen dach 9f5 Over enen Helenen dochter Bleef sijn wijf Hem en rochte 875 Sijnt hi sinen 920 Tote Epych Quam Peleus Si sagen and Swaer ende 880 Bi haren 925 Si namene Hectors kint Hen vant so scone Ende waren da 885 Want si Orestes 930 schen .... Bi. 6, K. !. echten dach droucht crone verre so scone 890 rskinde 935 hen minde el ghelijc enlijc some 895 waersi blome 940 ninghe allen dinge en an hare jare 900 e 045 Digitized by Google — eg- el ... keert heer van Troje er vielen er na om een oorlog te voeren Acastus Pirrus achterhalen van Thessalonie 960 en hem nam Andromeda in desenzelfde donderwolken wilde de saken, maken en wonderde u niet of dat verdriet het lichaam verloor, hoopte 970 om een droem te ontbieden, goede lieden en vrienden n al de dingen stonden gedaan, achter gehouden en et scheen 980 de natuur, de hemelse figuren, de gedaan, gewaande en recht wesen die van deze dingen die zijde, zeer blithe bet voor naar groet meerbaar lust dat ie het kostte. Die wilde had meer toe, zo groot als kol, dat ie hem mijn hand boog; niemand beïrdte zijt noch eer, saken zo uitermate zeer, uitermate ik hem baat dat wij geheelzijdig gezien en geholpen. Maar om niet zo hard des wat, zei hij, mijn here Ulysses, wat dat wel dat ghi nu ziet, niet dat ding die hier gezien wordt betekent rouw en Jame groot, vrees en vruchtloos dood; van die dingen zal ik con vragen die dingen die u zal verdommen. Van rouwen wanneer bederven, ik baat hem harde mensch werven dat het mij doch daar genade deze dingen te weten te geven; hierom deed ik grote bede tot hem toe met een teken mee, zodat u mij zeggen kunt, want ik zag het met eigen ogen, het toegeven met een spijt en boven dat hout, meer en ziet, een been van een visserijn voet in die zoute zee. Dit zag ik; maar ik wist niet wat er bij was bedoeld. Het sprak, doende van mij iets te zeggen, met verschillende menselijke taal dat dat een vreemd teken was, onbedekt en openbaar. Dat het daar bij ware bekant 1025 Dat ik ware zijn vriend, En het emmer wezen soude Mijn dood, wond of en woude; Dus sprak te me een twintig meer. Hier af hem ik verward sere 1030 Wat ik zal ghesciën van desen. Het zal emmer mijn vriend wesen. Ware hier iemand van ulieden. Die ik dit mochte bedienden; Zijn loon en soude niet zijn kleef. » 1035 Digitale bibliotheken Google — 70 — Doe zeiden zij alle ghemeeuwd Dat het emmer bedoelde ellende, Schaande, dood en verwaning. Ze reden hem daar hij hoede Als zijn leven als de vroede Voort zijn zoon; zij wisten wel Dat hem de avontuur is fel. Ulysses, die grote here, Was versagd hard sere Om dat hem was doen verstaan. Zijn zoon ving hij zaan Om deze ding, Telamon, En leidde in een vasten huis, Dat stond niet ver van zee, gevaar, Daar hij hem niet en mocht ontgaan, En nooit meer en mocht komen Hem te schaden noch loon vroemen. Hij ontschoot hem de nege Zonder zijn zoon alleen; Maar die had hij zo vast doen spannen En bevolen sulken mannen. Dat hij niet ontsiet een winter; Tussen vader en kind Was nog toch niet lief zo groot; Maar hij wilde zijn dood Beschouwen dat zo niet en ghesciet; Dat een dingen die niet en dacht. Telamon die driekwartier, Als hij was gevangen aldaar; Over de vader maakte klagen, Beide bij nacht en bij dag. Hij zei dat hij hem deden schande; Want hij niet van hem bekend Dat hij niet van hem woude Dat hij kwelgevoeld bij hem gheloent. Alle die lieden van den lande Sprakken hem grote schande. Ulyxis dien dochte das Dat hi niet wel seker en was; Daaromne nam hi sijns ghoem, Omme te schuwen sinen droem; In ene vaste die verre lach, Daar niemande te wandelen placht, Voer hi wonen daar die zaken. Dat hi hem seker wilde maken. Niemen en moeste meltem varen Dan die hem al het meest heimelijk waren. Eene vaste stat heeft hi genomen, Daar hem niemand toe mocht komen; Eene burcht staar en dure Maakte daar met menigen muur; Daaromne maakte grachten diep, En een haag die al beleefde: Porten, muren en deuren Wel bewaard enige tijden: Het was een die sterkste vesten Van de wereld een beste. Die porten en wijken Waarachtig dat hi alzover beset, Dat daar liever dan daar minner Niemand en mocht komen binnen; Sijn knapen en sijnde garsoenen Sworen zijn gebod te doen, En dat niemand in ene ging Daar geen vriendschap, daar geen dinghe; Maar hoord toch waar aan dat lach Sijn avontuur en zijn sierfdach. Cycles, daar ie af sprak een tijd: Die de lieden verkeert konde In hardere meeninge gedan, 4 Als ons Isiscapabel te verstehen, Hadde aan Ulyxese een kind gegeven, Schonste dal was onder de zonnen; Telogonus beet hi, dat's waar. Ouder was hi dan XV jaar; Niemand en wist die waarheid des Dat zijn kind was dan Cycles. Eerst dat hem dochte dat hi verstoet Redene quet en goed, Vraagde haar wie ware die man, Dienaars haren leven wan. Weder hi ware hoge man so laghe, BK 7, K. 1. Ende of hi leefde nu bij dag. Hier omme riep hi ende schreide So lange dat hem die moeder zei: "4120 Waarom hi ware ende sijn land gekomen; Nochtans was haar te doen laten. Telogonus die wilde varen; Dat een wild niet laat binnen zijn. Dit leefde Cyrces ongekend; "4425 Want zolang benemen niet en mocht, Zo wist wel hi zouder gaan, Ende dat hem te keren zien. Ulixes, haren lieven druun, Ontboot so met hem groot saluut. 1130 In ommacht viel sie dan hi weg ging; Niemand voer met hem jongeling: Hij wilde ook niet onder waan Dat iemand met hem zou gaan. Gehaald was hij van een stuk 1135 Rood was 't laken, te meten dik; Rood en mantel baden aan, Wel naar koning kinde gedaan. Grauw waren zijn ogen en 't haar blond; Nose, voorhoofd en mond 1140 Hadden volmaakt menselijk; Bloesem was van een jongeling. Op een curiale staar en snel, Teldend uit hoofd met wel, Liets om een schierde danen varen, 1145 Met grotere haast, als zonder sparen; Dachten vaarden maakt groot en lang, Om te haasten zijn ganse weg. Van vische droom tot een tekijn Om te toegene lijkt te vinden. 1150 Wanen dat hij was geboren. Geschenk was naar een toren, Dat was op een spier gesteven; Want men doet plak suiker trekken. Voer een man uit zijn lande liedens 1155 Men doodt of men deden schande, Hen was dat men over hem vond Dat tekijn dat was in zijn land. Men wist dat weg overwaar Dat langer dan duizend jaar 1160 Groot tekijn was in Gyrces land; In meerdere steden was bekend. Telogonus sine aut verbum, Sodales in Achaemenicum; Daesuragendi arde multi soviet 1165 Waere verum hoc inveniendum Ulysses, diceres verres prosum, Sicut lange tempus hujus regionis; Daesuragedii homines soviet. 1170 Nam hanc sive videndum securum, Uptem primum diebus a Weeka Quam hic ibi; maere dicere fabulas, Diuinas etiam nolentes non tolerare; Sis reddit portis saecleratus : 1175 "Quis hic herenes, sit bi, jacta mihi via. Sive Deus vult, sic non hoc in dies actum Quo te vix videri poteris Patrem tuum videre et tuum berem Kolos." Hic salvi herbergeor nocte roentem, Sic quaesitis a te longinquis, 1185 Illum videri sine cunctis; Tuus esset quisquam quem videret? Atqui satis est, cur proesit mittere Quo tu sic videri nolles. t 1190 Quaesitis haeres res duas: Nobis et a te etiam nemo noscitur, Tuus esset quisquam incognitus, Nec ipso hactenus videri poterat; Satis tamen, dum tecum loquar, Nos vetus in ora redeo. t 1205 Haec erat gramus Telogonus; Hanc rostiti portas non frictur stipulis. Seredus hactenus et senescit Quin etiam hanc in porta relinquere; Nobis sed et tua pectora talia noscimus, Nobis sed et tuus infini videri soviet. Nobis sed et videri soviet, 1215 Nobis sed et toto orbi soviet Verum hoc in terra, verum in acaerus, Verum in undique cunis soviet. Met velen moed, stond hij uitgezocht. Telogonus was hard van gram; Zie dat wel, dat hem misverstaan. Hij had de wil, maar de macht, 1215 Digitale versie Dat hij daarom had geworkt; Nog dan een kostbare zijde Gehoefd om gehad meer. Buiten stond hij aan de wechel, En een maakte niets gedreef; Marser een die hem maakte kwaad, Dien sloeg hij uit de hal s Dat hij dood ter aarde viel; Aldus is begonnen dat spel. Twee zware staken hield hij Neder in die diepe gracht; Als de hand, zo was het water; Want daar was dat water groot. Serreu nam hij een zwaard; Want hij was stout en onvervaard: Hij caerde zijn hoofd en zijden, Been, handen in die tijden. Zo staarde hij en zo zag hij Dat zijn dood wel XV. Dan mocht zijn nooit meer Zijn wonnen weer serie En quetsen den jongeling; Niet eens wist hij ontstaan. Een man mag een wonder groot; Maar hij deed hem zulke nood. Dat zijn jacht van der brug. Hij had het hoofd, had geen rug, Daar ging hij uit dat rode bloed: Nu merkte dan ook hem wel stoet. Ulysses hoorde dat mesbaars, In zijn hart had hij vaarwel, Alse hij hoorde en verstond Dat men zijn volk zo verslaan. Hij dacht dat Telamon daad, En hij pijnde om zijn schade Om dat hij in een vast gevangenschap was gebonden. Hij peinst in zijn besten vaste Dat hij komt om hem te verslaan. Neder loopt hij al te snel Met een speer in zijn hand, Scherp en staar, en hard goed; Hij had er veel dagen geboet. In de strijd kwam hij gelopen: Dat wist dat hij zal bekomen. 1220 1225 1230 1235 1240 Kol. 3. 1245 1250 1255 1260 De jongeling dat hier verloren, Daar hij leven bij verloren. Zijn leden zag hij dood, Dit had roepen harde groot Om zijn schade; maar zijn hart ging harder, Waarom dat hij komen was. Met de spijl dat hij schoot Naar hem; hij aandeed graag dood. Buiten de rebellen geracet hij den man, Zodat de bloed uit zijn ranen; Had hij de schoten niet ontweken, Met de waarheid gezegd spreken. Telogonus, blijf daar 't blijft, Hadde vaar van zijn leven; Dicht genoeg zag hij zijn rode bloed, Daar niemand die hem eert doet; Met beide handen nam hij dat sper; Mannelijk zette hij hem tergen. De vader dolf hij te wagen Die menig vreesen was ontwaan, Ende uit menig gesture; Maar dusdan was zijn avontuur : Neder viel hij op dat gras, Al een daar 't mee gedaan was; Sterven moest hij in korte tijd. Vroeg was hij en hard bleef Dat zijn droom hem eeuwig heeft bedrogen, En hij verbeeld zich bijgehakt niet, Die geschiedenis en gemaakt niet, Die op zijn kind hem was bedreigd, Dat hij minder als seriërs. Andere dingen en vruchten meer Dansen zijn kind Telamonus Gedood zouden ebben in zijn huis; Maar daar was geen verlangen, Die zaken die zouden geschieden Moesten hebben hun gang, Alwaar alder werelden omhang. * Ulysses verblijdde hem daar mee Dat hij een ander man dat deed. Sprak hij, daar hij al dede wel: Van wat land bestuurd geboren, 1505 Of wie zijn sie de die toehoren? Van wat land, sprak hij te hem, Dat hij al zodan dijn zoon hem? Wanneer quam die geluid zo groot Dat tu Ulisse heves doot, 4310 Die zo wel bekend was en zo vroet, Enig gehad heeft zo grote goed, So grote ere, so grote glorie, So grote weeld, so grote victorie? Hier, daar hij was in mijn zaal, 1315 Hoe durste 't ooit begrijpen wale, Dat je met hier zoude bestaan, Wonden en te dood slaan? In orde niest nog ander lied Zeggen dat nog nooit geschiede, 1330 Bi een kind zulc ongedacht; Du mogen wel vroet zijn en stovt. Telogonus hoort en verstaat Dat hij gedaan heeft grote quaalt. Hij ziet dat het al die noodzakelijkheid Dat hij het leven van zijn vader doet. Hij weent, hij schreit, hij snikt, Zijn hart was al vervat; Zijn haar, dat schoon is en blank, Trekt hij al uit en in voor cortre stond; 1530 Neder viel hij in dat gras. Nooit man daar en was, Daar hij zulc snikker ik gesien. Ten vader sprak hij daar hij lach : « Edel vader, wat doe ik dan? 1335 Ter kwader willen zoek ik u. Mijn hart zoude met te rechterbreken Dat ik rijke toren aan u zoude wreken. O wij! armen, dat ik u zie Sterven dus jammerlijk van mij. 1340 Gij zijt mijn vader Ulisse; Mijn moeder is die wijze Girces, Die wel geboren koningin, Die gebonden was van uw minne. 