VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
Dewyl dan de Naavolging eene zo ryke bron is van Ver- maak , behoeven wy ons, in geenen deele, te verwonde- ren, dat de nabootzende Kunften , Schilder- en Dichtkunst , door alle verlichte eeuwen heen, hoog geagt zyn. De Naa- volging zelve „het werk van den Kunítenaar „is aangenaam , — het naagevolgd Voorwerp der Natuur is aangenaam, — — en mogen wy °t zelfde niet verzekeren van het werk- tuig der Naavolginge ? Of twyfelt iemand , of eene wellut= dende vloeihaare \Voordvoeging het oor ftreelt, en of zekere {chikking van Kleuren het oog bekoort ? VOORSLAG OM DE LEDEN VAN DEN STAAT TE WERGEN. Uit the Miscellaneous Works des Graaven®an CHESTERFIELD.) [Gerner gewaagt van eene zeer zonderlinge gewoonte, tot deezen dag toe, ftand houdende in het Ryk van den ooten Mogol. Zyne Keizerlyke Majefteit wordt "e jaar- Jyks op den dag zyner Geboorte gewoogen; en, indien het blyke, dat hy, zints de laatfte weeging , merkelyk toege- nomen is in zwaarte, ontftaat er eene algemeene blydíchap door alle de landen zyner Heerfchappye. Ten dien zelfden dage zyn de Onderdaanen verpligt „hem gefchenken te bren- gen, die zelden minder dan dertig millioen bedraagen. Dit chent eene gewoonte te zyn, die, gelyk veele ge- bruiken in andere Gewesten, enkel aangehouden wordt om de oudheid, en welftaanshalven : dan het oorfpronglyk oog- merk, waar toe dezelve eerst wyslyk werd ingefteld , is of verwaarloosd , of geheel vergeeten: nu kan men zich niet wel verbeelden , dat de goede en welverknogte Onderdaanen zyner Mogolfche Majefteit zo veel vreugds zouden raapen uit den letterlyken aangfoei der zwaarte huns Vorften, die hem minder bekwaam moet doen worden , tot het waarnee- men der pligten, aan zynen hoogen Staat verbonden: vecl redelyker is het te veronderftellen , dat, daar alle Ooster- fche volken ’er op gefteld waren „bm alle hunne voorfchrif= ten van den Godsdienst , de Zede- en Staatkunde , beeldfpraa- kig, te vertoonen, deeze gewoonte zinnebeeldig was, en aanduidde de Staatkundige vermeerdering van het gewigt zyner-Majefteit ten aanzien van gezag, magt en heerfchap- pyes VOORSLAG OM DE LEDEN VAN DEN STAAT TE WEEGEN, 367 pye:’t geen rechtmaatig groote vreugde moest baaren by de getrouwe Onderdaanen zyner Majefteit. r Of, om myne gisfingen eenigzins verder uit te ftrekken „ is het onmogelyk , dat dit nu volftrekt Oppermagtig Rykst beftuur , eertyds eene bepaalde Regeeringsvorm gehad heb- be, wanneer het noodig was de balans daar van vp te maa- ken, om het juiste evenwigt te bewaaren? In welk geval het hoogst waarfchynlyk is, dat zyne Majefteit wierd opge- woogen tegen eenig tegenwigt , of, om duidelyker te fpreeken, dat men onderzogt, hoe het Vorstlyk voorregt ondt, tot de regten en vrydommen der Onderdaanen, * Geen my in dit gevoelen verfterkt, is de dag tot dit weegen uitgekoozen; de Geboortedag zyner Majefteit > een dag, op welken men mogt verwagten , dat hy in een goeden luim was; en waren de Gefchenken zeer gefchikt om hem daar in te brengen , zo hy ongelukkig in een kwaz- den luim mogt wezen; deeze omftandigheden fchyneu voorbereidende verzagtingen geweest te zyn , tot het volvoe- ren eener plegtigheid , die anderzints den Vorst niet aangce naam kon weezen. Tegen deeze myne gisting betekent het weinig in te bren- gen , de tegenwoordige voltrekt eigendunklyke Regeerings- vorm des Mogolfchen Ryks: vermids eene zeer middelmaag= tige Gefchiedkunde genoegzaam is om te weeten , dat alle thans willekeurig geregeerde Vorftendommen oorlpronglyk vrye Staaten geweest zyn, van dat voorregt,op veelerld wyzen, ontzet. Dir zal, naar alle waarfchynlykheid „ook het geval te In- dostan geweest zyn, waar de Edelen, en zy die het Vo'k verbeeldden , het voorzigtig en beleefd oordeelden , niet al te fcherp tegen zyne Majefteit op te weegen : maar hun eige fchaal eenigzins te verligten, om die van den Vorst wat te doen overflaan: dit weinige vermeerderde de menigte hun- ner Opvolgeren , door ’er fleeds meer en meer by te doen, Haogst denkelyk behaagde dit doorflaan des evenaars zye ne Majefteit, en hy fchiep genoegen, dat het langs hoe verder ging. De jaarlykfche gefchenken, hem gegeeven , ftelden hem in ftaat , om de weegers van de zyde des Adels en des Volks om te koopen, tot dat, eindelyk , al het ge- wigt in de Vorstlyke fchaal kwam , zonder eenig tegenwigt in de andere, In deezer voege is allengskens cene gewoon- te , oorfpronglyk ingevoerd tot verzekering van de Stantsse- $teltenisie , in eene enkele plegtigheid veranderd , die "e jaa lyks 868 — VOORSLAG Iyks ber Volk met groote kosten vertoond wordt, voor ’t verlies hunner Vryheid. Wilde ik nu het voorbeeld volgen der beroemdfte Oordeel- kundigen, ik zou myne gisfingen kunnen verfterken, door ontelbaare getuigenisfen zo van Ouden als Hedendaagfchen 5 en , onwederleglyk betoogen, uit de natuur der zwaarly- vigheid , dat het onmogelyk is, dat een Vorst kan wen- {chen , zeer in Lichaamszwaarte toe te neemen, of dat een goed Onderdaan zich daar over konne verheugen. Doch zal my vergcnoegen met zeer weinig op dit ftuk te zeggen. ‘ ikheid en Domheid worden aangezien als zo onaffchei- delyke Gezellinnen, dat men ze voor wisfslwoorden ge- bruikt; en alle de eigenfchappen van Lichaamszwaarte „tot de ziel owergebragt , gceven logheid , traagheid, vadzig- heid, en dergelyke hoedanigheden te kennen. De Pinguis Minerva der Ouden toont ons hun-gevoe- len, dat de Godin der Wysheid en der Kunften zelve , te zeer in vetheid toeneemende, ook dom zou worden : is dit kwaad voor eene Godesfe, ’t is ook kwaad voor een Vorst of Vorftin. Het Pingue Ingenium van HORATIUS dient om een dom, beuzelend en onvatbaar Schepzel aan te duiden. De Beötiers, in ouden tyde, ftonden voor dikbuiken en domkoppen bekendsen ’er beftaat nog heden ten dage een Volk , uitfteekend door de zwaarte en omtrek van hunne Lichaamen, ‘en niet min bekend door de logheid hunner verftandiyke vermogens. Naa het bybrengen en behoorelyk nadenken van alle deeze voorbeelden, zou het niet alleen onheusch , maar onbetaamlyk, wezen , te veronderftellen, dat eenig Vorst zou wenfchen , door een last van vleesch, die bekwaam- heden , van welker helderheid en vaardigheid het welvaa- ren zyns Volks, en zyn eigen. roem, zo zeer afhangt, te vermasten en te bezwaaren : behalven dat lichaams vlug- heid een Prins zeer te ftaade komt. Een vlug, vaardig, en lustig Vorst kan gereeder en fchielyker zyne afgelcge- ne heerfchappyen, waar zyne tegenwoordigheid menigmaal vereischt wordt, bezoeken. Zyne krygsverrigtingen vak voert hy met meer vuurs , om niet te zeggen, dat zyne dikheid hem in andere opzigten zou kunnen hinderen. In deezer voege beweezen hebbende dat deeze gewoon- te oorfpronglyk zinnebeeldig geweest zy, en nooit letter lyk heeft kuunen plaats grypeu om te verneemen of e Ha kd OM DE LEDEN VAN DEN STAAT TE WEEGEN. 369 Indostanfche Majefteit, in ‘t verloop van een jaar, zwaar. der dan ligter geworden was, zal ik voortgaan met te on- derzoeken , of deeze gewoonte, hier: in Engeland , vere volgens niet verdiene aangenomen, en, ten opzigte van onze Staatsgefteltenisfe , met voordeel zou kunnen gebruikt worden. i My dunkt onze Regeeringsgefteltenis zelve raadt ons aan, dit in gebruik te brengen tot derzelver behoud. De drie deelen van de Wetgeevende magt, vormen eene foort va Staatkundige drievoudige Schaal : in ieder der fchaa» len „ is wyslyk eene behoorelyke maate van gewigt ge- plaatst: ten einde ze alle even hoog hangen , en nogthans, onafhangelyk van elkander. Dit laatfte zeg ik met allen eerbied, voor zeker Kerkvoogd. Wat nu is natuurlyker, dan een jaarlyks onderzoek van deeze drievoudige Schaal? Dat deze wyze van de Staaten en Vorftendommen te wee- gen zeer oud is, blykt uit HOMERUS, die ons zegt, dat ju- PITER het Lot van Troijen en Griekenland opwoog `. welk eene -foort van Schaal hy gebruikte, vind ik, noch by Eu- STACHIUS , noch by eenig ander Uitlegger ; doch het is blykbaar , uit de zyde die °t ligtst bevonden wierd , dat hy zich van geen Troys gewigt bedieride. Zodanig , ik beken bet, is het geluk onzer tegenwoor- dige dagen, zo groot de wysheid en: braafheid van allen, die thans aan ’t roer van Staat gezeten -zyn , en, zo juist de evenheid der Schaalen , dar het nazien tegenwoordi geheel noodloos. werk zou weezen; doeh voorzigtighei ziet verder, en wapent zich tegen toekomftige en mogely- ke gevaaren. - | Dan dewyl ik , in de tegenwoordige Eeuw , geene ge- vaaren te gemoete zie, ftel ik alleen voor, dit onderzoek aan te vangen met het jaar 1800, wanneer, gelyk dit na- tuurlyk te wagten is, alle perfoonen, die dan in Regee- ring zullen zitten, zodanigen zyn, die nog gebooren moe- ten worden, en geen Stèrveling thans kan zeggen, hoe ‚noodig het dan zyn zal hun te weegen , —- dikwyls te weegen , —- met veel oplettenueids te weegen, ——— Wy kunnen het in dit Ryk te gemaklyker doen ; dewyl wy de Balans van Europa in onze hand hebben , en die wel een dag of twee te leen zuilen kunnen krygen tot dit huislyk gebruik. … Het fchynt volftrekt noodzaaklyk tot het welvelvoeren deezer verrigtinge, dat alle overleverbaare gefchenken tus- {chen de Leden die gewoogen moeten worden , te eene, - ma 379 goopstAo maal moeten verboden zyn; dewyl ze eene onbehoorelyke zwaarte zouden kunnen geeven aan de fchaal in welke ze geworpen worden, en hier dezelfde heillooze gevolgen naa zich fleepen, als zy, myns oordeels, in Indostan gehad hebben. En, indien het ooit gebeurde, dat, uit beleefd- heid, of uit eenige andere beweegoorzaak, "e jaariyks greintjes of drachmas in de Koninglyke Schaal kwamen , dan zou dezelve, in °t einde zo verre doorflaan, dat het be- zwaarlyk, zo niet onmogelyk, zou worden, die te rug te trekken: ja een ander geval zou er kunnen plaats grypen, "tr welk zeer belachlyk zou weezen , naamlyk , dat de fchaal des Konings en des Volks, hangende aan de uiterften des Evenaars, belaaden wierden met het gewigt van de middel- fte, wanneer deeze geheel ledig (chommelende in ’t midden zou hangen. - Wat ik tot hier toe gezegd heb, betreft alleen het zinne- beeldig weegen, °t welk ik ernftig der opletténheid van de naakomelingfchap aanbeveel tot behoud onzer gelukkige Ryksgefteltenisfe, dezelve raadende naauwlettend te zyn om ’er geene de minfte verandering in te dulden. Doch ik ben nog niet ten vollen verzekerd , of het daadlyk weegen van verfcheide Perfoonen niet grootlyks zou kunnen rekken ter bevordering van dit goede einde. Ik hel erte meer toe over: dewyl ik berigt ontvangen heb, hoe eene proeve van dien hart, eenige jaaren geleden , met een zeer oeden uitflag genomen is. Men verzekert my , dat, op het andgoed van zeker Geestlyken , in een groote zaal een heerlyk paar fchaalen hangt: waar de Heer van ’t huis en zyne talryke Gasten "e jaarlyks gewoogen „en bevonden wor ‚ den ’s jaarlyks veel in zwaarte toe te neemen. — —- Hier van kan men, myns bedunkens, zich met veele verbeterin- gen bedienen ; en ‚by den aanvang of het einde der zittinge van het Partement, Schaalen of Unfters gebruiken: fchoon de Schaalen, mag ik myn gevoelen nederig zeggen, my het gevoeglykst voorkomen: dewyl het betachlyk zou wee- Sen, en dus de geheele plegtigheid eene kiugt worden , wan- neer lieden van den eerften rang in Kerk en Staat aan "ren, de van Unfters hingen te fpartclen. Doch dit gaat vast, dat, langs den eenen of den anderen weg, te komen tot het innerlyk gewigt der Leden, die on- ze Wetgeevende magt uitmaaken , en nauwkcurig te onder- fcheiden welk innerlyk gewigt zy elk op zichzelve hebben, en welk gewigt zy van buiten aan kunnen krygen, zulks grootlyks zou ftrekken om het behoorelyk evenwigt te be- | waa- OM DE LEDEN VAN DEN STAAT TE WEEGEN. 972 waaren tusfchen de onderfcheide Leden onzer Ryksgeftel- tenisfe. Ik moet bekennen, "er zyn verfcheide zwaarigheden in dit plan: maar, dewyl ik onvermoeid ben in het aanwen- den myner poogingen ten beste des Lands, zal ik dit ftuk dieper doordenken, tot ik een middel gevonden heb om het daadiyk te werk te Dellen: wanneer ik myne ontdek- king, ten beste der Naakomelingfchap, aan de wereld zal mede deelen. Ondertusfchen zal ik zeer verpligt weezen aan elk verftandigen, die my zyne gedagten over dit onderwerp mededeelt, en my helpt in het bepaa- len van de vereischte zwaarte, die elk Lid van den Staat moet hebben, zo wel als in het aanwyzen van het mid- del om dit juist af te weegen. | a etna geel PROEVE OVER DE HUWLYKS-GENEGENHEID. CUit Mejuffrouw GRIFFIT’S, Esfays addresfed to Young Mar- ried Women.) L sefde is een woord, gelyk het gemeenlyk gebruikt wordt, zo zeer onbepaald, en zo weinig onderfchei- den, dat het zeer moeilyk zou vallen, uit de uitwerk- zelen de natuur daar van op te fpeuren; in eenig ander geval dan dat van den Huwelyken ftaat: dewyl de wyze van dezelve te voelen of ten minften aan te duiden, vere fchilt naar de geaartheid, de zeden, of den toeftand van elk , die deeze Drift voelt, of veinst ontwaar te worden, Maar Huwelyks-genegenheid is geenzins onderworpen aan zulk een twyfelagtig voorkomen: deeze is Tederheid door Drift vermeerderd, en gefterkt door Agting: niet ver- mengd met zelfzoekenheid of dierlyke voldoening , ftrekt, zy alleen om het Geluk haars’ voorwerps hier en hier namaals te bevorderen. Zulk eene verheevene Gelukftaat als uit deeze Genegen. heid moet voortvloeijen , wanneer zy wederzydsch is , moet zeker het toppunt des Menschlyken Geluks weezen. Maar, dewyl het toppunt van volmaaktheid ligt verlooren wordt, is er veel oplettenheids en zorgs noodig (fchoon deeze van geen onaangenaamen aart zyn,) om te wege te brengen, at het altoos wentelend rad van ondermaanfche zaligheid fteeds de beklomme hoogte behoude , of althans niet neder. . o ` Y e a 372 < P R OE VBE valle langs de oneffe fteilte, waar jaloufy , wederzia, ed {merte den fchriklyken weg hébben afgebaakend. De te leurftellingen des measchlyken leevens zullen altoos geëvenredigd zyn aan de buitenfpoorigheid onzer verwag: tingen. Al te groote drift tot heil is meermaalen de bron van elende geweest. Len leeven van verrukking is hèt deel niet der Stervelingen. Wanneer wy vreugde genieten, moeten wy ze maatigen: om ze, door overmaat, niet te verderven.. Die overeenftemming der Zielen, welke het Geluk des Huwelyks uitmaakt , vordert, dat, even als in. een Concert, alle de Partyen ten rechten tyde en plaatze fpeelen: want, fchaon het hart den toon geeve en alles met de grootfte een- ftemmigheid aanvange, één misgefpeelde noot brengt alles in verwarring. Om deeze rede agt ik eene gelykheid vai Verftand en Geaartheid zo noodzaaklyk tot het vormen van een gelukkig Huwelyk,als gelykheid van Jaaren, Rang en Middelen. ` e: Maar , eens toegeftaan , dat alle deeze omftandigheden za- menloopen om de Huwelyks-vereening volkomen te maaken, denkt dan nog, myne fchoone Vriendinnen, dat Woldaar- heid zo zeker op Verrukking volgt,als de nagt op den dag; Het is, derhalven , uw post zorg te draagen , dat het hart uws Egtgenoots niet bevangen worde door de ongeneeslyke kwaale van fmaaklooze onverfchilligheid. Vertrouwt niet te zeer op uwe perfoonlyke bevalligheden, hoe groot ook, om de eens behaalde overwinning te behouden. Door eene behoorelyke oplettenheid op uwen Egtgenoot, ‘zult gy ligt zyn hoofdneiging ontdekken. Vestigt daar op uwe gedagten , laaten uwe woorden en daaden alleen tot dat hoofddoel zyn ingerigt. Het vriendlyke uwer oplettenheid zal de zyne wakker maaken ; dankbaarheid zyne Genegen- heid verfterken, ongemerkt voor hem verfterken. Onze Stamvader ADAM regtvaardigt zyne genegenheid tot EvA op deezen grond voor den Engel RAPHAËL. Noch haar uitwendige gedaante; Zo vol fchoor, Noch ’t aangenaam gennt van haar bekoorlykheden —= Behoorden my zo veel te ftrcelen, als de trekken En zwieren, die ik ín haar houding kom te ontdekken , Als dat onnoembaar tal bevalligheden, die Ik)daaglyks uit haar reên en werken vloeijen zie, `~ OVER DB HUWELYKS-GENEGENHEID. 373 Gemengd met liefde en voegeevenheid , die toonen Hoe de eensgezindheid kan ín twee gemeed’ren women, Of eerder eene ziel in beide: A wonderbaar | En zeldzaame ecnigheid in een verbonden paar! In eene eeuw als deeze, waar in wy mogen veronder- Dellen, dat elke jonge Juttrouw den bynaam van volmaakt verdient, welken ADAM zyne Hulpe geeft, moet het min bezwaarlykheids fchynen in te hebben dan in vroegeren tyde,om de genegenheden van eenen Ègtgenoot , reeds met haar ingenomen, te vestigen. Laaten zy dezelfde begaafd- heden, met dezelfde begeerte om te behaagen, welke zy aanwendden vóór het Huwelyk, blyven te werkftelen, en ik durf ‘er voor inftaan ’t zal haar gelukken, ` Een zugt tot magt en gezag is den Mannen natuurlyk eigen: en waar die neiging °t meest gevierd worde , zal de plaats hunner verkiezing weezen. Elk Man behoort het hoofdvoorwerp te zyn van de aandagt zyns Gezins ; en dus zal hy, dit zynde, zich thuis gelukkiger agten dan elders. Ongetwyfeld is het een der groote bezigheden van °t leeven der Vrouwen, haaren Egtgehooten eigen Huis ên Haard aangenaaln te maaken: dan zal hy het ge- noegen in haar gezelfchap zoeken , en niet overal om- zwerven om het elders te vinden, - 't Is zeer mogelyk dat een Man, in zyne dagelykfche verkeering , veele Vrouwen ziet, die hy fchooner vindt dan zeng Wederhelft : doch °t is doorgaans een misflag als hy denkt ’er eene berhinne- lyker aan te treffen. Iene begeerte om te behaagen mist zeldzaam in haare uitwerking: doch by eene Huisvrouw , moet die begeerte, met de uiterfte kieschheid , beftuurd ` worden, en eer zich vertoonen in ’t uitwerkzel dan in het oogmerk; de gelegenheid doe zich van zelve op, cn ’t gele iedde nooit gedwongen. Deeze kleine dienstvaar- digheden vullen best de groote pligten des leevens aan, en maaken de zamenwooning genocglyk. Men veronderftelle , en dit dunkt my is de jammerlykfte toeftand van alle , eene beminnelyke Jonge Vrouw, vervuld met IV. DEEL. MENGELW. NO. 9e de p NM 374 i P ROE VB de tederfte Genegenheid tot haaren Egtgenoot , terwyl hy door de verkeerdheid en onftandvastigheid van aart, zyne Liefde haar onttrekt, en beloont aan eeniz onwaardig voor- werp, by ’t welk hy tyd en middelen fpilt. Weck cen weg zal, in zulk eenen verlegen toeftand , de yerlunaadde tlaisvrouw inflaur? De eerfte itap, welken ik haar zou aanpryzen, is, dat zy haar eigen gedrag ernftig , naauwkeurig en onbevooroordeeld naagaa, zelfs de kleinig- heden van kleeding en opflag van ’t oog niet uitgezonderd , van den tyd haarer Egtverbintenisfe af. Indien zy, naa zulk een onderzoek, geen misflag in zich kan ontdekken , die aanftoat heeft kunnen geeven of wederzirr baaren , laat zy dan beftendig, op dien voet, voortgaan: want, wan- peer het hier niet haapere, fs het onmogelyk dat eenige vere andering "Gr meer kragt aan kan byzetten. Zich geraakt te toonen, te verwyten, en hem met gelyke munt te betdalen , - ftrydt tegen Pligt en Godsdienst. Een welvergenoegd gelaad te toonen, terwyl misnoegen het hart pynigt, is, ik beken het, een der moeilvktte pos- ten voor eene edelmaedige en gevoelige ziel, Maar cene volkomene overtuiging, dar het haare zaak is den dwaalen- den te regt te brengen, zo om zyns zelfs als om haaren wil- le, en de verzekerdheid , dat er geen andere middelen zyn om dit gewenschte einde te bereiken , zal haar in (Gaar ftel- Jen tot deeze zwaare onderneeming: tot dat of haar hart zal juichen over het welgelukken, of, door herhaalde te leur- ftellingen , onverfchillig worden, ten opzigte van het om waardig voorwerp haarer voorgaande agtinge en liefde, Veronderlteld zynde dat dit laatfte ongelukkig geval haar geval is, heeft zy regt om te verwagten, dat de wercld een goed gevaelen van haar gedrag zal hebben; doch zy kan itaat maake op eene grooter en zekerder vergelding; te weeten zelfgoedkeuring, ontítaande uit de bewustheid van haar pligt gedaan , en het eenig gefchikte middel tot een ge- lukkig. flaagen, by de hand genomen te hebben. Nooit, nooit, myne Vriendinnen, werd Liefde door weenend klaas gen en fchamper verwyten weder binnen genoodigd. Het eerfte mage , zamtyds , medelyden verwekken, doch brengt dikmaaler veragting voort; het laatfte wekte nooit eenige andere drift noch. kan ze wekken dan opftuivende woede, of diep in °t hart gewortelden haat. Herdenking zal myne Leezeresfen verfcheide voorbeelden ppleveren, waar in- geduldig verdraagen beloond is, met wederkeerende Liefde; doeh ik den zy zullen ’er mar . l Ayse OVER DE HUWELYKS-GENEGENHEID 375 lyks één enkel aantreffen , waar in Vrouwlyke tegenkanting Manlyke mishandeling ‘overwon , of waar verfpilling en co- quettery, fchoon ze den hoogmoed kwelling baarden, de vervreemde genegenheid eens Egtgenoots te rugge rie- Ne P Rechtfchaape Liefde wykt, zo min, als rechtfchaape Deugd , op den eerften aanval: zy verdraagt veele fchokken eer zy geheel bezwykt. Dewyl zy niet ftrydt om de over- winning, maar om den prys, houdt zy zich niet op met den ydelen tooi, van woordenpraal , maar bezigt kragtiger middelen, fpreekende daaden. Zy laat niets onbeproefd , °t geen ten betoone van haare opregtheid kan (trekken; doch zal nimmer, zelfs niet by het voorwerp opgeeven van °t een zy gedaan hebbe, veel min nog zal zy haare verdien- n ophaalen by eene Vertrouwde, of zich by de wereld beklaagen , wegens de onvriendelyke bejegening, welke haar ontmoet. ` - Er zyn zo veele omftandigheden , die het geluk des Hu- welyksleevens kunnen ftporen , dat het onmogelyk is ze al- le byzonder op te haalen: doch, dewyl eene deugdzaame Vrouw het verlies van de Genegenheid haars Fötgenoots moet, aanmerken als het grootfte aardfche onheil, "wc haar kan treffen y zal Pligt en Voorzigtigheid hanr,-cer het ongeluk gebeure, by elke gelegenheid regels van gedrag voorfchryven. En het vertrouwen, "tr geen ze noodwendig heeft op de tederheid van zyne verknogtheid aan haar, ges paard met de opregtheid van de haare te hemwaards , zal - haar onderfteunen in alle zwaarigheden, die door toeval, ongeluk , of onvoorzigtigheid , ontftaan,. Waare Huwelyks- genegenheid blyft Trond houden tegen allen lotwisfel : tegen- fpoed vermeerdert de tederheid , en de traanen van druk niet zelden de verkleefdheid der Egtgenooten. Zulk eene ver- ééniging van zielen kan de kragt des Tyds braveeren , ja de Dood zelfs zal niet magtig zyn ze geheel te verbreken.. DE ONGELUKKIGE BRUID, Eene Zedelyke Vertelling. Reeds lang was Ada, de wellust van Gerard — Gerard, het verlangen en genoegen der jeugdige Schoone. Beïider deu was voorbeeldig ; beider leeven onbefprocken. In den vroegfien Wd hunner huwbaarwording, hadden zy elkander leeren kens _ Dde nen, 376 . DE ONGELUKKIGE BRUID. pen, die kenis hadt achting — achting liefde voortge- brazt. Nog geen van beide twintig jaren oud Zvnde, of zg hadden onderling zig reeds aan elkander vefloufd 3 niets Ret- ker verlangende dan eene wettige Vereeniging. Daar toe, was de hulp en toeftemming der wederzydiche Ouderen noodig: Gerard was de eerfte, die de zyne "er over onderhield. Aan zyn kant, was het in ’t kort gevonden ; men vreesde dat het aan de andere zyde zo gemakkelvk niet gaan zou: om reden dat de fchäal waar op de vermogens der beide ouderen gelegt zouden vorden, te zeer zou overflaan aan de zyce van Ada. Dit was écne gewigtige zwaarigheid! egter Rond het te beproeven. Na deeze ontdékkine, ging de Minnaar zvnp Minnaates fpree- ken : en verhaalde haar ‘de Zwaarigheid die men aan Zen gyde waande te zien. Hun beider onérvaarenheid in de dine gen der wagéreld;, konde hen nlet doen befeften, dat de Pe- noemde reden genoegzaam was, om twee Zonge jeden van el- kander te (cheuren: Ouderiiefde, dagt hen, kon voor zulk ee, ne geringe zwaarigheid niet ftaan blyven: de jeugdige Schoo- ne dagt dat de haaren zig wel zouden laaten vinden: Zym ` Vader moest maar verzoeken. ` ` Gerard, vol veriangen, deedt zvn Vader verflag van de mees ning van Ada; zette hem aan, én haalde hem-over om ket verzoek voor té ftellen. De oude Man gine daarop ddu’s Vader fpreeken, en meldde de genegenheid zeng Zoons ` "er byvoegtn- de, hoe lang de Verliefden reeds kens aan elkander gehad had- den, nevens de gunftige gedagten, die zy voer den anderen voedden: en verzogt emåelyk, dat zyn Zoon, als Minnaar van Ada, acces genieten mogt. Men verhaalt, en dé Dichters (preeken daar ín rt byzonder van, dat "er cen tyd geweest i, waar in de Ouders, by tree uithuwelyken hunner Kinderen, min op de gelykheid van ver. mogen, dan op dat geene letten, ’*t welk in de daad den Echt van de jonge Lieden gelukkig kon maaken. In zulk een tydkring leefden Ada’s Ouderen nict, —= ten minfte waren zodanige evoelens hen niet eigen. Geld, goederen, rang, waren Se welluidendfte klanken inhumé ooren ` ’t Vrafén dè confonanten in hunne geldmuzyk. Goede zeden, verdienften, deugd waren. zo als de kenners der muzyk fpreeken, disfonanten , die van de eerstgenoemde moesten vergezeld gaan, zouden ze eenige uitwerking doen. Men begrypt ligt, dat de verzoeker, by zodanige lieden, over zulk een voorftel, de wind van voòren moest krygen —— zo was ’t ’er ook juist meê geleegen! ’t Verfchil van.vermogen was in de ongen van da's Ouderen te groot bemelsch breed! dus kon zou er niet in gedaan worden. Hoe onaangenaam zodanig een tyding een’ verliefden Minnaar moct Zyn, valt met geen drie woorden te zeggen. Gerard was - ten t’ DE ONGELUKKIGE BRUID. 7 37% gen tere maeijelyk over de Schip-breuk , die zyne liefde, zo eensklaps, fcheerf te Iyden. Hv aaide —-?t geen hem als Minnaar niet kwaalyk te neemen is, — liever te willen fter- ven, dan van dda afzien! Gelukkig, dat zyn ziel, onder dit folteren , meerder fterkte bezat, dan die van cenen Werther! hy kiazgdg, en zugtte , doch bleef teeven. De jeugdige Schoone wierd terftond, na het afgeflage ver- zoek , rikt bevoolen, gedne de minfte verkeering voortaan met Gerard te houden „— hem nooit weêr toe te fpreeken , hoe genaamd ook Top firaffe van Vader’s en Moecder’s genegenheid voor altoos te verliezen. De veelheid van zodanige bedreigingen mogen gelyk geteld worden met de veelheid dier Minnaars bedreigin- gen, van zig te zuilen ombrengen , indien de Minnaaresfen de ` hunne niet worden. Zelden vind men Ouders, die onnatuur- lyk — en Minnaars, die dwaas genoeg zyn, om daar in woord te houden. Ada antwoordde niets op het gehoorde ; ja , noch neen! Een bewys, dunkt my, dat zy niet zou ge- hoorzaamen ; en dit kwam juist zo uit. Weinig tyds verliep "er, of de gelieven (praken elkander weêr. Idunne ontmoe- ting was fchioomagtig, «== hun gefprek fomber, en klaa- gende, —— en hun fcheiden, verliefder, dan immer. Van dit tydfítip af, leerde Ada, daar zy, buiten het ftreng verbod, mogelyk nooit enders aan gedagt zoude hebben, —- nament- lyk , veinzen. Aldus ftonden de zaaken, omtrent het Minnende Paar. Twee jearen rolden weg, zonder dat "er cene gunftige verandering voor hen was opgedaagd. In den eerften tyd, (praken zy. el- kander des avonds op de ftraat, ——- naderhand, aan de huizen van vertrouwde Vrienden, — en Doch verder, bezogt de Vryer zyn Schoone, als "er aan haar huis gelegenheid. was, veer Dit echter kon zo geheim niet gefchieden , of het moest ter ooren van de wederftreevende Ouders komen; dit gebeurde ook. Zy onderhielden „Ada daar over;op een toon , die ver van Kinderlievend was. De Jonge Juffer, bekende ,— noch ontkende, — en ’t geen Vader en Moeder ‘er doot wannen, was — dat Ada , nooit gewoon haar Ouders wil tegen te gaan, thans wederftreevende wierdt. Echter zouden de jonge lieden, waarfchynelyie, elkander pooit gekreegen hebben, was "er niet een onverwagt, byzon- Ber gelukkig , verfchynzel, aan den hemeltrans van Gerards Ou- deren opgedaagd. Een verre Oom wàs deezer waereld over. leeden; de helft zyner bezittingen vervielen by testament op des Minnaars Ouderen. .. waarlyk, een gelukkig geval voor de tedere gelieven! Want de vermogens hummer Ouderen Ron- den thans niet enkel gelyk, maar de eertyds mindere mogten thans de meerdere heeten. Vliegens werát het rugtbaar, welk geluk Gerards Ouderen ten deel gevallen was: en dat de erfenis groot moest Zyn , Dd 3 oor. 378. DE ONGELUKKIGE BRUID. oordeelde men zeker te weezen, uit het hoed afneemen van Ada’s Vader , voor den ouden Gerard. In deeze gefteldheid van zaaken, vergat de Minnaar geen- zints zynce Minnaares ; zelfs was zyn huwelyks-lust nimmer fter- ker geweest! Zvn Vader werd dagelyks aangemaand, het verzoek toch te hervatten ; ’t zou nu buiten twvffel los loopen. De oude Gerard dagt, voor cen burger man, al heel fiks, —— hv zeide, na verfcheide maalen door zyn Zoon aangezogt te zyn: » Wel aan! ík zal gaan; om dat het niet de Dogter, maar de s» Vader geweest is , die my cer:yds heeft afgeflagen. 't Zou on- e redelyk zyn, haar, om haar Vaders dwaasheid , te doen Iyden.”” De oude Gerard ging heen. Zo men waant,dat ‘er, aan de zvde van da's Vader, nog eenige ftribbeling plaats hadt, ver- gist men zig! Met de komst van de erfenis, was die Man, ten opzigte des verzoekers, geheel veranderd !hy was, als een Lam! en hoorde het voorftel, met groot genoegen. De men- fchen zyn zelden zo wreed als me zig voorftelt. Het Huwe- lyk werd toegeftaan-, tot overgroote blyd{chap der vuurigmin- nende Gelieven. Thans waren de jonge lieden, op één treê na, tot den hoog- ften ftand van hunnen wensch opgeklommen : de vrye verkeering maakte hun zo bly, zo verheugd , dat zy van vreugd, blyd- fchap, en liefde, zig haast vergaten... maar —= laat ons een weinigjc ernftiger“worden! het vervolg eischt het met.reden. De ééne treede, die het lieve Paar nog hadt te doen, om hun geluk volmaakt te zien, was de openbaare Huwelyks- plegtigheid. Zy fpraken de Ouders, en deeze elkander "er over; en niemand van hun allen dagt het noodig te weezen , daar mede te vertdeven: dus werd de dag van Aantekeninge be- paald. Intus(chen leefden Gerard en Ada, in de grootfte vry- beid ; altoos by elkander —— altoos vergezeld , of ecnzaam , naar hunne verkiezing. De Morgen, de Middag, de Avond, de Nagt, elk gedeelte van den Dag, bevatten tvdftippen voor hun , van volkome vryheid, om over en weder elkander liefde te betuigen en te betoonen. Eindelyk -— de gewenschte dag verfcheen ! en de Verliefden tekenden, in het bvzyn hunner Ou- deren, eene Verbintenis, die hunne harten recds lang te voo- ren bezwaoren hadden. , Op den volgenden Zondag werd het voorneemen van den Pre- dikftoel algemeen bekend gemaakt, en ’s Avonds verfcheenen vrienden en bekenden aan ’t huis van Ada's Ouderen, om Bruide- gom en Bruid heil te wenfchen. Het gezelfchap was vrolyk, en elk betuigde genoegen , over een Echt, die geen eenig redelyk mensch konde afkeuren. Hoe na Gerard thans ook aan den dag van zyn volkomen geluk zyn mogt, —— hoe veel reden hy thans ook hadt om zig geheel verheugd aan te ftellen , hy was in deezen Avond, niet ‘zo vrolyk als wel anders. Dit werd aangemerkt, en de Bruid vroeg "er hem de reden van. Zyn DE ONGELUKKIGE BRUID. 879 Zyn antwoord was, „een weinig pynin den rug belette hem, an min of meer, zig aan de vreugd over te geeven.” De Avond , en een deel van den Nagt, verliep, eer het gezel- fchap fcheidde. De Bruidegom, anders gewoon zyne aanftzande -Echtgenoote nog wat gezelfchap te houden , nam mede affcheid, als thans niet vlug zynde, en vertrok. Den volgenden morgen, bleef Gerard het bed houden =a hy was in de daad niet wel. °t Werd de Bruid verwittigd : zy kwam, zag, en betoonde zig ongerust. De Zicke fprak haar moed in;’twas, zeide hy, flegts pynin den rug, en in’t hoofd. Om het verhaal te bekorten —— Gerard werd meer en meer onpasfelyk ! na drie dagen, openbaarde zig by hem de Kinder-ziekte: hv werd zeer krank. Eene algemeene ontftelte- nis beving de Bruid, en wederzydfche Bloedverwanten. Men ftelde alle middelen te werk, en fchroomde, noch kosten, noch moeite. Echter vererzerde de ziekte van dag tot dag ! en eer de negende was doorgebroken, was de hupfche Jonges ling een Lyk. Moest de Bruid niet in de ziel bedroefd zyn over dit verlies ? Haar toeftand was verfchrikkelvk! Men-billykte het , doch be- greep haar ongeluk niet volkomen. Het Lyk werd, onder een algemeen beklag, ter Aarde befteld; want Gerard was waarlyk `. ecn achtingwaardig mensch geweest. De Tyd zegt men, ` wist alle indrukzelen uit. De Tyd deed het thans niet! Ada's droefheid bleef dezelfde : verteerde haare ligchaamskrag- ten, zo dat zy zigtbaar afnam. Een iegelyk zag aan haar een groote verandering. Eindelyk,eer de derde maand na Gerards affterven, zig geflooten hadt, volgde Ada, nevens eene onvol- drage vrugt, haaren Bruidegom : eene vrugt haarer ontydige iefde. , Laat ons ftellen, dat dit verhaal , zo als het is , gen verdigt- zel zy —= dat het nimmer is voorgevallen Is het mogelyk? wie twyfelt "er aan? Nu, Gy dan, eerlyke deugdzaame Ver- liefde: hebt gy waarlyk elkander lief? wenscht gy waarlyk dat het voorwerp van uwe min, nevens U, gelukkig mag zyn? acht! ziet dan toe, dat ge niet bederft in ftede van gelukkig maakt! ’t Is altoos zielgtievend,een jonge Dogter, Vaderloos , Moeder te zien! en nog veel meerder zodanig een, die al uwe liefde , eerbied, en achting waardig was. En gy lieve Min- nares{en! Gy! laat'u nimmer, daor de nabyheid van vryheid, van uwen pligt trekken ! Gy kunt veel -=== gy kunt alles ver- liezen! Ada, is myne getuige ! ` TR Dd 4 "NIEU: „880 NIEUWE AANPRUZING en eneen ennen oa m erde NIEUWE AANPRYZING VAN EENE-OUDE ZAAK. Het ftrekt voorzeker tot geen geringe blyk van de vorderin- gen der befchaafd- en menschlievendheid , dat men an en dan ie onze thans uitkomende Couranten en periodique Ge- Echriften, tegen verfchillende ziekten en lichaamskwaalen, dee- ge en geene op de proef goed bevonden middelen openbaar maakt; en dus den onvermogenden gelegenheid verfchaft om op eene onkostelyke wyze zigzelve van °t groote nut te zyn. Ja dat Voriten zelfs in zo verre hunne menschlievende denkw yze doen blyken, dat zy het hunser aandagt niet onwaardig , noch bunme veelvermogende (chatten te goed houden , om in dit op- zigt eerst zelve deelgenooten van kunstgeheimen te woeden; "Tt welk hun daar na de gelegenheid veriehaft ; om niet allcea bunne Onderdaanen, maar zelfs het gantfehe Menschdom , deer het openbaaren van zulke geheimen, aan zig te verpligtan. “Is waar, men kan deeze belangloasheid ,op verre na, nog niet algemeen nocmen. Zommige menfchen, om aan de 4 wen der onkundige menigte te komen, weeten van de gr yodderyen eenen magtigen ophef, en van derzelver bereiding bet dicpite gebeim, te maaken. En aan den anderen kapt zyn Ber ook Zo veel en zo onderfcheidene ligchaamsongefteldheden, dat het algemeen, ’t zy door onbekwaam- of ongelegenheid , ' aan den beöctienaar der geneeskunde altoos geheimen genoeg zal overlaaten, om "er hun, die van dezelven een betaamlyk gebruik poogen te maaken, de middelen tot hun beftaan in te doen vinden. Decze cn (oortgelyke overweegingen zyn de dryfveeren, wel- ke myne pogingen thans in beweeging brengen, om mede íets ten algemeenen nutte uit te werken; deor apen Landgenco- ten een middel, nog onlangs met de gewenschte gevolgen be- proefd, op het allerernftigfte aan te pryzen. Mem verbeelde gig niet, dat ik iets nieuws te openbaaren hebbe, seen; het aniddel waar van ik (preeke, is een des oudfte welke ooit met nut zyn aangewend. Dan eene te verregaande achteloasheid heeft hot zelve, maar al te dikwils ‚in eene getaegzaame ver- getelheid gebragt, om geerc nieuwe aanprvzing te beheeven. "kk ook op verre na myn oogmerk niet, am icts ten nadeele van kundige Hippokrateslten of welmecnende Eskulapen te ver- rigten; door dit te doen. zoude ik zelfs egen tegen myn eigenbelang aan werken; en daarenboven verhindert het voor- werp myner aanpryzinge nimmer het betaamelyk gebruik mza- ken van hunne voorfchriften. Dit zal nader blyken uit de voorireflyke eigen{chappen , welken aan dit herftelmiddel byzonder cigen Zyn. ` Ze VAN EENE OUDE ZAAK. sr Ze zyn onder anderen deeze ; dat men ’er ten dllen tyde , — be alle gelegenheden, — tegen alle, hoe ook genaamde, on: gemakken, — onder- en door alle bedenkelyke Geneesmiddee len gebruik van kan maaken. — Dat men ’t nimmer te veel, zeer ligt te weinig by der hand kan neemen. — Dat hetzel- ve; wel gebruikt, volftrekt geen nadeelige gevolgen kan, — maar noodzaakelyk heilzaame moet opleveren ; en dat het zig, ` wegens deszelfs kostloosheid, zo wel van cen Bedelaar als van eenen Koning laat gebruiken. Ik beroep my, ter ftaaving hier van , op °t getuigenis van alle weldenkende Geneesheeren. , Dan, gelyk meest by het gebruik van alle middelen, eenige dingen in acht dienen genomen te worden, om "er de beste gevolgen van te ondervinden; go dient men ook hier medc al- le omzigtigheid te oeffenen ; om door ’t misbruik , in de verwag- . ting van cen gewenschtigevolg , niet te leur gefteld te wordem By voorbeeld ; hoe meer verwyderende voorwerpen zig aan one ge zintuigen voordoen , en hoe meer wy onze aandagt daar bp vestigen, des te minder vrugt zullen wy gemeenlyk van ons middel endervinden. ’t Is derhalven niet onvoorzigtig, ’t zelve ze afgetrokken en eenzaam als mooglyk is te gebruiken; ten ware er meer Lyders, of zodanigen, dien ons lyden ter harte gaat, zig voordoen: in dit geval heeft een gemeenfchaplyk ge- bruik dikwerf wonderen verricht. —— Men dient ook wef zorge te draagen hetzelve nimmer koud of laauw te gebruiken y ’ zou zelfs zeer veel in werkende kracht verminderen, wanneer. men, onder de gebruikimaaking „ter voorkoming van bekceling. piet de uitterfte zorgvuldigheid aanwendde; het doet, door cen daartoe in ’t byzonder gefckikt vuur, heet gemaakt, altoos de best euitwerkingen ontwaaren. Voor het overige moet niemand de heilzaamheid van ons geneesmiddel in twyfel trek- ken, wanneer het al eens gebeurde dat ’er zig, na herhaalde gebruijmaalgngen. nog geen gewênschte gevolgen opdeeden. zodanig een geval onderzoeke men, met de uaauwkeurigfte oplettenheid , deels of 'er ook een, alvoorens onopgemerkt , ge- brek, in °t cen of 't ander der verfchiilende onderdeelen heeft plaats gehad ; waardoor dezelven geen volkomen geheel konden opleveren; en deels ook, of men, in de bereiding, wel eene zo getyke vermenging en welvoeglyke te zamenvoeging hebbe in acht genopmen, dat de aaadringende kragt van ’t middel , daar door, het klemmendfte vermogen wierdt bygezet. En al is °t dat men, in aile opzigten, by nader onderzoek, zigzel- ve kan overtuigen, pligtmaatig gehandeld te hebben, dan nog kunnen duizend redenen de gewaarwording van herftel in dit geval verhinderen. fa zelfs kan het (chynbaar onvermogen van os middel, voor den Lyder, van de heilzaamfte vrugtgevol- gen zvn; indien hy'daar door flechts aangelpoord worde , tot eene aanhoudende, en in aandrang enftcrkte Reeds toencemen- de, gebruiksnaaking van ’t zelve. Th ans 382 NIEUWE AANPRYZING VAN EENE OUDE ZAAK. - Thans zou "er aan Onze raadgeeving niets meer ontbreeken , dan eene nadere verklaaring van de wyze op welke dit aange preezen Middel best toege'ield worde. Doch wy achten het niet ondienftig, or, voor tegenwoordig, aan de eigene beden- king der Leezeren over te laaten > veelligt zullen wy eer denzulken, die ‘er te kort in fchieten, wel te gemoet ko- men. DN DE OMKOOPBAARHEID DER DIENSTBOODEN. LU Eene Italiaanfche Gefchiedenis. Een Edelman van groot aanzien, in Jtalie, hadt den nabuuri- gen Adel op cen heerlyk Gastmaal genoodigd, alle de lek- kernven, welke het Saifoen opleverde, waren tot de Tafel in ereedheid. Eenige van ‘t gezêlfchap hadden zich reeds ter aleize vervoegd, om by tyds hunne opwagting by den Gast- heer te maaken: wanneer de Hofmeester, op 't onverwagtst , ter zaale intradt, zeggende: „ Zyne Exellentie, hier beneden » is een wonderlyke Visfcher; en heeft een der fchoonfte an Visfchen, welke Jralie kan opleveren, medegebragt; doch ə» hy eischt 'er zo veel voor!” =—— ST Bekreun u niet over s den prys ‚ riep de Marquis, ““ betaal hem terftond dien ten * vollen.. sn Dat wilde ik doen,” antwoordde ge Hof- meester, va maar hy weigert geld aan te neemen.” << Wat wil. vroeg de Marquis, ““ de Knaap dan hebben? „ Honderd ftokflagen op zyn blooten rug,” fprak de Hofmeester, , en geen één flag minder.” Hier op liep ’t geheele gezelfchap na beneden , om deezen wonderlyken Visfcher te zien. “ Een fchoone, een allerheer- 2 lykfte Visch, rien de Marquis uit: *“ Wat eischt gy "er & voor, myn Vriend? ik zal u terftond betaalen., —— zm Geen Oortje, myn Heer,” was zyn zeggen, , ìk wil geen an geld altoos ontvangen. Wilt gy den Visch hebben, gy an moet bevelen my honderd ftokflagen te geeven op myn naat- „ ten rug: zo niet: ik zal met myne Waar elders gaan.” —— sg Dat de knaap, fprak zyne Exellentie, “* zyn grilligen z'n < hebbe, en wy den Visch! Hier op beval hy een zvner knegts. “° Voldoe den eisch deezes Mans , doch leg het flap < aan, en laat de arme Drommel niet te veel lyden.. De Visfcherman werd uitgekleed, de knegt maakte zich gereed om zyn’s Heeren last uit te voeren. ‚ Vriend,” zeide de Misicher. an gy moet wel tellen: want ik begeer geen één flag meer dan , men my fchuldig is.” De betaaling begon. ’t Gezelfchap ftondt opgetoazen van . VCF, DE OMKOOPBAARHEID DER DIENSTBOODEN. 383 verwondering. Toen de knegt den vyftigften flag gegeeven hadt, riep de Visícher. ,, Hou op, ik heb myn aandeel van en den bedongen prys reeds weg”. “ Uw aandeel, voerde de Marquis hem te gemoet, TT wat meent gy daar “ mede ?,, vw Myn Heer,” fprak hy, , gy moet wee- » ten dat ik een Deelgenoot heb in deezen koop. Ik heb, op » myn woord van eer, hem beloofd , dat hy de zuivere helft » Zou hebben van ’t geen ik ontving, en ik verbeeld my, dat s, uwe Exellentie wel zal willen erkennen, dat het duizend vn jammer zou weezen, hem één enkelen flag te kort te doen.” H Zeg my dan, vorderde de Marquis, "7 wie uw “ Deelgenoot is, in deezen vreemden handel ?,, +— — De Visfcher verklaarde: „ °t Is de Portier, die, aan de poort van ` vn het Paleis uwer Excellentie, de wagt houdt. Hy weigerde ` e My in te laaten , of ik moest hem belooven, dat hy de helft „ zou hebben van ’t geen ik voor myn Visch maakte.” —— « Ho! riep de Marquis lachende uit, <“ hy zal niet verkort s worden; maar zyn eisch dubbel ontvangen.. De Portier werd gehaald, uitgekleed, en twee knegts telden hem, op de onzagtfte wyze ieder vyftig ftokflagen toe. Hier op bc- val. de Marquis den Hofmeester , den Visfcher twintig Zechi- nen toe te tellen, hem verzoekende, dat hy ’s jaarlyks de- zelfde fom zou komen eilchen, als eene belooning voor den vriendlyken dienst hem gedaan. NABERIJGT. 