Geschiedenis van het buddhisme in Indië
Het aantal secten is conventioneel vastgesteld op 18; evenals er in theorie 18 Puranas zijn en soms 18 kasten worden aangenomen. De feiten zijn in alle drie gevallen in strijd met de theorie. Als men de namen in de verschillende lijsten, waaronder geen twee met elkaar overeenstemmen, optelt, bedraagt de som meer dan het officiële getal. In een der lijsten, en wel de oudste, wordt uitdrukkelijk opgegeven dat er 18 secten zijn, en te gelijkertijd dat er 24 zijn. In de oudste lijst van de tot nu toe bekende secten wordt de Kerk in twee hoofdafdeelingen gesplitst, waarvan de een rechtzinnig, de andere het tegenbeeld is. Strikt genomen is slechts de stamsekte der rechtzinnige hoofdafdeeling als volkomen zuiver in de leer te beschouwen. Die twee afdeelingen zijn de Sthavira's, de Ouden, of Sthavira Vadin's, aanhangers van de theorie der Ouden; en de Mahasanghika's, de Grootkerkelijken. De eersten splitsten zich in twee groepen: de Mahicasaka's en de Vrijputraka’s. Uit de Mahicasaka’s sproten voort: de Sarvastivadin's, Kasyapa's, en Bhadra's; en uit de Vrijputraka’s: de Dharmottaaraka’s, Bhadrayana's, Sthanigarika's en Sammitiya's. Nog al zonderling, daar de Vrijputraka’s in de kerkelijke legende optreden als degenen die de eerste scheuring, 100 jaar na het N., veroorzaakt hebben. Bij Wassiljew B. 280 beantwoordt aan de secte der Vrijputra’s die der Vatsiputriya’s. Daar de Palli vorm Vajjiputta luidt, was verwarring tussen beide namen zeer licht mogelijk, doch het is zeer onzeker aan welken kant de fout schuilt. Secten: Pikas, Kasyapa's, Sankrantika's en Sutravadin's; uit de Vrijputra’s: de Dharma-Uttarika’s, Bhadrayana's, Sthanagarika’s en Sammitiya’s. Er zijn dus, als men de stamsecten metelt, twaalf secten van de acht- tien, welke in verschillenden graad het geloof der Ouden belijden. De zes secten die zich bij de Grootkerkelijken aansluiten zijn, behalve de oorspronkelijke Mahâsâṅghika’s zelven: de Gokulika’s, van welke de Bauddhâs en Prajñaptivâdins afstammen; de Ekavyâvahârika’s; de Caitika’s. Bij deze achttien secten zijn er nog zes te voegen: de Himaṅgiri’s (die van het Himalayagebergte), Râjagirika’s (die van Râjagiri), Siddhârtha's, Pūrva-caila's (die van den Oostelijken berg), Apara-caila’s (die van den Westelijken berg), en Apara-Râjagirika's (die van Westelijk Rajagiri). De eerste vijf komen ook voor in den Mahâwansa, die als zesde opgeeft de Vādarika's. Alle deze benamingen, met uitzondering van Siddhârtha, zijn afgeleid van plaatsen, waar monniken gevestigd waren. Omtrent de verhouding waarin deze zes supplementaire secten tot de twee hoofdafdeelingen staan verneemt men in de Singhaleesche kronieken niets. In een werk van Vasumitra over de 18 secten hadden de Caitika’s, Pūrva- en Apara-caila’s één persoon tot geestelijken vader. Deze stichter van 3 secten was oorspronkelijk een Tīrthika geweest en had zich later bij de Mahâsâṅghika's aangesloten. Of dit apocryf dit verhaal van dezen merkwaardigen gewezen Tirthika is, wiens naam men zich niet eens ver- waardigd heeft op te tekenen, is onzeker, maar wel zeker is het dat er een geographisch verband tusschen de drie genoemde secten bestaat. We hebben namelijk gezien dat het klooster van Amrâwati aan de Mahâsâṅghika's behoorde, en bepaaldelijk ook door Caitika's bewoond werd. Nu lagen de kloosters van Amrâwati aan de Mahâsâṅghika's behoorde, en bepaaldelijk ook door Caitika's bewoond werd. Nu lagen de kloosters A. Ofschoon de Caitika's en Apara-caila's niet noemenswaar waren, toch konden ze van Amrâwati uit op reis gaan, en ze zouden dan zeker eerst langs de zijde van de Caitika's zijn vertrokken. Dit vertoont een verhouding gelijksoortig met die bij de verschillende sekten van het boedisme van het vandaag, en de afsplitsingen van deze van die. 3 Mahâv. t. a. p. heeft Bahulika's. * Wassiljew B. 228. s Târâ. 283 noemt als stichter van de Caitika's en Pûrwa-gaila’s Mahâdewa, d. i. Ciwa. 6 Boven bl. 429. DE SECTEN. 443 van Oostberg en Westberg dicht bij Dhanakataka, de hoofdstad van Zuidelijk Andhraland, gelijk wij uit Hiuen Tsang weten, en Amråwati kan niet ver daarvan verwijderd geweest zijn. Wanneer de reiziger meldt dat al de monniken van Dhanakataka in zijn tijd aanhangers van ’t Mahâyâna waren, dan kan dat bericht geen bevreemding wekken, wegens de verwantschap tusschen Mahâsânghika's en Mahâyânisten. Van de Pûrva-gaila's zouden afstammen de Rájagirika’s ‚ die niet door alle tot de 18 secten gerekend worden. De Haimavata's werden door sommige beschouwd als loten van den stam der Ouden, doch de Mahâsânghika's zooals we later zien zullen, rekenen hen tot de hunnen. Nadat zich in Indië 18, of met de supplementen, 24 secten ontwikkeld hadden, schoot de stam der Ouden op Ceilon nog twee nieuwe loten: de Dharmarucika’s en de Sâgalika's; * de eersten worden min of meer verwardelijk vereenzelvigd met de Abhayagirianen; de laatsten met de Jetawanisten. Van de Mahâvihâranen wordt overal, behalve in de Singha- leesche kronieken, als van eene afzonderlijke secte gesproken. Nog al opmerkelijk omdat de kroniekschrijvers Mahâvihâranen waren. De reden dat alleen zij die secte niet opgeven, zal wel wezen dat zij zichzelf wilden doen doorgaan voor erfgenamen van de echte en onvervalschte leer der Ouden. De indeling der secten volgens het stelsel der Oudgeloovigen op het vaste land verschilt betrekkelijk weinig van die welke men in de oudste Singhalese kroniek aantreft. Ook zij namen twee hoofdafdeelingen aan: Sthavira’s en Mahasangha's. Uit de eersten sproten: Sarvastivada’s, Vatsiputra’s, Dharma-Uttariya’s, Bhadrayana's, Sammitiya’s (of Sammatiya’s). Uit de Mahasangha's worden afgeleid: Ekavyavakarika's, Lokottaravada’s, Bahujana’s, Prajnaptivada’s, Caitika's, Purva-Caitya's en Apara-Caitya's. Als men in aanmerking neemt dat Vatsiputra’s en Viputtas (Pali: Wajjiputta's) blijkbaar slechts varianten zijn — welke van beide dan ook de oudste lezing moge wezen —, dan ziet men dat het onderscheid zich bepaalt tot de uitspraken der Shaviraka’s, Sankritika’s en Sutrawada’s, die in de kroniek mede tot de Sthavira-afdeeling gerekend worden. Het verschil wordt nog geringer wanneer men op aanzien van Taranatha aanneemt dat de Uttarya's identisch zijn met de Sankritika’s. In de opsomming der Mahasangha's komen de twee lijsten ook grootendeels overeen. In de ene opsomming ontbreken de Lokottaravada’s, in de andere de Gokulika's. Het bestaan van deze twee secten is door andere gegevens gewaarborgd, zodat een van beide lijsten onvolledig is, of wel, de Gokulika’s en Lokottaravada’s zijn één. Dit laatste is vooralsnog niet te bewijzen; wel zegt Tāranātha dat de Lokottaravadins ook Kaukkutapāda's, d. i. die van den Hanenpoot genoemd worden. Vergelijkt men hiermee den vorm Kukkutika of Kukkulika in stede van Gokulika, dan komt men tot het vermoeden dat er een verwarring tusschen Gokulika (in goed Sanskriet: Gaukulika) en Kaukkutika (Prakriet: Kokkudika) heeft plaats gehad. In het stelsel der Sammitiya’s worden de gelovigen in vier hoofdgroepen verdeeld: 1. Sarvāstivādins; 2. Vatsiputriya's; 3. Haimavata's; 4. Mahāsāṅghika’s. Tot de eerste groep behooren zeven secten; en wel, behalve de oorspronkelijke Sarvāstivādins, de Vibhajyavādins, Bahurocana's, Dharmaguptaka's, Tamrāśātiya’s, Kācyapīya’s en Sankrāntika's; tot de tweede: Vatsiputriya's en de uit deze voortgekomen Dharma-Uttarīya's, Bhadrayānika's en Sammitiya's. De derde groep bestaat alleen uit de Haimavata’s; de vierde uit de oorspronkelijke Mahāsāṅghika’s, Ekavyāvahārika's, Gokulika’s, Bahuśrutīya’s, Prajñaptivādins en Caitika’s. In de eerste groep zijn de Bahusuturiya’s geheel misplaatst; in andere lijsten worden zij tot de Mahasanghika’s gerekend, even als trouwens ook door de Sammitiya's zelf gedaan wordt. In plaats van Bahusuturiya’s zou men verwacht hebben Mahicasaka’s, een te voorname secte dan dat ze mag ontbreken. Het onderscheid tussen het stelsel der Sammitiya's en dat der Sthavirya's bestaat hoofdzakelijk hierin, dat de eersten twee ver-takkingen van de oudgeloovigen naast elkaar stellen zonder ze van één stam af te leiden, en dat zij de Mahicasaka’s niet als onmiddellijke stamvaders der Sarvastivadin voorstellen. Anders komen de meeste namen in de twee groepen, waarin ook de Sthavirya’s hunne eigene hoofdafdeeling splitsen, overeen. Indien het waar is dat de Sankrantika’s en Tamracatiya's identisch zijn, dan moet er in de lijst eene fout schuilen, en heeft men wellicht Sautrantika (== Sutrawadins) voor Sankrantika te lezen. Over de oorzaak waarom de Vibhajyavadin in de lijst der kroniek ontbreken, hebben wij reeds vroeger een vermoeden uitgesproken. Ten aanzien van de onderafdeelingen der Mahasanghika’s komen de Sammitiya’s volkomen met de Sthavirya’s van Ceilon overeen. Tot nog toe hebben wij alleen de getuigenissen van min of meer rechtzinnige lieden gehoord; wij zullen thans zien welke theorie de Mahasanghika’s huldigen. Deze nemen eene drievoudige verdeeling aan: in Sthavirya’s, Mahasanghika’s en Vibhajyavadin. De Sthavirya’s worden gesplitst, voorheerst in Sarvastivadin en Vatsiputriya’s; eene splitsing die volkomen met die in den Dîpavansa zou stroken, indien de kroniek niet tusschen de oorspronkelijke Sthavirya’s en Sarvastivadin als tusschenlid de Mahicasaka’s had ingeschoven. Die inschuiving is waarschijnlijk geschied om dogmatische redenen, want ze is in strijd niet alleen met het stelsel der 446 DE SECTEN. Mahāsāṅghika’s, maar ook met dat der Sthavira’s van het vaste land en der Sammitiya’s. Het getuigenis der Mahāsāṅghika's heeft in dezen des te meer waarde, omdat zij geen belang hadden de Mahāsaṅghika’s ouder of jonger te maken. Volgens het stelsel der Grootkerkelijken dan zijn uit de oorspronkelijke Sthavira’s voortgekomen de Sarvāstivāda’s en de Vatsiputriya’s (al. Vajjiputta’s). De Sarvāstivāda’s waren op hun beurt de stamvaders der Sautrāntika's (al. Sūtravāda’s der kroniek); de Vatsiputriya’s splitsten zich in Sammitīya’s, Dharma-Uttarīya's, Bhadrayānika’s en Shannagarika’s. Ten opzichte van de Vatsiputriya's (Vajjiputta's) en hun afstammelingen zijn de Grootkerkelijken het dus volmaakt met de Sthavira's van Ceilon eens. Tot de tweede hoofdgroep worden gebracht: de oorspronkelijke Mahāsāṅghika’s, Pūrva-caitya's, Apara-caitya’s, Rājagirika's, Haimavata’s, Caitika’s, Sankrāntika's en Gokulika’s. Hoe de Sankrāntika’s hier kunnen opgenoemd worden, is onverklaarbaar; vermoedelijk is het een fout en is er te lezen Lokottaravāda’s, ! verondersteld dat deze laatsten niet identisch zijn met de Gokulika’s. Dat de Haimavata's als onderafdeling der Mahāsāṅghika's voorkomen, is niet zoo vreemd, wanneer men bedenkt dat de opstellers der vorige lijsten klaarblijkelijk in verlegenheid waren waartoe deze secte te moeten brengen. De derde groep omvat de Vibhajyavāda’s en de van dezen afstammende Mahāsaṅghika's, Kācyapīya's, Dharmaguptaka’s en Tāmracātiya's. Deze secten zijn deels met, deels zonder den naam der hoofdgroep, Vibhajyavāda’s, in de lijsten der Sthavira's en Sammitiya's tot de oudgeloovige secten gebracht of wel daartussen geschoven. Welke verdeeling de voorkeur verdient, kan niemand zeggen zolang de kenmerkende leerstellingen der verschillende secten zoo onvolledig bekend zijn als thans het geval is. In het aan Vasumitra toegeschrevene werk over de splitsing der Kerk Een overzicht van die leerstellingen volgens Wasumitra III is te vinden bij Wassiljew B. 234—258. DE SECTEN. Wordt een stelsel ontwikkeld dat eenigszins van de reeds behandelde afwijkt. Wij zullen er hier een schets van geven. Oorspronkelijk waren er alleen Sthaviravāda’s. Van deze Ouden scheidden zich 100 jaar na de N. onder Aoka af de Mahāsaṅghika’s. De Ouden bleven onveranderd, tot dat zij zich in de 3de eeuw splitsten in twee groepen, Sarvāstivāda’s, ook Hetuvāda’s, rationalisten, of Vībhajyavāda’s geheeten; en Haimavatāra’s. Nog in dezelfde eeuw kwamen uit de Sarvāstivāda’s voort de Vatsiputriya’s en Mahīcaṅka’s, en verder ontwikkelden zich uit de Vatsiputriya’s de Dharma-Uttarīya’s, Bhadrāvānika’s, Sammitīya’s, en Śāṅgārika’s. Uit de Mahīcaṅka's kwamen de Dharmaguptaka’s voort. Eenigen tijd nadat de Sarvāstivāda’s de Vatsiputriya's en Mahīcaṅka's voortgebracht hadden, schoten zij een nieuwe loot in de Kāśyapīya’s, anders gezegd Suvarṣāka’s. Uit diezelfde Sarvāstivāda’s ontwikkelden zich in de 4e eeuw de Sankrāntika's, die vereenzelvigd worden met de Sautrāntika's en tot geestelijke vader hadden Dharma-Uttara. Op deze wijze zijn er elf secten die van de Ouden voortgekomen zijn, en bedraagt het geheele aantal secten die tot de Oudgeloovigen te brengen zijn, met inbegrip der oorspronkelijke Ouden zelven, twaalf. Bij de Mahāsaṅghika's ontstonden na verloop van tijd ook secten, evenals bij de Oudgeloovigen. In de tweede eeuw vormden zich de Ekavyāvahārika’s, Lokottaravāda’s en Kukkuṭika’s. Daarbij bleef het niet; nog in dezelfde eeuw ontstonden de Bahusrūtiya's, Prajñāptivāda’s, en omstreeks 200 na LN. de Caitika’s of Caityagāya’s, de Apara-Caitika’s en Pūrva-Caitika’s. De optelling geeft behalve de stamsekte acht extra secten. Hier zijn de twee secten der Sankrântika’s en Sûtravâdins tot één herleid. Ze waren zodoor twijfel zeer verwant. De tekst bij Wassiljew B. 229 heeft Uttara-gaila, Noordelijke berg, hetgeen onjuist is, want wij weten uit Hiuen Tsang dat er kloosters op den Oost- en den Westberg bij Dhanyakataka waren. De secten, onderverdeelingen, dus met den stam negen secten; drie te veel voor het stelsel van 18. Door de al meer iets gewaagde gelijkstelling van de Lokottaravâdins met de Kukku'lika’s en het weglaten van de Pûrva- en Apara-caiya's, die zich stellig zeer weinig van de Caitika’s onderscheidden, kan men het getal zes verkrijgen, hetwelk met de twaalf oudgeloovige groepen gezamenlijk achttien oplevert. Ter wille der volledigheid zullen we nog eene lijst mededeelen, ofschoon ze kennelijk van betrekkelijk later tijd is en lijdt aan overmaat van kunstmatigheid. Men vindt in die lijst, in Tibet erkend als de uitdrukking van de theorie der Sarvâstivâdins, niet enkel de namen van 18 secten afgedeeld in vier groepen, maar ook eene opgave van de vier Discipelen des Heeren die de geestelijke stamvaders dier groepen zijn. De eerste groep, uit zeven afdeelingen bestaande, omvat de Ârya-Sarvâstivâdins en heeft tot stamvader Râhula. De tweede groep, die der Ârya-Sammitîya’s, telt drie nummers; stamvader Upâli. De derde groep, uit vijf onderdeelen bestaande, is die der Mahâsânghika’s, wier patriarch Kâsyapa is; natuurlijk dezelfde die ook voorzitter was van ’t eerste Concilie, hoe onzinnig zulks ook schijnen moge. De laatste groep, wier stichter Kâsyâyna is, omvat de drie bekende zuiver Singhaleesche secten der Mahâvihâranen, Abhayagirianen en Jetawanisten. Het feit dat deze drie laatste secten, waaronder de Jetawanisten niet vóór 300 na Chr. voorkomen, in de lijst prijken, toont dat de opsomming van betrekkelijk later tijd dagteekent. Om het overzicht gemakkelijker te maken, laten we hier een tabel volgen van het stelsel dezer Sarvāstivādins. Niet aldus in een Chineesche vertaling, waar gezegd wordt: «De Mahāsaṅghika’s splitsten zich in vier en buitendien in vijf, zeven uitmakende, sectes.» Dit is hogere cijferkunst; bij de ongeloovigen is 4 + 5 = 9. Burnouf, Lotus 357, Introd. 445. Wassiljew, B. 267. Vgl. Tāran. 272, waar Vinayadewa als opsteller genoemd wordt. Deze autoriteit, die zeer ervaren was in de toverkunst, leefde na Dharmakīrti; 198. DE SECTEN. 1. Mula-Sarvāstivādins 2. Kācyapiya’s 3. Mahāsaṅghika’s Sarvāstivādins; A. Dharmagupta's stamvader: Rāhula. 5. Bahusrūtiya's 6. Tāmracatiya’s 7. Vibhajyavādins 8. Kaurukullaka’s a Sammitiya’s; 9. Avantaka’s stamvader: Upāli, 10. Vaśeputriya’s 11. Pūrva-Śaila’s 12. Apara-Śaila’s Mahāsaṅghika’s; 13. Haimavata’s stamvader: Kācyapa. 14. Lokottaravādins 15. Prajñāpūtiya’s 16. Mahāvihāra-vāsins Śravakas; 47. Abhayagiri-vāsins AVIATA S; stamvader: Kātyāyana. 18. Jetavāhāya’s Er is in deze lijst niet weinig oorspronkelijks. Hoogst vernuftig en verrassend is het dat de Kāśyapiya’s tot stamvader hebben niet Kāśyapa, zoals men zou verwachten, maar Rāhula, terwijl Kāśyapa als patriarch der Mahāsaṅghika’s optreedt. Het zou niet vreemd zijn indien de Grote kerken zelf hun stamboom zoo hoog opvoerden, maar vreemd is het dat de Sarvāstivādins het doen. Uitermate naïef is de theorie dat Kātyāyana, een discipel van Buddha en een der grote mannen op de eerste kerksvergadering, de stamvader is der drie sectes op Ceilon ontstaan. De makers van de lijst waren klaarblijkelijk de verwantschap tusschen de Sarvāstivādins en Śravakas vergeten, en schijnen onkundig geweest te zijn van het bestaan van Śravakas op het vaste land, Vermoeds in Hiuen Tsang’s tijd de Śravakas nog in verscheidene streken van het vaste land. Andere Buddhistische autoriteiten leiden dan ook de Kāśyapiya’s via Kāśyapa af; Tāran. 273. In de loop van de tekst worden aangetroffen, zo blijkt, dat de medegedeelde lijst lang na de 1e eeuw moet zijn samengesteld. Van de achttien secten zouden er in het tijdvak der Pâla's zeven overgebleven zijn. Het feit is, op zichzelf beschouwd, volstrekt niet onmogelijk, doch het gezag van een berichtgever, die nergens besef toont van ’t onderscheid tussen het conventioneel en het feitelijk aantal der secten is te gering om er enige waarde aan te kunnen hechten. De bewering van dezelfde schrijver dat sedert de opkomst van ’t Mahâyâna alle geestelijken van deze partij zich bij geen der oudere secten aansloten strookt niet best met het getuigenis van Hiuen Thsang dat de Sthawira’s in Samatata, Kalinga, en elders tevens het Mahâyâna aanhingen. Hoe deze alleroudste secte tot het Mahâyâna zou kunnen behoren is ten eenenhalfe onverklaarbaar, en het is veiliger op alle punten waarin de eer van het Mahâyâna betrokken is het getuigenis van den verwoeden Mahâyâñist niet onvoorwaardelijk te gelooven. Daaruit volgt nog niet dat Târanâtha's theorie in allen deele juist is, hoezeer men erkennen moet dat het alleszins in de richting van ’t Mahâyâna lag de sectevluchten te laten vervallen. Buitendien drukt de Tibetaan zich niet duidelijk uit, want hij zegt dat »tot welk stelsel het Mahâ- en Hinayâna ook behoorden, de tucht en de praktijk niet vermengd mocht worden, weshalve men de verdeeling der vier hoofdscholen naar gelang van ’t onderscheid der regelen van tucht maken moet. In deze verwarde volzinnen schijnt opgesloten te liggen dat de secten haar dogmatische eigenaardigheden aflegden nadat zij zich óf bij de Crâvaka's of bij de Mahâyânisten hadden aangesloten, en alleen zich bleven onderscheiden in zekere regelen van tucht en observanties. Er wordt meer dan eens gewag gemaakt van de gewijde boeken die aan deze of gene sekte eigen waren. Daaronder heeft men in de eerste plaats te verstaan de min of meer afwijkende redacties van één en dezelfde heilige oorkonde, en verder boeken die alleen door enkele secten erkend werden. Hiuen Thsang verzamelde in India behalve de Mahayana-Sutras, welke hier niet in aanmerking komen, boeken uit het Tripitaka van eenige secten. Hij bracht 15 werken van den canon der Sthaviravada's naar China mede; even zooveel van de Sammitiya's; 22 van de Mahasaka's; 17 van de Kavyapiya's; 42 van de Dharmagupta’s; 67 van de Sarvastivada’s. Deze cijfers kunnen niet strekken ter bepaling van den omvang van het Tripitaka der genoemde secten: ze duiden alleen aan hoeveel werken de reiziger zich heeft kunnen verschaffen. Dat de oudere pelgrim Fa Hian ook enige teksten verzamelde, boeken van de secte der Mahasangha's, Sarvastivada's en Mahasaka's, hebben wij bij een vorige gelegenheid gezien. De zucht om door uiterlijke kenmerken verschillen van kaste, gods-diens, secte enz., aan te duiden, een zucht waar meer de Indiërs meer dan enige ander menschenras behebben, openbaart zich ook bij de Buddhisten, geheel in strijd met het wezen van elke broederschap, en meer dan waarschijnlijk een inkripsel van latere tijden. Eenige van die onderscheidingsteekenen hebben buiten kijf feitelijk bestaan; andere zijn louter het gewrocht van een ziekelijke stelselmakerij. Nadat de theorie van de vier-voudige verdeeling der achttien secten ontstaan was, — hetgeen betrekkelijk laat moet gebeurd zijn, want noch Vasumitra noch Hiuen Tsang droegen er kennis van — behoorde ieder der vier hoofdgroepen toch ook zijn eigen taal te hebben, evenals in de Indische tooneelstukken de verschillende personen Sanskriet of een of ander dialect spreken naar gelang van hun stand. In de theorie der Sarvastivadins bij Vinayadewa geven deze zichzelf natuurlijk de beste rol, en spreken Sanskriet, of liever, zij hebben hun heilige boeken in ’t Sanskriet; een voldend bewijs dat de makers van die theorie geen flauwe heugenis meer hadden van de oudere redacties der Schrift. Dezelfde 1. Vie 295. Stan. Julien geeft Sarvastivada's als vertaling van Chang-tso-pou; straks vertaalt hij evenzo de term Choue-i-tsie-yeou-pou. Dat kan niet deugen; in de index wordt Chang-tso met Sthavira weergegeven; Chang-tso-pou met Sthavira-nikaya. Zie bovenstaande tabel. Wassiljew B. 267. Grove onwetendheid openbaart zich in de theorie dat de Mahasanghika’s zich (oorspronkelijk) van het Prakrit bedienden. Er zijn een gehele menigte van Prakrit-talen, zodat het even nietszeggend is te beweren dat de Mahasanghika’s zich van het Prakrit bedienen als bijv. te verkondigen dat de IJslandsche literatuur in het Germaansch opgesteld is. Nog ongehoorlijker is de leer dat de Sammitiya’s hun boeken hadden in het Apabhranca, de taal der dieren, terwijl Apabhranca niets anders is dan een of andere tongval, die voor plat gehouden wordt en dus niet op gelijken rang gesteld met een Prakrit, d. i. eene of andere uit het Oudindisch voortgekomen ontwikkelde landstaal. Het toppunt van ongehoorlijheid is de theorie dat de Sthaviravins, waarmee de drie kloostersecten op Ceylon bedoeld zijn, zich van den Pali-tongval, die nog lager staat dan Apabhranca, bedienen. Barblijkelijk heeft de beoefening der toverkunst den leermeester Winitadeva niet bevrijd van grenzenloos onwetendheid. Dergelijke beuzelarijen hebben geen ander nut dan dat ze ons in staat stellen de onkunde der latere Buddhistische schrijvers te peilen. Het zou noghtans voorbarig zijn, te besluiten dat alle opgaven omtrent de onder­scheidsteekenen der secten al even onbruikbaar zijn. Wij zullen dus nagaan welke kenmerken verder aan de vier hoofdgroepen worden toegekend. De monnikspij der Sarvāstivādinse onderscheidde zich daardoor dat ze uit negen tot vijf en twintig lappen bestond; die der Mahāsaṅghika's vertoonde zeven tot drie en twintig lappen; die der Sammitīya’s vijf tot een en twintig; die der Sthavirā’s evenveel als die der Sammitīya’s. Dit laatste is onwaar, want de geestelijken op Ceilon dragen een pij van dertig lappen. Het overige is dus verdacht. Verder worden als teekenen opgegeven: de Nymphaea, de lotus, de edelsteen en boombladen voor de Sarvāstivādins; de mosselschelp voor de Mahāsaṅghika’s; het betelblad voor de Sammitīya’s; het rad voor de Sthavirā’s. Hier ontbreken zooveel bekende symbolen, o.a. de Swastika, dat wij aan de opgave niet de minste waarde kunnen toekennen. Zelfs in den vorm van de eigennamen zouden zich de secten onderscheiden hebben, en wel zóó dat de Sarvāstivādins namen kozen uitgaande op mati, eri, prabha, kirti en bhadra. De namen der Mahāsaṅghika’s gingen uit op mitra, māta, gupta en garbha; die der Sammitīya’s op dāsa en sena, en ook wel op cila, candra en guhya; die der Sthavirā's op deva, ākāra, varman, sena, jīva en bala. Wat hier van de eigennamen beweerd wordt, is in strijd met bekende feiten. Bijv. geen der drie Wasumitra's welke in de kerkgeschiedenis voorkomen behoorde tot de Grootkerkelijken. Cilabhadra, de Rector van Nalanda, was een Mahayânist; Devacarman, de schrijver van een verhandeling over Abhidharma, was een Sammitiya; het woord garman, dat anders meermalen in namen van Buddhistische geestelijken voorkomt, is geheel en al vergeten. De geleerde Dharmapala, een beroemde naam in de kerkgeschiedenis, was een Mahayânist. Wat de Sthavirases van Ceilon betreft, vindt men onder hen een grote verscheidenheid van namen; de meesten gaan uit op dewa, âkâra, enz. Dat de uitgang de wa niets kenmerkends heeft, bewijst de naam van Vinithadeva zelf, aan wiens lijst, in de tabel gegeven, wordt toegeschreven. Doch genoeg, en meer dan dat, is te tonen dat het gehele stelsel naar niets lijkt en in geen enkel opzicht enig vertrouwen verdient. Het schijnt zóó ontstaan te zijn, dat men enkele beroemde namen van personen wier sekte bekend was bijeengenomen en het toevallige tot regel verheven heeft. Bijv. de theoretische stamvader der Sarvastivâdins draagt den naam van Râhula of Râhula-Bhadra; dus werd bhadra als kenmerkend voor de secte aangenomen, hoewel de Grote brahmaan Rââhula-Bhadra, hij, zij een fictie of niet, als Mahayânist voorgesteld wordt. De bekende Gunaprabha was toevalligerwijs ook een Sarvâstivâdin; zoo kon pra bha onder de kenmerkende uitgangen worden opgenomen. Aangaande de getalssterkte der oude secten bezitten wij enige niet te versmaden gegevens, doch uit een tijd toen de Grâvaka’s reeds door de Mahâyânisten overvleugeld waren. Uit de cijfers welke in het Leven en de Gedenkschriften van Hiuen Thsang opgeteekend staan volgt dat in het eigenlijke Hindustân, in geheel Westelijk en een deel van Oostelijk Indië de Sammitiya's verreweg de talrijksten waren. In Mâlawa waren er 20 duizend; in Walabhî 6 duizend; in Sindh 10 duizend; in het land van Benares 3 duizend; evenveel in Vaicâkhî; in Hiranyaparvata 4 duizend. Kortom de Sammitiya’s telden nagenoeg 60 duizend, terwijl de naastgenoegent lichten, de Sthavira’s, die vooral in Samatata, Kalinga, Dravidaland, Bharoch en Suratte vertegenwoordigd waren, nog niet het cijfer van 46 duizend bereikten. Van de Sarvâstivâdins worden niet meer dan 2 duizend in Hiranyaparvata en een honderdtal in Guzerate opgegeven, hoewel zij buiten Indië nog talrijker waren; zoo waren er bijvoorbeeld in Kashgar 10 duizend; in Kuche 5 duizend; in Oki-ni 2 duizend. Volstrekt onbeduidend waren de Mahasiddhas, Kâsyapiya's, Dharmagupta’s en Mahâsanghika’s, alle te Udyâna. Eenige tientallen van de laatsten leefden er in een deel van Tocharistan. Lokottaravâdins worden door Hiuen Thsang in Indië niet vermeld; enige duizenden hunner waren er echter in Bamian. Op verschillende plaatsen wordt in het algemeen opgegeven tot welke der twee partijen de geestelijken behoren, zonder nadere aanduiding der bijzondere sectie. Zelfs indien men al de Hinayânisten, wier sectie onbepaald gelaten wordt, tegenover de Sammitiya's in de schaal legt, behouden deze laatsten nog het overwicht. De opgaven van de Chinese pelgrim zijn uit den aard der zaak onvolledig, zelfs voor de zevende eeuw. Ter beoordeeling van vroegere toestanden leveren ze in 't geheel niets. Wat er van Fahian voor den staat der secten te leeren valt, is bij andere gelegenheden medegedeeld. Voy. des Pélag. B. II, 220. DE SECTEN. De opschriften, beeldhouwwerken en teekeningen in de rotstempels en andere heiligdommen bevatten enige bruikbare gegevens, wier waarde eerst dan ten volle zal kunnen geschat worden wanneer men stelselmatig zal onderzoeken welke secte tekenen ze vertonen. De heiligdommen van Karli, Nasik en Amravati behoorden, zooals wij gezien hebben, aan een of andere afdeeling der Mahasangha's. Aan welke secte of secten de kloosters en tempels te Ajanta oorspronkelijk behoorden, is niet bekend; in latere tijden heersten er de Mahayanisten, hetgeen men moet opmaken uit de afbeeldingen van den Bodhisattva Padmapani, of Avalokitesvara, en van Maitrughoshha. Van de Stupa te Bharhut durven we niets met zekerheid zeggen. De formule 'sucidânain, zuivere gift, gift uit een rein hart', welke onder de daar ontdekte opschriften meermalen voorkomt, keert ook terug te Amravati, maar zolang het niet van elders gebleken is dat deze formule aan zekere secten bijzonder eigen is, mag men er geen gevolgtrekkingen aan vastknoopen. De heiligdommen te Sanchi waren onder de hoede van de Sammitiya's, de enige secte welke in die streek vermeld wordt. Ook te Grawasti waren er in de zevende eeuw slechts Sammitiya's en wel in zeer kleinen getale. Daar reeds ten tijde van Fa Hian de ware religie er schier verdwenen was, zou het mogelijk zijn dat er weleer kloosters van verschillende secten bestaan hadden. Tot welke secte de monniken van Sanchi behoorden, is ten eenenmale onbekend; in het bovenvermelde opschrift uit den tijd der Gupta's wordt van de daar wonende broeders gesproken als van de Árya-Sangha, de Congregatie der Eerwaarden, of de eerwaarde Congregatie, zonder meer. Nu weten wij uit de kerkgeschiedenis dat Mahendra, de apostel van Ceilon, zijne luchtreis ondernam van uit het heiligdom, hetwelk zijn moeder bij Bhilsa gesticht had, en indien het vaststond dat de eerste geloofspredikers op het eiland uit het klooster van Bhilsa of Sanchi afkomstig waren, zou men recht hebben te onderstellen dat de monniken van het moederklooster Sthawira's waren. Onder de gegeven omstandigheden is het echter geraden zich niet aan vermoedens te wagen en de uitkomsten van nader onderzoek af te wachten. In werkzaamheid en ijver om het geloof voort te planten schijnen de twee hoofdafdeelingen, Sthawirawâdins en Mahâsânghika’s, met elkaar gelijk te hebben gestaan. Ook hebben beide zich verdienstelijk gemaakt ten opzichte der gewijde kunst, en de Mahâsânghika’s niet het minste, want de heiligdommen van Kârlî, Nâsik en Amrâwati doen voor de gewrochten der rechtgeloovigen niet onder, zoo zij die niet overtreffen. Het is niet meer dan billijk, aan alle secten, orthodoxe of niet, de eer te geven die hun toekomt, en zoo wij in de voorafgaande bladzijden niet daarin geslaagd zijn, dan is het niet ten gevolge van onwil, maar uit gebrek aan de noodige bescheiden. Bladwijzer van eigennamen en kunsttermen, A. Ábhâswara’s, 293. Abhaya (prins van Magadha), 123, vvg. — (koning van Ceilon), II, 136. — (Ámanda-Gâmani). II, 343. — (zie Dushta-Gâmani). (Megha- warna), II, 374, 376. — (Watta- Gâmani), II, 336, vgg. AÁbhayagiri, II, 54. 219. 337, vgg. 375. 378, vgg. Abhayagirianen (secte op "a ‚ I, 379, vg. 443. Abhaya-Râja, II, 425. Ábhibhû, 265. Abhidharma, 283. 332, vgg. II, 243. 269. 282, vg. — de 7 verhandelingen 284, 364. Abhidharma-Kosha, II, 414. Abhidharma-Pitaka, 74. 283. II, 149. 243. 335. 341. — niet erkend door de Sauträntika’s, 363. 395. — gods- dienstig vereerd, 404. Abhidharma-Vibhâshâ, II, 361. 364, adhijnâ, 297. ácârya of karmâcârya, II, 57. Acirawati; zie Ajirawatî. Acoka (Dharma-Acoka), 215. 249, vgg. 264. 270. 445. II, 43, vg. 152, — 227 vg. 264, vg. 280, vgg. — geschiedenis zijner regering, 296, vgg. Açokahof (klooster), II, 280, vgg. 305. 336. aşubha, 369. Aşwaghosha, II, 374, vg. 4014. Aşwajit (een der Vijven), 57. 84. 92.176. Aşwayuja of Âşwina (maand), 96. II, 44. 210. e. e. Aşwins (de), 103, 254. Acyuta (koopman), 110. —. (asceet), 310. 317. Acyuta’s (de), 294. Adamspiek, 270. II, 182. Adbhuta-dharma (Abbhuta-dhamma), II, 343. 370. Addhayoga, II, 42. 50. 147. adhikaranagamatha, II, 14; vgl. 110. adhyâtmika, 352. Adhoganga, II, 251. Ádibuddha, 274, vg. 286. II, 139, vg. 424. Àgama’s (de vier), II, 370. Aggâlawa, 165. Agnibrahman, II, 305. Agnika’s, II, 14. 26. Agnishwâtta’s (de), 294. Ägrabodhi, II, 384. ahinsâ, 15. Titels van geraadpleegde werken en namen van aangehaalde schrijvers zijn in de lijst niet opgenomen. Naar de aanteekeningen wordt slechts bij uitzondering verwezen. - II BLADWIJZER. Aiçwarika’s (de), 274; hun stelsel, II, 423. Ajanta, II, 44. 177, vg. 356. 455. Ajâtacatru, 128. 135. 178, vgg. 230. II, 157, vg. 182. 228, vgg. Ajirawatî, 115. Ajita (een monnik), II, 257. Ajita Kegakambala (Kesakambalî), 143. Beëindiging van de tekst ### Ajata of Ajiva, 14. 82. 113. 229. II, 6. 37. 44. 310. Akshobhya (Dhyani-Buddha), 323. II, 172, vg. Akalamanda, 224. Alarka; zie Arjala. Alavaka, 165, vgg. Alavi; zie Atavi. Alaya, II, 392. Allakappa, 231. Amanda-Gamani; zie Abhaya. Amaro, 446, vg. 450. Ämara-Malla, II, 425. Ambapali of Ambapali; zie Amrapali. Amitābha (Dhyani-Buddha), of Amitāyu, 323. II, 172, vgg. Amittapāna, 309, vg. 317. Amoghasiddha (Dhyani-Buddha), 117. 323. II, 172, vg. Amrapali of Amrapali, 123, vg. 135. 209, vgg. Amravati, IL, 155. 356. 429, 449, 455, Amaravati, 203. II, 235. Amrita, 243. 245. Amritodana, 37. 73. 117, vg. 243. 245. Anāgāmin, 103. 106. 149. 297. 320. — gekenschetst, 384. Ānanda, 25. 73. 117, vgg. 133, vg. 140, vgg. 157. 163. 172. 204, vgg. 265. 327. II, 118, vg. — zijn rol bij ’t 4de concilie, 233, vgg. — plaats in de leeraarreeks, 269. Anangalekhā, II, 433. Anantanaya (gedeelte dharma-P.), 74. Anantanemi, 25. Anāthapindada; zie volgende. Anāthapindika, 106, veg. 145. 175, vg. 215. II, 44. e. e. Anawama (rivier), 50. Anawamadarcin (een Buddha), 320. Anawatapta (meer), 21. 79. 147. 152. II, 298. — (een Nāga), II, 188. Ancuwarman, II, 433, vg. Andhakavinda, 115. Andhra-land, II, 433. Vgl. Dhānakataka. Anga (onderdeel der H. Schrift), II, 343. 365, vgg. Anga-land, 97. 175. Angulimāla, 172, vg. Angulimāli-Sūtra, II, 409. Animisha (-heiligdom), 74. Aniruddha; zie Anuruddha. Anulā, II, 327, vg. 330. Anūpa (prins), II, 301. Anupama, 323. Anupama, 53, n. Anupiya of Anupya, 53. 117. 119, vg. 178. Anurādhapura, II, 54. 153. 182. 327. 331, vgg. — kerkvergadering te A. 386. Anuruddha (Aniruddha), 52. 117, vgg. 159. 162. 176. 227, vgg. 317. II, 239. vg. e. e. Anuruddha (koning van Magadha), II, 228, vg. Aparādaṃsa of Āwādaṃsa, II, 342, 368, e. e. Aparā-Cāila’s (secte), II, 394. Zie ook Aanh., en: vgl. Āvara-cāila. van °t Abhi- BLADWIJZER. II Aparā-Rājagirika's (secte), II, 442. Aparinirmita-Vaṛāntins (de), 294. appamānā, 369. Aprāmanāpha’s (de), 293 Aprāmanāśubha’s (de), 1 Ārāla Kālaṃ (Kālapa), 55, vg. 80. 219. 244, vg. Āraṇemi, 147. Arati (dochter des Duivels), 76. 78. Āravaḷa, II, 273, vg. Arbuda (hel), 298. Āṛdra (gesternte), 241, vg. Argalapura, II, 252. Arhat, passim; rang in ’t wereldstelsel, 294 ; kenmerkende eigenschappen, 296, vgg. — is een heilige van den hoogsten graad, 320; 384; — twee soorten, 388. Anushtā, II, 329. 331. 334. Arthadarjini (een Buddha), 320. Āruyavacara, 294, 351. ārya, 13, 296. e e. — titel van heiligen van hoogeren of lageren graad, 385, vgg. Ārya-Dewa; zie Dewa. Asandhimittṛā, II, 346. Āśanga, II, 413, vgg. Āśajjīya-sattvas (de), 293. Asankhya (een), 330. Asela, II, 268, n. 276. 334. Aṣādha (gesternte); Uttara-Ā. 49. Āṣādha (maand), 20. 22. 81. 84. II, 40. 209. 295. e. e. ashtasīla, 425. Asita; zie Deva. Assaji = Acvajit. Asura’s; rang in ’t wereldstelsel, 295. Atapa’s (de), 293. Ātavī, 164, vg. atikrāntabhāvaniya, 386. ātman, 4, vgg. 337. 352. Attha-kathā, II, 336. 339. 382, Āvalokiteśvara (Bodhisattva), 324, vgg. 381. 400. 416. II, 174, vg. 404. 455. e e Vgl. Padmapāṇi. Āvaṭaka’s (secte), II, 449. Āvanti, II, 251. Āvara-cāila, II, 155. Āvaṭānsaka (titel), II, 409. avatāra, 19. 71. 91. 101. 234. 275. e.e. āvānika-dharma’s (de achttien), 272. Avīci (hel), 298. 303. Aṣra’s (de), 293. Bhabru, II, 260. Bāgh, II, 178. Bahugrūta’s of Bahugrūtiya's (secte); zie Aanh. Bahupuṛa (-heiligdom), 212. Bailwa (-dorp), 211, vg. Balāditya of Bāḷāditya, II, 431. Bāḷakalonakāra, 159. Bambu-bosch (het), 120. 122, 136, 143. 168, vgg. 180. 197. 214. e. e Vgl. Wenuwana. Bamian (stad), II, 166. 200. 224. e. e Bāna, II, 432. Baniaan (een Arhat), II, 304. Bantaangrot, II, 239. Baniaanhof (te Kapilawastu), 162. Barabar, II, 43. 192. Belvedere-zaal of hal, 135, veeg. 214, II, 246, veeg. Vgl. Kutagala-cala, Benares, 85. 97. 130 e. e. — is eene der 6 voorname steden, 224. Berar, II, 400. Bhadanta (titel), II, 402; vgl. 445. Bhaddiya; zie Bhadrika. Bhadra (een leek), 208. — (een koning), 243. — (een monnik), II, 294, vgl. Bhadrâgw's (de), 290. Bhadrakalpa, 19. 246. 253. 334, Bhadrapada (maand), II, 295, IV BLADWIJZER. Bhadrasâla, II, 325. Bhadrasena, II, 230. Bhadrawargiëya's (de), 86. Bhadrawatikâ, 131, vgl. Bhadrayânika's of Bhadrâyanîya’s (secte); zie Aanh. Bhadrika (een Cakya), 52. 118, vgl. — (een der Vijven), 57. 84, Bhagavat (titel), 235. Bhâgirathi, 449. Bhallika, 75. 79, vgl. II, 127. 215, Bhândagrâma, 214. Bhanduka, II, 325, Bharadwâja (een der Zeven Wijzen), 245. Bhâradwâja; zie Pindola-Bh. — (een brahmaan), 161. — (een zoon van Karnika), 243, vgl. Bhâratawarsha, 290. Bharga's (land der), 156. Bharhut, 107. 247. 256. 321, vgl. II, 127. 148. 157, vgl. 179, vgg. 190. 357. Bhata, 2416. bhautika, 352. bhâwanâ, 369. Bhâwawiweka of Bhawya, II, 414. 416, Bhesakalawana, 156. bhikshu, II, 5. 13. 68. 124. dranyaka-bh., II, 18. Bhilsa, II, 357. 455. Vgl. Sanchi. Bhoga-grâma en -nagara, 214. 216. Bhoja, 28. Bhrgu, 4118. 158. Bihar, II, 43. Bimbisâra, 25. 53, vgg. 83. 88, vgg. 123. 128, vgg. 145. 169. 182. 191, vg. II, 7. 21, vgg. 158. 230. Bindusâra, II, 228. 297. 300. bodhapakshika; zie bodhi. Bodhi (boom), 25, vgl. 75. II, 48. 182. 316. e e — overplanting naar Ceilon 334. — (wijsheid), I, 276. 304, Bodhimanda (de), II, 180. bodhipakshika-eigenschappen (de 37), 301, vgg. 412. 414. Bodhisattva, 19, vgg. e. e. — karakter en eigenaardigheden van een B., 299, vgg. — (eerstitel van geestelijke- lijken), II, 364. 396. e. e. Bodhisattva’s (zonen van Dhyāni-Buddha), 324. Bodhisattva-wandel, 319. bodhyāṅga's (de zeven), 302. 415. Vgl. sambodhyāṅga. Boom (figuur), II, 194, vgg. brahma (het), 7. 13. 336. Brahma (de god), 64. 67. 80. 227, 281. 292. II, 151. 162, vgg. ee Brahma's (de); hun rang in ’t wereldstelsel, 294. brahmacārin, II, 2, vgg. 20. 27. Brahmadatta, 25. Brahma-hemel, 291. 294, 377. Brahma-pāriṣadya’s (de) Brahma-purohita’s 292. 377. brahma-vihāra, 310. 393. Brāhadratha, II, 347. 349. Brhaspati, 118. 245. 279. 327. II, 270. e. e. Brhatphala’s (de); zie Vehapphala’s. Buddha, passim. — Zijn legende; zie inhoudsopgave. — uiterlijke kenmerken, 266, vgg. — geestelijke eigenschappen, 270, vgg. — geschiedenis van zijn tanden, II, 129, vgg. Buddha’s (de); hun rang in ’t wereldstelsel, 294. — de 24 Buddha’s, 19. 320; hun boomen, 321. — de 7 laatste of Mānuśi-Buddha’s, 324, vgg. II, 139. Buddhadāsa, II, 384. 444. Buddhadewa, II, 403. Buddhaghosha, II, 340. 382. e. e. Buddhagupta, II, 434, BLADWIJZER, v Buddhamitra, II, 436. buddhāntaram, 64, n. Buddhapālita, II, 401. 414. 446. Buddha-Wansa (geschrift), II, 342. Buli’s (de), 234. C. Cāṅka, II, 432, vg. gaikṣya (-voorschriften), II, 74. — behandeld, 105, vgg. Vgl. śekhīya. Caitika’s (secte), II, 429. Zie ook Aanh. Caitra (maand), II, 209. caitta, 352. caitya; betekenis II, 439, vgg. Caka’s (de), 247. Vgl. Saken. Caka-jaartelling, II, 359. Cäkala, II, 350. 352. Vgl. Sāgala. Çākī (eene brahmanin), 55. Cakra == Indra, 53. Cakrāditya, II, 481. Cakrawārṭṭi, 22. 477. 247. — Zijn kenmerken, 267. Cākyas; geslachtsnaam van den Buddha, 247. 274, Çākyas (de), 20. 30. 32. 34, vgg. 56. e e. — hun privilege, II, 26. Cākyācri, II, 436. Cākyamuni, 247. 275. 319. II, 145. 180. — een schijngestalte, 393. Cākyasinha, 247. Cālika, II, 347. 349. Cāliya (?), 162. 470. Camasa, II, 302. çamatha, 388, vg. Campa, 122, 195, II, 300. — is een der 6 voorname steden, I, 224. Cânawâsa, Cânawâsika of Cânawâsin, 216. II, 138. 200. 246. 251, vgg. 265. 270. Vgl. Sambhûta. Cankhika, II, 301. Candawajji, II, 266, vg. 278. Candra (een Alf), 104. — C. of Can- dra Gomin (een geleerde), II, 414. 446. Candragupta (de Maurya), II, 228. 266. 279. 297. — (de Gupta), II, 430. Cankara, II, 418, vg. 435. Cankarapati, II, 428, vg. Cankuna, II, 437. Câpâla (-heiligdom), 212, vg. Cara of Câru, 242, vg. Caraka's, II, 4. Carävänti (klooster), II, 272. Câriputra, 92. 103. 405. 152. 176. 180, vgg. 204. 215. 317. II, 137. 208. 283. 364. e. e. gartra's, II, 129. gârtrika (-reliken), II, 125. Cariya-Pitaka, II, 342. Cârumat, 243. 'Câröwa's, 278. Vgl. Lokâyata's. Catânika, 25. Cedi (-land), 304. 310. Cetiya, 242. — berg op Ceylon, II, 329. 333. 383. Chanda of Chandaka, 25, 38, vgg. 47, veg. 57. 137. Channa, zie Chanda. — (een monnik), II, 118, vg. Cicunâga, II, 228, vgg. Cikhandin, 79. Cikhin (al. Brahma), 293. — een Bud- dha, 110. 265. 320, vgg. gikshâpada's (de tien), 424. Cilabhadra, II, 55. 414. 416. Cilâditya, II, 45. 134. 224, vgg. 431, vgg. Vgl. Harsha. Cilâkala, II, 384. Ciilâ, 155, vg. 317. Cingapä-bosch, 214. 216. Citawana; zie Kouden Bosch. Citragupta, II, 335. citta, 351, vg. VI BLADWIJZER. Ciwa, II, 292, vg. e. e ciwara en tri- ciwara, II, 35. Cobhita (een Buddha), 320, vg. Cola (land en volk), II, 433. gramana, II, 1. 13, vg. 20. 304. grâmanera, II, 3. 24. 27. çráwaka, 390. Crâwaka's (al. Hinayânisten), II, 392, vgg. 404. Crâwana (maand), 96. II, 41, 209. e. e. Crâwastî, 18. 25. 106, veg. 122. 142, e. e. — Het mirakel van Ç., 145, vgg. 172, vgg. 455. — is eene der 6 voorname steden, 224. Crenika (of Crenya) == Seniya, 123. 1353. Crimati (Jivaka's zuster), 168. — als godin, 256; vgl. Sirimâ. Crinagara, II, 433. Ciriparwata, II, 401. Crisaraha, II, 399. Criwatsa (figuur), 269. II, 192, n. Crona-kotiwinga, 176. II, 138. Cruta-wincatikoti; verbastering van ’t vorige, II, 138. Çubha (koning van Ceilon), II, 344, vg. Gubha (-klooster), II, 344. Gubhakrtsna’s of Subhakinna’s (de), 293. Guddhâ, 245. Cuddhaniwâsa's (de), 294. Cuddhodana, 20. 25, ven 58. 95, vgg. 117, vg. 137, ven, 243. 245. 317. e. e. Cukla, 245. Cuklodana, 4417, vg. 243. 245. Çukrodana, 243. Culla-Wagga; boek van den canon, II, 363. Cunda (de smid), 217, vgg. — (een geestelijke), II, 240. Çunga (-dynastie), II, 347, vgg. Cor, II, 372. D. Dacabala; eigenschap der Buddha’s, 274. II, 359. Daçabhūmiçwara (boek), II, 406. 408. dagagīla (de Tien Geboden), 424. II, 27. Dacaratha (de Maurya), II, 43. 347. Dagoba (beschrijving van enkele), II, 176. Vgl. dhâtugarbha. Dākshāyani, II, 440. Dambal, II, 435. Dambulu, II, 148. Dandapāni (een Cākyā), 35, vgg. Dantapura, II, 429. Dāsaka, II, 266, vg. Dēva of Area Dēva, II, 374. 374, vg. 401, vg. Dēva’s (de 33), 291; hun rang in ’t wereldstelsel, 294, Dēvacārman, II, 453. Dēvadatta, 37. 117, vgg. 138. 178, vgg. 257. II, 59. 64. Dēvahrāda, 23. 25. 137. Dēvala, bijgenaamd Asita of Kāla, 25. 27. 58. II, 188. Dēvānāmpriya (een bijnaam), 256. II, 296. 308. 347. Dēvānāmpriya-Tiśya, 325, vgg. dhamma; zie dharma. Dhammapada (boek van den canon), II, 342. Dhanakataka, II, 433. 443. Dhanakumbha, 4141. Dhanakumbha (pottebakkerszoon), II, 234. — een prins, 301. Dhāraṇī's, 398, vgg. II, 392. 440. Dharma, 11, en voorts passim; betekenissen van "woord", 280; is een van de Drie Kleinooden, 284, vgg. — betekenis van den term in de edicten van Piyadassi, II, 309. II, 51. 436. BLADWIJZER. KU dharmacakra of rad van den dharma, 84; afbeelding er van, II, 190. Dharmadatta (een Buddha), 320. Dharmaguptaka’s (secte), II, 398. 444. Dharmakaya, 278. 325. II, 396. Dharmakirti, II, 418, vgg. 435. dharmalokamukha’s (de honderd-acht), 405, vgg. Dharmapâla; zie Mahâ-Dharmapâla. — een geleerde, II, 414, vgg.. Dharmarakshita, II, 287, vg. — de Griek, II, 287, vg. — een berg, II, 382. Dharmarâja, 275, 281. 283. Dharmarucika's (de), II, 337. 375. 383. 443. Dharmasenâpati, 92. Dharmatrâta, II, 403. Dharma-Uttarika’s of -Uttariya's (secte); zie Aanh. Dharma-Viwardhana, II, 317. Dhârmika, II, 372. dhâtugarbha; betekenis, II, 144, vg. Dhâtusena, II, 383. Dhautodana, 243. Dhitika, 215. II, 263. 270. 272. dhutânga of dhûtánga, II, 14, vgg. 27. 270. dhyâna, 292. 375, vgg. 394. — in de cosmologie, 292. Dhyâni-Buddha’s (de), 274. 323. II, 139, vg. 172, vgg. Dhwaja, 28. Diddâ, II, 437, vg. Digambara’s, 14. 94. Vgl. Naaktloopers. Dignâga, II, 414, vg. 418. Dipâlî of Diwâlî (feest), II, 2410. Dipankara (een Buddha), 102. 320, vg. Dirgha-Sumanas, II, 334, Dolfijnberg (de), 156. Drawida (-land), II, 433. Drona (een brahmaan), 231. Dronâ, 245. Dronodana, 117. 245. Durdharsha- en D. Kâla; zie Agwaghosha. Durgâ, II, 402, 410. e. e. Durlabha-wardhana, II, 433. Dushta-Gâmani (G. de Slechte), II, 136. 149. 153. 289. 334, vgg. E. Ekavyâvahârika’s (secte); zie Aanh. Elâpatra, II, 188. Elâra, II, 334. F. Fa-Hian, 325. II, 149. e. e — zijn verblijf op Ceilon, 384; zijn bevingingen in Indië, 404, vgg. G. Gaggarâ (vijver), 122. Gambhiracîla, II, 302. Gandaka, 149, vg. Ganda-Vyûha (boek), II, 407. Gandhamâdana, 121. 150. Gândhâra (land), 231. II, 129. 131. 150. 199. 371. 418. e. e. Gandharwa’s; hun rang in ’t wereld- stelsel, 294, Ganeca, II, 400. 428. Gardabha, 166. Garga-vijver, 122. Garuda’s; hun rang in °t wereldstelsel, 295. Gâthâ (een anga der H. Schrift), II, 343. 367. Gauda, II, 435. Gautama (een wetgever), II, 40. — De Buddha zoo genoemd, 19. 55. 57, veg. 82, vg. 112. 146. 148. 192, vgg. e. e. — Oorsprong en beteekenis van het woord, 245. NU! Gautama-dwâra, en -tirtha, 207. Gautamì (de matrone), 30. 32. 52. 140, vgg. 194. II, 237. — (de Smalle), I, 42. Gawâmpati, 85, vg. II, 238. Gayâ, 57. 63. 82. II, 171. ee — voorname bedevaartsplaats, 185. Gayaciras of Gayàçirsha(berg), 87. 188. 240, vg. Geitenhoeders baniaan (de), 74, vgg. 213. Geya of Geyya (een anga der H. Schrift), II, 343. 366. 412. Ghatìkâra, 51. 62. Ghoshaka of Goshaka, II, 403. Ghoshawata- of Ghoshita-hof, 157. 178. Gierentop(berg), 184. 194. 201. 215. II, 6. 49. 407. Vgl. Grdhrakûta. Ginjaka, II, 306. Girika, II, 306. Girimekhala, 66. 69, vg. Giriwraja, II, 267. Gocâliputra Maskarin, 143. Godâna (werelddeel), 289. Godhî, 37. 118. Gokulika's (secte); zie Aanh. Gopâ, 35, vgg. 52. 73. Gopâla (legende van), II, 201, vg. Gosâla Makkhali; zie Gocâliputra. Gotama, 245, vg. Gotrabhû, 387, vg. Grdhrakûta; zie Gierentop. Grooten Bosch (klooster te), 135. 137, vgg. 213. II, 259. Vgl. Mahâwana. Grootmunster; zie Mahâ-wihâra. Guhaciwa, II, 129, vg. gunadhara, 45. Gunamati, II, 444. 416. Gunaprabha, II, 444, vg. Guptà, 43. 198. Gupta's (stamhuis der), II, 430. Gymnosophisten, 113. 143. BLAD WIJZER, H. Haarbosvang (heiligdom), 51. Hahawa (hel), 298. Haimawata’s (secte); zie Aanh. Hanenhof, 194. II, 3241. 350. Vgl. Kukkutârâma. Hanenpoot-berg, II, 244. Vgl. Kukku- tapâda. Harsha; zie Cîlâditya. — H. of Co, Harsha, koning van Kashmir, II, 437, vg. Hematäla, II, 132. Hellen (soorten en namen van), 298. Hertenpark, bij Benares, 60. 81. 241. II, 55. 166. — bij Bhesakalaavana, I, 156. Hidda, IF, 134. Hinayana, II, 222, vgg. — gekend, 391. 395, vgg. Hiranyaparvata, II, 454. Hiranyavati, 214, 216, vg. 221. Hiuen Tsang, 248, vg. 325. e. e. — zijn zegepraal te Kanauj, II, 222, vgg. 432; staat der religie tijdens zijn verblijf in Indië, 417, vgg. 433. Holi of Holaka (feest), II, 212. Huhawa (hel), 298. Hulunta, 215. II, 275. Hushkapura, II, 437. Huvishka, II, 426. Icwara = Ciwa, II, 290. Iddhiya of Ittiya, II, 325. Ikshvaku, 243. — mukha, 245. Indra, 41. 51. 53. 61. 67. 79. 227, 309. 314, vgg. II, 137. 155. e e Vgl. Cakra. — Indragupta, II, 335. Itiwritta, Itiwuttaka of Ityukta, H, 342, vg. 368, vg. BLADWIJZER. IX J. Jaina’s (gezind), 14. 94. 114. 113. 143. 428. e. e. — op Ceilon, II, 339. 427. Jalandhara, II, 350. 360. Jalin, 304, vgg. Jambudvipa, 20. 231. 243. 264. 289, vg. e. e. Janapada-kalyani, 404. 120. ; Jana-wasabha of -vrishabha, 192. Jeta (prins), 107. Jetavana (bij Gaya), 107, vgg. 146, vgg. 160. 162. 166, vgg. 197, II, 248 e. e. — (klooster op Ceilon), II, 155. 375. 879, vg. 384. _ Jetasien of Jetasini's (secte op Ceilon), II, 379. 443. 448, vg. Jina, 82. 217. Jinarshabha, 196, n. Vgl. Janawasabha. Jivaka, 122, vgg. 168. 193. 195. II, 21, vg. 235. Jnanashruti, II, 436. Jnâtputra, 143. Vgl. Nâtaputta. Jyoti, 309, vgg. 317. Jyeshtha (maand), II, 295. K. Kaçyapa (een der 7 Wijzen), 245. Kaśyapa of Kaśyapa (een der 7 Buddha’s), 51. 102. 110. 243. 320, vgg. II, 137. 174. 179. 187. 200. 330. — Daśabala-K., 193. Vgl. Vāśpa. — K. van Uruvilvā, 86. 88, vg. II, 14. — K. van Gaya, 86. II, 14. — K. van de rivier (Nadi-K.) 86. II, 14. — K. de Groote, 94. 105. 121. 176. 215. 229, vg. II, 138. 189; als voorzitter van het 15 concilie, 232, vgg. 262; als stamvader van secten, 449. — K. de jongere, II, 237. — K. koning van Ceylon, II, 383. — K., een geestelijke van Ceylon, II, 386. — Pūrana-K. 94. 143, vgg. 192. 225. II, 272. 353. Kaśyapiya's of Kaśyapika's (secte), II, 15. 398. Zie ook Aanh. Kadphises, II, 4193. Kailāsa, II, 428. e. e. Kākāndaka, II, 247. Kakuda (een leek), 208. — K. Kātyāyana, 143. Kakudha Koliyaputra, 177, vg. Kakusanda (al. Krakucchanda), 320, vgg. II, 180. 200. 330. Kakustha, 219, vg. Kāla, broeder van Prasenajit, 148, vgg. — K. of Kālika, vorst der onderwereld, 64. 66, vg. II, 299. Kāla-Acoka, II, 228, vgg. 259, vg. 264, vg. | Kāla-Sumanas, II, 334. Kāla-Udayin (Kālodāyin); zie Udayin. Kalandaka-nivāpa of -niwas, 120. Kālaśūtra (hel), 298. Kālika, opvolger van Dhitika, 245. Kalinga, 2341. 305. II, 129. 192. 314, vg. 388. 433. e. e. Kālinga (een leek), 208. Kali-yuga, 246. 253. kalpa (tijdperk), 329, vgg. Kalyāṇa, 242, vg. Kāma-vācā, 290, vg. 351. Kāpiḥci, II, 414, vg. 439. Kandy, II, 131. Kanijaṇu of Kanirāju Tishya, II, 344. Kanakamuni; zie Konāgamana. | Kanauj, II, 128. 132. 134. 1741. 224. 432. e. e. Kaniṣka, II, 150. 152. 165. 273. 351, vgg. 358, vgg. 391. 426. — Concilie onder hem, 360, vgg. Kantaka, Kanthaka of Kanthaka (rose), 25. 44, 47. 30 X BLADWIJZER. Kāpālika’s of Kapālaḍhya’s, II, 49. 