J. V. Vondels Poëzy Of Verscheide Gedichten
Dit leert de menfchen hoe zy op de weerelt komen, En houden, opden voet der oudren, eenen toon. Hier kuft men dat het klapt: hier isde fchaduw fchoon. MDCLVIII. TER BRUILOFT VAN DEN HEER CORNELIS BAKKER, RAET, EN SCHEPEN, EN MEJOFFER KATHARINA RAYE, VIVITE FELICES. 1 BRUILOFTSGALM. Ie noit proefde wat cen vrouwe, \ V En haer vrientſchap waerdig is, Noit den mont van zijn getrouwe | Kufte, fufc in duifternis, Van een’ dikken damp betogen ; Als een blinde, zonder zon; Zonder in het licht der oogen , _d’Aengenaeme minnebron, Zich te ſpieglen, zoet tegrieven. Wat’s een leven zonder licht ? Wat ’sgedeeltheit van gelieven? ` Wat querft zoeter dan de fchicht Van de fuikerzoete minne, ’s Weerelts groote Koninginne? Qqq4 1. WE-. om BRUILOFTDICHTEN. © n WEDERGAEM. .BAKEER zoude udstontvowwen , _ Die) verfteeken van dien ſchat, - Weet van:trouwen, en onttrou wen , Droef alleen en eenzaem zat Vol zwaermoedige gedachten. Och, wat mift zijn hart al trooft , Wart al vriendelijke nachten , PDeaer het niet dan zuchtjes looft ! Hy opfchietende uit zijn droomen Grijpt de {chaduw van zijn ga; Ofze hem te hulp wau komen, = Uit medoogen, en gena: Maer zy glipt hem door zijnearmen, Zy gaet glippen: hy blijft kermen, 2 BRUILOFTSGALM. _ Venus quam hier op van verre - Hem uit gunft verbeelden dat Hy noch eene flonkerftarre Aen haer’ dérden hemel had. Zy vermaent hem op te wacken. Niet te ſmilten van verdriet, Liever in haer vier te blaeken: En hy hoort cen vrolijk liet Trooftlijk fpellen in zijndroomen- Dat hy haeft ontmoeten zou Een, die hem wil wiltekomen, Als voorheen zijneeerfte trouw, Voor het breeken van die keten. Lief, naleedt, helpt leedt vergeeten· R | 2 WE- BRUILOFTDICHTEN, 675 2 WEDERGALM. | Op een voorfpel, zoo gezegent, Wort hy van’t gewenfchte goet , Hem befchoren, heufch bejegent , En gevoelt een’ nieuwen gloet ’ Hart ontvonken van die fchoone , Liefelijker dan de May, Aller maegden bloemeen kroone. Raet, wie was't? defchoone Ray, Schoon van aengeboreé zeden, | En vernuft, en wat een maegt, In haer levens lent getreden , Als cen’ geur en bloeffem draegt , Die eeneeedle vrucht beloven , d’Eer en’t puik van Aemftels hoven. 3 BRUILOFTSGALM. _Mogt ik hier een toon op zetten Hoe de Helt ten reie ging , . Toen hy, ander Venus wetten; Hoop van zijné R a y ontfing, ’k Zou mijn bruiloftsmaet vercieren Met de zeden van de Bruit, ». En haer vonken, en haer zwieren. ’k Zou twee fnaeren van mijn luit Opeen toon’ van liefde trekken : En men zouge mont aen mont. — Zien, alstortels, wrekkebekken, Uit cen’ ongeveinfden gront. Jammer waer ‘dien gloetseblatfen. ... Alde werelt hangtaen”tkuflen… . .. - Qqqq 2 3. WE. 676 BRUILOFTDICHTEN. 3 WEDERGALM. . Kuft dan dat wy’thooren klappen, _Ogelieven, eensvanaert. ` Lact de liefde noit verflappen. Kuffen is een weérkus waert. Luiktdusop, gelijk de lente, Na het doien vanhetys. — Wakker, zetu zelfs op rente. ’t Is een deun naer d'oude wijs, Op het outfte feeft gezongen, Uit een fimple onnozelheit, Van natuur hier toegedrongen , Daerze — —— Zoenen, wederzoentjes prachen. Ziet eens hoe de ſpeelnoots lachen. FAKKEL VAN D. JOAN BLAEU, EN GEERTRUIT VERMEUL. E wakkre Blaeuw floeg’savonts {pa Dae gulden heir des hemelspa , En monfterde alle ftralen , Die vaft ftaen, of verdwalen; Als Venus, dochter van Jupijn, Hem in een’ ongemaekten fchijn Verfcheen, en quam voor oogen, Daer hy ftont opgetogen. | Zy{prak: mijnallerwaerſte zoon s Die luft hebt inder Gaden troon = zt r (J BRUILOFTDICHTEN. En’t eeuwig durend leven Met uwen geeft te zweven ; Allang genoeg met ongemak Gedragen t aertfch en hemelfch pak, En Herkles nagetredenS : _ En Atlas wijde fchreden. Al lang genoeg tot ’s vaders trooſt Zij n’ zwakken ouderdom verpooft; els tijde om eens te hooren. Nacr ‘t geen u is befchoren. Ik wijs u nacr'de goude ftadts ` Daer is voor ueen eedle fchat , Een fchoone Maegt ten befte. Trek heen naer deze vefte. Gy zult'er vinden aen de Gouw De lieve lang beloofde trouw ; Enuinharekaeken | En heufch onthael vermacken. Of deiftze met bevreefden gang, Ik zalze met een’ minneprang Bedwingen tot mijn wetten , En’t harde hart verzetten. _ Zoo íprak de moeder van de min, En liet hem met ireen zin Terwijle z rijken Vechact a — kij rd Tijn boezem brande ftrax van hoop, Die hem den luft van ftarrenloop En’ fchrander hemelmeten Benam, en deed vergeten. O Blaeu; wat of u wedervaert ? Gy handelt paler, boog, noch kaert, Qaad 3 677 Noch 678 BRUILOFTDICHTEN. Noch Tychos wijze boeken: Gy gaet uw weérga zoeken: En Venus voorgang maekt het fpoor , En wijft u met haer ftarre voor, En opent Geertruits armen , Genegen tot ontfarmen. Geluk, oblijde — J In Hymens vrolijk heiligdom. Uw Bruit heeft u genezen. Laet zy uw fpiegel wezen. Nu ftaroog op geen ander licht Als dater ftraelt uit haer gezicht. Nu ftaroog op haer oogen , Die alle din vermoogen. Nu druk in’t kuffen even klock, Met mont op mont een minneboek Nudruk met inkt van weelden Een huis vol minnebeelden. TER BRUILOFT VAN DEN E. HEER AERNOUT HELLEMANS HOOFT, Ridder van St. Michiel , EN DE E JOFFROUW MARIA VAN DER HOUVE. Elden kan Natuur ontweinzen : Harenaert die noode liegt, Al vermomtzehaer gepeinzen , Schoonze loos een wijtbedriegt Sperwers, : teglen mis, —— Wolven, aar: ek F Leeu- BRUILOFT DICHTEN, 679 Leeuweneften voeden leeuwen. Wilt van witen tam van tam. Zoek by d'ouden.merk noch teeken Van dees waerheit, laap niet wijt. Blijfin Hollant, en dre-ftreken; Vanden onvervlogen tijt. Diegetuigtu, hoe eenjonge ARENT, wanden Muider borg, `- Door de min tot roof gedrongen , Uitvloog. Denkeens, in wat zorg ; Werelooze duiven vliegen, Als de vogel van Jupijn, Op zijn vleugels, vander wiege, Volgt.zijn Vaders ftreek en lijn. Hy doorfnuffelt alle landen, En bezocht uicheemfche lucht, Rijnftroom, boffchen en waranden. d' Alpes, koften zijne vlucht Niet beletten, met haer kruinen: Hy ziet zee noch bergen aen , Vlieten, wildernis, noch duinen: Po, noch Arno hout hem ftaen , Noch geen Tiber. Parthenope Zag hem drijven op zijn pluim: Maer hy keerde zonder hoope Door het hemelsblacuwe ruim , Naer de Loir en d’oude Seine, Van de Seine naer de Teems. Valt mijn Hollant dan te kleine Sprak hy, dat ik dus uitheemfch Eeuwig omdwael, doorde wolken ? Beter in mijn vaderlant Buit | ui 60 BRUILOFTDICHTEN. Buitgezocht, danvreemdevolken Tebefpieden. Aenden kant, ' Daer de Rhijnftroom loopt ten ende, Zag hy flux cen kuifche duif Zitten onder de bekenden , En bekoord door deze kuif , Vliegt hy tienwerfom die Houve, End'lijk valt hy uitde lucht, Grijpt d’onfchuldige, endedroeve , Die van dootfchrik kermt en zucht. Och waer vind ik een behoeder ? Helptme, ochhelptmenu, och, och, Helptme;, Zufters, Speelnoots, Broeder, Och de lucht isvolbedrogh. ` Maer geen AR E NT paftop’t kermen Vancen duive. Hy vliegt heen , En vertrooft haer, uit ontfermen ; Zijt geruft en wel te vreên „ | t Is onnoodig dat men fidder, Daer geen onheil wort verwac hr. Geef u over aen den Ridder, Als een vrucht van zijne jacht. Vrees geen Arentsklacu of pennen: Dees verfcheurt de duiven niet, Kunt gy flechts uw’ aert gewennen Naer zijn luft en Hoo F T-gebiedt , En uw moeders Hour vergeten ,- Alle uw droef heit is gefleten. BRUI- | BRUILOFTDICHTEN. 681 BRUILOFTZANG VOOR DEN HEER NIKO L AES PAN KRAS; EN JOFFER PETRONELLE DE WAERT. Olle trommel en trompet, _ Dee ons poorten open zet oor de wilde woefte dieren , En verflindende Arabieren , En’t afgrijflelijk Van Pit =, ar j Met zijn yfre halve manen, Oorzaek van Europes tranen ; _ Koprekeel en kallefs vel, Zwijgt, cn luiftert naer het fpel Van genoegelijke fluiten Zoeten zangk enéedle luiten By ’c gelukkig bruiloftsbedc ; Daer de Min zijn pijlen wet, Om dit lieve paer te wonden , _ Dat zoo minnelijk verbonden Naer denieuwe blyfchap hackt , Die den hemel zelf vermaekt , Waer hy ziet de. weerelt bouwen» - En door 'tendelooze trouwen t Elkens boeten al de fchâ, Van des oorlogs ongen4 ; = Groeiendein het fel bederven Der geſſachten en het ſterven Door’t gewapendegewelt In het ongenadig velt, J a Rrrr | Dat 62 BRUILOFTDICHTEN. Dat ons beter paft te fchuwen, En door ’t Godtgezegent huwen, - Door dien vatte minnekooap Te verzekren onze hoop - Van een’ hoop nakomelingen Die de dooten tijtbefpringen, _ Enonslevren, toteen’ trooſt, Onzer oudren eigen krooſt, Levendiger dan penfeelen Op de kunftigfte panneelen. PANKRASENZijnPETRONEL / Lachen vaft ; nu ik hun fpel Een, die voor mijn dog, komt zweven, Daer twee Grootmoersin herleven, En haer beider waerdigheit, Vrientfchap en goetaerdigheir, En de bloem van andre deugden, Die nootdruftygen verheugden. Nade dochter volgeeen zoon , Waerdig om des Aemftels kroon Als zijn Grootvaér te vercieren ;- Daerze, in ’t midden van twee dieren, . Klaer van gouten fteenen blaek. _ Milde Venus, helptme: maek. Mijn pedis endroom waerachtig. Is uw bruiloftsftrael zoo krachtig Als mijn wenfch, men twijfel.nict - Aen den nadruk van dit lier, Indenreyderbruiloftscongen Bruit en Brnigom toegezongen. OR . TER BRUILOFTDICHTEN. 683 TER BRUILOFT VAN DEN E. HEER J] © A N S- I . X, >. EN DE E JOFFER MARGARITE TULP. CONCORDES ANIME, | D Er kindren eer en dienſt, hunne ouderen bewezen, Van outs by heilig en onheilig wert geprezen, En met den titel van Godtvruchtigheit gekroont; Dewijl hy tegens Godt om hoogh zich dankbaer toont, Die d'ouders dient, eneert, als oirfprong van het leven En wezen, aen het kint door hen van Godt gegeven; Behalve’t geen de telgh van zijnen tamme deelt - Aenfapvan deugtentucht, de {pruiten ingebeelt , En levende ingeplant, als Goddelijke vonken, Van kintsbeen met de melk der moeder ingedronken. Wat zaet van leeringen men dikwils vruchtloos ftroy ; Dees hooftdeught zette in S 1 x van zijne wiegh haer ploy, En blonk in hem, eninzijneensgezinden broeder. - Wat eer wat dienftbaerheit oit kint zijn waerde moeder -Van harte opdraegen kon, alseen vereifchte fchulc, Diedrotgenzeop aen haer, uit {chijn niet, noch vergult Meteen geveinft gelaet, maer uitoprechtetrouwe. _ Wat was heteen vermaek, voor d'oude weduw vrouwe ‘Zich duste zien-gedient, door haer gehoorzaem bloet ! De dagen uitgerekt, en zónder tegen{poet Van wederfpannigheitde weduw lijke jaeren, In’ckeerenenin’tgaen, gelijk op twee pylaeren, Geftutte zien, een heil dat niet gevonden wort By tortels, troofteloos op haeren tak verdort: Rrrr 2 Maer 64 BRUILOFTDICHTEN. Maer Sıx was’ niet genoeg de Moeder in haer leven, ` Tevolgen; hy had luft haer graf deze eer te geven, Na dat de Doot zoo lang haer’ monten oogen look, En zy verdweenen was, gelijk een dampen rook Om hoog aen lucht verdwijnt. Hy overwoeg haer zorgen, In’t vallen vandendag, in’trijzen vanden morgen, - En hoeze in haeren tijde, bekommert voor den zoon , Uit duizent maegden een zoo zedig koos als {choon , Een zuivre TuL e, het puik van allerhande bloemen; Toen ’t oog, op deze viel, dic wy de Parle noemen, In Griekfích én out Latijn, en niet onduitfch noch vremt, Als met de bloem gepaert, haer’ eigen naem beftemt, Met uitgelezenheit van zedigheit en waerde , Die van det Moedren aert, van weérzy, niet veraerde, Zy hing geduurighlijk aen haer Vrouw Moeders zy; Gekentin’t zedig krooft, de befte fchildery ; Het zyzefpeelde of zong, op’t klinken van de ſnaeren, Waeropde geeft van Sıx ten hemel fcheen te vaeren, ` En met zijn moeders geeft te fpreeken van de Maegt, Die hem, op haeren racet en zijn gezicht, behaegt; Als eene aen wie hy hoopt zich zelven te verbinden , Om in dat lieve bloet zijn moeders ziel te vinden , Die hy verloren heeft; en zijn vrouw moeders naem In een’ herboren klank te wekken, zoo hy quaem Ontmoeten zijn gelukindeze MARGARITE. O, zucht hy menigmael, dat ’s hemels zegen vliete En vloeje op mijnen weních ; en ik den blijden dagh Beleef’, die Moeders wil geheel voltrekken magh, In mijnen trouring, lang decs Joffer toebefchoren , Gelijk mijn geeft getuigt. O waer die dagh geboren! De Liefde ontfteekt aldus des jongelings gemoedt, Gelijk de vlam cen torts. ald’aders, al zijn bloet Ver- BRUILOFTDICHTEN. 685 Veranderen invier, dat, krachtig van vermogen; Hem uicftraelt uit gebaer, enaengezicht, en oogen, En niettebluffchenis, zoolanghetvoedtfelvint. — Waertweevereenigen, daer ftrengelt en verbint De Liefde tien aen een; want ieder heeft zijn zinnen: Doch lichter zal die bant op deze harten winnen, En hechten, aengezien de wil in °t algemeen Een heilzaem witbeoogt: dat wit (milt veeleineen. Geftadigheit verwint. Zoo wort dedraet vol{ponnen. Haer Broeder heeft aldus den hoogen Bu re gewonnen. Moskovifch ysnoch{neeuw verkoelden noitdengloet . … Van zijne ontfteekeborft, door ’tafzijnaengevoedt, Daer nagewellekomt, en by de lieffte ontfangen , Verquikfter van het moede en afgeftreên verlangen. De trouwe min van S1x verdiende ook ’techte pant Tefchenken aen zijn Brut, tetrauwen met haer fant : Die fchoone wederga, hem toegefchikt van boven, En fchooner door haerdeügt. Op zulk een trouw beloven De ftarren hen te zien, aen onzen Aemftelftroom å In telgen uiegefpreit, gelijk een vruchtbre boom, Waerinde Sixen en OursTHORENS weder bloejen, Waerinmen VLAMINGENEN TULPEN aen ziet groejen , Ten dienft van onze ftadt en Hollants vryen Staet: Terwijl de Bruidegom zijn Bruit en toeverlaet. Omhelft, en onderhoudt met vriendelijke togen, _ Endauengeur, uictijm van Poëzy gezogen ; Daerhy, by wijlen, 't hart en zijn’ verliefden geeft Met geuren fterkt, en witte en roode roozen leeft Op haereontlooke wang; daer verf in verf verdreven; Hem’: ganfche jaer den May affchilderen naer ’t leven. . Dedeught, aldusgevatin uitgeleze ftof, Veredelt haer waerdy met onwaerdeerbren fof . an | Rrrr 3 Wat ~~ 66 BRUILOFTDICHTEN. Wat zocht de Bruigom’t oogh der {choone te behaegen Door parlefnoer , om aen den blanken hals te draegen , Om’t hooft, en omde hant? zijn parlevifichery Isydel: want de fchoonfteen eclfte Parleiszy, ` - Wiens deught geen toifel hoeft, noch ydele cieraeden Van baggen en gefteente of krackendegewaeden, _ Vol parlen geborduurt, en ftijf van Indifch gout, Zy leent van buiten niet, die d’ydelheit miftrouwt. Geen ramp den bloeffem van dit huwelijk verniele , Een bruiloft, zonder endt, voor lichaem en voor ziele, Die, even onverzaet, verlangen naer het zoet, Dat lijf en ziel vernoeght, door ’t onbegreepen Goet. TER BRUILOFT VAN DEN WELEDELEN: HEER PETER DE GR AE E. JONGKHEER VAN ZUITPOLSBROEK EN DE WELEDELE MEJOFFER JAKOBA BIKKER. Non bec fine numine Divim Eveniunt. ` Ejonge GRAEF; beluftuitheem{che fteden , D En volken te bezichtigen, met een Hunn’ ommegangk, en zinlijkhêen, en zeden, Quam bly Parijs, ’s rijx hooftftade, ingeréen; Geenftadt, maereereen weerelt in het kleine, - Daer Luidewijk, gezeten in ’t palais, | Wortaengebeên , opd’oevers van de Seine, En triomfeert in oorlogh, en in pais. SEE BRUILOFTDICHTEN. 68 Wie melt ons wat den jonglingk al gemoete ? Hy hoorde en zagh zich zelven naulijx zadt; Toen al het rijk het paer gezalfden groete, Ineene zael, bekleet met kunften fchat. Hier blonk op't hofeen hemel, rijk van zonnen. De rijkdom van de kunft verdoofde gout En diamant, alsofzein’trenperk ronnen, Of worftelden wie fterk{t den palm behoudt. Hy zagh’er op de hemelfche tapyten _Dezegeder Bourbonnenafgemaelt, « — En hoe’ verdrag beflechte * bloedig wrijten, ` Daer Henrik en zijnafkomft cer behaelt. Het lufte hem t’aenfchouwen in °t byzonder . | Wat Luidewijk, zoojongk, alree befchrijft. TER In ieder perk gemoet het oog een wonder, | Waer aen het zich vergeet, en hangen blijft. Hy ziet in’tendt twee weerelden verwarren. Derook, enfmook, gefchrey, en wapenklank „ Trompet, entrom, en ftof bedroeft de ftarren. Men luiftert hier naer oorloghstoom, noch dwangk. Maer elders, als de zon denevelsdoorfchijn Komt Liefdeallengs gedaelt uit d’ope wolk, Met Wederliefde, openglezangk , te voorfchijn. Op dat gezangk ruft donderbusen dolk. Men zietze beide elkandreaenminnigh kuffen, | En onderling zich vlechten, arm in arm. Deheiren, aen het wijken ondertuffen , Staen ftil van zelf. Nu hoort men geen gekerm. Heer Po L s Bro EK merkt dat deze hoffchildrye. Hem afbeelt hoe de krijghseeu raekte in tuft , En Luidewijk verbonden aen Marye, | Bekrachughe dat heel Vrankrijk Spanje kut. _ j 1e 588 BRUILOFTDICHTEN. Wiezou, docht GRAEF, geloovendat deliefde , En Wederliefde in top dit wonder wrocht , - Ter goeder uure elk °t hart der volken griefde. De liefde won dat geen geweer bevocht, Gelukkig zijn de beide nabuurrijken , De harten, die, gewont in't harrenas, Nu wapenloos verknocht door huwelijken , Een bruilofskus en wederkus genas. Zoo fpreekt hy by zich zelven, en beluiftert Het vryen van de min en wedermin, ` Waer opeen ftem hem ftil in d’ooren fluiftert : *k Zieu gepaert met uwe nabuurin. | Het fchaemroot verft de leli van zijn-kaelasn. - Dat merkte ftux de Hollantíche Gezant, Die vraegde: hoe? begintuw hart te blacken „ Door eene vonk, gefpat van 's Konings brant? Schep moedt, en leer op’s Konings voorbeel: paeren : Zookanuwbloet, ten zegen van uw fads ~ En vaderlapt , deroudren ftoel bewaeren , Daer grootvaér,. al °t geflachttereere ; zat. | JAxo bpp te ba federt in de zinnen, Gelijk Atlante in't hart van Hippomeen. Hy hoopte haer, gelijkeen prijs, te winnen. In’trenperk, zoo hem Venus gunft verfcheen : Zoo Venus ftrael het hart eens quaem t’ondoien , Dat harder dan hetbergh kriftal bevroos: Maer’s winters wil de lucht geen bloemen ftroien : De lentegeeftden:knop, en dan de roos. De lente istot het minnefeeft geboren :. Dan wijdt de jeugt den outer duif en zwaen. Elk wierrookt dan gebeén in Venus kooren, _ En vlechefeftoen vanroos enmyrtebigén. — , BRUILOFTDICHTEN. Dejongling volgt, op’t hemelfchblaeu geflikker Deroogen, zija beminde, in’t hartgeplanc, Een Pallas, uit deneedlen ftam van BIKKER, Die hier de kroon van deught en ſchoonheit fpant. Wananeer de deugt, in fterfelijke leden - Gedompelt, uichet{choonelichaem ftraele, - Dan wortze van opmerkende aengebeden Alseen godin, uit’s hemels {choot gedaelt De Wederliefde, in’tkerkgewelf gevlogen ; - Belaeghtze, en treft door d'oogen haer in’t hart: Dat voeltze, en vint zich onvermoedt bewogen Met ’s minnaers wonde, en uitgeftaene ſmart. Nu wort hy van de fchoone heufch bejegent , Meteen gezichten ongewoonenlonk. ` Een blijdeftar, die zijn vryaedje zegent. Nuvint hy zich, alsHippomeen, aen honk. Op dit befluit, van minnezorgen veilig, `. En met een’ kus bezegelt mont aen mont, Verfchijnt het paer de blijde Bruiloftsheiligh Met zijnetortfe, en kroont het trouverbont. _ Hy zeghe: nu volghtdit licht, gekroonde braven:. Wytreên uvoor, daer’t weeligh roozevelt Weér mengtineendeBikKKERSEende GRAVEN; Als Venus gloet uw zielen zamenfmelt. Ten blijk dat gy u medeelt bey te gader , Wort u belooft een lief en edel krooft , Dat teffens zweemt naer moeder, en naer vader. Zoo bloeie en groeie uw ftam, den nijt getrooft. St 63 TER 60 BRUILOFTDICHTEN. TER BRUILOFT VAN DEN E. HEER JAKOB HINLOPEN TYMONSZ. VER MAES, EN DE E. errr URSULA VAN BERGEN. E heerfchappy des lants ontfloeg den walvifchvanger D Van’t bezige bewint op Croenlant » Voor een poos, Om bet den krijgh ter zee te ffyven door mactroos; Wanneer de wakkre Min zijn” gouden koker, zwan Van {cherpe pylen, hing op zijnen zachten rugh, Enfíprak: het isgeen tijt nu langer te verzuimen, Te flapen op de wacht. het vryen heeft zijn luimen: Nu leit de ledigheit voor my een goude brugh, Waer langhs ik onverhoeds den jongling kan befpringen, Die mijne krachten terght, en d'oufte wet verfmaet. Het Rijk van Minne, datde weerelt houdt in ftaer , Dien walvifchdwinger zelf betemmen zal, en dwingen. Zoo fpreekt de Min, verkieft een’ {chuilhock in der yl, En legert zich al ftilin U a's E L s zedige oogen, Daer hy haer winkbraeuw fpant [wie denkt om zulkebogen ? ] Entreft, uit haergezicht, den Helt met zijnen pijl. Bewintsman, die dus lang harpoende woefte dieren; Gy viught, helaes, te fpadezeongewoone pijn: ` Nu Venus zoon u heeft gebonden aen de lijn, Zijt gy u zelfs niet meer, maer moet u laten ftieren. E Te BRUILOFTDICHTEN. 6gt. Te voren ftont het vry te ftreven overal , Door ’s weerelts ruime zee te fpelen metde zinnen: Nu leit degeeft aen bant, en om een hart te winnen, Verlieft men zichgeheel, de Liefde te geval. De Liefde hoopt, en vreeft *t geliefde te verliezen. Wanneerze in ’t minnend hart haer tacie wortelsfchiet, Onizietze hagelbuy, noch wint, nochregen niet, En zou geen’ vryhest voor dees flavernye kiezen. Hoewel men zomtijts trooft en licht van ftarren derft, Daer ’t water is bezaeit met rotzen en gevaren; Rechtfchapen zeeman fuft voor torm, noch holle baren. Aleifcht de noot dat hy zijn maft en kabels kerft. Leander troofte zichte water, onder’: zwemmen, .- Terliefde van zijn ftar, die opden oever blonk, En hem van verre ’t licht van hare fakkel fchonk. Zijn yver fchraomde niet de wilde zee te temmen: De hoop van verre allengs den Minnaer trooft, en fuft, Terwijl hy vaft genaekt de lang gewenfchte haven, Die, na veel moeilijkheên en dat gedurigh {laven , Hin open kroonen zal met aengename ruft. Geen water kan de vlam van zijn verlangen bluffen , Verlangen naer ’t genot der Schoone, alle eere waert, Om haer oprechte deught ; en goedertieren aert. Gelukkighisdemont, die dèzen mont zal kuflen. Hy yvert om ’tbefluit: maer toen haer teere hant Den vrydom, °t waerde pant, ten lefte zou verfchrijven, | Scheen t Jawoort op de tong en in de pen te blijven, Het hart te fiddren, voor den knoop van zulk een’bant, Zy ziet, aen d'eene zy ,„haer’ toeverlaet, haer Moeder, Wiens kuifche borft zy zoogh, wiens zuivre melk zy dronk: Aen d’andre zyde trooft haer J a KoB meteen’lonk: Alsof hy fprak: Ik blijf uw dienaer , en behoeder. Si Sf 2 De ’ 62 BRUILOFTDICHTEN: De keur baertangft. Wat gaetd’onnoofle Joffer aen > Wat andersis’t van veer, watanders onder d'oogen. O, zuchtze , die befluit gaet boven mijn vermogen; © Mijnlieve Moederaf, een’ Bruigom aen te flaen. Al’t maegfchap moedigt haer. Zy blijft in ewijfel hangen. Deo trouwe Bruidegom verquikt de flaeuwe Bruit, Ontvouwtze wat al heils uit bruilofisfeeften ſpruit, En wifcht eerbiedighlijk de tranen van haer wangen. Nu klaert het aenfchijn op : de zonnefchijn breekt door: De roozenluikenop: de blyíchap wort geboren. ` De Min zijn vleugelsrept, en weetze te bekooren , En baent het bruiloftspadt, en treetze ruftigh voor. Hier op beftemt de Bruit de trouwbelofteniffe , En tekent hare trouw ftantvaftigh op papier. De hemel koeftre zelf voortaen dit wertigh vier, En zulcx, dat hun noch heil noch bloeiende af komft mifft. MDCLIII. i - TER BRUILOFT VAN DEN HEER Ww IL LEM B L A E U, LICENTIAET IN BEIDE RECHTEN, - EN MEJOFFER _ AMOR OMNIBUS IDEM, Vereeuwighfter der menfchen, | O Levenwekfter van het jaer, Dael op wierooken en wenfchen Van dees blijde bruilofts{chaer Neder in een’ dau van kruiden, Nu de leeurik quinkeleere B. RUILOFTDICHTEN. 693 Om het Maifeeſt inte luiden, _ | ' Daerdejeughtu dienteneert. Jonge BL A £u, dieuw geboden Dorft verfmaden in een lucht, — Daer geen hart de minnegoden Ongequetft en gaef ontvlugt, _Onderworpt zich uwe wetten , Trekt uw juk gewilligh aen. Liefde kon zijn hart verzetten. | Rechtsgeleerden, druk, enblaén, Kaert, kompas, en pafler flingeren. Aerdtkloot, noch geen’ hemelkloot Dracit hy langer met zijn vingeren , Nu hem Hymen noopten noot Op debruiloftslekkernyen, | Daer de ftrengfte en ftoutfte helt Opverlekkert onder’t ftryen, Van een heimelijk gewele Overweldightin dezinnen. - Br Aru vergeet nu Rome, enal Wat hem waerder was dan’t.minnen Buiten minneisenkel gal. ‘Zoo kan liefde * hart veroveren, En zijn Schoone wederga Met een’ lonk zijn’ geeft bêtoveren. Hacrevrientichap, en gena, En dat flonkeren genieten. ` Is wat anders dan by nacht Loffe en vafte flarren fchieten. Welk een levondige kracht Straelt uit d'oogen, minnekokers, Zwanger, alseen hantgranact, S{{f 3 Van 64 BRUILOFTDICHTEN. Van die vriendelijke ftokers , Daer geen harnas tegen ſtaet Nu bekent hy dat Idaelye _ Venusrijken niet bepaelt, ‘Noch het overdertle Itaelje, Daer zoo menigh hart verdwaelt, F En op't ftreelen der meerminne mn Schipbreuk lijdt by ’t fchoonfte weêr. Rijk van Cyprus Koninginne =~ Ziet geen volk aen, heind noch veer. Hollant moet al mede flaven In den dienft van deze maght : Schoon zijn houte paerden draven Van den middagh totden nacht. Hoe gelukkigh is de minner, — Die nu onder Venuskroon Heenetreet, alseen'verwinner, __ d'Overfchoone Loon, ten loon Vanzijntrouwe, zal ontfangen, _ En het verfche roozebladt Lezen op haer kuifche wangen, Altijt graêgh, en nimmer zadt, Afgefcheyden van verdrieten , aer de Goden en Jupijn Eer den hemel óm verlieten , En in onzen maenefchijn- Nederdaelden, onder ’t blaeken, In cen’ regeh s: root.yan gouts Door de koningklijke dacken Daer zich’t zuiver pant betrouwt : Daer de-Godtheit, dic haer reelde; - Smolt aen gout in haeren, ſchoot, BRUILOFTDICHTEN: 69f Van een goddelijke weelde : Daer het bleek en blozend root _ Op haer maegkdelijke wangen Dan eens op dan ondergiag. Zic den Bruidegom verlangen. _ ANNA, zieden jongeling Op mijn’ bruiloftstoon ontfteeken. Weiger hemdenoptoght niet. _ Weiger niet zijn vlam tequeeken In dat zoete fuikerriet, e Pan wou daer de licfite grijpen, Maer de vryer tae mis, - - En vertroofte zich met pijpen — In zijn {marte en droeffenis. Vlught niet wech voor uwen hoeder. Geef hem mimelijk °t geley , Op den voorgangh van uw moeder. Help den bruidegom den May,. Wit vanbloeflem, ianewyden. Ly al wat een maeght kan lyden. MDCLVIIII, TER BRUILOFT VAM DEN E. HEER VENTIDIUS RICCEN, Kaftelein en Hooftofficier der ftede Purmerent, Baljuw van de Beem- < fter en Wormer, &c. | EN DE E: JONEKVROUW | HAESJE AUGUSTYNS. Ruiloft, bruiloft. Volght pode Hymen, Nu de leeurik in zijn vlu E Uie 696 BRUILOFTDICHTEN. | Uiceen liefelijkerlucht, - T l Quinkeleert, en noopttotrymen Al wat lucht íchept , daer delent Horen trouwt aen Purmerent. Zou het jeugdig bloet niet minnen, Zonghy , nu delucht ontlaet, Alde weerelt vryen gaet, Velten weide groente winnen, °c Aerdrijk in zijn ingewant _Voelteen’ minnelijken brant. Alletakken, alle telgen Minnen in de jeugt van’t jaer.. Niemant valt dit juk tezwaer , Zonen morgendauw te zwelgen Geeft de planten nieuwe kracht Waer de zon de kou verzacht. Allevogels , vee en dieren Voelen Cyprisongena. Jeder kuft zijn wederga. Hoort de velden tierelieren. - Hoort dat hemels veltgezang. leder gaet Bien bruiloftsgang. _R reen hoorde’tquinkeleeren | Van den leeurik met den dagh, Daer hy in.zijn kamer lagh, - En, gefprongen uitdeveéren, — - Aengeprikkelt van zijn lot, Reedt ter poorte uit van het flot. d’ Avontftar is nau gebooren , Alshy Hymen vint gereet, BRUILOFTDICH TEN. 697. Die in ’t groene bruiloftskleet Hem ver welkome binnen Horen, _ , Enden Bruigom licht vooruit Naer den drempel van de Bruit. R rcceN volghde die hem leide By delieffte, zijne trouw, Die beangft, en noch in rouw , Noode van de {peelnoots {cheide ; Die haer trooften, daerzezit, En de lieffte om uitftel bidt. Schoone Jongkvrouw, root bekreeten , Sprakde Bruiloftsgodt, fchep moedt. . Vrees geen leedt, nochtegenfpoet. Leer uw moedersrouw vergeeten Met de blyfchap van de nacht, Dieeen treurigh- hart verzacht. Wat aen moeder wert verloren Wint gy aen den Bruidegom _ _Enzijn liefde wederom. Heden isuw trooft geboren, ‘En gy vint by uwen Heer Uw verlooren bly{chap weêr. Purmerent zal u bejegenen En begroeten in’tgemiein y Alsgy met den Kaftelein Stadt en Beemftörlaat komt zeegenen ___Doordehoelp van eene plant; d'Eere vanuw trouwverbant. Op dien trooft in haere fmerte Vaeght hy, die den trouring gaf, Tete Hars- ‚693 BRUILOFTDICHTEN. | H AESJE voortde traenenaf, ` Strijkt de blooheit van haer harte , En zy volght hem, hantaen hant, NMaer de bruiloftsledekant. Laet Ventipius befchermen, Zijne liefite, ftil van aert, Die zijn vaders {tam bewaert. . - Laet hem fterven in haere armen, En verrijzen jaeren lang. Zingtze in flaep met dit gezang. MDCLVIIL, TER BRUILOFT VAN DEN HOOGEN EDELEN GESTRENGEN HEER P ET ER. N OOMS, Baron des H. R. Rijks, Heere van Arelanderveen, EN DE HOOGE EDELE JOFFER BEATRIX ADRIANA RAM VAN SCHALKWYK. FELICES ANIMA. E reisluft, om te zien wat vreemt is en uitheemích , Dezeden, en het volk, en tongen t’ondericheiden , Had N oo Ms gevoertaen ’t Hof en d'oevers vanden Teems, En daer de Seine vloeit door zegenrijke weiden. Hy keerde in't vaderlant, vêrnoeght om ’t geen hy zagh _ En hoorde, en overwoegh by wijl zijn wedervaeren , - Niet zonder hoop omeens, op eenen hoogen dagh , Zich wettigh met zijn ga voor ’t hoogh altaer te paeren. td De a y — Pet E ae * _BRUILOFTDICHTEN. 699 De hemel wift wat lot zijn jeughtbefchoren was. ` | Hy niet, en wenfchte dat zijn toelegh moght gelukken. Hy mindealreede in’c hart, gereet, als zuiver was, t'Ontfangen zulk een beelt als Godt hier in zou drukken: Met die gedachten fpoeit hy vierigh naer de kerk, En roept den hemelaen: O Godt, opuw behacgen Verwacht ik mijne Bruit te kennen door een merk, Dat my gebiet mijn trouw en jeught haer op te draegen. - Indien my dit geluk gebeuren magh, O Godt, - x Verbintme aen uwendienft, te kleen voor zulk een waerde » En wijdeud'eerfte ſpruit, uitdank voor dit genot, Den voorfmaek van uw heil, een zaligheit op d'aerde. ‘Zoobidthy, en zietom, volyvers, naer’t poortael, Daer komt B £ A rR 1x met haer moeder aengetreden, Gelijk een morgenftont, en voert den morgenftrael In’t voorhooft, en een’glans van fchoonheiten van zeden. Het blonde hair om’thooft, de lely en de roos, Vol levens, en vol geurs, oplippen, monten kaeken, Getuigen hoe Natuur den morgenftont verkoos ` Tot voorbeelt, om door deze een edel hart te blacken. Zy hoeft geen toifel, noch geene uiterlijke pracht Van rijk borduurfel, noch gefteente, noch gewaeden: _ Dees (choonheit, rijk genoegh, en in haer volle kracht, Ditlichaem, fchoon van leeft, ontleent hier geen cieraeden. Maer als zy voor’t altaer godtvruchtigh nederknielt , Zich zegent met Godts Kruis, en toegevouwe handen, Haere oogen flaet op Godt, dieal’rgefchapen zielt, En d'oogen fchooner dan de zilvre lampen branden; Dan {chijntze hem geen-menfch, maer eer een Serafijn s Wiens gloet zijn hart ontvonkr. O fterfelijke menfchen Waer benik? wie verfchijnt my hier in dezen fchijn, Gewis cen Zaligheitopd’aerde ; om na te wen{chen? srar Tttt 2 pat . Zoe yoo BRUILOFTDICHTEN. _ Zoofpreekthy, eneen galm van’t heiligh kerkgewelf Schijnthem, alleenenftil, teluifteren in d'ooren: Dat isuw halve ziel: darisde licfite zelf, Uw Vryheerfchap door ’t lot des hemels toebefchoren, Nuftacthy, als verrukt, vereenight zijn gebeén Met haer gebedt, en zangk, en edele manicren. Hy wierookt Gode in ’t harte, om dat hem dees verfcheen, Die alle harten trekt en ketent aen haer zwieren, Zy rijfteerbiedigklijkt ten lefte, aen ’s moeders zy, En icheit van hier , en daelt van d'ingewijde trappen, - Volaendachts, onverzaet van * feeft en jaergety , Gevolght van’s Rijks Baron, op’t fpoor van haere ffappen. Wart dientten vallen hem felaftigh, om haer gunft Te winnen, daghop dagh, en d’ouders te beweegen? De wakkre Min isklock, enafgerecht op kunft Van vryen, daer men hoopt op dien gewenfchten zegen : Die valt hemin den fchoot, op’cftemmen van haer’ wil Met zijnen wilen wenfch: en d'onverzierde Hijmen Geleit de bloode Bruit, nu root van {chaemte, en ftil, Naer * kuifche bruiloftsbedde, op feeftmuzijk en rijmen. Defpeelnoots zingen: Schepnu moedt, o fchoone Maeght: Wy zien hoe d’Engelen uw ledekant beftrojen, Hoe’c hooge bruiloftsbed de Rijksbaronnen draegt, | Waervoor d’erfyyanden van ’t Roomfche Rijk — Zoo mengen Schalkwijk zich, en Arelanderveen, De Lek ça oude Rija, alstrouwe nagebuuren ,. Oufthoren, Egmont, Nooms, en Rammen ondereen. Zoo kan de ftam en *t huisdengrijzen tijt verduuren. De Lente, noopt uw Min, en lachtu weeligh toe, Terwijlze ’t jaer belooft met vrucht en ooft te kroonen. Uw liefde bloeje en groeie, EN, nimmer kuffens MOF, _ Verbinde uw met cen’ bant van dochteren en zoonen · co MDCLVL. cot. TER BRUILOFTDICHTEN. jor TER BRUILOFT VAN DEN WELEDELEN HEER | PETER VAN. HEIMBACH, Raetsheere van Keurrorſt Brandenburg , in het Hertoghdom Kleef , en Greeffchap van der Mark Sc. EN MEJOFFER MARIA VAN BLOK.” Weefchoonen , daer natuur haer luft aen zagh ; Verbaefden ’t oogh in’t licht van onzen dagh , De prinflijke en opluikkende Amelye Voorheene, en nude zanggodin MARYE, Detiende, nade negen, diede lier l oe ee Van Kleeffche Apol, heerHe1MBACH, metiaurier = | Omvlochten, volght, daer’t hof zijn’ zanglaethooren,. Alseen banket, bereit voorlekkere ooren. - _Ik volgh hun torts, op Hymensblyden tredt, En zinge Bruiten Bruidegom te bedt, De Venus, op Griekfích marmer afgegoten , Ten voorbeelt van Apelleskunftgenooten, `- Vondthaers gelijke, indien het ftomme beelt Voor ’t leven niet moet zwichten , en verfcheelt Zoo veel als ziel en lichaem van elkander. HeerHe1MsBaAcH, in’tnaerfpooren kloek en fchrander , - Sloegh d'oogen by geval in Aemftels ftade Op zulkeen ſchoone, en zagh in haer den {chat Der fchoonheén zich onfchatbaer openbaeren: Gelijk van outs Leander; [toen de fchaeren Vaft yverden om Venus met een’ kus Te Seftus toe te wyden duif, en mufch, En rozekrans, feeftoen, en myrtebladen, ] In Hero zagh, en zich niet kon verzaden a Tttt 3 Met jos BRUILOFTDICHTEN, Met zulk een licht, datuit haer aenfchijn fcheen, De harten deraendringenden alleen - Naerzichtrok , alsde morgenzon alle oogen, Wanneerzerijft. De Ractsheer, opgetogen | Door ditgezicht, vergat zich, en een vlam Ontvonkte’t hart, om binnen Amfterdam De kennis van dees {choonheit aen te voeden. Zijn jeughdigh hart raekt meer en meer aen ‘tgloeden, De minne {pant de {naeren van zijn veêl f Op galmen van haer liefelijke keel, En gaet ten danfle op haer gedicht, en nooten. Nu denkt hy noch aen Keurhof, noch aen grooten, Noch oorlogh van den Keurvorft, die, te velt In't harrenas, den Koningh van de Belt Hanthaven wilby ’c recht der Noortfche kroonen , En d’adelaers van Leopoldus troonen | - In’taenzicht plant van Karel, die, te fnoot, Zijn zufter, enhaer’ heer, den Koer, verftoot Van*twettigherf, dat, billijk en bevredight, Guftavus kroon en ftoel noit heeft beledight. De minnaer zet de ftaetzorghuitdenzin, En volghtalleendenftandertvandemia, … Belegert dit kafteel in zijn gedachten, …- Trektafen àen op d’ingeftelde wachten, : , Houdt ſprack, genaekt van verre nachten dagh, Befpiet waer hy het hart beftormen magh, Op hoop of zy hetendtlijk op moght geven, - En daedingen, behoudenslijf en leven.. Een fchoonheit die verwonderingen baert , Is een belegh en krijgh voor Troje waert, De midnacht, diedeverf der zichtbre dingen Mifverft, en ftreelc watvanbekommeringen ’ a a A O BRUILOFTDICH TEN. En arrebeit en zweet leght afgeflooft, Stont met haer fledein toppunt, boven’t hooft Der weerelt. Aldemenichen, ende vogels,. Befchaduwt van haere uitgefpreide vlogels, ~ Genooten ruft, en looken d’aogen toe, Behalve hy, die, geen vryaedje moe, Bekommert om de hieffte te behaegen , Op Nafoostrants volhardein’tjammerklagen; Wanneer, zoo’t{cheen hem vaders geeft verfcheen Voor ’t bedde, daer de zoon de friffche leén | Hadde uitgeftrekt, hoefcheende Helt te leven! © Nu niet geftelt, als toen hy was vergeven ` Met helfch venijn, hem uiteen goude chael -. Gefchonken, op’t moordaedigh feeft en mael, En hof banket: alsd'eer der Keureftaeten Vergiftight lagh, en vande hoop verlaeten. De vader, noch gedachtigh aen den zoon, - Vertroofte, voorde koets, met dezen toon ’c Verlangend hart, agpijnight onder ’t vryen: Mijn waerde zoon5 wat was’t my een verblyen, Zoo dra mijne afch, en koude gebeente in ’t graf Gevoelden dat u Min de fporen gaf Om vierigh by dees zedige aen te houden ; Te volgen’t {poor der oudren en getrouden 3 _ ‘Te winnen een’, waer in mijn geeft herleeft ; Een’ die mijn’ naem den ouden luifter geeft, Opt voorbeelt vanden grootvaér, wiensgeweeten Zich in den dienft der Keuren heeft gequeeten ‘Te Heidelbergh, en Kleef; als Keurgezant Zijn meefterslaft gefterkt by Ferdinand; Van Barbaryn omhelft wert, als zijn broeders By Luidewijk, en Vrankrijks grooten hoeder , er 703 Des Jog BRUILOFTDICHTEN. Den Kardinael Armant zoo hoogh gezet ; | In’s Graevenhaege, en Leeuwaerde, omde wet En’t hofrecht van die landen te bewaeren , Genoot wert, in het opgaen van zijn jaeren. Ik zwijge hoede Keurvorft om mijn trou Veel nooder dan zijn’ vinger miffen wou | Den Kantzelier, die zijn gefpreide volken Regeerde, en’t hof van Brandenburgh, door wolken En ftarren heene, alom in top verhief. Volhardt, hou aen by uw verkore lief: Zy zaluw min met wederminneloonen, t Gelukkigh ende alle uw verdsieten kroonen. Uw moeder ziet de bruiloft in ’t gemoet, Een’ jongen neef allengs, op grootvaérs voer, En vadersfpooren voorgang, mer aijn fchreden Hen volgen, en hun ampe cert hove kleeden. Zoo fprak hy, en verdween aen ydel lucht, - Gelijk een droom. Dé minnaer met een zucht Van liefde volghe deni wenfch vaa zij der y Geraektin’e hart der hieffte, fpreektze š Tot datze in ’t endt bewsllighe ’s minnaerebeé. De Bruiloftsgode daelt neder, als dera twee Een hart, een ziel, in tbrettoftshuis vergaéren, Geleitze met zijn tort, op zangen fnaeren, Naer ’t weeligh bed, daer’topeen feheiden gact, De hloode Bruit ard maeghdelijx gewaet Verworpt, op klank van toegezonge rimen, En dus ontfangt het afſcheit van Gack komen : Wat fchaemroof verft dé reezen op ww wang Noch rooder door de waeren? dit’sde gang Dien grootmoér en uw moeder voor u gingen ; Tocn zy getroolt de Btuidegomis onthngen, … = — — —— —— oe we BRUILOFTDICHTEN, zoe Omvlochten met haere armen, blanken zacht, En ’s morgens zich bedankten van den nachte, Die zulk een vreught en vrient{chap kon verwekken. De duiven van de minne trekkebekken, Op’t klappen van hetkuflen, mont aen mont. De Bruigom, langaen’tquynen, wortgezont Doordezen geur, geplukt op roode tippen Van nimmer zadt genoeg gekufte lippen: En Venus, die de vlam ontvonkt, en bluft, Noopt zelf de Bruit, totdatze wederkuft. Gelieven, kuft dat monten harten kleven. Het bruiloftsbedt isd’akker, daer het leven Op bloeit, engrocit, aleven groenen bly. Dit’s Venus bouw. Hier ftaet de weerele by. .MDCLIXe TER BRUILOFT VAN DEN.WELEDELEN HEER J H ON IW OO Ds Rit er indienft der vryc Landen , EN DE WELEDELE JOFFER — a MARGARITE VAN VLOOSWYK.. ANNUIT ORANTI. Pluikende MARGRIET, gewoon de luft te boeten Owe hemelfch maetgezang, en, drijvende opde voeten En toonen van de keele en liefelijke {naer, Braveerde Venus wet en hooghgewijt autaer. De Ridder Ho N1woo p vergat zijn wapenplichten, En grenswacht aen de Wael, daer ’t Roomfch gewelt mott Voor Burgerhart, geteeltuit Koningklijken ftam. (zwichten De trouwe minnaer vont geen leffing voor zijn vlam. a vvv = Hy vó BR'UILOFTDICHTEN, Hy hiel geduurigh aen om’t edel hart re winnen Omtrentden Aemftelftroom . Zy ging met Zanggodinnen Teraede, en ook ten reie, en ftelde haer geluk In vrye zuiverheit te leven, buiten’t juk Van’thuwelijk, indien’t de hemel haer vergunne; Eenjuk, dat mannen min bezwacrt, de vrouwekunne Meer drukt en onderhoudt ; een’ laft met recht te vlién Voor wijzejofferen, die uit haere oogen zien, En zoo veel verder dan die niet zoo hoogh gefchapen Telicht gezeghlijk, zich aen ydeibeit vergaepen , En een verbeeldinge van weelde, die heel (nel, Op haer gevoelijkit, berft, gelijkeen waterbel, En, alseendroom, verdwijnt. Houop, houop van janken. Ik hoor van honderden geen twee, die ’t zich bedanken. Ik heb dit jammeren nualtelangh gehoort. Dit is gemeene kKoſt, geen ooft, dat my bekoort. Zoo zoekt een vogelaer de vryen, onder’t vliegen, - Met zijne toete fluit te vangen en bedriegen. Hoe ftont de Ridder voor dees fpraek vangin berooft ! Als een , dieonverhoedts, voor 't wreed@flangenhooft , In marmerfteen verkeert, geen lippen meer kan reppen, Geen lidt-verrocren, en noch Nacht noch adem fcheppen. Hy vont een fchoonheit , die het keurighfte oogh verleit, Maer och, .een fchoonheit, vreemt van mededogenheit, En zoet op pijnigen, en martelen; en grieven | "3 Der onderdaenighften, die Baer alleen believen , Alleen naer d'oogen zien , en {meeken om gena, Gelijk de zonnebloem de zon volght vroegh en fpa. Maereenrechtíchapenheit, van geen gevaer tetrotfen , Voor eenonwinbaerflot, langs onbegangkbrerotzen, Hervat den moedtenflorm, al ftort hy flagh op flagh. ‘Het rijzen van de zon, het vallen vanden dagh, En BRUILOFTDICHTEN. zor En teffensnachtendagh'sheltsdapperheitgetuigen, =: Gezinctebreeken, eer dan zich te laeten buigen. A] d’oude poëzy van ’t minnen oit gedacht Geraekt nuin’tgeloof: hoe Herkules zijn kracht Verlieft in’t vrouwekleet , gelijk een vrou herfchapen, « De leeuwenhuit, en knods, ‘het monftertemmend wapen, Verwaerlooft, en dé fpilin fte van boogh hanteert. De Min moet lachen, nude fchoonheit triomfeert, En íterkheie leght aen bant. Een maeght betemt veel braven. De Ridder acht zich noch gelukkigh-onder’t flaven , - En fchat dees fchoonheit, met eeneediedeught gepaert, ~ Een perle in gout gezet, die moeiteen arbeit waert; `- `- De moeite leert het eêlft waerdeeren, en gebruiken. Men vint geen perle by den wegh. Men moet eerft duiken En viffchenzeop den gront. Natuur, bedacht en wijs, Bewaert de gaven dus by haer waerdy en prijs. © 9° %6 3 Jupijn, die’talregeert, verhoórtin’tendt hetfmeeken- _- Des braven minnaers, van zijn hoopte lang verfteeken , En vaerdight Pallas naer den blijden Zangbergh af. Zy, vaerdigh opdenlaft, dienhaerdevadergäf, _ ab Genaekt MARGRIETE; een tiende in negen Zanggodiùnen , En roept de fchoone maeght, erfvyandin van’eminnen,’* > ” Ter zijde, op datze haer des hooghften wil ontdek. Dus raekenze onderling in minnelijk gefprek. De wijze Pallas pleit voord’eer van Venusrijken. © '- Zy raetze op’t hoogh gebodt de vlaghen‘czeilteftrijken. - Men kan het nootlot van Jupijn niet wederftaen . i Zy bietze’thuwlijxpant den rijken trouring aen. Opdatze Hon 1 woop naer zijn verdienft de hant bie, Sneet fchrandre Mulciber hier AN NUIT ORANTI Metkunftop: en de maeght, ditlezende, zar ftil En ftom, enoverwoegh des allerhooghften wil — Vvvv 2 Geen- 78 BRUILOFTDICHTEN. Geenfinst’ontworftelen met woorden.noch gedachten. z’ Aenvaert befchroome den ring, en zeght, geen jammerklagten Van minnaers zouden my van mijnen vryen ftaet Beroven, neen gewis, noch zelf der oudren raet Kan’t hart bewegen: maer de reden eifcht genoegen En onzen eigen wil naer ’s hemels wil te voegen. Jupijn befteme zijn beé: wy temmen met Jupijn. Op dat gewenfchte woort brak flux de zonnefchijn Door alle nevels heene, uit 'shemelstianeen tranflen, En ſchiep een ſchoonen dagh. De rooze= en- myrtekranflen Bekranflen’t lieve paer, den Bruigom, en de Bruit, En Hymen quam ter feeft getreén met dit geluit: O fchoone dochter van uwe overfchoone moeder, Gezegent zy uw trou, Jupijn uw trooft en hoeder. Gy trout den Ridder, en de Ridder uwe hant Door’t hemelfche beleit, tot vreught van’t vaderlant, Dat aen de dienften van zijn’ vader en uw’ vader Zich eeuwigh houdt verplicht, en uit uw twee te gader Verwachtdehelden, dieder vadrenfpoor betreén, En’t recht hanthaven van de vrygevochte fteén.. De minneby fchept luft te weiden op de sippen. Van uwen roozenmont, en honinghzoete lippen, En dau te lezen in uw levens morgenftont, Die boven nektar fmaekt. Ôfchoone roozemont, Obloem van ViooswyKk, zoodie luft hem noit verveelde, Befnoey zijn welluft niet, maer queek de dertle weelde Van uwen Bruidegom, terwijl uw jeught her lijdt. Zoo reedtge aen d'eeuwigheu, in't bloeienſt van uw tijt. MDCLXII. AEN BRUILOFTDICHTEN. 7% AEN DEN HEER MATTHEUS VOSSIUS, Hiftorifchrijver van Hollanten Zeelant , oP ZYN HUWELYK MET JONGKVROUWE ` JOHANNA VAN VEEN. Ns Leeuwen hadden uwen yver, O Die, alseen Tacitus, zoo fier, Drukt d'oude jaren op pappier.,' Met deer van ’s lants Hiftorifchrijver Gekroont, en zoo ten toon geſtelt, Dat zy met dankbaerheit erkennen — Den arbeit vandoorluchte pennen, = `, En Klioos onvermoeiden helt; — Gy had de Bataviersen Vriezen Gegefpt in’t blanke harrenas , Hun bloet vergooten , plas op plas, Enleeren winnen, en verliezen: Toen kreeght gy luft tot vredeftof ; En Cypris, uit haer’ troon gevaren, Quam u met dees Johanna paren; De puikbloem van Graef Willems hof; En blyfchap des geleerden Vaders; Die Themis viert met zulk een’ gloet, Alsgy ’talcaar van Klio voedt, Met wierook van befchreve bladers. Maer Pallas haet de flaverny ` Desveders, en ontijdig blokken, Dies meng nu ftatigheit met jokken; En Venus minnevleiery. Vvvv 3 Nu 710 BRUILOFTDICHTEN. - Nugroejeuw afkomft met uw boeken. Het blokken quetft: de kusgeneeft , Het kloek vernuft. Een edel geeft Moet beurt om beurt verquikking zoeken. De grijze Vollius verlangt Naer tneefken, dat, des grootvaêrs fchriften Doorlezend, {chuim van gout leert fchiften, En aen zijn wijze orakels hangt. Zoo {chrijft men voor nakomelingen, En voor zich zelven niet alleen. Nu treé naer’t lieve Bruitsbedt heen. Uw Bruit is niet verkuifcht met zingen. OP DE BRUILOFT VAN KORNELIS LE BL ON, ZOON VAN MICHAEL LE BLON, Agent der Krooaeen Koninginne van Zweden , GETROUWT MET JONGKVROUWE ELIZABETH VAN DEN KERKHOVE. . Aen zijn Exellentie AXEL OXENSTERN, RYXKANTZELIER. Uil en Kantzelier van’t Rijk, f (Dat den Duitichen gront doet daveren, En ’t geberght dorft overklaveren, Op’trappier, zijn ftale wijk; Ys = De di Oxo BRUILOFTDICHTEN: arr Oxenftern, nudrukhetzegel | Van genade op’s Jonglings schult, Pijnigende uw taey gedult, Toen hy dwaelde van zijn’ regel; Toen het Hof met moeite een’ brief Uit hem perfte in zoo veel maenden, Die hem * padt naer ’c Bruitsbedt baenden ; Schuif dees flof heit op zijn lief. Wijt die fmet de zedige oogen Van zijn lieve Elizabeth:. Deze ftelden hem een wet , Groot van aenzien en vermogen. | Zonder haer * vervielde Staet, - let Dien gy ftutte, zooveel jaren, — Met dat hooft, vol grijze hairen, Even friſch, en rijp van raet · Eeuwigh menſchevleeſch te flijten Met gebit en klaeuw, ’tgeweer Van dien Gotfchen Winterbeer , Schriklijk grimmigh in het wrijten Tegens ’t Heiligh Arentsneft; En, terwijl hy groeit in’t ftroopen ; Pen op pen in bloet te doopen, Hijght om aémtoght op het left. Eeuwigh velttrompetten fteken , Trommels roeren nacht en dagh, Root van weêrlicht, (lagh opflagh, Heet om ’s Konings lijk te wreken; Valt een diere wraek in’tendt, Als zy mift aen bloet en krachten. Gun dan Hymen ook zijn nachten; Venus vrient{chap toegekent . pn un maz BRUILOFTDICHTEN. Gun uw dienaars uit te ſpannen, Om te boeten zulk een íchâ Van des oorloghs ongena En de muren weêr te mannen. Die aen ’t menfchelijk geflacht Reeden wil, magh niet verzuimen Gå te flaen zijn Joffers luimen, Zomtijts zuur, en zomtijts zacht. Vryers luiftren na geen maren an den Teems, of vande Sein. Ay ; vergeef het minziek brein, Is het uit zijn ftreek gevaren, Dat men volge °t zachte {poor Zijner oudren, en de Wijzen, Kan de reden niet misprijzen : d’Ouden gaen de jongen voor. Overlegh uw eerfte jaren, Toeri de weêrga van uw ziel *t Jeughdigh hart gevangen hiel; Oirzaek van't gezegent paren Welk uw holp aen uwen wenfch, Rechte beelden van hun vader. t Zelve vier ontvonkt zijn ader; Die zich uitgeeft voor een menſch. Als de Bruiloft is voltrokken , Diedeblijde torts ontſteekt, Zal de pent geen nu ontbreekt , Uvoldoen met ftadigh blokken. Wint hy midlerwijl gepaert, t Eerfteling der bruiloftstelgen, Schenk. het, zonderu te belgen, Uwen Naem, zoo wijt vermaCcft. i BRUILOFTDICHTEN. #13 Laet dienjongen Ax EL noemen, | En, indienftvanuwen Zoon, - Eer bewijzenaen de Kroon. t Hooghtft waer van uw Blon kan roemen - BRUILOFTLIET, | VOOR . = GUILJELMO BARTELOTTI VAN DEN HEUVEL. EN | JAK OBA VAN ERP. © Merkuur. p S nu een maeght het waertftegoer, I Dat Bartelot’ om heur laet varen Mijn Bank vol gouts, mijn eben vloet - Van Beurs, en vloten, rijk van waren? Is’t wiflelen van vrijen ftaet | In blinde flaverny van vrouwen , De waffel die beft munte flaet? Durf hy ’ nu al op een vertrouwen, En ſchepen lijf en goet in een, Ja zelf zijn ziel? hy ga vry heen. PALLAS.. ORoosvanErp, mijn heilighdom , TE Geen vryer zou uw glori pluiken : n Be Nu ftaen mijn kuifche bloemen ftom, En moeten op haer fteeltje duiken, __ Bedrukt en ſchaemroot; mits gy haer Zoo wuft en reukloos gaet begeven. Wat prees uw boek , en cimbelfnaer, | Getrouwtaen zang, heteenzaem leven? -. U XxXxX | z Ont- 74 BRUILOFTDICHTEN. z’Ontfticht een maegdelijk gemoedt, Dieanders leert, en anders doet. VENUS. 