VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
lijk anders reeds doodftilte heerscht, zag men met bevreem- ding in eene der hoofdftraten eene talrijke menigte menfchen verzameld, die vol verwachting de eene of andere gebeurte- nis te gemoet fchenen te zien, Plotfeling kwam er leven in deze wachtende masfa's, en onder woest gefchreeuw begon- nen zij langs de ftraat voort te dringen. Nieuwe drommen fnelden hen na, en gedurig wilder werd het rumoer. Mer Schrik opende men allerwegen de venfters, om zich van de 82 ZEGEPRAAL hier fchier ongehoorde gebeurtenis eens volksoploops te over- tuigen, Eensklaps zag men een rijtuig naderen, door hon- derden voortgefleept en door duizenden omgeven, Eene vrou- welijke gedaante, die er in zat, was bezig, al gedurig beti- gingen te maken, en telken male- dat haar hoofd zich be- woog, ging uit den digten hoop ‘het geroep op: Pirat! vivat TAGLIONI! Vivat! Men worftelde om de eer, het rijtuig, ’t welk, de vrouw met de heilige voeten omvatte, voort te trekken.. Het was een warme voorjaarsnacht; maar de maan (cheen niet, zeker uit fchaamte van zulk een too- neel te verlichten! -Ik weet niet, of men ders heldhaftigen Koning van Polen,-s oBIËSKY, toen. hij in 1683 Weenen van de Turken: verloste, wel zoo veel: eer bewezen heeft, als thans Demoifelle TAGIION1j maar dit is-zeker, dat de oudfte lieden hier zich niet weten te herinneren, dat immer eenig, als kunftenaar, dichter, ftaatsman of in de wereldge- fchiedenis beroemd perfoon, op zulk eene uitftekende wijs vereerd geworden is als deze,danferes, dit paar beenen , het- welk nog daarenboven reeds omtrent veertig jaren lang in dit aardfche jammerdal rondtrippelt, en derhalve tamelijk verfie- ten is. TacLtoN:i heeft nu tien avonden gedanst; voor elken avond ontving zij 1200 gülden conventions -smäntze; haar benefiet was haar tegen 4000 gulden gewaarborgd, en heeft haar ruim 10,000 gulden opgebragt! Zij is, den eer- ften avond uitgezonderd, telken male dertig tot zes en dertig keeren weder op het tooneel geroepen; bij hare benefiet- voorftelling vierenweertig keeren! Verbaast u dit? Welnu, nog meer zal het u verbazen, wanneer ik u zeg, dat TA- GLIONE eigentliĳk in geene hooge mate bevallen heeft. Meestal hoorde men van haar zeggen: „ Zij danst lief. Ik voor mij verfta weinig van danfen; maar zonder reden zal men te Parijs toch wel zoo veel ophef niet van haar ge- maakt hebben,” en uitdrukkingen van foortgelijken aard meer. Dit echter zijn de fpreekwijzen niet, waarvan de Weener zich bedient, wanneer zijne zoo ligt ontvlambare geestdrift inderdaad gewekt is, TaAcLtoNtr is ook in ‘t geheel de danferes niet, welke onze Weeners, en vooral niet den groo- ten hoop, zou kunnen wegflepen. Zij heeft te weinig zin- nelijkheid, zoo in haar voorkomen als in hare kunstmanier, Hetgeen den dans van TAGLTONTr van die veler andere danferesfen onderfcheidt, is de fraaije plastiek, de klasfieke fchoonheid harer bewegingen; maar die' bewegingen zijn zoo afgemeten, zoo bedaard, zoo koud, dat zij bij de masfa des volks des te minder grooten bijval te weeg konden bren- gen, daar de jaren van bloei en fchoonheid bij deze kunfte- ħares reeds lang voorbij zijn, Maar, vanwaar dan zulk eene ongehoorde geestdrift? zult gij vragen. Bijna Schaam ik mij, u de reden daarvan te zeggen. De groote naam, welke Ta- GLION1 uit Parijs voorafgegaan was, haar nieuw engage- ment te Petersburg, gaven haar de fanctie der mode, Daarbij ‘DER DANSERES TAGLIONI. 823 kwamen hare aanbevelingen aan de crème de la haute volée. Dit alles verzekerde haar de medewerking en gunst der aris- tocratie. Toen zij de eerfte maal optrad, liet zij, wel'is waar, het gros van het publiek koel; maar uit de loges klapten de glacé-handfchoenen haar onafgebroken een voor- naam Arava! toe; het parterre verbaasde zich, Nu- moet men echter met den aard van het Weener publiek bekend zijn, om te weten, dat de ligtst aangegeven toon der aris- tocratie onder dén grooten hoop een’ gretigen weêrklank windt, die fteeds luider en fchreeuwender wordt, naar mate hij dieper naar beneden dringt. De Weener kluchtfpel - taal heeft voor dezen geest van naäping eene treffende uitdruk- king gevonden: „ Nur nobel! De blik der Weeners is al. tijd naar de hoogte gerigt; de wetstafelen der mode komen uit de gewesten der soblesfe. Op de hooge aristocratie des Adels volgt de rijke financier, die gretig en angftig naar al de: groote en kleine modeluimen dier klasfe ftaat te loeren, em ze zonder verwijl te kunnen kopiéren, Achter den finan- cier komt de duizelende beursfpeculant, en neemt de opens baring uit zijne handen over; achter den fpeculant ftaat de kantoorbediende; achter dezen de handwerksman, en zoo ver- volgens. Steeds volgt de achterman den voorman op den voet, om hem te kopiéren; en zoo wordt, hetgeen aanvan- kelijk ligt glimlagchen was, allengskens afzigtelijk bekke- trekken ; hetgeen boven luim was, beneden karrikatuur, En dus ging het ook met TAGLIONI Om niet in fmaak voor de noblesfe onder te moeten doen, om niet het fchrikkelijke woord: „ kaviaar voor het volk!” op zich te zien toepas- fen, beiĳverde zich ieder, in eene gekunftelde verrukking te geraken; en deze fteeg des te meer, naar mate de natuur haar geene grenzen zetten kon, en ontaardde eindelijk in den Silenendans , welken de noblesfe, die er de eerfte aanleiding toe gegeven had, met voornatnen en fpottenden grimlach uit hare venfters befchouwde. Genoeg er van! OP HET SCHAATSRIJDEN. De winter lokt uw’ voet op ’t broos kristal der baren ; Een afgrond, wufte jeugd, gaapt onder uwe fchreên; — Het beeld van ’t zingenot, waarop uw lusten ftaren ; Mistrouw ze beide, en glijd er vlugtig over heen! WIE KAN HIERBIJ AAN TOEVAL DENKEN ? He Duitfche blad der Christenbote verhaalt uit Groot-Botwar, in het Wurtembergfche, het volgende opmerkelijke voorval: » Het was een heldere, door de maan verlichte nacht, toen 824 WIE KAN HIERBIJ AAN TOEVAL DENKEN ? twee echtgenooten , in het nabijgelegen dorp H. woonachtig, te middernacht door een klokgelui ontwaakten, hetwelk van den kant der ftad hun in de ooren drong. Onderfteliende , dat er ergens brand ontftaan moest zijn, rezen zij ijlings uit het bed, en fnelden naar het venfter, om te ontdekken, waar die zijn mogt. Naauwelijks hadden zij het venter be. reikt, of zij hoorden áchter zich een geweldig gekraak en gerommel. De zoldering en het balkwerk boven het lede- kant was ingeftort en had het gehemelte daarvan verbrijzeld, Ware de man met zijne vrouw te bed gebleven , zoo zouden zij ontwijfelbaar door eenen plotfelingen dood verrast ge- worden zijn, Doch wat was nu de oorzaak van het kiok- gelui, hetwelk hen, op het oogenblik des gevaars, met Snel- werkenden fchrik uit den flaap gewekt had? Eene zonder- linge oorzaak was her. Onze ftads-klokluider was dien nacht wakker geworden, juist toen zijne kamerklok twaalf ure floeg; hij had echter met volle bewustzijn flechts de zes laatfte flagen gehoord. Daar het hem nu voorkwam, dat hij uitgeflapen had, en bij den manefchijn voor het aanbreken van den dag hield, zoo fpoedde hij zich, zonder verder op den uurwijzer te zien, naar den kerktoren, om de ochtend- klok te luiden; en dit gelui was het, dat de twee echige- nooten op het nabijgelegen dorp gehoord hadden,” — Wie kan hier aan #oeval denken ? RAAD. Da geene denkbare fmart of teleurftelling u tot eene moe- deloosheid brenge, die u uwe verdere belangen doer minach- ten of verwaarloozen, Want, zijn die fmart, ramp en te- leurftelling u fchier ondragelijk, zoo voegt het u te zorgen, dat geene nieuwe daaruit voortfpruiten, HAGEDORN's RONDBORSTIGHEID. H AGEDORN was een groot liefhebber van een goed glas wijn, en was dikwijls en gaarne in gezelfchappen, waar Bac- chus offers gebragt werden. Hij wilde dit ook wel weren. Toen hij eens ziek lag, vroeg hij den beroemden Geneesheer CARPSEN, wat toch wel zijne kwaal mogt wezen. De Arts antwoordde: „ De waterzucht, vrees ik” — „ On- mogelijk ,” hernam HAGEDORN; „ mijn geheele leven lang heb ik flechts de wijnzucht gehad.” Pe Digitized by Google Digitized by Google ID into, PP Vo Ve Pa v G & Xr „ a Pa] -$ moe valk "y pn 4 & ke Sef D ANA gens NN, za A PARN y PAAS jfr e ra a n ter kl DS. 