[Recueil de traités]: Nouveau recueil général de traités ... continuation du grand recueil ..
Traité concernant le rapatriement des ressortissants des deux pays, atteints d’aliénation mentale; signé à Paris, le 11 février 1911. Staat van het Koninkrijk der Nederlanden 1912. No. 190. Sa Majesté la Reine des Pays-Bas et le Président de la République française, désirant régler d’un commun accord le rapatriement des ressortissants des Etats contractants, atteints d’aliénation mentale, qui sont tombés à la charge de l’Assistance publique sur le territoire de l’autre Etat contractant, ont nommé à cet effet pour leurs Plénipotentiaires, savoir: Sa Majesté la Reine des Pays-Bas: Son Chambellan, M. le Chevalier de Stuers, Son envoyé extraordinaire et ministre plénipotentiel près le Président de la République française; Le Président de la République française: M. S. Pichon, Sénateur, Ministre des Affaires étrangères de la République française, Lesquels, après s'être communiqués leurs pleins pouvoirs, trouvés en bonne et due forme, sont convenus de ce qui suit: Article premier. Les Etats contractants s'engagent à recevoir leurs ressortissants atteints d’aliénation mentale et tombés à la charge de l’Assistance publique sur le territoire de l’autre Etat contractant. L'échange des ratifications a eu lieu à Paris, le 10 mai 1912. Rapatriement des aliénés. 875 Ce rapatriement sera subordonné dans chaque cas au consentement préalable de l’Etat dont relève le malade. Ledit consentement sera demandé et la réponse donnée par la voie diplomatique. La demande de rapatriement sera accompagnée de tous renseignements que l’Etat requérant pourra fournir en vue d’établir l’identité de l’indigent visé et d’un certificat médical contenant des renseignements précis sur l’état mental du malade. Art. 2. Le fait que l’aliéné a perdu sa nationalité ne pourra être opposé à l’Etat requérant si le malade n’a pas, entre temps, acquis la nationalité de cet Etat ou d’un Etat tiers. Art. 3. Le Gouvernement qui a obtenu le rapatriement fera connaître au Gouvernement qui y a consenti les lieux, date et heure de la remise de l'aliéné, ainsi que le nombre des gardiens nécessaires pour l'accompagner. Les frais résultant du transport de l'indigent à l'une des stations frontières de remise, et d'hospitalisation jusqu'au rapatriement, resteront à la charge de l'Etat qui remet l'aliéné, toutes les fois qu'il ne pourra se faire rembourser sur les biens du rapatrié ou sur ceux de ses parents qui sont tenus de cette obligation. Art. 4. Le présent traité n'est pas applicable aux Colonies ou Possessions des deux Etats contractants. Art. 5. Le présent traité sera ratifié et les ratifications en seront échangées à Paris aussitôt que faire se pourra. Il entrera en vigueur trois mois après la date de l'échange des ratifications. En foi de quoi, les Plénipotentaires respectifs ont signé le présent traité en double expédition et y ont apposé leurs cachets. Fait à Paris, le 11 février 1911. (L. S.) A. de Stuers. (L. S.) S. Pichon. Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden en de President der Fransche Republiek, wenschende in gemeen overleg te regelen de terugbrenging naar hun vaderland der krankzinnige onderdanen van de verdragssluitende Staten, die op het grondgebied van den anderen verdragssluitenden Staat ten laste van de openbare armenzorg zijn gekomen, hebben te dien einde tot hun gevolmachtigden benoemd, te weten: 876 Pays-Bas, France. Hare Majesteit de Koningin der Nederlanden den heer ridder de Stuers, Hoogst Derzelver kamerheer, maar gewoon gezant en gevolmachtigd leider bij den President der Fransche Republiek; De President der Fransche Republiek: den heer S. Pichon, senaatslid, Minister van Buitenlandse Zaken der Fransche Republiek, die, na elkander hunne in goeden en behoorlijken vooi bevonden volmachten te hebben medegedeeld, omrent het volgende zijn overeengekomen : Artikel 1. De verdragsluitende Staten verbinden zich hun krankzinnigen en op het grondgebied van de andere verdragsluitende Staat ten laste van de openbare armenzorg gekomen onderdanen over te nemen. Deze overneming zal in ieder geval onderworpen zijn aan de voorafgaande toestemming van de Staat, waar de zieke behoort. Deze toestemming zal worden gevraagd en het antwoord zal worden gegeven langs den diplomatieken weg. Het verzoek om overneming zal worden vergezeld gaan van alle inlichtingen die de aanvragende Staat zal kunnen verschaffen tot vaststelling van de identiteit van de bedoelde armlastige en van een geneeskundige verklaring, welke nauwkeurige inlichtingen bevat over den geestestoestand van den zieke. Artikel 2. Het feit dat de krankzinnige zijn nationaliteit verloren heeft, zal geen reden tot weigering tegenover den aanvragenden Staat mogen zijn, indien de zieke niet intussen de nationaliteit van die Staat of van een ander Staat verworven heeft. Artikel 3. De Regering, die de overneming verkregen heeft, zal aan de Regering, die daarin is geïnteresseerd, de plaats, den datum en het uur mededeelen, waarop de krankzinnige zal worden overgegeven, alsmede het aantal bewakers dat voor het geleide noodig is. De kosten voortvloeiende uit het vervoer van den beïrdige naar een der grensstations voor overneming en die van verpleging tot aan de overneming, zullen ten laste blijven van den Staat, die den krankzinnige overgeeft, tekens wanneer hij geen terugbetaling zal kunnen erlangen uit de goederen van den overgenomen of uit die van de tot de terugbetaling verplichte bloedverwante. Artikel 4. Dit verdrag is niet toepasselijk op de koloniën of bezittingen van de twee verdragsluitende Staten. Artikel 5. Dit verdrag zal worden bekrachtigd en de akten van bekrachtiging zullen zoodra doenlijk te Parijs worden uitgewisseld. Rapatriement des aliénés. — Règlement consulaire. Het zal in werking treden drie maanden na den datum der uitwisseling van de akte van bekrachtiging. Ten blike waarvan de wederzijdsche gevolmachtigden dit verdrag in dubbel getekend hebben en hunne zegels daarop hebben afgedrukt. Gedaan te Parijs, den 11de Februari 1911. A. de Stuers, L.S., S. Fichon, 132. PAYS-BAS. Reglement consulaire, 1 maart 1911. Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden 1911. No. 83. Wij Wilhelmina, bij de gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, Enz., Enz., Enz. Op de voordracht van Onze Minister van Buitenlandsche Zaken, dd. 28 November 1910, Tweede Afdeeling; De Raad van State gehoord (advies van 20 December 1910, n°. 25); Gezien het nader rapport van Onze Minister voornoemd van 31 December 1910, Tweede Afdeeling, n°. 26202 en van 13 Januari 1911, Tweede Afdeeling, n°. 300; en van 27 Februari 1911, Tweede Afdeeling, n°. 4278; Hebben goedgevonden en verstaan: a. in te trekken het Consulaire Reglement, vastgesteld bij Ons Besluit van 4 Augustus 1906 (Staatsblad n°. 215) en gewijzigd bij Ons Besluit van 31 December 1909 (Staatsblad n°. 472); b. vast te stellen het volgende Reglement op de inrichting van den consulaire dienst: Hoofdstuk I. Van de bezoldigde consulaire ambtenaren. Artikel 1. 1. De bezoldigde consulaire ambtenaren hebben den rang van aspirant-vice-consul, vice-consul, consul of consul-generaal. 2. De bezoldigde consulaire ambtenaren worden door Ons benoemd, bevorderd, in disponibiliteit gesteld en ontslagen. Zij kunnen door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken worden geschorst. Artikel 2. 1. Voor de bezetting der door Ons ingestelde of in te stellen bezoldigde consulaire posten komen bij voorkeur in aanmerking zij, die de rangen van aspirant-vice-consul en vice-consul doorlopen hebben. 2. Tot aspirant-vice-consul kan iedere zij die de candidaat voor den consulaire dienst is aangewezen en met goed gevolg heeft afgelegd het in artikel 5 bedoelde examen voor den consulaire dienst. 3. Tôt vice-consul kunnen allemaal zij worden benoemd, die gedurende den in artikel 8 genoemden termijn aspirant-vice-consul gediend hebben. Artikel 3. 1. Telkens wanneer het belang van den dienst zulks eist, wordt de aanwijzing als candidaat voor den consulaire dienst voorbereid door een daartoe door Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken aangewezen commissie, bestaande uit vijf leden, onder welke het hoofd der Afdeeling van het Departement van Buitenlandsche Zaken, welke belast is met de behandeling der consulaire zaken, bijgestaan door een secretaris. 2. Deze commissie plaatst binnen veertien dagen na ontvangst van een opgave van het aantal der aan te wijzen candidaten voor den consulair dienst een oproeping in de Nederlandsche Staatscourant, waarbij tevens het bovenbedoelde aantal wordt vermeld. Deze oproeping wordt door de commissie herhaald zooveel malen als zij zulks gewenscht acht. 3. Bij haar onderzoek naar de aanbevelenswaardigheid van de personen, die zich bij haar hebben aangemeld, let de commissie op hun verleden, hunne geschiktheid voor hunne toekomstige werkkring en hunne algemene ontwikkeling. Zij onderwerpt hen aan een vergelijkend examen, waarbij moet blijk worden gegeven: 1. van vaardigheid om schriftelijk in goed Nederlandsch een zakelijke uiteenzetting; of beschrijving te leveren, een stuk Nederlandsch behoorlijk te lezen en zich van het gelezen goed rekenschap te geven, alsmede om Fransch, Duitsch en Engelsch proza goed te vertalen in het Nederlandsch en zich van die vreemde talen praktisch mondeling en schriftelijk te kunnen bedienen; 2. van enige handelskennis; enige kennis van handelsrekenen, van boekhouden, van handelsaardrijkskunde en van de Staatsinstellingen van Nederland en zijne koloniën, alsmede van bekendheid met de grondbeginselen der Staathuishoudkunde. 4. De commissie kan het examen, al naar zij wenschelijk acht, schriftelijk of mondeling afnemen. 5. De commissie is bevoegd om, wanneer het schriftelijk werk onvoldoende is, niet tot het mondeling onderzoek toe te laten. 6. Het strekt tot aanbeveling, wanneer de examinandus gedurende niet te korte tijd in de handel praktisch werkzaam geweest is. 7. Zij, die zich aan het in het derde lid van dit artikel bedoelde onderzoek wensen te onderwerpen, moeten mannelijk Nederlander zijn en in de loop van het jaar, waarin dat onderzoek plaats vindt, de leeftijd van 21 jaar bereikt hebben. Zij melden zich binnen de bij de oproeping vermelde termijn schriftelijk bij de secretaris der commissie aan, met overlegging van een bewijs van Nederlanderschap, een uittreksel uit hun geboorte-akte, een kort relaas van hun opvoeding en het door hen genoten onderwijs, een verklaring van goed maatschappelijk gedrag, hunne diploma's, getuigschriften of eindrapporten en een medisch attest van geschiktheid voor de dienst in tropische landen. Indien er voor hen uitzicht bestaat om na hun aanmelding nog diploma's, getuigschriften of eindrapporten te verkrijgen, delen zij dit mede, en zoodanig spoedig mogelijk na de verwerving zenden zij die stukken aan de secretaris der commissie in. Tevens delen zij mede welke verplichtingen zij nog te vervullen hebben ten aanzien van de militaire dienst. 8. De commissie brengt binnen twee maanden na afloop van het examen rapport uit aan Onze Minister van Buitenlandsche Zaken, waarin zij haar oordeel uitspreekt over de personen, die voor aanwijzing in aanmerking komen, met opgaaf der volgorde, waarin zij geplaatst zouden moeten worden. 9. Na overhandiging van dit rapport worden binnen een maand door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken de candidaten voor de consulaire dienst aangewezen. Artikel 4. 1. De candidaten voor de consularen dienst moeten zich uiterlijk binnen twee jaar na hun aanwijzing schriftelijk bij Onze Minister van Buitenlandsche Zaken aanmelden, tot het afleggen van het in artikel 5 bedoelde examen voor de consularen dienst. 2. Wanneer zij zich in staat achten met goed gevolg het examen te doen, geven zij daarvan kennis aan Onze Minister van Buitenlandsche Zaken, die alsdan bepaalt wanneer het examen zal gehouden worden, met dien verstande, dat het examen wordt afgenomen uiterlijk zes maanden nadat de aanmelding heeft plaats gehad. 3. Ter zake van hun voorbereidende studie worden hun van onze Minister van Buitenlandsche Zaken de noodige aanwijzingen verstrekt. 4. De candidaten voor de consularen dienst zijn verplicht omtrent hun studie en voorts omtrent hun gedrag aan Onze Minister van Buitenlandsche Zaken alle inlichtingen te verstrekken, die hij direct of indirect, mondeling of schriftelijk, van hen verlangt en alle desbetreffende wenken van voornoemden Minister te volgen. 5. Wegens aanhoudende ziels- of lichaamsziekte en wegens plichtverzuim en wangedrag van de candidaten voor de consularen dienst kan Onze genoemde Minister, te zijner beoordeling, hunne aanwijzing als zoodanig intrekken. 6. Het candidaatschap vervalt voor hen, die zich voor het examen niet binnen den in het eerste lid omschreven termijn hebben aangemeld. 7. Wanneer een candidaat voor de consularen dienst voor de eerstemaal niet slaagt bij het afleggen van het examen, kan bij het nog eenmaal herhalen binnen een door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken, in overleg met de commissie, te bepalen termijn. 8. Voor hen, die zich na hun aanwijzing aan de studie van recht of staatswetenschap aan een Universiteit wijden of cum laude aan hogere handelsonderwijs, te zijven in Nederland, te zijven in het buitenland,-logen of wel in handel of industrie praktisch werkzaam zijn, kan de in het eerst lid genoemde termijn door Onze Minister van Buitenlandse Zaken met ten hoogste één jaar worden verlengd. Gelijke verlenging kan op grond van welbewezen ziekte of op grond van andere buitengewone omstandigheden - ter beoordeling van Onze genoemde Minister - door degenen worden toegestaan. Artikel 5. 1. Het examen voor de consulaire dienst bestaat uit: 1. De Nederlandsche, Française, Engelse en Duitse taal, waarin de candidaat zich schriftelijk en mondeling juist moet kunnen uitdrukken. Kennis van eenige andere talen strekt tot aanbeveling. 2. a. het Nederlandsch burgerlijk recht en wel voornamelijk Boek I, II en III, en de wet houdende Algemene Bepalingen der Wetgeving van het Koninkrijk; b. de voornaamste bepalingen van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering; c. het Nederlandsch handelsrecht, in het bijzonder het zeerecht; d. kennis in hoofdzaken van het volkenrecht; e. de strekking der voornaamste Nederlandsche verdragen op handelsgebied; f. de verplichtingen en bevoegdheden der Nederlandsche consulaire ambtenaren, zoals die omschreven zijn in de "Handleiding voor den Nederlandschen consulaire ambtenaar", in de wetten betreffende de bevoegdheid der consulaire ambtenaren tot het opmaken van burgerlijke akten en de consulaire rechtsmacht, alsmede in de consulaire conventies; g. de voornaamste bepalingen van het Nederlandsch strafrecht en de strafvordering. III. a. De groote handels- en verkeerswegen; b. Den tegenwoordigen toestand van handel en nijverheid, landbouw en scheepvaart, voornamelijk met het oog op de Nederlandsche en Nederlandsch-Oost- en West-Indische belangen; c. De handelsgeschiedenis van den nieuweren tijd; d. De wijze van voortbrenging der voornaamste Nederlandsche en koloniale artikelen; e. De inrichting der Nederlandsche handels- en scheepvaartstatistiek, 2. De candidaten voor den consulaire dienst, die aan een der Nederlandsche Hoogescholen den graad van doctor in de rechtswetenschappen hebben verworven, zijn vrijgesteld van het examen in de vakken, vermeld sub II, litera a, b en g. De candidaten voor den consulaire dienst, die aan een der Nederlandsche Hoogescholen den graad van doctor in de Staatswetenschappen hebben verworven, zijn vrijgesteld van het vak, vermeld sub II, litera d. Reglement consulaire. 881 Artikel 6. 1. Het examen voor de consulaire dienst wordt in het openbaar gehouden te ’s-Gravenhage, bij voorkeur in de tweede helft van de maand April of van de maand October. 2. Tijd en plaats van het examen worden vooraf in de Staatscourant aangekondigd. 3. Het examen voor de consulaire dienst wordt afgenomen door een door Ons benoemde commissie, bestaande uit een voorzitter en 4 leden. 4. In die commissie heeft zitting een rechtsgeleerde bekend met de rechtspraktijk, een vertegenwoordiger van de handel, en, zo mogelijk, een consul-generaal of consul of oud-consul-generaal of oud-consul. Een ambtenaar van het Departement van Buitenlandsche Zaken wordt door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken aan die commissie als secretaris toegevoegd. b. De commissie kan zich bij het afnemen van het examen laten bijstaan door deskundigen, na voorafgaande verkregen machtiging van Onze Minister van Buitenlandsche Zaken. 6. Bij ontstentenis van den voorzitter of van een der leden wordt door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken tijdelijk in de vervanging voorzien. 7. De commissie wordt door haar voorzitter toet anommen van het examen opgeroepen, wanneer de Minister oordeelt dat daaraan behoefte bestaat. 8. De commissie brengt aan de voorzittend Minister schriftelijk verslag uit van het examen. Artikel 7. 1. Zij, die met goed gevolg het examen voor de consularen dienst aflegden, worden binnen drie maanden na die tafel aspirant-vice-consul aangesteld. 2. Zij worden door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken werkzaam gesteld bij zijn Departement, bij een Gezantschap of bij een Consulaat-Generaal of bij een Consulaat of wel departement van Algemeen Bestuur, een en ander met die verstand, dat de aspirant-vice-consul althans een deel van zijn diensttijd in het buitenland werkzaam zal zijn. Artikel 8. 1. Drie jaren na hun aanstelling kunnen de aspirant-vice-consuls tot vice-consul bevorderd worden. 2. Voor hen, wier krachtens de eerste zin van het zevende lid van artikel 4 op grond van studie of werkzaamheid in de praktijk verlenging van den termijn, binnen welken examen moet worden afgelegd, is toegestaan, wordt de tijd van drie jaren, in het vorige lid bedoeld, met den duur van genoemde verlenging verminderd. Artikel 9. 1. De vice-consuls worden door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken werkzaam gesteld bij zijn Departement, bij een Gezantschap of bij een Consulaat-Generaal of Consulaat of wel ter beschikking gesteld van het hoofd van enige andere Departement van Algemeen Bestuur. 2. Zij kunnen ook worden belast met de waarneming van een consularen post, mits zij ten minste twee jaren als vice-consul dienst hebben gedaan. Dit voorbehoud geldt niet voor waarneming van korte duur van een post. Artikel 10. Nadat de vice-consul vijf jaren als zoodanig heeft dienst gedaan, kan hij tot consul worden bevorderd. Artikel 11. Drie jaren na hun aanstelling kunnen de consuls tot directeur van een consulaat worden bevorderd. Ook de vice-consuls kunnen na vijf jaren dienst als zodanig bevorderd worden, mits zij zich het laatste jaar als vice-consul bij een consul bevonden hebben. Nadat de consul vijf jaren als zoodanig dienst gedaan kan, hij kan tot consul-generaal worden bevorderd. Artikel 12. Wanneer voor de vervulling van een bepaald post zulks door Ons wenselijk geacht wordt, kan aan een consul-generaal een diplomatieke titel verleend worden voor de tijd gedurende welken hij die post vervult. Bij ontslag of overplaatsing vervalt die titel van rechtswege. Artikel 13. De aspirant-vice-consuls genieten een bezoldiging van f 1200 per jaar. Buiten Nederland worden werkzaam gesteld, kan hun bovendien een door Ons te bepalen vergoeding voor verblijf toegekend worden. Artikel 14. De vice-consuls genieten een bezoldiging van f 2000 per jaar; dit bedrag wordt na drie jaar dienst als zoodanig met f 500 en na vijf jaar verderen dienst met f 500 verhoogd, totdat een bedrag van f 3000 is bereikt. Buiten Nederland worden werkzaam gesteld, kan hun bovendien een door Ons te bepalen vergoeding voor verblijf toegekend worden, voor zover zij niet al krachtens artikel 18 reeds een vergoeding toekomt. Artikel 15. De consuls genieten een bezoldiging van f 3000 per jaar, welke bezoldiging na elke vijf jaren dienst als zoodanig met f 1000 wordt verhoogd, totdat een bedrag van f 5000 is bereikt. Artikel 16. De consul-generaal genieten een bezoldiging van f 5000 per jaar, welke bezoldiging na elke vijf jaren dienst als zoodanig met f 1000 wordt verhoogd, totdat een bedrag van f 7000 is bereikt. Artikel 17. Door Ons kan aan een consul-generaal, die minstens 20 jaren als zoodanig werkzaam was en daarbij zijn taak steeds ten genoegen van Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken heeft vervuld, een jaarlijkse toelage verleend worden van f 1000. Na minstens 25-jarigen dienst als zoodanig kan die toelage worden gebracht op f 2000. Artikel 18. 1. De consuls-generaal en de consuls, alsmede de vice-consuls, die anders dan ter tijdelijke vervanging van een titularis een consulairen post beheeren, genieten voorts eene verblijfsvergoeding tôt zoodanig bedrag, als Yoor den door hen bekieeden post is vastgesteld. 2. Het bedrag der toe te kennen verblijfsvergoeding wordt door Ons voor elken post afzonderlijk vastgesteld. 3. Ingeval van overlijden wordt de aan den consulairen ambtenaar toegekende verblijfsvergoeding aan diens erfgenamen uitbetaald tôt en met de sterfmaand. Artikel 19. Aan de consulaire ambtenaren, die aan het hoofd van een post zijn geplaatst, kunnen de dienstuitgaven, voor zooverre Onze Minister van Buitenlandsche Zaken dit noodig mocht oordeelen, vergoed worden. Artikel 20. Bij definitieve plaatsing aan het hoofd van een post kan ter vergoeding der kosteu van vestiging aan den consulairen ambtenaar door Ons een bedrag worden toegekend: voor consuls-generaal van ten hoogste f 3500; voor consuls van ten hoogste f 2500; voor vice-consuls van ten hoogste f 1500. Artikel 21. 1. In geval van plaatsing, overplaatsiug, eervol ontslag, of in disponi- biliteitstelling, zuUen aan de consuls-generaal, de consuls en de vice-consuls, die anders dan ter tijdelijke vervanging van een titularis een consulairen post beheeren, de reis- en verblijfkosten van hun gezin naar hunnen post of naar Nederland vergoed worden. Hun eigen reis- en verblijfkosten worden vergoed op den voet als door Ons geregeld of te regelen. 2. In geval van overlijden van een consulair ambtenaar, als in het vorige lid bedoeld, worden de reis- en verblijfkosten van zijn gezin naar Nederland vergoed. 56» èS4 Pays-Bas, Artikel 22. Telkens na een tijdvak van drie jaren onafgebroken dienst op de posten, welke ingevolge artikel 4, letter c, der wet houdende regeling van de pensioenen der burgerlijke ambtenaren bij algemeene maatregel van het bestuur zijn of zullen worden aangewezen, en van vijf jaren onafgebroken dienst op alle overige posten, kan aan de consuls-generaal en consuls, die aan het hoofd van een post staan, alsmede aan die vice-consuls, die anders dan ter tijdelijke vervanging van een titularis een consulaire post beheeren, een verlof verleend worden van drie of acht maanden, naar gelang zij al dan niet in Europa gevestigd zijn. Van dit verlof brengen de in Europa gevestigde consulaire ambtenaren ten minste drie weken en de buiten Europa gevestigde consulaire ambtenaren ten minste zes weken in Nederland door ter aanknoping van betrekkingen met Nederlandsche belanghebbende en voor zoodanige andere bezigheden als Onze Minister van Buitenlandsche Zaken noodig mocht oordeelen. (Met Europa worden voor de toepassing van dit artikel gelijkgesteld Noord-Afrika, Klein-Azië en Syrie). Bij aankomst in Nederland wendt de in het 1e lid bedoelde consulaire ambtenaar zich onmiddellijk tot Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken ter verkrijging van de noodige instructies in verband met het in het vorige lid aangegeven doel. Wanneer gedurende een jaar niet meer dan vier weken verlof is genomen door de in alinea 1 van dit artikel bedoelde consulaire ambtenaren, wordt dit niet als dienstonderbreking aangemerkt. In geval van afwezigheid wegens ziekte bepaalt Onze Minister voornoemd, in verband met de duur van de ziekte, in hoever deze als dienstonderbreking beschouwd wordt. De kosten van de reis en verblijf, alsmede die voor hun gezin, worden hun vergoed op den voet als door Ons geregeld of te regelen. Bij tussentijdsche verloven genieten de in alinea 1 van dit artikel genoemde consulaire ambtenaren en hun gezin geen vergoeding ter zake van de kosten hunner verlofreizen. Wij behouden Ons voor in elk voorkomend geval te bepalen of en in hoe ver de kosten hunner verlofreizen vergoed zullen worden aan de vice-consuls, die tijdelijk een consulaire post beheeren ter vervanging van den titularis, alsmede aan de vice-consuls en de aspirant-vice-consuls, die werkzaam gesteld zijn aan een Gezantschap, aan een Consulaat-Generaal of aan een Consulaat. Gedurende hun verloven blijven de consulaire ambtenaren in het genot van hun jaarwedde, met dien verstande, dat geen jaarwedde wordt genoten voor den tijd dat het verlof langer dan een jaar duurt of geduurd heeft. Het verlof van de consulaire ambtenaar wordt verlengd met den duur van het door hem buiten bezwaar van 's Lands schatkist genoten verlof. De verloven der consulaire ambtenaren worden behoudens de in de volgende alinea bedoelde uitzondering verleend door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken. De onmiddellijke chef van een bezoldigd consulaire ambtenaar is bevoegd aan deze een verlof te verlenen, hetwelk den duur van 3 weken per jaar niet mag overschrijden, tenzij ziekte of buitengewone omstandigheden dit noodig maken. Van het verlenen van zodanig verlof geeft hij kennis aan Onze Minister van Buitenlandsche Zaken. Bij afwezigheid met verlof of wegens ziekte van een consulaire ambtenaar, die een consulaire post beheert, wordt door Ons in elk afzonderlijk geval vastgesteld of, en zo ja, tot welk bedrag op de hem toegekte verblijfsvergoeding zal worden gekort. Mede wordt door ons in elk geval afzonderlijk vastgesteld of, en ja, tot welk bedrag aan de waarnemer van de post een verblijfsvergoeding zal worden toegekend. De waarnemer mag, zonder voorafgaande machtiging van Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken of van de titularis, geen verandering brengen in de inrichting van de post. Artikel 25. 1. De consulaire ambtenaren kunnen te allen tijde in disponibiliteit worden gesteld. 2. Bij in disponibiliteitsteiling, kunnen de consulaire ambtenaren gedurende twee jaren in het genot blijven van hoogstens 2/3 van het bedrag van hun bezoldiging. Artikel 26. Tot de bevordering tot vice-consul, in artikel 8 bedoeld, en tot de verhooging van bezoldiging bedoeld in de art. 14, 15 en 16, wordt alleen dan overgegaan, wanneer de consulaire ambtenaar zijn taak ten genoegen van Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken heeft vervuld. Artikel 27. De bezoldigde consulaire ambtenaren mogen geen handel drijven, noch beheerend vennoot of agent van een handelsvennootschap onder eene firma, of bestuurder, commissaris of agent van een andere vennootschap zijn. Artikel 28. 1. De onbezoldigde consulaire ambtenaren voeren in hiërarchische volgorde den titel van consulaire agent, vice-consul, consul en consul-generaal. 2. Nederlanders, die een voldoende zelfstandige positie hebben, genieten voor een benoeming tot onbezoldigd consulaire ambtenaar de Toeknistan. Artikel 29. Voor benoeming, ontslag en schorsing van de onbezoldigde consulaire ambtenaren geldt het bepaalde bij artikel 1, sub 2. Artikel 30. Aan de onbezoldigde consulaire ambtenaren worden ter zake van hunner aanstelling en commissie geen kosten in rekening gebracht. Artikel 31. De onbezoldigde consulaire ambtenaren ontvangen geen geldelijke beloning voor hunne diensten. Wel behouden zij de hun ingevolge de bestaande of nog uit te vaardigen voorschriften toekomende consulaatrechten en andere baten. Artikel 32. 1. Bij de eerste aanvaarding van een consulaire betrekking legt de consulaire ambtenaar den volgende eed of belofte af: "Ik zweer (beloof), dat ik de recht opgedragen en later eventueel op te dragen consulaire betrekkingen in allen deelen getrouwelijk overeenkomstig de Nederlandsche wetten en de mij gegeven of nog te geven voorschriften zal vervullen, en dat ik in alles naar mijn beste vermogen zal medewerken tot bevordering van den handel, de nijverheid, den landbouw en de scheepvaart van Nederland. Zo waarlijk helpt mij God almachtig (Dat beloof ik)". 2. Deze eed (belofte) wordt afgelegd in handen van Onze Minister van Buitenlandsche Zaken of schriftelijk, en door de consulaire ambtenaar onderteekend, aan Onze Minister van Buitenlandsche Zaken toegezonden. Artikel 33. 1. De consulaire ambtenaren mogen geen consulaire betrekking een andere Mogendheid aanvaarden zonder Onze voorafgaande machtiging. 2. Wanneer zij ophouden een dergelijke betrekking te bekleeden, geven zij daarvan onverwijld kennis aan Onze Minister van Buitenlandsche Zaken. Reglement consulaire. 887 Artikel 34. 1. Voor elk consulaire post wordt door Onze Minister van Buitenlandsche Zaken de plaats of de landstreek aangewezen, op welke, als vormend zijn ressort, hij, die de post bekleedt, zijne aandacht vooral heeft te richten. 2. Zijn of komen er binnen dit ressort andere consulaire posten, dan verkrijgen deze als sub-ressort een deel van het hoofdresort, met den verstande dat zij daartoe blijven behooren. 3. De benoeming van een vice-consul ter plaats waar reeds een consul-generaal of consul gevestigd is, brengt niet mee dat daardoor ter bedoelde plaats een vice-consulaat gevestigd wordt. 4. De aanwijzing van ressorten doet echter niet te kort aan de bevoegdheid van den consulaire ambtenaar om zijn werkzaamheden ook tot buiten die plaats of die landstreek uit te strekken, wanneer zulks door eenig Nederlandsch belang wordt gevorderd, mits hij zodoende niet zijn werkzaamheid uitbreidt tot het ressort van een anderen consulaire ambtenaar en voor zover niet enige wettelijke bepaling of enig voorbeeld van Onzen genoemde Minister zich tegen zulk optreden verzet. Artikel 35. 1. Consulaire ressorten alsmede landstreken, die niet tot een ressort behoren, kunnen door Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken tot een district worden samengevoegd. 2. Aan het hoofd van zulk een district wordt door hem bij voorkeur gesteld een bezoldigd consul-generaal of consul of anders een onbezoldigd consul-generaal. Artikel 36. 1. Hij, die aan het hoofd van een district is gesteld, evenals ook hij, wiens ressort verschillende posten omvat, heeft te waken voor de behoorlijke ambtsvervulling van de consulaire ambtenaren, bij de tot zijn district, respectievelijk ressort, behorende posten werkzaam. 2. Hij houdt met hen zooveel mogelijk voeling en heeft de bevoegdheid hun de inlichtingen te vragen en de werkzaamheden op te dragen, die hij noodig acht. Artikel 37. 1. De consulaire ambtenaren in een land, alwaar een Nederlandsche diplomatieke ambtenaar is geaccrediteerd, zijn aan de leiding en het toezicht van die ambtenaar onderworpen. 2. De diplomatieke ambtenaar is bevoegd aan bedoelde consulaire ambtenaren - bij voorkeur door tussenkomst van het hoofd van het district, respectievelijk ressort, waartoe zij behooren - de werkzaamheden op te dragen en de inlichtingen te vragen, welke hij ter richtige uitoefening van zijn taak noodig acht en om aan Onzen Minister van Buitenlandsche Zaken met betrekking tot de consulaire dienst in het land, waar hij is geaccrediteerd, zodanige voorstellen te doen als hij voor de behoorlijke behartiging van de Nederlandse belangen noodig acht. Pays-Bas. Artikel 38. De consulaire ambtenaren mogen zich buiten hun rechtsorde, of, zodanig zij niet aan het hoofd van een post staan, buiten hun ambtsgebied begeven, dan met inachtneming van de voorschriften door Onzen Minister van Buitenlandse Zaken ten aanzien van verlof of kennisgeving van afwezigheid te geven. Artikel 39. De consulaire ambtenaren zijn belast met de administratieve bandelingen, die door Onzen Minister van Buitenlandse Zaken opgedragen, en meer in het bijzonder met de bevordering van de Nederlandse handel, nijverheid, landbouw en scheepvaart, alsmede met de behartiging van de belangen van de zich in hunnen ambtskring bevindende Nederlandse onderdanen en schepen, voorzover de wetten, tractaten en gebruiken van het land hunner vestiging die behartiging toelaten. Artikel 40. De consulaire ambtenaren oefenen hunne functie uit overeenkomstig de voorschriften, door Onzen Minister van Buitenlandse Zaken vastgesteld of te verstrekken. Overgangsbepalingen. Artikel 41. Voor de bij de inwerkingtrekking van dit Règlement, ingevolge het bestaande Consulaire Règlement van 1906 (Staatsblad 1906, nr. 215) aangewezen candidaat-consulaire ambtenaren blijven, wat het afleggen van het examen voor de consulaire dienst betreft, van kracht de artikelen 2 en 5 van dat Règlement. Slotbepaling. Artikel 42. Dit Règlement kan worden aangeboden onder de titel van Consulaire Règlement, met vermelding van jaargang en nummer van het Staatsblad, waarin het is geplaatst. Artikel 43. Dit besluit treedt in werking op den tweeden dag na de dagtekening van dit Staatsblad en van de Staatscourant waarin het geplaatst is. Onze Minister van Buitenlandse Zaken is belast met de uitvoering van dit besluit, hetwelk in het Staatsblad en gelijktijdig in de Staatscourant zal worden geplaatst en waarvan afschrift zal worden gezonden aan de Raad van State en aan de Algemene Rekenkamer. 's-Gravenhage, den 1sten Maart 1911. De Minister van Buitenlandse Zaken, R. de Marées van Swinderen. Uitgegeven den vijfden Maart 1911. Wilhelmina. De Minister van Justitie, E. R. H. Regout. Canal. 889 PRUSSE, SCHAUMBOURG-LIPPE. Traité additionnel au Traité concernant le Canal du Rhin au Weser du 19/30 oktober 1906; signé à Berlin et à Bueckeburg, le 1/13 maart 1911. Preußische Gesetzessammlung 1911. No. 27. Zusatzvertrag zu dem Staatsvertrage zwischen Preußen und Schaumburg-Lippe wegen Fortführung des Rhein-Weser-Kanals durch das Fürstentum Schaumburg-Lippe vom 19./30. Oktober 1906. Vom 1911, 13. März Seine Majestät der König von Preußen und Seine Durchlaucht der Fürst zu Schaumburg-Lippe, von dem Wunsche geleitet, den von den beiderseitigen Bevollmächtigten wegen Fortführung des Rhein-Weser-Kanals durch das Fürstentum Schaumburg-Lippe am 19./30. Oktober 1906 unterzeichneten Vertrag in einem Punkt einer Änderung zu unterziehen, haben zu diesem Zwecke zu ihren Bevollmächtigten ernannt: Seine Majestät der König von Preußen Allerhöchst ihren Unterstaatssekretär Freiherr von Coels van der Brugghen, Allerhöchst geheimer Oberregierungsrat Kisker, Allerhöchst geheimer Oberbaurat Sympher, Allerhöchst geheimer Oberfinanzrat Biedenweg, Seine Durchlaucht der Fürst zu Schaumburg-Lippe Höchst ihren Staatsminister Freiherr von Feilitzsch, Höchst ihren Staatsrat von Campe, welche unter dem Vorbehalt der Ratifikation nachstehenden Vertrag abgeschlossen haben: Artikel I. Die Bestimmung im Artikel II Abs. 3 des im Eingang bezeichneten Staatsvertrags, nach der die Preußische Regierung gehalten ist, von dem Rhein-Weser-Kanal eine einschiffige Abzweigung bis nach Lauenhagen vorzustrecken, wird aufgehoben. Artikel II. Als Ersatz für den Stichkanal nach Lauenhagen wird die Preußische Regierung bei Wiehagen, an der Kreuzungsstelle des Kanals mit der Bahn, die Preußische Schaumburg-Lippe. Eisenbahnverbindung von Stadtbeken über Wiedensal nach Nienburg, welche Herstellung unter den vertragschliessenden Parteien Kiel-Verständigung besteht, eine öffentliche Schifffahrtstelle anzulegen, die für zwei Kanzenschiffe Raum bietet. Sie wird die Liegepforte mit Cinerah Boblwerk oder nach ihrer Wahl mit einer Ufermauer und den für den Güterumschlag erforderlichen Gleisanlagen ausstatten, der Anlage auch Anschluss an die Amtraststraße von Stadtbeken nach Wiedensal verschaffen. Artikel III. Die Preußische Regierung wird die Liegepforte bei Wiehagen mit dem Staatsbahnhof Stadtbeken durch eine normalspurige, eingleisige Privat-Anschlussbahn verbinden, welche sich im wesentlichen an den Bahncörper der Eisenbahn von Stadtbeken über Wiedensal nach Nienburg anlehnt und insbesondere deren Unterfahrung unter den Gleisen der Köln-Mindener Bahn mitbenutzt. Die Privatanschlussbahn endigt in Stadtbeken an der Herminenstraße in der Nähe ihres Zusammentreffens mit der Windmühlenstraße. Die Kosten, welche preußischerseits für die Beschaffung des erforderlichen Grund und Bodens im Wege der freien Vereinbarung oder Enteignung auf dem Streckenteil von dem Bahnhof der Rintein-Stadtbekener Privatbahn (Ostgrenze des Bahngeländes) bis zur Herminenstraße aufgewandt werden, einschließlich aller Nebenentschädigungen für Wohn- und Geschäftshäuser und sonstige Nachteile, hat die Schaumburg-Lippische Regierung soweit zu erstatten, wie sie den Betrag von 10.000 Mark, in Worten "Zehntausend Mark", übersteigen. Artikel IV. Sind die Außer den in Artikel II und III genannten Ersatzanlagen wird die Preußische Regierung öffentliche Schiffsstellelten bei Ruschendorf und bei Pollbegau ausführen; sie sind für ein Schiff zu bemessen. An den Aufwendungen für die Anlage bei Ruschendorf beteiligt sich die Schaumburg-Lippische Regierung mit einem einmaigen Beitrag in Höhe der Hälfte der preußischen verauslagten Baukosten, jedoch nur bis zu dem Höchstbetrage von 7500 Mark, in Worten: "Siebentausendfünfhundert Mark". Die Liegestellen bei Pollbegau und Ruschendorf erhalten ein Bollwerk oder, wenn dies der Preußischen Regierung zweckmäßiger erscheint, eine Ufermauer. Für den Wegeanschluss bei Pollbegau sorgt die Preußische Regierung; bei Ruschendorf wird er seitens der Schaumburg-Lippischen Regierung hergestellt. Artikel V. Der Betrieb, die Erhaltung und die Unterhaltung der Liegestellen bei Wiebengau, Ruschendorf und Pollbegau mit allem Zubehör, insbesondere den Wegeanschlüssen und dem Privatanschlussgleis Wiebengau-Stadtbahn, gibt auf die Fürstliche Regierung mit dem Tage über, an dem die zuständigen preußischen Minister den Betrieb auf der Kanalstrecke Minden — Hannover für eröffnet erklären. Canal 891 Die Benutzung des Leinpfades darf durch den Hafenverkehr nicht beeinträchtigt werden; durch den Betrieb im Hafen darf insbesondere dem Treidelzug vom Ufer aus auch bei Veränderung der Betriebsweise keinerlei Hindernis bereitet werden. Sollte durch die mangelhafte bauliche Unterhaltung der Liegestellen der Kanalverkehr behindert werden, so sind die Königlich Preußischen Behörden nach zuvorigem Benehmen mit den Fürstlich Schaumburg-Lippischen Behörden berechtigt, die Schäden auf deren Kosten zu beseitigen. Artikel VI. Die Preußische und die Schaumburg-Lippische Regierung werden miteinander in Verhandlung treten, wenn das Fortbestehen der Liegestellen in ihrer jeweiligen Ausgestaltung mit der Sicherheit der Schifffahrt und mit der Bestimmung des Kanals für den allgemeinen Verkehr nicht mehr vereinbar sein sollte. Veränderungen an den Liegestellen, welche auf die anstossenden Kanalstrecken von Einfluss sind, können nur im beiderseitigen Einvernehmen vorgenommen werden. Artikel VIII. Die Feststellung der Tarife für die Benutzung der Liegestellen mit allem Zubehör, insbesondere der Privatanschlussgleise Wiehagen — Stadthagen, erfolgt schaumburg-lippischerseits unter tunlichster Berücksichtigung der Wünsche der Preußischen Regierung. Artikel IX. Der gegenwärtige Vertrag soll bis zum 1. Januar 1912 ratifiziert werden; die Auswechselung der Ratifikationsurkunden soll im Wege des Schriftwechsels erfolgen und damit der Vertrag in Kraft treten. Zur Beglaubigung ist dieser Vertrag doppelt ausgefertigt, von den beiderseits bevollmächtigten unterschrieben und mit ihrem Siegel versehen worden. Berlin, den 1. März 1911. (L. S.) Freiherr von Coels. (L. S.) Freiherr von Feilitzsch. (L. S.) Fischer. (L. S.) von Campe. (L. S.) Sympher. (L. S.) Biedenweg. Der vorstehende Zusatzvertrag ist ratifiziert worden; die Auswechselung der Ratifikationsurkunden hat stattgefunden. 892 Prusse, Luxembourg. — Double imposition. PRUSSE, LUXEMBOURG. Déclaration interprétative additionnelle à l'Arrangement du 10 août 1909, destiné à empêcher la double imposition; signée à Berlin et à Luxembourg, les 4 mars et 26 avril 1911. Copie officielle. Nachtrag zum Schlussprotokoll der am 10. August 1909 zur Vermeidung von Doppelbesteuerungen zwischen Preußen und Luxemburg getroffenen Vereinbarung. * Der Königlich Preußische Finanzminister und der Grossherzoglich Luxemburgische Geeraldirektor der Finanzen, letzterer auf Grund der ihm durch Artikel 2 des Luxemburger Gesetzes vom 16. Juli 1909, betreffend die Doppelbesteuerungen, erteilten Ermächtigung, geleitetet dem Wunsche, die bei der Ausführung der Nr. II des Schlussprotokolls der am 10. August 1909 zur Vermeidung von Doppelbesteuerungen getroffenen Vereinbarung zu Tage getretenen Schwierigkeiten zu beseitigen, haben folgende Erklärungen abgegeben, die einen integrierenden Teil der Vereinbarung selbst bilden sollen: Ziffer II des Schlussprotokolls genannter Vereinbarung wird dahin ausgelegt, dass Gewinnanteile, welche luxemburgischen Staatsangehörigen oder in Luxemburg domizilierten Gesellschaften als Kommanditisten in Preußen domizilierter einfacher Kommanditgesellschaften zustehen, in jedem der beiden vertragschließenden Staaten je zur Hälfte steuerfähig sind. Obige Bestimmung soll rückwirkende Kraft haben, und zwar für Preußen vom 1. April 1910 und für Luxemburg vom 1. Januar 1910 ab. Gegenwärtiger Nachtrag ist in doppelter Ausfertigung vollzogen worden. Berlin, den 4. März 1911. Der Königlich Preußische Finanzminister, I. A. (L. S.) (gez.) Heinke. Luxemburg, den 26. April 1911. Der Grossherzoglich Luxemburgische Generaldirektor der Finanzen. (L. S.) (gez.) Mongenast. Arrangement pour régler l'assistance à donner aux marins délaissés; signé à Christiania, le 7 mars 1911. Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden 1911. No. 139. Déclaration du 7 mars 1911 pour régler l'assistance à donner aux marins délaissés. Le Gouvernement de Sa Majesté la Reine des Pays-Bas et le Gouvernement de Sa Majesté le Roi de Norvège, désirant régler l'assistance à donner, dans certains cas, aux marins délaissés des Pays respectifs, les soussignés, dûment autorisés à cet effet, sont convenus de ce qui suit: Lorsqu'un marin de l'un des Etats contractants, après avoir servi à bord d'un navire appartenant à l'autre Etat, se trouvera, par suite de naufrage, ou pour autres causes, délaissé sans ressources soit dans un pays tiers, soit dans les colonies de ce pays, soit dans le territoire ou les colonies de l'Etat dont le navire porte le pavillon, le Gouvernement de ce dernier Etat sera tenu d'assister ce marin jusqu'à ce qu'il embarque de nouveau ou trouve un autre emploi ou jusqu'à son arrivée dans son propre pays, ou, enfin, jusqu'à son décès. Il est toutefois entendu que le marin, placé dans la situation prévue au paragraphe précédent, devra profiter de la première occasion qui se présentera, pour justifier devant les autorités compétentes de l'Etat appelé à lui prêter assistance, de son dénuement et des causes qui l'ont amené. Il devra prouver, en outre, que ce dénuement est la conséquence naturelle de son débarquement. Faute de quoi, le marin sera déchu de son droit d'assistance. Il sera également déchu de ce droit dans le cas où il aura déserté ou aura été renvoyé du navire pour avoir commis un crime ou un délit, ou l'aura quitté par suite d'une incapacité de service occasionnée par une maladie ou une blessure résultant de sa propre faute. L'assistance comprend l'entretien, l'habillement, les soins médicaux, les médicaments, les frais de voyage et, en cas de mort, les dépenses de funérailles. Le présent arrangement sera exécutoire à partir de la date de l'échange des ratifications et restera en vigueur jusqu'à ce que l'une ou l'autre des parties contractantes ait annoncé, une année d'avance, son intention d'en faire cesser les effets. Les ratifications ont été échangées à Christiania, le 8 mai 1911. Pays-Bas, Norvège. — Allemagne, Luxembourg. À foi de quoi, les soussignés ont signé le présent arrangement et y ont apposé le cachet de leurs armes. Fait en double à Christiania le 7 mars 1911. L'Envoyé extraordinaire et Ministre plénipotentaire de Sa Majesté la Reine des Pays-Bas: W. V. Welderen Rengers. Le Ministre des Affaires étrangères de Sa Majesté le Roi de Norvège: J. Lorange. ALLEMAGNE, LUXEMBOURG. Traité relatif au raccordement des chemins de fer de Bolingen à Rumelingen; signé à Luxembourg, le 15 mars 1911. Deutsche Beilageblatt 1911. No. 55. Sa Majesté le Deutsche Kaiser, König von Preussen, im Namen des Deutschen Reichs einerseits und Ihre Königliche Hoheit die Grossherzogin-Regentin namens Seiner Königlichen Hoheit des Grossherzogs von Luxemburg anderseits, von dem Wunsch geleitet, die beiderseitigen Eisenbahnperspektiven zu vermehren, haben behufs einer hierüber zu treffenden Vereinbarung zu Bevollmächtigten ernannt: Sa Majestät der Deutsche Kaiser, König von Preussen, Ihr hohenstuhl ausserordentlichen Gesandten und bevollmächtigten Minister in Luxemburg, Ulrich Reichsgraf von Schwerin, Ihre Königliche Hoheit die Grossherzogin-Regentin von Luxemburg, Ihr hohenstuhl Staatsminister, Präsidenten der Regierung, Dr. Eyschen, welche unter Vorbehalt der beiderseitigen Ratifikationen nachstehende Vereinbarungen getroffen haben: Artikel 1. Die hohen vertragschließen den Regierungen erklären sich gegenseitig bereit, die Herstellung einer Eisenbahnverbindung von Bolingen über Ottingen nach Rumelingen zuzulassen und zu fördern. Artikel 2. Die Kaiserliche Deutsche Regierung wird für ihre Rechnung eine Eisenbahn von Bollingen über Ottingen bis an die luxemburgische Grenze bei Römelingen herstellen und betreiben lassen. Die Grossherzoglich Luxemburgische Regierung ist damit einverstanden, dass das Deutsche Reich in Ausübung der anonymen Königlich Grossherzoglichen Wilhelm-Luxemburg-Eisenbahngesellschaft durch Grossherzogliche Verordnung vom 20. Juni 1859 erteilten Konzession die Bahnhöfe von Noertzingen nach Römelingen bis zur deutschen Grenze in der Richtung auf Ottingen auf seine Kosten weiter hinaus und betreibt sowie an die neue Eisenbahn von Bollingen über Ottingen nach der Landesgrenze anschließt. Die nähere Feststellung der Bahnhöfe sowie des gesamten Bauplans und der einzelnen Bauentwürfe bleibt jeder der beiden Regierungen für ihr Gebiet vorbehalten. Der Punkt, wo die beiderseitige Grenze von der Eisenbahn überschritten wird, soll notfalls im Wege gemeinsamer Verhandlung durch technische Kommissare näher bestimmt werden. Die Bahn soll zunächst als eingleisige Nebeneisenbahn zur Ausführung gelangen. Sollten später die Bedürfte des Verkehrs den Bau eines zweiten Gleises oder den Übergang zum Hauptbahnbetrieb notwendig machen, so erklärt die Grossherzoglich Luxemburgische Regierung schon jetzt ihr Einverständnis damit, dass dies ohne weiteres, insbesondere ohne die Formalität eines neuen Staatsvertrags, geschehen darf. Die Spurweite der Gleise soll in Übereinstimmung mit den anschließenden Bahnen 1,435 Meter im Lichten der Schienen betragen. Auch im übrigen sollen die Konstruktionsverhältnisse der anzulegenden Bahnstrecke derart gestaltet werden, dass die Fahrzeuge ungehindert nach beiden Seiten überschreiten können. Die Regelung des Post- und Telegraphendienstes bleibt der besonderen Verständigung zwischen den beiderseitigen Post- und Telegraphenverwaltungen vorbehalten. Die Personenzüge der neuen Linie sollen, soweit dies im Verkehrsinteresse erwünscht ist, im Gebiet des Deutschen Reichs mindestens bis Bollingen, im Gebiet des Grossherzogtums Luxemburg von der Bahnhof Ottingen-Römelingen hinaus mindestens bis Noertzingen verkehren. Im Übrigen sollen für die Verwaltung und den Betrieb des im Grossherzogtum Luxemburg gelegenen Teils der neuen Bahnhinne die Bestimmungen des Staatsvertrags massgebend sein, den die vertragschließenden Teile unter dem 11. November 1902 über den Betrieb der Wilhelm-Luxemburg-Bahn miteinander abgeschlossen haben. Die Festsetzung des Zeitpunktes, zu dem die Übernahme des Betriebs über die Grenze und auf dem in Luxemburg gelegenen Teil der Bahnhinne erfolgen soll, wird von der Grossherzoglichen Luxemburgischen Regierung der Kaiserlichen Generaldirektion der Eisenbahnen in Elsass-Lothringen zu Straßburg (Elsass) überlassen. Artikel 7. Der gegenwärtige Vertrag soll ratifiziert, die Ratifikationsurkunden sollen so bald als möglich in Luxemburg ausgetauscht werden. Zu Urkund dessen haben die beiderseitigen Bevollmächtigten den gegenwärtigen Vertrag unterschrieben und ihr Siegel beigefügt. So geschehen in doppelter Ausfertigung zu Luxemburg, den 15. März 1911. (L. S.) Schwerin. (L. S.) Eyschen. 137. SUISSE, AUTRICHE-HONGRIE. Declaration relative au rapatriement des ressortissants respectifs; en vigueur dès le 15 mars 1911. Eidgenössische Gesetzsammlung 1911. No. 8. Erklärung zwischen der Schweiz und Österreich, betreffend das gegenseitige Ruckschubsrecht auf der Bahnhinne St. Margrethen-Bregenz. Zwischen dem schweizerischen Bundesrat und der k. und k. österreichisch-ungarischen Regierung ist auf dem Wege des Notenaustausches eine mit dem heutigen Tage in Wirksamkeit tretende Übereinkunft folgenden Wortlautes abgeschlossen worden: Im Grenzverkehr zwischen der Schweiz und Österreich steht jedem der beiden Staaten das Recht zu, Angehörige des anderen Staates, denen der Aufenthalt nach Massgabe des bestehenden Niederlassungsvertrages untersagt werden kann, oder Personen, die keinem der beiden Teile angehören, ohne vorausgehendes Übernahmeverfahren in das Gebiet des anderen Teiles zurückzuführen, wenn sie aus diesem Gebiete auf der Eisenbahnstrecke Bregenz-St. Margrethen bzw. St. Margrethen-Bregenz in den Nachbarstaat eintreten. Renvoi. — Districts limitrophes. 897 staat gelangt sind und dort in dem von haen zum Grenzübertritt be- DÜtzten Eisenbahnzuge selbst oder unmittelbar nach dem Verlassen desselben angehalten werden. Bern, den 15. März 1911. Schweizerische Bundeskanzlei. 138. BOLIVIE, PERU. Protocole concernant les districts limitrophes des deux pays; signé à Lima, le 30 mars 1911. Anexé à la Mémoire présentée au Congrès de 1911. La Paz 1911. Protocolo de 30 de Marzo de 1911. Reunidos en el Ministerio de Relaciones Exteriores del Peru, los treinta días del mes de marzo de mil novecientos once, los infrascritos señores doctor don Severo Fernández Alonso, Envío Extraordinario y Ministro Plenipotenciario de Bolivia, y doctor Germán Leguía y Martínez, Ministro del Ramo. Deseosos de remover cualquier obstáculo que se oponga al mantenimiento de las cordiales relaciones existentes entre los dos países, de dar solución amistosa y equitativa a los incidentes últimamente ocurridos en el rio Manuripi, y de evitar toda posibilidad de nuevos conflictos en dicha región; al mismo tiempo que animados del propósito de obviar las dificultades que puedan oponerse a la pronta y eficaz ejecución del Protocolo sobre limites de 17 de septiembre de 1909. Han convenido en lo siguiente: Los Gobiernos del Perú y de Bolivia deploran los sucesos ocurridos en la región del Manuripi, en el curso del año mil novecientos diez, y declaran que han sido independientes de su acción directa. Cada Gobierno, por medio de sus autoridades y comisarios especiales hará investigación de los hechos realizados en la expresada región, mediante un proceso administrativo detallado a fin de fijar responsabilidades y acordar las justas indemnizaciones que correspondan a los daños y perjuicios sufridos y que estén debidamente comprobados. Los comisionados de que trata el anterior artículo, se constituirán en la zona del Manuripi en el plazo de tres meses contados desde la fecha de este protocolo, y allí recibirán las reclamaciones de los damnificados, actuarán las pruebas en que estos las apoyen, tomarán todo los datos y efectuarán las investigaciones que fueran necesarias, para expedir su informe. Por el plazo de seis meses desde la suscripción de este Protocolo, deberán estar concluidas las labores de investigación e informaciones. Cada Delegado elevará a su Gobierno el proceso actuado y el informe resultante, que servirán de base para la discusión y acuerdos del caso y cada Gobierno enviará al otro, copia auténtica de los documentos anteriores. Emitidos los informes respectivos y efectuado su estudio por ambos Gobiernos, tratarán de llegar a una inteligencia amistosa acerca de las conclusiones formuladas por los correspondientes comisionados. Si no pudieran llegar a un acuerdo, someterán el asunto a la decisión arbitral inapelable del Tribunal Internacional de La Haya. A fin de evitar cualesquiera choques o conflictos que pudieran suscitarse en la región del Manuripi entre las fuerzas militares de los dos Estados, ambos Gobiernos convienen, mientras se realice la demarcación prescrita en el artículo 3° del Protocolo de 17 de Septiembre de 1909, en que de conformidad con las órdenes que impartieron simultáneamente a sus Delegados en 17 de Diciembre último, la guarnición peruana continuará ocupando el punto de la confluencia de la quebrada Mavilla con el río Manuripi, a mis dos kilómetros al oriente; y la boliviana seguirá ocupando a su vez la casa Iliampu, más dos kilómetros al occidente; quedando neutralizada hasta que la zona intermedia. Es entendido que, dado el carácter provisional de la centena en esta cláusula, sus términos no afectan los derechos que las partes concertantes pudieran tener en virtud del Pacto de 17 de Septiembre de 1909, a que se refiere la cláusula 8ª del presente Protocolo. Animados ambos Gobiernos del deseo de remover cuantas dificultades pudieran entorpecer la mejora y más rápida ejecución del Pacto de 17 de Septiembre de 1909, procurarán a la posible brevedad, llegar a un acuerdo sobre la manera de efectuar el trazo de la línea general de demarcación a fin de que los peritos demarcadores no tengan dudas y puedan sin interrupción fijar los líneas y levantar las actas respectivas. 