Reis door Noord Amerika
van onze Wiggen, waarmede wy het hout kloven , omtrent enen haï- ven voet lang en breed naar evenredigheid. Zy zyn gemaakt als onze wiggen, fcherp aan het ene einde , dog egter iets botter. Dewyl zy aan enen fteel moeften vaftgemaakt worden , zo was ’er boven aan een rand om aan het dikke einde. Om den fteel vaft te maken fpleet men ze op , en ftak de gefpleten’ einden van den ftok in den rand van den fteen, en bond dan de gefpleten’ ftukken vaft op malkander , omtrent zo als de Smids in de fpleten van den fteel de yzeren byl vaftmaken. Sommigen van deze bylen hadden geen rand van boven , en het fchynt dat zy die maar in de hand hielden om ’er mede te hakken of te ftoten, zonder dat ’er een handvat aan behoefde te zyn. De meeften dezer bylen , die ik gezien heb , beftonden uit ene harde rots , dog anderen waren gemaakt van enen harden , zwarten , fynen vuurfteen. Als de Wilden enen zwaren boom vellen wilden , konden zy dit met hunne bylen niet uitvoeren, dog bedienden zig dan van het vuur. Zy verbrandden de wortels van den boom , en deden hem dus tuimelen.. Maar op dat het vuur niet verder gaan mogte dan hun oogmerk was , ftaken zy enige oude lappen aan een ftok , doopten die in ’t water, en maakten daar den boom een weinig boven het vuur geftadig me¬ de nat. Wanneer zy enen dikken boom tot een Kano wilden uithol¬ len, lagen zy droge takken om den ftam , zo ver zy den boom dag- ten hol te maken , en ftaken die in brand. In de plaats van- die verbrand waren werden anderen aangebragt. Ondertuffchcn waren zy geftadig bezig met den boom boven en onder het vuur, daar hy niet branden moeft , nåt te maken.. De boom hol gebrand zynde , zo ver zy zulks verlangden , fchraapten zy met hunne bylen , met fcherpe fchalen , en diergelyken , het gebrande ’er af , en maakten de Kano van binnen glad. Op deze wys gaven zy zulk ene gedaante ’er aan als zy goedvonden. Ene Kano was gemeenlyk tuflchen de dertig en de veertig voet lang. Het voomaamfte waartoe hunne bylen dienden was de velden bekwaam te maken voor het planten der Mais ; want als zulk een veld, daar zy Mais telen wilden, met hout bedekt was, hakten zy den baft rondom de bomen af met hunne bylen, vooral in den tyd dat hy fappig was. Dus verdorde de boom , terwyl hy geen voedfel meer krygen kon , en de bladeren beletteden de zonneftralen niet langer door te fchieten. De kleinder bomen wierden met geweld uitgerukt , en men roerde daarna de aarde met kromme en fcherpe takken om. Meïïcn. In plaats van rneiïèn behielpen zy zig met fcherpe ftukken vuur- fteen , quarts , of enig ander foort van fteen , of met enen fcherpen fchulp, of een fcherpgemaakt been. Pylen. Vooraan de pylen maakten zy dunne en hoekige ftukken fteen vaft , £c“ * ïl A K O O N. 1748. ' r$7 gemeenïyk vuurdenen of quartfen , dog fomtyds wel een ander foort. Sommigen gebruikten de beenderen der dieren, of de klauwen van vo¬ gels of bedien. Enigen van deze oude werppylen zeer vry Homp, egter fchynt het dat zy ’er vogels en beellen mede hebben weten te doden ; dog of zy door de kragt van den boog flerk genoeg voort¬ gejaagd wierden om diep in het lichaam van een menfch door de klederen heen te kunnen indringen , kan ik niet zeggen. Men heeft ’er nogthans gevonden die zeer fcherp en wel gemaakt waren. Zy hadden (lenen (lampers omtrent een voet lang en zo dik als een Stam¬ mans arm. Dezen bedaan voomamelyk uit een zwart foort van (leen, fclb‘ en wierden voorheen gebruikt om Mais te (lampen , het welk van over oude tyden af hun voornaamde of enig graan is geweed. Zy had¬ den generhande foort van molens om het te malen , en widen niet wat voor een ding een molen was. Oude Franfchen in Kanada hebben my verteld , dat de Amerikanen ten uiterden verbaafd donden toen zy de Franfchen den eerden molen zagen opregten. Zy kwamen, zelfs van zeer ver , in groten getale , om dat wonder te zien , en wierden niet moede van ’er verfcheiden dagen by te blyven zitten om het te bekyken. Zy waren lang van mening dat hy niet van den wind, maar van geeden, die ’er binnen in zaten, wierd omgedreven. By het bou¬ wen van den eerden watermolen waren zy ook meer of min in de zelve verwondering. Voorheen dampten zy al de Mais in holle bomen met de befchrevene denen dampers. Velen hadden ze evenwel maar van hout. De zwartagtige doen , waarvan de bylen en de dampers voor dezen gemaakt werden, is een zeer goede dypdeen, en om die reden gebruiken de Engelfchen en de Zweden dezelven , als zy ze vinden, om hunne meden te wetten. De oude ketels der IVilden waren of van klei of van een foort van Ketels* duflleen. (*) De eerden bedonden uit ene donkere klei gemengd met witte zand- of quartskorreltjes , en in het vuur gebakken. Velen van deze ketels hebben twee gaten in den bovenrand aan elke zyde , waar¬ door men enen dok dak , en den ketel , zo lang hy kookte , boven hét vuur hield. De meeden hebben geen voet. ’T is iets zonderlings, dat genen van die ketels van binnen of van buiten verglaafd waren. Enige weinige oude Zweden konden zig nog herinneren, dat zy de IVilden in zulke potten hadden zien koken. Zy zyn zeer dun , en van verfchillende grootte , fomtyds van enen groenagtigen , en fomtyds van enen grauwen duflleen , en enigen zyn van een foort van vuurdeen. De bodem en de rand zyn dikwyls ruim een duim dik. Schoon de Ame¬ rikanen gene kennis van yzer , daal , of enig ander metaal hadden , Aas widen (*) Lapis ollariï.. / m NEW JERSEY. willen zy evenwel deze Henen ketels zeer aardig uittehollen. Tabaks- De oude Tabakspypen der Wilden waren ook van klei , of van pypen. duf- en flangclleen. Die uit klei zyn hebben de gedaante van de on¬ zen , dog zyn wat ruwer en niet zo wel gemaakt. De pyp is dik en kort , naauwlyks een duim , dog fomtyds een vinger lang. De kleur is byna zo als de onzen die wat lang gebruikt zyn. Die, welken uit dufflcen gemaakt worden, bellaan uit de zelve Hof als de ketels. Som¬ migen van dezelven zyn tamelyk wel gemaakt, fchoon de Wilden nog yzer nog Haal hadden. Maar behalven deze tabakspypen , vindt men nog een ander foort , die zeer vernuftig uk een zeer frayen roden duf- Heen , of een foort van flangagtig marmer gemaakt zyn. Dezen zyn. zeer fchaarfch en zelden in gebruik dan by de Sachems of Oudflen. der Wilden. De fraye rode Heen, waarvan die pypen gemaakt zyn,, is ook zeldzaam, en wordt alleen in het land der Ingouez gevonden,, die, volgens Vader Charlevoix, (#) aan de overzyde der Mijfifippi.. wonen. Ene pyp van dit foort wordt by de Amerikanen veeltyds ho¬ ger geagt als een Huk zilvers van dezelve grootte. Uit het zelve foort, van Heen beflaat gemeenlyk hunne zo genaamde Pyp van vrede , ff); van de welke zy zig bedienen by het aangaan van vrede of verbon¬ den. Byna alle Schryvers , die van dit volk gewag hebben gemaakt >, fpreken van deze pyp > en ik. zal ’er in ’t vervolg breder over han¬ delen. Vifchan- In plaats van Vifchangels gebruikten de Wilden hoeken van been gels. 0f vogelklauwen. Sommigen van de oudHe Zweden alhier vertelden my , dat in hunne jeugd, zeer vele Amerikanen in het toen zo ge¬ naamde Nieuw Zweden gewoond hebben, die, met zulke hoeken op de Dellaware vifchten. Wyze Dm vuur te maken hadden zy de gewoonte van twee harde droge van vuur Hukken houts flerk tegens malkander te wryven, tot dat het hout be¬ te ma- g0n te roken en daarna in vlam vloog. ^cn* Dusdanig waren de werktuigen die de Amerikanen voor de aan- kinc;17101" komH der Europers gebruikten, voor dat zy geleerd hadden zig van, het yzer te bedienen. Noord Amerika heeft overvloed van Yzermy- nen. De Wilden woonden door het gehele land verftroid; en men kan vele plaatfen aanwyzen waar men thans yzermynen ontdekt heeft, daar nog geen honderd jaren geleden grote dorpen van Wilden ge- Haan hebben. Dus is het zonderling dat zygeen gebruik hebben weten te maken van een metaal dat zy overal onder hunne ogen hadden , ea . daar zy alle dagen op traden. Zy woonden op plaatfen daar men na- der- (*) Journal hijlorique d\n voyage d'Amerique. Tom, 5. . Lettr. 13» (f) Calumet de paix by de Franjcben. I R A K O O N. *1-748. 389 _ /■ • . ‘ ‘ V Verhand yzererts oncdekt heeft , en reisden vele mylen ver om ene elendige byl- , een mes , of iets diergelyks van heen te krygen. Zy moehen verfcheiden dagen te kofte leggen om hunne werktuigen fcherp te maken y met ze tegens ene rots of andere henen te wryven , en wierden dan nog kwalyk voor hunnen arbeid beloond, want zy kon¬ den nimmer met hunne bylen enen dikken boom vellen , en bezwaar- lyk konden zy ’er enen kleinen mede omhouwen. Het was hun on- mogelyk met die bylen enen boom uittehollen , of het honderdhe ge¬ deelte van het werk te doen dat wy met onze yzeren bylen verrig- ten. Hieruit ziet men hoe nadelig de onkunde , of de dwaze verag- ting is van nuttige konden. Men vindt hier een genoegzaam getal van Hazen , dog zy zyn veel kleinder dan de Europifchen en niet veel groter dan onze Kony- nen. Zy blyven zo wel des winters als des zomers grauw , gelyk de* onzen maar des zomers zyn. De tippen hunner oren zyn altyd grauw en niet zwart ; de haart is ook in alle jaargetyden grauw van boven.. Zy jongen verfcheiden’ malen in het jaar. In de lente leggen zy hun¬ ne jongen in hollen bomen , en des zomers , in Juni en Juli , in het gras. Wanneer zy verrah worden nemen zy gemeenlyk hunne fchuil- plaats- in holle bomen , waar men ze met een hok met een haak van voren uithaalt of door een gat in den boom te fnyden , of door rook rondom den boom te maken uit dryft. In alle die gelegen¬ heden heeft men ’er honden by van doen. Deze hazen byten noit , en men kan ze zonder gevaar aanraken. By dag zitten zy gemeenlyk in holle bomen , en komen ’er zelden uit , ten zy ze door nienfchen of honden gehoord worden ; dog ’s nagts gaan ze uit om voeder te zoeken.. By flegt weder , of als- het fneuwt , leggen zy een dag of twee hil y en wagen zig niet buiten hunne fchuilplaatfen. Op de kool¬ landen doen zy grote: fchade; en de appelbomen moeten' oneindig veel van hun lyden , want zy fchillen ze digt by den grond geheel af. Men hemt hierin overeen ,> dat zy in enen kouden harden winter vetter zyn dan in enen zagten en vogtigen. Men gaf hiervan verfcheiden’ oor¬ zaken by gilling op. De huid is zo los dat men ze niet van ’t lyf aftrekken kan, en by gevolg deugt zy nergens toe, want als men ze by de hairen trekt volgt het vel met hukken van zelf. Deze Hazen kan men niet mak maken. Zy hebben altyd , zelfs in ’t: midden van den winter, ene menigte van vloyen. (*) Aa 3 Mui* (*) Uit deze befchryving blykt klaar genoeg dat deze Hazen een onderfchei- den foort zyn van onze rosagtige grauwe Hazen , zo wel als van die welken iu de noorder delen van Europa en Afia gevonden worden , die des winters wit zyn , met zwarte tippen aan gte oren , dog des zomers een grauw vel hebben. By Hazen ( ipo NEW J E R S E Y. Muizen. Muizen van het gemene foort vond men hier te lande in de (leden en op ’t veld, en dat in zulke menigtens, dat zy hier, even als in ande¬ re landen , zeer veel fchade doen. Oldmixon (*) verhaalt dat ’er nog muizen nog ratten in Noord Amerika geweed zyn , eer zy met de fchepen uit Europa overgekomen waren. Hoe ver dit waar is weet ik niet. Dog dit is zeker, dat ik op vele woede plaatfen, waar noit een menfch gewoond heeft, velen van ’t gemene foort van Muizen doodge- fiagen heb , die in de (pleten der bergen zaten. En is het waarfchynlyk dat alle die Muizen , die door alle de binnenlanden verfpreid zyn , van die zouden afkomdig wezen die uit Europa zyn overgebragt ? Ratten. De Ratten kan men ook onder dat gedierte rekenen dat veel kwaads in dit land doet. Men vindt ze en in de deden en op het land. Zy zyn van de zelve grootte als onze Ratten, dog anders van kleur, want zy zyn grauw wat naar het blauwe hellende. Ik vroeg de Zweden of zy hier al voor de aankomd der Europeanen geweed waren dan niet , dog kon geen voldoend antwoord erlangen. Allen kwamen zy daarin over¬ een, dat ’er jaarlyks ene bydere menigte van dit ongedierte met de fchepen werd overgebragt. De Heer Bartram beweerde, dat voor dat zig hier de Europers hadden nedergezet de Ratten reeds in dit land geweed warén ; want hy had ’er ene grote menigte van op die hoge bergen gezien, die de Blauwe Bergen genoemd worden, waar zy tuflehen de denen in de onderaardfche holen , die in dat gebergte menigvuldig zyn, nedelden. Zy houden zig by dag zo dil, dat men ’er zelden een van ziet, dog des nagts maken zy een fchrik- kelyk geweld. Als het zeer koud was fchenen zy geheel bevroren, want zo lang de vord aanhield deden zy zig in ’t geheel niet horen. Men moet hier aanmerken, dat ’er nog by de Zweden nog by de E^ngjlfcken luiken voor de venders zyn, nauwlyks vindt men ’er een dakvender, en maar alleen lofle planken. De muren der houte hui¬ zen waren zelfs niet met mos digt gedopt , zo dat het in de kamers , fchoon ’er gedookt wordt, niet warmer is dan in de voorhuizen. In de vertrekken daar de Diendboden diepen dookte men in ’t ge¬ heel niet, fchoon het fomtyds vinnig koud was. Dus daan de Rat¬ ten des winters ene grote koude uit; maar zodra het gematigd we* der wordt komen zy te voorfchyn. Wy merkten dezen winter verfchei- den’ malen op , dat de Ratten kort voor ene zware koude het zeer druk hadden, en des nagts een groot geraas maakten. Het fcheen dat zy een voorgevoel van de aandaande vord hadden , en daarom wakker aten en _ • voor- By een nauwkeurig onderzoek zonden de Natuurkenders midchicn nog meer¬ der onderfcheidende kenmerken vinden. F. (*) liriüfb Empire in America vol. i. p. 444. R A K O O N. 1749. 19 1 voomad opdoen wilden. By zagt weder waren zy gewoon appelen en anderen voorraad wegteflepen. Dus befloten wy altyd voor vaft, dat als de Ratten des nagts fterk aangingen of zeer gulzig waren, ’er ene zware koude op handen was. Ik heb reeds opgemerkt dat de grauwe Eekhoorns hier te lande de zelve eigenfchap hebben. De Muizen eten ook, gelyk dezen, niet de gehele Maiskorrels, maar alleen de zoete bin- nenfte kern daaruit. Den 21. Januari 1749. was de koude hier zo fel als in Zweden, Vinnige fchoon dit Land zo veel zuidelyker legt. De Thermometer van Celsius koude was des morgens twee en twintig graden beneden het punt van voriL Gelyk de kamers hier zonder blinden , en de wanden niet met mos digt geflopt zyn, moeten hier de winters zeer onaangenaam voor iemant we¬ zen die aan de warme Zwtcdfche kamers gewoon is. Dog het is hier een grote troofl dat de koude niet lang aanhoudt.. Sommige dagen van deze maand Januari was het zo koud- in myne kamer , dat ik geen twee re¬ gels fchryven kon zonder dat de inkt in de pen bevroor. Als ik niet fchreef kon ik den inkt niet op tafel laten ftaan, maar was genoodzaakt hem op den haard te zetten , of in-myn zak te fleken. Egter, fchoon het zo koud was , en dat het fomtyds verfcheiden’ dagen en nagten aan een fneuwde, zo dat het veld byna zes duim dik bcfneuwd was, moeft het vee dag en nagt over in ’t veld blyven gedurende den gantfchen win¬ ter. Want nog de Engelfchen nog de Zweden hadden ftallen ; maar de Gene Duitfcbers en Hollanders volgden hier in de gewoonte van hun vader- flallin- land , en haalden hun vee des winters op ftal. De mcefle oude Zwe- Sen V0Gl' den zeiden , dat zy by hunne aankomfl hier te lande volgens het ge- lct vee* bruik van Zweden flallen gemaakt hadden , dog toen de Engelfchen zig hier kwamen nederzetten , en , volgens het gebruik van Engeland , hun vee altyd in ’t veld lieten , hadden zy ook die gewoonte aangenomen. Zy flonden nogthans toe , dat het vee wanneer het fel koud is , zeer veel leed, vooral als ’er vorfl op enen regen kwam, en dat dit in den zwaren winter van ’t jaar 1741. op vele plaatfen verfcheiden’ beeflen het leven gekoft had. Het vee vond nu zyn voedfel in het woud , waar nog fommige bladeren op de jonge eiken zaten, dog het liet de blade¬ ren met ruft, en beet alleen de tippen der dunne takken, en de koppen der tederfte eikeboompjes af. De paarden liepen op de Maïsvelden , en aten de droge bladen van de weinige ftelen die ’er nog over waren. De Ichapen weidden in de boflehen en op de akkers. De hoenders fliepen des nagts op de takken der bomen in de tuinen, want ’er waren gene hokken voor hun. De varkens lagen ook , binnen ene betuining , on¬ der den bloten hemel. Een klein foort van vogels , by de Zweden De tS 'nóuwvogel , by de Engelfchen Chuck-bird (*) genoemd , kwam om- fueinv- trent v0Sel- (*) Catesby noemt hem Pajjer. nivülis 9 cn Linn.eus Emberiza biemalis > Ys« Pntry- zm. Tuinen. N E W J E R S E Y. trent dezen tyd by de huizen. Men ziet ze zelden dan wanneer het fiieuwt* anders zoeken zy hun voedfel op de wegen. De Dellaware tegen over Philadelphia en iets lager lag thans toe 9 zo dat men ’er over gaan kon. Dog niemant dorft ’er over te ryden. Men vindt Pat iy zen in dit Land , dog niet van het zelve foort met de onzen. Somtyds noemen en Zweden en Engelfcben ze ook PEag- tels. Van gedaante, aard en eigenfchappen zyn zy dezelve met de Eu- ropifche Veldhoenders, dat is te zeggen, zy lopen weg en verlloppen. zig als men ze vervolgt. Maar zy zyn kleinder en van ene andere kleun. Ik kan in dit werk niet breedvoerig de befchryvingen inlaflchen , die ik van •vogels, gekorvenen, viervoetige dieren, en planten gemaakt heb, om -dat dit het te ver zou doen uitlopen. Ik zal alleen aanmerken , dat deze Patryzen aan de poten naakt, op den rug bruin, zwarten wit gefpikkeld, op de beril donker geel , en op den buik wit zyn , met zwarte ran- den om de veren. Van grootte zyn zy als het Hazelhoen. (*) Bo¬ ven ieder oog hebben zy een ligtgelen fmallen kring. In Nieuw Zweden zyn zy menigvuldig, en men behoeft daar niet ver te gaan om ’er grote klugten van te vinden. Egter onthouden zy zig niet digt by de lieden , het zy ze door het veelvuldig fchieten uitgeroeid of ver¬ jaagd zyn geworden. Zy zyn altyd in groter of kleiner .troepen, vliegen niet zeer ver , maar lopen op de velden , vooral onder de flruiken en ne¬ vens de tuinen , waar zy haar voedfel zoeken. Men houdt ze voor een uitmuntend eten , en maakt ze op velerhande wyzen gereed Om deze reden worden ’er velen gevangen en gefchoten. Men vangt ze in een foort van vierkante knip, van berden gemaakt., waaronder men wat haver ftroit ; de knip wordt aan den enen kant op Hokjes gezet. Als het geluk wat mede loopt kan men ’er verfcheiden te gelyk vangen. Wanneer zy onder het kreupelhout zig verbergen , kan men ’er zeer digt bykomen , zonder ze te doen opvliegen. Des nagts kruipen zy op enen hoop t’zamen. Zy krauwden op den grond even als de kuikens. In de lente maken zy hare nellen onder het kreupelhout, op de Maïsvelden, of op de heuvels in de open lugt. Zy krabben enig Hroo byeen , waar in ze omtrent dertien witte eijeren leggen. Zy eten verfcheidenerhande graan en gras zaden. Ook heeft men ze de bellen van den Sumach (f) zien eten. Sommige menfehen hebben ze jong gevangen, en in koyen mak gemaakt, waar na men ze los lopen laat. In dat geval blyven zy trouw by de kippen. De betuiningen , welken men in Penfylvanie en New Jerfey , maar inzonderheid in New Tork , gebruikt, worden uit hoofde harer llingeragtige gedaante, in ’t Engelfch , flZormfences genoemd. De pa- .(*) Tetrao bonafia. (t) Ebus gldbrtt * / 193 Ii A K O O N. 1749. palen worden van verfcheidenerlei hout gemaakt, welk niet alle even duurzaam is; de rode Ceder wordt gehouden het langft goed te bly- ven, zelfs meer dan dertig jaar, maar het is fchaarfch te vinden, en groeit maar op ene plaats hieromftreeks. De betuiningen rondom JPhiladelphia , die egter verfchillen van de IVormfences , zyn , ’t is waar , allen van rode Ceders gemaakt , dog het hout wordt daar te water van Egg- harbour gebragt, waar het overvloedig waft. De Hutten waarop de palen leggen zyn van witten Ceder, en de palen tuiïchen beiden van roden Ceder. Na het rode Cederhout wordt het Eiken en Kaftanjenhout het beft geagt. Het laatfte is wel het befte, dog niet overal in genoegzamen overvloed , en derhalven gebruikt men allerlei eikenhout. Om deze betuiningen te maken hakt men de kleine bomen niet om, dog velt hier en daar enige dikke bomen, en maakt daar palen van. Uit enen boom kan men ene grote me¬ nigte van palen hebben. De Zweden hadden in ’t eerft betuiningen willen maken zo als in hun vaderland gebruiklyk is, maar zy had¬ den ’er van moeten afzien, om dat zy gene palen genoeg vinden konden om in den grond te Haan, want in den grond geflagen duurt het hout niet boven de vyf of zes jaar, zo ver het in de aarde fteekt, behalven dat zy gene tenen vinden konden om ze t’zamen te ver* binden. Zy maakten ’er wel enigen van Hikory, en van den wit¬ ten Eik, dog de tenen waren fchielyker vergaan. De palen dezer betuiningen , welken men overdwars legt en op twee andere palen iil den grond geflagen ruften doet, zyn zeer zwaar, zodat de ftutpalen werk hebben van ze te dragen, en als het begint te ftormen vallen deze fchuttingen dikwyls omver , dog het koft weinig moeite ze we¬ der opteregten* Zy lopen al fingerende, en dus vereifchen zy veel meer houts dan indien zy lynregt liepen, daarenboven duren de befte JVormfences , uit het duurzaamfte hout gemaakt, niet boven tien of twaalf jaren; zo dat zy zeer veel houts verflinden, en het te voor¬ zien is dat na enige jaren de boiïchen meeft vernield wezen zullen, indien hiertegen gene voorzorg wordt gebruikt, vooral daar het hout hier zeer roekeloos verfpild, en in grote menigte, ten minften des winters, dag en nagt gebezigd wordt. De Muskusrat , zo wegens zynen reuk genaamd , (*) is tamelyk Musk gemeen in Noord Amerika. Zy leven voornamelyk van de moflelen , rat. die op den bodem der Aromen leggen. Men vindt velen van die moflèlfchelpen aan de ingangen hunner holen. Zy houden altyd huis in de nabuurfchap van meren, rivieren en poelen. Hunne holen zyn een CD Muskusrat , in ’t Engeljch , Rat musquê in ’t Franfcb , Desmans- Rät* tor in ’t Zweed/ ch. Linn/eus noemt hem Co flor Zibetbicus. B b *94 NEW JERSEY. een weinig boven het water. Zy zitten ’er altyd in als zy niet aan ’t zoeken van hun voecjfel zyn. Zy eten ook verfcheiden wortelen en planten. Deze Muskusratten verfchillen enigfins van de Europi- fchen. (*) De beide foorten hebben de zelve tanden; de Haart der Ame- rikaanfchen is plat op beide de zyden , zo dat de ene fcherpe rand op- waards en de andere nederwaards gedrukt is. By de agterpoten zyn de tonen niet met een beweegbaar vel verenigd, (f) maar hebben aan bei-' de zyden van den voet lange, witte, digt by malkander, en als ene kam opftaande hairen , behalven de korte hairen waarmede de voeten geheel bedekt zyn. Zulke hairen liaan aan beide de zyden der tonen , en die¬ nen in ’t zwemmen omtrent even zo wel als een veL Zy zyn van groot¬ te als ene kleine kat , of, om nauwkeuriger te zyn , de lengte van het lyf is omtrent tien duim, en de Haart even zo lang. De kleur van den kop, den hals, den rug, de zyden, en het buitenfle der dyen is zwart- agtig bruin ; het hair is zagt en glinllerend ; onder den hals , op de borft , , en binnenfle der dyen zyn ze grauw. Zy maken hunne nellen in de dy- ken , die opgeworpen zyn langs de rivieren , om het water van de wei¬ landen aftehouden ; dog zy brengen veel fchade aan die dyken toe , door ze met hun graven te ondermynen , en voor het water doortogten op de weilanden te maken. De Bevers daarentegen Hoppen alle de gaten in de dyken en dammen toe. Van buiten zyn de neHen van tenen , biezen en diergelyken , en binnen in brengen zy allerhande zagte dingen , waarop zy de jongen leggen. De Zweden hielden ze tegenwoordig voor niet minder talryk dan voorheen. Men tragt ze uicteroeyen , om dat zy veel fchade aan de dyken toebrengen , en tot ene aanmoediging hiertoe dient dat de huid gekoft wordt. Voorheen koHte elk vel maar drie, dog te¬ genwoordig van zes tot negen pence. De hoedemakers gebruiken de vellen , en de hoeden daar van gemaakt worden byna zo goed geagt als Beverhoeden. Men vangt ze gemeenlyk in vallen , waarin men appelen tot een lokaas hangt. TP5 kleine opening om den wind doortelaten. Op deze wys verdikte hy alles wat ’er in de nellen was. Zodra de zwavel verteerd was, groef hy het hol op , en vond de ratten allen by hopen dood leggen. Hy verkoft de vel¬ len , en kreeg dus zyne moeite betaald , behalven het voordeel dat hy had van zig van hun ontflagen te hebben. De Bevers waren voorheen overvloedig in Nieuw Zweden , gelyk Bevers, my alle de oude Zweden verhaalden. In dien tyd zag men den enen dam na den anderen in de rivieren door de Bevers opwerpen. Maar federt dat het Land beter bebouwd is, zyn de Bevers gcdeeltelyk hoger land- waards in geweken , waar de menfchen zo talryk niet zyn. Dus is ’er in Penfylvanie maar ene enige plaats waar men Bevers vindt. Hun voomaamfte voedfel is de ball van den Beverboom , (*) en dit Hellen zy boven alles. Dus lagen de Zweden takken van dien boom in vallen digt by de woningen der Bevers, toen zy nog menigvuldig waren , en kon¬ den zig byna altyd verzekeren van ene goede vangft. Sommige men¬ fchen te Philadelphia houden getemde Bevers , waarmede zy uit vis- fchen gaan , en die altyd terug by hunne meellers komen. De Major Rodefert in New Tork verhaalde , dat hy zulk enen Bever een half jaar lang in huis had gehad , waar hy los liep gelyk een hond. Hy gaf hem brood, en fomtyds vifch, daar hy zeer gretig naar was, en deed zoveel water in een bak als het dier van noden had. De Bever fleepte alle ou¬ de lappen en andere zagte dingen, die hy vinden kon, in enen hoek, waar hy gewoon was te ftapen , en maakte ’er een bed van. De kat van het huis maakte zig eens, dat zy jongen had, meefler van dat bed , en de Bever hinderde ze daar niet in. Als de kat van het neft weg ging, nam hy de jonge katjes in zyne voorpoten, warmde ze tegen zyne borft, en fcheen ’er veel van te houden. Zodra de Moeder weer kwam , gaf hy ze haar terug. Somtyds bromde hy wel eens , dog beet noit. De Engel [chen en Zweden geven den naam van Mink aan een dier DeilfmL van dit Land , dat ook in ’t water of digt ’er by woont. Ik heb noit gelegenheid gehad iets meer dan de huid van het zelve te zien* Dog de gedaante van de huid , en het gene ik eenparig van het beeft gehoord heb , doen my denken dat het tot het geflagt der Wezels behoren moet. Het grootfte van die vellen dat ik oit zag was een voet en agt duim lang, een kleinder omtrent tien duimen lang en omtrent drie en een derde breed , voor dat het uitgefneden was. De kleur was donker bruin , en fomtyds byna zwart. De ftaart was hairig, gelyk dien van een Marter. Het hair was digt, en de oren kort met korte hairen. De langte van de po¬ ten aan het kleinfte vel was omtrent twee duim. Dit dier , ver¬ haalde men my, gelykt zo veel naar den PoUcat , dat men ’er nauw- B b 2 lyks (*) Magnolia glauca. ï96 NEW JERSEY. lyks onderfcheid tuflchen zien kan. (*) Zyne levenswys is als volgt. Ky vertoont zig weinig by dag, dog ’s nagts komt hy uit de holle bometr op de oevers der rivieren te voorfchyn. Somtyds onthoudt hy zig op' de fcheepswerven en by de bruggen te P hiladelphia , daar hy de Ratten s flerk vervolgt. Ook kruipt hy veel door een klein gat in de hoender¬ hokken, waar hy de kippen dood byt, haar het bloed af zuigt, maar ze zelden opvreet. Als hy ganzen, enden, of ander gevogelte ontmoet,, doodt hy ze en vreet ze op. Hy leeft van vifch en gevogelte. Als men in de nabuurfchap van wrateren woont waar zig dit dier onthoudt , kan men bezwaarlyk enden of ganzen houden, want het vernielt alle de jon¬ gen. Eerff byt het ’er zo velen dood als het krygen kan , fleept ze dan weg, om ’er zig op te vergallen. De Mink doet ook fchade aan dyken en dammen door zyn graven. Men vangt hem in vallen, waarin men» vogels of vifch of ander lokaas doet. Het vel wordt in de Heden ver- koft, en het geldt, naar zyne grootte, twintig pence of wel twee. fchellingen het Huk. Sommige Vrouwen dragen ’er moffen van, dog de meeffen worden naar Enge] and, en van daar naar elders, verzon¬ den. De oude Zweden verhaalden my, dat de Wilden voorheen al¬ lerhande vleefch plegten te eten , behalven dat van den Mink. De Ra - Ik heb reeds iets gezegd van den Rakoon ; ik zal hier, op ene. koon of plaats die eigenlyk zyn vaderland is, (f) wat meerder ’er by voegen.' llefpan. j)c Engelfchen noemen hem overal Rakoon , enen naam dien zy on- getwyffeld van de Wilden ontleend hebben ; de Hollanders geven hem dien van Hefpan , dc Zweden dien van Efpan , en de. Iroquoi- zen dien van Attigbro. Hy woont gemeenlyk in holle bomen, komt noit voor den dag dan by donker wolkig weder, dog ’s nagts loopt hy zyn voedfel zoeken. By flegt weder, vooral by Hieuw of fform,. wil men, dat hy wel ene v/eek aan een in zyn hol blyft leggen, gedurende welken tyd hy leven zou van zyne poten te zuigen. Zyn voedfel zyn vrugten , vooral Mais , wanneer de korrels nog week zyn. In de tuinen doet hy veel fchade aan de appelen , de kaffanjes , pruimen , en wilde druiven , die zyn liefffe fpys zyn ; onder het gevogelte is hy fchrikkelyk wreed. Vindt hy ene hen op hare eyeren, zo doodt hy eerff de hen, en vreet dan de. eyeren op. Hy wordt gevangen door honden , die zyn fpoor naar ’t neff volgen in den hollen boom , of in ffrikken of vallen , waarin men een kuiken, enen anderen vogel, of enen vifch zet. Sommige men- (*) De Mink of Minx is een foort van kleinen Otter, by Linnzeus ge¬ naamd Mujlela lutreola. Ft (t) Het vlek Rakoon. PENS Yt VAN IE. PRIL ADELPHI A. 1749, isr ftienfchen eten zyn vleefch. Hy fpringt met zyne vier voeten te ge- lyk, en om deze en meer andere reden, wordt hy door velen on^ der het geflagt der Beren' gerekend. Zyn huid geldt te PhUadel - phia agttien pence. De Hefpans waren, zeide men, ver na zo tak ryk niet als voorheen , dog binnenslands waren zy in overvloed. Ik heb reeds gefproken van het gebruik dat de Hoedemakers van zyn vel maken , en aangetekend dat zy ligt mak gemaakt worden , en dat zy zeer op zoetigheden geheld zyn. Van alle wilde dieren van Noord Amerika wordt ’er geen zo mak als de Hefpan. Den 10. Februari , des morgens , vertrok ik naar Pbiladeïphia , Vertrek waar ik tegens den avond aankwam. Ik vond by het Veer de Dellawa- naar PM* re vol dryfys, het geen ons dwong een uur te wagten, en by het Veer ene opening te maken ; wy raakten eindelyk met nog enige reizigers over , voor dat ’er meer fchollen af kwamen. Dewyl het dezen winter na den 12. Januari zo fterk begon te vriezen, wierd de Delïaware geheel met ys bedekt, het welk zo fterk wierd dat men by Phila- delphia met paarden ’er over kon. Het ys bleef leggen tot den 8. Fe- bruari toen het begon los te gaan , en de geweldige orkaan, die ’er dien nagt opvolgde , brak het geheel, en het dreef zo fchielyk weg, dat den 12. Februari niet ene enkelde fchol meer af kwam, uitgenomen een of twee ftukken digt aan den oever., Dezen dag zag men grote troepen van krayen vliegen,- en op de bo- Krayeni men nedervallen. Tor nog toe had men ze den gantfchen winter niet gezien, fchoon men zegt dat zy 'er den winter over bly ven. Gedurende de gantfche lente zaten zy des morgens in de toppen der bomen, dog niet in troepen by malkander. Zy behoren tot het fchadelyk gevogelte , want zy azen meeft op koorn. Als de Mais gezaid is krabben zy de korrels uit den grond en vreten ze op. Als zy begint ryp te worden pikken zy een gat in de fchil die rondom de airen is, , waardoor de Mais bederft, dewyl de regen door die gaten indringt en ’t koom doet ver¬ rotten. Ook ftelen zy kuikens. Zeer zyn zy op dode krengen ge¬ field. Voorheen ftond ’er ene beloning op het brengen van dode krayen , dog de kollen liepen te hoog. Jk heb op vele plaatfen jonge wilde krai- jen zien fpelen met andere makke krayen , wier vleugels gekort waren , die rondom de Landhoeven vry rond huppelden , dog altyd weder naar buis keerden , zonder dat ze tragtten te ontlhappen. (*) Vcetr ■ Den 12. Februari na den middag vertrok ik weder van Philadeiphia naar Pa-- naar Pakoon. Ik gaf op dit reisje nauwkeerig agt op de bomen daar nog koon. enk bomen (*) Deze krayen zyn maar ene verfcheidenheid van den Co'rvus Cornix van tJiad^nn Iunn.eus, nietkvvj waren-... B b o o cn ïttfekten in den grond gevon¬ den. 198 NEW J E R S E t, enige bladen opzaten. De bladen waren bleek en droog, dog niet te® vollen afgevallen. Deze bomen waren de volgenden. Dn Beuk , (*) ’t zy groot of klein, behield zyne meefte bladen tot in de lente. De grootfte bomen hadden maar hun beneden bladen. De Witte Eik ( f ) had zyn meefte loof nog als de bomen jong en niet veel meer dan een vierde van ene el in ’t kruis dik waren; •maar de oude bomen waren meed kaal, uitgenomen aan derzel ver jonge fcheuten. De kleur der ^droge bladen was bleker in den witten dan ie den zwarten Eik. De Zwarte Eik , gelyk hy hier genoemd wordt , dog die by Lin- n/eus de Rode Eik hict, had ook nog droge bladen op de jonge bomen. De kleur was rosagtig bruin. De Spaanfche Eik , die maar ene verfcheidenheid is van den Zwarten^ had ook nog droge bladen op de jonge bomen. Een zeldzaam foort van Eik , bekend door de driehoekige fpits zyner bladen , en die van onderen glad dog van boven een weinig wollig zyn, (§) had\Ook nog zyn blad op de jonge bomen. Alle deze Eiken , wanneer zy onder de twintig jaar waren, hadden nog meeft hun loof. Het fchynt dat de Voorzienigheid, behalven ande¬ re oogmerken in het bewaren van het verdroogde loof aan vele bomen , ook beoogd heeft, verfcheidene foorten van gevogelte agter hetzelve een fcherm tegens de koude en den wind te doen vinden ; gelyk ik de¬ zen winter vele vogelen in de bomen ene fchuilplaats heb zien zoeken gedurende ene felle vorft of ftorm. Den 13. Februari vond ik in ’t graven in den grond verfcheiden ge¬ korven diertjes, die in de aarde gekropen waren om daar den winter doortebrengen. Zo dra zy in de lugt kwamen bewogen zy zig wat, maar hadden de kragt niet van te lopen, de zwarte Mieren alleen uitge¬ nomen , die een weinig kruipen konden , fchoon langzaam. De Infekten die ik hier vond , waren de volgenden. De Zwarte Mieren waren in vry grote menigte en tamelyk levendig. Zy lagen omtrent tien duim in den grond. De Carabus latus lag op de zelve diepte met de Mieren. Dit is hier een zeer gemeen diertje. De Kaft anje bruine Kever met de harige borft en de elytr£ korter dan den onderbuik , met verfcheiden in de langt e lopende ft repen bezet met hair , is enigfms gelykende naar den Scarabaus melolontha , dog ver- fchilt ’er in verfcheiden opzigten van. Ik vond ’er velen van in de aarde. De (*) Fügus Sylvatica . (t) Quercus atba. (§) Dit fchynt maar ene ver- fcheidenheid te zyn van de Quercus rubra ♦ Il A K O O N. 1749. 299 De Veldkrekels lagen tien duim diep. Zy waren volkomen als in flaap, dog zodra zy in een warm vertrek kwamen wierden zy wakker en zeer levendig. Des zomers heb ik deze krekels overal waar ik in Ame¬ rika ge wee 11 ben zeer menigvuldig gevonden. Zy fprongen in ’t veld , en maakten een geraas gelyk dat van onze gemene Huiskrekels, zodat men ze van malkander door hun geluid niet wel zoude kunnen onder- fcheiden. Somtyds is hun gefchreuw zo fterk dat men ’er pyn in ’t hoofd van krygt, en malkander niet verdaan kan. Dit geraas is op zulke plaat- fen daar zig Ratelflangen ophouden zelfs gevaarlyk , om dat het maakt dat men het geluid der Hang niet horen kan. Ik heb reeds gezegd dat zy fomtyds in de fchoorflenen overwinteren. Hier lagen zy den gant- fchen winter in de aarde, dog in ’t begin van Maart, wanneer het be¬ gint warm te worden, kwamen zy voor den dag, en begonnen hun ge¬ zang, fchoon in ’t eerfl: maar flauw en zeldzaam. Als wy op onze rei¬ zen gedwongen waren op onbewoonde plaatfen te overnagten , waren zy in de ployen van onze klederen gekropen , zo dat wy des morgens lang werk hadden eer wy ’er ons van ontflagen hadden. De Rode Mieren , die in Zweden de Mierhopen opwerpen , vond ik Mieren* ook dezen en den volgenden dag, dog zy zaten niet in den grond, want Jungftrom vond ze in de fpleten van enen ouden doden boom dien hy velde. Deze fpleten waren verfcheiden’ ellen hoog in den boom , en de Mieren zo hoog gekropen om daar haar winterverblyf te nemen. Zo dra zy in de warmte kwamen begonnen zy zig fterk te bewegen. Men vindt hier enen Vugcl, Uion rlp Rngelfchen en de Zweden den De Btau~~ Blauwen Vogel noemen, om dat hy van een zeer fchoon blauw is. weJ Hy houdt zig hier het gantfche jaar op. Catesby heeft hem in zy- ’ ne natuurlyke grootte en met kleuren afgebeeld, (#) dog de kleur van de borft moet daar roodbruin of donker rood zyn , de dyen en de poten zwart als git, de bek ook geheel zwart, en het blauw in ’t algemeen donkerder, levendiger en meer glinfterend. Geen vogel is ’er in Zweden die een zo glanzend en donker blauw heeft. De Meerkol kan hier en daar enige zulke veders hebben , dog niet overal. Deze vogel aaft op Infekten en planten, en komt des winters, wan¬ neer hem het eerfte foort van voedfel ontbreekt, by de landhuizen om van hoizaad en ander klein graan te leven. De Rode Vogel is een ander vogeltje, dat Catesby ook afgebeeld De Rode heeft. Vogeh- (*) Nat. Hifi. of Carol. vol. 1. pl. 47. Hy noemt hem Motacilla Sialis. Men vindt hem ook in Edward's Nat. HiJU of Birds p. 24. In myn Üag- regifter heb ik hem Moticilla ccerulea nitida , peet ore rufo , ventre albo ge™- noemd*. Kranen* iSneuvv* Maisdie- ven. . ƒ / '2.oo N E W JE R s E Y. 