VADERLANDSCHE LETTER OEFENINGEN
» Maar dan zijn wij er appârent niet meer,” zegt onze BORGER ergens in een luimig gedicht. G04 - N. G. VAN KAMPEN De Levant of Mohammedaansch Azië, volgens de nieuw- fe Ontdekkingen ; een Werk ter bevordering der ken- nis van Landen en Volken en van derzelver voort- brengfels en handel. Door Ne G. VAN KAMPEN. Met Platen. Ile Deel, Te Haarlem, bij de Erven F. Bohn. 1835. In gr.8vo. XIV en 384 bl. f 3-75. fet het allen beminnaars der wetenfchap leed was, dat het werk van den geleerden ZIMMERMANN, de Aarde en hare Bewoners , onvolledig was gebleven, even welkom was het hun, dat onze onvermoeide Landge- noot, de Hoogleeraar vAN KAMPEN, aanvankelijk begonnen was het ontbrekende aan te vullen , door. ons, in 1828 en 1829, zijn Afrika en deszelfs Bewoners in drie Deelen te leveren. Maar, wekt dit werelddeel be- lang, veel meer nog dat gedeelte van Zzië, dat als de bakermat der menschheid en der vier hoofdgodsdienften , in welke zij zich in den loop der eeuwen verdeeld heeft, kan worden aangemerkt; dat even belangrijk is, hetzij men het uit een godsdienftig , wetenfchappelijk , histo- risch oogpunt, of wel imet betrekking tot den handel befchouwt: dat gedeelte, namelijk , hetwelk het groote Schiereiland tusfchen den Noordoosthoek der Middel- landfche Zee en den Tigris, en voorts Perzië, de ge- westen tusfchen dat Land en Zndië, Armenië, Kurdis- tan en Klein-Azië bevat, en, bij onderfcheiding van die deelen van dit werelddeel , waar de heerfchappij en invloed der Europeanen zich. meer onmiddellijk doen ge- voelen, of waar het Heidendom heerscht of althans werkt , Mohammedaansch Azië kan genoemd worden. Hoogst aangenaam is ons derhalve het befluit des ge- noemden Hoogleeraars , om, door de bewerking van dit gedeelte van ZIMMERMAN Ns afgebroken’ arbeid, diens befchrijving der Landen buiten Europa (Auffralië al- leen uitgezonderd) te voltooijen, hetwelk in twee Deelen gefchieden zal, waarvan het eerte voor ons ligt, ter- DE LEVANT. 605 wijl wij, den loffelijken fpoed kennende, waarmede de -Heer van KAMPEN gewoon is aan zijne vrijwillige verbindtenisfen te voldoen, niet vreezen ` lang naar het tweede of laatfte te zullen wachten. Bij den eerften opflag zullen fommigen zich welligt verwonderen, dat een Zoo uitgeftrekt gedeelte van Zzië door den Schrijver onder den naam Levant begrepen wordt, dien velen anders gewoon zijn alleen aan het Oostelijk gedeelte der Landen in de Middellandfche Zee, voorbij Candia, met influiting van den Archipel, te geven; doch , de oorfpronkelijke beteekenis des woords, Opgang der Zon, in aanmerking nemende, laat zich deze keuze van den titel wel verdedigen. In dit [fte Deel wordt, na een algemeen Overzigt, Arabië, Syrië, Mefopotamië en Babylonië of Chaldea behandeld , waarbij zoo wel oudere als latere Reisbe- fchrijvingen , benevens BÜSCHING’8 Geographie yan Azië en de klasfieke Schrijvers over het Oosten , po- COCKE, SHAW en NIEBUHR , niet flechts vlijtig , maar, naar het Rec. voorkomt, ook met de vereischte omzigtigheid geraadpleegd zijn. | De behandeling is naauwkeurig, de ftijl vloeijend en gemakkelijk ; de inhoud kan wel, volgens den aard der zake, niet anders dan overrijk zijn. Verfcheidene inge- vlochtene aanmerkingen en wenken verhoogen nog de waarde van het gefchrevene. Elk befchaafd Nederlan- der , vooral hij, die met velen het oog gevestigd houdt op den gewijden grond, die van oudsher het tooneel van zoo vele gewigtige gebeurtenisfen geweest is, en het hoogst waarfchijnlijk, vroeger of later, nog van meerdere worden zal, behoort zich met dit werk bekend te maken, waarvan wij het flot willen afwachten , om nader op eene en andere plaats terug te komen. Alleen zij hier voor de bezitters en verdere lezers van dit Ifte Deel aangeftipt, dat de Schrijver, na de uitgave er van, elders de gelegenheid heeft waargenomen, om eene hin- derlijke drukfeil aan te wijzen: bl. 280 r. 10 v. o. ftaat namelijk , dat de Korinthifche zuilen van den Zon- BOEKBESCH. 1836. No. l4. = Qq 606 N. G. VAN KAMPEN , DE LEVANT. netempel te Heliopolis 22 voet hoog zijn, waarvoor 12 ‚voet moet gelezen worden. — Eene fraaije koperen Plaat, een gezigt uit den omtrek van Tripoli in Syrië voorftellende , ftrekt dit Deel tot fieraad. België en het Westen van Duischland , in het jaar 1333. Naar het Engelsch van Mistresf TROLLOPE. T Deelen. Te Haarlem, bij de Wed. A. Loosjes , Pz. 1835. Zn gr. 8vo. 480 BI. f 4-50. Mevrouw OFROLLOPB, die onzen Landgenooten, door hare Reis door Noord-Amerika, niet ongunftig bekend is, heeft, wederom in gezelfchap van zekeren Heer H*** en haren zoon, een gedeelte van België en Duitschland doorreisd , en hiervan aan het Engelsch Publiek verflag gedaan, waarvan eene, zoo verre wij bij gebrek van het oorfpronkelijke oordeelen kunnen , goede Nederduitfche vertaling hier voor ons ligt. Alleen heeft de Vertaler, volgens het Voorberigt, het al te langwij- lige van de Schrijffter hier en daar ingekort , waaraan wij vinden dat hij zeer wel gedaan heeft, daar het werk evenwel nog herhalingen bevat , en, hoewel er genoeg be- langrijks en onderhoudends in is , dat hetzelve koopens- en lezenswaardig maakt, de ftijl nogtans over het ge- heel niet uitftekend is. Ja ook in de behandeling zelve is eene groote ongelijkheid: over (ommige onderwerpen maakt de Schrijffter zeer goede opmerkingen ; maar ook op andere plaatfen is het waargenomene en medegedeelde gering en oppervlakkig. Over België, dat flechts de 90 eerfte bladzijden van het eerfte Deel beflaat, is de Schrijffter zeer kort en dikwijls vrij fchraal, en deelt hier meer, daar minder jets mede over Ostende, Brugge, Gend, Antwerpen, Brusfel , Leuven, Waterloo, Namen, Huy en Luik, van waar zij zich over Aken naar Duitschland {poedt. Met Duitschland en het Duitfche Volk zou Mistresf rROLLOPB tamelijk weltevreden, ja zelfs nu en dan MISTR. TROLLOPE, BELGIË ENZ. 607 ` zeer ingenomen zijn, indien maar de Duitfche mannen en heeren hadden kunnen goedvinden, gedurende haar verblijf aldaar, niet te rooken; maar die tabakspijp , die noodlottige tabakspijp, welke zij overal aantreft, geeft haar gedurig gelegenheid, om zich over deze haar walgelijke gewoonte te ergeren, en op dit haar ftok- paardje telkens terug te komen. — Na in Zken eenige overblijffelen , tot KAREL den Grooten betrekkelijk , bezigtigd, en eenige politieke aanmerkingen over Pruis- Jen gemaakt te hebben, reist zij naar Keulen, waar zij flechts kort vertoeft , even als te Bonn, om de fchoone bergachtige ftreken in den omtrek der laatstgenoemde ftad te bezigtigen, en over Rolandseck en Nonnenwerth naar Coblentz te vertrekken ; van waar zij voortfpoedt naar Maintz en Frankfort, in welke laatfte plaats zij zich nog het langst ophoudt, om daarvan het een en ander merkwaardigs mede te deelen. Van daar gaat het, over Darmftadt en eenige andere Hesfifche plaatfen, naar Mannheim, waar zij eenige merkwaardigheden befchouwt, en de reis over Schwetzingen om deszelfs beroemde tuinen neemt, en vervolgt naar Meidelberg, welke ftad en de boorden van de haar befpoelende Nec- kar zij in oogenfchouw neemt. Slechts kort houdt zij zich te Carlsruhe op, langer daarentegen te Baden, waar zij het merkwaardigfte, als ook de omftreken, leert kennen; van waar zij eenen uitftap naar Straats- burg doet, en naar Mannheim terugreist, om van daar met fpoedigen togt de reis, over Mentz en Worms, naar Wiesbaden voort te zetten. Van deze laatfte bad- plaats gaat de togt over vier tusíchenliggende, die der- gelijke beftemming hebben, naar eene van denzelfden aard, naar Ems, waar zij met veel genoegen vertoeft , : en van waar zij eenige uitftapjes in de nabuurfchap doet, en eenige bijzonderheden en anecdoten mededeelt. Nu gaat het over Ehrenbreitflein nogmaals even naar Co- blentz , en van daar naar $S4. Goar ; van waar zij, na eenige opmerkingen over onderwijs, opvoeding en druk- persvrijheid in Pruisfen, en na eenige uitftapjes in de | Qq 2 608 MISTR. TROL LOPE omftreken , nogmaals Mentz gaat bezoeken. Men leze dan deze Reis, zoo als zij is, met genoe- gen, en doe er zijn nut mede , waartoe het, al is alles niet even nieuw en grondig, hier en daar niet aan ftof ontbreken zal. Over de Duitfche Letterkunde verwach- te men hier weinig, te meer, daar de Schrijffter zelfs met de Duitfche taal niet zeer bekend fchijnt te zijn , het- welk jammer is, gelijk men het over ’t algemeen fchade mag rekenen, indien een reiziger de taal van het land, dat hij bereist, niet kent. — „Mogt Mistresf TROL- „ore zich ten eenigen tijde nog eens verwaardigen , om ook ons Land met een meer gezet bezoek te vereeren, en hare ondervindingen en opmerkingen in hetzelve aan het Publiek mede te deelen; dan zorge men toch, om tegen hare komst de hatelijke tabakspijp zorgvuldig weg te (toppen, opdat men de reukzenuwen deze Engelfche Mistresf niet kwetfe, en hare gal tegen ons niet doe BELGIË ENZ. 609 overloopen ; ' maar opdat men, zonder haar die vreefe- lijke ergernis te geven, hare gunst winne, om over het door vreemdelingen, ook door Engeland en de Engel- fchen, zoo dikwijls miskende en verachte, maar toch voor dezelve gansch niet onbelangrijke Nederland een gunftig oordeel te doen vellen! Herinneringen mijner Reizen naar onderfcheidene Werelddee- len; door G. VAN LENNEP COSTER, Kapt. Luit, ter Zee. Te Amfterdam, bij J. F. Schleijer. 1836. Zn gr. 8yo. 324 BI. f 3-90. Reizen naar onderfcheidene werelddeelen. Deze titel, of- {choon naar de Jetter waar, is evenwel vrij grootsch voor een boek, dat aanteekeningen bevat, gehouden op eene reis naar de kust van Afrika en West-Indië, in de jaren 1819 — 1821, en op eenen kruistogt in de Noordzee met de haring- vloot, in 1827, Het eerfte, verre het uitvoerigfte , is niet onbelangrijk, Nieuws is er wel niet zeer veel in, en enkele medegedeelde zaken, als bladz. 83, 89 en elders, hadde men in een gedrukt reisverhaal wel kunnen misfen, als zijnde ên- kel voor den Schrijver van huifelijk en afzonderlijk belang, Ook dingen als bladz, 227 behooren daartoe: alles, wat een reiziger aanteekent , is daarom nog niet voor het publiek be- langrijk. De befchrijving van Sierra Leone; van St. George d'Elmina; van het leven der inboorlingen aldaar; van eene koffj-, katoen- en fuikerplantaadje; van Paramaribo; van Bonaire; van Curagao en dergelijke bijzonderheden lazen wij met veel genoegen. Hooger loopen wij, maar het is mis- fchien alleen in onze wijze van zien, met het andere gedeel- te, den kruistogt in de Noordzee betreffende. Rec. herinnert zich althans niet, eene zoo breedvoerige befchrijving van de haringvangst, in alle bijzonderheden, elders te hebben gele- zen, en, nog onlangs weder den toch overfchoonen Pirate van WALTER SCOTT gelezen hebbende, was hij nog meer bijzonder met zijne gedachten op Hitland en in dien omtrek te huis, In dit verhaal van den Heer VAN LENNEP COS- TER was dus veel, dat hem nieuw was en geviel. Rec. twijfelt niet, of de Schrijver heeft aan zijne vrienden eene aangename dienst bewezen met de uitgave van dit boekdeel, 610 G. VAN LENNEP COSTER, HERINNERINGEN. en wij willen hem de uitgave zijner Reis naar de Middel- landfche Zee en Konftantinopel, van welke hij in bet Voor- berigt gewag maakt, in geenen deele afraden, maar hem al- leen aanbevelen, enkel datgene mede te deelen, wat voor zijne lezers belangrijk kan zijn, waardoor hij dan ook Zier- van iets meer kan zeggen, dan wanneer hij een gedeelte zij- ner bladzijden toewijdt aan dingen, die kem des opteekenens waardig mogen zijn voorgekomen, maar in een uitgegeven reisverhaal, gelijk wij reeds zeiden, minder te huis behooren, Het werk is overigens zeer goed gefchreven, en drie fteen- drukplaten, naar teekeningen van den Schrijver, verfieren het meer, dan de niet zeer fraai uitgevallen titel, op welken wij ook liever eene afbeelding van een der bezochte punten ge- zien hadden; dan Neptunus met den drietand, ‚ Onze Zeeöfficieren beginnen hunne reizen te befchrijven. Wij moedigen hen, en in het bijzonder den Heer VAN LEN- NEP COSTER, daartoe verder welmeenend aan, Zelfs zou een Magazijn van kortere, op zichzelve ter uitgave te kleine reisverhalen, door hen befchreven, misfchien geen onaange- naam gefchenk kunnen worden, Natuurkundige Gefchiedenis van de Kusten der Noordzee , enz. Uit het Hoogduitsch van FR. ARENDS., Lide Deel, Te Groningen, bij W. van Boekeren. 1835. Zn gr. 8vo. 464 Bl. f 4-: De Mensch, enz. Door M. STUART. Ide Deel. Tweede verbeterde Druk, Te Zaltbommel, bij J. Noman en Zoon. 1835. Zn gr. 8vo. 160 BZ f 3-: Niet minder belangrijk dan het eerfte is het tweede deel van de Natuurkundige Gefchiedenis van de Kusten der Noordzee ; en tot hoogen lof van den bekwamen Vertolker kan men ge- tuigen, dat hij meer doet dan eenvoudig vertalen. Zijne Voorrede niet alleen, maar ook zijne geleerde Aanteekenin- gen, waaronder niet weinig gewigtige teregtwijzingen, doen het werk aanmerkelijk in waarde boven het oorfpronkelijke ftijgen, Wij kunnen dit, met opzigt tot den tweeden druk van het werk van STUART en KUYPER, ZOO ruimfchoots niet toeftemmen. De eerfte druk bezit eene fteeds blijvende , en de tweede druk, waarbij eenig gebruik van latere berigten F. ARENDS, DE KUSTEN DER NOORDZEE, ENZ. 611 gemaakt is, eene hoogere waarde voor den tegenwoordigen tijd; doch wenfchelijk ware het, indien men zoodanig voor- deel met later uitgekomene reisbefchrijvingen gedaan had, als waarop STUART zich ftellig zou hebben bevlijtigd, indien bij thans zelf en voor het eerst het werk had uitgegeven, of in perfoon den tweeden verbeterden druk had bezorgd. Bij dien tweeden druk is dus niet zóó veel tot heden gewonnen , als bij de vertaling van het werk van AREN Ds door den Heer WESTERHOFF, En echter zijn zelfs in die vertaling niet alle onnaauwkeurigheden in de aanteekeningen verbeterd, Zoo lezen wij b. v. bl, 37, dat de Friezen, onder anderen, geheel Gelderland bewoonden. Dit wordt bij de aanteekevin- gen niet verholpen, Intusfchen weet een ieder, dat een groot deel van Gelderland, en wel geheel de Betuwe, gelijk de naam zelfs aanduidt, tot het eiland der Batavieren be- hoorde , terwijl de Veluwe en het kwartier van Zutphen deels in het bezit der Friezen, deels in dat van andere volken wa- ren. Of Kennemerland de woonplaats der Caninefaten ge- weest zij, is ten minfte niet buiten gefchil, Immers, op grond eener uitdrukking van rTACiTus, worden zij door velen, naar den zin, dien dezen aan die woorden des Ge- fchiedfchrijvers hechten, op hetzelfde eiland met de Bata- vieren geplaatst. In de aanteekeningen had men dus daar- over wel iets mogen verwachten. Hoe voortreffelijk derhal- ve, oòk dit werk is niet volmaakt; maar wie kan zulks ook vorderen? In het algemeen heeft de Heer WESTERHOFF zich uitmuntend van zijne taak gekweten. Arctoa Tempe. Ockenburgh, door j WESTERBAEN., Nieuwe Uitgave. Te Utrecht, bij Jj. Altheer. 1835. In gr. 8yo. IV, 50 en 179 b}. f 1-80. De Voorrede des Uitgevers wijst de reden aan, waarom de- ze nieuwe. uitgaaf ondernomen is. Bij de beftaande fchaarsch- heid der eerfte drukken van WESTERBAEN's Ockenburgh” afzonderlijk, en het minder algemeen verkrijgbare der volle. dige uitgaaf van al de werken van WESTERBAEN, Zal deze nieuwe van het dichtwerk Ockenburgh wel aangenaam zijn aan het letterlievend publiek. Immers Ockenburgh is een der bes- te zoogenaamde Hofdichten, Niet alleen is er zeer veel ware poëzij op. vele plaatfen te vinden, maar het geheel is ook 612 Je WESTERBAEN, OCKENBURGH. leerzaam en kernachtig; het bewijst de hooge mate van kennis en de verlichte godsvrucht van den Schrijver. Het is waar, dat WESTERBAEN, even als HUYGENS en zelfs CATS, fomwijlen plat en gemeen is; dat bij zich dikwijls met wei- nige kieschheid uitdrukt, en verzen fchrijft, waarvoor tegen- woordig een ieder zich wachten zou, b. v. bl. 3 vs. 3 van onderen ot bl, 13 vs. 6 van boven, waar men zeer veel vindt, dat zich tegenwoordig moeijelijk laat voorlezen. Zoo is het ook met bl. 38 vs, 2 v. o. tot bl. 44 vs. 13 v. 0.5 bl. 8L vs. 10 v., o. tot bl, 83 vs, 2 v, b.; bl, 96—100 en elders, Doch daarentegen, hoe levendig en fierlijk zijn vele befchrijvingen! Hoe dichterlijk ís vaak het meest prozaïfche uitgedrukt, b. v. bl, 107 het bereiden van fommige geregten,! Hoe naïf is veelal de wijze van vertellen; en hoe verftan- dig, hoe edel denkt en {preekt WESTERBAEN over de kerk- gefchillen , bl, 150—153! O! mogten te dien opzigte de ge- voelens van eenen WESTERBAEN meer worden gevolgd, en mogten alle ijveraars van den tegenwoordigen tijd bij dien ouden Dichter ter fchole gaan, om gematigdheid te leeren ! Wij befluiten onze aankondiging met het affchrijven der vol- gende dichtregelen, bl. 152: Verdacht is my *t Befluyt der Synodale mannen, Daer ick Eenzydigheyt de Vierfchaer heb fien fpannen , En daer men het Canon nae fijn believen giet, Nae dat men fijn party, met macht, daer buyten ftiet: Daer ’t vonnis werd geveld van die fich, van te vooren, Als vyand lieten: fien, en van de preek-ftoel hooren. Het zy te Conftantz dan, te Trenten, en te Dort, Het gelt by my niet veel, dat fo gewefen wordt, De Val der Engelen. Naar het Engelsch van THOMAS MOORE, door K. SIJBRANDI, Met Platen. Te Gronin- gen, bij W. van Boekeren. 1835. Jmn 12mo. VI, 159 bl f 1-80. En | Die Dichters, waarvan twee zeker zonder iets van el- kander te weten, bepaalden zich tot nagenoeg hetzelfde on- derwerp, Tuomas MOORE, gunftig bekend door meerdere frazije dichtftukken , behandelde een onderwerp, in het zesde hoofd. Ke. SIJBRANDI, DE VAL DER ENGELEN. 613 ftuk van Genefis voorkomende (*). Het werd door hem tot eene epifode van een uitgebreider werk beftemd. Hiermede bezig, werd hij ontwaar, dat-de aandacht van zijnen vriend Lord BYRON zich ook daarbij bepaald had. Hij wilde niet gaarne als mededinger van, en vooral niet na, BYRON optreden; dit deed hem van zijn eerfte voornemen afzien. = Om echter niet te vergeefs gearbeid te hebben , befloot hij tot eene afzonderlijke en befpoedigde ‘uitgaaf van zijn dicht- ftuk, hetwelk hij den naam gaf: the Loves of the Angels. — Het dichtftuk, hetwelk Zord Byron heeft medegedeeld, draagt den naam van Heaven and Earth. A mistery, — Het- - geen wij van BILDERDIJK, echter flechts ten deele, ont- vangen hebben, is zijne bekende Woorwereld. Elk dezer Dichters heeft zijne ‘taak naar de hem eigene wijze behandeld, De mededeeling van den inhoud van elk dichtftuk, de wijze van bewerking en eene onderlinge ver- gelijking zoude geene gemakkelijke taak zijn, maar gewis velen niet ongevallig wezen, Krachtig is de trant van BIL» DERDIJK, en vol van veelvuldige fchqonheden ; ftout is de gang van BYRON s denkbeelden , met verrasfende wendin- gen; zacht en liefelijk, offchoon niet minder treffende, zijn de meer kalme fchilderingen van Moore. Het doel van dezen Dichter met de bewerking van zijn gedicht was zuiver zedelijk, zoo als hij dit zelf in zijn Voorberigt mededeelt. Hij wilde den val der ziel van hare oorfpronkelijke zuiver- heid op eene treffende wijze fchilderen, en dit doel is hem uitnemend wel gelukt. In drie afdeelingen of verhalen wordt dit onderwerp behandeld, Elk dezer verbalen wordt aan eenen Engel toegefchreven. Na eene korte inleiding, ‘door welke men als op het tooneel der gefchiedenis verplaatst wordt , hoort men elken Engel zijne lotgevallen aan zijne gevallene Medeëngelen verhalen, De eerfte dezer Geesten werd met eenen last naar de aarde vereerd ; hij zag daar een der fchoonfte vrouwelijke wezens, werd door haar betooverd, en vergat om haar fchoon het doel zijner zending. Hij kon evenwel niet toeven op eene plaats, die de zijne niet was, zoo lang hij zich zijner waar- digheid niet onwaardig gedragen had. Tusfchenbeiden ont- waakte het gevoel zijner verpligting, om telkens weder in (*) Men leze deswege des Dichters nadere opheldering in het Voorberigt, ` 614 . K. SIJBRANDI te fluimeren, Eindelijk fcheen hij hetzelve gehoor te zullen geven, en was gereed het woord uit te fpreken, waarmede hij zich van de aarde verheffen zoude. Lea (dit was de naam der fchoone) wenscht bet insgelijks te weten 5 hij zegt het haar; zacht herhaalt zij het driemalen, en verheft zich op Engelenwieken naar de ftar , hare aanftaande woning; ter- wijl de Engel, als verlamd aan zijne vleugels, zich niet meer boven het ftof der aarde verheffen kan, Dus fpreekt hij cot zijne lotgenooten : | °k Was als met ketens vastgefmeed Aan de aarde, en vruchtloos was mijn pogen, Om op te ftijgen naar den hoogen. Mijn vleugels hingen flap ter neer ; En nooit verheffen zij zich weer, Naar ’t ftraf bevel van d’ Opperheer. Niets bleef hem over, dan de verbeelding, dat Lea foms een’ blik vol mededoogen wierp „op zijn wanhopig, vrucht- loos pogen.” Terwijl deze Engel met fchaamte het hoofd ter aarde boog, begon de tweede Engel, RupBı genaamd, zijn verhaal, Hij, eens der Englen roem, Maar die, te trotsch van geest, Naar dwaze kennis had geftreefd. Niet tevreden met de zigtbare fchepping te hebben mogen doorgronden, wilde hij ook het vrouwelijk hart peilen, en nog wel een hart, vervuld van Een zucht naar kennis, fterk en groot, Als nooit een vrouwenhart befloot , Sints Eva ea o e o Wat wonder, dat de trotfche Engel de ftraf eener vermetel- heid, te groot om uit te fpreken, met wisfe fchreden te gemoet Melde? Het hart van LILI, waarin de zucht naar kennis reeds zoo fterk en groot was, ftreefde nog onver- moeid naar meerdere; de Engel zelf had daarenboven die zucht tot drift ontgloeid! Zij verlangt, zij begeert den En- gel in al den glans en luister voor haar te zien, waarin hij flechts te midden der Cherubs kon. verfchijnen, „ wijl mijn krans” (dus getuigt de Engel van zichzelven) DE VAL DER ENGELEN. 615. Van ftralen, veel te fchoon voor de aard, In gindfche fterren werd bewgard, Ik had van al mijn Englenpracht Op aard flechts zooveel meegebragt, Als voegde . . . . … Hij zocht haar op andere wijze te bevredigen, Hij ftortte aan hare voeten uit alwat Natuur fchoons en kostbaars had, _ den rijken diamant, de parel uit de fchulp gehaald, want Het pronkfieraad vergat zij niet, Dat fchoonheid hooger luister biedt, En door zijn tooi aan dien magneet Een nieuwe kracht te geven weer. 't Mogt alles niet baten; LILí'’s weetlust kende, even als hare wenfchen , geene grenzen, Wat ik, eens een der hemellingen, Haar toonen kon, ik toonde °t haar. Zij bidt toch den Engel: „ Laat dan flechts eens uw vleugels pralen „ Met al hun glans! Gewis, hun gloed „ Doordringt mijn fterflijk deel en doer „ Ook mij van Engtenluister ftralen |” Zoo fprak de maagd op vasten toon, Als waar ze aan weigring ongewoon, Bij mensch of Engel, — — — | De Engel bezwijkt voor de kracht der begeerte van eene der dochteren Eva's. Hij verfchijnt voor LILI in den hoog- ften giens des Cherubs, Zij valt in zijne armen, maar wordt door ’t brandend vuur tot asch verteerd, Eer zij fterft, drukt zij hem, ` Mer lippén reeds verfchroeid „ Een kus op ‘t hoofd, die eeuwig gloeit ! Bij het eindigen van dit verhaal, onder wanhoops felfte wtoegingen geuit, waren de Engelen, met dezen diep ge- ‚616 > K. SIIBRANDI ‚vallen Medeëngel begaan, nedergeknield, en ‘rees uit hunne diep geroerde ziel een innig, ftil gebed omhoog. Nog knielden zij, toen teer en zacht Een zoete toon vernomen wierd. Het waren de tóonen, welke NAMA, de geliefde van den derden. Engel, aan hare luit ontlokte, Zij vergezelden de bede, die uit het hart van hare lippen tot den Opperheer _opgezonden werd, Toen zij geëeindigd had en der Engelen opgewekt gevoel tot meerdere kalmte was teruggekeerd, be- gon de derde der Engelen zijn verhaal, Ook deze, hoe hoog in aanzien verheven, behoorende tot de orde der genen, Op wier banier, in gloeijend fchrift, i De Liefde Gods is ingegrift, vergat dezen hemelfchen rang voor der vrouwe fchoon. Ach, ook het reinfte zielsgevoel Stelt aan gevaar en val ten doel, ZARAPH, dus wordt deze Engel genoemd, verliet den kring der hemellingen, om te luisteren naar de gave der toonkunst, waarin NAMA uitmuntte, Offchoon hare luit voor liefde en godsvrucht geftemd was, mogt echter ZA- RAPH zich door haar van zijne verhevener roeping.niet la- ten aftrekken. Hij, de reeds onfterfelijke, kon niet meer zonder gevaar in den kring der ftof bewoners verkeeren, al ware het ook om in derzelver hooger geftemde gevoelens te deelen. ZARAPH, verlokt door aardsch en vrouwelijk fchoon, verviel van ‘den eerrang bij des Eeuwigen troon; maar hij viel niet als zijne medebroederen, Hij had zijnen Heer vergeten; mahr in zijn verzuim had hij zichzelven niet ‚zoo zeer verzaakt, dat hij met den eerften Engel moest zeggen: ’k Vergat mijn afkomst, dacht niet meer Om hemelvreugd ‚ Zonk dieper neêr — noch gevoelde hij de wanhoop van hem, „die bij zijnen val zich nog verwijten moest: ` DE VAL DER ENGELEN. 617 Ik heb haar trots ten val geleid. ZARAPH moet door eene ballingfchap zijn verzuim boeten ; maar NAMA blijft hem als gezellinne bij, Zij moeten op aarde ronddwalen als Pelgrims, die niet voor altijd van de hemelfche woning verftoken zullen blijven. - Moeten zij foms uit den kelk der beproeving drinken, fteeds blijft hun de pa- rel der Hoop van den bodem tegenbłinken, Ook voor hen ftaat gefchreven: Hij is een Vader eindloos goed ! Wij hebben ons niet kunnen weêrhouden, den inhoud van dit bevallig dichtftuk eenigzins uitvoerig op te geven, waar- in wij deels het oorfpronkelijke zijn gevolgd , deels het een en ander met de woorden des bekwamen Overbrengers hebben medegedeeld, Men mag, daar de Dichter zelf, in zijne Voorrede, zoo befcheiden erkent het oorfpronkelijke niet geëvenaard te heb. ben, niet geftreng oordeelen over zijnen toch altijd zeer ver- dienftelijken arbeid. Hij zegt verder, zich hier en daar vele vrijheden veroorloofd te hebben, waardoor zijn arbeid meer vrije vertaling is geworden dan flaaffche navolging. Of dit echter niet altijd eenigzins gevaarlijk zij bij eenen Dichter, van wien SJBRANDI Zegt: „ Levendige, ik zou bijna zeg- „gen, Oosterfche verbeelding, rijkdom van inntg gevoel en n teederheid en gloed van uitdrukking zijn de kenmerken, „ waardoor zijne beste gedichten zich heerlijk onderfchei- „ den.” De Heer syjBRANDI heeft zeker veel gedaan, om het zoetvloeijende der poëzij van moore niet verloren te doen gaan, en heeft gemeend, daartoe dezelfde voetmaat te moeten volgen, die de Engelfche Dichter heeft gekozen. Of echter juist daardoor zijn gedicht niet hier en daar iets ftroefs heeft bekomen, hetwelk bij het bezigen van eene andere versmaat meer had kunnen vermeden. worden, geven wij min- zaam in bedenking. Het geheel althans heeft daardoor , naar ons gevoel, iets eentoonigs gekregen. In het overbrengen van een of ander krachtig gezegde, hoogstbezwaarlijk , wij erkennen het, altijd even kort en krachtig over te gieten, heeft wel eens, door meerdere omfchrijving , iets flaauwers deszelfs plaats vervangen. Slechts één voorbeeld : 618 Ke SIJBRANDI „ Pilgrims of Love, whofe way is Time, „ Whofe home is in Eternity !” 't Zijn pelgrims, wie een moeilijk pad Tot aan het eind des Tijds geleidt, Totdat hen eens, des zwervens mat, De woning wacht der Eeuwigheid. In bet’ navolgende: „ As if, even yet, through pain and ill, _„ Hope had not quit him — as if ftill „ Her precious pearl, in forrow’s cup, „ Unmelted at the bottom lay, „ To fhine again, when, all drunk up, „ The bitternesf fhould pasf away.” Als of ook nu, bij ramp en fmart, De hoop hem restte in ’t lijdend hart; Als-of haar kostbre parel, thans In rampfpoeds kelk ter neer gezonken, Weer fchittren zou met nieuwen glans, Was eens die beker leeggedronken. is het fraaije beeld, unmelted (the pearl) aż the bottem lay, verloren gegaan. Wij halen deze voorbeelden niet aan, om den Vertaler hard te vallen; dit zij verre! Zoo iemand federt lang van het moeijelijke der overbrenging vooral van kernachtige Engelfche verzen overtuigd was, wij rangfchikken ons bij de genen, ‚die fteeds met ons van dit gevoelen geweest zijn. Het ontbreekt niet aan voortreffelijke en tevens zoetvloei- jende regels, bD. v.: Doch ziet gij immer hier of daar Een teeder minnend jeugdig paar, Welks fchoonheid, boven °t aardsth verheven, Der Englen fchoon op zijde ftreeft ; ‚Dat enkel vleuglen noodig heeft Om ’s hemels woning in te zweven, Welks minzaamheid uw liefde wekt En aller oogen tot zich trekt, Schoon enz. DE VAL DER ENGELEN. 619 en het fiot des gedichts ; O, treft gij ooit op ’s levens baan Een zoo volkomen tweetal aan, Bedenkt dan: flechts één enkel paar Is zoo vereenigd met elkaar ; En als uw mond hen zeegnend groet Op reis door ’s levens rampwoestijn , Zoo zegt met diep geroerd gemoed: 't Moet ZARAPH met zijn NAMA zijn! Welligt had de Heer sijBRANDI, naar fommiger oor- deel, nog beter gedaan, ons eene fraaije vertaling in’ onge- bonden ftijl, in den fmaak der Nachtgedachten van Young door wijlen den zoo verdienftelijken LuBLINK de Jonge, te fchenken, Maar, wie eenmaal zich der Dichtkunst met een gelukkig gevolg heeft gewijd, hem valt het moeijelijk ; hare reijen te verlaten, en vrijwillig uit hoogere fpheer af te dalen, De Heer syjBRAND: heeft het, ook onzes inziens te regt, beter geoordeeld, dit gedicht den titel te geven de Wal der Engelen, dan het oorfpronkelijke the Loves of the Angels te vertolken. Hij ontvange onzen zoo wel, als den dank des Publieks, voor zijne over *t geheel gelukkig geflaagde, fchoon inderdaad uiterst moeijelijke onderneming ! Genoveva, Treurfpel, door JOHANNES HILMAN. Te Am- flerdam, bij M. Westerman en Zoon en C. van Hulst. 1835. In kl. 8vo. 92 BA f :-50. g Een Treurfpel, dat is niet flechts een fpel vol treurigheid en akeligheid en afgrijfelijkheid, maar een Treurfpel in den verheven kunstzin van dit woord, een belangrijk, door het echte tragifche treffend, roerend, wegflepend, en bij dit at. les hoog zedelijk en leerrijk Treurfpel, dat zich door zijn gewigtig onderwerp, door zijne gepaste ontwikkeling, door zijne waardige ontknooping, door zijne gelukkige dichterlijke voorftelling en verfificatie, — dat zich door deze en andere hoedanigheden aanbeveelt; zulk een Treurfpel te maken, dit is voorzeker geen gemakkelijk werk, maar eene hagchelijke taak, „ periculofae plenum opus aleae,” waardoor de groot- 620 J HILMAN fte Dichter zou kunnen afgefchrikt worden, — ` Dit alles echter heeft den Heer uir-man niet afgefchrikt van het bo- venftaande ftuk te fchrijven, en als zijnen eerfteling in dit vak in ’t licht te zenden; en voorzeker, bij de fchaarschte van goede oorfponkelijke Treurfpelen in onze taal, zou men er van mogen zeggen: „ln magnis voluisfe fat est („In groo. te dingen is het willen zelfs genoeg’): maar of hij nu hier- mede de gewenschte hoogte eenigermate bereikt hebbe, is eene andere vraag, waaromtrent de beoordeelaar zijne beden- kingen met befcheidenheid mag voordragen, Het onderwerp is, hoewel wat verouderd, nogtans niet van belangrijkheid ontbloot: her is de legende van GEN O vE- vA, waaruit de Dichter „de onwaarfchijnlijk- en ongerijmd- heden” (1, „de onwaarfchijnlijkheden e.o,,” want het is geen zamentftelling) heeft zoeken weg te nemen. Hij ftelt GEN o- veva voor, als door den Burgvoogd Goro, wiens onwet- tige liefde zij verfmaad heeft, bij haren Gemaal sigGrFRIED zoo belasterd, dat deze het bevel geeft, om haar om te brengen. Doch vervolgens blijkt, dat zij door hare moor- ders in een bosch gebragt, maar, onder eede van aldaar le- venslang te blijven, gefpaard is, en bij eenen kluizenaar HERMAN befcherming en hulp gevonden heeft. Daar wordt zij door streGrrieD’s Ridder Luporr ontdekt, en door dezen en zijnen vader, den Ridder worr, op eene jagt- partij, in SIEGFRIEDS tegenwoordigheid gebragt ;. waar- bij hij door eenen brief van Ridder BERTRAM, die zich eerst door GoLo had laten medeflepen, van hare onfchuld overtuigd wordt, en zich met haar verzoent, Hierna wordt ook coLo van deze ontdekking zijns verraads onderrigt, en, door siESsrFRIED met de hoogfte ftraf bedreigd wordende, brengt hij zichzelven om het leven, — Dit is in 't kort het beloop van dit ftuk, welks afloop in zoo verre ook aan de. zen zedelijken eisch van het Treurfpel voldoet, dat de on- fchuld en deugd gered en geëerd, de ondeugd en misdaad befchaamd en geftraft wordt; en te dezen opzigte hebben wij met dit ftuk vrede, Of nu de bewerking, de geheele in- en ontwikkeling en de dichterlijke voorftelling gelukkig zijn, dit is eene vraag , die Rec. niet omtreut alles even bevredigend beantwoorden kan: het zij hem vergund, van zijn bevind eenig verflag te doen ! — Zonder de eenheid van tijd eu plaats al te flreng te wil- len vorderen, zou men toch kunnen vragen, of er van het GENOVEVA, 62L eerte Bedrijf, dat op het Slot plaats heeft, waarin het be- vel tot vermoording van GENOVEVA blijkt gegeven te zijn, niet een te groote fprong is tot het tweede, waarin zij, blijkbaar na een zeer ruim tijdsverloop, in een bosch te voorfchijn komt: is hier niet eene gaping in de handeling , die‘ anders vrij doorloopend verhaald wordt? zou het welligt piet treffender geweest zijn, indien dit bosch de hoofdfchouw- plaats geweest, en zij daar terftond opgetreden ware; indien men, gelijk zij een gedeelte van hare lotgevallen vermeldt , dezelve aldaar op de eene of andere wijze geheel vernomen hadde; indien...? Doch manum de tabula! de Dichter zou ons misfchien zeggen, dat wij hem een geheel ander plan wilden voorfchrijven; maar dit was de meening niet. — Verder moet in dit ftuk Goro zekerlijk eene groote rol fpe- len; maar het is toch flechts eene ondergefchikte, welke die der hoofdperfonaadje niet overfchaduwen moet: en komt hij dan hier niet te dikwerf ten tooneele? hij verwekt daar- enboven te veel af keer, om hem zoo dikwijls en zoo lang te hooren; en noch zijne noch SIEGFRIED's redenen tot hem zijn belangrijk genoeg, om gedurig met andere woorden het- zelfde te herhalen, — Indien men de gemoedsgefteldheid van GENOVEVA in het tweede Bedrijf, waarin zij, in fier ge- voel harer onfchuld, ftandvastig wederftand biedt aan de pogingen van LUDOLF, om haar bij SIEGFRIED te bren. gen, vergelijkt met die in het eerfte Tooneel van het vierde, waarin zij, hoewei met eenigen zelfftrijd, aldra genegen is, ja vurig verlangt, om hem te zien, zonder dat zij iets naders vernomen heeft, om haar gunftiger over hem te doen denken; dan is míisfchien deze verandering wat te groot en plotfeling ` voorgefteld, en naar die máte ook de ontdekking in het der- de Tooneel wat al te fchielijk en gemakkelijk, hoewel zij anders met de laatstgenoemde zielsgefteldheid van GENOV B- ` va wel genoeg overeenkomt, Maar hoe raauw komt nu in ditzelfde roerende tooneel van echtelijke teederheid het voor- ftel van worLr in, om GoLO ter ftraffe te dagen! en is- het eigenaardig, ja in die oogenblikken denkbaar, dat zij zich, gelijk zij zegt, „ aan zijn oog ontdekken” wil? en heeft dus ook zijn zelfmoord op het tooneel in haar bijzijn wel die welvoegelijkheid, welke bij haar karakter en bij die omftan-. digheden past? — Nog eene bedenking! De goede Henr- MAN wordt bij de heugelijke ontknooping bijna geheel ver- geten: in het vijfde Tooneel vermeldt GENoveva flechts BOEKBESCH. 1836. mo. l4. Rr 622 Je AILMAN met een enkel woord hare verpligting aan hem; waarop hij ftijf antwoordt: „Wat heil voor mij, Mevrouw !” en sreg- FRIED hem even ftijf een’ regel of drie toefpreekt: in het zesde blijft hij nog op het tooneel, maar als een tomme per- foon, en er wordt van bem niet gerept: het laacfte Tooneel loopt af, en nog eenmaal de goede HERMAN, die zoo zeer verdiend had erkend te worden , wordt ganfchelijk vergeten. Wat de dichterlijke uitdrukking betreft, welke de Treur- fpeldichter aan zijne handelende en fprekende perfonen geven moet, hiervan zijn uit dit ftuk goede proeven bij te brengen ; maar ook andere ‚ waarin men meer dichterlijke levendigheid en warmte zou mogen wenfchen, — Zoo is b. v. de taal van SIEGFRIED in het zevende Tooneel van het eerfte Be- drijf beter gefchikt, om de flingering zijns gemoeds, bij de gedachte, dat GENOVEVA gedood is, uit te drukken , dan die in het zesde, waar zij minder natuurlijk, althans in het eerst voor die omftandigheid te kalm is, — De taal van GENOVEVA, bij haar eerte opkomen met haar kind, in het tweede Bedrijf, is over ’t geheel wel, b. v. waar zij dus begint : „ Beminlijk kind, mij nog in *t jammer bijgebleven ! „ Kom, volg uw moeder, fchoon haar wankle knieën beven, » Opdat haar fchreijend oog zich weêr ten hemel rigt, „ Nu ’t lieflijk morgenrood verrijst voor ons gezigt. „ Vouw, vouw uw handjes zaam, fteun uw verguisde moeder „ In ’t bidden, daar zij ’t hart ontlast voor d’ Albehoeder.” enz, Het vijfde Tooneel van hetzelfde Bedrijf, waarop Lu Dorr haar ontmoet, en HERMAN ontdekt, wie zij is, is over °t geheel wel en levendig voorgefteld ; doch in het verhaal, dat zij van hare lotgevallen doet, zou men hier en daar minder droog befchrijvend verflag, meer levendige aandoening en hartstògtelijkheid verwachten, Toen zij zegt (bl. 36): „ Ze „ ontdekte” (de Almagt namelijk) „aan HERMAN, daar „ mij °t ergfte ftond te duchten, Mijn fchuilplaats „* valt hij in met: „Ach Mevrouw !* waartoe dit hier? dit ach Mevrouw ! of ach Mijnheer! hebben wij al- zoo dikwijls in Treur- en Blijfpelen en Romans geboord, dat het welhaast een ftop- woord, fchijnt te worden, als de fprekers niet fpoedig genoeg weten, wat zij zeggen zullen, — De weigering van GEN o- veva} om zich met LUDOLF aan SIEGFRIED te ver. GENOVEVA. 623 toonen, die hier verder voorkómt, is wel genoeg naar de omftandigheden voorgefteld ; en ‘zoo ook hare taal tot HER- MANs (bl, 63—65) waarin zij zich haar vorig echtgeluk her- inneft, en hare nog niet uitgedoofde liefde voor SIEGFRIED te‘kennen geeft, Die toon van het hart ontbreekt ook wel niet geheel in de wederontmoeting van beide; maar echter zou men er meer natuurlijkheid, meer warmte, meer dich- terlijken gang in kunnen verwachten: het opvoeren van hun kind door HERMAN, op het oogenblik , dat zij van hetzelve fpreken, is wèl aangebragt; maar in de taal van simG« FRIED hierop heerscht te veel koude kunst, b. v.: „ Hoe! voeren Engelen mij eensklaps in een Eden? » Mijn dierbre zoon! mijn ga! wijk, bang en wreed verleden! „ O dat mijn boezem thans, zoo lang verhard als fteen, » Zich aan uw kniên ontlaste in fprakeloos geween!" Dit laatfte moest hij niet zeggen, maar doen; en dan behoef- de het voor den man juist nog niet aan hare knieën. Zou et van het kind ook niet-nog meer partij te trekken geweest zijn, dan dat het alleen zegt: „ Is dit mijn vader?” en dat GENOVEVA hierop niets anders zegt, dan: „ O ja! naast „» d'Opperheer hebt gij thans niemand nader; Door zijn ge- s» wenscht bezit zien we al ons leed verzoet,” en S1EG- FRIED niets anders zegt of doet, dan uitroepen: „ Mijn „ heilftaat is te groot, mijn overkropt gemoed...” waarop WOLF (gelijk ftraks gezegd is) hem zeer onvoegzaam er - raauw met zijn wraakplan tegen Goro invalt. — Het vijf- de Bedrijf is, behoudens het flraks daarvan gezegde, over “ geheel vrij wel, levendig en tragisch uitgedrukt: de afloop is, terftond na den zelfmoord van coro op het tooneel, veel te kalm, daar -het met eene zeer algemeene zedeles van woLF en met eene even algemeene betuiging der te- vredenheid van GENOVEVA en SIEGFRIED eindigt, Bij prozaffche of ftroeve regels, die men hier en daar, ook in anders goede plaatfen, vindt, zullen wij thans niet verder ftilftaan, — Nog een enkel woord over eenige taal- bijzonderheden, waar de verbeterende hand noodig zou ge- weest zijn. Verradr voor verrader (bl, 2) en aangebebne voor aangebedene (bl. Daar dit ftuk des Heeren HiLMAN’s eerfteling in dit vak is, heeft Rec, er wat langer bij willen ftilftaan, om het goe- de zoo wel als het gebrekkige, zoo veel de ruimte toeliet, eenigermate aan te wijzen, Er blijkt dus uit, dat hetzelve inder- daad goede hoedanigheden bezit, welke zeker Commisfarisfen ` van den Amfterdamfchen Schouwburg het hun aangeboden hand- Schrift hebben doen goedkeuren en aannemen: maar ook mo- ge het aangevoerde eene kleine herinnering zijn, hoe veel er noodig is, om in het hooge Treurfpel eenen - zekeren verhe- ven trap van volmaaktheid te bereiken, Orion, Ode, traduite de P. NIEUWLAND, par AUGUSTE CLAVAREAU, et dédiée à Monfieur ALPH., DE LA MARTINE. Amfterdam, fen Brink et de Vries. 1836, 12mo. 35 p. f : - 30. Petits Poëmes à l'ufage de la Jeunesfe Hollandaife, traduits de FEITH, IMMERZEEL, LULOFS, PÉTRONILLE MOENS, NIERSTRASZ, DE VISSER, WARNSINCE, A. CLAVAREAU, ORION ETC. 625 WISGBLIUS, par A. CLAVAREAU, La Haye, S, de Visfer. 1836. 12mo. 105 p. f: - 60, La Fiancée d'Abydos, Poëme en deux Chants, traduit de Lord BYRON, par A. CLAVAREAU, Maestricht, F, Bu- ry-Lefebvre, 1836. 12mo, 93 p. e Ziet hier wederom drie proeven, dat de Heer CLAVA- REAU de dichterlijke bloemen van andere Volken op Fran- fchen grond tracht over te brengen, en dat hem deze po- gingen over ’t geheel wèl gelukken! — Hoe hij hierin ge- flaagd is ten opzigte van NIEUWLAND's Orion, kan de Lezer, die der beide talen magtig is, des te gemakkelijker zelf beoordeelen, daar de Hollandfche tekst hier tegenover den Franfchen gedrukt is, waardoor men dus, de Gedichten van NIEUWLAND niet bezittende, het fchoone origineel kan bewonderen en tevens met de kopij vergelijken, — Een kort levensberigt, dat voorafgaat, doet aan de verdienften des beroemden en godsdienftigen Mans waardige hulde. — Offchoon het geen gemakkelijke taak was, deze Ode uit eene taal, die voor het verhevene en ftatige zoo gefchikt is, als de Nederlandfche, in eene andere over te brengen, is het echter over ’t geheel wèl uitgevallen. Men oordeele uit dezen aanhef: „ Wie heft met ftatelijke pracht, ` „ Bij de achtbre ftilte van den nacht, „ Uit d’ oceaan het hoofd naar boven? „ Wie blijft in 't aanzien van Diaan’, » Die vruchtloos poogt dien gloed te dooven, „ Met onverzwakten luister ftaan ? » Zijt gij °t, Orion! voor wiens licht „ Der kleiner zonnen flikkring zwicht, „ Als ’t licht der maan voor Febus glanfen? ’ » Rijs, groote Orion! rijs omhoog ! » Zijt welkom, held! aan onze tranfen! „ Verruk, verruk ons flarend oog!” door CLAVARBAU dus overgebragt: „ Dans le calme impofant des nuits et du filence, „ De l'abime des flots , avec magnificence , 626 A. CLAVAREAY » Qui lève fon front radieux ? » Quel fier émule de Diane, l „ Défiant de fon char la fplendeur diaphane, „ Grandit en dépit d'elle et brille dans les cieux ? „ Orion! est-ce toi, que tant d'éclat dévance, » Toi, qui vois des foleils fdlir à ta préfence, ` »„ Comme Pastre des nuits [efface aux feux du jour? „ Salut, héros ! falut! furgis è Pempyrée! » Que hos regards, fixés fur la plaine éthérée , „ Soient en extafe à ton retour!” En al, mag het den Vertaler niet altijd gelukken, de fijnfte en zachtfte fchoonheden uit te drukken , b. v, van dat heer- lijke couplet: „ Die baan, wier zacht en lieflijk licht „ Slechts wolkjes vormt voor °t fcherpst gezigt , „ Is een geftel van fterrenheemten;, „ Wier eindloos flaauwe tinteling „ Van verre fchijnt dooreen te weemlen, „ Zich zamenfmelt tot éénen kring.” » Ces blanches lueurs , cette voie, » Telles qu'un océan où Foeil mortel fe noie, „ Sont d'autres dómes étoilés , „ Dont la fplendeur fans fin de bien loin étincelle , „ Et que la Sagesfe éternelle „ Nous montre comme un cercle et na point dévoilés.”. elders toont hij echter dezelve nabij te komen, b. v.: „ Is ’t waar? of faalt mijn zwak gezigt, „ Dat ginds een’ kring van bleeker licht „ Meent in uw prachtig zwaard te ontdekken ? „ Een dunne plek, wier flaauwe fchijn - » Zich telkens poogt aan ’t oog te onttrekken ? » Wat mag dat glinftrend wolkje zijn?” „ Mais quoi ! ne vois-je pas dans ton glaive qui brille, „ Un foible cercle qui fcintille, ` „ Et femble fuir en pâlisfant ? Une tache qui veut à la yue incertaine ORION ETC. , t 627 „ Dérober par degré fa lumière lointaine ? „ Quel est ce nuage luifant ?” De opmerking van dit een en ander doet ons van verdere kleine aanmerkingen gaarne afzien, In de overbrenging van de Gedichtjes voor de Nederlandfhe. Jeugd van onderfcheidene vaderlandfche Dichters, waarvan een derde druk beftaat, is cLAVAREAU op dergelijke wij- ze wèl geflaagd, als in die van F. DE BOER €En van H. VAN ALPHEN. Ook deze hebben in hunne foort hunne betrek- kelijke verdienften, die althans de meeste der overbrenging in de taal der Franfchen waardig doen zijn. — Het eenvou- dig naïve en zachte is misfchien niet minder moeijelijk in eene dichterlijke vertaling te treffen, dan het verhevene en ftatige; b. v. 