Bijdrage tot de Kenntis der Arachniden van den Indischen Archipel
B IJ D R A G E TOT DE KENN1S DER ARACHNIDEN VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL, DOOR Ifr. C. fc. DOLESClIAlil/. Tijclens mijn kort verblijf te Batavia moedigcle de presi¬ dent der Natuurkundige Vcreeniging in Nederlandsch Indie mij aan, de spinachtige dieren van deze gewesten zooveel als doenlijk te verzamelen en ze bekend te maken , mij tevens een aantal araclmiden en myriapoden, welke in de omstre- ken van Batavia zijn verzameld geworden, aanbiedende. Zelfs in Enropa vinden deze dieren weinig lieiliebbers, daar zij zieli minder door liunne kleuren voor verzamelin- gen aanbevelen, en nog altijd als de pari a's in de zoologie beschouwd worden. Uit deze gewesten is liieromtrent zeer weinig bekend. Het weinige, wat reizigers naar Europage- bragt hebben, is door den beer AValckenaer en anderen be- schreven. Dagelijks ontmoet men nieuwe vormen , en het is te vooronderstellen, dat op verre na zelfs niet bet honderdste gedeelte der indiscbe Arachniden bekend is. Zoo vind ik, als op Amboina voorkomende , alechts een zeer klein getal op- gegeven. Binnen den tijd van nog geene twee maanden heb 400 — ik alleen in de onmiddellijkc nabijlieid van de hoofdplaats , een aanmerkelijk aantal soorten bijeengebragt, welke waar- schijnlijk alle nieuw zijn voor de wetenscliap. Er zijn hier meestal europesdie genera vertegenwoordigd, tnaar geene der in Europa voorkomende soorten. De vor- men zijn liier grooter, de kleuren meer schitterend, metaal- achtig en de vergiftfcoestel meer ontwikkeld. Ook liet getal der individuen schijnt hier aanmerkelijk grooter te zijn dan in Europa. Daarentegen is het getal der geslachten klein , voor zooveel ik althans tot nog toe oordeelen lean, en in verge- lijkingmet zuidehjk Amerika, kan deze Arch ip el als arm aan Arachniden beschouwd worden. De meest vertegenwoordigde geslachten zijn liier Epeira en Attus; van de zoogenaamdc jaagspinnen (waartoe onder anderen de soortenrijke genera Lycosa en Dolomedes behooren) bezit Amboina geene re- presentanten. De op Java voorkomende boschspin (My- gale) schijnt op Amboina onbekend te zijn, ten minste lieb ik noch een mijner verzamelaars er iets van gezien of ge- hoord. Zeer dikwijls ontmoet men daarentegen tusschen ge- boomte en lioog struikgewas groote, radvormige loodregt uitgespannen netten, in welker midden reusachtige Epeiren op de pi'ooi wachten, en die in de omstreken van Ambon de paden bijna ontoegaiikelijk maken. Het v r eb is uitermate sterk en taai, en men moet kraclit aanwenden om het uit elkander te scheuren. Voornamelijk vond ik zulks by eene 2 duimen lange, nog ©nbekende Epeira-soort, die tegelijk de grootste der op Amboina bekende soorten is, en die hier buitengewoon talrijk voorkomt. Ecliter weven ook nog andere Epeira-soorteu zulke sterko netten, waardoor zij hare tegenwoordigheid kenbaar ma¬ ken; de overigen zoeken meestal tusschen drooge bladen eene scliuilplaats, en onttrekken zich daardoor aan het oog : — 401 — alleen ziet men nog de z. g. springspinnen vrij dikwijls vooral op jonge bamboe-planten en in palmentuinen, waar zij de kleine insekten najagen. Peze zijn liet vooral, die door kleuren en glans uitmunten, als zijnde spinnen, die bijna altijd aan de zonnestralen blootgesteld zijn, daar daar- entegen alien diegenen, welke of in natuurlijke of zelfver- vaardigde liolten zicli opliouden, en bier op hare prooi loe- ren, donker, bruin of zwart gekleurd zijn. Ivleur en teekenin" "even haar reel overeenkomst met de o o roofdieren van andere klassen ; zij zijn meestal gestreept of ge- vlekt: even als de roofzoogdieren, de roofvogels en de slangen. Alle spinsoorten, welke de prooi niet in netten vangen, waardoor deze onbekwaam wordt tot zelfverdediging, zijn met eon mecr ontwikkeklen vergifttoestel en grootere voet- klaauwen voorzien. Het vervaardigen van het, somtijds zeer kunstmatig za- mengesteld, net, gescliiedt zeer snel; in den loop van een morgen zag ik zulk een net tot stand komen; zulks is ook wel noodzakelijk, daar het somtijds door de hevige slagregens in een oogenblik vernield is, en aan het dier dus iedere mogelijkheid ontnomen wordt, zich vooreerst van voedsel te kunnen voorzien. De meeste soorten, die ik bier heb opgewacht, en die niet de bekwaamheid bezii- ten zicli een zeer sterk net te bouwen, bebben in bare nabijbeid nog een vertrekje, waarin zij zicli voor den invloed van bet kiimaat versebuilen, bestaande zulks meest¬ al uit een zamengerold blad. De netten der groote soor¬ ten zijn wel zoo sterk, dat er een allerhevigste regen vereisebt wordt, voor dat zij verscheurd worden, hebbende de enkele draden, waaruit zij zijn geweven, de noodige veerkraclit om niet door plotseling opkomende windvlagen vernield te worden.. — 402 — Het verschijnsel van in de lucht zwevende draden, zoo als ditin Europa, voornamelijk in het najaar, dikwijls wordt gezien, lieb ik hier nog nooit waargenomen. Wij moeten alle spinsoorten, zonder uitzondering, als lioogst nuttige dieren beschouwen. Iloe menig muskiet, hoevele vliegen verdwalen niet dagelijks iii de netten der arachniden: insekten, welke misschien nog kort te voren ons lastig vielen. En als men in aanmerking neemt, dat alle arachniden eene uitermate gezonde maag hebben (sit venia verbo!) dan zal dit getal nog menigvuldigcr worden, Buitendien zijn de spinnen ware katten, die meer dooden dan noodig is, en ik heb voorbeelden gezien, dat, vooral de springspinnen, zoovele vliegen gedood hebben als slechts in de nabijheid kwamen. De nabijheid van den mensch zoeken zij nooit op: zij behoeven derhalve niet gevreesd te worden; de grootere soorten houden zich in het vrije op en slechts kleinere spinnen ziet men in de lioeken van niet zindelijk gehouden huizen. Eenige groote arachniden, die men somwijlen in woonhuizen ontmoet, zoeken de duistere plaatsen op, waar zij de kakkerlakken najagen. Misschien zal mij weder de opmerking gedaan worden, dat ik weinig betrekkelijk de leefwijze der enkele soorten mededeel. Zulks is mij altijd mogelijk; somwijlen kom ik in het bezit van voorwerpen, mij met andere insekten aangebragt, aangezien niemand in staat is, alles zelf te verzamelen; slechts weinige inlanders vestigen hunne at- tentie op de dieren, die zij verzamelen. Het eigenlijk natuurhistorische gedeelte kan alleen in den loop des tijds bekend gemaakt worden. Buitendien vertoont niet iede- re soort een eigenaardig leven, en wat omtrent de ge* slachten ooit bekend is geworden, vindt men elders breecl- voerig opgeteekencl. Overigens geloof ik, dat hetzelfde met alle dieren der tropische gewesten het geval is. Dc — 403 — zamenhang van de enkele leden der natuur is liier op verre na niet zoo naauwkeurig nagegaan als in Europa. De vormen zijn hier te in het oogvallend en te menigvul- dig, Let geheel te fraai, om zicli dadelijk op het kleine te wil- lenbepalen. \ I. Omtrent de Acarida heb ik tot nu toe geene onder- zoekingen gedaan, en dit lioofdzakelijk wegens gebrek aan een goed mikroskoop. Zeker zal deze afdeeling der spinach- tige dieren hier talrijk vertegenwoordigd zijn. Ik herinner slechts de verschillende soorten vau Ixodina, die op zoog- dieren, ja zelfs op groote slangen gevonden worden, en aan de mijten, die men talrijk op vliegende honden (Pteropus) en andere vleermuizen ontmoet II. Opilionina. Tot dusverre is uit den indischen Archipel geen enkele vorm dezer dieren bekend geweest; ik erlangde te Amboina eene soort, in vrij groot getal, die ik als nieuw be- schouw, haar noemende. Phalangium amboinense , n. sp. Pli, nigrescens, dorso aureo metallico, spina erecta armato', pe- dibus longissimis, pare secundo primo duplo longiore. LoDg. 2”\ De pooten zijn zwartbruin , zeer lang, haardun, 2, 4, 1, 3 , het 2de paar dubbel zoo lang als het eerste; de cephalo- thorax zwart, driekantig, naar voren toe smaller; het oogheu- veltje glad, even hoog als breed; de voelers glad, rood- bruin , korter dan het ligchaam, het laatste lid verlengd. Het achterlijf naar achteren toe breeder, bijna vierkant, van boven goudkleurig, in het midden van den rug eenen puntigen,met de punt naar voren gerigten, stekel dragende. De buikvlakte zwartgrijs, de dijen groot-korrelig. Het 2de paar pooten 5 duirn lang. (rh. cm.) Talrijk op Amboina, tusschen hoog struikgewas. Nog’ eene twcede reel kleinere soort is mij bier ter plaat- se gebragt geworden; bet voorwerp was ecliter zoodanig be- schadigd, dat bet mij onmogelijk was, daarvan eene be- schrijving op te maken. III. Arthrogastra. lliertoe de geslachten Telypbonus en Scorpio. Telyphonus nijlpes , Koch Arachn. (T. caudatus Gn.) Java, op voebtige plaatsen onder steenen. Telyphonus seiicauda , n. sp. Donker koffijbruin. De onderkaken zijn veel puntiger dan bij de voorgaande soort; het 2de lid der voelers aan den bovenrand met G, aan den benedenrand met 2 pun ten, bet ode lid boven en beneden met 1 punk De staart stijfharig (setosus); bij Telypbonus rufipes niet, of slcchts met enkele baartjes. Lengte zonder staart 14 1 ’ 1. Op Amboina, zeldzaam. Buthus cyaneus Koch Araclin. Op gebeel Java nietzeldzaam. ]hi thus reticulatuH Koch (?). Deze en de voorgaande soort zijn overal op Java, de laatste eebter veel talrijker te vinden. Vooral scliijnt deze op Midden-Java tot de meest bekende dicren te behooren. De Javaan noemt beiden Jcetoengeng. Men vindt ze onder steenen op voebtige plaatsen, waar zij zicb over dag op- liouden, en 's naclits op de jagt gaan. De inboorling scliijnt ze weinig te vreezen; berhaalde malen werden zij mij met ongesebonden vergifttoestel in de bloote banden gebragt, wnarbij bet dier den staart naar boven gekromd droeg, en geene pogingen deed, om de bet vattende band te — 405 — verwonden. Ten einde het vermogcii van liet vergift te on- derzoeken, het> ik eenige tot 4” lange skorpioenen in eeit glas met levende vogels opgesloten. In den beginne sclienen de skorpioenen do vogels niet gezien te hebben; eerst later maakten zij bewegingen met den staart, waaruit ik opmaken kon, dat zij pogingen deden, om den vogel te verwonden. Of dit nu niet gescliieden konde, wegens de dikke vederen der vogels, of dat de vogel minder gcvoelig voor bet vergift was, zooveel is zeker, dat ik, na ecne worsteling van bijna een lialf uur, aan den vogel niets vond als de teekenen van vermoeijenis. Mij is nog geen geval van eene verwonding, aan een mensch toegebragt, voorgekomen; wel van de kleinere bier te vennelden soorten, waarbij de uitwerking niet belang- rijk was, en zich de symptomen bepaalden tot eene on- belangrijke opzetting van den omtrek, vergezekl van eene erysipelateuse, korten tijd aanboudende, roodheid. Ischnurus complanatus Kocb Araclin, Eene der kleinste op Java en Amboina meest voorko- mende soorten. Bnitengewoon talrijk vond ik dezen skorpioen bij Gombong in jonge kokostuinen, waar bij onder bladsclie- den van kokospalmen in gezelscbap met eenige Myriapo- den zicli opboudt. Onder ieder blad, op vochtige plaatsen bijna onderiederen steen, heb ik deze kleine soort gevonden. Loopt, even als de krabben en sommige spinsoorten, scbielijk naar de zijde en acbterwaarts. Tityus longimanus Kocb (?). Titijus mucronatus Kocb. Beiden op Java, in gebouwen, tusschen oud boutwerk oc skkie dl in. 97 — 40G met zeldzaam. IV. Aranina. Nycjalc javanensis Walck. Op Midden-Java vrij zeldzaam. Ilet is eene der grootste spinsoorten , en in dezen Arcliipcl de eenige represen- tant der in Suriname zoo menigvuldige boschspinnen. Ik zag exemplaren van Mygale javanensis, door mevr. Pfeiffer naar TVeenen gezonden, van xneer dan 2^" lengte: ik zelf heb op Java niet anders dan onvolwassen voonverpen gekregen. Do inlander schrijft liaar genecskracbtige eigenscliappen toe. Zij zou namelijk in olie geweekt en hiermede liet lioofd gewas- seben, den groei van nieuwe haven bevorderen; waarschijn- lijk omdat dc spin zelve zoo stork behaard is (similia similibus). Over liaar vergift lieb ik een onderzoek gedaan, hetwelk mij voldoende overtuigde, dat bet vrij hevig is. Een nog geen 2" lang voorwerp, hetwelk buitendien zieh in eenen ziekelijken toestand bevond (een poot was daags te voren bij het vangen uitgetrokkcn) werd met een vol- wassen vogel van mindere grootte in eene stopflesch opge- sloten. Onmiddellijk sprong de spin op hare prooi, stiet hare bovenkaaks-klaauwen in de nabijheid van de rugge- graat, en in den korten tijd van 15 sckonden stierf liet vogeltje onder tctanische verschijnselen. De spin bleef nog eenige sekonden aan den vogel vast, hem met hare sterke pooten omvattende en liet eindelijk los. De gedane sektie wees op de plaats der beleediging 2 kleine, met bloed gesuffundeerde wonden en hypcraemie van het ruggemerg en der hersenvliezen; voorts waren de hart- kamers ledig en de atria met gestold bloed gevuld. Den volgenden dag wilde ik mijne proefnemingen op gvootere dieren hervatten, dock de spin was eenige urea na de katastrophe dood. Sedert dien tijd ben ik niet weder in het bezit van een levend voorwerp dezer soort gekomen. — 407 — Deze proef toont voldoende aan, dat bet vergif van My- gale javanensis vrij lievig is, en dat hare verwonding, bij zwakke, prikkelbare individu’s niet geheel onverschillig zou kunnen zijn. Op Ceylon komt eene 2e soort voor, t. w. Mygale fasciata D. Tegenaria argentata. a T. tliorace ovali antice angustato; oeulis magnitudine invicem aequalibus, abdomine fere cilindrico postiee attennato organis filiferis parum elongatis; pedibus longissimis flavo-rufis fusco an- nulatis, femoribus eoxisque sabtus tenerrime albo pnnetatis, ab¬ dominis dorso fasco, argenteo nitente pnnctato et striato. Long 12.” De onderkaken en de lip zijn bruin; de eerste afge- rond, de laatste tamelijk lang. Sternum bijna pentagonaal, bruin, wit gespikkeld, De bovenkaken scliuinsch, matig lang, dun , cilindriscli, bruingeel, digt met zwarte liaartjes bedekt. De voorste rei der oogen regt, de tweede een weinig naar achteren gekromd. De ceplialothorax bruingeel, met eene lichte streep aan elke zijde, en voor de oogen een wit vlekje. Het achterlijf bijna driemaal zoo lang als de cepkalothorax, op den rug bruin, enregelmatig zilver- en goudkleurig ge¬ spikkeld, op de buikvlakte donkerbruin, met eene in het midden overlangs loopende fijne, eenige malen afgebroken witte streep. De pooten bij het wijfje bijna gelijk lang, en even sterk, 1.4.2.3, bruingeel; bij het mannetje het eerste paar vecl langer dan de overige. Ik heb op Amboina, waar deze soort alleen schijnt voor te komen, tot nu toe slechts weinig exemplaren gekregen, en weet niets in ’t bijzonder over hare leefwijze aan te merken. Het mannetje is kleiner. — 406 — Thcridiou miniaceum , n. sp. T, miniaceum, pedibu3 nigerrimis, oculis lateralibus aproxima- lis: abdomine gibboso postice declivi, tliorace votundato ovali Long. 11 "' De hovenkaken loodregt, wigvormig; de oogen op tAvee kromme, met de kromming naar elkander gekeerde, lijnen ge- plaatst; de voorste middenste zijn de grootste. De cephalotliorax langwerpig-rond, bet kopgedeelte dui- delijk. Ilet acliterlijf in bet midden zeer hoog, van bier tot aan de spintepeltjes loodregt afvallende, Aveinig beliaard. De pooten zijn 1.4.2.3, zeer dun; het eerste paar is aan- merkelijk langer, en bet 3de zeer kort; bet heupgedeelte der pooten is even als bet geheele diertje rood; overigens zijn de pooten zwart, uitgezonderd bet 2de A^oetlid van bet le en 4 e paar, Avelke bleekachtig-rood zijn. De spintepeltjes en de genitalia zijn zwart. Op Amboina. Dit is de eenige uit tropischo gewesten bekende Theridion, Avelk geslacbt voornamelijk in Europa cn bet noordelijke Amerika talrijk Avordt vertegemvoor- cligd. Fholcus sisyphoides , n. sp. Ph, tliorace pallide fusco, medio stria nigra signato; abdomine brevi, globoso in medio gibbosissimo, bine ad anum usque per- pendiculariter declivi fusco, fascia dorsali mediaua lateralibusqne ad orgena setifera decurrentibus pallide violaceis; pedibus pallide fuscis, annulo ad utramque epiphysin nigro. Long. 3"'. De cephalotliorax plat, rond, bet lioofdgedeelte zeer klein , liebtbruin, met eene 0A r crlangscbe donkerbruine Adek in bet midden en aan ieder zijdelingschen rand eene fijne ZAvarte streep, en enkele zwarte haartjes. De bovenkaken klein, — 409 looclregt, roodbruin, de ondei’kaken sterk tegen de breede. korte, afgeronde lip geneigd; sternum hartvormig, liclitbruin , de acliterste lielft zwart. Het achterlijf van dezelfde gedaante als bij Theridion si- syphurn (bine nomen), kort, maar zeer hoog, naar beneden toe puntig, bruin; in het midden van den rug eene tot op het hoogste gedeelte verloopende, zijdelings zich vertak- kende blaauwachtig-grijze teekening; stigmata wit; de spin- tepels zeer kort. De pooten zeer king 1.4.2.3, alien van gelijke sterkte, dun, bleekbruin; aan het ondereinde van de dij en de beide niteinden der tibia een zwarte ring. De tarsen zeer lang, eenkleurig liclitbruin, het eerste paar pooten 2 duim lang. Amboina. Bouwt in de hoeken van woonhuizen een hangend, onregelmatig net. Bij de minste aanraking van dit net, geraakt de spin in eene lang aanhoudende dansende beweging, even als zulks de andere in Europa voorkomen- de soorten doen. Tetragnatha terra, n sp. T, aurantiaea, thorace nigro-fusco, abdomine indistincte albo maeulato et reticulato, ventre pallide flavo, pedibus eoncoloribns, oculis lateralibus sejunctis; mandibulis porrectis thorace longiori- bus, rufis, margine interno longe articnlatis. Longit. De middenste voorste en de acliterste zijdelingsche oogen op een ldein lieuveltje geplaatst; de lip liooger dan breed, afgerond, de onderkaken evenwijdig, tegen het boveneinde breeder wordende, veel langer dan de lip. De bovenkaken aan het uiteinde kegelvormig verdikt, vooruitgestrekt, diver- gerend, aan den binnenrand met 12—13 afwisselend lange en korte doornen bezet. Sternum driekantig. — 410 De ceplialothorax langwerpig, eivormig, in liet midden liet breedst, laag, in bet midden der rugvlakte met een bruinachtig kuiltje, overigens zwartbruin. Het acliterlijf veel langer dan de thorax, dun, oranjegeel met eenige op liet voorste ge- cleelte van den rug staande liclitere vlekjes. De buikvlakte iets bleeker. De pooten zeer lang, dun, 1.2.4.3, eenkleurig geel- rood. Op Amboina tamelijk zcldzaam tusschen struikgewas in liet lagere gebergte. Tetragnatha rubricentris , n. sp. T. oeulis lateralibus sejunctis; tlioraee pallide fusco. mandi- bulis porrectis, divergentibus, thoraee breviaribus, margine interno denticulatis, abdominis dorso aureo viridescente, ventre purpureo. Long. 4 ,,/. De oogen zijn zwart, en digtbij den mondrand geplaatst. De bovenkaken iets korter dan de ceplialothorax, vooruit- gestrekt. De onderkaken evemvijdig, lioog, boven veel breeder; de lip langwerpig, driekantig, met afgeronde punt. Cephalothorax geelbruin, in het midden het breedst; hier en tusschen de oogen zwart. Het achterlijf lang, cilindrisch, zoo breed als de thorax, op den rug goudgroen, op elke zijde eene smalle, overlangs verloopende fijne roodachtige streep. De buik purperkleurig. De pooten zijn 1.4.2.3, stekelharig, geelgroen, de ge- wrichten donkerder. Op Amboina tusschen struikgewas in de nabijheid van bergriviertjes. Ariadne. Gen. nov. Oculi 8, in antica cephalothoracis parte clevatione conica — 411 — in series duas dispositi, prima ex oculis duobus, reliquis paulo majoribus, secunda antror um flexa, ex ocellis sex constans. Mandibulae parvae, conicae, perpendiculares. Abdomen filiforme, longissimum, cephalotlioracem longi- tudine multoties superans, sensim in processum flagelliformem exiens organ is telariis in ventris antica parte sitis. Palpi tenues, thoracis longitudine. Pedes tenues, antici reliquis paululum longiores & fortio- res 1.4.2.3 pare tertio brevissimo. Genus anoinalum, verosimiliter prope Tetragnatham Io- candum. Ariadne flagellum , n. sp. A. laete viridis, abdomine utrinque punctis minimis aureo ni- tentibus persito, apice abdominis rufescente. Longit. 18"'. Lat. P" De voorste middenste oogen zijn zwart, de overige geelach- tig; de monddeelen zeer klein. De cephalothorax langwerpig naar voren toe puntig. Ilet achterlijf bijna 1G malen zoo lang als de cephalothorax, aan zijn voorste gedeelte naauwelijks breeder dan deze, allengs zich in eenen langen, puntigen staart verlengende; de spintepeltjes klein, aan het voorste gedeelte der buikvlakte geplaatst. Thorax en achterlijf gras- groen; gene in het midden iets geelachtig, deze op beide vlakten met talrijke fijne goudachtig glimmende spikkeltjes bezaaid; het uiteinde roodachtig, onmerkbaar behaard. De pooten zijn groen, het eerste paar bruinachtig, het 3 e veel korter dan het l e , alien iets behaard. Eene zeer merkwaardige spin, die met geene der tot nu bekende eenige overeenkomst vertoont, en zich vooral door de buitengewone lengte van het achterlijf kenmerkt. — 412 — Schijnt op Amboina zeer zeldzaam te zijn. Omtrent bare leefwijze is mij tot nu toe niets bekend. Kpeira ( Nepldla ) Walckencieri, n. sp. E. abdomine elongato cilindrico fusco-olivaeeo; tuberculis tho¬ racis dorsalibus minimis ant fere inconspicuis; pedibus, sterno, maxillis mandibnlisque nigerrimis; tibiis pedum non penicillato- pilosis. Long 2”. De cephalothorax langwerpig vierhoekig, tamelijk plat, zwartbruin, onbehaard; de doorntjes op liet midden van den rug zeer klein of In 1 gebeel nlet voorlianden; de oogen klein, de zijdelingsclie paren op een klein heuveltje geplaatst. De bovenkaken groot, zvrart, loodregt, sleclits aan de blnnenkant iets beliaard. De voelers oranjekleurig, bun laatste lid zwart, even als de overige monddeelen en bet sternum. Het achterlijf lang, cilindriscb, bruin, aan bet voorste ge- deelte een dwarsclie gele vlek; volstrekt geen spoor van zilver- of goudacbtige vlekken; de buikvlakte iets don- kerder. De pooten zeer lang, -1.4.2.3, sterk, bet eerste paar dub- bel zoo lang als bet ligchaam; alien zwak bebaard en ge- lieel zwart; alleen de benedenvlakte der gewrichten oranje¬ kleurig. Verwant aan E. fuscipes Ivoch, van deze ecbter door bet eenkleurige achterlijf verscbillend. Op Amboina in sagobosscben en lioog struikgewas zeer talrijk, waar men baar midden op een groot net vindt. Van bijna 100 exemplaren, die ik verzameld beb, vond ik geene die. eene andere teekening vertoonde, ten bewijze dat deze soort niet als varieteit van E. fuscipes te bescliouwen is. Epeiru (A epJtilu) penicillin/?. , n. sp. E. abdomine ciliiulrico, medio angustaio, fusco-viridosccnlc, an - ticc maculis 4 aurantiacis, lateribus lutco pnnctaio rolioululoqiic tliorace rufo, tibiis longc setoso-pilosis, fumoribus tibiarumque su¬ perior! parte rufis. X^ong. 10'". De miclclelste oogen in een rcgclmatig □ goplaatst, gelijk groofc, de zijdelingschc op cen klein heuveltje goplaatst. Sternum, onderkaken en lip zwart. Ccplialotliorax rood- bruin zonder doorntjes op liet midden van den rug, lang- werpig. Het aclitcrlijf eilindrisch, in liet midden vcrnaauwd en liier op den rug in gedaantc van een zadel uitgeliold, voren iets breeder dan de ccplialotliorax, bruinaclitig-grocn; aan de voorvlakte van den rug 4 dwars naast elkander gc- plaatste oranjcklcurige vlekken. De zijden en de buikvlakte met talrijke gele punten en streepjes. De anus en de spin- tepeltjcs bruinrood. De pooten lang 1.4.2.3, de dijen bruinrood even als het 2c voetlid; de onderste lielft der tibiae zwart, aan liet lc 2e en 4 C paar langhaarig. Op Amboina, in sagobosschen. Epeira ( Neplula) in?pevict Us , n. sp. E tliorace nigerrimo, argon too piloso, Uiberculis dorsallbns distinctis; abdominc donga to conico, dorso ocliraeoo, punctis 8 nigris per priria dispositis signato, ventre fusco uurantiaco reti- culato, podibus eoncoloribus nigris, tibiis posticis longo pilosis. Long, r G'". Verwant aan E. genieulata Walck. De ccplialotliorax langwerpig, naar voren toe iets smaller en lioog; op liet midden van den rug twee puntige doorn¬ tjes, cn aclitcr deze cen dwars staand klein kuiltjc; zwart, digt mot korte zilverachtig glimmende baartjes bedekt. — 411 De bovenkaken zwart, onbeliaard, betrekkelijk klein, lood- rogt, de onderkaken iets naar de hooge afgeronde lip ge- neigd, sternum zwart, aan den bovensten rand , naast de basis tier lip een stomp doorntje, insgelijks aan de basis der G eerste pooten, die echter kleiner zijn. Ilet acliterlijf 3 maal langer dan de cephalothorax; voren dikker, allengs dunner wordend, zoodat de spinte- jieltjes verre naar voren op de buikvlakte zich bevinden, op de rugvlakte donkergeel fluweelachtig, met 8 paarsgewijzo verdeelde zwarte punten; van liet 2e puntpaar beginnende, verloopen overlangs naar achteren toe 4 lijne zwartbruine streepjes. De buikvlakte donkerbruin; voor de teeldeelen een dwarsclie oranjekleurige strcep. De pooten Iang, niet verdikt; liet eerste paar het langste liet 2 e en 4 e gelijklang, liet 3 e is liet kortste; alien zwart; de achterste dijen iets dunner en weinig gebogen , alien min of meer beliaard; tibiae van het 4-e paar langliarig. De eijerzak is wit, van de grootte eener middelmatige boon. In de omstreken van Amboina zeldzaam. Epeira (Argyopes) crenulata , n. sp. E. tliorace piano, argenteo piloso; abdomine ovali, lateribus crenato, dorso citrino-flavo, foveolis in medio dorsi filis nigris" sterno nigro, miniaceo maculato, ventre nigro, fasciis duabus lateralibus citrinis. Long. 12 Gelijkt op het eerste gezigt op E. argentata Walck. De cephalotliorax is plat, naar voren toegespitst, echter niet verhoogd, in het midden van den rug een lialfmaanvormig kuiltje; donkerbruin; digt met korte zilverachtige haartjes overdekt. De oogen zijn zwartbrnin. — 415 —- De voelers zwart, behaard; de bovenkaken loodregt, zwart; cle onderkaken en de lip kort, afgerond, zwart, met een gelen rand; bet sternum is bartvonnig, zwart, oranjekleurig gevlekt. Het achterlijf bijna vijfkantig, in bet midden bet breedst, naar acbteren toegespitst; op den rug geel met 4 paarsge- wijze verdeelde zwarte verdiepte punten, en vooral naar bet achtereinde toe met zwarte met elkander veelvuldig ver- takte streepjes. De buik en de spintepeltjes zwart, met 2 evenwijdig ver- loopende gele vertakte streepen. De pooten 2. 1. 4. 3., niet verdikt, barig, zwart, met breede grijzacbtig witte ringen. Amboina. In de nabijheid van woonbuizen, ook tusscben struikgewas; bouwfc een groot regelmatig net', in welks mid¬ den 2-4 zijdeachtig witte, uit een zeer digt weefsel be- staande stralen zicb bevinden. — Eene der op Amboina bet meest voorkomende soorten. Epeira (. Argyopes ) striata , n sp. E. tborace piano, rotando, nigro, argenteo, piloso; abdomine ovali, dorso antice argenteo albo, posticam partem versus sulfureo, striis numerosis transversis nigerrimis signato; ventre nigro, fas- ciis 2 parallelis ocliraeeis. Long 12’”. Heeft veel overeenkomst met E. fasciata Dug. De ce- pbalothorax cn de oogen als bij de voorgaande soort; even- zoo de monddeelen en bet sternum. De voelers zijn rood- bruin. Het achterlijf groot, min of meerplat, ovaal. De rug aan zijn voorste gedeelte zilveracbtig wit, allengs naar acbteren toe geelachtig wordend; de omzooming is zwart; talrijke zwarte, dwars verloopende strepen, waarvan de voorste min of meer aan elkander evenwijdig zijn, de achterste zicb meer tot eene netvormige teekening vereeni- — 416 — gen. De spintepels zijn roodbruin; ovcrigens zijn buik en pooten even als bij de vorige soort geteekend. De pooten zijn 1. 2. 4. 8. Niet zeldzaam op Amboina. Dezelfde leefwijze als bij de vorige. Epelra (Arcjyopes) trifasciata , n. sp. E. tlioraee piano, rotundato, nigro-fusco, dense argenteo, pi- loso; abdominc magno, pentagono, nigro-fusco; fasciis trans- versalibus dorso tribus latis, citrinis; pedibus rufis in artlculatio- nibus nigris. Long 13”’. Eene der fraaiste soorten van dit geslaclit. De thorax als bij de 2 voorgaande soorten. De voelers donkerbruin. Het sternum geel, aan het begin der pooten met kleine cloorntjes. De iip is spits, bruinaclitig, even als de boven- binnenrand der onderkaken. Het acliterlijf onregelmatig 5- lcantig, ongeveer in liet mid¬ den het breedst, van liier tegen de spintepels puntig wor- dend, naar voren toe niet afgerond, de voorste hoeken iets verheven; de rug plat en niet behaard, zwartbruin, met o dwarsche, breede, gele strepen, waarvan de acliterste de gedaante van eene halve maan vertoont; aan het toegespit- ste gedeelte van het acliterlijf, en aan de zijde eenige gele vlekjes. De buikvlakte zwart, in het midden bruinrood, met 2 overlangschc gele, door eene dwarsehe lijn vereenigde stre¬ pen. De spintepels zijn zwart. De pooten van middel- matige lengte, bijna 2 malen zoo lang als het ligchaam 1. 2. 4. 3. De dijen, tibiae en tarsi roodbruin, slechts aan het uiteinde en het knielid zwart. De dijen der twee laatste paren iets gekromd, de tibiae van het 4 de paar langharig, de overi- gen met enkele doornachtige zwarte haren voorzien. Op Amboina niet zeldzaam. — 417 — Epeira radja , n sp. E. tliorace convexiusculo, elongato, nigro-fusco , antice pills bre- vioribus flavicantibus abtecto; abclomine triangulari ovato, antice lateraliter bigibboso, nigro, macula dorsali ochracea formam folii sagittati prae se ferentis, signato; ventre fusco, striis cluabus parvis ochraceis; pedibus non elongatis nigris, cinereo annulatis. Long, 13”’. Groote en gedaante van Epeira cornuta Walck. De cephalo- thorax gewelfd, langer dan breed, naar voren toe iets liooger , in het midden een kleine dwarsche diepe streep; de 4 mid- delste oogen op een rond heuveltje geplaatst, zwart; het voorste gedeelte van den cephalothorax met korte geelachtigc liaren bedekt, het achterste gedeelte kaah De oogen bruin; tusschen het zijdelingsche oogpaar een bloedrood gekleurd heuveltje. De bovenkaken loodregt, wigvormig, aan de basis bc- haard, overigens kaal, donkerbruin. De onderkaken breed, kort, afgerond, aan het einde roodbruin, langharig, naar de lip geneigd; deze kort en breed. Het achterlijf ovaal drielioeldg, dik; de voorste zijdelingsche hoeken zijn tot een pun tig, bloedrood gekleurd heuveltje verheven. De rug overigens plat, min of meer uitgehold, zwartbruin, kort- liarig, met eene bladvormige gele teekening, die zich bij- na op den geheelen rug uitstrekt, en de gedaante van een plijvormig blad heeft, hetwelk met de punt tot aan het uit- einde van den rug reikt, en voren op het breedste gedeelte met een 1 korten steel eindigt; voor dit steelvormige einde nog twee naast elkander staande kleine gele punten. In het midden der gele teekening 3 paren zwarte, verdiepte punten. De buikvlakte bruin, met 2 korte gele streepjes. De spintepeltjes zijn kort. De pooten zijn betrekkelijk kort, maar sterk, 4. 1. 2. 3.; de aehterdijen iets gekromd, alle zijn zwart met breede grijze ringen. Op Amboina tamelijk zeldzaam; maakt zich uit zamcnge- — 418 — roltle bladen, waarschijnlijk slechts tijdelijk, eene woon- plaats, welke van binnen met een zacht weefsel is bekleecl. Bij een van de 4 exemplaren, die ik tot nu lieb gevan- gen, ontbreekt de gele teekening op den rug; in stede daarvan is er slechts tusschen de twee voorste lioeken eene dwarsche gele streep. Epeira moluccensis , n. sp. E. tliorace pavnm convexo, cordiformi, fnsco, dense albo piloso ; abdomine ovato, antice bigibboso', dorso abdominis rufo, fascia semilunari anti cam partem circumferente, macula mediana, facie externe gibborum, punctisque duobus in medio dorsi sitis, albis; pedibus fortibus, longe setosis, nigris. Long 12”\ De oogen zijn klein; de ceplialotliorax langer dan breed, donkerbruin, digt met korte grijzachtig xvitLc liaren bedekt. De monddeelen en bet sternum zwart, op het laatste eene donker gele streep. De onderkaken veel hooger dan de lip, icts gekromd. Het acliterlijf veel langer dan de ceplialotliorax, eivormig, dik, donker roodbruin. Aan beide zijden van de rugvlakte , naar voren toe, eene kleine verhevenheid, die aan den bui- tenkant uitgehold en bier wit gekleurd is. In bet midden van den rug twee paren witte punten, en aan de zijden even als naar het achtereinde toe nog meerdere witte, onregelmatig verdeelde witte puntjes. De naar den ceplialotliorax gekeerde vlakte van bet acliterlijf is wit behaard. De pooten van middelmatige lengte, 1. 2. 4. 3, sterk, van boven alle donkerzwart. Op de onderzijde der beup- geledingen een donkergeel puntje. De ondervlakte der dijen is geelbruin. Alle pooten zijn lang behaard. Niet zeldzaam op Amboina. Bij de liianneljes is de rug niet zoo donker gekleurd, en de — 419 — zijden mm of meer geelaclitig; cle pooten der "nog niet vol- wassen dieren zijn bruinachtig, met groene ringen. Epeira unicolor , n. sp. E. flavo-fusca; abdomine triangularl antice bigibboso, setuloso; punctis dorsalibus 4—6 per paria dispositis, impressis; pedibua brevibus robnstis, setoso-pilosis. Long 10"'. Eenkleurig geelbruin, bijna z oil der eenige teekening. De oogen zijn zwart, alle op kleine heuveltjes geplaatst. De cephalotliorax weinig gewelfd, naar voren toe aanmerke- lijk smaller, langwerpig. De onderkaken kort, breed, toege- rond, naar de zeer korte lip geneigd. Het achterlijf driekan- tig, van boven plat, overigens dik, de voorste hoeken pun- tigverheven, digt borstelliarig, met 2—3 paren puntvor- mige kuiltjes op den rug. De pooten kort en sterk, 1. 2. 4. 3, onduidelijk donker geringd, borstelliarig. Bij de lioofdplaats Amboina eenige exemplaren dezer soort, tusschen zamengerolde bladen, gevonden. Epeira manipa , n. sp. E. flavo-fusca, thorace parum convexo, plaga oculari longe pi- losa; abdomine globoso, parce piloso , pedibus mediocribus rufis late fusco annulatis, longe setosis. Long. 10’”. De bovenkaken loodregt, kegelvormig, roodbruin, sleclits a an de basis beliaard; de lip is kort, kalfrond, de onder- kaken evenwijdig, breed; de voelers roodbruin. De ce- phalotliorax met cen duidelijk begrensd kopgedeelte; kort be¬ liaard ; tussclien de oogen zijn de haartjes lang. Het achterlijf rond, zoo breed als lang en lioog, bruin, zwak beliaard, met 2 paar kleine verdiepte punten op den rug. -120 — De pooten van middelmatige lengte, 1. 2. 4. 3. De dijcn roodbruin, liet 2 de voetlid zwarfc, de overige geledingen bruinachtig, met breede, donkere kringen, cnlange, stijve, gele en zwarte liaren bedekt. In de omstreken van Amboina. Epeira malaharicci Walck. Op Java liiet zeldzaam. Epeira punctujera , n. sp. E. tliorace oblongo, convexo, fu3CO, info piloso; abdomine triangular! ovato, nigro-fusco, punctulis flavicantibus in foriuam crucis duplicis in dorso dispositis; pedibus brevibus, rufis, uigro annulatis. Long 6"'. Heeft eenige overeenkomst met de in Europa gewone Epeira diadema. De oogen zijn was-geel. De cephalothorax langwerpig, gewelfd, zwartbruin, met korte roodaclitige haartjes bedekt. Het aclitcrlijf eivormig, driekantig, in zijn voorste ge- deelte veel breeder, zwartbruin; aan de voorste helft tal- rijke dwars geplaatste geelaclitige vlekjes, even als op den mg, waar zij een onduidelijk kruis vormen. De buikvlakte even donker gekleurd als de rug; tus- schen de teeldeelen en de spintepeltjes eene roodbruine vlek. De pooten zijn roodbruin, weinig behaard, kort, met donkere ringen. Het eerste paar slechts 1V maal zoo lang als bet ligchaam. Amboina. E. orichalcea , n. sp. E. tliorace parvo, elongato, piano, rufb-cano; abdomine ovi- formi elongato rufo-fuseo, fasciis dorsalibus duabus slnuatis an- tice conjunctis, aureo metallice nitenlibus; mandibulis, maxillis, pedidusque rufis, tarsis nigris. Long 3"'. De oogen zwart. De cephalotliorax klein, langwerpig, niet lioog, kaal, bruin- rood; do lip half zoo lioog als de onderkaken, deze bo- ven veel breeder, naar baiten gebogen, en zoo als liet 3- lioeki£>’e sternum bruinrood. De bovenkaken klein, loodreet. Het achterlijf eivormig, langwerpig, lioog, onbehaard, reodbruin ; op den rug 2 evenwijdig verloopende , naar voren toe zieli vereenigende goudachtig glimmende breede strepen. De buik bruin met 2 onduidelijke, overlangsche, geelachtige streepjes. De pooten dun, bet eerste paar dubbel zoo lang als bet ligebaam, 1. 2. 4. 3., roodbruin, de tarsen zwart, de tibiae met bruine ringen. In de omstreken van Amboina niet zeldzaam. Epeira coccinea , n. sp. E. tliorace elongato rufo; abdomine elongato, dorso cocci- neo, nitido, fascia mediana longitudinali sinuata, parte postlca, lateribus ventreqne nigerrimis, lioc maculis 2 coccineis signato, tibils pedum posteriorum longe setuloso-spinosis. Long 3”\ Heeft de gedaante der voorgaande soort. Do cephalotliorax langwerpig, lioog, in de aebterste lielft breeder, bruinrood; de bovenkaken loodregt, klein, bruinrood, aan punt zwart. De onderkaken divergerend, bo ven verbreed, veel hooger dan de afgerondc lip, alle roestklenrig. Het achterlijf lioog, ei¬ vormig, fluweelaclitig, rood, de buikvlakte, de zijden en eene op bet midden van den rug verloopende overlangsche vertakte streep zwart. De spintepels bruin. De pooten zijn dun, en vail middelmatige lengte, 1. 2. 4. 3., het eerste paar 1 * - zoo lang als het ligebaam, alle licht- 3 e SEKIE DL III, 28 — 422 — brum, lutrig; de tibiae van liet 4 dc paar met lange liareia bedekt. Dij de mannetjes en do spinnen dezer soort, die korte- lings van opperliuid verwisselcl liebben, zijn de pooten groen- Op Amboina niet zeldzaam. Epeira ikomisoides , n. sp. E. tkoraee parvo, eordifornu, piano, pallid« rufo, parce sctoso; abdomine abbreviaio, turbinato, anticelatissimo, ammi versus aeu- nimato, dorso sulfareo , antiee maculis duabus niveis, undique pi- lis stellatls obtecto. Long 2^”’. De oogen zijn wasgeel, met eene zwarte pupil. De ceplialotliorax klein, hartvormig, plat, roodbruin, wei- nig behaavd. De onderkaken kort en breed, divergerend; de lip kort, halfrond. Ilet achterlijf kort, naar voren toe breed, plotseling in een punt eindigende, boven zwavelgeel, aan den voorsten rand met 2 groote, rondo sneeuwwitte vlekken, en op bet midden van den rug 2 paar zwarte pun ten; talrijke ster- vormige, witachtige Iiaren op den rug. De spintepels in bet midden van de buikvlakte gelegen; vdor deze twee geelacbtige punten. De pooten 1. 2. 4. 3., de twee aebterste paren aanmer- kelijk korter dan de twee voorste, roodbruin; bet 2 d * voet- lid donkerder. Op Amboina. Tusscben zamengesponnen bladen gevon- den. Plectana praetextuta Walck. Eene der meest voorkomenden schulpspinnen op Aniboi- tvd. Deze spinnen liebben gelieel dezelfde leefwijze als de in bet vori^e geslaclit opgenoemde, en onderscheiden zicli slec-lits door de zeer liarde, boornachtige huid, waarmede liaar achterlijf bekleed is. Zij bereiken nimmer eene aanmer- kelijke grootte. Plectana brevisjrina , n. sp. PI. nigro-fusca, thoracis dorso tuberculo in medio sito, notato; abdomine 8-gono, latiore quam longo, G-spinoso, spinis 4 laterali- bus parvis; dorsi punetulis impressis 19; ventre unicolore fusco v rugoso. Long 2* m. De cephalothorax kort, zwartbruin, kortharig, in liet midden met een loodregt staand, kort doorntje; de zijde- lingsche oogparen op een grooteren afstand van de midden- ste 4 oogen, dan bij de overige soorten van dit geslacht. Sternum langwerpig, en, even als de monddeelen en de heup- geledingen der pooten, licht bruin. Het acliterlijf even breed als lang, bijna 8-kantig; links en regts aan den zijdelingschen rand bevinden zich 2, digt bij elkander staande, korte, puntige stekels, en aan den ach- terrand nog 2. De rugvlakte plat, langs den omtrek 19 kleine navelvormige puntjes, waarvan de aan den achter- rand staande 5 de kleinste zijn; in het midden omgeven van de overigen, bevinden zich nog 2 paar zoodanige punten; die van het voorste paar zijn elkander meer genaderd. De buik zwartbruin, sterk gerimpeld. Tot nu toe slechts een voorwerp op Amboina gevonden. Plectana Bleekeri> n. sp. P. abdomine transverse ovali, dorso concavo 4-spinoso, spinis per latera dispositis, anterioribus minimis glabris, posterioribus validis, pilosis, coeruleis; dorso luteo, punctis impressis 23, coe- ruleis; thorace nigerrimo; pedibus pallido rufis, tarsis fuscis. Long 21 -'", Latit. 5'". Venvant aan Ph Linnei Walck. De cephalothorax is (zoo als bij alle soorten van dit geslacht) vierhoekig, in vergelijking met het acliterlijf zeer klein, en door eene dwarsche streep in een voorste verb oven en in een achter- — 424 — ste laag gedeelte verdeeld, zwart. De bovenkaken loodregt, zwart. Sternum zwart, met een 3-hoekige kleine gele vlek in het midden. Ilet achterlijf dwars-ovaal, tweemaal zoo breed als lang, met 4 korte stekels, die paarsgewijze aan de beide zijden zicli bevinden; de voorste zijn kort, puntig, naar buiten gerigt, kaal; de acliterste iets langer dan de voorste, bree¬ der, plat, en iets naar achteren gebogen, digt-kortharig; de rugvlakte van liet achterlijf is geel; aan den voorsten rand bevinden zich 10 naast elkander geplaatste navelvor- raige punten, langs den achterrand 9, waarvan de middel- ste zeer klein, en op het midden van den rug twee paar evenzoo gevormde, en als de overige, blaauwe punten; de stekels zijn staalblaauw. De buikvlakte sterk gerimpeld, donkerbruin, geel gestippeld. De pooten zeer kort, p. m. van de lengte van het ligchaam, bleekrood, met bruine voetgcledingen. Amboina. Plcctana Sturii , n. sp. PI. thorace, pedibusque 4 anticis nigris; abdomlne transvcrsim ovali, G-spiuoso, spinis 4 per paria lateribus impositis, brevibus, posticis 2 brevibus aeuminatis; intermediis umlique pilosis, omni¬ bus violaceis; dorso citrino fasciis duabus transversis tenuibus vio- laceo-nigris. Long 2"'. Lat. 4". Yerwant aan PI. variegata Walck. De bovenkaken, het strenum, de lip, de thorax en de 4 eerste pooten zwart, de onderkaken en de eoxae bruinachtig. Het achterlijf 2 niaal zoo breed als lung, plat, met 6 korte stekels, de 2 voorste zeer klein, scherppuntig, de niicldelste p. m. D” lang, breed, iets krom, aan alle kantcn harig ,* de 2 acliterste zijn even- wijdig, en bevinden zich aan den achterrand van het achter¬ lijf.; zij zijn korter dan de middelste en scherppuntig; 425 — alle staalblaauw; aan den voorsten rancl zijn 4 navelvormige punten; tusschcn de voorste twee stckels bevinclen zicli 8 dwars geplaatste zwarte punten, waardoor eene dwarsclie lijn ontstaat; aan den achterrand der middelsto stekels be¬ vinden zicli G, iets grootere, insgelijks zwart gekleurde pun- ten , te zamen eene tweede zwarte dwarsclie streep vormen- de; voor liet achterste paar stekels zijn nog 4 soortgelijke punten. De spintepels en de buik zijn zwart, deze oranjenkleu- rig gevlekt. De 4 acliterste pooten met bruingele ringen. Amboina. Ik noem deze soort ter eere van den beer D r . Stur, geoloog tc AVeenen. Pleclana centrum , n. sp. Ileeft vecl overeenkomst met de vorige; zij is ecliter een weinig grooter; de middelste stekels zijn slechts aan de randen beliaard, en bruin, even als de acliterste stekels. Iletzelfde getal punten op do rugvlakte; deze punten zijn ecliter mecr langwerpig, geene dwarsclie zwarte strepen vormende. Thorax en de pooten zijn donkerbruin; het ster- num zwart met een ronde gele vlek in het midden. Lengte 3 1 ”. Br, Midden-Java. Pleclana argoides , n. sp. PL tliorace minimo, antice in gibbum rotundatum, oculigerum protracto, rufo, nitido; abdomme elongato, trapezoidali, postice paululum dilatato; spinis 7, sex per latera dispositis, una in me¬ dio marginis postici locata, acutissima; dorso fusco-uigro, punctis impressis numerosis notato . Long2'", De geclaante van den cephalothorax en de plaatsing der — 426 — oogen, herinnert sterk het geslacht Argus. Wegens Let met eene hoornachtige liuid beclekte achterlijf, heb ik deze spin tot Plectana gebragt. De leefwijze zal moeten too- nen, tot welk dezer beide geslachten Let diertje moet woi'- den gerekend. De cephalotliorax is zeer klein, veel korter en smaller dan Let achterlijf, naar voren toe in een rood, sterk verhe- veil heuveltje eindigcnde; op het voorste, afgeronde gedeelte dezer verlenging zijn de oogen geplaatst. De oogen zijn granaatrood, en de thorax kaal, roodbruin. Het sternum is zeer groot, en even als de kleine mond- deelen, donker roodbruin. Ilct achterlijf langwerpig, 4-hoe- kig, naar achteren toe breeder, op den rug uitgehold; aan den achterrand plotselings naar beneden afliellende, waardoor eene bovenste en eene achterste rugvlakte ontstaat, beide door den achterrand, in wiens midden een kleine, zeer puntige stekel zich bevindt, gescheiden; donkerbruin; links en regts aan de zijwanden drie kleine puntige uitsteeksels, waarvan de voorste zeer klein, de 3 naar buiten en ach¬ teren gerigt; de omtrek der 4 eerste doorntjes oranjekleu- rig; op de rugvlakte talrijke grootere en kleinere, niet regelniatig verdeelde, navelvormige puntjes, aan de (lood- regte) achtervlakte links en regts 2 oranjekleurige vlek- ken. De buikvlakte bruin; achter de teeldeelen eene lialf- ronde oranjekleurige vlek. De pooten zeer kort, alle roodbruin, met donkere rin- gen. Amboina. Olios mygalinud , n. sp. O. cephalothorace rotundato, convexo, nigro-fusco, breviter rufo-piloso; abdomine ovali, dorso louge rufo-piloso, facie antica lata aurantiaca, lateribus ventreque nigerrirais, pedibus longis- siuiis robustis. Long iG /;/ , — 427 — De cephalothorax rond, lioog, zonder eenige verdieping in het midden, zwartbruin, digt met korte, rossige haren bedekt. De oogen digt aan den voorsten rand geplaatst, alle van gelijke grootte, in 2 evenwijdige lijnen, waar van de eerste iets korter. De bovenkaken loodregt, groot, cilindrisch, zwartbruin, met enkele korte rossige haren. De voelers langharig rood- bruin , het eindlid zwart. Sternum, lip en onderkaken bruin, roodharig. Het achterlijf veel smaller dock iets langer dan de ce¬ phalothorax, van boven plat, ovaal; de spintepels middel- matig lang; op den rug met lange, roode, aan de punt geelachtige haren; de voorste, tegen den cephalothorax ge- rigte vlakte oranjekleurig; de buik en de zijvlakten zwart. De pootcn lang en sterk 2. 1. 4.3, zijdelings uitgestrekt; 2 dc lid van den tarsus van beneden plat, digt kortharig. De dijen aan de voorste (of onderste) vlakte roodbruin, aan de achterste (bovenste) geelbruin; de tibiae zwartbruin; het eerste voetlid aan de bovenvlakte bloedrood, de onder- vlakte ijzerzwart, 2 de voetlid zwart; alle lang- en stijfharig. Eene der grootste amboinasche spinsoorten. Deze en de volgende soorten loopen zeer schielijk voor en achter- waarts, meestal echter naar de zijde, met wijd uitgestrckte pooten. De wijfjes dragen den eijerzak tusschen de voelers. Bij deze soort is deze zak sneeuwwit, rond en afgeplat, eenige honderden eijeren bevattende. Olios malayanus , n. sp. O. fiavo-fuscus, pedibus anterioribus reliquis longioribus; ocu- lis magnitudiae iavicem aequalibus, serie prima breviore, secun- da paululum aatice curvata; ventre nigro, striis duabus longitu- dinalibus aurautiacis. Long 1”. De cephalothorax breed, hartvormig, matig hoog, en t — 428 — zoo als liet geheele dier, geelbruin. De oogen gelijkgroot, geelrood, de 2 iniddelste vooroogen zwart; de eerste reeks regt, korter dan de tweede, welke iets naar voren gekromd is. De bovenkaken sterk, loodregt, zwartbruin, roodgeel behaard. De onderkaken parallel, iets liooger dan de lip, beide roodbruin. Het eindlid der voelers zwart. Het acli- terlijf smaller dan de cephalothorax, van bovcn digt met lange haren bedekt, aan de voorvlakte een oranjekleurige zoom; de buik en de zijvlakten zwart, op gene twee over- langsclie gele strepen. De pooten.. lang en sterk, 1. 2. 4.3. behaard, geelbruin, liet tweede voctlid donkerbruin. Op Araboina in woonhuizen algemeen. Olios javensis , n, sp. O. rufescens, dense pilosus; oculis lateralibus rellquis majori- bus, lateralibus posticis elevatione impositis; pare pedum 2L lon- gissimo; ventre unicolore fuscescente. Long 1*2'". De oogen zijn rood, de achterste zijdelingsche op een lieuveltje geplaatst, de 2 de lijn iets langer dan de eer¬ ste. De cephalothorax is breed, en hoog koffijbruin, digt met roodbruine lange haren bedekt. De bovenkaken lang en dik, zwart, langharig. De lip klein. Het achterlijf ovaal, naar achteren toe dikker wordende, plat, geelbruin, met 6 op den rug paarsgewijze geplaatste verdiepte donkere punten. De spintepels zijn middelma- tig lang, de bnik eenkleurig geelbruin. o o 7 o o De pooten 2. 1. 3. 4., geelbruin. Op Java tamelijk gem een in huizen, op planken, tus- schen oud hout. Olios lunula , n. sp. Toont veel overeenkomst met de voorgaande soort, waar- van zij door de volgende tcekenen verscbilt: O. lunula is grooter (15'"); de pooten zijn , vooral de 2 cerstc paren, met talrijke donkere ringen voorzien; op den rug van bet aeliterlijf bevindt zicli naar bet einde een donkerbruine, met de liolle zijde naar aebteren toegekeerde halfmaanvor- mige vlek; de pooten zijn sterker behaard en gecloornd; aan de basis van ieder doornaebtig haartje een geelacbtig vlekje. llet eenige exemplaar in mijn bezit is van Java afkom- stig. Thomisus amboinensis, n. sp. Tb. laetc viridis, parce pilosns tliorace cordiformi, abdomine clongato, angusto, cilindrico; pedibus 4 anticis posterioribus mul- to longioribus. Long 2”. o o De oogen zwart, ieder door een goudklcurigen bring omgeven. De cepbalotborax bartvormig, niet zeer hoog, naar voren iets smaller. De bovenkaken klein, loodregt; de on- derkaken veel banger dan de lip, met de 'punten elkander aanrakende; de lip lang, in bet midden vernaauwd. Ilet aeliterlijf p. ni. 3 maal zoo lang als de cepbalo¬ tborax, cilindriscb, smal. llet eerste paar pooten iets langer dan bet 2de; beide veel langer dan de 2 aebterste paren. Grasgroen, de on- dervlaktc iets blceker; met eenige zwarte baartjes. Op Amboina. Sparassus psitlacinus, n. sp. 8. viridis, tliorace ovali, linea marginal! et puncto mediano san¬ guine is; abdomine elongato, cilindrico, lineis duabus dorsalibns sanguineis; ventre olivaceo, linea mediana fusco notato. Long 7. De oogen zijn bruin, door bloedroode kringen om- De ceplialotliorax eivormig, naar voren toe iets smaller, smaragdgroen; langs den rand een smalle bloedroode streep, en in het midden een evenzoo gekleurd punt, De bovenkaken van middelmatige lengte, scbuins naar voren gerigt, citroengeel, weinig behaard. De voelers zijn groen. De onderkaken evenwijdig, cilindrisch, veel langer dan de afgeronde lip. 