Zedelijke verhaalen [by R. Feith].
troost, het aanfchouwen mijns medelijdensy berooven.'* ' . ; „ Nog deezen morgen kwam ik tot den rijkften van hun. Zijn inkomen gedmirende een week zou mij jaaren lang een fatíben- lijk onderhoud verfchaffen. Hij liet mij , tit lang wachten, tot zich, en fprak met alle de trekken des onverdraaglijkften hoogmoedst ,, Welaan , Neef ! ik ben uw geloop moede en heb voor u gezorgd. Zie. •hier uwe be- zoldingľ' — j, Mijne bezolding?" riep ik uit, engreep, half verbaasd, half verheugd^ naar een mij aangeboden papier. De Niets- waardigc! het was de bezolding als.een.zijr ner geringfte Pachteren ! Dit was meer dau^ ik vermoeden, meer dan ik verdraagen kon; vol van het bitterfte hartzeer verfcheurde ifc het papier, wierp het voor d^ voeten dčÄ GtíARĹOtTE ORMOND. . 8ä ftáat ďe armoede flechter^ dan eetie hooge taal;niets is lástiger>dan een behoeftige aďelj en Waäŕ de eerfte noôäV\^endigheden des le* vens misfenj is éen hooge geest zo onmág-» tig als een koníng in ketenen^ Maar de :Hemel is mijn getuige, dat niet de ^afkecť ' van den arbeid ^niet eene t)ntijdige trotsheid, mij die aanbieding deeden veťweŕpen; tot onderhoud des levens 20a míj elke eerlijke handteering Weikom žijn. Maar de gelaatô- trekkendes Cevérs^die bij de bitteríle beleedi- ging opzwol als of hij mijn Weldoener ware j fen het gevoel ván de Díeňaar žijner ongerech* tigheid te zijn j dit was het, wat mij toofnigf maakte; beflis nu , of ik recht of onrecht had I 99 ik heb reeds beílist! Maar uw plan> uw wensch voor het toekomende ?'* 5> O dat 'er een Jhoek der aarde ware, Waar ik mij Verbérgen, waar ik een Geflacht vergeten kon , dat , trots zijnen adel ^ on- edel genoeg denkt om zijnen naam door mij te willen laaten befchimpen ! Daar, waar niemand wist wie ik was , zou het mij vol- komen 'het Äelfde zijn.. .ľ* Een BEDiBNDfi. Madáme! amaliä REAUMURi.,.* ... -, n. DSBL* C CHAR« 34 CHARLOTTÉ ORMONO. CHARLOTTB. 2eef ongelégen ! Maar zonder twijfFel moet ik voor haar 't huis zijn. :-^ Mijn Heer! daar gij mij nu eenmaaí tot vertrouwdé uw» Noodlots gemaakt hebt, zo laat *er mij oók verder deel aan neemen; za néem geen al te haastig befluit, zonder vooraf -^ o reeds daar? — Welkom, mijne VriendinI het ver- heugt mij u voor mijn vercrek nog te zieh. AMÁLIA. ■N. " , En dus 'Was dit vertrek wérkelijk meer dan een Woot prmjct Gij wilt ví^erkelijk naar 't Land?'' " CHARLOTXr. CllARLÔTTE ORMÔNp., 3^ líjke Maitres Non wordt, en harlf Európa met haare bede-uuren en boetpfalmeti fticht^ dan gaat alles zeer natuurlijk in zijn werkj m^ar gij\ om wie de jonkertjes nog, zo digt als Bijezwermen^ brommen; die u he-* den nog in den wágen eens Hertogs rorid kunt doen ,rollen', en éen dozijn Bediendeil werk geven; gij op.'t Land? Ha! ha/ hal Tusfchen woUige kuďden , loeiende runderen , waasfemende kruíden , lômmerig gcboomte, aan ritfeíende beeken^ onder. heŕ- dcrszangen en Veldfchalmeien^ zou het levert d)er aanminnige charjlottbí heenvlieten? Ha! ha! fia! Geloof mij, ik zie u reeds^ daar gij de kóe de melk, met handen, witteŕ dan de melk zelve, ontneemt; zie u op hefi kermisfeest het bal met iiwen' Ver^alteŕ openen, zie u.*.. CHAKhOŤŤEf, yetdrietig. Wáarlijk*, gij ziet veel ; maat ook veel Valsch* Spot zo veel gij wilt ; mijn be* fluit isonherroepelijk;en í k bejammer flechts, dat het uwe, om het zelfde .te doen> zo raá yervloQgen fchijnt te zijn. C a ' AÄÍA- %^ CHARLOTTE ORMOND- AMÁLIA* Het gewoone geval met een Champa-' gne - ŕoes ! leder mensch heeft zo zijn dwaad tííirtje; het mijne wás juist binnén gefloo- pen, toen uwe boetpreek mij bekeerde. — (tegen armonville.) Ik ken u niet, ttíjíi Heer! maar beken,-. ARMONVILLE. Ik verzoek vooraf vän het minfte beroep op mijn oordeel veríchooriď ťe blij ven ; wänt mijne kennís met Madame telt haare duu* ring tot hier toe flechts met uuren, iííet met dagen: hoe zoude ik dus kiiňnen 6eflís- fen? Bovendien roeperi mij bezigheden, die geen uitftel dulden, thans elders. (íoí chart CHARLOTTE ORMOND, 3^ AMÁLIA, hem naziende. Een fnaaksch knaapje, ha! ha! ha! zo befcheiden en eerbiedig! Is heť met Stum- perts van deezen aart, dat gij die allerliefíle higtige klánten verruilt, die ons zo veel te doen geeven , ons zo veel voorzwetfen , in wier minfte woord leven, fchoon ook al in de duizend fomtijds geen verftand te vinden is? Of heeft zich de Huichelaaríler mooglijk, in plaats van de Mannen, die haar tot hier toe onderhielden, nu een', van haar onder- houden, goedhartigen ílokker toegelegd, die veelligt dj^s tie meer verborgen verdienílen beziír Amália, voer nog lang ia, eenen toon voort, die mooglijk in 't kzen even zo langwijlig is, als hij in 't hooren de arme CHARLOTTE verdrietig viel. Ze deed alle pogingcn om haare Zuster tot een klein íou^ peetje mede te krijgen, doch deeze floeg het ftandvastig af , en was blijde , toen zcl eindelijk van haar lastig bezoek ontflagen werd, — -:-• Met ontwierpen van verfcheiden aajtwerd den Avond doorgebragt, en toch bleven 'er »og genoeg over, om ook geduurende het C 3 groot*. 38 ČHARLOTTE ORMOŇa grootfte gedeelte van den nacht den flaap van haar leger te verdrijven; oneindig lang* zaam fcheerien Haar de morgenuuren voort te kŕuipen , tot dat armonville vei> fcheen, Zijn gezicht was op nieuw een fpiegel des koramers ; hij had een zijneŕ voorige vrien- den opgezocht; in hunne eerfte jaaren Jiad-^ den zé alles, fpel, vreugde, kommep, zelfs hunne kleine beurs , met elkanderen gemcen geljad; thans hoorde armonville, daí^ hij door een huuwlijk in den overvloed van alle tijdelijke goedeŕen gefteld was; hij ijide naar hem toe, en vond hem bij zijn bezoek werkelijk in het gewaad des. rijkdoms; maar te gelijk in de armen van een bejaard Wijf, uit wier oogen men op 't eerfte aanfchou* wcn troťsheid en hebzucht lezen kon; wier CHARLOTTE ORMOND. 39 onvermogende wenfchen en eigen behoefte bij hem; en nain affcheid met het voorne- men van zijn' vriend nooit weer aan zijn huis te bezoeken. Echter maakten charlottes onthaal, haar gefprek en haare tafel,hem fpoedig,zo niet vrolijk, toch rainder zwaarmôedig: ze deed op nieuw alles., wat hem voor eenige oogenblikken aan het fmattelijk gevoel zijns noodlots .ontweldigen kon, en het gelukte haar. Ze zaten dri^ uuren aan tifel, en het fcheen hem naauwlijks één geduurd te heb- ben. Thans, als zij eipdelijk opgeílaan w^- ren, voerde 2;e hem naar een ander vertrek^ opende een kabinet, en fprak: „ Mijn Heer ! wanneer het 'er u ernst me- de is, dat ik uwe Vriendin ben en zijn zal, zo moet ik u vooraf zeggen, dat ik mij" voorgenomen heb, geen mijner toekomendé Vrienden zonder proef door te laaten. Wilt gij mij eene bede toeftaan? ^, Als ze met mijne eer ovérecnkomt — „ Onbezorgď eertijds voor de mijne, ben ik zekeriijk nog minder in ftaat over de eer eens mans te beílisfen; lechter „vlei ik níij^ ja ! te kunnen zeggen. Ik verhaalcfe u gis- terén, dat ik federd lang vast beíloot een le- C 4 ven. 40 CHARLOTTE ORMOND. ven, dat nog heden mijne wangen van íchaam-' te gIôeíendoet,bij 't bezk eens zekerenver- mogens terftond te verlaaten, maar ik waa toenmaals zwak genoeg van bij dit goede voomemen nog met woorden te fpeélen, en bloot als een toegift van dit vermoogen de kostbaare juweelen aan te žien , die de ligtgeloovige mannen mij vaak fchonken. Van daar de menigte onnutte pronkfieraa- den , die gij hier ziet , en voor welke mij deezen morgen eerst een juwelier dui- zend Livres bood, waarfchijniijk in de ze. kere overtuiging van 'cr ten minftefl even ?o veel aan te winnen. — (^met dm tom van het warmjle geyoel} ARMONviLLEt wánneer men zelfs van rechtmaatig verwor- ven goederen de tiende billijk aan de noodv lijdenden geven moet, hoe veel te meer nog^ CHARLOTTE ORMOND. 41 CHARLOTTB. En als gij mij verhoorde! armon- ville! Bloedverwanteu verlaaten u; vrien- den kunnen of willen niet helpen; o wan- neer eene vriendin het durfde, die en kan en wil ! De helfte deezer noodlooze juwee- len,.. ARMONviLLB, met dríft. Nimmermeer ! Nimmermeerl God! waar- mede beb ik deeze vernedering verdiend ! CHAILLOTTE, heUdigd. Vernedering? Vernedering? Ik verftaa — v^rftaa u ! — (Ze zet zich op^en Sopha en wendt haar gezicht^ hálf door haar zakdoek be^ dekt^ weg.^ armonville! hoe billijk het verwijt OQk zij, zo fmart het toch bitter. ARMONVILLE. Neen! neen! Hoor mij! dat moest het niet — Gij wendt u weg? Ik heb u bele- digd? — Madame! ik bezweer u... C 5 CHA«.- 42 CHARLOTTE Í3RM0ND. pharlotte; Ja, ik beken het gaarn, ik ben de cer niet waardig, die mijne bede van u eischtej • ben het waardig, dat men mij nog meer, dan ik het zelve reeds doe, herinnere, wie ik ware; dat met mij met angst pijnige ea met fchande bedekke! (ze 'wtenU^ ARMONVILLE. Om Gods wil, houd op en hoor mij ! — Gij weet het geheim mijner ellende, weet het alleen in zijnen gantfchen omtrek. Het was buitenfpoorig, dat ik mij zo ten eenen- maal ontdekte; maar de innemende toon daar . gij het mede begeerde ; het gevoel der eerfte vriendelijke bejegening; de verkwik- CHAFa.OTTE ORMOND; 43 CH ARLOTTE. Wijl ze uit mijne handen komt? AB.MÓNVILLE. Schoon ze ook uit de handen eener Heili* ge kwame! Een zo overgroot geíchenk.... CHARLOTTÉ. Zonderling Mensch ! . verminder het dan naar uw eigen welgevallen!. ARMONVILLE, Ik kan geen gefchenk ontvangen; wat ik tot hier toe zocht waren middelen tot een eerlijk beftaan, waren bezigheden, die over- eenkwamen met mijnen ftand,, met mijne..., Madame! gij hebt eens het gevoel der liefde gekend; worden 'er geene gewaarwordingen in gevonden, die te hoog voor woorden zijn? CHARLOTTÉ, AUezins! AR* 44 CHARLOTTE ORMOND. ARMONVII.LE. 't h juist ZO met de Eer ! Men kan ze^Vaak wegredenecren, maar haar inwendig gevoel blijft. Even dit vertroost het hart in 't on- geluk, of maakt, als zij eens verlooren is, zelfs het grootfte geluk fmaakloos voor het zelve. Mijn noodlot is hard, maar reeds is het zederd gisteren veel draaglíjker gewor- den; want nieuwe ílerkte , nieuwc kracht om te volduaren , leeft thans in mij. Ik heb eene Vriendin gevonden, in wier boezem ik mi}ne klagtén uit kan ílorten, bij welke ik raad en iroost vinden kan. Weldaaden aantenemen ZQU äceze betrekking wegnemen, zoti. In 't kort, Madame! ik bezweer u mij niets meef aan te bied^, op dat ik niet verpligt ben, mij ook aan dee^en iaatften troost, aaa CHARLOTTE ORMOND. 45 ARMONVILLE. Mooglijk ja! wijl ik mij .vleien zou het hem weder te kimnen vergelden; maar wan* neer het immer iemand geoorloofd is hoog* moed te vertoonen, zo moet het den Man žijn, wien onverdiende Armoede drukt. Door ze vrijwillig, te dragen, geeft hij zich éene foort van waardighdd, en verzwakt de trotschheid, waar méé de rijkereop hem neder zíet. Híj aíleen verdient met voe*- ten getreden te wordcn, die zich zelventén worm maakt. CHARLOTTE. Is dit de betrekking, die zich tusfchen ons bevindt? die tusfchen ons zelfs moog- lijk is? Weet gij niet, dat gij zelf mijn Weldoener wordt, terwijl gij mijne onder- fteuning aanneemt? Mijn oogmerk is om Parijs voor nu en eeuwig te verlaaten. Is mijn gezelfchap werkelijk een troost voor u, dan fmart het mij ook deezen u zo íf^oedig^ 2o zeer fpoedig te moeten ontrukken^ Met fchaamte zie ik op mijn voorig leven te rug; ach! mogt ik met hoop op mijn toe* 46 CHARLOTTE ORMOND. komend kunnen fchouwen! Ach I mogt ik bij duizend afwijkingen mij ten miníleri eene goede daad weeten te herinnerenl eene flechts, die de wonde mijns gewetens ver*- ^achten kon, en mij aanfpooren op de paden ider deugdl — Een toeval — maar neenl dat. is geen toeval waar de vingqr der Vpor- aienigheid zich zo duidelijk*in vextoxjni;! Zíj zelve fchijnt ons aan elkander hckend ge- paaakt en mij ter uwer hulpe beílemd te heb- ben. En gij wijst den bijíland, dien ik u aanbiede, met oníluimigheid en ve]:achtin^ van de hand? ARMONVILLE. jNiQt met verachtin^l' dan moest ik zelf een ..der veracJitelijkfte menfchen zijn^ laar wel met het vaste voornemen van aan CHARLOTTE ORMOND. 47 naar vrije lucht; duižend xionkere ontwer- pen ftijgjen in mij op en verdringen zich beurteling;, ik verlaat u. voor een uurtje om ondér cene' éenzaame wandeling. mijne gedachtcn te verzamelcn. Nood is vručht- baar iň uitvindingen ; hij geve mij ih wat hij wil , ik wíl ten minften , zo lang giJDOg in Parijs zijt,.gcen; llap doen, die niet vooraf met uwe góedfeuting bekroond is. . •, . .. -CHARLOTTE. ' Zo gaa dan, onverzettelijk Mán, en keer fpoedig.en buigzaamer weder! Maar veŕgeet jiimmer de beíoifte van mij als uwe Vrien- din aan te žien, en hoor ten minften naar mijnen ' raad , als gij daáden van njij ver- fmaadea :wilt.:. Ook ik wiF mijne verbeeí- dingskracht aanfpannen ; meermaalén ' vond immers het vrouwelijk mollen-oog daar we- gen en middeien, waar de mannelijke Adé- Jaarsblik žich verge^s vennoeide." Geduurehde deeze laatfté wooŕden had cHARLOTTEV-op eeňe iiňbftige wijze ceh beurs vol geld in Ak m b ň v i l l e s i*ó& zak gefpeeld ; hij merkte' *t niet, kuschté bsLZt dt hand — vooi? 'ť eerfté 'inŕet ecnen bij-i 48 CHARLOTTE ORMONO. bijna onmerkbaaren druk en dubbeleti kbsčh r— boog zich zwijgende eii gíiíg, lang dótff haar vergezeld en nagezíen. Odk hield 2e hem haar woord, van zich in zijne afwe»- zendheid met hem en zíjn noodlot bezig re houden) getrouwé Hij was reeds bijna haa* re geheele gedachte gewordén , en žíj kon zich nietlanger verbergen,dať deeže deehie- ming geen medélijden alleen, dat het nog eene eenigzíns ilerker gewaarwording ware. . — Waarlijk een gevoel, dat ze, na eene zo lange afwezigheid, nooit wedeŕ te gemoet gezien had ; over wíens fnelle kracht ze ^ verbaasd ítond^, en over wiens voorwerp eft ijdele hoop ze zich zelvô verwijtingen deed. 5, Eliendig hart!" — *- horst ze na eetíe lange ftomme bepeinzing uit — ^y Eliendig hart! en gij fchaamt u niet ernst uit eene nei^ CHARLOTTÉ ORMÓND. 49 't géweten, ter mijner pijniging verbindéii? O laat het deeze alléen aanbevólen' zijn, žij ís overmagtig genoeg! (^Eene langere Paufe.) En aan wien waagt dééze harts- tochtlzich? Ach^ juist hier aan erken ik,dat. ze riiij ter ftraffe beftemd wierd ! Aan eenen' Jongeling , aan wien de eer , aďn Wien de deugd. dierbaarer dan hfet leven zelvé is ! — uit^ eea eiel bloed ontfproten; nog door den wellust y zo het fchijnt, niet ontzenuwd, en zekeŕ ten minften door 't .misdrijf inog niet ont- eerd, ô Zinnelooze! waag het niet naar. hem te dorsten! De hand, die gij uit-* ftrekt, wil nietalleen eene razeŕnij, zij wil daar en boven een' toerkŕoof begaan! — (^eent 'nog langere Pä/í/^O - Ja 1 oni hém met het net der liefde te ketenen met Siree- . nentoonen te vervoeren — '-^ daar toe moog- lijk maar neen! neen! eer den dood, dan weer tot de ontucht a£.W asitiken! En eene ernftiger verbindtenis? Zottin! vlei u niet met dien.- íbp van een Man van zo veel eer!" ^Ze. zonk, terw^i-ze dit laatfte fpŕak, in eene foort van ftomme bedwelming^' in dat? gedachtenloos nadenken, 't welk den eerften en heftigften aanval eener hartstocht ver- il. I^EEL. D ZClt, ifa CHAfiljOTTE ORMOND. zelt. Een zondeilmg gcraas , dac de tiap^ pm opkwam, wekte haar uit deeze verftioow jing^ Zij e]:keiide armonvzllbs tred; maar hij ijlde met zulk eene haast, dat hig tnp- pen fcheen over te fpringen. Hij gre^ naai de zaaldeur; de deur vloog siet eene bijsa gislijke oníittimigheid open; ademloos tiad ^j bkuien; zijne wangen gloeiden; zijne QOgen fcbeenen vonken te werpen; in zijne hand was de beurs, maar bijna geen woord, boe zeer hij bet zocbt, op zijne toi^. 9^ Neen, MadameP borst bij eindelijk xúM ^ indien mijne Aanverwanten mij langzaam van honger willen doen flerven^ zo zoekt uwe goedheid mij des te raafer door fiďuBflb te en verlegenheid om te brengen. CHARLOTTE. cľLAKLOTTEi' eene vrôlijke nrvŕmdering aannemende. Een éotóbéttfš? ^íkelijk? Wel nu, ik Wttriscb ^éhifc. Gij hebt dus éindélijk toch cÉfň uwiéiŕ vóôngtí fpceígéiiooten , of anders- éeď wíSť Vrieiidí ^fevondén^die u onder den miú néemt , e* Witú giý deezen víiendfchaps* iféénst niet Äaft moogť? Bŕáíf ! Rraif! -Ä3ft.M0NVILtB. ' ífecÄvMiťdkínér'ik fteb geén ÄeťVcliíig m äi&í tťisfeftenťíjd gefpŕoken, eigentlijk zéífi g^n gežieft^ wätit «ftic6l vooíŕ mij zelvfe* en voor de dooling mijner-gedáchten gevoc* iig en levendig, ftreek ik in de Thuiilcrie* Tond, en een élo(Jt toeval deed mij in den zak tasten^ waar ik deeze... côAŔtóítB,' htm MMtnde. Dtrs ttn Otíhtkttíátf fítf hét^rhétrgii iíiít^ dat 'er toch nog menfchen in Parijs gevon- den worden, en úit ^j MÚ van den dank i)ntlieycn zijt. D 2 A%- sa CHARLOTTE ORMOND. ARMONViLLE, met drífu Neen, niet langer deeze vermomming, Ke. venswaardige Vriendinl Ik zou %er de voort- zetting van als eene befpotting aanmerkfcu^ ik ken de hand te wel, die.dit díeed; ďe. eenige hand , die dit doen kpnde. : Maajr^ hoe edel het ook immer zijn moge, zo moet ik ínij toch beklaagen^ dat gij zo weinig vertrouwen op het woord en op den eed- eens Edelmans ftelL Nog naauwlijks eeri uur ge- leden,zwoer ik hier,geene weldaaden aante-^ nemeň) en gij. ftelt mij reeds weder aan eene veizoeking bloot, die bij de . zeldzaámíle gitootmoedigheid toeh eene . belediging , is* Hier, fchoonfte... GHARLOTTE. CHARLOTTE GRMOND: 53 heid, alleen gij zijt in ftaat..... Ha, gij wordt rood! uwe eigen kleiir verraadť u.— ^ Necn, Madame! dat het noodlot mij ter diepfte helle verdoeme, zo ik deeze beurs aanneem; zo ik neem, neem haar te rug! of ik leg ze op deeze tafél neer, en verwijder mij dan voor altijd, om aan een zo wreed medelijdcn de^iedcí opgeinblik veť- nieuwde, herinnering aan mijne diepe ellefn* de te befpaaren. cHAjiLOTTE, vertoomd. Nu ja, ze was mijne, moest de uwezijn, en ik neem ze te rug, dewijl gij het zo hoogst hoonende vindt, ook den geringften dank aan mij fchuldig te zijn. ' Ze^ werpt de heurs mimoegd op de naaste ta^ ' fel'i ze gäat open; eene meni^te goudftuk" ' ken rollen door H vertreky en Armonvil- le bukt zich om ze op te 'roapen. CHARLOTTE, met eeneti fpotachtigen toon. O, niet bekommerd, mijn Heer! niet bekom- merdl Bitizij mijna bezigheid; zo wel D 3 als 56 CHARLOTTE ORMOND- bloed, mooglijk tot nut van deeze of geene handelmaatfchappíj, opteofferen. Ten minften kan mij daar niemand voorwerpen, dat ik mijne afkomst befchimpe. Wat zcgt gij 'er van? charlottE. Dat het zeker de laatfte plank . van een verbrijfeld Schip is; dat ik u echter toch npg, eer gij 'er na grijpt, eene poging, om in den boot te komen, aanraaden wilde. Beloof mij mijn' raad aan te nemeň? Armonville. Mits het niet de aanbieding van een nieuw gefchenk, niet eene níeuwe vernederingmy- CHARLOTTE ORMOND. 57 inval> daar zelfs uw Vijand geén origináli- teit aan zoude kunnen ontzeggen. ARMONVILLE. Zo Ipreek, Madame! tnijne nieuwsgierig-* heid is ten top geflegen. CHARLOTTE. : Voor alle andere dingen beding ik, dat gij mij onafgebroken fpreken laat, en de uitbarsting uwes^veelligt beleedigden, hoog- moeds ten minften zo lang te rughoudt,tot dat ik met mijne rede geéindigd hebbe. — Even op de eer uws Geflachts, die gij zo vaak in den mond hebt, grondt zich de hoofdzaaklijke . hoop van mijnen voorflag. Pat uwe Neeven, in weerwil hunner rijk^ dommen en waardigheden, armeré verwand- ten aan het gebrek ten prooi geven, is niet dan eene al te gewoone handelwijze van onwaardige Grooten^en verwondert mij geen* zins; maar dat door u den naam van hun Ge- flacht befchimpt zou worden, dit zuUen ze waarfchijnlijk niet dulden. — (Armonvil- í^ES gebaaren verraaden mismegen en begeer" D 5 U 58 CHARLOTTE ORMOND. te om in de rede U valím.) Uiďpsďsen Ua« ten, mijn Hecrí Van de eergierigheid moet men dus zoeken te verwerven, wat men van de menschlievendfaeid en van de ftem des bloeds niet verkrijgen kan. Gaa met dit uitzicht moigen nog eenmaalrond; laat^ wat niet reeds uw gelaat zegt^de ftcrkftebe- woording, de beweeglijkfte welfprekendheid zeggen, en wanneer de Barbaaren, zo als ik vrees, onverbiddelijk blijven, dan veran- der op eens blik, toon, en rede; dan bree- kehet misnoegen, dat gij waarfchíjnlijk niet vooraf zult behoeven naar te bootzen, luid uitl ' ■ ■ Zeg hun, dat behoefte, vertwijf- feling en onnatuuriijke hardigheid u tot eenen ftap zullen noodzaaken, die hnnne Eer^ en door deeze de Eer van hun geheele Ge- flacht, eene onherftelbaare fchasdvlek aan CHARLOTTE ORMÔND 59 CHAB.LOTTE. r Bedong ik mij gcen ftilzwijgend gehoor?í Zeide ik niet vooraf , dat van enkel dreigen •Q niet van doeň, geíproken word? O zie mij zo ftijf niet aan, mijn Heer! Juist deeze uw bekommerde blik is oorzaak, dat ifc^nog langer blijvc fteeken, want gij of ik moeten thans onze oogen van elkandeŕ af- wenden. -^ Na deeze vruchtelóoze wel- fprekendheid dus, zeg dan aan uwe Bloed- verwandten , dat gij beflooten hebt , voor cen laatste middel vanrfidding, hoefl:erk4Jw hart, hoe fterk de eer *er zich ook tegen verhief , de hand van een Meisje aantene- men, dat zich u aanbood; die rijkdom ge-^ noeg , en nog eenige bekoorlijkheden. be* tít, maar die beiden door haaren voorigéri wandel onteerd hecft. Zeg, dat gij bij diť verworpén Meisje eene grootmoedígheid vondt, die gij vergeefs bij het edeler deel der menfchen gezocht hebt; dat zij het zich voor gôluk en roem toereként, de be- hoeftigc verdienste te hulp te komen, en dat CHARLOTTE ouMOND — ach! deeze naam is niet dan te bekendl— bereid zij haar vcrmogen, en allek wat zij bczit, niets 6o CHARLOTTE ORMOND- niets uitgezonderd, met u te deelen,' bíjal- dien een huuwlijk. • . • Verfchoon mij , mijn Hcer! mijn tong weigert mij meer tc zeggen; voltooi nu het beeld náaí uw welgevallen, waarvan .ik u alleen de eerfie fchets medcgcdccld heb, 2e Jlaat de oogen bloozende neder: A ti m o n* " viLLE, die vol verwondering haar flijf in ^ť aangezicht ziet^ grijpt fchielijk haare hand. ARMONVILLE* Ha, onbegrijpelijk Meisjeí hoe zaí ík de duizendvouwige mengeling mijner áandoe- ningen — O verberg dien traan niet, die uit uwe oogen wil rollen! Hij is. even aro CtíARLOTTE ORMOND. 6i ming , niet vernederen wilde ! Zo deeze dreiging uwe Aanverwanten . infchiklijker maakt, hebt gij dan geen reden om met mijne krijgslist te vreden te zijn ? en als ze mislukt, wat hebt gij 'er bij verlooren, daar u niets meer te hoopen overig bleef ? Maar zeker, ik bezin mij; onwaardig ook om voor een oogenblik flechts in uw* mond genomen te worden, is de naam yan een zo gezonken ARMONVILLE. Voleindig niet ! Kondt gij thans in mijn hart žien , žien hoe alles in het zelvc thans bewogen is, gij zoudt van de onrechtvaardigheid deezer verdenking overtuigd worden. Maar gij denkt zo vriendfchaplijk, zo wärra omtrent mij,v fchoonfte or mond! dat gij bij mijn belang zelfs het uwe vergeetj en alleen dit houdt mij te rug. CHARLOŤTE. Het mijne? Hoe verftaat gij dat? AR 6% GHARLOTTE ORJVÍOÍíD. ARMONVILLE. ■■ Vw voôrflag is fchoon en goedf; áUééíi heeft hij duidelijk eene zwakke zifde. Mif-^ ne Bloedverwanten zijn vennogend. Žníí: eene bedreiging van mij zou mij, en ôoík^ o 't geen fmarteíijker dan eigen ongelufc ware! -* ook u, mijne edelmôeáíge Vriéd-^ din! in den grond booren. Wa't ís voôr die Onmenfchen gemakíijker dan de beweŕ* king van een hechtenisbevel? Men zal u in ^. eenen kerker cpflniten, zal mij als de oor- f zaak daarvan áanmerken, zaí — eer duizeí^d- máal de bitterfte kwaalen van den langzaam- llen dood! eer het kommerlijkfte vóortflepen van het allerellendígfte leven, dan fiet ver- wijt, dat rk de eenigfte ziel, die medelijden met mijne rampen gevoeldc, in dit ongelok CHARLOTTE ORMOND. 65 waereld denkt te onttrekken. Nog zou ik gewis befchermers genoeg hebben, die mij redden zoud^n, indien ik hen niet vrijwillig afftondi maar zelfs het voUegevaax fchijntmij minder groot toe dan u. Bij de flimfte wen# ding zal uwe verzekering, dat allés bloot cen voorgeven, en de geheele onvoegzaame ver- bindtenis niramet uw ernst geweest is, mijne gevangeniw^ eindigen; en wat is cen maand, wat zijn jaaren in de gevangenis, tegen het zoet gevoel vaa een vriendfchaps- dienst beweezen, en mooglijk andere feilen daar door |;eboel: te hebben? ARMONVILLE, met de vuurigfte drift. God! welk eenen fchandelijken laster be* jaat de menfchen-haat^.wanneer hi} é^ datxgd Voor gamtsch verbanneii van uwe^ aavdaiTex^ klaait! — ^-^ CuA^ho-'Éi^nl Cha^ri^ot^ Ts! het žs faooge tl^ dit ondeŕhcRxtl a£t(K^ brekcH — . of aan uwe kníeén neÄgezan,- ]s:en -^~ cene ptaats, waair veeUígt šag geeti^ zo onjjehikkige hg -— Madamet ik ver- kat o. CHA E- d4 CHARLOTTE ORMOND, CHARLOTTK, hem met het yriendelijkjie gelaat in den weg tredende. ': Eerst uwe verklaaring, of gij mijň' raad wUt volgen! Ntt ja ARMONVILLB. ja, ik wil het I CHARLOTTE* Des Hemels besten zegen over uwe on- derneming ! ARMONVILLE, die hoarc hand kuscht. Hoe goed is 't,dat eene wiJ2Ía Schikking ' CHARLOTTE ORMOND. S^ Vereere ik u; reedvS zie ik in de achterhoe* de der Vriendfchap eene tederer neiging.... CHARLOTTE, hem invallendCé Gij hebt recht, mijn Héer! thans is het tijd,dat ons gefprek afgebroken worde; Gaa^ armonville! uw ligchaam en uwe ziel hebben rust noodig. De menigvoudi^ ge dwarrelíng van deezen dag, het twijf* felachtige van uwen toeftand, gnjpen uw ge*- moed al te heftig aan; de flaap váii eenen enkelen nacht zal dit alles weer te.recht brengen; uw geest zal 2:ijne behoorlijke veefkracht herkrijgen , en de vexvoering, dié zich thatis van u meester maakt, zal .u morgen belagchlijk toefcbijnen^ äo nieí zelfa doen bloozen. ARMONVILIfB. • Ik gaa — :gaa naar mijn leger, maar M- ker niet om te flaapen, Want gij^ gij hebfi mijne verbeeldingskracht — of veelnieeť mijn hart bezigheid voor eeuwen gegeven- Hij verírekté c II. BEEL, F/ n "t U 66 CHARLOTTE ORMOND. 3ÍC )}c >íc 5, 't Is gedaan , fchooníle ormond!*' — kwam ARMONviLLE den volgenden mid- dajg in CHARLOTTES kamer íluiven; zijn geweldíg oog fprak van doizend driften^ xnaar noch van toorn , noch van kommer. •— — ,, 't Is gedaan !" íiep hij : j, Ik heb de banden vérfcheurd, geheel verfcheurd, die mij tot hier toe aan het uitvaagfel des Menschdoms verbonden! Ik heb van nu aan noch Neeven, noch Vrienden, noch Ge- flacht; ik heb in de geheele waereld niett meer dan ééne Vriendln! (Ter^ijl hij fehte* lijk am hoátš roeten kniélty en duizend kus/cbm op haan hand drukt.y Eefte Vriendin^ voor welke ik Juist deeze geheele waereld met vreugd weggeven zou. CHARLOTTE GRMOND- )67 <j6n hond Wegftooten kan^die ohtijdigvoor iňijne vofeteň kruipt. CHARLOTTB. En UWe bedreiging? AHMOWVILLE, Wťrd . met eene luide uitjouwíňg beánt* woord. ^ — — Wat raakt het oiis, ŕlepeft že, welk een fchepfél zulk eeň dleiidigô Vcrkieit té tfouwen? Wij kendeti fôtídá Ittíg CHARLOTTE ORMOND VOor ^Clle lídhU kooi > nu hôoren wij , dat ze bovendka eene zottin is ; wij wenfčhen a met bec aantal van Zwagers geluk^en laaten het a&fi u over, naar goeddunken \t bandelen^^ Vei-^ ilout gij u echtei) na žulk ^eno laagbeid^ o nog onzen Neef te noemen ^ zo zuUen wij zulk eene vermetelheid weten te íbráf-» fen. J, En tocb, riep ik vol verach- ting uit, zal niemand luider vertellen, dan ik, welkbloed in mijne aderen vloeit; want gij 9 gij alleen Onbarmbartigen ! zijt het, die desáJélfs adel bevfekt ; en wanneer 'eť iets onteerends in dit huuwíijk zijn mogr, £ 2 dsn 6» CHARLOTTE ORMOND. dan zijt gij 'er de oorzaak van! dan zinke alle fmaad, afgewenteld van mij, drievóudig op uwen fchandelijken kop neder! Nimmer daarentegen zal mijn gezicht u fchaamrood — zo gij u anders fchaamen kondet maaken ; want ik neem voor eeuwig ván u affcheid.'* Met deeze woorden verlietik hen om hier naar toe te viiegen. U, dierbaárfte Meis- je! U alleen wil ik nu toebehooren, toebe- hooren voor tijd en eeuwigheid ! In u alleen zal mijn geheel geluk, mijn wensch en eer- zucht zich bepaalen! Uwe goedkeuring zal mi} meer dan ijdele roem, gelukzaligheid in uwe armen meer dan beuzelachtige waar- digheden en glans,, liefde van u meeŕ dan* deiftem der gantíche aarde zijn. Ik ken uw hact , en ik ben 'er hoogmoedig op^ dat ik het heb leeren kennen; maar juist daar CHÁRLOTtE ORMÓND. 6^ hand los laat.. Dat ons gefprek, 't welk te zeer in den toon der liefde begint te vallen , zich weder met daí géene vergenoc- ge, dal ons past» met de wannte der Vriendfchap. . — — Áls ons iemánd zo vond^ :?oudt gíj niet bloozen? . : {-.j'h: ARMOlfVlLLE. : :. r ^ r i Bloózen? Dat de geheele .waeŕeld^ fent; 2ien, dat gansch Parijs^ liet aíntootómhtíJV'i de, hoe ik u de innigfte hoogachting^:i3^ vuurigfte liefde bekenne! qHARLOTTE. O alleen de eerfte^ mijn. Heerl de tweede* kan, mag onder ons geen plaats hebben....' AÄMONVlLDBjteriÄÄTái' . ' 'm :''[ . : . ^-'z . . ^ . •.. • • :^\'^\}i Kan — mag niet? -r — =^ CharlotítuI Zo dit u emst ware, zo' ook gij rtijcnur verfinaadde, dan was ik de verlaatenftéi: dŕx beklaagenswaaxdigfte aUer. .ménfGhfijt ^.--irrc.'i . ... .^. . , ... . ...., ..., ..... E 3 CHAIk v CPARLOTTE. Dat moet gij niet zijn. Wat ik hcb, en wat ik bezit, is ook teffens het uwe. Wij zijn Vrienden in gemeenfehap van goederen. Alleen menge ^er zích nimm^reene aodtro hartstocht in! Zeide ik u niet, dat uwe gedaane bedreiging alleen een maskér ware? en herinnert gij u niet, dat tederheid een goed zij, dat enkel twee evea reine — even lein gebleven, harten zich yan durven nifctigttľ? ARMONVILLE. Vervloekt zij de penning, dien ik aan- neem , zondér ti ' geUjk de hand der aanmin- nige CHARLOTTB ^an te mogen. ncnjenl CHARX.OTTE ORMOND. - 71 CHARLOTTE, Is de bedwelming van gisteren nog niet veryloogen? O dat zij nimmer vervloog ea ik ZOH ge willig* — maar heen 9 a rm o n v 1 1. li^ 1 neenl Zij duurt niet en kan niet duuren» Eene fombere wildernis volgt haar op de hiclen. Ik ken de Manpeni tegenfpoed eti dwaaling leerdeo mij hen kennen* In de eerfte vuuxigheid hunner liefde zijn ze zonr der bedrog; maar deeze vuurigheid ver- vliegt , naberouw ^. neemt derzelver plaats in. • t. AEMONVXLLE. Nimmermeerl Eer zai.., CHARI.OTŤE, Geene betuiging I Ook een onwetende mein^ eed blijft een meineed. Bedenk, wíe gij ?ijt, en wie ik wasj bedenk, dat gij u finaad voor het tockomendej eene íchandvlek voor 't nakrooíJtji fpoedige verachting uwer ei- genliefde op den hals haalt.... O mijn Heer! ik ben niet in ftaat om het aftefchil- E 4 de- ;fiÄ CHARLOTTE ORMOND. deren, wat zefcer mij zelve niet dan te n^ betreft. ■ — Eenige weinige weeken en gíj fchaamt u dan dver uwe dwaasheidj u zal het verlies uwer eer onverdraaglijk , en raíj de ontdekking van uw naberouw fmai^ telijkej: dan de dood zelf zijn. Het zij u genocg uit dankbaarheid charlotte uwe hand aangcboden te hebben, die alleen uit zorgvuldigheid voor u zelvôn in ftaat is de- aelve afteflaan, en die haar hoogfte geluk... ARMONviLLE, hoor haastig invallende^ Nu , zo zij dan afgeílagen voor nu en ahijd de miníle orogang^de geringfté hulpbetooning tusfchen mij en u ! Zo zij de Hemel mijn ge- tuigc, dat 'er geen finartelijker ellende be- ílaa, dan zich juist daar verfmaad te zien^ GHARLOTTE ORMOND. 73 \ CHAKhoTT-Ry ťerwíjl ZB in onmagt op eerľ Jioel nedervalt^ Voor eeuwig? AKMomvihhi^yfpoedig te rug keerende. Gharlotte! is het mooglijk — (^Haar in den arm nemrnde m voetende dat te koud 25.) Ha, bij God, dat is geene vermomming! zo koud en ftijf! --^ CHARLOTTBťdier- baaríle, beste charitÓtteI ontwaak! Een Man, die u meer dan zich zelven bemint, roept u. -t. O ze Wdrdt ^eer warm — ze ontwaakt weer! — Goede Hemel!wec§ dank gezegd, ze ontwaakt J , : ; . . ■ ľ .•••■* CHARLOTTE. > - V/ 'jIj ^RMONviLLEl — ~^ \Gi} nog- hiôr* :í / ARMONVlLrLE. Aangebeden Meisjef zie mij hier áan uwe voeten! hoor mij om vergiffenis voójc.idSji ne drift iidden ! . word de inijne ea beftíttlŕ pveí wij ?o als gij wUt! 6^ CHARLOTTE ORMOND, CHARLOTTK, hem met het yrienáelijkjie gelaat in den weg tredende. r Eerst uwe verklaaring, of gij mijn' raad wilt volgen! -^ Ntt ja ARMONVILLB. ja, ik wil het I CHARLOTTE* Des Hemels besten zegen over uwe on- derneming! ARMONVILLE, die hoarc hand kuscht. Hoe goed is 't,'dat eene wijze Schikking CHARLOTTE ORMOND. S^ Vereere ik u; reedvS zie ik in de achterhoe* de der Vriendfchap eene tederer neiging.... CHARLOTTE, hem invallendCé Gij hebt recht, mijn Heer! thans is het tijd,dat ons gefprek afgebroken worde; Gaa^ armonville! uw ligchaam en uwe ziel hebben rust noodig. De menigvoudi^ ge dwarrelíng van deezen dag, het twijf* felachtige van uwen toeftand, grijpen iiw ge*- moed al te heftig aan; de flaap vaň eenen enkelen nacht zal dit alles weer te.recht brengen; uw geest zal 2:ijne behoorlijke veerkracht herkrijgen , en de vervoexing, dié zich thatis van u meester maakt, zal u morgeň belagchlijk toefcbijnen^ äo niet zelft doen bloozen. ARMONVILfcB. • ut gaa — : gaa naar mijn leger, maar M- ker niet om te flaapen, Want gi]^ gij hebfi mijne verbeeldingskracht — of veelnieeť mijn hart bezigheid yoor eeuwen gegeven- Hij vertrekté U. BEEL, F/ n 't h ^6 CHARLOTTE ORMOND. Jíc Jít >}t „ 't Is gedaan , fchoonfte oRMONDľ' — kwam ARMONViLLB den volgenden mid- da^ in CHARLOTTES kamer ftuiven; zijn geweldig oog fprak van doizend driften, inaar nocli van toorn , noch van kommec; n 't Is gedaan !" f idp hij : ,, Ik heb de banden vcrfcheurd, geheel verfcheurd^ die mij tot hier toe aan íiet uitvaagfel des M^nscbdoms verbondéni Ik heb van nu aaa noch Neeven, noch Vrienden, noch Gc* flacht; ik heb in de geheele waereld niets meer dan éént Vriendin! (Ter^ijl hij fcbU^ iijk am haatš roštén kniélty en duizettd kusfcbm cp haar$ hanä drukt.y Eelie Vŕiendin^ voor welke ik Jutót deeze geheele waereld met vreugd weggeven zou. CHAia.OTTE ORMOND. '£7 <Jen hond Ivegftooten kan^die ohtijdigvoor tóijne voéteh kruipt. CHARLOTTS, En UWe bedreiging? ARMOWVILLE* Wťrd . met eene luide uit>ouWíňg bfiánt* woord. ^ — -— Wat raakt het ons, flepeit i^e, welk een fchepfél 2ulk een elletídigô Vcrkieit té trouwen? Wij kendén ľeedíí Utig CHARLOTTE ORMOND voor eene HtíhtÄ kooi > nu hóoren wij , dat ze bôvendien eene zottín is ; wij wenfchen u met hcí aantal van Zwagers geluk,en laaten liet a&fi u over 9 naar gôedduíiken te bandelôn^ Veí-^ ilout gij u echter^ na žulk eeno laagheid^ a nog onzen Neef te noemen ^ zo zuUen wij zulk eene verinctelheid weten te ftMf* fen. J, En toch, riep ik vol verach- ting uit, zal nieraand luider vertellen, dan ik, welk bloed in mijne aderen vloeit; want gij , gij alleen Onbarmliartigen í zijt hét, die desžélfs adel bevlekt; en wanneer 'eť iets onteerends in dii hiiuwlijk zijn mogr, £ 2 dati 68 CHARLOTTE ORMOND. dan zijt gij 'er de oorzaak van! dan zinke alle fmaad, afgewenteld van mij, drievóudig op uwen fchandelijken kop neder! Nimmer daarentegen zal mijn gezicht u fchaamrood — zo gij u anders fchaamen kondet maaken; want ik neem voor eeuwig ván u affcheid.'* Met deeze woorden verlietik hen om hier naar toe te vliegen. U, dierbaárfte Meis- je ! U alleen wil ik nu toebehooren , toebe- hooren voor tijd en eeuwigheid ! In u alleen zal mijn geheel geluk, mijn wensch en eer- zucht zich bepaaleni Uwe goedkeuring zal mij meer dan ijdele roem, gelukzaligheid in uwe armen meer dan beuzelachtige waar- digheden en glans,, liefde van u meeŕ dan' de . ftem der gantfche aarde zijn. Ik ken uw haut, en ik ben 'er hoogmoedig op^ dat ik het heb leeren kennen; maar juist daar CHÁRLOTtE ORMOND. 6^ hand los laät.. Dat ons gefprek, *t welk te zeer in den toon der liefde begint te vallen , zich weder met dat géene vergenoe- ge, dat ons pást, met de warmte der Vriendfchap. . ÁIs ons iemánd ■ žb vond, zottdt gij niet bloozen? .\. r- .••*• ARMONVILLB. :.. í • r » .! »;»•-' .■■■.. » '.' v i:, v." Bloozen? Dat de geheele .waeťeldv feUÄ; 2ien, dat gansch Parijť Jjiet aínlioorémlraV'. de, hoe ik u de innigfte hoogachting'^riäť^ vuurigfte liefde bekenne! CHARLrOTTE. O aUcen de eeríle, mijn Heerl de tweede- kan, mag onder ons geen plaata hebben*. • ARMONVILĽB, terŕoÄTái' - .:. 'l Kan — mag niet? -r — ^u. CharlotítuI Zo dit u emst ware, zo? ook gij rtijcnur verfinaadde, dan was ik deverlaatenfté^ de. beklaagcoswaardigíle aHer. .ménfchsit :;.>irr':;( ■ '.';;: ...'.:■ "rrr u "*: :n :*. íj,.^ '. ■ • / E 3 CHATt^ CPARLOTTE. Dat mo^ gij niet zijn. Wat ik heb, en wat ik bezit^ is ook teffens het uwe. Wij ziJn Vrienden in gemeenfehap van goederen. Alleen menge ^er aích nimm^reene aodtro hartstocht in! Zeide ik u niet, dat uwe gedaane bedreiging alleen een maskér ware? en herinnert gij u niet, dat tederheid eetí gocd zij, dat enjcel twec evea reine «— even isein gebleven> harten zích «an durven mfctigwi'? ARMONVILLE. Vervloekt zij de penning, dien ik aan- néem, zondér td-gfi)ijk de hand der aanmin- nig^' JC H A Ri. X) TT B J jB^Ti ta flíogen nemeň t CHARLOTTE ORMOND. ^ 71 CHARLOTTE, Is de bedwelming van gístereu nog niet vervloogen 9 O dat zij nimmer vervloog en ik zou gewillig.... maar heen, armonvij^lsI neenl Zij duurt niet en kan niet duuren* Eene fombere wildernis volgt haar op de hiclen. Ik ken de Man^en; tegenfpoed en dwaaling leerdeo mij hen kennen* In de eerfte vuuxigheíd hunner liefde zijn ^e zoar der bedrog; maar deeze vuurigheid ver- vliegt , naberouw ^, neemt derzelver plaats in. • » • AEMONVXLLX. Nimmermeerl Eer zal.., CHARI^OTTE, f Geene betuiging ! Ook een oowetende mein^ eed blijft een meineed. Bedenk, wie gij ?:ijt, en wie ik was; bedenk, dat gij u finaad voor het toekonjende; eene íchandvlek voor 't nakroo?t 31 fpoedige verachting uwer ei- genliefde op den hals haalt.... O mijn Heer! ik ben niet in ftaat om het aftefchil- E 4 de- ^^ CHARJLOTTE ORMOND. deren, wat zefcer mij zelve niet dan te n^ betreft. '- — Eenige weinige weeken en gij fchaamt u dan dver uwe dwaasheidj u zal het verlies uwer eer onverdtaaglijk, en mij de ontdekking van uw naberouw fmar^ telijkér dan de dood zelf zijn. Het zij u genôeg uit dankbaarheid charlotte uwe hand aangeboden te hebben, die alleen uit zorgvuldigheid voor u žjelvôn in ftaat is de- želve afteflaan, en die haar hoogfte geluk... ARMONviLLE, hacLf liaastig invôllende^ Nu, zo zij dan afgellagen voor nu en altijd de minfte omgaíig, de geringfté hulpbetooning tusfchen mij en u ! Zo zij de Hemel mijn ge- tuige, dat 'er goen finartelijker ellende be- ftaa, dan zich juist daar verfmaad te zien^ GHARLÔTEE ORMOND. 73 \ ciíAKL.oTT'Ey ierwijl ZB in onmagt op eerC Jioel nedervalt^ Voor eeuwig? AKMoiíivihhi^yfpoedig t e rug keerende. Gharlotte! is het mooglijk — {^Haar in den arm nemmde ^-en voeiendé dat že koud is*) Ha, bij God, dat is geene vermommingl zo koud en: ílíjf! --^^ CHARLóTTBÍ-díer- baaríle, beste chari^otteI ontwaak! EeÄ Man, die u meer dan zich zelven bemint, roept u. f. O ze íWdrdt Veer warm — ze ontwaakt weerl — Goe(Je Hemel!wec$ dank gezegd, ze ont\n^aakrl v ^^ • • • ' . • ■ Tľľ.r CHARLOTXE. - - V; 'j'j ArmonvilleI — u/vGi} nog^ hter* .í ARMONVILLE. Aangebeden Meisje! zié mij hier aaií íjwe voeten! hoor mij om vergifiFems voóiiinŕíŕ ne drift i)iddeal word de ^lijne en^ i>dl:b4ll^ pyeí Wij ZtO als gij wilt! ^^ CHARLOTTE ORMONTV Ook over uwen hoogmóed? AHMONVILLE. Ook over mijn levení Welsan^ in weúiig dagen vcrhtt ik Pisríj*; verím bet voor «itíjd. AKMONVXI. o zo verlaat ik.het in het zélfde oogeo* blik, zo voIge ik u na, al was het ook ia de Woeilíjnen van Sibexíen. Met u zuUen CHARLOTTE ORMOND, 75; gij uit Ikfde voor mijne rust en voor iiwe tsx mi} uooit wecF žien moet? AÄMONVILJUR. Neen! neen! gij kunt geene onmooglijk- heden vorderen.. ', CHARLaTafí;:. Goed! zo wil ik mijn proef met een des te mogelijker zaak auivangen. Hier is de eigen beurs, die gij weigerde van de Vrien- din aan tc ncnjen; thans :fpreekt de MnriEa- TQSp de Gebiedfter met u; ze beveelt 'er zo veel uit te nemeň, als u goed/dunkt; ze zegt u bovendien , dat uw vertrouwen en uwe liefde naar de grootheid der .lom tfgi^nl^ren ftaan te worden. ARMONViLLE, \r fcUcUjk naar grijpende. •.;:■.. . • -...t / .. .^ a O ZO ncemik ze gelieel|,iL J .v . iJj-cb CHA&LaTTiC^ ;' En ZO zij dit de eeríle vfijwillige pmhel- zing ^6 CHARLOTTE ORMOND. Jíc Jjt >}t „ 't Is gedaan , fchoonfte ormond!*' — kwam ARMONViLLs den volgenden mid- da^ in CHARLOTTES kamer ftuiven; zijn geweldig oog fprak van doizend dríften^ inaar nocli van toorn , noch van kommer. n 't Is gedaan!" fidp hij: ,, Ik heb de banden vcrfcheurd, geheel verfcheurd^ die mij tot hier toe aan het uitvaagfel des M^nscbdoms verbondenl Ik heb van nu aaa noch Neeven, noch Vrienden, noch Ge* flacht; ik heb in de geheele waereld niets meer dan ééné Vňtudiní (Teri¥ijl hij fchU* Ujk am hOúHŕš roštén kniélt^en duizettd kusfclum cp haar$ hmi drukU^ Eelie Vŕiendín^ voor welke ik JuíÄt deeze geheele waereld met vreugd weggeven zou. CHARLOTTE ORMOND. Í57 den hond wegftdoten kan^die oíitijdig voor iílijne voéteň kruipt. CHARLOTTE, En UWe bedreiging? ARMONVILLE* Wťrd . met eene luide uitjouWíiig beánt- woord. -— Wat raakt het ons, ŕlepeit že, welk een fchepfel zulk eeri elleiídigô Vcrkieit té trouwen? Wij kendéfi í^edš látig CHARLOTTE ORMOND voor eene HtíhtÄ kooi ^ nu hóoren wij , dat ze bovendien eene zottin is 5 wij wenfchen u met hcí aantal van Zwagers geluk^en laaten liet MÚ u over, naar gôedduíik^n te bandelôn^ Vet* ilout gij u echter^ na žulk cene laagheid^ a nog onzen Neef te noemen , zo zuUen wij zulk eene verinctelheid weten te ftráf- fen. „ En toch, riep ik vol verach- ting uit, zal nieraand luider vertellen, dan ik, welkbloed in mijne aderen vloeit; want gij , gij alleen Onbarmhartigen ! zijt hét, die desžélfs adel bevlekt; en wanneer 'eť iets onteerends in dit liuuwlijk zijn mogr, £ 2 dati 68 CHARLOTTE ORMOND. dan zijt gij 'er de oorzaak van! dan zinke alle fmaad, afgewenteld van mij, drievoudig op uwen fchandelijken kop neder! Nimmer daarentegen zal mijn gezicht u fchaamrood — zo gij u anders fchaamen kondet maaken; want ik neem voor eeuwig ván u affcheid.'* Met deeze woorden verliet ik hen om hier naar toe te vliegen. U, dierbaárfte Meis- je ! U alleen wii ik nu toebehooren , toebe- hooren voor tijd en eeuwigheid ! In u alleen zal mijn geheel geluk, mijn wensch en eer- zucht zich bepaaleni Uwe goedkeuring zal mij nieer dan ijdele roem, gelukzalighcid in uwe armen meer dan beuzelachtige waar- digheden en glans,, liefde van u meeŕ dan' de.ftem der ganďche aarde zijn. Ik ken uw hart, en ik ben 'er hoogmoedig op^ dat ik het heb leeren kennen; maar juíst daar CHÁRLOTtE ORMOŇD. 6^' hand los laät.. Dat ons gefprek, 't welk te zeer in den toon der liefde begint te vallen , zich weder met dat géene vergenoe- ge, dat ons pást, met de warmte^ der Vriendfchap. . — — ÁIs ons iemánd zo vond, zottdt gij niet bloozen? . . v.^v}:^. ■ '■■ \ -■ :. :\ ^ i:.: . '':^-::.>"r\?.:\ ARMON-VILLEU : :. f. , '^ r-.':* Bloozen ? Dat de geheele . waeíel4 -i^ feféfc 2ien, dat gansch Pariiť Ijiet aínhoorémIraV" de, hoe ik u de innigfte hoogachtíng^ŕj^f^ vuungfte liefde bekenne! qHARLrOTTE. o allcen de eeríle, mijn. Heerl de tweede- kan, mag onder ons geen plaats hebben. . • : • -.; • -'h-l:':: ^... :• 'm. I- 'V ARMONVILĽE, terŕOÄTíŕ.' ■ - ^. '[ Kan — mag niet? -r — ^ Charl.otítiiV Zo dit u emst ware, zoí ook gij niijonur verfinaadde, dan was ik de verlaatenfté^ <te. beklaagcoswaardigíle aläer .^ménfchfiit ^.^•irr'::^ E 3 CHAl^^ CPARLOTTE. Dat mo^ gij niet zijn. Wat ik heb, en vat ík bezit^ is ook teffens het uwe. Wíj zijn Vrienden in gerneeníehap van goederen. AUeen menge ^er aích nimm^reetie aodtro hartstocht in! Zeide ik u niet, dat uwe gedaane bedreiging alleen een maskér ware? en herínnert gij u niet, dat tederheid 6eti góéd zíj, dat entcel twee évea reine — even isein geblcven> harten zích «an durven mittigWť? ARMONVILLE. ..." J ') J. ' '. '. Vervloekt zij de penning, dien ik aan- néemvzondér.td'gfilijk de hand der aanmin- nig^' JC H ARXOTT iBLiS^VL tst lóogen nemeň t CHARLOTTE ORMCWD. -' 71 CHARLrOTTE, Is de bedwelming van gisteren nog niet veryloogen ? O dat zij nimmer vervloog en ik zou gewUlíg.... maar ňeen, armonvij^lí^I neenl Zij duurt niet en kan niet duuren^ Eene fombere wildernis volgt haar op de hiclen. Ik ken de Manpeni tegenfpoed ea dwaaling leerdeo mij hen kennen. In de eerfte vuurigheid hunner Uefde zijn ze zwr der bedrog; maar deeze vuurigheid ver- vliegt , niberouw ^ neemt derzelver plaats in..,. AEMONVXLLE. Nimmermeerl Eer zal... CIÍARI.OTTE. 