Reize door de binnenlanden van Noord-Amerika,
Zij hebben verfchillende wijzen van den eland. het hert en het rendier te jaagen. Somtijds zoe- ken zij hen op in de bosfchen , in welke zij zig, geduürende de geftrenge koude, verfchuilen, en daar zij gemaklijk van agter de boomen gefcho- ten worden. In de Noordlij kfte luchtftreeken neem en zij het voordeel van het weder te baac o;n de elanden te dooden; als de zon even zoo veel kragt heeft om de fneeuw te fmelten en de vorst in den nagt eene foort van korst op.de op- pervlakte maakt, valt dit dier, dat zwaar is, mee zijne pooten 'er door, en kan 'er zig bezwaar- lijk uit redden; op dien tijd wordt hij dan ook ras agterhaald en gedood. Sommige natieën jaagen deeze dieren op eene wijze, die ge.maklijker en vrij van gevaar is. De jagers bende verdeelt zig in twee partijen, en, eene plaats uitgekozen hebbende op den oever van eene rivier, gaat eene der benden t' fcheep in hunne kanoos, terwijl de andere zig op het land in eenen halven kring vormt , welks pun- ten *.. Aiüerikaanfche Indiiïanèn» êS ten aan de rivier kóomen , én de honte los Jaar, die al hêt wild opjaagen , dat binnen deezen hal» ven kring befloten is ; zij drijven het naar de rivier , en niet zoo haast heeft het zig te water begeeven of het grootfte gedeelte wordt afge« maakt door degeene > die in de vaartuigen geble* ven zijn. De eland en de buffel zijn beiden zeer woeden- de als zij gewond zijn , en zullen zig kloekmoe-1 dig naar hunne vervolgers] Wenden en hen on- der hunne voeten vertrappen $ zoo de jager geen middel vindt om hen te dooden , of zijne veilig- heid in de vlugt op eenen nabijgelegen boom zoekt i, door dit middel kan men hen fteeds ont- wijken en zoo moede maaken van vervolgen h dat zij het van zelve opgeeven. Maar de jagt, waar- op de Indiaanen , bijzonderlijk die > welke de Noordlijke ftreeken bewoonen* zig voornaamlijk toeleggen > en uit welke zij het grootst Voordeel trekken * is de bever -jagt. Het jaargetijde tot deeze jagt is de geheele winter door van Novem- ber tot April , geduurende welken tijd het bont van deeze dieren in zijne grootfte volmaaktheid is. Eene befchrijving van dit bijzonder dier, de wijze waarop zij hunne wooningen maaken j en de regeling van hunne bijna op reden (leunende maatfchappij zal ik op eene andere plaats mede- deelen. a II, Deil, C 0* 1 ; i L Van de jagt der Noord- De jagers gebruiken verfcheiden wijzen van hen te dooden. Maar de gemeenfte zijn hen in vallen te vangen, het ijs open te hakken of hun- ne dammen doortefteeken. Naardien deeze dieren zeer fcherp van gezift en- fijn van gehoor zijn, moet men groote om- zigtigheid gebruiken , als men hunne verblijf- plaatfen nadert ; want naardien zij zig zelden verre van het water begeeven , en hunne woo- iiingen altijd aan eene groote rivier of een grooc irieir, of aan dammen van hun eigen maakzel ge- bouwd zijn , begeeven zij zig op het minfte ge- rugt, met fpoed naar het diepfte van het water, en duiken onmiddelijk naar den grond ; terwijl zij dit doen , maaken zij een gropt gerugt door met hunne flaerten in het water te (laan , om alle liunne medgezellen te waarfchuuwen. Met vallen vangen zij hen op de volgende wij- ze : Schoon de bevers gewoonlijk eenen genoeg- zaamen voorraad van levensmiddelen voor den winter opleggen , doen zij egter nog van tijd tot tijd tochten naar de nabijgelegene bosfehen om nog meer te haaien. De jagers, hun fpoor ge- vonden hebbende, zetten eene val op hun pad, waarin kleine flukjens fchors of jonge fpruiten van de boomen tot aas liggen ; naauwlijks heeft de bever die opgevat of daar valt hem een zwaar houten blok op het lijf en breekt hem de lende- ^■■mB --• émefikaanfche tndïadnem $5 nen; zijne vijanden, die op de loer ftaan , koo* men weldra te voorfchijn , en maaken het raagt- ioos dier verder af. Op andere tijden , wanneer het ijs op de ri- vieren en meiren omtrent eenen halven voet dik is, maaken zij 'er een gat in met hunne bijlen » waar naar toe de bevers zig dra begeeven * om verfche lucht te fcheppen , als men hen in hunne wooningen gaat ftooren. Naardien hun fnuiven eene groote roering in het water maakt , worde de jager dj ds genoeg gewaarfchuuwd dat zij koo* men, en zij fl aan hem op den kop, zoo dra hij denzelven boven water fleekt. Als de woonïngen der bevers bij een beekjeri Eijn , worden zij nog gemaklij ker gedood : dan hakken de jagers het ijs door, fpreiden een net onder hetzelve, en breeken de wooningen der bevers af, die nooit misfen zig naar de diepte te begeeven , daar zij in de netten verward geraa* ken en gevangen worden ; maar men moet hen &er niet lang in laaten, want zij zouden zig wel- dra ontwarren, door met hunne tanden de netten aan Hukken te bijten, welke men weet dat zij zeer fchërp en lang hebben» De Indiaanen draagen groote zorg om hunne honden te beletten aan de beenderen Van de be- vers te koomen. De redenen , die zij van deeze voorzorgen geeven , zijn , ten eerflen, dat de Ci been- 1 \\l 3« Fan de jagt der Noord - beenderen zoo hard zijn dat zij de tanden van de honden bederven , en ten tweeden dat zij be- vreesd zijn dat zij de geesten van de bevers doos dit toetelaaten zoo zeer zullen verbitteren , dat zij den volgenden jagt- tijd ongelukkig zullen maaken* De vellen van deeze dieren verruilen de jagers met de Europeaanen voor noodwendigheden en naardien zij door de laatste meer gefchat worden dan enige andere foort van bontwerk, leggen zij zig met grooten ijver op deeze jagt toe. Als de Indiaanen buffels, elanden, herten enz. dooden, verdeden zij gemeenlijk het vleesch on- der den ftam , tot welken zij behooren. Maar tot de bever- jagt vereenigen zig gemeenlijk enige huisgezinnen, en verdeelen den buit met malkan- deren. Zij gee ven , het is waar, gemeenlijk in deeze verdeeling enig voorrecht aan hunne eigen gezinnen ; maar nooit ontftaat 'er nijd of murmu- reering over het betoonen van partijdigheid. Onder de Naudowesfies is het eene gewoonte dat, zoo iemand een hert, buffel of ander dier fchiet, en het tot op eenen aanmerklijken aflland wegloopt, voorliet valt, daar iemand, tot eenea anderen ftam behoorende, zig bevindt, en deeze eerst een mes in hetzelve fteekt, het Wild als da eigendom van den laatsten befchouwd wordt, fchoon het door den eerflen doodlijk gewond was. Schooi rAmerikaanfche Indiaanen. 37 Schoon deeze gewoonte willekeurig en onreden- iijk voorkoomt, onderwerpt dat volk zig egtermet genoegen aan dezelve. Deeze beflisfing is even- wel zeer verfchillende van die , welke door de Indiaanen op de grenzen van de volkplantingen in zwang is, daar de eerfte , die het raakt, recht heeft op het beste gedeelte. NEGENDE HOOFDSTUK. Fan d& Oorlogen der Indiaanen, JL/e Indiaanen beginnen de wapenen te draagen als zij vijftien jaaren oud zijn , en leggen die we- der af, als zij tot den ouderdom van zestig jaa- ren gekoomen zijn. Sommige natieën naar het Zuiden , vervolgen , naar mij bericht is , hunne krijgs- oefeningen niet, als zij eens vijftig jaaren bereikt hebben. Onder eiken flam of natie is een uitgelezen ge- tal manfchappen, die de oorlogslieden genoemd worden j en die altoos gereed zijn om of aanval- lender, of verdedigender wijze , naar de gele- genheid het vereischt , de wapenen te voeren. G 3 Di@* 3» Van de oorlogen der Noord: ■ , ■ -. '• ■ Diegeene , welke omgang mee de Europeaansn hebben , maaken gebruik van tomahawks , mes- fan en vuur- wapenen ; maar die, welke West- waarts van de JSiisfispppi woonen , en die geene gelegenheid hebben 0:11 deeze foorc van wapenen te koopen, gebruiken boog en pijlen en de Cas- fe-Tê:e of Oorlogs.- knods. De Indiaanen , die nog verder Westwaarts Woonen, een land dat zig tot aan de Zuid -zee uitftrekt , gebruiken in den ftrijd een oorlogs- tuig, dat zeer ongemeen is. Naardien zij zeer veele 'paerden hebben , vallen zij hunnen vijand altoos te paerd aan , en belemmeren denzeiven met geen ander wapen dan een fleen van mid- delbaare grootte , fraai gewerkt, welken zij met een touw, omtrent ander halven el lang , aan hunne regter armen een weinig boven den elle- boog , vastbinden. Deeze fleenen draagen zij .gemaklijk in hunne handen tot zij bij hunne vijan- den koomen, en fungeren dezelve met .zoo groote behendigheid, in het rennen, dat zij nooit misfen enige te raaken. Het land , dat deeze Hammen in bezit hebben , heeft groote uitgeilrekte vlak- ken, waarom ook degeene , die hen aanvalLn , zelden terugkoomen , naardien de fnelheid van de paerden , die zij berijden , hen in iïaac fielt .zelfs de fnelfte van hunne belpringers te agtcr- fcaalen. De nfeSMI Amerlkaanfche Indiaanen, 39 De Naudowesfies , die met die volk in oorlog geweest waren, zeiden mij dat, zoo zij geene moe- rasfen of kreupelbosfchen vonden , waarin zij Zig bergen konden , zij verzeekerd konden zijn afge- fheden te zullen worden : om dit voortekoomen maakten zij , als zij eenen aanval deeden , dat zij al- tijd nabij zulke plaatfen waren , die voor ruiterij ontoeganglijk zijn, als wanneer zij een groot voor- deel boven hunne vijanden hadden , welker wa- penen hen daar niet konden bereiken. Sommige natieën maaken gebruik van eene werpfpiets , met eene punt van been , die op verfcheidenerleie wijzen gemaakt is ; maar hunne wapenen over het algemeen zijn boog en pijlen 9 en de reeds gemelde korte knods. De laatste is gemaakt van zeer hard hout, en de kop rond als een kloot van omtrent drie en eene halve duimen middellijns ; in deezen kloot is een fnijdend ijzer gezet , 't welk naar dat van een Tomahawk ge- lijkt, fomtijds is dat ft uk ook van vuurfteen , naar dat zij het een of ander bekoomen kunnen 5 de gedaante is op PI. VI afgebeeld. De ponjaard, bij dezelve geplaatst, is bij de Naudowesfie-mtie alleen in gebruik en van een oud maakzel , maar zij kunnen niet zeggen hoe lang hij bij hen in zwang geweest is. Hij was in het eerst van vuurfteen of been , maar zedert zij gemeenfehap met de Europifche handelaars ge- C 4 ha$ 40 Van de oorlogen der Noord- ■ :.;: ■ - had hebben, hebben zij dien van Haal gemaakr» Hij is omtrent tien duimen lang , en boven a&g het handvat ten naasten bij drie duimen breed ; de randen zijn fcherp en hij loopt in eene punt pic. Zij draagen dien in eene fchede van harten* leder gemaakt, netjens verfierd met Hekel varkens-* pennen en hij hangt gemeenlijk aan een touw , dat op dezelfde wijze verfierd is , dat flegts tot de borst nederhangt. Dit merkwaerdig twapen wordt alleen door enige weinige van de voor* naamfle Opperhoofden gedraagen en wordt en als een nuttig werktuig en een fraai teken van meerderheid befebauwd. Ik zag onder de N,audowesfies enige fchilden, van ruuwe buffelen - heiden gemaakt en van ge- daante als die , welke de Ouden gebruikten. Daa alzoo het getal klein was, en ik geen bericht kon bekoomen van den tijd , waarop zij eerst on», der hen ingevoerd zijn , denk ik dat die , welke ik gezien heb , door veele geflachten van vader op j&oon zijn overgegaan. De redenen , welke de Indiaanen gee ven vaa ^e oorlogen , die zij tegens eikanderen voeren , zijn orntrent dezelfde als die , welke befchaafder natieën voorgeeven om de rust van hunne nabuu- ren te flooreq, De redenen van de eerste zijn egter, in het algemeen redenlijker en billijker dan <3ie , door welke de Europecrs hun gedrag willen jeehtvaerdigen. gê* L tauMMMMH 'Amerikaan f cht Indiaanttt. Het uitbreiden van hun 'gebied is bij dit volk Keiden eene beweegreden om in het land van hunne nabuuren te vallen en daar ftroperijen te begaan. Zig het recht van de jagt binnen zekere grenzen te behouden , de vrijheid te handhaven van langs hunne gewoone paden te trekken , en de landen, die zij door een lang bezit de hunne rekenen , voor allen inbreuk te bewaaren , zijn de gewoone oorzaaken van die gefchillen , die zoo dikwerf onder de Indiaanfche natieën ont- ilaan , en die met zoo veel bitterheid gevoerd worden. Schoon zij het recht van bijzonderen eigendom niet kennen , zijn egter de minst be« Ichaafde onder hen wel bekend met de rechten van hunnen ftam op de landen , die zij bezitten , en zullen zig tegens alle inbreuken op dezelve met kragt verzetten. Schoon men in het algemeen onderftelt dat 4 omdat hun grondgebied zoo uitgeftrekt is , de grenzen daarom niet bepaald kunnen worden, ben ik egter wel verzeekerd dat de grenspaalen van elke natie in de binnenlanden met veel juistheid in hunne ruuwe fchetfen zijn aangewezen. Ik wierd zelfs, gelijk ik hier boven aangemerkt heb, in (laat gefteld uit de hunne de mijne te verbeten ren , en ik heb na de naauwkeurigde waarneer mingen en onderzoekingen , zeer weinige voor- beeldengevonden in welke zij zig bedrogen hadden. C 5 Maar *a Van de oorlogen der Noord > Maar eigenbelang is noch de menigvuldigfte , noch de kragtigfte beweegreden tot het voeren van oorlog tegens malkanderen. Dewraakzugt, die de onderfcheidende karakter - trek van dit volk uitmaakt, is de algemeenfte beweegreden. Zij gevoelen beledigingen met eene groote aan- doenlijkheid en zoeken met eene onbezweken drift naar wraak. Hierbij mag ook nog in aan- merking koomen die natuurlijke opwekking , welke elke Indiaan begint te gevoelen , zoo dra feiJHnanlijke jastfèti begint te bereiken, om blij- &er. van zijne kloekheid en dapperheid te willen get ven. Naardien hun vroegtijdig het denkbeeld wordt Ingeprent dat de oorlog de hoofd -bezigheid van bun leven moet zijn, dat 'er niets zoo wensch- lijks is als de naam van een groot krijgsman te wezen , en dat de bekkeneel - vliezen van hunne vijanden en een groot getal gevangene de eenigfte dingen zijn die verdienen gefchat te worden , is het ook niet te verwonderen dat de jongere In- diaanen geduurig onrustig en ontevreden zijn , als hunne drift wordt ingetoomd en zij in eenen ftaat van werkloosheid gehouden worden. De eene of andere van deeze geneigdheden , de zugc naar wraak, of de voldoening van eene aandrift , die hun bij grcaden eigen wordt, is dikwijls ge- noegzaam om hen te noopen vijandlijkheden te- gen? p» Amerikaanfche Indiaanen. .4t gens fommige der nabuurige natieën te bedrij* ven. Als de Opperhoofden he£ nodig vinden oorlog te voeren , zoeken zij deeze driften gaande te maaken , en wekken door dat middel hunne oorlogslieden welhaast op om de wapenen opte- vatten. Tot dat einde maaken zij gebruik van hunne krijgshaftige welfpreekendheid , omtrent in de volgende bewoordingen , die nooit misfen Van goede uitwerking te zijn : „ De beenderen *, van onze overleden landslieden liggen onbe- „ graven , zij roepen ons toe dat wij hun on- „ gelijk zullen wreeken ., en wij moeten hun „ verzoek voldoen. Hunne geesten roepen te- „ gens ons , zij moeten verzoend worden. De „ befchermgeesten, die de befchermers van onze „ eer zijn , boezemen ons het befluit in om de vijanden van onze vermoorde broederen opte- zoeken. Laaten wij henen gaan en degeene, door welke zij gedood zijn , verilinden. Zie dan niet langer ftil , volgt uwe natuurlijke 9, dapperheid in, zalft uw hair, fehildert uwe {,, aangezigten , vult uwe pijlkokers , doet de ^9 wouden van uwe gezangen weergalmen , troost ^, de geesten der geftorvene , en zegt hun dat zij ^ zullen gewrooken zijn. " Door deeze vermaaningen opgewekt , grijpen tde oorlogsmannen hunne wapenen in vervoering vm m 44 Van de oorlogen der Noord~ van woede , zingen den oorlogszang, en branden van ongeduld om hunne handen in het bloed bunner vijanden te wasfehen. Somtijds verzamelen bijzondere hoofden kleine benden en doen tochten tegens degeene , met welke zij in oorlog zijn , of die hen beledigd hebben. Een enkele oorlogsman , door wraak aangehitst of een verlangen gevoelende om zijne kloekmoedigheid te toonen, zal in zijne eenig- beid verfcheiden honderden mijlen voorttrekken , om eene zwervende partij te verrasfehen of af te fnijden. Deeze onregelmaatige uittochten worden egter niet altoos door de oude hoofden goedgekeurd , fchoon zij dikwijls genoodzaakt zijn die onge- merkt toetelaaten , gelijk ik daarvan een voor- beeld bij de natieën der Naudowesfies en Chipt- ways gegeeven heb. Maar als een oorlog nationaal is en door de geheele maatfehappij ondernoomen wordt , dan zijn hunne overleggingen plegtig en gaan lang. zaam toe. De oudere houden eene raadsvergade- ring , waarbij alle de opper ■ oorlogsmannen en jon- ge lieden toegelaaten worden , daar zij hun gevoe- len in plegtige redenvoeringen uiten , den aart der onderneeming , welke zij doen zullen , rijp over- weegende en met groote fchranderheid de voor- en nadeclen wikkende , welke 9er uit fpruken zullen. Ooi* ■MBHHM9HE rAmerikaanfche ïndtaamn. 4» Ook worden de priesters over het onderwerp geraadpleegd ; ja zelfs worden fomtijds hun« ne verflandigfte vrouwen om haar gevoelen ge*: yraagd. Wordt 'er tot den oorlog befloten , dan bereid den zij 'er zig toe met groote plegtigheid. De Opperfte oorlogsman van eene natie tréki niet bij alle gelegenheden zelf aan het hoofd van de oorlogs - bende ; dikwijls geeft hij daartoe* eenen anderen mede, van wiens dapperheid en voorzigtigheid hij goede gedagten heeft. Hij * die dys verkoren is , wordt eerst met zwart be- klad, dan moet hij verfcheïden dagen lang vas- ten , geduurende welke hij den Grooten Geest aanroept , of den toorn van de Kwaade Gees* ten afbidt , terwijl hij ondertusfchen geduuren- de dien tijd geenen omgang met iemand van zij-i nen ftain houdt. Hij is tegeljk zeer zorgvuldig in het waarneem men van zijne droomen , want van deeze denkea zij dat de goedje uitflag grootendeels zal afhan- gen en door de vaste overtuiging , waarin elk In-; diaan , door zijne laatdunkendheid is dat hij naar eene zekere overwinning zal fpoeden , zijn d^ droomen gemeenlijk zijne wenfchen gunftig. ftJa dat hij zoo lang gevast heeft als de ge* ,woonte vereischt, roept hij de oorlogslieden bij el- \6 fan de oorlogen- der Noords eikanderen en een draagband van Wampum (a) in zijne hand houdende, fpreekc hij hen dus aan: 't j, Broeders J Thans fpreek ik toe u door in* „ blaazing van den Grooten Geest en door hem ri word ik aangezet om de oogmerken ter uit* „ voer te brengen, welke ik u nu gaa ontvou- $, wen. Het bloed van onze overleden broeders a is nog niet afgewischt; hunne lighaamen zijn >, nog niet begraven, en ik zal deezen pligt om- „ trein hen gaan volbrengen. " , Na dat hij hun nu alle de beweegredenen be- kend gemaakt heeft, die hem noopen om de wa- penen optevatten tegens de natie , met welke zij in oorlog zullen koomen , gaat hij dus voort J ,-, Daarom heb ik bcfloten langs het oorlogs-pad „ te trekken om hen te verrasfehen. Wij zullen „ hun vleesch eeten en hun bloed drinken; wij „ zullen bekkeneel - vliezen afftroopen en ge- „ vangenen maaken ; en koomen wij in deeze ,, glorierijke onderneeming om, zoo zullen wij „ niet voor altijd in het ilof verholen blijven , „ want deeze draagband zal de belooning zijn ;, van hem die de dooden zal begraaven. " Dit gezegd hebbende , legt hij den draagband op den grond (a) Deeze draagbanden worden in het volgende Roofdftuk befchreven. Mi Jtwerikaanfche Indiaanen, II grond en hij , die denzelven opvat ,. verklaart zïg roor. zijnen luitenant ? en. wordt voor de tweede in bevel gehouden ; dit wordt egter flegts doof eenen oorlogsman van aanzien gedaan , die , dóór het getal zijner hoofdfchedel - vliezen recht oj> die post heeft. Schoon de Indiaanen dus zeggen dat zij het vleesch hunner vijanden zullen eeten en hun bloed drinken , moet die bedreiging egter flegts als eene zinnebeeldige uitdrukking befchouwd worden ; want niettegenflaande zij fomtijds. de harten van degeene , die zij verflaan,, verflinden en. hun bloed , bij wijze van trotfeering , drinken , of om hunne wraak op eene volkoomener wijze intevolgen, zijn zij egter geene menfchen -eeters en zullen zig nooit op menfchen - vleesch ver* gasten. Nu wordt het Opperhoofd Weder het zwart fmeerzel afgewasfchen , men zalft hem met bee- ren-vet , men befchildert hem met roode verw met zulke figuuren als men denkt dat hem ver- fchriklijkst in de oogen van zijne vijanden zal maaken. Dan zingt hij den oorlogs - zang en telt zijne oorlogsdaaden op. Dit gedaan hebben- de , vestigt hij zijne oogen op de zon en rigs zijne aanbidding tot den Grooten Geest, waar- in hij door alle de oorlogs- lieden verzeld wordt. jDeeze plégtigheid wordt gevolgd van dansfeia g©« 4» V&n de oorlogen der .Noord* gelijk ik boven befchreven heb , en alles wordt befloten met een gastmaal, dat gewoonlijk uit honden vleesch beftaat. Dit gastmaal wordt in de tent of de hut van den opperfteri Oorlogsman gehouden, naar wel- ke alle degeene, die hem op zijnen tocht meenen te verzeilen, hunne fchotels zenden om gevuld te worden , . terwijl hij , geduurende hetzelve ,• niettegenftaande hij zoo lang gevast heeft , be- daard zijne pijp zit te rooken , en de daaden van zijn gedacht te verhaalen. Naardien de hoop dat hunne wonden , die zij mogen ontvangen, wel behandeld en fchielijk geneezen zullen worden , voor de oorlogsman- nen eene verdere aanmoediging moeten zijn om zig meer aan gevaar bloot te (lellen , bereiden hunne priesters , die ook hunne genees - en heel* meesters zijn , de geneesmiddelen , die daartoe van dienst kunnen wezen. Zij verzamelen met groote plegtigheid verfchillende wortelen en plan- een , en beweeren dat zij die de kragt van te ge- neezen mededeelen. Niettegenftaande deeze bijgeloovige handelwijs is het egter zeer zeeker dat zij verfcheiden plan- ten en kruiden hebben leeren kennen , die ge- neeskundige kragten hebben en die zij zeer wel weeten te gebruiken. Van den tijd af aan dat het befluit genoomen U 'Idtnerikaanfcke Indiatme*. 4$ is van den oorlog té onderneemen tot het vertrek van de oorlogs - gasten , worden de nagten met vrolijkheid doorgebragt en de dagen in het maa* ken van de nodige toebereidzelen. Als de natie, die ten oorlog trekt , het nood- zaaklijk vindt het bondgenootfchap van eenen na- buurigen Ham te verzoeken , verkiezen zij een hun- ner Opperhoofden, die de taal van dat volk wel -fpreekt, en die een goed fpreeker is , en zenden hem met eenen draagband van Wampum naar den- zelven , waarop bet oogmerk der bezending is uit- gedrukt met figuuren , die elke natie wel kentk Hij draagt ook eene rood gefchilderde bijl met zig. Zoo dra hij de legerplaats of het dorp , "naar welk hij is afgezonden, bereikt heeft , geeft hij tiet Opperhoofd van dien fcam den algemeenen -inhoud van zijnen last te kennen , die onmiddelijk èene raadsvergadering belegt , waarbij dé afge* zant genoodigd wordt. Daar legt hij de bijl op den grond , houdt den draagband in zijne hand èn ontvouwt de reden van zijn gezantfchap om- ilandiger. Hij nodigt hen in zijne aanfpraak om de bijl opteneemen en , zoo als hij zijne reden geëindigd heeft, geeft hij den draagband over. Zoo zijne toehoorers geneigd zijn om zijne natie hulp te verkenen, ftapt een Opperhoofd voorwaarts en vat de bijl op > als wanneer zij onmiddelijk de zaak, welke zij dus aanneemen tê IL Deel. D o&* $ö Van de oorlogen der Noord* onderfteunen , met drift voorftaan. Maar wanneer bij deeze gelegenheid noch de draagband, noch de bijl aangenoomen v/orden , befluic de gezant dat het volk , welk hij te hulp verzoekt , reeds an een verbond met de vijanden van zijne natie getreden is , en keert fpoedig terug , om zijne landslieden te berichten dat hij niet gedaagd is. De wijze waarop de Indiaanen eikanderen den oorlog verklaaren , is eenen flaaf te zenden met eene bijl , welker fteel rood geverwd is, aan de natie, met welke zij yoorneemens zijn de vriendfcbap te breek en , en de boodfchapper, niettegenftaan- de het gevaar , waaraan hij is blootgefteld , door de haastige woede van degeene , welke hij dus koomt uitdaagen , voerc zijnen last zeer ge- trouw uit. Somtijds heeft deeze uittarting eene zoo on- middel ij ke uitwerking op degeenen , welken zij aangedaan wordt, dat in de eerde vervoering van hunne woede eene kleine partij zal uittrekken , zonder naar het verlof van de oude Opperhoof- den te wagten , en , den eersten , welken zij ont- moeten van de natie , die hen beledigd heeft , zullen dooden, zijn lighaam opfnijden, en eene bijl van hetzefde flag als die zij zoo even ontvan- gen hebben , in het hart van hunnen verflagen vijand zullen fteeken. Onder de afgelegener ftammen wordt dit gedaan met eene fpeer of eene PÜ1* - 'Amerikaanfche Indiaanen. 5» pij! , welker eind rood gefchilderd is. En om hen nog meer te verbitteren , verminken zij hec lighaam op eene wijze , waarmede zij toonen willen dat zij hen niet als mannen achten i maar voor oude wijven houden» De Indiaanen trekken zelden in groote benden te veld , naardien een groot aantal volk eene groo* ter toevoorzigt zoude vereisfchen om hen te doen beftaan , geduurende hunne verveelende tochten door dorre wouden , of lange reizen over mei* ren en rivieren , dan zij zig willen verledigen t§ oefenen. Hunne legers zijn nooit belemmerd met ba* gagie of krijgsvoorraad. Elk man draagt flegts , behalven zijn geweer, eene mat mede, en , zoo ïang zij nog verre van de grenzen der vijanden af* zijn , onderhoudt elk zig met het wild , dat hij fchiet, of de visch, die hij vangt. Als zij door een land trekken , daar zij niet be- vreesd zijn den vijand te zullen ontmoeten, gebrui- ken zij zeer weinig voorzorg ; fomdjds zijn zij naauwlijks een dozijn bij malkanderen , zijnde de rest verftrooid in het vervolgen van het wild 5 doch alfchoon zij tot op eenen grooten affiand van het oorlogspad mogen afgedwaald zijn , zijn Zij egter zeeker van op het bepaald uur op de be- Hemde plaats te zullen koomen. aŠij zetten hunne tenten altijd lang voor zonne- D a on- / • • Z* Van de oorlogen der Noord- ondergang op , en naardien zij laatdunkend van aart zijn , gebruiken zij weinig voorzorgen te- gens eene verrasfching. Zij (lellen groot ver- trouwen in hunne Manitoes of huis - goden , welke zij altoos medeneemen , en , in de over- tuiging dat deeze voor hun de post van fchild- wagten waarneemen , flaapen zij zeer gerust on- der derzelver befcherming. Deeze Manitoes , gelijk zij bij enige natieën heeten , maar die bij de Naudowesfies Wa~ kom, dat is , Geesten, genoemd worden, zijn niet anders dan de otter of marter- vellen, welke ik alreeds befchreven heb , voor welke zij egter eenen groocen eerbied gevoelen. Als zij eens in 's vijands land zijn, kan geen volk omzigtiger zijn ; daar worden geene vuuren meer ontftooken , daar wordt geen gefchreeuw meer gehoord en het wild wordt niet langer ver- volgd. Zij mogen zelfs niet eens meer fpree- ken ; maar moeten alles wat zij eikanderen te zeggen hebben door tekenen te kennen geeven. Nu doen zij alles met krijgslist en hinderlaagen. Kunne vijanden ontdekt hebbende , zenden zij om hen te befpieden, en onmiddelijk wordt 'er een krijgsraad gehouden, waarin zij flegts fluis- terende fpreeken om op de berichten te beraad- flaagen , welke de uitgezondene hebben medege» bragt. Di 'Amerikaanfche Indiaanen. 5S De aanval gefchiedc even voor den dageraat , op welken tijd zij onderflellen dat hunne vijanden in den diepften flaap gedompeld zijn. Den gant- fchen nagt liggen zij plat voor over , zonder zig te beweegen , en naderen in dezelfde geflake , op handen en yoeten kruipende, tot zij binnen eene boogfchoot gekoomen zijn van degeene , welker verderf zij bedoelen. Op een teken , door den Opperden gegeeven, op welk de geheele bende met het ijslijkst gegil antwoordt , fpringen zij alle op , en , op denzelfden oogenblik hunne pij- len affchietende , zonder hunnen vijanden den tijd te gee ven om van de verwarring , waarin zij geworpen zijn , te bekoomen , Horten zij met hunne Tomahawks of ooriogsknodfen pp hen in. De Indiaanen denken dat 'er weinig roem te behaalen is met hunne vijanden openlijk in het veld aantetasten ; zij (lellen hunne grootfee glorie in te verrasfehen en te vernielen. Zij laaten zig zelden in een gevegt in zonder eene blijkbaare waarfchijnlijkheid van voordeel. Vinden zij dea vijand op zijne hoede, te fterk verfchanst, of meerder in getal, gaan zij terug, zoo 'er gele- genheid toe is. En zij achten het de grootde bekwaamheid in eenen opperden oorïogsman , als hij in Haat is eenen aanval zoo te regelen , dat hij zoo veele van de vijanden dood als moge- lijk is , ten" kosten van weinige manfehappen» D 3 Som» ■ M 54 Van de oorlogen der Noord' Somtijds beveiligen zij zig agter boomen, heu- velen, of fteenen en, eens of twee maaien ge- fchoten hebbende , gaan zij weder heen zonder ontdekt te zijn. Europeaanen, die niet gewoon zijn aan deeze wijze van vegten , ondervinden ttiaar al te dikwijls tot hunne kosten de uitwer- king van dezelve. Generaal braddock was ongelukkig onde* dat getal. In het jaar 1755 optrekkende om hec Fort du Qtiesne aantetasten , wierd hij door eenen troep Franfchen en verbondene Indiaanen , die in hunne belangen waren, onderfchcpt , die door deeze listige wijze van vegten , middel vonden om zijn leger te flaan, dat uit omtrent twee dui- zend dappere en wel geoefende manfchappen be- ftond. De Indiaanen waren zoo wel geposteerd, dat de Engelfchen naauwlijks wisten van waar en door wie zij dus beftookt wierden. Geduurende het geheel gevegt kreegen de laatfle naauwlijks den vijand in het gezigt, en waren genoodziakc afcetrekken zonder de voldoening te hebben van in ftaat te zijn de minfte weerwraak te neemen van de flagting, die onder hen gemaakt was. De Generaal betaalde zijne vermetelheid met zijn le- ven , en met hem viel een groot aantal brave manfchappen , terwijl zijne verholen vijanden (legts twee of drie gewonden hadden. Als de Indiaanen in hunne ftille bckruiping Mi TT^— 'Amerïkaanfche Indiaanen. 55 flaagen en in ftaat zijn om de legerplaats , die zij overvallen, te overmeesteren , dan volgt 'er een toneel van ijslijkheden , dac alle befchrijving te boven gaat. De wilde fierheid van de overwin- naars en de wanhoop van de overwonnene , die wel weeten wat zij te wagten hebben , als zij leevende in de handen van hunne befp ringers val- len , doen hen van beiden kanten de uïterfle poogingen aanwenden. De gedaante der ftrijders , geheel met zwarte en roode verw beklad, en met het bloed der gefneuvelde bedekt , hun ijslijk gegil en hunne ontembaare woede , zijn niet te begrijpen , door hun , die nooit in dat land ge- weest zijn. Dikwijls ben ik aanfchouwer van zulke tonee- len geweest , en eens heb ik 'er eene rol in ge- fpeeld. Maar hetgeen de ijslijk heid vermeer- derde was dat ik den troost niet had van in ftaat te zijn mij tegens hunne woeste aanvallen te ver- dedigen. Elke omftandigheid van dat geval lig: mij nog versch in geheugen , en fielt mij in flaat om de fpoorlooze woestheid der Indiaanen , als zij eenen vijand verrascht of overmand hebben , met grooter duidlijkheid te befchrijven. Naardien een omftandig verhaal van de flagting aan het Fort Willem Hendrik in het jaar 1757 (het toneel, dat ik bedoel) niet buiten het be- llek van die werk gaan zal , maar dienen kan om D 4 mij* ; si Van de oorlogen der Noord- mijnen leezeren een juist denkbeeld van de woest-» heid van dk volk. te geeven, zal ik de vrijheid neemen om het hier in te voegen, terwijl ik ver- wagt dat mijne leezers mij het ten besten zullen houden dat ik daar in voornamelijk van mijzet- ven zal moeten fpreeken. Generaal webb , die over het Engelsch le- ger in Noord - Amerika het bevel voerde , dat toen aan Fort Eduard gelegerd lag, bericht ge- kregen hebbende, dat de Franfche troepen on- der den Heer montcalm enige beweegingen naar Fort Willem Hendrik maakten , zond eene bende van omtrent vijftien honderd mannen af, beftaande uit Engelfche en ProvintiaaJe troepen, Om de bezetting te verfterken. Met deeze bende trek ik als vrijwilliger onder de laatfte mede. De vrees van den Engelfchen Generaal was •niet zonder grond ; want daags na onze aanr komst zagen wij het meir George f voorheen het Sacrament ■ mdr} waar aan het ligt, met eea onnoemlijk aantal booten bedekt, en binnen wei- nige uuren vonden wij ons in onze linieën aan- gevallen door den Franfchen Generaal , die zoo even geland was met eïï duizend geregelde troe- pen en Kanadiers , en twee duizend Indiaanen. Kolonel monro, een braaf Officier , voerde het bevel in het Fort , en had niet meer dan drie en twintig honderd mannen bij zig, onze afge- zonden bende daar onder begrepen, JVlet 7TT— 'Amerikaanfchz Indiaanen. $f Met dit volk maakte hij eene dappere verde- cliging en zou waarfchijnlijk in flaat geweest zijn eindelijk het Fort te behouden , zoo hij goed onderfteund ware geweest , en verlof hadde ge- had om zig te blijven verweeren, Bij elke opeis- fching om zig overtegeeven , welke de Franfche Generaal zond , die de eerlij kfte voorwaarden aanbood , was zijn herhaald andwoord , dat hij zig nog in fhat bevond om de fterkfïe aanvallen , welke de belegeraars doen konden, afte weeren ; en dat , zoo hij zig te zwak achtede , hij weldra verfierking zoude kunnen krijgen van het nabij liggend leger. De Kolonel , den Generaal webb van zijnen toeftand kennis gegeeven hebbende , met ver- zoek dat hij hem enige verfcbe benden zoutoezen* ' den , vaerdigde de Generaal eene boodfchap aan hem af met eenen brief, waarin hij hem bericht gaf dat het niet in zijne magt was hem te helpen en dat hij hem daarom bevel gaf het Fort op de beste voorwaarden , die hij bedingen konde , overtegeeven. Deeze brieven vielen in handen van den Franfchen Generaal , die onmiddelijk eene witte vlag zond , verzoekende met den Gou- verneur in onderhandeling te koomen. Zij ontmoeteden dan eikanderen, flegts door eene kleine wagt verzeld , in het midden tus- fchen de twee linieën , wanneer de Heer mont* P 5 CALM t 58 Van de oorlogen der Noord' r '; "- ft' calm den Kolonel zdde dat hij in perfoon ge- koomen was om de overgave van het Fort te eis- fchen , naardien het den Koning zijnen meester toebehoorde. De Kolonel andwoordde dat hij niet wist hoe dat zijn konde en dat hij het niet zou overgeeven zoo lang het in zijne magt was het te verdedigen. De Franfche Generaal andwoordde, terwijl hij ter zelfden tijd de brieven overhandigde : „ Op „ gezag van deeze eisch ik het. " De braave Gouverneur had niet zoo haast den inhoud gezien die hem overtuigde dat het de last van oen Op- perbevelhebber was , welken hij niet ongehoor- zaam mogt zijn , of hij liet zijn hoofd hangen zonder een woord, te kunnen fp reek en , en kwam eindelijk met weerzin tot eene onderhandeling. Uit aanmerking van de dappere verdediging , welke de bezetting gedaan had , zou het hun ver- gund zijn met alle krijgs-eer uittetrekken ; zij zouden wagenen krijgen om hun goed naar 't Fort Eduard te vervoeren , en eene wagt om hen voor de woede van de Wilden te beveiligen. Des anderen daags 's morgens na het tekenen van de Capiculatie wierd , zoo dra de dag aan- brak , de geheele bezetting , die nu nog uit om- trent twee duizend mannen beftond , behalven de vrouwen en kinderen , binnen de linieën in orde gefehaard, en was op het punt van uittetrekken fl wan- & Amerïkaanfche Indiaanen, 5P wanneer 'er eene menigte Indiaanen verzamelde , die begonnen te plunderen. Wij waren in het eerst in hoop dat dit hun eenigst oogmerk was en lieten hen begaan , zonder ons daartegens te verzetten ; fchoon het ook indedaad niet in onze fiiagt was enigen wederfland te bieden , al waren wij zoodanig gezind geweest ; want fchoon wij ons geweer mogten medeneemen , wierd ons eg- ter geen eene patroon vergund. Wij vonden on$ evenwel in deeze hoop deerlijk bedrogen; want terftond daarop begonnen enige van hun op de zieke en gekwetfïe aan te vallen en degeene , die niet in ftaat waren tusfchen de gelederen te krui- pen , wierden , ondanks alle hunne pogingen om de woede hunner vijanden door kermen en fchreeu- wen afcewenden, terftond afgemaakt. Wij waren nu in de verwagting dat deeze op- Schudding daarmede een einde zoude genoomen hebben , en ons klein leger begon te trekken ; maar het leed niet lang of wij zagen de voorde divifie terug drijven en ontdekten dat wij geheel door de Wilden omfingeld waren. Wij verwag- teden allen oogenblik dat de wagt , welke de Franfchen ons in de artijkelen der Capitulatie hadden toegeftaan , koomen zoude en ons uit on- zen benaauwden toeftand verlosfen ; maar daar kwam geene wagt te voorfchijn , en de Indiaanen begonnen nu elk eenen, zonder onderfcheid, van zijne •i I 03 Pan de oorlogen der Noord' zijne wapenen en klederen te berooven en die den minflen wederftand deed , gevoelde het ge- wigt van hunne Tomahawks, Ik was juist in de agterfte divifie , maar het duurde niet lang of ik deelde in het lot van mij- ne fpitsbroeders. Drie of vier Wilden greepen mij aan en, terwijl enige hunne wapenen over mij opgeheven hielden , beroofden de andere mij van mijnen rok, kamifool, hoed en gespen, niet vergeetende mijn geld uit mijnen zak te nee- men. Naardien dit gefchiedde digt bij den door- gang uit de linie in de vlakte , bij welken eene Franfche fchüdwagt ftond , liep ik naar hem toe en eischte zijne befcherming; maar hij noem- de mij eenen Engelfchen hond en flootte mij met geweld terug midden onder de Indiaanen. Nu deed ik mijn best om bij eene bende van ons volk te koomen , die op enigen afftand digt in een geflooten (tonden; maar ontelbaar waren de Hagen , die met verfchillende wapenen naar mij gedaan wierden , terwijl ik voorbij liep ; ge- lukkig egter waren de Wilden zoo digt in een , dat zij niet naar mij fiaan konden zonder gevaar te loopen van eikanderen te raaken. Een hunner vond egter gelegenheid om met eene fpeer naar mij te fteeken die langs mijne zijde affchampte, en van eenen anderen onving ik eene wond met een diergelijk wapen in mijnen enkel. Eindelijk be-» wzzr- Ümerikaanfche Indiaanen» m bereikte ik de plaats daar mijne landslieden ftonden én drong in het midden van hun ; maar eer ik zoo verre uit de handen van de Indiaanen geraakc was, warende hals- en hand -boorden van mijn hemd alles wat van hetzelve was overgebleven en mijn vleesch was op veele plaatfen door hunne woeste aangrijpingen gekrabt en opgereten. :. Nu wierd de oorlogs - kreet aangeheven en de Indiaanen begonnen degeene , die naastbij hen wa- ren, zonder onderfcheid, te vermoorden. Hef is niet mogelijk woorden te vinden om een tame» lijk juist denkbeeld te geeven van het ijslijk to- neel dat nu volgde,- mannen, vrouwen en kinde- ren wierden op de koelbloediglle en wreedfte wij- ze afgemaakt en hun terftond de bekkeneel - vlie- zen afgeftroopt , verfcheiden van deeze Wilden dronken het bloed van hunne flagtoflèrs zoo warm als het uit de doodlijke wonden vloeide. Wij zagen nu , fchoon te laat om ons te hel- pen , dat wij geene hulp van de Franfchen t© wagten hadden , en tfat zij , tegens het verdrag,,: dat zij kort geleden getekend hadden , waarin zij ons beloofd hadden ons eene genoegzaame wagt te geeven , om ons voor zulke aanvallen te bevei- ligen, dezelve (lilzwijgende gedoogden, want ik zag duidlijk de Franfche Officieren op enigen af- ftand wandelende , en naar allen fchijn met on- yerfchilligheid te zaamen praatende. Ik wilde VOO? k' u Van de oorlogen der Noord- >•:. - voor de eer van de menschlijke natuur hoopen dat deeze fchreeuwende verbreeking van alle hei- lige wetten eerder van den woesten aart deezer In- diaanen , welke ik beken dat fomtijds bijna onmo- gelijk intetoomen is , en die misfchien nu onver- wagt tot zulk eene hoogte gedegen was , dat zij niet gemaklijk beteugeld kon worden , ware toe- tefchrijven dan aan enig voorbedagt oogmerk van den Franfchen bevelhebber. Maar een onpartij- dig aanfchouwer zou egter moeten denken dat een leger van tien duizend christen , ja allerchrist- lijkfte troepen het wel in hunne magt hadden om te beletten dat de flagting zoo algemeen wierd. Doch welke de oorzaaken waren, de gevolgen waren vreeslijk en zonder voorbeeld in de heden-; daagfche gefchiedenis. 