Spectatoriaale schouwburg : behelzende eene verzameling der beste zedelyke tooneelstukken, byeen gebragt uit alle de verscheiden taalen van Europa : met nieuw-geinventeerde konstplaaten versierd
"Dit was önmogelyk. Zy maakt van haare fterke liefde jegens u geen geheim meer. Zy. heeft befloo- tgn, u nog voor uw' dood te bezoeken, en wagt flegts op myne wederkomst, om binnen te treeden. " (By vertrekt.) Bar n.w e ll, alleen. .Weg, v^eeffcheen wreedegedagten! Wat baat, •my .thans 4e; verbeelding' van 't geen ik had kunnen .; •• * ' " zyn? ." VVlDl. BlDlIf, Jij zyn?... Ik bevind my niettemin.., in den afgrond, dien ik zelf voor my gegraaven heb» VYFDE TOON EEL. Barnwell» Truman, Marie.' Trüman, tegen Marie. Met innerlyke droefheid myner ziel leid ik u naar dit akelige tooneeï. Gy ziet hier den zetel van elende en ondeugd. Dit is de plaats , daar de onver- biddeiyke geregtigheid de flagtoflèrs van haare open- lyke wraak laat bewaaren. Marie* 't Zy zo. Op deeze treurige plaats voegt het zeer wél, dat ik aan myne felle droefheid lugt geef, en den ïligter van myn ongeluk zie. Hy (laat onbeweeg- lyk en fpraakeloos , als pf de ziel reeds van zyn lig- haam gefcheiden ware, en niets dan zyn beeld over- gelaaten had. Maar dit beeld is zo volmaakt,. .. dat zelfs de tekenen des doods, die 'er reeds op afge- drukt zyn, het niet kunnen fchenden. Barnwell. Ik klaag en zugt wel , maar mor niet. Regt- vaardige Hemel! aan u geef ik my over. Handel met my naar uw welbehaagen. Marie. Waarom zyn deeze oogen , die in traanen zwem- men , zo onbeweeglyk op de aarde gfvesugij? Be- nydt gy my het aandeel , dat ik in uwe finert npem ? In- H d" iea jTf* Dl.EOffMIAtf vah Lpfltotv, &t* tS9 'c «tiuk io uwc hulden h*k, xöiilk a'gaaft ne het vrye gebnrik daarvan oyeriaaten. Maar uwe elende wil en moet ik met u deelen. Barnwell. Ach!' Spreek op éeeze wyze nfet met my. Vlied my; verfoei my ; laat my aan myn noodlot over. Denk, wie gy zyt; denk aan uw geluk, aan uwe eer, aan uwen goeden naam. Heb medelyden met towe jeugd, met uwe fchoonheid en deugd , waar- door reed* zo veele harten u onderdaanig gemaakt zyn. Maak hem gelukkig, die het bezit van zo veele fchoonheden waardigst is. Gaa ten hove; verfpreki ■ daar eetf nieuwen glans door uwe bekoorelykheden, 'en geef hun, die daar verkeeren, een voorbeeld, hoedanig zy zig van uwe verdienden belooven. ., * Ik gaa ter dood, en zal eerlang, ten opzigt van u, aan te merken zyn . • • als of ik nooit in de wereld ge- weest ware. Mari e. De Hemel geeve, dat ik insgeryks ophoud te lee- ven , wanneer ik u vergeet! De reden, de deugd, myn eigen welzyn, alles verbiedt my, uwe gedag- tenis ooit in myn gemoed te* haten derven. Zulke vrouwspersonen, ais Mil woud is, indien 'er zulke nog in de wereld zyn , kunnen alleen zo veel onmen- fchelykheid bezitten , dat zy u in 't ongeluk verlaa- ten, nadat zy u in uw geluk toegelagchen hebben. Maar de waare deugd zoekt haaren roem \in de poo- gingen om dit ongeluk weg te neemen en te vergoe* den , of om het ten minften met hem , die het lydt, te deelen. T r u- . W f D i BiDin, \ij T R U M A N. ' O wafvooibeeU van deugd ! Maar bedenkt gy *rèl , dat uw gevoelig medelyden hem het hart doorboort? Barnwell. Indien ik, eer myne ondeugd en fchande een begin namen , toen ik nog op den hoogden top van myn geluk en van myne hoop was, indien ik my toen onderwonden had, myne gedagten op u te vestigen, zou myne domheid qnvergeefelyk geweest zyn ; en gy maakt geene zwaarigheid, u in dit ysfelyk oogen- blik tot my te vernederen ! ' Marie. Neen; en ik bloos 'er zelfs niet om. Ik vind gee- ne reden, om eene liefde te verbergen, die zo verre van alle baatzugtige inzigten afvvas. Ik weet , dat het noodlot, welk ons wagt, onvermydelyk is; en ik bemin o, zonder de geringde hoop. T R U M A N. Komt hier, al wie door de ondeugd en boosheid van Milwoud tot een nadeelig vooroordeel tegen de geheele vrouwelyke kunne verleid zyt. Laat u door dit voorbeeld uit uwe dwaaling helpen. De aller- zwakfte hoop van zulk een volmaakt hart tot liefde . té beweegen zou zelfs aan 't geluk van den gelukkig- ften aller ftervelingen eenen hferlyken glans gee- ven, en den hoogmoed der voornaamfte en aanziene- lykfte mannen vermeerderen. Maar hier is alles ver- koren t de fchat zelf, de perfoon, die hem geeft, en hy, dien zy vergeefs wenschte daarmede te be- fchenken. • - •» Ha Ma- iitf De Koopman van Lort! en. Marie. ' Ja, alle myne tederheid, myne zngtén , 'myne trai- nen , alles is vergeefsch. . . . Kunnen ze u wel verlotf- fen van den dood , die u reeds in zyne magt heeft ? . .. Welk een dood ! O ysfèlyke gedagte ! Eene on- gelukkkigf , die het dierbaarfte voorwerp haarer liefde, waarvoor zy gewenscht had te leeven en te fterven, in haare armen den geest zag geeven, zon in vergelyking van my nog gelukkig te agten zyn , dewyl 't met my nu reeds zo verre gekomen is , dat ik haar lot moet benyden. Haar ongeluk zelf zou te- genwoordig myn volkomen geluk uitmaaken. Truman. Tyd en overdenkingen zullen uwe bekommernis ein* delyk verzagten. Marie* Neen, nimmermeer.... Zulk een ysfelyk en Moe- dig einde jaagt de deugd zelve angst en fchrik aan. . . • Ten (pot en fchouwfpel van een* wreeden hoop volks te dienen; met begeerige oogen nagezien en als opgeflokt te worden . . . Een gemoed , dat met godvrugt enftandvastigheid gewapend is, kan den dood met een onverfaagd gelaat aanzien;.., maar defmaad, de openbaare fchande, die de dood der ziel is . .. Duizendmaal te fierven en den dood zelv* door eene eeuwige fmaad altyd te overleeven . . . is zulk eene marteling, zulk een dood wel verdraagelyk? En hoe zou ik dit kunnen uitftaan , daar ik, zo lang ik leef, dagelyks deeze denkbeelden in myn gemoed vernieuwd zal zien?... T r * VTIDI BlDlU. ÏI 7 T R U M A N. De fmert heeft baar overweldigd , en faaare krag- ten uitgeput. De leevensgeesten verlaacen haar. Barnwell. De Hemel trooate haar, en gedooge niet, dat de maat niyner zonden door naaren dood geheel vol worde! {Men boort eene klok luiden.') Dit is het te- ken , waardoor myn noodlot my roept* Z E S D E. T O O N E E L. De voorigen, de S e p i e r. Dt Se pier, tegen Barnwell. Men verwagt u. Milwoud is ook reeds gewaar- fchouwd.. * Barnwell, tegen den Sepier. Zeg 9 y dat ik gereed ben. (Tegen Truman.') Nu is \ met my gedaan, myn vriend. Vaarwel! Qffy oïnbeht hem.') Heb medeJyden met haar, en draag zorg voor baar bedroefd leevenj {Hy wyst op Marie.') Vaar- wel! (Hy keert zig tot Marie.) Wilt gy gedoo- gen, dat ik u vóór myn einde éénnucü omhels? Durf ik voor 't laatst deezen éénigen troost, deeze, ver- kwikking van u verzoeken? Is dit geluk my nog ver- gund? (Zy neigt zig naar bem % waarop by baar ombeltt.) Wend u, wend uwe oogeji van my af. Hef uw gelaat liever ten Hemel, die uw deugdzaam hart kent. Bid voor de rust deezer ziel, welke myn lighaam ftraksy»! verlaaten. . . • Myne misdaaden en ongeregeldheden hebben zeer vroeg een begin geno- , .. H 3 men, • ü8 Dr. Koopman van Londen* men , en zyn zeer fchielyk tot den hoogften graad gekloDftmen ... Eer nog de natuur haar werk in my voltooid heeft; eer ik een man geworden! ben ; in den tyd , waarin anderen eerst in hunne loopbaan treeden , bevind ik my reeds aan 't einde der myne. Ik heb wéini- ge jaaren in de wereld verkeerd; maar indien ik myne dagen naar de graaden myner ondeugden tel, heb )k geheele eeuwen geleefd. Opdeeze wyze laat degereg- tigheid des Hemels een' ongelukkigen zondaar omko- men, om, door zulk eenverfchrikkend voorbeeld, een 'geheel volk voor 't verderf te behoeden. Degeregtig- heid en goedheid zyn in het hoogfte Weeze ( n even volmaakte eigenfchappen. Zyne ftrengheid jegens my is een blyk zyner liefde jegens het menscbdom. Ik zeg nu voor eeuwig de wereld vaarwel* Leeft beiden gelukkig.. Indien t'eeniger tyd een jongman , als gy,myn vriend, of eene edelmoedige en deugdzaame dame,als gy, Mejuf- frouw, 't verhaal mynep ongelukkige leevensgevallen liooren, en by 't verfoeien myner miscfaaden eenige traanén aan myne nagedagtenis fchenken mogt , is myn vuurige wensch , dat zy nooit de bitterheid tn de kwellingen van myn berouw en gemoedsangst gevoelen, en dus de vrugten hunner traanen en myner doodftraf inzamelen mogen. /■ ~. - _ De toomelen, die in 't Engebcb wgineel' hierop mlgen % vertoonen de geregtspla*t* , den fehetprtg* ter> de aa*fri>w<wen , en dem geéetle» toefiel \ dit tot bei halsgeregt beheert % by welks daadeljkewtv** ring Barnwell onder een geflsdig gtèed, doch Mih woud in aanhoudende raaxerttj den gfcit geeft* E I N D .E. £>o&y*,€j: £&r &los*a,xz*a.. Ach! myn vader J.. v se wuerwueixvxc xoosk vi'jidr.Ti'J"* I DE jNATUURLYKE ZOON, 'OF"D'E ' "•••"■• iBEPROE VINGINGENiDi& DEÜCa TOO NE E LS P E L I M YYF BEDRYVEN. Naar iet Franfebe van den Heer Diderot. -$% H 4 Inter dum fpeciofa loess, morataque re&e Fabula, nul/sus veneris, fine pon Jere et arte* Faldiut oblefatpopulum* meliusque moratur Qtram vcr/us itiopes rtrum nugaeque canorac. Rok kt. Art. Poet. B B R I G T VANDEN SC'H.RV VER. J\. ort nadat het zesde deel der Encjehpedie in *t fiche verfcheenen was, had ik, om rust en gezond- heid te zoeken, my naar 't land begeeven; toen eene gebeurtenis , met minder gewigtig uit hoofde der omftandigheden dan wegens deperfoonen, aldaar het voorwerp der algemeene verwondering en de (lof van menigvuldige gefprekken werd. Het gantfebe land- fchap fprak geduurig van den zonderlingen man, die, op éénen dag, 't geluk gehad had van zyn leeven voor een 1 vriend te waagen, en moedig genoeg ge- weest was omzynenhartstogt,zyne goederen enzyne vryheid aan hem op te offeren. Ik werd begeerig om deezen man te kennen. Ik verkreeg mynen wensch, en vond hem, gelyk hy my afgemaaid was, fomber en zwaarmoedig. Ver- schiet en fmert hadden in zyne ziel te lang gehuis- vest, om 'er geene treurigheid irt agter te laaten. Zy- ne gefprekken en gebaarden waren droefgeestig, ten zy hy van de deugd fprak, of de verrukkingen ge- voelde, waariji zy hen brengt, die flerk met haar ingenomen zyn. In dit geval zou men gezegd heb* ben, dat hy eene nieuwe gedaante aannam. Vrolyk- heid vertoonde zig op zyn gelaat. Zyne oogen wer- den helder en minzaam. Zyne ftem had eene onuidpree- kelyke bevalligheid. Zyn gefprek werd hartstogte- iyk. Het beftond in eene reeks van flrenge en tref- fende denkbeelden, die deaandagt bezig, en de ziel in H5 ver ' xsft ' * * B é & i o % * verrukking opgetoogen hielden. Maar gelyk men in den herfst, by nevelagtig weder en betrokkene lugt, 's avonds het licht uit eene wolk slet fcMeten, een oogenblik fchitteren , en ftraks daarna in den donde- ren hemel verdwynen; dus waren deeze vrolyke lui- men telkens van zeer konen duur, en eensklaps ver- viel hy wederom tot Itilzwygen en zwaarmoedigheid* . Zulk een mensch was DorvaL 't Zy, dat men hem gunftige gedagten wegens my had«docu opvatten, of, dat fommige menfchen, gelyk men zegt, gtfcbiktzyn om eikanderen , van de eerfte ontmoeting af, te be- minnen, hy ontving my ten minften op eene open- hartige manier, die elk*, behalven my, in verwoede* risg bragt; en toen ik hem de tweedemaal zag, dagr ik , zonder onbefchckienheid , met hem te kunnen (preeken over zyne familie, ent geen daarin onlang» was voorgevallen. Hy voldeed aan myne viaageiw By verhaalde my zyne historie. Ik bedde met hem voor de beproevingen , waaraan een deugdzaam mensch iömtyds wordt bloatgefield} en ikzekiebem, dat een tooneelAuk , waarvan deeze beproevingen het onder- werp waren, zekerlyk indruk zou maaken op allen ^ die teérbardgheid > deugd en eemg denkbeeld van de meitfchelyke zwakheid bezitten. Helaas! (antwoordde ky,.zug*nde,)gy hebt dezelf- de gedagten, die myn vader had, Eetrigen tydna zyne aankomst, torn eene ftfflerc en zagtere Wydfchap •op onze verrukkingen begon te volgen, en wy het ge- noegen fomkten van naast etilanderen te zkten, zeide by my: Doroal y *tte êagtn fpreik fk M sten Hemrt mxr Ro&tia tn m. & <iU**A?*r, dat èy v tot f*y m everkemt è*w**rd èpeft; maér è*venatJartk-it bem VAN B E *H <S C H * t V E R. 1*3 hem voor V bewaaren uwer onfebuU. Acb I myn zoon, ikfiaa nimmer bet oog of KijMz, zonder dai bee gevaar waarin gf geween zyt . my deetbeeven. tïoewer ik baar zie, en boe weer ik vind, dat zy eerlyk en fcbocn is , des tegrooter komt dit govaar sny voor. Docbdè Hemel , die beden voor ons waakt , kan ons morgen verlaat m. Niemand is *er onder ons , die zyn lot kan voorzien. Alwatwyweeten,is,datwy 9 naarmaate ons loeven voortgaat , de boosheid , die ons vervolgt , ontvlieden. Ziedaar de befpUgeUngen , die telkens , wanneer ik aan uwe historie gedenk, in my opkomen , en my vertroosten over de kort- beid van den ieeftyd, die my nog overfcbiet. Zo gy V goedvoudt, zou dit dezedelyke floftot eentooneei- fpel opleveren, bobbende ten onderwerp een gedeelte van ons loeven » en gefcbikt om door ons onder Mant deren gefpeeld te borden. r „Een tooneelfpd, vader!" Ja, myn kind. SteUaadjen behoeven bier niet op*' geTegt te wórden; bat oogmerk is jlegts, de gedag- tenis van een, geval ', dat ons raakt , te bewaar en , en bet voor te fielten , getyk bot gebeurd is.... IVy zetven zouden bet jaarlyks in dit buis , in deeze zaal , vernieuwen , en berzeggen V geen wy voorheen zei* den. Uwe binders , kindskinders en hunne af/lamme* tingen zouden bet zelfde doen. Dus zou ik my zelven ah overleeven , en van eeuw tot eeuw met myn ge- heel nagefiagt verkeer en. .. . Dunkt u niet, Dorval, dat een werk, dienende om ons» eigenlyke denkbeeU den % onze waare gevoelens, onze, gefprekken, in eene der gewigtigfte omfiandigbeden van ons loeven gevoerd, tot ben over te brengen , veel meer waar* . . dig |*4 B * * "I G -T dig zen zyn 9 dan fmmUe^êrtrmiten t dieflegts ééne houding ons gelaat vertoonenf „ Dm is te zeggen, gy beveelt my, uwe ziel, de „ myne , en die van Confiantia , C/air ville en Rofalia i, re fchllderen. Ach ! myn vader , die taak is boven „ myne kragten; dit weet gy wel." Ho*r 9 ik begeer, voordat ikfierf, ééns wjne rol daarin te Jfeelen , en bet ten dien einde André last gegeeven, om de Mederen, die wj uit de gevangke- nis tnedrgebragt hebben , in een koffer te puiten. „ Vader !"... Rfjne kinden hebben mj nooit iets geweigerd; zy tuilen dit zo laat niet willen beginnen. . Hier wendde Dorval zyn aangezigt van my af, ver- borg zyne traanen,»en zeide met den toon van ie. mand, die zyne droefheid bedwingt:., . het ftuk is opgefteld... maar die daartoe bevel gegeeven heeft, is niet meer.... Een oogenblikgezweegen hebbende, voegde hy'erby:... Het fiukwas Wy ven liggen ; en ik had het byta vergeeten; maar men heeft my het verzuim van aan myn* vaders begeerte te voldoen zo dikwyls voorgehouden, dat ik eindelyk overgehaald ben. Zondag zullen wy ons voor 't eerst kwyten van • een' pligt , dien wy allen eenftemmig erkennen. Ach! Dorval, (zeide ik,) als ik durfde... Ik verftaa u, (antwoordde hy ;) maar dunkt u, dat dit een voorflag is om aan Conftantia, aan ClairvtL Ie en aan \ Rofalia te doen? 't Onderwerp van 't (luk is u bekend; en gy kunt ligt begrypen,dat 'er eenige tooneelen in zyn, waarby de tegenwoordigheid van een' vreemdeling zeer hinderlyk zou weezen, Onder- tusfehen is 't myn post, de noodige fchikkingen in de VAN DIN S C H i Y V I t j^ de zaal te maakon. Ik kqp u niets belooven. . Ik flat egter uw verzoek niet af, Ik zal zien. ' Doml en ik gingen van elkandcsren. *t Was maaa. dag. De gantfche week ontving ik geen«berigt nocft boodfchap van hem. Doch zondag morgen fchreef hy aan my: ff eden te drie uuren , niet vroeger nocb laat er y aan de tuindeur** .. Ik vervoegde my der 1 - waards, en kwam, door'f venster, in de zaal. Dor- vai, zorg gedraagen hebbende, dat *er niemand by tegenwoordig was, plaatfte my in een* hoek, daar ik, zonder gezien te worden , zag en hoorde, 't geen men zal Jeezen , uitgezonderd het Iaatfte tooneel. Ik zai hierna zeggen , waarom ik het Iaatfte tooneel met hoorde. * * * NA A- NAAMEÜm WAARE f ER S O O NA A P JE N van dit T O O N EELSPÊL Lysimond, vader van Dorval en Rosalia. Dor val, natuurlyke zoon van Lysimond, en vriend van Clairville. Rosalia, dogter van Lysimond. Justina, kamenier van Rosalia. And Ré, een oude bediende van Lysimond. Karel, knegt van Dorval. Clairville, vriend van Dorval, en minnaar van Rosaua. Constantia, jonge weduw, zuster van Clair- VILLE. Silvester, knegt van Clairville. Andere bedienden van *t huis van Clairville. Het tooneel is Saint-Germain- en Laye. Het voorval begint met den dag, en wordt vertoornt in eene zaal van 't huis van Clairville* V r - S r ;; v * r / :: Büdz.iftf DE' -NATÜÜRLYKE ZOON, O F D E BEPROEVINGEN dbr DEUGD, T OO AT JS E L.S P E L. EERSTE B E D RT F. EERSTE TOÖNEEL De vertoenplaats is e ene zaal. In dezelve ziet men ten klavier , fioelen en fpeeltafeh. Op eene der ta*> fekn fiaat es* tiktakbord; op eene andere liggen eenige boeken en papieren; terzyde flaat een tapyt- werk enz.; aan V uiteinde , een canapé, etuu Dorval; alleen* (fly Beeft een bultènkleed aan ; zyn bair is onopgemaakt; by zit in èetf armftoelyby de tafel > waarop boeken en papieren liggen. Zynè houding geeft ongeruste aandoenin* gen te kennen. Na eenige zeer bartstogtelyke be* • weegingen en gebaarden , kunt by op een 9 der armen van zynenftoel % als. of by zég bereidde om tefiaa* pen. Kort daarna verzet by zig % baalt zyn orlogid, uit f en zegt:} JNfog naauwlyks zes uuren! (ftjf werpt zig op den anderen arm van zynenfioètt maar na eenige oegen- blik* €*< I>[E Natüürltké Zooi. blikken r egt by zig wederom op.) Ik kan niet (kapen. (Hy neemt een boek , flaat bet open , en fir aki daar» na wederom toe.) Ik lees, zonder een woord te ver- daan. (Hy flaat op , en wandelt been en weder.*) Ik kan my zelven niet ontwyken.... Ik moet vanhier vertrekken.... Vanhier vettrekken! En ik ben 'er ge- kluisterd! Ik bemin ! . . • (Ah verfcbrikt :) en wie be- min ik?... Durf ik ongelukkige my dit belyden , en egter nog vertoeven? (Hy roept met drift:) Karel! Karel! TWEEDETOONEEL. (Dit loopt fcbielyk af.) D o r v a l, Karel. Karel. (Zig verbeeldende , dat zyn beer zynen boeden degen éiscbt % brengt by ze binnen , en legt ze op een* ft oei.) Begeert Mynheer ook nog iets anders? D O R V A U ' Paarden; myn rytuig. i Karel» Hoe t vertrekken wy ? DORVAL, Op 't oogenblik. (Hy gaat in denarmftoel zitten. en verzamelt , onder *tfpreeken , de boeken ,papierm en blaadjes, als om ze by eltander te pakken.} Karel* Mynheer! alles is hier nog in rust» Dor- DORVAU Ik neem van niemand aficheid. Karel. Kan dat zo gefchieden? D o r r a u Het moet. Karel • Mynheerl... Dor val, zig naar Karèl wendende , met een droevig en ontroerd gelaat. Wel, Karel?, Karel. Men behandelt u in dit huis zo vriendelyk ; elk be- mint u; elk yvert om u met gedienftigheid in alles voor te komen ; en gy zoudt vertrekken , zonder ie- mand te fpreeken.' Mynheer! vergun ... ' DORVAL Ik heb alles reeds begreepen. Gy hebt gelyk. Maar ik vertrek. Karel. ; Wat zal uw vriend Clairville zeggen? en zyn zuster Conftantia, die niets verzuimd heeft om u dit verblyf aangenaam te maaken? (Met erne zagtereftem:) en Roftlia?... Zult gy hen geen* van allen zien? (Dor- val loost een* diepen zugt, en valt met zyn hoofd op zyne banden.) Clairville en Rofalia hadden zigge- x ■ I ... vieid; *#> De Na *<ü Ij k tft'tf-f .45% o w. vleid,dat gy getuige van lffirfflefégtverbindtenis zoudt zyn. Rofalia verheugde zig 5 u aan haar- v^dar te zul- len vertoonen. Gy moest hen allen naar het altaar verzeilen. (Dorval zugt , tofingt zfg,enz.) Nu komt de goede man ; en gy vertrekt ! Myn watfrde heer, ik durf *t u zeggen , een eigenzinnig gedrag is zelden verftandig. . .* . Clairville! Conftantia! Rofalia! Dorval, op een' barfcben toon , terwyl \ by opjtaai. Paarden; myn rytuig , zeg ik u. K A R E L. Juist nu de vader van Rofalia, na een reis van over de duizend mylen, t'huis komt! nu he^huwelyt Van uw' vriend flaat voltrokken te worden ! Dorval, met drift . . • tegen Karet. Rampzalige ! • . . (Tegen zlg tetven, op zyné lippen kytende, enzigop de Borst fladndèï) f die W ben ! ... Gy verfpilt tyd; en onderttistfchen hou ik my op; K a r £ L. Ikga& Dorval, *-.... Spoedig! DERDE TOONEEL ' Dorval, alleen , wandelende en m^f merende. Hy heeft gelyk. Te vertrekken, Sonder'aftcheid te neemen, zou maar eigenzinnigheid, naar minagting zweemen.... Maar wat betekenen deeze woorden? Is rtrrf-lt:-li»it'r.:- .tjt Is *t de tfraag, *ru med deukeft fcd? óf, Hrtt de eë*- lykiwid my gebiedt? ^ . i Ais ik egter ailet wél oven weeg... waarom zou. ik Clairville dn zyn. zuster ofct zien ? Kan ik hen.ntet verlaaten, zonder de reden te zeggen?.*. En zou ik Rofalia geheel niet zien? . .. De liefde en de vriendfchap leggen my htet dfe zelfde pligten niet op , vooral een onzinnige liefde , die on- bekend is, en gefmoprd moet worden... ♦ Maar wat zal zy zeggen? Wat zal zy denken?..». O mini ge- vaarelytee ftrikreclenaar I ik verftaa u. (Canftantia §ete*eli döêr êen* bamtogt , die baat van de hagtruit betoofê beeft* komt in baar mof* gènge&aad binnen. Ëen êogttbRk laatef verfcbf* nen de dienttbodin < öfr de zaai op te ruimen. Zy zoeken ,'* geen Dorval toebehoort , bjeen. , » . Karei 9 die naar de post , om paarden gezonden beeft , komt insgeiyks binnen.) VIE RD B TOO NML ; ,. DÓRVAL,' CÓNSTANTIA, BÜj>ifcNpEN. DORVAt, Hoe, Mevrouw, zo ypeg! .... CONSÏANTIAê Ik ben den flaap kwyt geraakt. Maar gy zd£ A rseifa Inkleed! ' '"' ** ' " "' D è fc v 'a L, baasteljk* *' ïk ontvang op 't óogèffiBk ttffetér/ : "fcm iMïgen- dfc saak roept my naar Pafys. Hlyn tègetityöóïdlgheid is'ernoüdfg. iki^öögtntedririkeü..; tfaife^tHèe..*. J I 2 ft t& DE.U'ffO ffllïïfiBo O ff. Ik zal Clrirville omhelzen;* ik aal ti beiden bafcnfteif voor de goedheid aan my be weezen; en dan «fc ik my op myn rytülg, en vertrek. Const ant ia. Gy vertrekt J Is 't mogeiyk? D O R V HTU - Niets is töt imyn leedweezen ftoodzaafcelyker. {De bedienden , de zaal opgeruimd, en, 7 geen porval toebehoort, byeen gezogt hebbende, vertrekken. Ka- rel zet de thee op eene tafek formal drinkt. Con- fiantia, met een" elleboog op de, tafel leunende , en jnet baar hoofd op eene hand ruikende. % blyftinde*- <ze peinzende houding.} . .„ v Gy* peinst, ConfontiaJ, Constant a, met dandoening, of liever, met eene min of meer ge- dwongen* koelheid. Ja, ik pein*;.. maatfik -doe kwaalyk.... Het lee- ven, dat men hi$r leidt r verveelt tf.... Dit heb ik reeds eerder dan Kedéi gemerkt.' Dorsal. *t Verveelt my! Neen, Mevrouw, verre" vkndaar. . : , ■ *\: ?. <' o .^ CONSTANTU,. Wat deert u dan ? . . . VanWaar dit bedrukt gelaat ? ... D o r y^(L. Rampen laaten indrukkc»Agter..-.. Gy weet, Me- vrouw ... Ik zweer u, dat ik fedért langen 'tyd geea genoegen kende, dan 't geen ik hier fmaakte.. ; Con- •■* B' i ft <? t * '.ft 1 1> a v f. i3i Constant ia. Als dit de waarheid is, komt gy buiten twyfel we- der. D O R V A L. Ik weet het niet. , . . Heb ik ooit geweeten, wat myn lot zou zyn? Constantia, na een oogenblik been en «*lr gegaan te hebben. Dit oogenblik is dan het eenigfte, dat my over- < Wyft. Ik moec fpreeken. (TusfcbenpoozitigJ Hoor, Dorval ■ Zes maanden geleeden , vondtgy my gerust en -gelukkig. Ik had al het onaangenaame van een* kwaa- lyk gelegden huweiyksknoop ondervonden. Hiervan ontflagen , beloofde ik my altoosduurende onaf- hangkelykheid; ik had myn geluk gebouwd op de af. keerigheid van alle banden , en op de veiligheid van een afgezonderd leeven. Wat is de eenzaamheid na langdurige kwellingen bekoorlyk! Men ademt in vry- heid. Ik had genot van my zelve. De voorheen ge- leedene moeielykheden baarden my vreugd, 't Scheen my toe , dat ze myn reden gezuiverd hadden. Ik fleet myne altoos fchuldelooze , en fomtyds aange- naame dagen met leezen , met wandelen , en in 't gezelfchap van myn* broeder. Ciairville onder- hield my geduurig over zynen geflrengen en ver- hevenen vriend. Met welk een vermaak hoorde ik hem ! Hoe zeer verlangde ik den man te kennen , dien myn broeder zo regtmaatig beminde en eerde! die de terüe beginfels van wysheid in zyn hart had doen one- toikeai Ik zal u nog meer zeggen. Yerre van u zyn- I 3 ' de, 134 De NATüötiTie Zoon. de, betrad ik yw voeifpoor reeds- De jonge Rofa- lia , die gy hier ?iet , was het voorwerp van alle jny- ne zorgen , gelyk Clairviile hec voorwerp van uwe zorgen was* Dor val, ontfleld en tedeu Ilofalia! CONSTANTIA. Ik befpqurde de neiging van Clairviile jegens haar, en bevlytigde my om het verftand , en bovenal de in- borst van dat kind, dat t'eenlger tyd myn' broeders lot beflegten zou, te vormen. Hy is los ; ik maakte haar voorzigtig. Hy is driftig; ik kweekte haare na- tuurlyke zagtmoedigheid aan. Ik vermaakte my door te denken, dat ik, met u famenfpannende, degeluk- kigfte verbindtenis, die misfehien 'm de wereld was, zou bereiden; Gy kwaamt over. . . . Helaas ! . .. (Jiier mrdt baart fiem teder en een weinig zagter^) Uwe tegenwoordigheid, die my moest opfeherpen en aanmoedigen, had de uitwerkfels niet, /die ik 'er van verwagfte. Myne zorgen vopr Rofatia verminderden van tyd tot tyd. Ik leerde haar de kunst van l)ehaa« gen niet meer. ... en de reden bleef my niet lang onbekend. Dorval, ik was ten vollen bewust van de heerfchappy, die de deugd over u voerde; en *t fcheen my toe, dat ik ze daarom te flerker beminde. Ik nam voor, met haar in uwe ziel te dringen, en verbeeldde my nooit een ontwerp gemaakt te hebben, dat zo volmaakt met myn han overeenftemde. Wat Is ëen vrouw gelukkig, zeide ik tot my zelve, wan- neer het éénige middel, waardoor zy het byzonder voorwerp haarer neiging aap zig kan verbinden, be- (butt Bimte Bipur. 135 ftaat in meer en meer <)e agting, die zy zig zelve ver- fchuldigd is, te doen aangroeien, en zig, zonder op- houden, in haar eigen oog te veredelen. Ik heb my van geen ander middel bediend. Dat ik den uitflag daarvan niet afgewagt heb, dat ik thans fpreek, ge- fchiedt by gebrek yaa tyd , en niet by gebrek van vertrouwen. Ik heb nooit getwyfeld , of de deugd zou de liefde doen geboren worden, wanneer het oogenblik i^artoe' vedcheen* • • • (Een* kort* tuifcben- f oozing. 7 Geen nu volg f , moe f eene vrouw , als Conftantia, bard vallen.*) Zal ik u belyden,wat my zwaarst viel f Die tedere aandoeningen voor o te verbergen, welke geheel niet willekeurig zyn, en een vrouw byna altoos verraaden, wanneer zy bemint. De reden laat zig hy tusfchenpoozingen hooren. Het ^ongeduldig hart fpreekt zonder ophouden. Dorval, honderdmaal lag het woord, zo ongunftig voor myn ontwerp, my op de lippen. Zelfs is 't my nu en dan ontflipt; doch gy verftondt het niet; en hiermede wenschte ik my telkens geluk. . . .• Ziedaar den aart van Conftantia. Omvlugt gy haar, zy zal ten min* ften geen reden hebben om over zig zelve te bldozen. Van u verwyderd, zal zy zig in de deugd wedervin- den. En terwyl veele vrouwen het oogenblik verfoeien , waarin het voorwerp eener misdaadige tederheid den eerden zugc uit haaren boezem perfte, zal Conftawia nooit aan Dorval gedenken , zonder zig te verheugen, dat zy hem gekend heeft. Of zo 'er eenige fmert met deeze herdenking vermengd moge zyn, zal zy nog altoos een] agnppgamgn ea zekeren tmost vinden in de gevoelens , die gy haar hebt ingeboezemd» : ■> 14 VYF- i$6 De Natuürlyke toon. VYPDE TOONEEL DORVAL, CONSTANTIA, CLAIRVILLE. D O R V A L. Mevrouw, daar is uw broeder. Constantia, weemoedig. Broeder, Dorval wüonsveriaaten. QZpvertrekt.) Clairville. Dat heb ik zo even gehoord. ZESDE TOONEEL. Dorval, Clairville. Dorval, eenige flappen vocrttreedendc[ verffrooid van gedagten , en verlegen. Brieven jan Parys... Bezigheden, die geen uitftel lyden... Een bankier, die wankelt... Clairville. JfZLTÏÏ? 9 ** ZUlt " iet vertrek ^n, zonder my een oogenbhk te woord te flaan. Ik heb uwe huk> ■ooit zo noodig gehad als thans. D o r v a t. Ik ben tot uwen dienst; maar zo'gy my regt doet. zuft gy niet twyfelen, « ik heldeer ge^gtige rede! Cl air- EiRiti Biom. 13/ Cuurville, aangedaan. Ik had een' vriend ; eri die vriend vefrlaat my. Ik werd van Rofalia bemind ; en nu bemint Rofalia my niet meer. Ik ben wanhoopig.... Dorval, zultgy my verlaaten?... Dorval. ( Wat kan ik voor u doen ? Claiville. Gy weet, of ik Rofalia bemin.... Doch neen, gy weet 'er niets van. By anderen^ de liefde myn eerde deugd; by u doet ze my byna bloozen.... Wel no, Dorval, ik zal bloozen, als het zo zynmoet; maar ik bid haar aan.. .. Waarom kan ik u alles niet zeggen, wat ik geleeden heb! Met -welke orazigdgheid, met welke kieschheid, heb ik den allerfterkften hartstogt ftilzwygen opgelegd ! . . . Rofalia woonde , niet verre vanhier, afgezonderd, by baar tante. Deeze was een Amerikaanfche Vrouw van zeerhooge jaaren, en een vriendin van Conftantia. Ik zag Ro&lk da- gelyks; en ieder dag gaf haar In myn oog nieuwe be- koorlykheden , terwyl ik myn hart meer en meer ontrust gevoelde. Haar tante fterft. In delaatfte oogenblikken van haar leeven roept zy myn zuster, reikt haar een bezwykende hand toe,en,wyzende op Rofalia, dia bezyden baarbed zig aan troostelooze droefheid over- gaf, hield zy, zonder te fpreeken, een wyl het oog daarop gevestigd; vervolgens zag zy Conftantia aan; -haareoogen liepen over; zy zugtte; en myn zus* ter verftond dit alles. Roftlia werd haar gezellin, pupille , voedfterling ... en ik werd de geluk- I 5 «f- Xi% DeNatüurlv** Zö o n. kigfte aller menfbhen. Cootknüa ' befpeurde myn' barcstogt. Rofalia fcheen 'er door getroffen te zyn. JJiets Helde zig langer tegen myn £eJnk te weer, dan de wil van een ongeruste moeder, die haar dogter, wédereischte. Ik maakte my gereed om de afgelege- ne landftreeken, daar Rofalia geboren is, te bezoe- ken; maar haar moeder fterft; en haar vader neemt, . in weerwil van zyne hooge jaaren , het befluit van tot ons over te kpnjen.... Ik.v^wagtte dien vader, om myn geluk tè voltooien. Zyn komst is naby; en hy zal my wanhoopig vinden. D o R v a u . Ik zie de redenen nog niet , waawswö gy wanhoopt. C L A I R V I L L £. Dit heb ik u aanftonds geteld. . Rofalia bemint my niet meer. Naarmaate de.hindeniisfen van myn ge luk verdweetjen zyn, is zy agterhoudent^ koel en pnvöfehüüg geworden. De tedere aandoeningen, die haar mond voorheen met vtoukkelyke eenvoudig* beid uitte , hebben plaats gemaakt voor uiterlyke wellevendheid > die my doodslyk grieft. Alles is voor haar fmaakeloós geworden. Niets neemt haar in. Zo dra zy my ziet, ontwykt zy my. Haar vader komt over; en 't fchynt, als of zyn komst, hoe ge- wenscht en hoe lang ook verwagt, baar niet meer treft. Niets ia haar overgebleeven dan een fombere fmaak in de eenzaamheid. Conftantf* wórdt niet be- ter behandeld dan ik. Wanneer UoftiHa ons nog op* £óekt» gefchiedt het flegos, om den een' door de ai> 4tffe te oütwyken; en totovermaat van ramp, fchynt v myn Ki 1 1 r I B * j> * Y,?. f^pt myn ?uster zelve zigook niet veer «an my gelegen te laaten liggen. % Deeze taal flrookt juist met den aan van Clairville. Hy ontrust zig ; hy treurt ; en het oogenblik van zyn geluk is naby. Clairville. Ach! myn waarde PorvaJ! gy gelooft het niet, Zie . .. D O R V A L. Ik m in f * fWJtfche gedrag van RofiOia niets, dan zekere ongeiykbeid, waaraan de beste vrouwen meest onderhevig zyn» 't Is menigmaal zeer aangenaam haar «tie te moeten vergeeven. Haar gevoel is zo keu- rig, haar ziel lf zo aandoenlyk, en haare zinnen zyn zo teder, dat een vermoeden , een woord, een denks beeld genoeg is om taar te ontftellen. Myn vriend, haar ziel is gelyk aan 't kristal van een zuivere en doorfchynende beek, waarin men het ftillefchouw* tooneel der natuur gefchilderd ziet» Zo dra 'er een blad in valt, en de oppervlakte in beweeging brengt, worden alle de voorwerpen verward. Clairville, bedroefd. Schopnetropst.,.. Dorval ! ik ben verlooren. Ikge^ voel al te zeer, .. dat ik zonder Rofalia niet leeven kan; maar wat lot ik ook te vervvagten heb, ik wil het weeten, voordat haar vader hier komt. Dorval, Waarin kan ik u dienen? Clair* 15^ D E N A T*J U 1 L T I t Z ? fc O N. I . d L A l K V l L L E. Gy moet Rofalia fpreeken. " » D Ö R V A L. •' Ik haar fpreeken! Clairville. Ja, myn vriend. Buiten u is 'er niemand, die my haar kan wedergeeven. De agting, dia zy u toe- draagt, doet my xalies hoopen. D O R V A L. Clairville , wat vergt ge my ? Rofalia kent my naauw- !yks; en ik ben tot diergelyke onderhandelingen zo onbekwaam... Clairville., Gy kunt alles bewerken, en zult myn verzoek niet afflaan. Rofalia heeft ontzag voor u. Uw tegen- woordigheid vervult haar met eerbied; dit heeft zy zelve gezeid. Nooit zal zy in uwe oogen onregtvaar- dig, onftandvastig , ondankbaar durven zyn. Dit is het heerlyk voorregt der deugd ; ai wie haar genaakt, vindt zig gedwongen om haar te eeren. Dorval! ver- fchyn voor Roftlia. Dit zal haar eerlang voor roy weder doen worden 't geen zybeboort te zyn, en 't geen zy geweest is. Dorval, zyne band op de fchouder van Clairville leggende. Ach! ongelukkige!. Cliiuvule. Myn vriend, zo ik het ben l -•••■» Do R- D OR VAL. Gy tischt... '- l • . . vi ■.. CIA! R-V 1LLI. Ikeisch..,.. -. ,, D O R V A L. Uw eisch zal Voldaan worden. • ' - ZEVENDE T O '0 N E E L r • ,a B r ó k ▼ a L,'*Otóir. : - . Welke nieuwe véftvafringen!... De broeder... dé zuster . . . Wreede vriend! verblinde* minnaar! wat Vborftel doet ge niy ? ... „ Verfchyn voor kofalia ! '\ . I Ik voor Rofalia verfchynen? Ik,' die my voor my zelven wei zou willen verbergen?.'.. Wat raad, als Ro&lia my doorgrondt?... En hoe zal ik myne'oo-' gen, myn ftem, myn hart bedwingen? . . . Wie zal voor my inflaan?... D* deugd?... Heb ik daarvan nog iets behouden? .. , ., .. ... Einde van bet eerfte 'bedryf. l TWEE* TWEEDE BE D R X F. ■ EERSTE T O QNE'E'L. Rosalia» Justina. R O S A II IrAi" '[ • zet myn werk nade* by my. (Jmtinazet bit tapytwerk nader by. Rofalia leunt treurig of het zelve, fustsha 'zit aan den anderen kant* Zy afleiden. Rofalia ftaakt nu 'en dan baar werk 9 ~om de trainen \ die baar ontvallen 9 afte droogen» Vervolgens y#t 'zy bel weder ópl Qejtitte duurt e eni- ge ^ogenblikken^ " '] Justlna, baar werk, gaallende , en fao* ' i. re Jttfrouw aanüiénde* Is dit de blydfchap, met welke gy Mynheer utf vader verwagt? Is dit de verrukking, die gy voor hem bereidt? Sedert eenigen tyd begryp ik niet, wat in uw ziel omgaat. , 't Moet zekerlyk kwaad zyn;* want^gy houdt het voor my verborgen; en gy doet zeer wél. (Rofalia antwoordt niet , dan door zugten en traanen.) Zyt gy zinneloos, Mejuffrouw? Even voor de aankomst van uw' vader! Op het punt van trouwen! Nog eens, zyt gy zinneloos? % Rosalia. Neen, Justina. Ju* J. < T to *B9* /B;H3r^.f'» # n n f ^ &:' jviTiti*, n* ee*(g ft&z*r)géni . ' "* Zóu Mynheer üW Vffdèt êerïig öfigêluk overgefa* meti zyn? : v / ' , * ; ; * , ,. R. p.^'a l.ï a. / * , Neen , justina. (^f//# dteiz* vraagèn wfibieéen ky tvsfcbenpQpMngtü , wmarin Jvétim* uêhtm tntar mtrk fiaakt r é* pede* opvat.) ;*i \^»\^. Justina, na een weinig langer 'gezweed • l gin 4e bebben. Welj bemint gy Clairville dan ni<Aril»H r ^ /. ft s i t f i. \ Ne&i» Justina. ... . ■. » -" • "* :•:.•■ w! j», : j ; > Justina: £2j ttrjl&mï'eeSh «jjüfj JaaA pit is dan de ,reden van dat zug^e*awygenren fchreien, . • * Èi T ziedaar J de manaep ^mQjjeij ons vry voor dwaas uitkryten, en zeggen, dat wjr den eeneq dag verzot zyn op een voorwerp, 't geen wyden an- deren dag duidend mytenvan ons af wfnfi^hcju Laat ze. van ons zeggen wat ze willen ; ik wil fterven , als ik het ooit tegenfpreek. * * .^y hebt Êêkériyk niet verwagt , Mejuffiropw, da£ ik deeze griUig^kJ zou goedkeu^ ren. ... Clairville is fmoorelyk op u verliefd. Gy hebt demintte redeftrrfét otiï èvèr hém té 'krastgéri. Zó ooit 'een vrouw zïg kon vleien ltet hart van eetf ted&\ getrouw; 4 , eërfyk* óiinhaar te beurten , eetf ^erfbtif- dig% bevaïït^, welïëevetóT ma» ten vridrwttp vaii haar liefde gekoozenr re hebbent.'/. ïte hèb nobit kunnen begrypen,cfet men zonder TéddiVultfcheid- «. . de. f 44 D t •fï/AiT u: xfm. ITii Zé o w; de. Hier is Iets ito, Jarf^ynverftaad te boven gast» {Zy zwygteenoogenblik. RtfaUawerJttialfcbreien- de , voort. 'Justina vervolgt op een" mompeknden en zagteu toon , en zegt 9 al 'werkende , zonder de oogen van baat werk af te wenden:} Nu, als gy Clair- ville niet meer bemint. .. 't is jammer; maar da&om moet gy u zo wanhoopig niet aaaöellen... . Zou 'et na hem niemand in de wereld zyn , dien gy kpst be- minnen? ., , . ,„ • Rosalia. Neen» Justina. J ü S T I N Ai O i dat komt dikwyls onverwagt . . • (Dorval treedt binnen; en Juttin* vertrekt.} Ros A l 1 a , ba ar werk fhakende. Hemel! Vis Dorval. (Zy droogt in alle baast baa- re oogen af 9 en tragt een bedaard gehat aan te neemen.) T WEE DE TOÓNEEL Rosalia, Dorval. ' Dorval, een weinig ontroerd. Mejuffrouw, vergun, dat ik, voor myn vertrek, (by deeze woorden laat Rofalia verwondering bly- ien 9 ) een* vriend gehoorzaam, en hem by u een* dienst tragt te doen, weiken hy ais gewigtig aanmerkt. Gy weet, dat 'er niemand is, die uw en zyn geluk, fterker ter harte neemt dan ik. 't Staa my derhalven vry, T w iiDi-Binf'r. ~. *+$ vry, u te vraagen, waarin Oairville u ongenoegen gegeeven heeft, en wat de reden is van de koelheid,* met welke hy, volgens zyn zeggen , behandeld wordt. Rosalia. Dat ik hem niet meer bemin. \ D O R V A L. ' Gy bemint hem niet meerl Rosalia. Neen, Dorval. D O R V A L. Wat heeft hy dan gedaan, waardoor hy in deeze ysfelyke ongunst verviel ? . -' Rosalia. Niets. Ik heb hem bemind; en myne liefde heeft opgehouden. Ik was vermoedelyk wispeltuurig, zon- der *er aan te denken. D o r v a u Hebt gy vergeeten , dat. Clairville de minnaar is , welken uw hart boven anderen verkoos ? . . . Bedenkt gy wel, dat hy zeer ongelukkige dagen zou belee- ven, indien hy de hoop van uwe tederheid weder tè verwerven verloor?... Mejuffrouw, meent gy, dat het een eerlyke vrouw vry ftadt, met her geluk van een* eerlyk* man den fpot te dryven? " • Rosalia. , Ik weet alles, wat men my hierover kan zeggen. . ' "- v ' K Ik 14<f Dl NATufRltlt Z'O O N. Ik overhad my «inaphöudelyk wet ver^Tyien; Ik ben raadeloos. Hot leeven verdriet my, D o r v a l. , Gy zyt immers, niet onbillyk. Rosalia. Ik weet niet meer, wat ik 'ben. Ik heb voor my zelve geen agdng meer. D O R V A L. Maar waarom Clairville niet meer bemind? Alles heeft zyn reden. Rosalia. Omdat ik een 9 ander' bemin. Dor val, met verwondering , en. op eet? verwytenden toon. Rqfalia4 Gy!... Rosalia» Ja , Dorval. . . . Clairville zal genoeg gewroken worden. Dorval. Rofalia... indien het ongelukkiger wyee gebeurd was*., dat uw hart onvoorziens..- vervoerd was geworden door een neiging ... die uwe .reden f als jnisdaadig, wraakte. .. ik ken dien jammedyken toe- ftand.... wat zou iku beklaagen! Beklaag my dan. (Dorval antwoordt baar tiet dan door een teken van medelyden.) Ik beminde Clair- ' T w is e b Ë B'i'DiTf. 14? Clairville. Ik verbeeldde 'my niet, dat ik een* ander kon beminnen , toen ik de klip ontmoette , tóe myn ftandvastlgheid en, ons geluk deed te gronde gaan,.,. De trekken, de geest, het gelaat, de klank derftem, alles fchëen in dit Inneemend en gedugt voorwerp te be? antwoorden aan zekere beeltenis , die door de natuur in myn hart geprent was: Ik zag hem; ik vond, zo ik meende, alle myne grillige denkbeelden van volmaakt- heid bevestigd; en ftraks won hy myn vertrouwen.... Had ik 'kunnen begrypen, dat ik aan Clairville myn woord niet zou houden • • • Maar helaas! eer ik 'er het minste vermoeden van had , was ik reeds gewoon zyn' mededinger te beminnen. ... En hoe zou ik hem niet bemind hebben?. .. *t Geen hy zeide, was telkens , 't geen ik 'dagt. 't Miste nooit, of hy laak- te , 't geen my moest mishaagen. Somtyds was ik de eeifte, die iets prees; en ftraks keurde liy het goed. Wanneer hy een gevoelen uitte, was 't even als of hy het myne geraaden had.... In 't kort, wat zal ik u zeggen? In anderen zag ik my byna nooit. (Zagter* in met nedergejlagene oogen.) In hem vond ik my geduurig weder. D o r v A L. En kent die gelukkige fterveling zyn geluk? .Rosalia., . '2,9 't eengflluk 19, bent hy het zefaerryfc ' DorVal, Zo' gy bemint, wordt gy buiten twyfel ook be- mind? -. K 2 - R o* 148 De NiTVUtini Zo o n. Rosalia. a Dit kunt gy weeten, Dorval. Dorval, leevendig. Ja, ik weet het; myn hart gevoelt het...* Wat heb ik gehoord?... Wat heb ik gézeid?... Wip zal my voor my zei ven behoeden?.. . {Dorval en Rofa- lia zien eikanderen een oogenblih fiilzwygende aan* Men komt Qlairviüe aandienen.) Silvester, tegen Dorval. Mynheer, Clairville verzoekt u te mogen Ipreeken. Dorval, tegen Rofalia. Rofalia. .• Maar wy worden geftoord... • Bedenkt ge 't wel?... 't Is Clairville. 't Is myn vriend. *t Is uw minnaar. Rosalia. Vaarwel, Dorval! QZy reikt hem eene band toe» Dorval neemt ze aan , en laat zynen mond met eene treurige houding daarop vallen.) Vaarwel ! Welk * een woord! (Zy vertrekt.) / DERDE TOONEEL. Dorval, alleen. Wat fcheen zy my in haare droefheid fchoon ! Wat waren haare bekoorlykheden treffend ! Ik zou myn lee- ven gegeeveh hebben om één Van dfe traaoen, welke uit haare oogen vloeiden.... „Dit kunt gy weeten, Dorval.". . . Deeze woorden weergalmen nog in 't binnenfte van myn hart...*. Ik zal ze zo ras niet ver- geeten!... VIER- / " T/W II D 2 BE O RTp. 149 VIERDE TOONEEL. DORVAL, CLAIRVILLE. C L A I R V I L L E. Verfchoon myn ongeduld. Wel nu, Dorval?... (Dorval isontfield. Hytragt zig te berjlellen; maar V mislukt. Clairvitle , zoekende in zyn gelaat te leezen, wordt bet gewaar , doch vat bet verkeerde- lykop.)... Gy zyt.ontfteld! Gy fpreekt niet! Uwe oogen zyn vol traanen I Ik verftaa u. Ik ben verloo- rëri. ..-. (ffj werpt zig tegen den boezem van zyn en Mend; en zwygt een oogenblik. Dorval (lort eeni- ge traanen op bem. Foortt zegt Clairvitle* zonder zig te verplaatfen t mét een* zagte en fnikkende ftem:)... Watzeicjezy? Waarin beftaat myn misdaad? Lieve vriend* Ik* bid u, fpreek myn vonnis uit. Dorval. : Zyn vonnis "liitfpreeken! Clairvilie, Zy floot my een' dolk ïnr 't hart; en gy, de eenig- fte, die hem misfcbiën 'er uit zou kunhen trekken, zondert u van my af 1 Gy laat my aan myn wanhoop over! . . . Door 't voorwerp myner min verfaaden; doorïnyrf vriend verlaaten ! . . . Ach! wat zal de uit- komst zyn? . . . Dorval ! gy zegt my niets i Dorval. Wat zal ik u zeggen? ... Ik fchroom te fpreeken. C L A I R V 1 L L E. Ik- fchroom nogveel meer u te hooren. Spreek eg- 150 D E . N A T ü U- E L * Z S Z'O O tf." ter; daafldoor. zal-myn lyden ten> müffièn verandering ondergaan,.*. Uw flilzwygen is in dit oogenblik de wreedfte kwelling voor my* " • ! D o e-'v if l, ft otterende. Rofèfia... ChAiRViLLZy/Iotterende. Rofalia... DokvA t. ....:. Gy hadt het my wel gezeid. M . Zy fchynt die vuu- rige neiging niet meer te bebben., .welke u zulk een. kortaanftaand ^elu'k beloofde. .. ■Clauvil.e.l Zy is* veranderd!... Wat legt ze iriy té last ? D O R V A U Zy is, zo gy wilt, niet yenmdprd, . , . Zy. lggt u niets te  I L L E. 