Nederlandsch Tijdschrift voor Liefhebbers der Jagt und Visscherei
Wat men ook van de geslepenbeid des bonds , in bijzondere gevallen , moge zeggen , zoo kan men niet loocbenen , dat bij boven betgene wat wij gewoonlijk instinct noemen , nog andere eigenscbappen bezit. Wij bebben bet voornemen niet, ons bier in nasporingen over den omvang zijner verstands-vermogens te verdiepen; want gewis^ niemand kan den bond in al de verschillende tijdstippen zijner gescbiedenis volgen; maar wei met de woorden van Gaston Phorbls instemmen , weike de beer Blaze tot zijn motto beeft gekozen: »Dat bij bet edelste, vernuftigste en doorzigtigste dier is , dat God beeft gescbapen." En dewijl al zijne zeldzame gaven den menscb zijn toegewijd , zoo beeft geen dier in de gebeele schepping , meer aanspraak op onze dank- baarbeid en liefde, dan de bond. De beer Blaze, wiens warme ijver voor bet welzijn van den bond de boofdzaak van zijn boek uitmaakt , mogt zijne zorg tot na bun leven uitbreiden, en bun aandenken gedenkzuilen oprigten. Een engelsch dichter zegt bier- over , in een' klaagzang over een bond , wiens dood 17(1 hij betreiirdc. »Lig hier , zonder cen {jedenkziiil iiwer waardig, onder het dekkleed onzer gemeenschappelijke moeder , de aarde ! Niet , omdat wij uwe verdiensleii niet erkennen , of uit gebrek aan liefde, rigten wij hier geen gedenksteen op. Gij verdieiit meer; maar dat doet de mensch voor den mensch , de broeder voor den bree- der; de vriend voor zijn' vriend en dit is alles wat wij kunnen. »Maar als wij voor u geen' gedenksteen oprig- ten , is toch het grafschrift van den bond in vele schit- terendere lofredenen vervat. Ook de heer Blaze heeft de zijne uitgesproken wier mededeeling wij niet voor ongepast houden. »Dehond, zegt hij, bezit ontegenzeggelijk alleeigen- schappen van een gevoelvol mensch , en helaas ! bezit de mensch, in het algemeen, niet de edele eigen- schappen van den trouwen bond. Wij maken er eene deugd van, dankbaarheid te betoonen , die eigenlijk niets is dan pligt; en deze pligt is den bond aangeboren. De bond kent het woord deugd niet; datgene, het welk wij dezen titel waardig keuren , en als eene zeldzame zaak vereeren en bewonderen , is bij hem een' normalen toestand. Waar vindt men een mensch die nooit ondankbaar, altijd liefderijk is; die de zelf- verloochening, tot de uiterste grenzen der mogelijkhdd uitbreidt, die zonder voordeel tot aan den dood, zich opoffert en , zonder eerzucht, alle dienslen betoont, zelfs beledigingen vergeet , en zich alleen genotene wel- daden herinnert? Zoek hem niet, het ware te vergeefs ; maar neem den eersten bond , dien gij aantreft, in uwe 17: bescherming, en van liet oogenblik af, dat hij u tol zijn' meester aanneemt, ziilt gij in hem al die eigen- schappen vereenigd vinden. Hij zal u zonder eigen- baat liefhebben. Zijn grootste geluk zal zijn, bij u le zijn , en al moet gij ii brood bedelen , dan zal hij II bij dien droevigen pligt niet alleen niet ver- laten , maar zelfs geen' koning in zijn paleis volgen. Uwe vrienden zullen u in het ongeluk verlaten, zelfs uwe vroiiw zal hare gelofte kiinnen vergeten; maar iivv bond zal altijd bij ii blijven; hij zal aan uwe voe- ten sterven , of wanneer gij voor hem de groote reis onderneemt , zal hij u tot uwe laatste rustplaats verge- zellen.'' — i«^Mi^ EEN JACtTAVONTUTJE IN DE BERGEN VAN AUVERGNE. ( Vertaald.) In den herfst van het jaar 1823 had ik een togt naar bet zuiden van Frankrijk ondernomen en sloeg mijn hoofdkwartier op in een klein dorpje , op twee uren afstand van het aangjenaam gelegen stadje Riom. JJit plaatsje is w^egens de weelderige schoonheid zijnerom- streken , en wegens de heerlijke abrikozen en kwe^peer- pastijen , waarme^ het den lekkerbekken van Parijs en andere hoofdsteden voorziet, w^el bekend, en zijne bewonners zijn welgestelde lieden. Ik had een paar onderhoudende boekwerken bij mij , bezat het noodige 179 teekengereedschap , alsmcde een koppcl engelsche pa- trijshonden en een voortreffelijk geweer, benevens eenige hengelroeden. De bergen van deze omstreken zijn zeer rijk aan wild, en in de vele beekjes, die door hare dalen vloeijen, bevindt zich allerlei soort van visch. Een ruwe en duislere Octoberdag naderde zijn einde; ik had dezen dag doorgebragt met het opzoeken van roode patrijzen , die in deze streken veelvuldig gevon- den worden en , zooals bekend is , in het af hangen der bergen van Puij de Dome broeden , en maakte , vermoeid en smachtende van dorst , halt in de nabij- heid eener kapel van Onze Lieve Vrouw, waarheen de vrome bewoners dezer landstreek reeds menige pelgrims- togt ondernomen hadden. Het beeld der Madonna was uit steen gebeiteld , hield het Christuskind in de armen en stond boven het voorportaal , hetwelk naar het binnenste der kerk voerde. Het voetstuk van een groot steenen kruis , dat oorspronkelijk tegenover den ingang gestaan had , maar nu omvergevallen is , bood eene welkome rustplaats voor mijne vermoeideledematen. De kapel was tegen eene rots gebouwd , uit wier sple- ien eene heldere bron ontsproot , die zich eerst in een door de natuur gevormd waterbekken storlte en dan voortvloeide , om zich met de beekjes in de bosschen te vereenigen. Een zuivere , ijzeren drinkschaal hing er aan eenen ketting naast , op welke schaal men deze woorden vond gegraveerd: y>Fesso ViatorV (voor den vermoeiden wan- delaar). Met hartelijkeii dank aan den onbekendcu ZFSDE JAAHG. |^ 180 mensclienvricnd, die nu misschien reeds hondeide jaren onder de aarde rust, verkwikte ik raij door een' goe- den droiik , beschouwde de schilderachtige omslreken , en verheugde mij over het geluk zoo i>con amore" de wereld te kunnen doortrekken. Weldra voelde ik mij verkwikt en zette mijn' togt in de wilde bergstreken voort. Reusachtig verhieven zich daar de bergen ; in de meest verschillendste vormen en zeldzaamste groepen stegen zij overal te voorschijn, terwijl nu de eene dan de andere, als met een zekere trots ne^rblikkend , onder deze groepen een phantas- tiesche begoocheling deed ontstaan. De ondergaande zon verguldde de bergtoppen, en de wonderbaarlijkste gedaanten van den herfstnevel zweefden in de lucht. Het schouwspel verwisselde , en ik kwam nu in de diepten der bergpas, waar een woeste chaos van gra- nietblokken , die door eene natuurworsteling schenen neergestort, opeengehoopt lag; onder dezelve vermengd en op sommige plaatsen in hare holle spleten geworteld, verhieven zich hier en daar hooge, overoude pijnboo- men spook achtig naar den graauv^en hemel, en be- wogen hunne lange dorre takken als armen in den nachtwind been en weer. Het wilde en woeste dezer streek was intusschen niet uitlokkend om er lang te vertoeven; ik spoedde, mijne rigting naar de zon bepalende, zoo vlug als de ongebaande w^egen dezer streek veroorloofden voor- waarts, en wilde mijne weetgierigheid niet gaarne met gevaar betaald zien. Plotseling verdeelde zich mijn* 181 wc{]; in verscliillende paden. Tcrwijl ik overwoog, waar mij been te wenden en nog besluiteloos daar stond, werd mijne opmerkzaamlieid getrokken door liet kla- gend noodgeschrei van een vervolgd dier. Het pijn- bosch liep aan weerszijden tot bcneden in den berg- pas , waaruit ik te voorscbijn kwam , en uit dit bosch scbenen de klagende toonen voort te komen. Na wei- nige oogenblikken volgde een doordringend en wild gebuil, ~ een angst geluid , dat met het gekrijs van tal- looze vogels, die in donkere zwermen van de boomen opvlogen, bet schelle gefluit van den valk, die in krin- gen om zijn klipnest rondvloog, en bet luid aanslaan mijner honden een akelig concert vormde, betwelk mij de zekerbeid gaf, dat de w^olven , waardoor dit gedeelte van Frankrijk veel bezocbt is, bunne nacbte- lijke rooftogten begonnen badden. Hier was dus ge- vaar; ik nam mij voor bet moedig af te wacbten, spande raijn diibbel jagtgeweer en stond stil. Daar boorde ik dorre takken acbter mij breken en zag een' reebok die, door eene vermagerde en uitgebongerde wolvin vervolgd, door bet digte bout vlugtte. Ilet arme dier scbeen zeer afgemat, zijne kracbten veroor loofdeu bet nog slecbh oen dozijn scbreden te doen , waarop het, van zijn vljand gcvat, in zijn zweet neer- zonk. Nu kvvamen ook de beidc jongen der wolven naderbij , stortten zich op den biiit en verscheurden dien. Ik wierp mij op eene knie, trok en trof , maar niet zoo als ik gewenscbt had; een jonge wolf was gevallcn en dc andcre ontvlugtte zoo baastig mogelijk , 1 2* Ig2 vervolgd door mijne honden. De wolvin bleef ieni^. en ik bevond mij nu in levensgevaar. Mijn eerste loop was afgeviuird, en nu bemerkte ik eerst dat de tweede niet geladen was; er bleef geen trjd om te laden; want de wolvin kwam reeds met geweldige sprongen , met vurige oogen en opgezette rug- haren op mij aan. Geene seconde was er te verliezen ; in een oogenbKk was ik opgesprongen. Ik nam de geweerloop in de hand, slingerde de kolf krachtig en snel rond en wachtte de wolvin af, terwijl bet koude zvveet mij op bet voorhoofd kwam en bet ligcbaam krampacbtig trilde. Wie durft er zich op beroemen , een' zekeren dood bedaard in bet aangezigt te kunnen zien ? His bovendien beel iets anders, of men zoo iets leest of hoort , dan dat men in zulk een drama de bandelende persoon is! Juist wilde ik op bet beest toeslaan , toen bet eenen sprong deed en levenloos ne^rstortte. In betzelfde oogenblik boorde ik een sebot , en tevens bet woeste jagtgeroep van y>Earlou chiens j harlou j levoici harlouT en vielen twee groote wolfsbonden op den buit. In de tijdsruimte van slecbts weinige minuten wa- ren bier leven en dood te zamen in bet spel; mijne redding was wonderbaar, en ik zal niet beproeven bet gevoel te bescbrijven dat mij doordrong. Spoedig trad een groote sterke man van achter de boomen te voor- scbijn, en Hep naar de kampplaats; toen bij mij ont- waarde, nam bij beleefd zijne mats af en zette die we^r op, stootte met zijn geweer op de wolvin en zeide r »Dat is er ook geen van de kleinst*'n, zulk een die 183 » sell id tnen iiiet dagelijks. Gij zijt zeker een vreem- »delingr, daar gij op zulk een tijd en zonder de noo- »^dige voorzorgen eene wolvenjagt waagt, zonder het wge'eide van een sterken wolfshond?" Ik antwoordde hera hierop, dat ik een engelschman was, hier naar patrijzen gezocht had en het onverwacht rendez-vous met de wolvin mij verrast had; tevens dankte ik hem iiartelijk voor zijne hulp, die juist in den hoogsten iiood gekomen was. Onzc jagersman merkte op , dat het dorp St. Amedee, raijn nachtkwartier , nog tamelijk verwijderd was; als het we^r echter niet veranderde, konden wij er juist met het invallen van den nacht aankomen; hij zou mij •slechts ten halve van dienst geweest zijn, als hij mij niet tot daartoe mogt geleiden; daar de omtrek door de wolven zeer gevaarlijk gemaakt werd; gaarne wilde hij alvorens de beesten nog van hunne pelsen ont- doen , daar deze eenige waarde hadden. Ik was hier- me^ natuurlijk te vreden en verzekerde hem van mijnen levendigsten dank. Terwijl onze jagtliefhebber met het afstroopen der wolfsvellen bezig was, kon ik hem onopgemerkt meer naauwkeurig beschouwen. Op den grond lag zijn sterk geweer, welks kolf met zilver ingelegd en met snij- werk , jagtvoorwerpen voorstellende versierd was. Zijne groote pelsmuts overschaduwde een verbrand en ver- wilderd aangezigt, welks trekken goedhartigheid aan- ikiidden. Een groen fluweelen jagtrok met zilveren knoopen, waarop de kop van een wild zwijn als wa- 184 pen te zien was , en een paar hertslederen halve laai- zen voltooiden het overig gedeelte van zijne jagtklee- ding". Een kleine, uit een' stierhoren vervaardigd jagthoorn hing aan een' lederen Hem aan de eene zijde, terwijl over de andere schouder een breed buf- fellederen hertsvanger-koppel hing, met een sierlijk zilveren schild, waarop een wapen gegraveerd en de woorden te lezen waren: »Garde-chasse de Monsieur y>le baron de St, Geneste,'' JNadat hij nu met eene vaardigheid, welke den volmaakten weidman kenmerkt, de wolfpels had afgestroopt, nam hij het verscheurde ree op den rug, blies vervolgens een' krachtigen stoot in zijn' jagthoorn, om de honden terug te roepen, en zette met mij den weg naar de bestemde plaats voort. Naauv^elijks waren wij een uur voortgegaan, toen het onweder , dat tot nu toe slechts gedreigd had , geweldig begon zamen te pakken ; er verzamelden zich dikke regenwolken; de wind loeide met geweld door het bosch en suisde in de toppen der hooge pijnboo- men. De regen stortte neer; weldra was het stikdon- ker, en het pad over de rotsen en klippen werd zcer gevaarlijk. Met verdubbelden spoed schreden wij voor- waarts en kwamen weldra aan eene heerlijke bosch- beek die, hoog opgezwollen, haar wit schuim als in toorn tegen de donkere granietblokken wierp. Mijn leidsman wees mij naar eene plaats en zeide: »Hier »kunnen wij met hulp van onze geweerloopen over- » zetten en zijn spoedig ter plaatse ; ik heb dit reeds »dikwijls bij erger weer gedaan." 185 Dit overzetten scheen mij intusschen eenigzins gevaar- Hjk en deed mij zijne iiitiioodiging lagchend verwer- pen, waarop de jager zeide: »Zoo als het u belieft. ))Hier nabij is een hoi, daar kimnen wij ook wel over- ))nachten, het verdere zal zich dan morgen wel vin- »den." Wij traden het mime hoi binnen ; het had de grootte van eene kleine zaal; deszelfs wanden waren spiegel- g lad en droog ; evenzoo ook de vloer. In het hoi von- den wij eene menigte opgestapeld en in bundels ge- bonden hout. De jagers onderhouden hier steeds dezen voorraad , daar dit hoi hen dikwijls als toevlugts- cord moet dienen. Weldra flikkerde er een heerlijk vuur; ik strekte mij in de lengte op den grond uit en verwarmde mijne verkleumde ledematen; sedert jaren was het mij niet zoo wel geweest, en de beste Parijssche restaurateur had mij niet zoo goed kunnen bedienen als mijn leidsman het hier deed, toen hij den reebok over het vuur gebraden had. Wij $mulden te zamen; terwijl ik daarentegen mijn heerlijk wittebrood en de oude rhum in mijne jagtflesch voor den dag haalde. Zoo keuvelden wij een paar uren lang en alle gevaar was weldra vergeten; want de mensch vergeet zeer spoedig het onheil. Het is een vreem- de bloeddruppel in zijne aderen, die hij onwillig van zich stoot; een uur van vrolijk levensgenot weegt op tegen maanden van smart , en hoe de mensch ook naar zijn laatste uur smachten moge, toch zal het liem nog altijd te vroeg komen, Jagers zijn wonderbare, spraak- f86 zame menscbcn; zij zijn meesters in de kunst om van een niettig voorval eene lange vertellinjj te maken. Zoo was ook mijn leidsman; hij wist mij voortreffelijk te onderhouden over de wolven van Auvergne ; en hier ter plaats en imr, was alles wat hij voorsleldc klas- siek, evenzeer als de Napoleons-zuil op de plaats Vendome te Parijs. Het geheel was werkelijk echt romantiscli. Het vuur flikkerde hoog op en verliclitte de zwart geworden wanden, waaraan de geweren en weitasschen gehan- gen waren; de groote wolfshonden, met hiinne mas- sive halsbanden, liepen been en weer en scbenen met eene zekere trots op mijn' meer sierlij ken, docb zwakke- ren engelscbman neer te zien. TerwijI de weidman ecn vrolijk oud-franscb jagerslied zong, stroomde daar buiten de regen, even als of de bemel de aarde wilde verdrinken; Victor Hugo bad dit tooneel mo- gen bezingen! Wij acbteden dit alles niets; want wij waren in bet drooge en overigens in goeden luim. De wereldscbe dingen zijn naarmate wij ze zien: wij bescbouwden ze slecbts van de aangename zijde. Na eenigen tijd werden wij wederom eenigzins in onze rust gestoord: de wolfsbonden liepen gedurig naar den ingang van bet bol. Nu stond de jager op en stuurde zijne bonden naar buiten, die aanslaande rondliepen, terwijl bij zelve kracbtig in den jagtboorn blies en tusscbenbeide luidkeels scbreeuwde; nu keer- de bij terug en Het zijne bonden mede binnen. — »Tbans »is er voor ons geen gevaar meer. De wolven ver- !87 • moeden eene jagt in de nabijlieid en znllen zich terufj- »trekken. Wij zijn nog niet in bet jaargetijde, dat ■zij zoo zeer uitgehongerd zijn en zich door niets laten »terughonden. Voor 40 jaren , in niijne jeugd , waren »zij eene vreeselijke landplaag; tegenwoordig hebben i>zij zich zeer verminderd. Als bet u aangenaam is, »wil ik u eene geschiedenis uit dien tijd vertellen , die amenigeen reeds met opmerkzaamheid beeft toegehiis- »terd." — Ik vleide mij regt gemakkelijk neer, zag in de helder flikkerende vlammen en hoorde onzen ja- ger aan , die aldus begon : »De winter van 1769 was vreeselyk, niet zoozeer »wegens zijne strenge koude, als wel wegens de ont- »zaggelijke sneeuwmassa's , welke in deze bergstreken »opgehoopt lagen. A lie groote en dorps wegen waren »versperd; met veel inspanning moest men ze eenig- )>zins banen. Om des morgens uit bet buis te kun- « nen komen , moest men zich een pad in de sneeuw »uitgraven. Daarbij konden de dieren des velds geen Mvoedsel vinden; de arme vogeltjes kwamen smeekend »aangevlogen, en pikten aan de vensterramen , de wol- »ven renden des avonds builend rond, en we^ den )>wandelaar, die bun in den weg kwam! — Toenmaals »was ik nog een kind. Reeds menig sprookje bad ik »over de wolven gehoord. Op een' avond, omstreeks »kersmis, zaten wij pratend en arbeidende in bet woon- • vertrek bij elkander; mijn vader was op de jagt; wij )>zagen niet zonder bekommering naar zijnen terugkeer )>uit en besloten niet ccrder naar bed te gaan, voor 188 »hij zou wedergekeerd zijn. Intiisschen kwam ten tien ))imr een bediende van den heer v. Geneste enzeide: »dat vader op het kasteel zoiide overnachten ; men wloerde er op eenige wolven. »Toen ik mij op mijne slaapkamer bevond , wilde de »slaap zich maar niet doen gevoelen. Een uur zal ik »ongeveer, mij onrnstig mij been en weder werpende, »hebben doorgebragt , toen ik plotseling een naderend »geraas vernam. Het waren de haastige voetstappen »van een galoppeerend paard, het angstgeschreeuw van »den ruiter en het gehuil van onderscheidene , waar- ))schijnlijk zeer uitgehongerde wolven. Nog eenige »oogenblikken bleef ik met een kloppend hart liggen; »toen echter de hoefslag naderbij kwam, kreeg de »nieuw8gierigheid boven de angst de overhand. Ik »stond op en kroop, van koude bevende, naar het »venster, dat ik opende. De maneschijn weerkaatste »op de ziiiver witte sneeuw, en duizende sterren glin- »8terden aan den azuren hemel. Regt tegenover ons »huis lag eene herberg, waar been de ruiter juist »wendde, waarschijnlijk doordien het door den wind wfladderende uithangbord zijne aandacht getrokken had. »Zijn paard eensklaps inhoudende , schreeuwde hij , ))op eene vreeselijke en hartverschreurende wijze, om »toegang en bijstand. Geene levende ziel gaf antwoord — ))geen geluid verraadde dat zijn noodkreet gehoord »was. — Aiies scheen in de diepste rust gedompeld, »of wat waarsehijnlijker is, te veel op eigen veiligheid »bedacht , angstig oni op te staan. Juist in deze oogcn- 189 wblikken verhief zich meer riigwaarts een doordringend »en vervaarlijk gehiiil; het paard stijgerde en sloeg j»wild van zich, en wederom spoorde zijn ongelukkige »ruiter het met eenen vertwijfelenden schreeuw, die »mij nog door de ooren klinkt, voorwaarts. Ik kan »onmogelijk beschrijven welk eene onsteltenis zich van »mij meester maakte, toen ik de heele troep om den »hoek der kerk wenden en naar de plaats toekomen »zag, waarover ik het uitzigt had; zij schenen het » spoor verloren te hebben en werden onder mijn »venster waarschijnlijk door nieuw^e hoop opgehouden. wTerw^ijl eenigen hunner voor de deur der herberg »zoekend been en weer liepen, om hetzij een ingang »of buit te vinden, verzamelden zich de meesten on- »der mijn venster, zetten zich op de achterpooten , »met den neus omhoog, en huilden en smakten op »eene verschrikkeiijke wijze. Intusschen w^aren zij »toch slim genoeg om spoedig te begrijpen, dat er »hier niets te maken was; ik zag mij dus buiten ge- »vaar en de wolven trokken weldra af. »Terwijl een paar v^olven eenige seconden onder »mijn venster waren blijven staan, vonden de anderen »het verloren spoor terug en joegen in de rigting »welke het paard genomen had; het gehuil en angst- ageschrecuw verloor zich weldra in de verte. Ik kroop »diep onder de dekens, dankte de Voorzienigheid voor »mijne veiligheid en sprak aandachtig eenige Paternos- nters. De ojigelukkigc ruiter ontging do vcrvolging ))zijner bloeddorstigc tegenstanders niet. Des morgens- 100 »verzamel{li^ zich ecn groote gedcelte dcr dorpsbewo- wiiers aan de herberg; velen hunner haddeii des nachts »het angstgeschreeiiw vernomen en alien waren nieuws wgierig, lets van het noodlottig ongeval des ongeluk- »kigen te vernemen. Ik moest alles wat ik gezien en wgehoord had naauwkeurig berigten, en met gespan- »nen deelneming hoorde men mijne mededeelingen. wlntusschen kwam mijn vader, die den nacht gedeel- »telijk op het kasteel, deels op de jagt doorgebragt »had, naar huis terug. Zijn gezigt was doodsbleek; »in zijne hand hield hij een pistool, de overblijfselen »van een ruitersmantel en een erg gehavend , met wbloed bevlekt zadel. Op zijnen weg over de heide, »die van het kasteel naar de landstraat voert, liepen »zijne honden plotseling weg naar eene laagte, onge- »veer op een geweerschot verwijderd van het begane ))pad. Door nieuwsgierigheid aangespoord naderde »mijn vader de plaats, en aanschouwde met schrik en »verbazing het verscheiirde en ontvleeschte gebeente van »een paard, waaraan het zadel nog altijd vastgebon- »den was, terwijl het bedoelde stuk van den mantel »en een afgeschoten pistool, niet ver van de plaats op )>den grond lag. Er bleef nii geen twijfel meer over »wegen8 het ongeval des onbekenden. Eenige papie- »ren en kleedingstukken werden naderhand nog tus- »schen de doornstruiken gevonden; maar geen spoor »kon men ontdekken, wie de vreemdeling, of van »waar hij gekomen was, hoewel nog meerdere navor- »,schingen werden tc werk gcsteid. Menige mis werd 191 »er voor de rust zijner ziel gebeden ;'' voejjde de hoiit- vester, aandachtig het kruisteeken makende, hierbij. Tot zoover het verhaal van mijnen leidsman, dat mij , ik moet het bekennen , zeer ontroerd had. Nil kwam de maan in helderen glans tusschen de wolken te voorschijn, het onweer had reeds lang opgehouden en de wind zich gelegd. »Wij kiinnen nu onze wan- »deling voortzetten ," zeide mijn leidsman. »Zoo schie- ))lijk de woeste wateren dezer streek oploopen , even wschielijk verloopen zij weer, en wij zullen diis den ))weg over den v^ildbeek kunnen nemen." Wij gin- gen dadelijk op weg en kwamen aan de wadde. De zwarte rotsstukken staken boven het water nit , zoodat wij er over been konden klouteren naar de overzijde van het watertje , en weldra aan den scheidsweg kwa- men. »Van bier gaat gij regtiiit," zeide mijn vriend pen zijt ge in een kwartier weer in uw dorp; ik ga ))hier links af. Leef gelukkig! Het heeft mij zeer veel rtgenoegen gedaan uwe kennis te maken." Ik drukte liem twee diicaten in de hand, welke hij echter wei- p.erde. »Zult gij mij dan geene gelegenheid gunnen ))om n mijne dankbaarbeid te bewijzen. Hebt gij mij »niet het leven gered en mij bovendien nog een der )>aangenaamste nachten mijns levens verschaft?'' -- »Dat • alles zijn slechts dingen die van zelfs spreken en van »weinig beteekenis," hernam mijn jagtvriend, terwijl hij een mijner jagthonden , een patrijshond van echt engelsch ras liefkoosde. »Zoiidt gij mij echter eens »een genoegen willen doen, zendt mij dan een pnar 18: »jongen van dit ras, wclke mij ccn licvclings aanden- )>ken aan dezen nacht zullen zijn en blijven." Ik gaf er hem mijn woord op, en wij sclieidden. Ongeveer zes maanden na het gebeurde, bragt een conducteur der Malle-poste aan den houtvester van bar. V. Geneste eene bezoek ; hij was brenger van een koppel patrijshonden van ierscli ras. De houtvester wel kunnende vermoeden van waar de honden kwa- men, vond zich niet teleurgesteld toen hij den brief opende en las: »De Engelschen en Franschen houden »beiden gaarne hun woord. Hier zijn de patrijshon- »den! De heer bar. v. Geneste, uw landheer, zal »er zeer bezwaarlijk betere op nahouden, en mogt hij »ze toch hebben, schrijf mij dan; wij moeten den » baron hierin de loef afsteken. Voor geen prijs ter ))wereld, mijn vri(?nd, mogen deze honden van u te »koop zijn. Bewaar ze ten aandenken aan den En- wgelschman, dien gij het leven reddet en die u met »goiid wilde beloonen , als ge niet even trotsch waart »geweest als hij. Mogt gij, goede man, er echter be- )>hoefte aan hebben , reken dan op mij ! Hierbij het wnoodige adres. Leef wel! — Verjaag alle wohen »van Auvergne en vergeet uwen vriend niet." De patrijshonden bleven een familie-stuk en werden zeer in eerc gehouden. — De jagthistorie is gceindigd. ^-^-^WW^'^^r^- A L L E K L E i. De molenaar te Vlijmen, C. v. d. H., heeft in 't be- gin van Maart des namiddags , in den polder onder ge- melde gemeente , eene schoone witte zwaan gesclioten , die wel voor de koningin dier vogelsoort mag gehou- den worden; daar zij niet minder dan 20 oude pon- den woog en 2'/^ ned. el vlugt had. Eene tweede zwaan bleef, nadat haar medgezel gevallen was, nog cenigen tijd boven de plaats rondvliegen, doch is bij de naderende duisternis verdwenen. Ten bewijze lioe rijk de wildbaan , in t begin van den jagttijd, in sommige streken van ons land voorzien was, kan dienen, dat door een jager onder Gram^- 194 bergen in een dag zijn geschoten: 18 hazen^ 22 pa- Irijzen en een paar korhoenders; terwijl door andere jagers, in meerdere of minder mate, goede jagten wer- den gemaakt. Volgens de Rotterdamsche Courant van 31 Juiij 1858, lieeft de onlangs overleden baron R. Sutton, een der hartstogtelijkste jagtliefhebbers van Engeland, in een lijdsverloop van zeventien jaren (1828—1845), volgens zijne eigene aanteekeningen en die zijner onderhoori- gen, geschoten: 3467 schotsche berglioenders (groas) , 12774 fasanten, 22795 patrijzen, 7829 liazen , 4483 konijnen, 182 korhoenders, 165 snippen, 35 eenden, 14 kwarteis enz. ^^.u^^'^c^s^ JArTT-AVONTTIUK IN HEX CIPRESSEN-MOERAS. » -g^ V « fVerlaald.J Noordwestelijk van Nieuw-Orleans (in den Noord- Amerikaanschen vrijstaat Louisiana) heet eene land- streek, die zich boven de golf van Mexico als eene bevende moerasvlakte iiit riet- en biesbosschen verheft en langzamerhand vast land wordt, de Attakapas. Eene eindelooze uitgestrektheid van groenende w^ei- den, waarop diiizende en duizende vrolijke nmde- ren en paarden in half wilden toestand rondspringen; tallooze boomgroepen en altijd groene eiken plantin- gen, in een woud van tropische vruchtboomen ge- ZESDE 3AARG. 15 liocstcrd, talrijke baaijcn en bogten maken het fo( ecn waar Elyseiim. Hier vestijjden zich in het jaar 1799 twee franschen, de graaf Louis de Vigjjerolles en Gaston de Las- SALLE, beiden hartsto-fjtelijke jagers, als planters. Op een iiitstapje, dat zij onder geleide van een jong Akadier, Martin, spoedig na hunne aankomst iiiaak- ten, hadden zij de noordelijke grenzen der Attaka- pas bereikt en daar de wonderbaarlijkste avonturen doorgestaan. Graaf de Vignerolles verhaalt dezelve : »Het was een drukkend heete September-namiddag ; de zon had den ganschen dag eene aanhoudende, brandende hilte ver- spreid. Onze kleine voorraad wijn was dus reeds den eersten dag verbruikt. Wij hadden onze flesschen daarentegen laten vnllen met tafia, die wij met water verdund dronken; maar ook deze was op, en Martin om die reden op eene ontdekkingsreis om verschen voorraad uitgezonden. wBIaas eeqs op den horen," verzocht Gaston mij, »ik kan het niet, de tong kleeft mij aan het verhe- melte. Waar blijft die domme jongen ook zoo lang?" Terwijl ik het deed, zagen wij wederkeerig elkander aan, en de tot hiertoe vrolijk opgeruimde , half moed- willige stemming verdween van onze aangezigten ; want de toon gaf niet dien hellen, klinkenden schal , die bij heldere lucht het hart des jagers zoo zeer verruimt en zijne kracht versterkt; — het was een doffe, korte klank; en de waarnemingen die zich aan ons opdron- 196 if;:en , waren wciiiis; oeschikt om onzen vroegere goe- (leii luim te bcbouden. Wij beVonden ons aau den zoom van een dier zwarte pijnboomwouden , die zich van de ijskust , opwaarts tot de Apelousas iiitstrekken; achler ons lag eene prairie , afwisselende met palmetto- velden, bontgevvas en digte eeuwenheugende bos- scben , doorsneden met baaijen en wateren. Het was een dier pracblige eindeloozc weidevlakten , die, hoe dikwijls men ze ook ziet en beschrijft, bet cog steeds nieuw voorkomen. Voor een kwartier bewonderden wij nog met ver- rukking die zee van frisch groenend, bloeijend en rijp gras, die tot aan de knie onzer paarden reikte, nu eehter was de aanblik gebeel anders: ijs- en blaauw- graauwe dampen bingen langs den geheelen borizont en werden, terv^^iji wij er ons oog op vestigden, al- lengs digter; de vaalroode zonnescbijf werd bleeker, en de omtrekken der bosscben verdwenen; bier tus- schen zweefden onafzienbare drooge dampen, gelijk een akelige loodkleurige sluijer; en de lucht, tot op dit oogenblik beet doch veerkracbtig , werd allengs zwaarder. De prairie scbeen naauwelijks meer dan eene bogt, die door een' nevelsluijer , die zich tus- schen twee voorgebergten ontrolt, zwak en mat door- schemert. En toen die gansch niet geruststellende voorteekenen van bet dreigend natuurverschijnsel zich voor onze oogen ontwikkelden , begonnen onze gelaatstrekken die ongerustheid te teekenen, wclke de vreesachtige even- 197 min als de kloekmoedige kan verbergcn, wanneer hij een onbekend gevaar ziet naderen. »Schiet uw geweer af/' zeide ik tot Gaston, met eene stem die mij zelf door hare beklemdheid ver- schrikte. Het scliot ging af, de knal werd echter door de digt zamengeperste atmosfeer als verzwolgeii; hij was niet ecus doorgedrongen tot aan de watervoge- len, die we op ongeveer 100 schreden van ons op de baai hadden zien plassen. »Waar die domme jongen toch blijven mag?" begon ik weder. »Stil!" viel Gas- ton in, »stil! zie maar onze paarden eens — wat zou dat beduiden?" De dieren waren onrustig geworden zij spitsten de ooren, begonnen te schnimbekken , wendden het lijf half om, rekten hunne halzen, strek- ten zich , snoven de lucht op en werden biiitengewoon angsiig. Wij zagen ons, bij deze bewegingen onzer dieren , met bezorgheid aan. Zij werden meer en meer angstig en strekten, niettegenstaande hunne vermoeid- heid, hunne halzen meer en meer met verlangen in de tegenovergestelde rigting der dampen uit. »Hier kunnen wij niet blijven," zeide Gaston. »Maar waarheen dan? Ons aan de paarden overlaten?" En zoo de rossen bestijgende, voelden zij ons naauwelijks op bun rug, of zij zetteden zich in korten galop, en renden voort als door een troep dolle honden gejaagd. De natuur scheen als 't ware uitgestorven ; soms liet zich alleen het geschreeuw van eene wilde gans boo- 198 ren ; dit gesclireeiiw was cchter meer een angstig krij- sclien. »Wat zal dat beduiden?" beg^on Gaston wc^r, na eene lange pauze; »het wordt mij zoo zoel, zoo heet, en toch geen zweet. Blaas nog eenmaal op den horen/' En wij hidden even stil, terwijl ik in den horen stootte. De toon bestierf mij opdelippen; bet was alsof de bezwangerde atmosfeer hem door de buis in niijn' mond terug drong; de lucht was inmiddels zoo droog en heet geworden, dat bet kroeshaar onzer kort te voren nog van zweet druipende paarden, als gelijmd aan elkander kleefde, de beesten hunne tongen uitrekten en naar adem en verkoeling smachtten. »Zie eens!" riep Gaston nogmaals — en wij zagen hoe de omtrekken van den horizont, tot hiertoe graauw en loodkleurig, naar bet zuid-westen rood begonnen te worden, en de dampen in rook veranderden. »Hooit gij niets?" vroeg ik. Wij luisterden. Van tijd tot tijd hoorde men lets knetterends, een verwij- derd kraken, overeenkomende met bet pelotonsvuur €ener afdeeling troepen , bij nevelachtig weer. Telkens bij dit gekraak schrikten onze paarden he- vig. De kreek, langs welke onze paarden voortren- den, werd allengs breeder en de grond moerassiger; wij hielden onze teugels onwillekeiirig in en maakten halt. »In deze rigting kunnen wij nietvoort," meen- de Gaston, »wij moeten terug van de prairie in bet palmetto , waar wij ten minsten verkoeling vinden." — »Welaan, laat ons terugkeeren.'' Wij reden naar deze plaats terug. Het rood aan 199 den horizont was inmiddels duidelijker, de dampkring heeter en drooger geworden; de rook had zich ver- breid over prairie , woud en, palmetto. Wij namen die rigting, in welke de laatste gelcgen was. Op eens riep Gaston »wat is dat?" De geheele prai- rie, de horizont, alles en alles voor ons, in het Zuiden en Zuid-Westen henedenwaarts, was eene dikke onaf- zienbare rookmassa, waar de zon nog even vuurrood door heen schemerde , maar allengs zwakker , tot zij ten laatste nog gelijk een mat verlichte papierlantaarn aan den hemel hing. De verstikkende rook had zicli voortgerold, zoo dat onze rossen hoestende rondsprongen, Achter die rook- gordijn meenden wij een verwijderd sissen , gelijk aan dat van vele slangen, te hooren. Onze rossen sleepten zich , hijgende en over alle lede- maten bevende voorwaarts. »Wat is dat?" riepen wij nogmaals in hetzelfde oogenblik afspringende , en de dieren aanziende , die snuivend naar den oever des waters heen ijlden; wij waren naauwelijks in staat hun te beletten er in te springen. Wij hadden den zoom van het Cipressenwoud , 't welk de baai aan beide oevers omgeeft, betreden. De roode streep aan onze regter zijde werd allengs helderder , schemerde voortdurend scherper door de duisternis der cipressen , wier ontzettende digtheid den rook nog wat afhiehl. Het knetteren liet zich nu sterker hooren. »Wat zal dat nu beteekenen ?'' riep Gaston geheel ontsteld uit. »God beware ons! dat beteekent hetgene men 200 ten woiid- of prairiebrand nocmt ," voegde hij erbij. »Een woud- of prairiebrand !" herhaalden wij beiden met stomme gebaren , en zagen elkander aan als menschen wier verstandelijke vermogens belemmerd worden. De rook drong al diepcr en dieper door de cipressen. »Mijn God! wat zuUen wij beginnen?" riep Gaston nogmaals met half g^esmoorde stem, en de tranen vloeiden over onze wangen. Op eens stortten onze paarden rillend neder, als of ze van eene koorts beroerd waren , en sprongen toen weder op. Een troep herten brak digt voorbij ons, door het moeras- riet en stortte zich in de baai, die zij tot halverwege doorwaadden; toen de dieren in het midden gekomen waren, bleven zij, op naauwiijks vijftig schreden van ons, staan en keken ons aan als of zij onze hulp wilden afsmeeken; wij verbeeldden ons tranen in de oogen dezer dieren te zien en de angst in himne gebaren te lezen. Wij zagen de herten , onze paarden en ons zelvcn aan , en dan weer door den cipressenzoom naar de prairie. De heldere roode streep kwam immer drei- gend nader, met een' zoo heeten iuchtstroom, dat het weinigje zweet, dat nog uit onze porien drong, onmiddelijk verdroogde. De Iuchtstroom liet zich sterker hooren ; een langgerekt de zenuwen ontroerend fluiten, sissen en kraken en dan een geknetter, en midden door die verstikkenden rook eene heldere vlam, en onmiddelijk daarachter eene vuurzuil — wat leg ik , eene vuurzuil , neen eene zee van vuur — het 201 gcheele onafzienbare palmetto dat in vlammen stond. De hitte was nii zoo verzengend geworden, dat wij elk oogenblik vreesden , dat de gescheurde kleederen op onze ligchamen zoiiden ontbranden. Wij sleiirden onze paarden, of eigenlijk de paarden sleurden ons naar de baai been. Zij sprongen met beide voorpooten te gelijk in bet water en trokken ons langs den oever naar beneden. Op nieaw vernamen wij een verscbrik- kelijk gekraak en geknetter in bet moerasriet. Eene beerin met bare jongen op den rug kwam op ons af, nogmaals een troep berten, die op geen tien sebreden van ons in bet water sprongen. Wij bielden onze geweren op de beerin aan; de moeder keerde zicb om , naar de berten ; wij zagen en tmirden ; berten en beeren stonden geen \ijf voet van elkander, bevend als de arme scbeepsjongens in een akelige winternacbt op den door stormen voort- gezweepten Occaan. En van deze dieren kwamen er meer; berten, wol- ven, runderen en paarden , alien kwamen om bescber- ming in bet eene element tegen bet andere te zoeken ; de meesten , ecbter braken verder benedenwaarts in de baai door , waar dcze zicb verbreedde en naar bet noordoosten in een meer overging. En zonderling; zoodra de beesten eenigen bimner voorgangers zagen aftrekken , volgden alien zonder vrees voor elkander. Wij trokken de dieren na. Op eens klonk ons bon- den geblaf in de ooren ; ))bonden" riepen wij te gelijk verbeugd uit, > victoria! dan zijn menscben niet verre." 202 Een salvo van minstens tien gevveerschoten beant- woordde onzen uitroep. De scboten waren op naaiiwe- lijks twee honderd schredeii van ons gelost, maar wij zagen niets en hoorden slecbts den doffen , door dikke luchtstroomen zwak tot onze ooren dringenden knal. De dieren om ons been sidderden bij bet nieuwe , dreigende gevaar , maar weken geene enkele scbrede terug. »Wat is dat?" vroegen wij, die tot aan den hals in bet water stonden. Een nieuw salvo, werd op slecbts bonderd passen afgevuurd. Wij zagen nu de rood licbtende vlammen , boorden tevens ook stem- men door elkander, in een dialect, dat balf franscb, balf indiaanscb klonk. »Scbiet alles dood, alles, werp bet in de boot en op den oever; boudt u niet op," scbreeuwden zij. ))Het zijn Akadiers, naar bunne spraak," bemerkte Gastoin. Andermaal een nieuw salvo , waarvan eenige kogels digt langs onze boofden floten. »Halt!" scbreeuwden wij, »balt, wij zijn bier. Schiet niet, voor dat ge gezien bebt waarbeen en wat gij scbiet." Een oogenblik was alles stil , maar daarop brak een woedend lagcben uit de ruwste keelen los. » Scbiet, scbiet gij," riepen wij, »dan vuren wij ook; boudt op met scbieten." — »Morbleu!" lieten zicb daarop bruUende stemmen booren. »Wie is dat? wat bebben deze ons te bevelen ? scbiet de bonden neer!" — »Neem u in acbt, want wij scbieten terug." — »Sacre!" riepen de wilden andermaal , bet zijn adelijken uit bet kerspel; ik ken ze aan bunne spraak. Scbiet de 203 hondeii neer , die spionnen ; wat hcbbeii zij in de baai te doen ?" — »Al3 gij schiet , dan kome het vergoten bloed over u!" schreeuwden wij in halve vertwijfeling, onze geweren aanleggende inderigling, waar wij de bleekroode tongen iiit de buksen hadden zien bliksemen. In dit oogenblik verhief zich een donderende stem met een ))halt! wat gebeurt daar?" »Halt!" riepen vijf stemmen na elkander, Halt! wat is daar ? Halt ! of gij zijt mannen des doods ! Sacre , ce sont des Americains !'' schreeuwden de Akadiers. »Halt!" riep nogmaals een sterke, voile stem, en in een oogenblik zagen wij eene boot en de hoofden van eenige mannen langs ons been glijden, en in de donkere rookwolk naar de Akadiers Snellen. Er heerschte een oogenblik stilte. Daarop riep men : »heer graaf de vignerolles; heer graaf!" riep men andermaal; in de volgende minuut kwam het bootjo op ons toe en herkende de jongc Martin ons; dade- lijk werden wij omringd door meer dan twintig Aka- diers en vijf of zes Amerikanen. De Akadiers hadden , op het eerste leeken van een' prairiebrand , zich in booten op de baai ingescheept. Het vuur, welk in den regel in den herfst wordt ontstoken, drijft alle beesten, die er him oponthoud hebben, natuurlijk van beide zijden naar het water; de Akadiers waren nii gekomen om eene jagt op de beangstigde dieren temaken; half wilde schepselen, naauwelijks half gekleed; de mannen met lijfrokjes ©m de lenden , een paar vrouwen met grove hemden 204 en eene soort van buis. Wij wai'en {jelroffen over de bmtale wijze waarop zij de arme dieren nederschoten. Dit scheen evenzeer bij de Amerikaneii het geval te zijn. De oudste van hen sprak ons het eerste aan. »Frenchers! wilt gij met deze Akadiers gaan, of gaat gnj liever met ons mede?" — »Wie zijt gij, mijne vriendeii?" ~ »Vrienden?" hernam de man, het hoofd schuddende ; wgij maakt spoedig vriendsehap , vriend ! neen , dat zijn wij nog lang niet ; maar indien gij met ons wilt?" — »Heer graaf ," zeide de jonge Martin ," deze vijf heeren Amerikanen zijn geko- men om u op te sporen ; zij hadden die goedheid , toen zij vernamen dat wij geene levensmiddelen meer hadden en verdwaald waren." — De hitte werd onver- dragelijk , de rook verstikkend. Wij gingen op de boot toe , en de man ti ok er onze bevende paarden in , tcrwijl wij er bijna onbewust, ja half zinneloos in zakten. Het was de hoogste tijd — de krachten hadden ons begeven — van alles wat er verder voorviel hoorden of zagen wij niets meer. Hoe lang wij zoo bewuste- loos in de boot gelegen hebben , weet ik niet ; het mag misschien wel een kwartier geduurd hebben. Wij werden eindelijk uit onze onmagt door den ouden wakker geschud , die met een flesch tafia in de hand ons toeriep , of wij niet eene kleine hartversterking wilden gebruiken, »gij zult ze wel noodig hebben," meende hij. Met beide handen en half geslotene oogen grepen wij naar de flesch en namen eene goede tciig. De 205 whiski versterkte ons wonderbaar; wij sloegen de oogen we^r op. Voor ons lag een onafzienJ)aar cipressen- moeras , achtcr ons de breede waterspiegel der in elkander vlietende baaijen , over welke een eindlooze chaos van rook zoo verspreid lag , dat wij beneden het staalblaauwe water, en boven den blaauwen hori- zon! zagen, wclken cchter ten Zuid-westen wederom door de hoog voorbij trekkende rookzuilen aan onze blikken ontrokken werd. Slechts enkele malen schit- terden de vlammen hier door , en de geweldige massa's cipressen schenen verzonken in eene zee van vuur. »Wij zijn toch nil tegen het vimr verzekerd?" was mijne huiverende vraag. »Zeker genoeg," hernam de oude , »maar het zal laat worden , de zon staat geen uur meer boven den horizont , en wij hebben nog een heel eind wegs af te leggen/' — »En waarheen gaat deze weg?" vroeg ik. »Waarheen hij gaat? Ei wat , waarheen gaathij, dat hangt van u af ; hij voert door het cipressenmoe- ras, tenzij gij aan een' omweg de voorkeur mogt geven." — »De kortste weg is de beste ," was mijn antwoord. »De kortste weg is de beste" bromde de oude zich tot zijne jagtgenooten wendende. »Daar kunt gij weer eens den Franschman aan herkennen. Het is wel; wij willen den kortsten weg ten zijnen genoege nemen, het komt op het zelfde neer." — » Ja- mes," en hij wendde zich tot een der mannen , »gij gaat verder door het schildpaddenmoeras , wij gaan regt door. — »Maar onze paarden?" merkte ik op. — 50() »Uwe paarden, die gaan den langeren weg hooger op , namelijk, wanneer het vuiir eerst heeft uitgewoed.'' Ik denk dat wij van nacht regen krijgen, en dan verbranden zij hunne hoeven niet." — »En waar gaati wij nu been?" — »Gij vraagt te veel; man," ant- woordde de oude kortaf, »dat zult gij wel zien." Wij waren nu aan bet strand der zee , voor ons lag bet Cipressenmoeras. Ik bad deze moerassen bereids leeren kennen, boewel slecbts oppervlakkig , want het was ons niet mogelijk geweest er diep in te dringen. Toen ik nu ecbter een blik in deze duisternis gewaagd bad, ontviel mij onwillekeurig de vraag: »Maar, oude, is er wel cen weg of steg in zulk een moeras te vinden?" — »Weg of steg," bernam de man , »ei wat, die weg welke, de natuur er gemaakt beeft;" voer bij voort, terwijl bij op een' boomstam sprong, die met mos en lianen omgeven , op bet bodemloos moe- ras dreef. »Ziet gij, dat is de weg.'* — »Dan wen- scben wij liever den langeren weg met onze paarden te kiezen," bernam ik. »Doe wat gij bet beste aebt, wij gaan; maar, ik moet u zeggen, dat gij met uwe paarden des noods met rietbladeren zult moeten avond- maal bouden, en bezwaarlijk iets anders binnen vier en twintig uren over uwc tong zult kunnen krijgen." — »Maar, er is immers waterwild en ander wildbraad?" — »Ja, volop, als ge dat raauw wilt eeten, zoo als de Indianen, tenzij gij twee mijlen in den omtrek een vierkante voet vasten grond wist, om er een vuur te kunnen ontsteken." — »Kom, wij verzuimen bier on- 207 i/.on lijd niaar ," l)i'omden cenige manncn. Om clc waar- lieid te zeggen , werd het mij bang om het hart , en ik zag bij afwisseling nu den oude en dan zijne jagt- genooten aan. Deze was over de zes voet lang en ma- ger, maar zijne spieren en gewrichlen verraadden eene buitengewone kracht; zijne gelaatstrekken waren scherp, inzonderbeid de oogen, die een' valkenblik hadden; zijne gebaren getuigden van zelfvertrouwen , even als bij in zijn gedrag jegens ons , eerder gering- scbatting dan acbting liet blijken; en toch bestond zijne kleeding enkel in een lederen wambuis met gor- del , waarin een lang mes stak , korte lederen broek en een strooboed , welks rand echter verloren was. Zijne geleiders waren evenzoo gekleed. » James!" wendde bij zicb tot een der jonge mannen, »gij gaat alzoo mede, Jo.nas gaat benedenw^aarts door bet scliild- paddenmoeras ; wij trekken bier midden doorbeen; maar bet kan geen kwaad als wij ons dadelijk van pijnbouten flambouwen voorzien.'' ))Pijnfakkels?" vroe- gen wij. Des ouden blik , dien bij op de weggaanden wierp „ .^clieen te vragen : of wij den mond dan overal in moesten bebben? Daarna zeide bij op onverscbilli- gen toon, )>Ei, pijnfakkels zijn in dit cipressenmoe- ras zoovcel waard als uw leven, al kondet gij tien ma- len sterven." »Deze lieden bebben eene zonderlinge manier van spreken," fluisterde mij Lasalle toe. De oude bad intusscben vuur geslagen, en een der spaan- ders, die in de boot lagen, aangestoken, maar met zoo afgemetene langzame bedacbtzaambeid, dat bij, on- '>0S (lanks onzen onaano'cnamen tocstand, ons tot lao'clien dwong. Hij ontstak een tweede, keek nog eens om naar de baai en vervolgens naar de boot, die in den zoom van het riet reeds onzigtbaar begon te worden, toen hief hij den voet op; »Verd spaansch moeras!" bromde hij, »was het slechts echt ameri- kaansch en niet verradelijk spaansch, dan hield het stand als een eerlijk man, tot wij hem bij de armen gevat hadden, en week niet terug om ons dan nog te verzwelgen; ja, verzwelgen, zeg ik u, al waren uwe koppen ook twintig voeten van uwe voetzolen verw^ijderd." ))Volgt mij schrede voor schrede, alsof ge op eijeren moest loopen," zeide hij tot ons, »en gij, Jonas, houdt het oog op die beide Franschen en wacht niet , tot gij hunne beenen eerst tot over de laarzen in het slijk ziet/' Hoew^el niet zeer bemoedigd door deze juist niet troostrijke aanwijzingen , maar al onzen mocd verzamelende , volgden wij den oude; zoo waren wij bijna vijftig schreden in het moeras doorgedrongen. 