Zedelijke verhaalen [by R. Feith].
99 Liiíve Dochterr votľ títj irocnt -^ fy ik zag if&mtúty dat 4it ^ker eenmauii ilir geval zou worden. Ik rekende het ihíjh pligt, tQ ^tgQUy ddt gfj dan ten minstes geenen minnaar behoefdet opteofferen. Vm^ Móeďer ilieľf, toen gij aclit jaar oud wnart^ ett terftond verwijderde ik n van de Hoft-- A N T o N E T. T E. 135 „ In waarheid, antonetteV* ,, In waárheid, lieffte Vader!" 5, Des te bcter! Zo zal u 't geen gij eerlang dpen moet, zo veel te ligter vallen, en ik zelf hebbe eene ellende min- der in de waereld." „ Wat ik eerlang doen moet?*' — her- haalde zij, eer hij nog geheel uitgefproke» had, en zag hem met haare heWere klaare blaauwe oogen verlegen in ^t gezicht. „ Begrijp flechts, lieve ANTONRTTEr zei de Opperkamerheer „ dat het niet zonder oogmerk gefchied is, dat ik u , vier weeken nu geleden , uit uvr kluis aan het hof geroepen heb. Een Vi- ceprefident in het eerste collegie eener afgelegen Provintie heeft zich door zij- ne talenten en dienstvaardigheid den Mc- narch zo zeer aanbevolen, dat deeze onlangs befteten heeft j hem nader aan zijn Perfooa te brengen en hem in den Staatsraad te pfeatfen. Gij zult hem heden žien, e» hem als een* man bejegenen, wien de Mo- narch hoog acht, wien ík eere, en vooŕ wien gij beftemd zijt.'* J, Ik?* vríeg zij met ecnige bHjd- íchap , en floeg .terftond daarop de oogea I 4 naar 136 ANTONETTE. naar beneden, dat zij dat ik niet langfaa- nier gezegd had. „ De Monarch zelf is het eerst op deeze verbindtenis gevallen; hij heeft zijne ge- dacbten aan den Minister medegedeeld; dee- ze heeft met mij gefproken, en ik heb u aan hem toegezegd. Behalven ézt dee- zg zaak voimaakt over een komt met het be- lang van ons huis, is zy teCFens door den Monarch zelf ontworpen. -^ Dus binnen vier weeken antonette! verandert gij uwen naam/* Antonette zat daar, wilde fpreken en kon niet. „ Beeld u niet in, lieve Dochterf ving de Oppferkamerheer weder aan „ dat wij iets van u vorderen zuUen , dat niet in iiw vermogen ftaat. De Monarch, de Minister^ A N T o N E T T E. 137 ^, En evenwel zijne Gemaalin?" vrieg de verbaasde antonette. „ Evenwel r 5, Verftaa ik u wel, lieve Vader? „ Leef een half jaar ondcr ons en gij verftaat mij. — Goed Meisje ! de Schrij- verš van uwe zedelijke boeken pasfen voor 't grootfte gedeelte den Cirkel op den Drie- hoek; zij fchrijveri de Grooten voor, wat zij doen moeten , en weten niet , wat zij doen kunnen ; noemen ons zedenloos^ waar wij alleen ongelukkig zimy en fckimperiy waar zij weenen moesten. Uwe hand, an- tonette í dat gij u éonder wederftreeving naar den wil des Monarchs, naar de begeer- te uwes Vaders.5 en naar de weivoeglijkheid van uw Huis fchikken wiltl" Antonette had den Minister nooit gezien, maar zij had ook nooit bemind. Door het vaderlijk gezag overvallen , gaf zij de hand, dat zij gehoorzaamen zoude. Eenige uuren daarna verfcheen de Minis- ter, een kleen, ineengewasfen man, die een glaazen oog en eene hooge zijde had. An- tonette trad binnen en meende in eene flaauwte te vallen. Zij moest zich voor ee* nige oogenblikken verwijderen, om zich I S te 138 A N T O N E T T E. te herftellen. In een Meisje, dat in de ecn- zaamheid opgevoed was , dat de groote waereld eerst federd vier weeken zag, en hedfcn een ja van zich geven moest, daar zij gisteren geen woord van geweten had, was dit te verfchoonen. De Minister hieid haaren fchrik voor eene uitwerking haarer béfchTOomdheid en vond zich door haar ge- drag niet betedigd. Zij kwam wcder: de Minister beriep zich op het geen hatr Vader haar gezegd had, vatte haare fidde- rende hand aan , en vrieg. Met eene ijskoude rilling zei antonette /a; maar terftond veriiet zij het vertrek, en geene voorftellnigen konden häar bewegen weerom te komen. Daags daar aan viel zij haaren vader te voet, en bezwoer hera, haar van haar woord ANTONETTE. 139 Tan de zaak vernemen zo«, voor dat zij voorbij wa&. Op een TLmdgqtá des Vaders eenige mij- letL vtn de hofplaats werd het huuwlijk voltrokken, zonder dat zelfs de b^edienden wisten, wat 'cr gebeorde. Na de píegtigheid ftond antonettk met haať Gemaal aan een venster, had hem den brief te lezen, dien zij hem gaíf^ en ging het vertrek uit* Hij bts: ^ Hecr Graaf ! ík heb mijnen Vader ge- iioorzaamd en ben thans uwe Gemaalinne. Neem hier mede mijne verzekering aan, dat mij de rechten, welke gij op mij ver- kregen hebt, beftendig heilig zijn zuilen. Maar te gelíjk ftneek ik u met het geprangd- fe harte, dat gij mijn' vader beweegt, mij nog heden met mijne voorige vriendin, die hier ais geťuíge tegenwoordig is^ aan mij- ne cenzaamheid wedertegeven. Door een ^íSaand antwoord zuk gij niets bewer- ken, dfn dat gij .mijne eílende vergroot. De ínwilíiging mijner béde daár en tegen vaal den ceťbied nog vermeerderen, di^n ik voor uwe verdiensten hebbe, en van wélken ik H hier mede uitdrnkkelijk verzekere.'* De Ministef flond verlteld en overdacht. - Hij I40 antonette; — Hij gin g naar antonettes Vader^,^ toonde lieni den brief, bad zelfs dat háar verzoek ingewilligd mogt worden , en be. tuigde op de plegtigfte wijze., dat door ďeeze fcheiding de goede verftandhouding der beide Huízen niet geftoord zou worden^ De Vader wilde raazen, beleed zich dat ANTONETTE ovcrrascht ware geworden^, gaf zijne toeftebming tot haare verwijde- ring, en fprak met allen,.die van het voor- gevallene wisten, af, dat men zo lang van het geen gefchied was zwijgen zou, tot dat tijd en omftandigheden antonettes ge- zindheid veranderden. Antonette reisde met haare Vriendia naa haar eenzaam Landgoed , terwijl de overigen naar de Hofplaats te rug keefden. Alles bleef geheim en de Monarch troostte lievclíi ' A N T o N E T T E. 141 niet toereikende geweest om haaren fmaak voor de zoo lang genotene ftilte te ver- derven ; haare oud^ vriendin , eenige boe- ken, de wándelíngen in eene taamlijk aan* genaame landftreek 9 en boven dien de vrou- welijke kunstwerken, in we^ke zij door* gaans uítmuntte, verdre>^en haar deh tijd. De laatften waren haare geliefdfte bezigheid, en namen haar de meeste uuren weg. Ze had in een. van haare boeken gelezcn, dat het gezicht eener fchoone geftalte, in een goed gekoozen gewaad, op eene zekere wij- ze gelukkig maakte. Antonette zag uiemand om zich dan bedienden , Huuriiedcn en derzelver vrouwen; maarook om aan dee- ?en te gevallen, geloofde zij zich goed te moeten kleden. Hierop bevlijtigde zij zich; haar Negligé was altijd nieuw en altijd jiatuurlijk; raen had haar gisteren nagezien, heden zag men haar weér na. De Stede- ling, die haar in haar meest <rerzuimd mor- gengewaad aantrof , moest op de gedachte komen, dgt zjj eenen Minnaar te gemoet ging, dien zij befteld hadde. Antonette had 'er geen befteld, maar fomtijds komt iets cngeroepen. Haar jiieyelingsplekje in de heete zomQrdagen was een A N T o N E T T E. 14$ wenschte haar eenen goeden nacht, en ging in haar kabinet. De beide volgende dagen regende het bij- na befténdig. Antonette was zeer mis- noegd, dat ze twee dagen roozenbloei mistte. Aan den derden dag was het Weer fchoon. Ondertusfchen viel haar de morgen onver- draagiijk lang^ óffchoon de duiven, die ze lan zich gewend had , vergeten waren ge- worden, indien ze niet eindelijk tamelijk lomp om haar voeder gemaand hadden. Ter- ftond van de tafel ging zij op haar lusthuis, en nam een boek mede, dat ze bi j de,eer. íle doorlezing zeer vermaaklijk had gevon- den. Ze las eenige zijden en be- merkte, dat de fchrijver werkelijk zeer lang- draadig was. Ze wierp het weg en trad aan 't venster. Op den duur was daar ook niets te žien. Ze ging naar beneden en had even den grendeí van de deur, die in 't veld ging, gefchoven, toen zij een paard hoorde. Ze vloog naar boven aan 't vens- ter, en had bijna een* gil gegeven, toen zij het wilde paard met zijn* Officier weder zag- Ze was gaarn weggelopen, maar de knie- en trilden haar. te zeer. Hij groette, en zij maakte haar compliment zo ongefchikt, dat een witte doek, dien zij in 't venster 154 A N T O N E T T E. Eco oowillekeiirige zacht, en een pi» oogen , die cer aarde ncdorzonkcn , w23 zijn cenig antwoord. „ Nu zo zal het a vrijftaan, hemelsch mei^ je! Zíjo de Rechters niet rechtvaardig, dan is het de Mooarch. Ik wcnde mij tot hem: hij kent mij% hij booit mij, ea wij zijn gclokfcíg'*' ^ De Monarch? God^ die hoort u niec Mijn Gcmaal is zijfl Lieveling/' „ Lievelíiig? welke lieveling? -^ ziju naam, AiíTONiTTEr 2e noemde hem, en de Barón was al$ vtn een* blikfem getroEFen, Hij bedacht íkh ^n oogenblikj greep toen 21 j q' hoed^ iriel voor haar op mn knie, rustte laiig met den mond op haare hand, zetr ,^ Dee- zen middag kóme ik weder!** en ijide weg'. Zij zat met een voorovergezonken hoofd, de oogen ítíjf op den grond gevestigd. Een diepe zucht verligte haar het hart , ze over- lei of ze deeze geheime onderhoudingen voort durfde zetten, vreesde haare zwak- heid, en verbood zich, voortaan met dea Barón zonder getuigen te fpreeken. — Ondertusfchen zou hij zich door zijne hartstocht kunnen vervoeren laaten, on} ee- A N T o N E T. T E. 135 ,, In waarheid, antonette?'* „ In waárheid, liefíle Vader!" „ Des te bcter! Zo zal u 't geen gij eerlang dpen moet, zo veel te ligter vallen, en ik zelf hebbe eene ellende min- der in de waereld." „ Wat ik eerlang doen moet?** — her- haalde zij, eer hij nog geheel uitgefprokett had, en zag hem met haare heWere klaare blaauwe oogen verlegen in ^t gezicht. 5, Begrijp flechts, lieve antonetteT zei de Opperkamerheer ,, dat het niet zonder oogmerk gefchied iSy dat ik u , vier weeken nu geleden , uit uw kluis aan het hof geroepen heb. Een Vi- ceprefident in het eerste. collegie eener afgelegen Provintie heeft zich door zij- ne lalenten en dienstvaardigheid den Mc- narch zo zeer aanbevolen, dat deeze onlangs befllúten heeft, hem nader aan zijn Perfooa te brengen en hem in den iStaatsraad te pfeatfen. Gij zult hem heden zíen, e» hem als een* man bejegenen, wien de Mo- narch hoog acht, wien ík eere, en vooŕ wien gij beftemd zijt.'* ,, Ik?* vrieg zij met ecnige blijd- fchap , en floeg .terílond daarop de oogea I 4 naar 13^ ANTONETTE. naar beneden, dat zij dat ik niet langfaa- mer gezegd had. „ De Monarch zelf is het eersť op deeze verbindtenis gevallen ; hij heeft zijne ge- dacbten aan den Minister medegedeeld; dee- ze heeft met mi j gefproken , en ik heb u* aan hem toegezegd. Behalven -dat dee- ^ zaak voimaakt over een komt met het be- lang van ons huis, is zy teCFens door den Monarch zelf ontworpen. -^ Dus binnen vier weeken antonette! verandert gij uwen naam/* Antonette zat daar, wilde fpreken en kon niet. „ Beeld u niet in, lieve Dochter!" ving de 'Opp^rkamerheer weder aan „ dat wij iets van u yorderen zuUen , dat niet in uw vermogen ftaat. De Monarch, de Minister^ A N T o N E T T E. 137 ^, En evenwel zijne Gemaalin?' vríeg de verbaasde antonette. „Evenwel r 5, Verftaa ik u wel, lieve Vader? 5, Leef een half jaar onder ons en gij verílaat mii. — Goed Meisje ! de Schrij- verš van uwe zedelijke boeken pasfen voor 't grootfte gedeelte den Cirkel op den Drie- hoek; zij fchrijveri de Grooten voor, wat zij doen moeten , en weten niet , wat zij doen kunnen ; noemen ons zedenloos^ waar wij alleen ongelukkig ziin, en fchimpen, waar zij weenen moesten. Uwe hand, an- TONETTEÍ dat gij u éonder wederftreeving naar den wil des Monarchs, naar de begeer- te uwes Vaders., en naar de welvoeglijkheid van uw Huis fchikken wiltľ' Antonette had den Minister nooit gezien, maar zij had ook nooit bemind. Door het vaderlijk gezag overvallen , gaf zij de hand, dat zij gehporzaamen zoude. Eenige uuren daarna verfcheen de Minis- ter, een kleen, ineengewasfen man, die een glaazen oog en eene hooge zijde had. An- tonette trad binnen en meende in eene flaauwte te vallen. Zij moest zich voor ee- nige oogenblikken verwijderen, om zich 1 3 t^ 138 A N T O N E T T E. te herftellen. In een Meisje, dat in de ecn- zaamheid opgevoed was , dat de groote waereld eerst federd vier weeken zag, en hedfen een ja van zich geven moest, daar zij gisteren geen woord van geweten had, was dit te verfchoonen. De Minister bieftf haaren fchrik voor eene nitwerking haarer béfchrooindlieid en vond zich door haar ge^ drag niet betedigd. Zij kwzm weder: de Minister beriep zich op het* geen Imar Vader haar gezegd had, vatte haare fidde- rende hand aan , en vrieg. Met eene ijskoude rilling zei antontette /a; mastr terftond veriiet zij het vertrek, en geene voodtellingen konden haiar bcwegen weeront te komen. Daags daar aan viel zij haaren vader te voet, en bezwoer hera, haar van haar woord ANTONETTE. 139 Tan de zaak vernemen zoii, voor dat zij voorbij was* Op een iLnndgotä des Vaders cenige mij- len van de hofphats werd het huuwlijk ▼oltrokken, zonder dat zelfs de bedienden wisten, wat 'cr gebeurde. Na de plegtigheid ftond antonette met haať Geraaal aan een venster, had bem den brief te lezen, dien zij hem gsfy en ging het vertrék uit* Hij las: ^ Hecr Graaf ! ik heb mijnen Vader ge- lioorzaamd en ben thans uwe Gemaalinne. Neem hier mede mijne verzekering aan, dat mij de rechten, welke gij op mij ver- kregen hebt, bcftendig heilig zijn zuilen. Maar te gelíjk fmeek ik u met het geprangd- fte harte, dat gij mijn' vader beweegt, mij nog heden met mijne voorige vriendin, die hier als geťuige tegenwoordig is, aan mij- ne eenzatmheid wedertegeven. Door een afHaand antwoord zuk gij níets bewer- ken, dtn dat gij .mijne ellende vergroot. De inwilliging mijner béde daár en tegen vaal den eefbied nog vermeerderen, di^n ik voor uwe verdiensten hebbe, en van wéiken ik n hfer mede uitdrnkkelijk verzekere." De Minister ftond verlleld en overdacht. - Hij i6o A N T O N E T T E. eeten n och driiikeu , en had nergens eeťie blijvende plaats* De liefde verwijderde zich allengskens van haar hart: maar aiíTonet- T E ťcheidde van haar, zo als racn van eenea dierbaaren vríend fcheidt, wien het onver- biddclijk noodJot van on s affcheurt. MeE roept dee^cn vri end geduurig weer te rug, racn drukc hem in de armen, men tuscbt hem en houdt hem vast: cindelijk moet men hem loslaaten, maar men ziet hem met een Woedend hart na. Eenige dagen daarna was antonéttk kalmer geworden. Ze drocg den brief van dcn Barón in haaren boezem, maar ze droeg hem ttin einde zich tegen elken terugrred in veiligheíd te Helien, Ze wist icdcr woord des briefs van buiten , maar een eenige blik in áeih- 2:elven had meer kracht dan alles, Ze ging aan het kastje, daar ze haare kostbaarhe- den in bewaarde, ftond eenige oogenblikken onbeflooten, opende; het eindelijk , en nam het portrét van haaren Gemaal 'er uit. Ze zet- te. zich op: haare Sopha, en onderzocht ďe trekken der beeldtenis met die oplettende gelatenheid, met welke men gewoon is het afbealdfcl eens.bekenden na te gaan, om te beflisfen , of het getroffen is. De befchoi^ wing A N Ť o N E T T E. 153 hij: jv^e eerbied zelf zou zich' bi j u ver- geten, Vervoeríler! Maar ik íta dee- zen kusch' aŕ, tot dat uw vader mij geant- woord heeft, aan wien ik beden fcbrijve.'* ,-, Aan mijnen vader? Ferdinand! Ferdinand! Om .Gods wil niet!" ^> En waarom niet?" „ Ach ! om een geheims wil !** ' 9, Cebeímľ' ,, Dat niemand weet, dan eenige vrien- derf\ , 5j En dat ik niet weten mag, anto- NETTE?* - 5, Ja*' zei ze, na zich een oegenblik be- dacht te hebben, ,, gij zult het weten: gij jmoet het weten — — Ferdinand! ik ben getrouwd.. ,, Getrouwd? — gij getrouwd, anto- WETrE?" Zij vertelde. hem de omftandigheden van iiaar huuwlijk en de oorzaak van haar te- genswoordig verblijf. Ze verzweeg niets dan den naam haars gemaals. 5, Goed, antonette! — — zei hij eíndelijk, na zich lang bezonnen te hebben « ^, zoudt gi> mij beminnen kunnen, ftls het u vrij ftond?" K S Een i«£ A N T o N E T T E, Opperkamerheer , om zijne dochter voor eenige dagen t e bezoeken. Hij vriég Me- vrouw van F... of zich antonettes ge- 2índlieid veranderde: hij vernam, daťer voor eerst nog niets te hoopen ware, Hij trok de fchouders op ^ en liet zle h geduurende zijn verblijf geen woord van den Minister ontvallen* Eerst den eigen middag^ dien hij tot zijn vertrek beftemd had, vrieg hij zij- ue dochter op eenen fchenfenden toon> of ze hem gezelíchap wilde ho úden- ej Ik ben niet in ftaat de Gemaalín des Graafs te zijn" zei antonette: „ maar wanneer mij de Graaf als eene vertrouwde vriendin in zijn huis'op wii nemeň,, dan verzel i k u.'^ De Vader zag het meisie ver- baasd aan, omarmde ze, verlengde zijn ver- blijf een paar dagen, en nam ze met zich naar de Hofplaats. Het huuwlijk van den Graaf met antonettb werd bekend gemaakt, en antonette woonde van nu af aan in het huis van den Graaf. Hij wa« haar Gemaal, wanneer ze aanfchouwers had- den, en hij was haar Broeder, wanneer ze alleen waren. Maar ongevoelig werd de zuster voor den broeder gevaarlijk. ANTONETXBsaan* trek- A N T o N E T T E. 155 eenen onvoorzichtigén ftap bij den Monarch té Wagen; *— — ze moest hem dus nog etenmaal fpreken < nog eenmaal be- zweeŕen, haar geheim te eerbiedigen. Ze béflopt hem dit maal nog af te wachten. • Hij kwam en overreikte haar een befchre- ven. papier. Daarna bond hij haar een por- trét om den hals, knelde haar aan zijnen boe- áem, drukte eenen gefinoorden kusch op haaren mond, zei: „ Vaar welľ* fprong op zijn paard en joeg weg. Ze Ontftelde van dit zonderling gedrag, nam fidderende het blad, en las: * „ Ik was dertien jaaren oud, uw Gemaal 5, twintig; onze ouders zagen zich dik- j, werf. Uw Gemaal was Officier van de „ Garde: zijne bevallige geftalte deed hiem ,, onder het geheele Corps uitmunten, ^n 5, het vuur, dat zijne oogen bezäten, was 5^ een fpreekwoord bij mijne zusters. — ,, Mij was de handboog ontnomen, dewijl „ ik 'er mede befchadigd had ; maar ik ^ bezat 'er nog een tegien het verbod* ,, Eens op een middag was ik alleen ťhiris: 5, ik wilde uit mijn vertrek in den hof 5, op een musch fchieten; de pijl gíng ^ door een venster aan den tiapj uw Ger 99 maal 16^ A N TO N E T.T E. yy maal kwam juist naar boven; een fplia'-^ „ ter van 't verpletterde glas vloog hem „ iii 't oog. Ik liep hem* te gemo^t ea „ wierp mij aan zijne voeten. — ,, Wees ,i gerust, FERDINAND ť* was alles^ ,^ wat hij zeide. Hij wist eene gelopf* ^ waardige gefchiedenis íe vertellen, waar-r yy itt ik niet genoemd werd , verloór na yy eene pijnlijke genezing het oog , ea yy nam zijn affcheid. Óm zích van eene „' andere zijde verdienstelijk te maaken ^ ^ bezocht hij de Hoogefchaol, vermijdde| al- ^ le gezelfchappen, wijl hij aan dezelve^ ^ als een éénoogige, vrij onverfchiUig ge- ^yloofde te zijn, arbeidde dag en nacht 5, aan zijnen íchrijfleslenaar , verwierf: zich * ^ eene kunde, die weinigen in 't rijk be- yy zittén , en • kreeg aan zijn' Jesíe- A N T o N E T T E. 157 II tot mijne zuster, tot eene lievenswaar- ,, dige Äuster , welke ik , bij alles , wat ,, groot en edel is, bezweere, eenen Man ^ niet te ontvlugten , die verdient van „ haar gekend te worden. Wist gij de „ menigvuldige voortrefFelijke trekken, die „ mij van de .goedheid zijnes harten be- ^ kend zijn, gij zoudt hem beminnen kun- ^ nen, zoudt hem beminnen moeten. ^ Een portrét van hem , dat kort voor ^ het ongelukkig geval gemaakt was, heb yy ik ^tot. hier toe als een heiligdom be- <H waard. Laat mij het aan uwen hals hajn- ^ gen; befchouw het, en beken, dat de 5, natuur het oorfpronglijke in eenen hoo- >9 gen graad geadeld had. •,) Waag het hem te leeren kennen; en „ binnen kort zult gij zeggen: Men kau „ éénpogig, men kan fcheefgewasfen , ,en ^, toch de iievenswaardigíle van alle men- „ fcheij zijn.. ,, Dit zegt u een Man, antonettE;! ^, een Man , die uw bezit aan een' Mon- ,, arch ftrijdig gemaakt zou hebben, rnaar ^, die zích de rechtfchapenheid niet ftrijdig ^ gemaakt wil hebben/' Antone^ts z^t beweegjingloos : haar boe- 158 A N T O N E T T E- boéžeín fcheen zo veel grootheid tô wilIdR vatten: hij zwol hóog naaŕ boven. Eoä diépe zucht moest hem eindelijk ontledigeik Ze wiérp eenen fchichtigea blifc op het por- tiiet áan haaren hals, en fchrikte voor h^t Tchitteren der groote , volle, vríenďelijkc oogen, zo als nien voor eeiť afgefcheidaa geest fchrikt. Bewondering, fcháamte, verbaaadheid ^ míšfloegen, medelijden, beftréden tíkahďer in haare ziel: ze wíst niet wat ze doen of laateti zou. Haare gedachten konden tot geeti befluít komen; zé vrieg zičhíoňitijda, of «e werkelijk "waakte, Zij zat daar zo een half uur, herfteide zich een weinig, keerde tot het blaď te nig, en las het «et wať meer aandacht Jan ^'eeríle maal. "■ Than^s fcwram haar de A N T o N E T T E. 159 zich in haar kabinet op. Het was nacht jgeworden, als zíj van etn diep nadenken ontwaakte, 't welk zich in eene gedachten- iooze ftilte verlooren had. Ze bevond zich nog op den eigen íloel, daar ze zich bij het intreden opgeworpen had, wist naauw- lijks duidelijk meer^ wat ze eigentlíjk had willen overleggen, voelde ssích onbefchrijf- lijk moede, en ging ílaapen. Den volgenden motgen floeg ze de oogeti op, en het eerfte, dat .ye zag, was áe t^eeldtenis faaars Gemaals, die zich op haa- ten boezem bewoog, en die ze den vôorigen avond vergeten had af te nemeň. Ze trok ijlings de oogen te rug, vestigde že een poos op dea grond^ en richtte ze toen lang* Ciam weder op het portiíet; ze befchouwde het met befcbtoomdbeid, en beleedý dat het een der fcbooníle mannelijke aange^ichten vettoonde. Ze ílond op^ bond het af, en bewaarde het bij haare juweelen. In den nademíddag vídl Imx de brkf des Ritníeesters weer in de handen. Ze las bcm^ ging eenige maalen deň hof op eh neer, keerde in haar vcttrek te rug, ktceg hčt portrét voor den ôag^ befchouwde het, xu lei het weder ^ 2ij^é pluts. Zt kou ee« i6o ANTONÉTTE. eeten noch drinken, en had^nergens eeťte> blijvende plaats. De liefde verwijdeŕde ách allengskens van haar hart: maar änťoneT'- TE fcheidde van haar j> zo als men vari eeneň dierbaaren vriend fcheidt, wien het onver- biddelijk noodlot van ons affcheurt- : Men Toept deezen vriend geduurig weer te rag^ men drukt bem in de^ armen, men koscbc hem en houdt hem vä$t: eindelijk moet men hem lojdaaten, iqtaar men ziet hem met een bloedend hart n*. , Eenige dagen daarna was äbítônättb kalmer geworden. Ze , droeg den brief van den Barón in haaren boezem, maat ze droe; hepi ten einde zich tegen elken tersgtred in veiiígheid te ftcHen. Ze jwrist ieder woord des briefs v4n buiten , maar een eenige bĽk in éext^ zdven had meer kraeht dan alles. Ze ging A N T o N E T T E. i^i wing begon haar te bewegen: ze žuchtte eenige maalen, en eindelijk vlooten haar de heldere traanen uit de oogen. ,, Arme Graaf!" zei ze weemoedig ,, zulk een oog op zulk eene wijze te verliezen !" En met dit oogenblik veranderde zich de walg, dien ze voor haať Gemaal had, in het tederderfte medelijden. Ze zat nog lang met natte oogen en befchouwde het fchilderftuk. ,, En" ving ze weér aan ,, niet eens den geenen een fcheidwoord toe te wcrpen, die u van het oog beroofde ľ' Ze trok den brief van den Barón uit haaren boezem, las hem nog eenmaal, llond op, en lei hem bij haare juweelen. Het Portrét van den Graaf nam ze en hing het zich om den hals. Antonette droeg het van nu af aan dag en nacht op haaren boezem, en werd allengskens meer gemeenzaam met het zel- ve. Somtijds, als ze zich de onbefchrijflij- ke goedheid des harten te binnen bragt, met welke het oorfpronglijke eens gehan- deld had , gebeurde het haar zelfs , dat ze het portrét aan haar' mo;id trok en kuschte. " Tegen het einde van den Herfst kwam de IL DEEL. J-<- Op* ANTONETTE, i«j tfekkelijke befcheidenheid^ haar ingetogen gedrag omtrent aHen, die haar naderden^ haare oplettendheid op den minften wenk haars Gremaals^ haare huishondelijke fchik^ kingen ^ haare betoverende goedwilligheid te* gen elk, maakten in korten tijd, van den Gemaal in fchijn, een' Minnaar in ernst* Maar hij had als Gemaal gezwegen: nu hij Minnaar was> zweeg hij des te meer. Antonbttb vond in den Graaf een man, die van groot en kleín bemind werd; die Minister was , en niet ťe min vriendenf had, die op eenen hoogen toon de rechtert cens Gemaals eifchen kon, en niet te min befcheiden met de rSchten eens broeders té vreden was; die haar gade floeg, zondeŕ haar te bewaak«n, en die haar tederheid be* toonde, zonder haar lastig te valien. Ze begon te betreoren, dat de Man geene Ge- maalin had, däe hem beminde; ze gewende zich aan het glaazen oog en aan den hoo- gen fchbuder, en beminde eindelijk dea Graaf zo als hij was. De Graaf bfcef , zo als akijd> befeheíden en eerbiedig. Antonette géloofde, dat ze veracht^ wierdi,. eor hidié deeae verachting' voôr reelk- L 2 vaar* i64 ANTONETTE. vaardig, Ze trok zich in haare eenzaamheid te rug en zag den Graaf flechts in dle oo- genblikken , waarin ze hem žien moest. Hij werd onrustiger en opmerkfaamer, dan hij immer geweest was, en ontdekte op epnen zekeren dag, dat antonette een portrét, dat ze aan haať hals droeg,en dat haar uit den boezem ontvallen was, poog- de tc verbergen. „ Ik bemin antonette'* zei de Graaf, toen hij alleen was ,, maar zij is ongeluk- kig. Ik bemin haar, maar ik moet haar zoeken gelukkig te maaken.** Den morgen daarop ging hij in haar ver* trek, dat hij nog nimmer gedaan had. Ze zat aan haar Toilet. Hij beval de kame- nier, dat ze zich voor eenige oogenblikken verwijderen zou, en kuschtte antonet- ANTON E T T E: 165' „ Bemint gij den man, antonetteí 55 wiens portrét gij draagt?" „ Ja!" zei ze zachtjes en floeg de oogen naar den grond. „ Goed!" zei hij. „ Ik kan iiw ftil lijr: „ den niet langer aanfchouwen ; en het is „ mij van aanbelang, dat gij gelukkig zijt. — 5, WtQs van dit oogenblik af aan vrij. Ik 5, ga thans naar uw' Vader, en dan tot den 5, Monarch; het verlof tot onze fcheiding 5, zal morgen ondertekend zijn. — Ncem hier 5, mede de beken tenis mijner liefde — an- ,, tonette! der tederíle liefde! — en de 9, opoffering van dezelve teíFens aan. Vaar- 5, wel, AN tonette! en denk in de armen 5, van den gelukkigen, dien gij bemint, fom ,5 tijds, aan eenen vrierid ^^ die u eeuwig ,, hoog zaljfchatten/* Hij llond op en wilde zich verwijderen, als ANTONETTE hem met eens om den hals viel. v „ Graaf zei ze, ,, ik verlaat u niet. „ Hier is he^ portrét." Hij zag het, en wierp zich aan haare voe- ten. Zij vertelde hem haare gefchiedenis; en ik moet het mijnen leezer overlaaten, zich het gevolg 'er van bij te denken. Ik L 3 merk .i « B A R U C H, O F DE LEERLIN6 BER WIJSHEID. EENE VERTELLING. Baruch was een Asfijriesch Jongeling, die een goed natuurlijk verftand en een wel- willend hart bezat. Hij bewees gaarn dienst, waar hij dienst bewijzen kon, en beledigde niemand. Hij was in de grootfte eenvou- wigheid op het Land opgebragt, had nim- mer eene Hoofdftad , nimmer Trawanten, nimmer een Hof-bal gezien, en was nooit bij een vuurwerk verdrongen of beftoolen geworden. Zijn Vader ílierf, en lieč hem een Landgoed na, dat jaarlijks twintig pond gouds inkomílen had. L 5 ,, Men 1^6 B A R U C H^ f ^, recht wel te gaan. — Ik heb hem gezien^ „ en wil nu te rug naar mijn Landgoed " In 't wederkeeren 2ag hij in eene groote ftraat eene menigte van menfchen naar een zeker huis toeftroomen. „ Kom, wij willen ons verbergen/' 2ei hij tot zijnen geleider; „ Het Gericht zou j^ mij andermaal vo or onfchuldig kunnen ^ verklaarenľ* Zijo geleider beduidde hem, dat zich otn deezen tijd de Leerlingen - van den wijzen SÄLOHAL UD verzamelden ;, om zijn onder- richt aantehooren. De Vreemdelíng onder- zocht wie de wijze salohaldd ware, en bekvvam tot anrwoord^ dat hij het Sieraad van Ninive en de Kroon des AsfíjriTchen Rijks was; dat hij van het gantfche volk bewonderd, en van alle Grooten geéerd wcrdj dat hij alles wist, wat níen maar be- denken kon, en aan ieder de kunst leerde om wijs en gelukkig te worden. De Jon- geling werd nieuwsgierig, en vrieg, of hij den wijzen salohalud hooren mogt? 5, De Vreemdelingen mogen het een paar- „ maal om nieť* zei de Loonbediende, en bragt 'er hem heen. Zij kwamen voor een prachtig PortaaJ^ bo- EENE VERTELLING. i^z Hij had zich naauwlijks van zijnen fchrik een weinig. herfteld, toen drie Gerichtsdie- naars in 't huis drongen, en hem gevangen namen. Ze geleidden hem tot den Wijk- meester van dat gedeelte der ftad, en van daar tot den Overopziener der wetten vaa Ninive. Men befchuldigde hem, dat hij in de ftad een oproer onder het liederlijk ge- Ipuis had willen verwekken- 99 Tijgerdier der Gerechtigheid ŕ zeí ba- ru c h tot den Overopziener, ., ik ben een „ vreemdeling, ben eerst heden hier aange- „ komen, en kenne niemand, dan den Hof- „ beezemmeester zabraduh ,. die mijn „ vriend is. Hoe zon ik een oproer hebben ,, kunnen willen verwekken?'* De Tijger der Gerechtigheid wenkte de Gerichtsdienaars, dat ze den vreemdeling doorzoeken zouden. Ze vonden niet een eenig zilverftuk bij hem, en ontvingen be- vel om hem los te laaten. „ Ik dank u voor uwe genade** zei ba- ru c h tot den Richter en wierp zich voor hem op de aarde, „ ik ben een rijk Land- „ edelman uit de Provincie van Salumasfer, J, en ben enkel voor mijn vermaak te Ninive ^, ^gekomen/* „ Houd 178 B A R U C H, Hij droeg, als werkelijke Star der Waarheid, de orden van de zeven dwaalftarren aan een finaragdkíeurig liiit, Toen alles weder ZQ ftil was^ dat men een zandkorrel kon hooren vallen, begon hij zijne redevoering. Hij 2eid^, dat de wijze Man zich doof nadeuken overtuigd had, dat hij niet enkel voor zich ^ maar ook voor anderen^ hier ' warcj en dat aíle zifne handelingen detMl- vefl tat een la^tst doelvvit hadden de bevor- deiing, zo van zijn eigen gelok^ als várt dat van anderen dat de wijze Man wist y hoe de goederen deezer aarde daar warea^ ten einde men dezelve genoorei maar dat hij *er zulk een gebruik van luaakte , dat hem derzelver genot nimmer bcrouwdc dat hij het fap van de Wijndruif dronk, maar zo, dat bij zich hier door niet onbekwaam tot denken en tot handeten maakte, en zich aan de be- fcoorlijkheden der Vrouwe laafde, maar zo, dat ze hem* niet tot gift wiej?den dat • hij de Rijkdommen in waarde hieW-, zfon^ der zich aan dezelve opteoff&ren, en: naar de Eer wenschte, zonder dezelve nateíoo^ pen ■ dat hij de getrouwfte DieBaaiR des Staata en de gehoofzaamfie Ond^čafot der EENE VERTELLING. 175 ^ tweemaal in gevaar geweest van vermoord „ te worden; eens door de Bedelaars en eéns „ door de Gerechtigheid. — Zo dra ik den ^ grooten Koning gezien heb, gaa ik naar „ mija Landgoed te rug.'' Hij vernam van den Huurknecht, die hem in de gouden Meerkst te rug begeleid- de, dat de Koning morgen.- in *t openbaar fpijsde, en dat men hem dan žien kon. Maar men moest vooraf door twaalf hoofd- wachten pasfeeren, en men moest bij elk van die een verzegeld pakjen afgeven. y^ Hartelijk gaarď' zei baruch, ,, gij yy zult 'er mij niorgen heen geleidenľ' Hij pasfeerde de Hoofdwachten , gaf de pakjes af , en zag den Koning van Asfíjríen Ipij^eu. Het was eene uitgemergelde Gedaante , ' die door eenen verfcliriklijken •boest geplaagd werd , met niemand een woord fpxak, en van honderd fchotelen eene enkele aanraakte Maar de Gedaante was met paarlen bedekt en flonkerde van bril^ lanten. „ O,** zei BAR u CH, toen hij wegging, :^ de Broeder van de Zon, en de Heer der „ twee-cn-dertig Wínden^ieeft eenen prach- j9 tigen opfchik; maar het fchijnt hem niet „ recht ^^S B A R u c H, 5, recht wel te gaan. — Ik heb hem gezien, ,, en wil nu te rug naar mijn Landgoedľ* In 't wederkeeren zag hij in eene groote ftraat eene menigte van menfchen naar een zeker huis toeftroomen. „ Kom, wij willen ons verbergen," zei hij tot zijnen geleider; ,, Het Gericht zou „ mij andermaal voor onfchuldig kunnen „ verklaaren." Zijn geleider beduidde hem, dat zich om deezen tijd de Leerlingen - van den wijzen SALOHALUD verzamelden, om zijn onder- richt aantehooren. De Vreemdeling onder- zocht wie de wijze salohalud ware, en bekwam tot antwoord, dat hij het Sieraad van Ninive en de Kroon des Asíijrifchen Rijks wasj dat hij van het gantfche volk bewonderd, en van alle Grooten geéerd EENE VERTELLING. 177 boven welks ingang met gouden letteren gefchree ven ílond : Hier onderwijst MURDUHAR MOLOCH KOSRU SALOHA- LUD, OVERSTE HOF-WIJZE DES GROO- TEN KONINGS VAN ASSIJRiéN, WERKE- LIJltE STAR DER WAARHEÍD, GEPRI- VIĹEGEERDE STRAAL DER ACHT EN VEERTIG WETENSCHAPPEN EN DER VIJFTIG VUIJE KUNSTEN. De Jongeling geraakte in eenen heiligen cerbied bij het intreden in de groote, weer- galmende, prachtig opgefierde ^aal, en op het gezicht der duizend zwijgende men- fchen, die vreedzaam in rijen op banken zaten, Raruch plaatfte zich in een' hoek, en vrieg eerbiedig áan zijn nabuur, waarover de wijze salohalud heden fpreken zou, Hij kreeg tot antwoord, dat hij yan áen wijzen Man moest fpreken.. 5, Des te beterľ' zei baruch „ dan „ fpreekt hij van zich zelven. Ik žal ner^ „ gens beter gewaar worden , wat tot den „ wijzen Man behoort." Sal[ohaĺud verfcheen en , nam zijne plaats op een foort van troon onďer eenen prachtigen Baldachin. Het was. een fchoon^ majestueus Man met een vriendelijk gelaatv U. DEEL, M Jiij 1J58 B A R u c ^, Hi} droeg, ab werkelijke Star der W^arheid, de orden van de zeven dwaalftarren aaa eea foiaragdkkurig Knt. Toen alles wedei ZQ ftil was, dat men een zandkorrel ko» hooren. vaUen, begoi> bij ajne redevoepingi Hij Äeide, dat de wijze Man zich dojor nadenkea overtuigd had, dat. hij niet enke> vooF zich 9 maar ook voof andeŕen^ hier ware, en dat aMe zifne handeĽHgeii derhsd- veňr tot een laatst doelwit hadden de bever- dermg, zo vm zijn eigen geluk, ah van d}t van anderen dat de wi}ze Maa wist , ho& de goederen deezer aarde daar warea, ten einde men dezelve genoote; maaí dat hi} 'er zulk een gebruik van maakte., dat hem derzelver genot nimmer bejrottwde dat hij het fap van dt Wijndtuif dronk, maar zo, dat hij zicb EENE VERTELLING. 179 *der Wetren warô . dat hij de zwakhe- den zijns Monarchs zage^ dat hij ze bejam- merde, en zicji aan deáfelve óiídetwierp -— dat hij over de ongefchlkťe wetteň lagchte, dezelve berispfô , en gehoorzäamde ' dat hij zijne Overheden gade floegj haar zijne aanmerkingen mededeelde, en haare bevee* lén ten uitvoer bragte. De wijze Man, zei saloHalud ver* der, was debeste Vader, de beste Echtge- aoot, de besté Heer, en de beste Vríend ' -— hij beminde zijne kinderen, maar hij deed hun fniaft aan, wanneer het noodig ware hij was de tederfte Minnaar voor zijne Gade , maar niet haar Slaaf —^ hij liet zijne Slaaven gevôelen, dat ze arnrefŕ waren, maar niet, dat ze llechter waren — hij noodigde fomtijds zijne vrienden tút eeneij gezelfebajplijken maaltijd , maar des te meerraaalen hielp hij hen — hij wachttč zích dcfor borgen ooit vari éeíi eenig fterve^ ling afhangelijk te Wórdeň,- en hij deéídé het geen hij. verwiôrf met de. armen. Baruch had nimmet iets diergelíjks ge- húord, en hij kon Vatf veťWoihJcíŕírigf niet íot zich k^ídien. ^ S A Ľó HALU D kaňf dat ňiéť xút žirii M 2 ztU ^. .tl:ir" U: 2ií2: {JE> smit limíjiíuikdm ^ I,^: - -: i;Fr-ri;s imtíC miC flt SfilMpffll P^ '-■-;; /:^í:5iTi» CE nec ôt Ssícrai der ä: V^^x^^ííEtiiľ^deáá- k híž> sciir kindeien .- ^rf ^ WÄ Mz \ tséiTC cmde yan de „ V-fcč. Al^ ót wíjz^ SALOHA1.UD allceu >^ it^ z/, U'JL, aríj 't cerst met heni Ipreken. ^>;/ /Ír. oo^^':nhUk kuram salohalud^ 'M *. '// \':í'\'\". ziju gezL-lfchap tot aan den '//.I ill'/j /i.iji. Ilíj hcval dcn Zadelmaaker iiHiij/'-h ol ovíMnori;cn wedcr tc komen, en liiiií'i dril vvľl';;(klľcilcn hakuch in zijn líiiiin 1. » •'' »> drľ W'anrhcid !'* zci baruch, ,, ik luh ii •>is:.u\Mi gohoord en bcn ver- t^ť.isd i^^Ws'osi. — /x'j: mijy of ik no^^ M EíiNE VERTELLING. i8i j, fpíeekt eií niret eet : maar 'er wordt ook ^ een Wijze in Ninive gevonden , welte de ,, kunsť verftaat, hoe men gelukkig wor- 5, den káo. - — Een Wijze is zo veel waar- „ dig als tieň Koningen, áls honderd Re- 5, geering^'i en als dui^end vloekende Be- „ delaars, Ik wil ia Ninive blijven-, ik ,5 wil tfen WTJ^en SAL0HALÍ7D. hooren, en 5, gelukkig worden/' ' - Onder iher naar huis gaan vrieg baroch aan zijtf' Leidsnian, of 'er nog meer VVijzen in Ninive waren. r' ^^'NeeUy*. zei deeze, ,, want de groote Koning heeft den wijzen salohaluď het uitfluitend Privilegic gegevén van alleen de wijsheid te mogen leeren. . Desniettegen- Itaande Ji^efc de. wijze .Man uit barnjhartig- hieid a^n ' eenen armen ^firhelm, die ^ích meest met hoútklooven aan de kqst helpt, verlof gegeven om één'uur/des daags te mogen onderwijzen. Za gij hera hoDren wilt, moet gij thans gaaii. Want het is zijn uur/' „ Gelei mij tot hem" zeÍBARucH, ,, ik „ geef hem ten minften een zilverftuk,'- In een^ klein dwarsftraatje ftond boven een deiir: Hier ondjbrwijst abunas- M3 s A R. EENE VERTELLINa lig ;, Als gij wijs worden wilt — ■ waarom „ niet?" antwoordde salohalud. ,, Maar hoe kan ik dat? . 3, Het kost u drie Onzen gouds. — Want „ mijn onderwijs duurt drie jaären en het ,, jaar Jcost een Onze/** Ba RUCH betaalde de drie Onzen voor- uit, huuŕde een katner in Ninive, en hoor- de drie jaaren iang het onderwijs van den wijzen SALOHALUD. Hij begreep alies, wat zijn Leermeester zeide, en volgde het met de ftiptíle naauwgezetheid op, „ Ik weet voortaan alles, wat tot de ,, Wijsheid behoort ; ik zalgroot en beroemd; „ ik zal aangezocht en ge-eerd — kortom, 5, ik zal geiukkig zijn>" — zei b^aruch, toen de drie jaaren om waren, en ging den avond daarop naar den Schouwburg.. De fmaak was toenmaals in Ninive op het hoogfte toppunt, en men voerde daar- om louter fchrikverwekkende ftukken uit* Deežen avond gaf men den Koning Moloch van Medien, of de drie Guiten, een blij- eindend Treurfpel in drie Bedrijven* Het ftuk was zo ijsfelijk, dat 'er iemajtid de hax- ren van te berge xeezen. Maar baru c h, die wel een gezond ver- M 5 ftand i«6 B A R U C Hg iland bezat, maar geen Theorie der fchooíie Kunsten en Wetenfchappen gehoord had, vond de drie Guien wat langwijlig. Hij zat in 't Parterre^ en dewijl liy zich den tijd verdrijven wilde, z?g hij naar de Loges. Hij bemerkteT, dat hij van eene Dá- me waargenomen werd, die, niet ver van hem» op de eeríle plaats zat. Hij beíchouw- de haar o^ zijne beurt, en kort daarop ílin- gerde ze, in 't vuur van 't gefprek met de Dáme 9 die naast haar zat, een handfchoen uit de Logey die op zijn' fchoot itóder víel. •~ Hij nam den handfchoen , bragt htm de I^mie in de Loge te rug> en had de eer haar naa huis te begeieiden. 't Was eene jonge Weduwe van vier en twintig jaaren 9 die veel ge^at en nog veel meeč vuur be;sat. Hij beloofde> dát hii meermaalen zijne opwachtíng bii haar wil EENE VERTELLING. 187 Baroch eerbicdigde de Wetten, deed dienst aan Bekenden en Onbekenden, en behandelde zijne flaaveij als zijne kinderen. Baru c H kwam een haif jaar na zijn huuw- lijk eenige uuren vroeger 't huis, dan hij gezegd had, en vond ýi de armen van zijn Wijf cen' Hopman van de twaalfde Garde. '■ Hij crok in de eerste drift zijn' dolk, doorílak den Hopman , en liet zich van zijn Wijf fcheiden. yy Men is toch nog niet volkom^n geluk- yy kig'' zei BARucH, „ wanneer men de yy lesfen van den wijzen salohalud ^ volgt". Baroch's ^ad maakte opzien in geheel Ninive. Alle vrouwen werden voor den Man ingenomen^ die een Hopman van de twaalfde Garde in de armen van zijn wijf doorlloken had. Men locfde uit de vens* ters om hem voorbij te žien gaan, en hij werd het gefprek van alie de Schoonheden ia Ninive De groote Koning van AsAjrien , die tvvt^ en zeventig jaaren oiid en door eenen afgrijsfelijken hoest gcplaagd was, hield in zijn Paleis duizend Wijven en drje duizend Bijwijven. -' Men kan niet naauwfceurig be- EENE VERTELLING. 189 tijds tot aan den vroegen morgen bij haar zitten, Maar baru c h kwam, las voor, en ging; en de fchoone mahallah be. klaagde zich eindelijk tegen haare kamer- vrouwen, dat de Man bloot las eri niet fprak. *0p een* avond zat de zwartoogige ma- hallah in een roozenverwig Negligée op haare Sopha. B a ruch was befteld om te komen voorlezen, en kwam. 5, Heden zult gij niet lezen, baruch!" zei mahallah en reikte hem de fchoone hand- toe, „ heden willen wij met elkander „ praaten. P^ Zo als gij 't beveelt , Wellust der 9, Schoonheid!" zei ba ruch, en plaatfte zich op zijn gewoon plekje. „ Wellu5t der Schoonheid !" herhaalde zij tederlijk. ?, Is u dat ernst, fchoone ba- „ ruchI" „ Gij zijt immers fchoon" zei b a ruch,' ftond op, en wierp zich voor haar op zijn aangezicht neder. 5, Kom hier, bar u ch! zet u.naast mij/' Baru CH ftond ópj zij wilde haare beide ármen om hem flaan, en hij rukte tot in 'ďen uiterílen hoek van de Sopha, w Ha, i ^ Gi] ABOKASSAB-f — Gtj h-icT in 't dt>ibuist — En fij kenc miif weK boNtfcloovca s^ tmt wáet wm^ Ctt laá gism^ door een de pbacs via ^ het Onibms! — w^iit gif Kor limiTp fe»am de ^sairvai larcíicr^ ai »%fts ifmeiu A»ii3rj^ss^a: iwiuiTi am r ^ laú.i&ií äBU. k EENE VERTELLINa 193 daaglijks tweemaal eeten bragt, antwoordde hem op geen eéne vraag. — — Baruch zat federd een half jaar als raazend in 't dôlhuis en werd werkelijk raazend. Hij kreeg zulke aanvallen^ dat hij fomtijds de ketens aan llukken fprong; Men bericbtte het den wijzen saloha- i>UD en dankte hem voor zijne voorzorg. 5, Ik weet, wat ik ZQg^'' zei de Star der Waarheid. Geheel Ninive bewonderde zijne wijsheíď fen zijne menschkunde, en hij kreeg in kor- ten tijd nog eens zo veel toehoorers, dan hij immer gehad had. 