Spectatoriaale schouwburg : behelzende eene verzameling der beste zedelyke tooneelstukken, byeen gebragt uit alle de verscheiden taalen van Europa : met nieuw-geinventeerde konstplaaten versierd
Ja; neem hen) flegts aan ; gy ?ult 'er meer u(r kun* pen zien , dan ik in Haat ben u te zeggen. Hy had deezen pose aan een' ander* moeten opdraagen. Ik verwagtte 'er vermaak van ; maar gy verandert dit ver- maak in droefheid. ■ Sara. Geef maar hier , eeriyke Waitwell. — Doch neen, ik wil hem niet aanneemen, eer gy my zege, wat ten naasten by de inhoud is. Waitwell, Wat zou de inhoud zyn ? Liefde en vergeeving. Sara. £iefde? Vergeving? Waitwell. En misfebten een opregt berouw , omdat hy de regten der vaderlyke raagt heeft willen gebruiken te- gen eene dogter, voor welke alleen de voorregten der vaderlyke genegenheid zyn. Sara. Behoud dan dien wreeden brief. Waitwell. Wreeden ? Vrees niets. Gy krygt volkomene vry» heid over uw hart en hand. Sara. En dit is het juist, waarvoor ik vreesde. Ik heb nog moed gehad, pm eenen vader, als hy was» te be- S04 S A 1 A S A K P S O If. bedroeven. Mtar hem door deeze droefheid, door zyne liefd#, die ik verfmaad heb, zo verre gebragt te zien , dat hy In alles bewilligt , waartoe een onge- lukkige hartstogt my verleidt ; dit , WaUwell 9 dit kan ik onmogelyk uitftaan. Indien zyn brief alle fterke en harde befchuldigingen inhield , die een: vertoornd vader in zulk een geval kan uiten , zon ik zekerlyk beeven , \erwyl ik hem las , maar ik zou hem evenwel kunnen Ieezen. Ik zou tegen zyne gramfchap ten minden eenig zweemfel van verdeedi- ging weeten in te brengen , om bem door deeze ver- dediging, ware*t raogelyk, nog meer te vertoor- nen. Myn troost zou dan hierin beftaan , dat by eene hevige gramfchap geen weemoedig hartzeer plaats kan hebben , en dat zyn toorn eindelyk gelukkig in eene fmaadelyke veragting zou veranderen. Men bekom* mert zig immers niet meer over den geenen , dien men veragt. Dus ware myn vader wederom gerust, en ik had my niet te verwyten , hem voor altoos pa- gelukkig gemaakt te hebben. Waitwelll. Ach I Mejuffrouw , gy zult u dit nog minder to ver- wyten hebben, indien gy thans zyne liefde weder aanneemt, die immers alles wil vergeeten. Sara. Gy bedriegt u, Waitwell. Zyn vuurig verlangen naar my beweegt hem misfehien om op alles ja te zeg- gen. Doch naauwelyks zou dit verlangen een wei- nig geftild zyn , of hy zou zig , wegens zyne zwak- heid, voor zig zei ven fchaamen. Een zwaarmoedig ongenoegen zou hem bebeerfchen , en hy zou my nooit DlRSt BlDlff.' *6S nooit kunnen aanzien zonder my betmelyk te verwy- ten, boe veel ik hem bad. durven af knevelen* Ja, indien 'c aan my ftond , hem , by den uiterften dwang, dien hy zig my nen thai ven aandoet, voor 't bitterft* leed te bewaaren ; indien ik in *t zelfde oogenblik t waarin by my alles wilde toeftaan , alles aan hem kon opofferen : zou 't eene gantsch andere zaak zyn. Ik zou den brief, met blydfchap, van uwe handen aan- neemen , my over de «ragt der vaderlyke liefde ver- wonderen, en, zonder ze te misbruiken, my, al§ eene gehoor zaa me dogter, met opregt berouw , aan zyne voeten werpen. Maar kan ik dit doen ? Ik zou moeten doen 't geen hy my vergunde , zonder my 'er aan te ftooren , boe veel 't hem kostte. Eri wan- neer ik 'er dan ten hoogden verblyd over wilde zyn, zou my eensklaps te binnen komen , dat hy in myno vreugd llegis uiterfyk fcheen deel te neemen , en mis- fchien inneriyk zugcte; kortom, dat hy my ten kos- ten van zyn eigen geluk, gelukkig gemaakt had. — En kunt gy verwagten , Waitwell , dat ik op deeze wyze gelukkig zou wenfchen te worden? Waitwell. Ik weet waarlyk niet, wat ik hierop antwoorden zal. — — S At A. Daar is niets op te antwoorden. Neem derhalven den brief flegts weder te rug. Indien myn vader door my ongelukkig moet zyn , wil ik zelve ook ongeluk- kig blyven. Geheel alleen zonder hem ongelukkig te zyn is thans myn geduurige wensch* maar alleen; zonder hem gelukkig te zyn — hiervan wil ik vol- (trekt niets weeten. Wait- US Sara S a « f t o iC Wait well, een weinig ter zyJèi - Ik geloof waarryk, dat ik bec goede kind zal mÓ& ten misleiden, om haar den brief flegcs te doen lee- zen. Sara; Wat zegt gy daar? W a i t w E l i. Ik zeide tegen my zelven , dat ik een zeer verkeerd overleg gehad had , om a des te fcbielyker te beweé- g en tot het leezen van den brief* Sara. Hoe zo? Vf A I T W E L U ' Ik kon zo verre niet denken. Gy overlegt iekér- lyk alles naauwkeuriger dan ik en myhs gelyken. Ik wilde u niet verfchrikken. De brief is mfcfchien maar Al te bard, en daar ik gezeid heb, dat de inhoud liefde en vergiffenis was, had ik moeten zeggen, dat Ik dit wcnschte. v. Sara. Is 't waar? Geef hem my dan; ik wil hem leezen. Wanneer men den toorn van een* vader on- gelukkig verdiend heeft, moet men ten minden voor deeze vaderlyke gramftoorigheid zo veel eerbied heb- ben, dat by ze, try en onbelemmerd tegen ons kart uitboezemen. Zoekt men hem hierin te leur te (lel- len, dan vermeerdert men debeleedigingen door min- agting. Ik zal zyne gramfchap in haare volle kragt voelen. Gy ziet, dat ik reeds beef. ? Maar ik inoet beeven; en ik wii liever beeverj, dan fchreien; (Zy D BUD ft BtDlTtr *0f «-*». (Zy breekt den brief epen.} N* is hy open! Ik beef. — — Maar wat zie ik? (Zy leest.) „ Eenigfte „ waardfte dogter!" — Ha! oude bedrieger! Is dit de taal van een* vertoornd* vader? Gaa; ik zal niet verder leezen. — W a i t w e l u Ach ! omfchuldig een' ouden knegt. Ja zeker, fk geloof, 't is de eerftemaai van mvn leeven, dat ik met opzet tedroogen heb. Die ééns bedriegt, ea met zulk een goed oogmerk bedriegt, is daarom im- mers nog geen oude bedrieger. Dit valt my hard 9 Mejuffrouw. Ik weet wel , dat het goede oogmerk tfiet altoos ontfchuldigt j maar wat zou ik doen t Zulk een* goeden vader zyn* brief ongeleezen wederbren- gen ? Hiertoe kan ik nooit befluiten. Liever wil ik gaan , zo verre myne oude voeten my kunnen dram* gen , en nooit weder onder zyne oogen verfcbynen» Sara. Hoe ! Wilt gy hem ook verlaatent Waitwell. Zal ik het niet moeten doen, indien gy den brief Diet leest? Lees hem, bid ik u. Laat het eerde op- zettel yke bedrog , dae ik my te ver wy ten heb , niet zon. der goede uitwerking blyven. Gy zult het des te eerder vergeeten , en ik zal 't my des te eerder kun* nen vergeeve». Ik ben een gemeen eenvoudig man, die de redenen % waarom gy den brief niet kunt of wilt leezen , zekerlyk moet laaten gelden. Of ze gegrond zyn , weet ik niet ; maar ze fchynen my ten minden niet zeer natuurelyk te zyn. Ik dagt nu zo , Me- juffrouw; een vaJer, dagt ik, is evenwel altoos een va- JOt 3 A R A S A M F f O N* vader; en een kind kan wel eens misdoen , en even* wel een goed kind bly ven. Indien de vader de mis-» daad ottfchuldigt, kan bet kind zig immers wel we- derom zo gedraagen , dat hy f er in *t vervolg niet weer aan behoeft te denken. En wie herinnert zig gaarne 't geen hy wemcht, dat nooit gebeurd ware? f tls, Mejuffrouw, ais of gy (legts by aanhoudend- heid uwen misflag overdagt, en oordeerde, dat het genoeg was, dien ia uwe verbeelding te vergrooten, en u ztive met zulke vergroote denkbeelden te kwel- len. Maar my dunkt, dat gy ook bedenken moest» hoe gy *c gebeurde weder goed kunt maaken. En boe wilt gy dit doen , zo gy a zelve alle gelegenheid daartoe beneemt ? Kan 't u dan zwaar vallen den twee- den (lap (e doen , daar zulk een lieve vader den eer- flen reeds gedaan heeft ? Sara* Welke zwaarden gaan uit uwen eenvoudigen mond in myn hart i — — Dit is juist het geen ik niet uit- Haan kan , dat hy den eerften (lap doen moet» Ën wat wilt gy dan? Doet hy alleen maarden eerften flap? Hy moet ze allen doen ; ik kan hem niet tege- moet komen. Zo verre ik my van hem verwyderd heb , zo verre moet hy zig tot my vernederen. In- dien hy my vergiffenis verleent, moet hy my myne geheele misdaad vergeeven , en zig daarby nog laa- ten welgevallen , de gevolgen voor zyne oogen te zien voortduwen. Is dit van een' vader te verlan- gen? WmtweU, Ik weet niet, Mejuffrouw, of ik dit volkomen be- gryp* DtRDi BtuTF. Ach ! — . Vervolg; Waitwell, vervolg! W A 1 T W £ L U Ik weet wel, Jat 'er lolden zyn, die niets zo on- gaarne aanneemen , als vergiffenis , èn wel , omdat zy 't vergeeven niet geleerd hebben, 't Zyn trotfche, onbuigfaame menfchen, die volftrekt niet willen be- kennen, dat zy onregt gedaan hebben. Maar dit is uw aart niet, Mejuffrouw. Gy hebt hetminzaamfte, het tederfte hart, dat de beste van uwe kunne alleen kan hebben. Uwe dwaaling bekent gy ook. Waar O ha* aio Sara Sampson. hapert het derhslven nog aan f ~ Doch vergeef bee my , ik ben een oude (hipper, en had terftond moeten merken , dat uwe weigering fiegts eene loffelyke be- kommernis , eene deugdfaame befchrootndfaeid is. Luiden , die eene groote weldaad terftond , zonder bedenking , kunnen aanneemen , zyn de weldaad zel- den waardig. Die ze best verdienen , hebben altoos het grootfte wantrouwen tegen zig zeiven. Doch bet wantrouwen aaoet niet ai te verre gaan. — Sara. Lieve oude vader, ik geloof, gy hebt my over- reed. W A i t w e l u Hemel I indien ik zo gelukkig geweest ben, moet een goede geest my hebben helpen fpreeken. Maar neen , Mejuffrouw , myne woorden hebben 'er niets toe gedaan , dan dat ze u tyd gegeeven hebben om de zaak te overdenken , en van zulk eene vrolyke omfteltenis te bekomen. Nu zult gy den brief leezen; niet waar? 6! Lees hem terftond l Sara. Ik zal het doen , Waitweli.— Welke fcnaagiögen, welke fmarten zal ik voelen! W A I T W E L t» Smarten , Mejuffrouw, maar aangenaame fmarten* Sara. Wees ftil! (Zjf begint den brief bj ziebze/vt U leezen.*) Waitwell, terzjdc ó! Kon hy zelf haar zienl Sa- Dhdi Bidui, in Sara, étrie wyl geleezen hebbende. Ach! Wait well, welk een vaderf Hy noemt myne vtagt eehe afweezigheid. Hoe veel ftrafwaardi&er wordt ze door dit zagte woord ! (Zy leest een weinig verder.) Hoor eens! Hy vleit zltg 9 dat ik hem nog bemin. Hy vleit zigl (Zy leest wederom.) Hy bidc my — Hy bidt my f Een vader zyne dogter? Zyne fchuldige dogter? Eri wat bidt hy myl —~ (Zy leest.) Hy bidt my , zyne ai te haastige ftrengheid te ver- geeten , en hem door myn afweezen niet langer te ttraflfen. Al te haastige ftrengheid f — Te ftraflèn! — (Zy leut nog een wyl.) Nog «eer! Nu dankt by my zelfs, dat ik hen gelegenheid verfcbaft heb, om de vaderlyke liefde in haare volte ukgeflrektheid te W ren kennen. Heiliooze gelegenheid! Indien hy'er flegts byvoegde, dat ze hem tevens had doen befef- fen, hoe verre de fa'nderiyke ongehoorzaamheid gaan kan! (Zy leest verier.} Neen, hy zegt het niet 1 Hy maakt met geene enkele letter gewag van myne mis* daad (Zy gaat voort in ftilte te leezen.) Hy wil komen» en zelf zyne kinden af haaien. Zyne kinders! Waitwell! Dit gaat alles te bovenl Heb ik wél ge- leezen f (Zy leest wederom^ — Ik vcrgaa fchierf Hy «egt, dat die geene met het grootfte regt verdient zyn zoon te zyn , zonder wien hy geene dogter kan hebben. — — Ach! had hy deeze ongelukkige do^ «er nooit gehad! — Gaa, WaitweU 5 laat my alleen. Hy begeert antwoord; en ik zal het terftond gereed maaken. Binnen een nor kant gy 'er naar komen vraa. gen. Ik dank a ondertnsfehen voor uwe moeite. Gy zyt ees braaf man. Weinige knegts zyn vrienden -tan hunne heerai. O « Wait. us S-aia Sampson,* Waitwill Mtik my niet befchaamd. Mejuffrouw, Indien alle heeren naar den heer Sampfon geleeken , moes* ten de knegts onmenfchelyk zyn, indien zy tranlee- ven niet voor hen wilden opofferen. (//jr vertrekt.*) VIERDE TOONEEL Sara* (Zj gmat zitten, $m te fcbryven.} Had men my voor jaar en dag gezegd , dat ik op fttlk een' brief zou moeten antwoorden 1 En in zulke omstandigheden f — Ja , de pen heb ik in de hand. — „Weet ik ook reeds wat ik fchryven zal? 't Geen ik denk; 't geen ik voel. — — Maar wat denkt men, wanneer in een oogenblik duizend gedagten zig on- der eikanderen verwarren? En wat voelt men, wan* neer het hart , door de overmaat van aandoeningen in eene diepe bedwelming ligt? — — Ik moet evenwel fchryvec. 't Is immers de eerftemaal niet, dat ik de pen gebruik. Zy heeft my zo veele kleine dienden van beleefdheid en vriendfchap helpen ver- ligt en; en zou ze my by den gewigtigften dienst haa- re hulp weigeren f QZy bedenkt zig een weinig f en fcbrjft vervolgens eenige regels,') Zou ik dus be- ginnen? Een zeer koel begin! Wil ik eerst van zyne liefde fpreeken ? Ik moet van myne misdaad begin- nen. (Zy ftrykt bet gefcbreevene doer , en fcbrjft anders.) Ik moet my vooral niet te oppervlakkig daar- over uitdrukken 1 — — De befcbaamdbeid kaa over- al te pas komen , maar niet by 't bekennen van onze misdaaden. Ik behoef niet te vreezen , dat ik hier- in Tï IR DE BlOUP, lij in de maat te buiten zal gaan , al doe ik bet met de ysfelykfte trekken. Ach ! Waarom moet ik nu ge- ftoord worden? VYFDE TOONEEL Marwood, Mellefont, Sara. Mellefont. Waardfte vriendin , ik heb de eer u hier Mevrouw Solmes te vertoonen ; zy it eene van die nabeftaan- den , waaraan ik my meest verpligt reken. Marwood. Vergeef my, Mejuffrouw Sampfon, dat ik devry- heid neem van my door myne eigene oogen te over- tuigen wegens het geluk van een' neef, wien ik de volmaaktfte vrouw zou wenfchen, indien 't eerde ge- zigt my niet terftond overtuigd had, dat hyze in a reeds gevonden heeft. Sara. Gy bewyst my al te veel eer, Mejuffrouw. Zulk een kompliment zou my ten allen tyde hebben doen bloozen; maar tegenwoordig zou ik het byna als een verborgen verwyt aanmerken , indien ik Mevrouw Sol- mes niet voor veel te grootmoedig hield , om haare meerderheid in deugd en wysheid eene ongelukkige te laaten voelen. Marwood,^ eene koele wyze. Ik zou troosteloos zyn, Mejuffrouw, indien gy aan de opregtheid myner vriendfchap twyfelde. — — {Ter zjde.) Zy ia fchooni 914 Saia Sampson, M l L L H O N T, Zon 't ook wel nogelyk zyn, Mevrouw, by zo veelfchoonfaeid, by zo veel befcheidenheid ongevoe- lig te blyven? Men zegt wel, dit eene bekoorelyke dame zelden door eene andere regtmaatig beoordeeld worde; maar die heeft aan de» eeneo kant alleen plaats by dames» die al ce hoogmoedig op baare gaaven zyn, en aan den anderen kant alleen by zulke, die weeten , dat zy zeiven 'er van misdeeld zya< Hoe verre zyt gy beiden van dit geval af J — (Tégen Marnood, die in gedagten flaat.) Ia 't niet waar, Mevrouw, dat myne liefde niets minder dan partydig geweest is? Is 't niet waar, dat ik u veel tot lof van myne Sara gezegd heb , maar op verre na zo veel niet, als gy zelve vindt? — — - Maar hoe zo in ge- dagten? (Zagtfes.) Gy vergeet, wie gy voordel- len wilt. M A R W O O D. Durf ik het zeggen ? — — Het bewonderen van uwe lieflte vriendin bragt my op gedagten wegens haar noodlot. Het fmarce my, dat zy de vrugtenhaa* rer liefde niet in haar vaderland genieten zou. Ik ftel- de my voor, dat zy een' vader , en, zo men my ge- zegd heeft, een' zeer vertoornden vader moest agter* laaten , om de uwe te kunnen zyn ; en ik kon niet nalaaten haare verzoening met hem te wenfchen. Sara, Och i Mevrouw , hoe zeer ben ik voor deezen wenschaanu verpltgu Uwe genegenheid verdient, dat ik myne geheele vreugd met u deel. Gy kunt nog niet weeten, Mellefont, dat dit reeds vervuld w** 9 , . . eer Derde B i a* y f. 915 ter Mevrouw de goedheid bad vtn \ ons toe te weo* MlLLEFONT. Hoe mott Ut dk verftaaa , Sara? M a r w o o d, ter zyde. Wat wil dit zeggen ? Saks. Ik heb ftraks een' brief van myn* vader omvangen. Walrwe» was de overbrenger. Och! Mellefont , welk een brief! Mellefont. Red my terftond uit de onzekerheid. Wat heb ik te vreezen ? Wat heb ik te boopen ? Is hy nog de va- der, voor wïen wy vlugten? Eu indien hy nog de zelfde is ,. zal Sara dan de dogter zyn , die my teder genoeg bemint, om nog verder voor hem te vlugten ? Ach ! had !k uw" zin gedaan, waardfte vriendin! Dan waren wy thans reeds vereenigd, door een* band, dien men niet uit eigenzinnigheid zou kunnen verbreeken. Ik voel dit oogenblik tl het ongeluk , dat my wegens de ontdekking onzer vetblyfplaatft te dugten (laat. — Hy zal komen, en u uk myne armen rukken. — — Hoe zeet haat ik het eerelooze fchepfel , dat ons vee* raaden heeft! (tfj ziet Marwoodtnet een gramjlo* rig gelaat aan.) Waardfte Melteföm , hoe ftreefr «we ongerustheid my! En hoe gelukkig zyn wy beiden, omdat 1* ver- geefs h ! Zie hier zyn 9 brief; lees hem.— (Tegem Marw*d, ttrwtf Mellefnt dm kr$efi»ftèttetess*ï O 4 M* # %i& Sara Sampsir. Mevrouw, by zal verbaasd daan over de liefde van myn' vader. Van myn 9 vader? Och ! hy is no ook dezyne. M a ft w o o d, otttfteld. h'tmogelyk? Sara. Ja Mevrouw, gy hebt billy ke reden om u over dee- ze verandering te verwonderen. Hy vergeeft ons al- les ; wy zullen eikanderen voor zyne oogen bemin- nen; hy ftaat het ons toe; hy beveel het ons. ■■■ Hoe gevoelig dringt deeze goedheid my door de ge- beele ziel! — Wel nu, Mellefont? (Hy geeft baar den brief weder.') Gy zwygt ? Och neen ! deeze traan, die uw oog ontglipt, ?egt veel meer, dan uw mond zou kunnen uitdrukken. M A R w o o D, terzjde. Hoe veel nadeel heb ik my zelve gedaan! Welk eene onvoorzigtigheid! Sara. 6! Laat my deeze traan van uw wang kusfen! Mellefont. Ach ! Sara! waarom moeften wy zulk een* godde- lyken man bedroeven ? Ja , een* goddelyken man ; want wat is goddelyker dan *t vergeeven?— Had- den wyons dit geluk (leges alsmogelyk kunnen voor- dellen, wy zouden het nu aan zulke geweldige mid- delen niet te danken hebben ; wy zouden het alleen aan onze fmeekingen verfchuldigd zyn. Welk een geluk wagt my! Maar hoe fmartelyk zal my tevens de eigene overtuiging inyner onwaardigheid zyn! Mam Marwööd', terzyde. . ' En dit moet Ik mede aanhooren! 1 S A K A. Hoe volmaakt regtvaardigt gy myne liefde jegens u door zulke gevoelens 1 M a r w o o d , ter zyde. Welk een* dwang moet ik my aandoen! Sara. Gy moet den brief van myn* vader ook leezen , lieve vriendin. Gy fchynt te veel deel in óns nood* lot te neemen , dan dat de inhoud a onverfchiüig zou kunnen weezen, M A R W O O D. My onverfchüüg f Mejuffrouw ? (Zy neemt den brief aan.) Sara. Maar , Mevrouw , gy peinst nog geduurig ; gy fchynt zeer treurig te zyn. ■ » M A R W O O 9. : Ik peins, Mejuffrouw; maar ik ben niet treurig, M e l l e p o N t, ter zyde» Hemel! Indien zy zig bekend maakt! Sara. En waarom peinst gy? M A R W O O D. Ik beef wegens u beiden. Zou óeeze onvefwagte goedheid van uwen vader ongeveinsd zyn? Misfchien is 't eeue list. • O 5 «* tit lilA SllPtoB. Sill* Omnogelyk, Mevrouw, onmogetyk. Lees mm, en gy zult het bekennen. De veinzery biyft altoos koel , eo eene zo tedere taal is niet in haar vermogen* (AfarwoodUestftil.) Vit geen* argwaan, Mellefont; dit bid ik o. Wees verzekerd , dat rayn v^derzig tot geene Hst kan vernederen. Hy zegt niets , dat fay niet denkt; en de vafechheid is eene ondeqgd, die by geheel niet kent. Heuiiort, Och f daarvan ben ik volkomen overtuigd , waant 0e Sara. — — Men moet Mevrouw haare egterdogt vergeeven, omdat zy den man, die by kaar verdagt is, nog niet kent. S &a a, terwjl Marweod baar den brief wedergeeft. Wat zie ik, Mejuffrouw? Gy verbleekt ! Gy beeft f Wat komt u overt Mellefont, ter zyde. In welk een' angst ben ikl Waarom bragt ik haar hier? M A * W O O D. 't Is niets, Mejuffrouw, dan eene kleine duize- ling , welke van konen door zal zyh. De avondlugt moet my op de reis eenig kwaad gedaan hebben. Mellefont. Gy verichriktmy, Mevrouw.— Verkiest gy niet, frisfche lugt te fcbeppen? In een beflooten vertrek wordt men zo ligt niet herfteld. M i ** DlIDt B 1 I* R Y ?. *zp M A R W O O D. Indien 'en goeddunkt, 20 reik ay uwen aan. Sara, Ik zat o vergezellen , Mevrouw. M a r w o o D. 't Zal niet noodig zyn, Mejuffrouw * ik bedank a voor 't beleefde aanbod. Myne zwakheid zal geënt gevolgen hebben, Sara. Dan hoop ik u haast weder te zien, Mevrouw. M a r w o o D. Indien gy f t my vergunt, Mejuffrouw, (Melkfont leidt baar weg.*) • Sar a , alleen. \ Arme.mejwck! — — Zy fchynt juist niet «eer vricndelyk te zyn; naar gemeiyk en trotse!» koaizy my ook niet voor. — — Ik ben nu weder alleen. Kan ik de weinige oogenbiikken , die ik nvffrhfrq ongeftoord zal blyven, toe iets beten befteeden, dan tot voltooijing van myn antwoord? (Zy vHlxignt* derzetten om te fcbryven.) ZESDE TOONEEL Betty, Sara. Bettt, Dat was een zeer kort bezoek. S AR A. Ja, Betty f 't is Mevrouw. Sohnea; eenetugtvan my- 3SO S ARA'SiMPSON.- mynen Mellefont. Zy kreeg fcbielyk eene kleine on- pasfelykheid. Waar ia zy nu? Betty. Mellefont beeft htir tot aan de deur vergezeld. Sara. Zoo zy dan reeds weg zyn? Betty. Ik denk, ja. — — Maar hoe meer ik u aanzfe f Mejuffrouw, — gy moet myne vrymoedigheid ver- fchoonen; — deg te meer vind ik u veranderd. Uwe weezenstrekken geeven gerustheid en verge- poegdheid te kennen. Het bezoek van die dame of de boodfchap van dien ouden man moet ü zeer aan- genaam geweest zyn. Sara. Het laatfte, Betty, het laatfte. hy kwam vin mya* vader. Welk een' tederen brief zal ik u laaten lee- zen! Uw goed hart heeft zo menigmaal met my ge* fchreid ; het moet zig nu ook met my verheugen. Ik zal wederom gelukkig zyn , en u voor uwe goede dienfien kunnen beloonen. Betty. Welke dienden heb ik u in den korten tyd van ne- gen weekén kunnen doen? Sara. Gy hadt my in myn geheel leeven niet meer dien- den kunnen doen , dan in deeze negen weeken. — Ze zyn voorbyl ■ Kom nu, Betty; dewyl Mel- lefont misfchlen wederom alleen is , moet ik hem nog /preeken. Ik bezin nu juist, dat by zeer wél zou doen» Derde Bibjlti» ih doen» ook tan myn' vader te fehryven, die waar* fchynelyk zyne dankzegging verwagt. Kom! (Zj vertrekken^ ZEVENDE TOONEEL. (De zaal*) Sampson, Waitwell. Welk een 9 balfem hebt gy door uw verhaal in myn gewond hart uitgeftort, Waitwell! Ik herleef weder ; en haare naderende wederkomst fchynt my even zo Verre naar myne jeugd te rug te leiden, als haare viugc my nader aan 't graf gebragt had. Zy bemint my nogl Wat begeer ik meer? Gaa vooral fpoedig we- der by haar, Waitwell. Ik kan het oogenblik niet afwagcen , waarin ik haar op nieuw in deeze armen zal drukken , die ik met zulk een vuurig verlangen naar den dood uitgeftrekt bad. Hoe wenfchelyk zou 4e dood voor my geweest zyp in de oogenbiikken van myn verdriet ! En hoe verfchrikkelyk zal hy my in myn nieuw geluk voorkomen 1 Een gryzaait is bui- ten twyfël te berispen , wanneer hy de banden , die hem nog aan de waereld verbinden, te vast toeknoopt. De fcheiding wordt hierdoor mettertyd des te fmarte- lyker. — — Doch God, die my thans zo genadig is, zal my deeze ook helpen doorftaan. Zou hy my eene weldaad bewyzen, om ze eindelyk tot myn ver- derf te doen (hekken? Zou hy my eene dogter we- ' dergeeven , om my te laaten morren, wanneer hy my uit dit leeven zal opeifchen? Neen, neen ;hyfchenkt haar my weder, om in *t laatfle uur alfeen voor my zelven bezorgd te kunnen zyn. Heb dank , eeuwi- wige ft i4 Sara Sampson. ger, dan dit korte leeven misfcbien gedoogt. Mis- fchien breekt deeze ftraal van geluk flegts van vërfe door , en fchynt my al vleiende té naderen , om eens- klaps weder in de dikfte duifternis te verfmelten, en my met een* riagt omringd te laaten , wiens akeligheid ik door deezé korte verlichting eerst volkomen heb leeren voelen. — Welk een voorgevoel kwelt my ! Is het weezenlyk een voorgevoel Mellefoot, of zyn het gewoone aandoeningen , die met de verwagting van een onverdiend geluk , en met de vrees van het te verliezen onaffcheidelyk gepaard gaan? Hoe klopt myn hart 2 En hoe ongeregeld klopt hetl — Hoe fterk, hoe rasl — — En hoe zwak, hoe bang, hoe beevende beweegt het zig nul — Thans jaagt het wederom, als of het de laatfte flagen waren , die het gaarne zeer fnel agter eikanderen wilde doen. — 6 Myn arm hart 1 Mellefont. De opwellingen van het bloed, welke natuurlyker wyze door fchielyke verrasfingen te wege gebragt worden, zullen bedaaren, Sara, en het hart zal zyne werkingen met meer rust voortzetten. Geen van zyne Hagen heeft betrekking tot het toekomende, en wy zyn te berispen, (vergeef my , dat ik dit zeg, lief. He Sara;) wanneer wy de werktuigelyke drukkingen van het bloed voor vreeslyke profeeten houden. — Ik wil egter niets nalaaten van 't geen gy zelve tot (lilling van deezen kleinen inwendingeu ftorm noodig agu Ik zal terftond fchryven, en de heer Sampfon zal, hoop ik, met royne betuigingen van berouw, met de uitdrukkingen van myn getroffen hart, en mee de Vierde Bedrtf. 535 de beloften van de tederfte gehoorzaamheid , te vre- den zyn. Sara. De Heer Sampfon? Och , Mellefont, begin u tog nu aan een* veel tederder* naam te gewennen. Myn vader; uw vader, Mellefont, Mellefont. Nu ja , Sara , onze goede ,onze beste vader. — ïk moest zeer jong ophouden deezen aangenaamen naam te noemen ; zeer jong moest ik den even aangenaa- men naam van moeder verleeren. — - Sara. Gy hebt dien verleerd , en my, my mogt het ge* heel niet gebeuren dien te noemen. Myn leeven was de dood van myne moeder. Hemel! ik werd, zonder myne fchuld , eene moedermoorderes. En hoe weinig — hoe weinig ontbrak 'er aan , — - om ook eene vadermoorderea te worden ! Maar niet zon- der myne fchuld; — eene opzettelyke vadermoorde- res! En wie weet , of ik het niet reeds ben ? Zo veel jaaren, zo veel dagen , zo veel oogenblik- ken , als hy fchielyker aan den eindpaal van zyn lee- ven komt, dan hy, zonderde droefheid, die ik hem veroorzaakt heb, gekomen zou zyn, — — zo veel neb ik hem ontroofd. Hoe oud en afgeleefd zyn nood- lot hem ook laat derven, niets zal nogthans myn ge* weeten gerust kunnen (lellen ; en ik zal my altoos te vervvyten hebben , dat by , zonder my , misfchien nog laater gekorven zon zyn. ó Droevig verwyt , waar- van ik ongetwyfeld vry zou zyn, indien eene tedere moeder in myne jeugd hetopzigt over my gehad bad t P Hat. I*<S S A 1 A S A M F S O W. Httre lesfen en bttr voorbeeld zouden ïfayn hart-—» Hoe teder ziet gy my aan, Mellefont! Gy hebt ge» lyk ; eene moeder zou my mtsfchien door loutere Hefde in bedwang gehouden hebben; en ik zou de uwe niet gym Waarom wensch ik my dan 'c geen de de wyze Voorzienigheid my uk goedheid weigerde? Haare fchikkingen zyn altoos de besten. Laat ons te vreden zyn met het geen zy ons fchenkt; meteen' vader, die my nog nooit om eene moeder heeft Jaa- ten zugten; met een 1 vader, dien ook het gemis van ouderen wil leeren vergeeten. Welke ftreelende ge- dagten! Ik word 'er op verliefd, en vergeet byna, dat in myn binnenfte nog iets zig beweegt, 't geeu weigert hieraan geloof te flaan. — Wat is dit weèr- rpannige iets? Mellefont. Dit iets , myue waadde Sara , geJyk gy zelve reeds gezegd feebt , is eene natuurlyke befthroomdheid , wei. keu met een groot geluk doet verlegen zyn.— Acbl uw ban maakte minder zwaarigbeid om zig voor on- gelukkig te houden , dan bet thans tot uwe eigene (aart maakt, om zig gelukkig te agten! — - - Maar gelyk het iemand , die door eene fneüe kriagswyte beweeging duizeüg geworden is , wanneer hy reeds weder ftitffaat, nog toefchynt, als of de uitwendige voorwerpen mee hem in 't rond liepen : dus wordt ook het hart, dat te fterk geflingerd is, niet terftond veder gecast, fiene trillende beweegtng bryft nog kng duoren , welke wy van zelve moeten iaaten ver- dwyneD. Sa- VlIlDl BediY*. .427 s ia *r Ik geloof liet, Mellefont; ik geloof het, omdat gy Het «egt ; omdat ik het wensch. — — Maar laat ons eikanderen' niet langer ophouden. Ik gaa myn* brief verder fchryven. Mag ik den uwen leezen, wan-- neer ik den mynen u toon ? M E U E F O N T. Ieder woord zal ik aan uwe beoordeeling onder- werpen f behalven alleen 't geen ik tot uwe verfchoo- niog moet zeggen; want ik weet, dat gy o toot zo onfchuldig niet houdt als gy zyt. (Ily leidt Sara »/{.) TWEEDE TOONEEL. Mjbllzfoüt. (ffy gaat eenige maaien diepzinnig been en veder eêr ty /preekt.) Welk een raadfelben ik voor my zei ven! Waarvoor moet Ik my houden? Voor een' dwaas? Of voor een' booswigt? Of voor beiden ? Hoe bedriegelyk is myn hart! Ik bemin deeze eugelin, fchoon ik een duivel ben. — Ik bemin haar? Ja, zeker j zeker, ik bemin haar. Ik weet, dat ik duizend leevens voor haar zou^ willen opofferen , voor haar, die aan my haare deugd opgeofferd heeft. Ik zou hiertoe gereed zyn; terftofld, zonder uitftel,zou ik het willen doen. — En nogthans Ik verfchrik van het te zeg- gen. — En nogthans — Hoe kan ik het begrypen? — En nogthans vrees ik voor 't qogenblik,dat haar voor altoos in 't gezigt van de wacreld de myne zal maaken. — 't Is nu niet te verroydenj want haar P 2 va- tsS S A R A S A M f S O Ff. vader is verzoend. Ik zal het ook niet lang faunen uitftellen. Het uitftel heeft my tot hier toe reeds fmaiv telyke verwytingen genoeg op den hals gehaald. Hoe fmtrtelyk ze ondertusfchen waren , ze kwamen my egter verdraagelyker voor, dan de naaregedagtevan, zo laag ik leef, gekluisterd te zyn. Doch ben ik het niet reeds ? - Zekerlyk ben ik het ; en ik ben het met vermaak. Ik ben zekerfyk reeds haar gevangene. Wat wil ik dan? — Dit! — Thans ben ik een gevangene, dien men op zyn woord vry en onbelemmerd laat gaan. — — Dit (treek my ! Waarom kan het zo niet blyven ? Waarom moet ik opgeflooten worden , en zelfs de geringe fchaduw van vryheid misfen? — - Opgeflooten? Niet anders! — Sara Sarapfon, myne geliefde! Hoe veel gelukzalig, heid is in deeze woorden vervat! — Sara Sarap- fon , myne egtgenoote ! De helft deezer geluk- zaligheid verdwynt. — Welk een monfter ben ik ! En zal ik, met deeze gevoelens vervuld, aan haar* vader fchryven? Doch het zyn geene gevoe- lens; het zyn inbeeldingen! Vervloekte inbeeldingen, die my door een toomeloos leeven zo natuurelyk ge- worden zyn! Ik wil 'er nfy van ontdoen, of ■ niet leeven. DERDE. TOONEEL Norton, Mellefont. Mellefont. Gy ftoort my, Norton. — — No r t o n. Vergeef 't my, Mynheer. — QHy wil weder ver* I trekken.*) M E'L- VlllDB.BlD'RTf. «29 Mellefont. Neen, neen, blyf. 't Is ruim zo goed dat gy my floort. Wat hety gy my te zeggen? N o ft t o N. Ik heb van Betty eene zeer blyde tyding gehoord, en ik kom u daarmede geluk wenfchen. — Mellefont. Met de verzoening van den vad*r? Ik bedank u. Norton. De Hemel wil u dus nog gelukkig maaken — Mellefont. Indien hy dit doet, — gy ziet Norton ,dat ik om- treat my zelven regtvaardig ben; — zo doet hy 't zekerlyk niet mynenchalven. Norton. Neen, indien gy dit erkent» doet by 't ook uwent- fcalven. Mellefont. Om myne Sara; etiket en alleen om myne Sara. Wilde zyne reeds gewapende wraak eene geheele zondige ftad om weinige onfchuldigen verfchoonen; by kan immers ook wel een' misdaadige dulden , wan- neer eene ziel, die hem. aangenaam is, in deszeifs noodlot deel neemt. Norton, Gy fpreektzeer ernftig en beweegeiyk. Maar drukt de blydfchap zig niet eenigzins anders uit? Mellefont. De blydfchap, Norton? Die is nuvoormyver- vloogen. p 3 Nor- 130 Sara S a m p s o w. <■ ? Norton. Mig ik rondborflig fpreeken? (By tiet Milkfont fterk aan.) * Meueiont, Gy moogt. Norton» Debefcbuldiging , die ik heden morgen van u moest hooren , als of ik my aan uwe misdaad deelagiig ge- maakt bad, door 'er van te zwygen, moet my by u omfchuldigen , wanneer ik van na af aan zeldfaamer zwyg. Mbllhpokt. Vergeet maar niet wie gy zyt. N o r t o w. Ik zal niet vergeeten dat ik een bediende ben, ectï bediende, dte wel iets beters kon «yn, indien hy, be- laas 1 beter geleefd bad* Ik ben uw bediende; ja; maar niet op zulk een' voet, dat ik my gaarne met» zou laaten verdoemen. ' M I U 1 f O N T. Met my ! Waarom zegt gy die nu? N o R t o K. Omdat ik niet weinig verwonderd ben u anders te vinden, dan ik verwagtte. — Mellefo&t: Wilt gy my niet zeggen wat gy verwagtte? Norton. Uw gebeel in verrukking te vinden. M e t t t f o w T. 't Gemeene volk aHeen geraakt terflond in verruk* king, wanneer de fortuin hen eens toelagchr. Nor- Norton; Mtsfcblen , omdat bet getneene volk zyn gevoel oog beeft , dat by luiden van hooger rang door dni« zend onnatuurlyke verbeeldingen verzwakt wordt.— • Doch in uw gelaat is nog iets anders dan. maatiging teieezen,— Koelheid, beraadeloosheid f tegen* zin — M E L L E F O N T. En als dit nu zo was? Hebtgy verge*ien,wieWtr nog is behalvan myne Sara? De tegenwoordigheid van Marwood — - Norton. Kan u wel bekommerd, maar niet neérflagtig maa- ken. — - Daar is iets atdsrs, dat n ontrust, Ëp Ik wil gaarne beter «nderregt zyn, zo gy niet liever ge* zien bade» dat de vader nog niet verzoend was. Het vooruitziet van een' ftaat, die zo weinig met uwe manier van denken overeenkomt — M E L L I I O N T, Norton , Norton , gy moet een n*fchrikkeSyk« booswigt zyn of geweest zyn , dewyl gy dit zo knot raaden. Omdat gy 't getroffen hebt, wil Ik het niet ontkennen, 't Is waar ; zo zeker bet is, dat ik myne Sara eeuwig zal beminnen , zo weinig behaagt het my, dat ik haar eeuwig moet beminnen. — Dat ik q>oet! — Maar wees niet bekommerd ; ik wil deeze zotte jrril overwinnen, Qf meent gy niet, dat bet e$ne gril is? Wie doet my het huwelyk als eefl' dwapg befchouwen? Ikwen$cb jmmers rjiec vryér te zyn dan, het my zal laaten, p 4 N or6» 13» Saia Samfiok. Norton. Deeze gedagten zyn zeer goed, maar Marwood, Marwood zal uw oud vooroordeel te hulp komen ; en ik vrees, ik vrees — MXLLEFONT. *t Geen nooit zal gebeuren. Gy zult haar nog deezen dag naar Londen' zien wederkeeren. Dewyl ik myne geheime dwaasheid — ik zal 't zo maar noemen : — aan u beleeden heb, behoef ik ook niet voor u te verbergen , dat ik Marwood zulk eene vrees heb aangejaagd, dat zy my volftrekt op den geringften wenk gehoorzaamen moet. Norton. Gy zegt my iets oogelooflyks. Mellefont. Zie, dit moor dge weer wrong ik haar uit de hand, (JJj toont bent den dolk , dien by Marwood ontnomen beeft.') toen zy my in de ysfelykfte woede het hart daarmede doorbooren wilde. Gelooft gy nu baast dat ik haar Herken wederftand gebooden heb? In 't eerst was 't 'er, beken ik, niet verre af, of zy had my den ftrik weder om den hals geworpen* De ver* raaderes had Arabella by zig» Norton. Arabella? Mellïfont. Ik heb nog niet kunnen onderzoeken , door welke list zy bet kind weder in haare handen gekreegen heeft. Hoe 't zy, de uitflag was voor baar zo gun- ftig niet, als zy ongetwyfeld gehoopt had. Not- Vuidi Blut * t ?; «33 N o * t o iu Gedoog, dat ik my over uwe (landvastigheid ver- blyden, en uwe verbetering voor half voltooid hon- den mag. Doch — - dewyl gy Hiy alles wilt laaten weeten , . wat kwam zy onder den naam van Mevrouw Solmes verrigten ? MULIFORT. Zy wilde haare medeminnaares volftfekt zien. Ik Hond dit toe , ten deele uit toegeevendheid , ten dee- le uit onbezonnenheid» en ten deele uit begeerte om haar door 't zien van de beste haarer fexe te verne- deren. — — Gy fchud uw hoofd , Norton ? Norton. Ik zou dit niet gewaagd hebben. Mellefont. ' Gewaagd? Eigenlyk waagde ik hierby niets meer/ dan ik ingeval van weigering gewaagd zou hebben. Zy zou gelegenheid jjèzogt hebben om zig als Mar* wood te vertoonen ; en het ergfte , dat van haar on- bekend bezoek te vreezen is , kan niet gevaareiyker weezen.. Norton. Dank den Hemel , dat het zo (lil afgeloopen is. Mellefont. 't Is nog niet geheel vóorby , Norton. Door eene kleine onpasfelykheid overvallen , moest zy henen, gaan , zonder alvoorens affcbeid te neemen. Zy wil wederkomen.— Laat ze 't doen. De wesp, die den angel verloören heeft , (Hy wyst op den dolk , dien by weder in ayn' boezem verbergt*) kan niets ander* P 5 doen, 154 r a * a S A * p t a K. doen, dm brommen. Mar 't gebrom zelfs zal haar kwaalykbekoaeo, iadkn zy daarmede overlast doet. «- Hoor ik niet 'mèwH Verlat my % indm zy het k Zy ia bot. Gaai (Nürten vertrekt?) VIER DR TOONEEL. Mellefoht, Marwooo. M A * W OXl O. . Gy ziet my bojiefi twyfel zeer ongaarne wedetko» men* M k j, i, i r q ir T. Ik zie met groot genoeg** , Marwotl, dat ttwe onpasfelykheid geeue gevolgen gehad heefc. Bevindt gy u nu beter? ' Muvaop. So watl M JS'-Ii LJl-t 4>» T. Dan hebt gy nier wél gedaan u te vermoeien door veder hier te komen. M a r ur o o D. Ik beèmk a , Metiefooc ,. indien gy dit afc zorg voor my zegt. En ik pe*m 't u met kwaalyk, in- dien gy 'er iets anders mede beoogt. M E L • I» Z F. O N TV 't U my aangenaam ufo beéaard te zien» MaÜood. . De (form is voorby* Vergeer bet gebeurde, dit bid Ik u nogmaab. Mel- Vit * » t B Etilrr, *tf ' MSLLIFONT, ; Vergeet uwe belofte maar niet, Manvoodv dan wlT ik gaarne alles vergeeten. — — Maar indien ik wist, dac gy 't niet als eene beleediging loudt opoeemen, zou ik u wei willen magen — «— - M a r w o o D. Vraag maar, Mellefont. Gy kunt iny niet meer beledigen. - — Wat h uwe vraag? Mellefont. Hoe myne beminde u behaagd heeft? M a r w o o o. Die vraag is natuurelyk. Myn antwoord zal zo natuurelyk niet (chynen , maar 't is niettemin waar. a — Zy heeft my zeer wél behaagd. Mil li pont* / ..! Deeze onpartydigheid verheugt my. Maar zou 'c ook wel mogelyk zyn , dat iemand * die de bcjuxrtfe- lykheden van eene Mar wood wist te waardeeren, eene flegie keuze deed. 7 Met dit kqmpUnent , zo r 't em komplin^ot if, doet £y my (jeep*, cüetpc r MeUe/pat. Het komt by , myu voorneemca ooi i* te yptgpften niet te pas. - Mj%L L LA? ° NT. . r. Gy begeert immers niet , dat ik u dit weik door., onheusheid gemak^ejyker ,n^ak f Laat onze fcheiding niet van de, geineene foort zyn. Laat ons van eikan- deren aftland doen , als luiden van verftand , clie voor de noodzaakelykheid wyken. Zonde? fpytigheid , zon-^ der wrok, en metbehoudinffvan een* graad van agting, di« *3* $ A ft A Sammor» die met onze voorige gemeenzaamheid overeen-* komftig is. M a r w o o D. Voorige gemeenzaamheid? Ik wil *er niet van hooreo. Geen woord meer! 'e Geen gefchieden moet, moet gefchieden, en 't komt 'er weinig op aan , hoe 't gefchiedt. — Maar nog een woord van Arabella. Wilt gy haar niet by my laaten ? M £ L L E F O V T, Neen, Marwood. M a x w o o D. ,*t h bard, dat gy, daar gy haar vader niet blyven kont, haar ook van baar moeder wik berooven. Mellefont, Ik kan haar vader blyven ; en wil het ook blyven. Marwood. Bewys dit dan aanftonds. M E L L I F O 1 T, Hoe? Marwood. Vergun, dat Arabella de goederen, die ik van u in bewaaring heb, als haar vadersdeel bezitten mag. Wat baar moedersdeel betreft, wenfchte ik wel, dat ik haar Iets beters kon nalaatén , dandefchande van uit my geboren te zyn. M&LLEFONT. Spreek zo niec. Ik wil voor Arabella zorgen, zonder haar moeder wegens een eerlyk beftaan ver- legen te laaten. Indien zy my wil vergeeten , moet VI Vierde 8euyk üj/ zy in de eerde plaats vergeeten, dat zy iets van my bezie Ik heb verpligting aan haar, en zal altoos ge- denken , dat zy myn weezenlyk geluk , hoewel tegen haar 4 wil , bevorderd heeft. Ja , Marwood , ik dank u zeer ernftig, dat gy ons verblyf verraaden hebt aan een 9 vader, die alleen door de onbewustheid daarvan verhinderd werd, ons eerder weder aan te neemen. Marwood. Kwel my niet door een* dank, dien ik nimmer heb willen verdienen. De Heer Sampfon is een goede oude gek \ hy moet anders denken , dan ik, in zyne plaats zynde, gedagt zou hebben. Ik had de dogter vergiffenis gegeeven ; en haaren verleider had ik— MELLEFONT. Marwood I — Marwood. *t Is waar; gy zyt het. Ik zwyg.— Zal ik nu haast by de Juffrouw mogen komen , om affcheid te nee- men? Mellefont. Myne Sara zou zig niet beleedigd kunnen agten ; al vertrokt gy, zonder haar weder te fpreeken. Marwood. Mellefont, ik fpeel myne rollen niet gaarne half, en ik wil ook onder geen 9 vreemden naam voor on- beleefd gehouden worden. Mellefont. Indien uwe eigene rust u ter harte gaat, behoorde gy u te wagten voor een tweede bezoek, waardoor , zekere gedagten in u moeten opkomen ■ ■ ' " MAa- -»*8 -SAEA ÏAMViOV. Mar wood, met **»' fcbamperen lagcb. Cy denkt gunfliger vm u zelven dan van my. Maar al verbeeldde gy o, dat ik uwentwege troosteloos zou zyn , behoorde gy dit ten minden te zwygen. ■ Mejuffrouw Sara zon zekere gedagten in my doen opkomen. Zekere? Och ja; maar geene ze- kerder, dan , dat het beste meisje menigmaal den on- deugendften man beminnen kan. MlLLIf ONL Fraai gezegd , Marwood ! Dit hoor ik gaarne ! Nu zyt gy juist in den Haat, waarin ik u seeds lang gewenscht heb ; hoewel 't my , gelyk ik teeds gezegd heb, ruim zo aangenaam geweest zou zyn, dat wy wederzyds eenige agting voor eikanderen hadden kun- nen behouden. Doch misfchien voJgt deeze nog , wan- neer het gistende gemoed maar eerst rot rust komt.— Vergun dat ik u eenige oogenblïktoi alleen laar. Ik zal Mejuffrouw Sampfoc by u brengen. 