title: Catalogus systematicus coleopterorum. Catalogue systematique des coléoptères. Systematische naamlijst van dat geslacht van insecten dat men torren noemt
creator: Voet, Johannes Eusebius, 1706-1778
text: De beenen der voorpooten zijn breed, en buitenwaarts bezet met drie aftertanden, en binnenwaarts met een scherpen, langendoren, naast welke een achterste, lid van de voet ingelegd is, maar de beenen van de midden- en achterpooten zijn van een ganz aparte gedaante, om dat die van de tegen een andere einde, gelijk in de pars mobilis gezegd is, gescheiden zijn; waarom ook het achterste of eerste lid der midden- en achtervoeten ganz anders dan in de voorvoeten gemaakt is, want het gaat door al deze knobbelingen, uitsteekvleugels, en dorens zich met groote kracht in de meest kan voortstooten, wanneer het de pooten eerst voorwaarts ingecrokt heeft. De kop en het ruggeschuld zijn van segrein leer, licht geknobbeld, maar de schaalschubben zijn glad. Aan het gehele dier is alles koolzwart. GROENGLANZIGE MESTKEVER. De rand van het bekkenleib in deze schoone Mestkever is niet ingekorven. Op het midden van het bekkenleib zien we drie kleine knobbeljes, van welke de twee buikste doornachtig zijn. Hec maakfel van hec ruggefchild heefc veel overeenkomst met dat van de voorige grote zwarte Mestkever, doch de knobbels en twee scherpe punten in de voorige, zijn hier alleen kleine verhevenheden. Voorts is het ruggefchild glad, doch van een allervreemste figuur. De dekafschalen zijn geribd en zeer licht gerand. Hec maakfel der poocen is als dat van de voorige. De kleur van dit dier is blinkend groen crème, plaatselijk, daar hec lichaam op hetzelfde valt, doch bijzonder aan de buikzijde: maar boven op den rug wordt hec groen zoo donker, dat hec trekt naar het zwart; doch de kleur der holte en buitenrand van het ruggefchild is nog niet te beschrijven, en verandert van verf, naar maanlicht dat in het licht opvakt; het goudgeel, de gloedende koperkleur, en het groen van de Amazone zijn onder een gemengd, en de glans behoort voor geen edel gestencete te wijken. De kop en poocen zijn zeer donker groen, dat naar hec zwart crept. Deze Torre, J,eeft in Oolindia. VERLAKTE MESTKEVER. (origineel) De rand van het plaatje bekleedt is niet ingesneden. Op het bekleed zit geenhuizen, maar een rond ribbentje, waaruit twee dergelijke ribbentjes naar den buitenrand afloopen. Het ruggefchild is glad, aan de kanten vaster en verfijnd niet een randje; doch het maakt, ganzal anders als de voorige, een uiteindelijk tufje aan de dekafschalen ter plaatst, daar in de Mestkever het driekantige lendenschiet zit. De dekafschalen zijn geribd. De benen van de middelen en achtvoorste poorten zijn van de vette voorige Torren onderscheiden, door die een breeder, platter en ruiger zijn; waarbij het uiteinde van deze Torren op dunner mist aangezeten, of deze poorten voor halve leven dienen mochten. De kop en poten, geheel ook de borst en buik, zijn zwart, maar het ruggefclid en de schaften zijn rood, en even als verhit: zodanig dat, naar mate het licht op het ruggefclid valt, het goudglanzige daarop te zien is. Het ruggefclid boven dat felijk bezield, niet enige zwarte figuren, 200 als op de tekening te zien is. Waarschijnlijk is dit de vijfde hoofd van N°. 7, en valt in Oost-Indië. DE ZWARTE DOORNDRAGER. De rand van het platte bekken is niet ingefolden. Op het midden van hetzelfde zit een zeer scherpe, dunne, lange, en acht keer overgeboende hoorn, die als een kromme doorn is. Het ruggefclid heeft twee stompe verhevenheden of uitsteeksels, welke maken dat de rug in het midden schijnbaar in elkaar vallen, en als een doorn te lijken: voorzover dit ruggefclid gerand is. De poten zijn als in de vorige. Het gevelde dier is zwart. VERLAKTE MESTKEVER. De rand van het platte bekken is niet ingekerfd. Op het midden van hetzelfde zit een acht keer overgeboende hoorn. Het ruggefclid heeft een vrije maaksmogelijkheid: het is in de midden laag, en heeft aldaar een klokkenvormige verhevenheid, maar aan beide zijden steunt het naar om hoog, en maakt daar een groot uitsteeksel, waar door de rug hol gelykend, en, indien in diezelfde van ter zijden zit, gelegd in deze twee uitsteeksels naar twee hoorns. Het ruggefclid heeft boven dat dien uitsteekenden punt toepassen het begin der dekstaarten, welken ik in N°. 5, die waarschijnlijk het wijfje is, aangezien heeft. BOEDNAR. De dekselfschalen zijn geribd, en de poten van deze gedaante als die van het wyfje, onder N°. 5, afgebeeld. De kleur van kop, borst, buik, rug en dekselfschalen, is even dezelfde, als die van het wyfje, waarom hij onnofel is die hier te herhalen. Deze Tor wordt gevonden in Oost-India. F 8. TWEEHOORNIGE KLEINE MESTKEVER. Het platte bekken van deze is vooraan, in het midden, een uittandig gekerfd, en op het bekken staan twee stompje kleine hoornjes. De rug heeft geen uitgezette spieren, maar wordt door kleine gebroken onregelmatige figuurtjes ongelijk gemaakt. De dekselfschalen zijn geribd, en de poten van dit Mestkevertje zijn in alles gelijk aan die van de even voorgaande. Het gehele beestje is bruin, en zeer raar. 9. DE CARMOZYNE MESTKEVER. Het maakzelve van dit dier komt met het geen verbeeld is onder N°. 5 volkomen overeen, doch de zwarte vlekken op het rugdekzelve zijn van een ganz andere gedaante, behalve dat het goudglanzige, 't gen in die verlate Mestkever gevonden wordt, in deze niet te vinden is, en eindelijk zijn de poten van deze rood, daar die van de voorganger zwart zijn. 10. DE ISQUEBES MESTKEVER. N°. 4,10, II en 12, hebben veel overeenkomst met elkaar, maar vallen op verschillende kwaliteiten, vallen, en ik heb er verschillende van gezien, die meer of minder wederom verschillend, maar dit verschillend toege schreven of aan een speeling van de natuur, of aan het verschillend der sekse, of aan het verschillend van oorden, die echter na bij elkaar liggen. De nauwkeurige vergelijking der afbeeldingen zal het onder verschil beter doen opmerken, dan ik kunnen door voren noemen. Uit Isquebo. II. DE NIEUW JORSE MESTKEVER. Dit dier heeft op het voorste gedeelte van het ruggedeksel een onvergelijkbare glans van schoon groen, en gepolijst goud, en is voor het overige geheel zwart. DE CURASSAOUSS MESTKEVER. Het maakzelt van het ruggedeksel, in het midden een duk, en twee vooruitsteekende punten aan het veld een onder deze Mestkever merklijk van de vorige, behalve dat de plaatsing der groene en goudverwilde glans hem van alle de anderen onderscheidt. Uit Curassou. DE DUNKOPPIGE MESTKEVER. De kop van dit dier is zo plat en dun, dat het nauwelijks te begrijpen is, hoe de werktuigen van den bek, en veel meer van de harsvissen daar binnen kunnen gevonden worden. Boven op dezelfde zit een aanzienlijke grote hoorn, die een weinig achterover gekromd is. Het voorste gedeelte van den riik is ook uitnemend plat, maar stijgt naar het achterste toe om hoger. De schaallen zyn geribd. Uit de Wel landschappen. DE DIKLYVIGE WEST-INDISCHE MESTKEVER. Dit dier is bijna 7.00 dik als het breed is, doch de kop dun, en het bekkerf cel plat, gelijk van alle de Mestkevers. De schaallen zyn zeer hard en geribd. Uit Amerika. DE HUIDDRAGER. De kop en het ruggedeksel van dit dier maken zulk een vreemde figuur uit, dat je op de nette afbeelding van dezelfde moet beroepen, terwijl de uitvoerige beschrijving dezelfde niet kan representeren. Zeer vreemd van maakzeld en van zitplaats, zijn de twee grote uitvleugels, van welke ter op zijde der rug een zit, als of zij gemaakt waren om er door middel van den hoorn op den kop enig voedsel tusse te houden, naar ik gis, dat zij gemaakt zijn om er door middel van den hoorn op den kop enig voedsel tusse te houden, en te draagen. Uit Oost-Indië. 16. DE OSSEKOPJE. De mooiste besjes hebben twee dunne, lange, kromme hoorntjes op hun platte bekken zitten. Kop en rug zijn blauwachtig zwart, en de rug is glad, gelijk de bruine dekciaalben. Men vindt ze in Nederland, doch zeldzaam. 17. DE SPINNEKOP. Misschelijk is deze het vrouwje van de den vorigen, want ze hebben veel overeenkomst, uitgezonderde de hoornen, en kunnen worden onder mammals vliegende worden gevonden in Kleefsland. De poten zijn bij uit de lengte lang, en de middel, en achterdien benen en voeten, zijn niet zo breed als ze meestal in de Meestkevers gevonden worden, en geen my ook denk ik dat deze en eenig andere van die gedachte, welke geen halve zweepspoot hebben, in de droogste mest van sommige dieren hun voedsel zoeken. Het geheele dier is bruin zwart. 18. DE KLOOSTERBROER. Van deze soort zijn zeer vele varianten, welke in grootte en kleur verhelen, doch welke verhalving in de aftekeningen zich te weinig vertoont zou, behalve dat ik zeer twijfel, of het geen speling der natuur is. De mannelijke van deze hebben een klein, achter op den kop een schuine afgeplatte hoorn, als de punt van een achter overhangende muts, van welke hoorn het de vrouwelijke onbedekt zijn. Ze zijn gewoonlijk, in takken bij elkaar staand, en hebben zeer veel meer in kleur dan nakleuren van andere. 19. DE BRUINE KLOOSTERBROER. Kop en rug van deze zyn bruin, met een koperachtige gloed. De rug is veel fijner geribd dan van de vorige, en de dekfelchaalen bruin, onregelmatig getekend met eenige kleine zwarte vlekjes. 20. DE BLINKENDE KLOOSTERBROER. Op de kop van deze zit in het midden dwars een van boven scherp randje, zynde voorzien het geheele dier glad. De kop en het rugdekel zyn blinkend groen met een schitterende goudglansfige weerschijn. De dekfelchaalen zyn licht bruin, zonder zwarte vlekken. De pooten zyn licht castanje bruin. In Nederland. 21. DE ZWARTE KLOOSTERBROER. Op den platten kop van deze Mellkever zitten twee kleine knobbeltjes. De dekfelchaalen zyn bijna glad, maar een weinig breder en platter dan die van de vorigen. De voorvoeten zyn zoo teder, dat men er zonder vergrootglas nauwelijks de vijf ledemiden in zien kan. Het geheele dier is zwart. In Nederland. 22. DE VIERKANTE KLOOSTERBROER. Deze soort vindt men veel zeldzamer in Nederland dan de vorigen. Het hoorntje op de kop is ronder. De kop is zwart. De rug glad en van kleur als gloejend koper. De dekfelchaalen zyn bruin geel. 23. DE GEELDE OOSTINDISCHE MESTKEVER. Deze schijnt mijn het wyfje te zijn van die, welke is verbeeld onder N°. 8, en komt zeer zeldzaam voor. De rand van den platten kop van dit dier is rondom gegolfd en vercierd met een bruin randje. Op het bekken is een bruin verhoogsel als een plaat, zijnde het overige gedeelte geel. De rug is verheven en in den grond geel, maar in het midden met allerlei figuren onregelmatig als uitgebeeld, zijnde deze kleine figuren bruin. De dekfelchaalen zyn bruin geel, licht geribd, en op die ribbeltjes bezaaid met zeer kleine donkerbruine vlekjes. 24 en 25. DE GROF GEDOORNDE SPAKOP. De kop is plat, en van voren, gelijk in veel andere Meestkevers, half rond met een schildpension rand met twee vooruitstekende puntjes. Hoven op den kop zier een lange, scherpe doorn. De rug is verlegd, en van een verwonderlijke figuur, niet vielst vorm, scherpe uitsteekvleugels, en daar tusken schijnende inhammen, doch ondanks dat het maakten met woorden, en zeer bezwaarlijk was, het geheel duidelijk te verbeelden, waren deze species hier voor twee maal vertoond onder N^ 25. De dekzaal zyn geribd, en het gevelde dier is blank zwart. In Nederland, maar vooral in Friesland. 26. KLEIN GEDOORNDE SPAKOP. Het onderstel tussen deze en de vorige is voornamelijk daar in gelegen, dat de inhammen in het rugdeel veel kleinere en dieper zijn, en dat het geheel kleinere knopjes zijn, 't geen in de vorigen door waren, bealven dat het hoorn, op den kop in geheel veel langer is. Moogelijk is deze hier wyhof van de vorige. 27. DE NEGER. Er is nog van deze een derde soort, welke een hoorntje dat korter is op den kop heeft, mitsgaders een geheel gladde rug. Leeviende en verkeerende deze allen onder elkander. Dit dier is ronder, en heeft minder breedte voeten. Eindelijk is er nog een vierde soort, van welke het hoorntje op den kop stomp en op de punt in twee verdeeld is, en deze heeft ook, evenals de vorige, een gladde rug. 28. DE FRANKFURTER NEGER. Deze Meestkever heeft veel overeenkomst met de vorige order N^ 27. Het onderscheid bedaagt daar in, dat de kop van voren niet ingekerfd is, dat de dekschalen veel gladder zijn, dat het lichaam van actieren veel smaller is, en voornamelijk dat de midden- en achterpooten verder afwijken van het gewone maakje van de poten der Mestkevers. Het geheele dier is koolzwart, en van boven weinig, maar van onderen zeer blinkend. In de Kabine van den H. Edel gegrond Heere Rengers, uit Frankfort. WESTINDISCHE ZWARTE SPAKOP. De kop van deze Mestkever is veel kleiner dan die van de vorige en de hoorn op den kop dunner. De rug is verheven en smaller. De inhammen en doorhammen des rugs zijn kleiner dan die van de grof gezaagde Spakop, en het achterlyf is rond en de dekschalen op een andere wijze geribd; doch het geheele maaksel van het dier heeft voordeel met de Spakoppen veel overeenkomst, zijnde het geclede dier ook zwart gelijk de vorigen. Dit dier is zeldzaam. Uit de West-Indische. DE BENDE. GESLACHT. MESTKEVERS. DE TURKSE SPAKOP. Deze Mestkever, welke Turkyen tot zoon vaderland heeft, is zeer raar van zijn een veel spitser vooruitstekend bekken, dan alle de anderen, en de scherpe rand van hetzelfde heeft geen inkervingen. Achter op den kop staat een klein stompe hoornrondje. De dekschalen zijn een weinig geribd. De lichamen der midden- en achterpooten zijn zeer groot. Het geheele dier is koolzwart en weinig blinkend. Uit de Kabine van C. B. Voet. 31. DE NIEUWJORKER GULDE SPAK. {Man) Dit dier is een der schoonsten welke men zich verbeelden kan. De kop heeft een dunnen glans en scherpen rand, en rijst naar achteren omhoog, hebbende daar aan een kielland ongeveer recht opstaand hoorntje. De rug is verheven, rondom lichtelijk gerand: op de hoogte vercierd als met twee boven elkaar staande plaatsen halve maanen. De dekplakken zijn geribd. De beenderen zijn zeer breed, en voorzien met een scherpe doorn, gelijk de meeste der Meestkevers. De kop en rand des rug, en de geheele dekplakken zijn blauwig groen, waarin een oudgeel doorlichter, maar de twee halvemaanen op den rug zijn als van geloijd koper, en door geen verven te verbeelden. De pooten zijn blinkend donker bruin. Dit dier is meer dan waarschijnlijk het raannetje van het volgende. Uit Nieuw-Jork. 32. NIEUWJORKER GULDE SPAK {Man) Dit dier is niet minder schoon, dan het vorige; doch ter plaatst daar op den kop van het vorige een hoorn zit, vindt men hier een stomp verhevenheid, en in plaats der twee halvemaanen, zit in deze, kort achter het hoofd een breed zwart uitsteekend blokje. De kop en rug zijn blinkend groen, en op de hoogte plaatsen als gelooid goud, zijnde de dekplakken zeer donker, blinkend groen, en de pooten schoon bruin. Uit Nieuw-Jork. 33. BERBISISE SPAK. {Man) De kop van deze Meestkever heeft van voren geen ingesneden, maar een geheel glanzend rand. Hij is groot gelijk die van de meeste Meestkevers. Op 't midden van den kop is een verhevenheid, welke hoogte een klein rechtopstaand puntje of hoorntje staat. In de kop staan twee zeer grote bruine oogen. De spieren zyn zeer kort, en steeken weinig uit buiten den rand van de bekkeneil. Even achter den kop rijft de rug styel omhoog, van boven glad, doch beschouwd zijnde, met het vergroote glas, is hij als een gekruisnijker overcogen. De dekstalen zyn geheel glad, en rondom gerand. De pooten zyn zeer sterk en breed. De beenen getand of geknobbeld, en zeer dik ter plaats van de geleding, niet de voeten. De beweegbare doorn aan die geleding is ook groot en sterk. De leden van de voorvoeten gelijken elkaar. Dit geslacht komt naar elke soort van achterpoten, zijnde de cerste zeer groot, de tweede rend, en de laatste zeer groot in plaatsmaak. Dit gebeelde hier is koolzwart, en komt van de Berberis. Berberis Spa Kop (W-E-F) Dit dier verschilt van de vorige daar in, dat het fijner door het ja over op den kop van de vorige in dit alleen een knapje is, in dat de pooten met alle der andere gelaten en declen nog veel grover en sterkere zijn: waarom, behalve uit de analogie der dieren, ik deze houde voor een wijfje, want in die gevelden, welke wij uit de verkondigingen met zekerheid voor wijfjes kennen, zijn de pooten sterkere dan die van de mannen, ten bende dieper in den grond te kunnen booren om aldaar hun eieren in veiligheid te bergen. Uit de Berberis. De Tweeduornige Mestkever. Deze is zoo nauwkeurig getekend in alle zijden dat ik er nauwlijk iets heb bij te doen, 't geen het oog niet zou zien, Hy heeft twee kleine doorntjes op zijn kop. Het voorste gedeelte van de rug is glad, maar het overige daarvan verheven is, is van gedaante als leer, dat zeer fin gekeerd is. De kop en rug zijn bruinzwart, maar de blinkende gladde dekplakken zijn zeer donker kalunbruin, gelijk ook de poecen. Zijn vaderland is mij onbekend. Deze Kever ziet men zeer zelden en valt in Nederland. Hij is gehoog glad en zoo donkerblauw, dat men hem bijna zwart zou noemen. Welke in een Kabine van mijn vader Carl Blaauw Voet. Deze heeft veel overeenkomst met die verbeelding is onder N. 17, vooral van vorm zijn dunne lange poten. Hij is blauwachtig zwart. De kop van deze zeer vreemde Meestkever wijkt af van het gewone maakje, de overige, veel koppen zijn half rond en plat zijn, ze zijn op den rand ingekerfd, 't zijn glad, maar de kop van deze is veel dikker en heeft drie stomme uitsteeksels op het voorste gedeelte van het bekken. Het rugdekstel is zoo vreemd van maakje, dat het niet door het penseel, noch door de beschrijving duidelijk genoeg is te verbeelden. Het plaatje breede uitsteekselt dat over het uitgeholde rugdekstel uitsteekt, heeft vier stomme knobbels, van welke de twee grootere boven op rechts onhoog liggend, en de twee kleinere onder, lager rechts vooruit kijken. De dekplakken zijn overdekte geschild met zeer fijne, dwars rijnestjes. Het gedeelte is SCHOON O OOR # TO  blauw of violet kleur, en schitterend veel ten plaatje, daar heen rugdekzelf glad en ingebogen is. Ook gelijk is deze het wijfje van N. I. ornamenten. In het kabinet van de heer Julius te Utrecht. De kleine kroon Draager. Het platte bekken van deze, en de twee volgende is zoo diep ingekerfd dat het zich vertoond als rondom bezet met uitstekende punten. Voorzover is het gehele dier glad, uitgezonderd dat op ieder dekzchaal zich drie strepen als naad vercoonen. Doch anderen van deze soort zijn meerder geribd. De ledematen der voeten zijn niet platvloogig in deze en de twee volgende, en weinig anderen, gelijk in de meeste Meestkevers, 't geen niemand doet denken, dat zij niet in natte maar droge mest hun voedsel zoeken. Het geheele dier is zwart. Uit de insectenwereld. De Groote Kroon Draager. De kop van deze heeft veel overeenkomst met die van de vorige, doch bij den rug wordt het bekken als verdubbeld door een plaats weinig het figuur van het bekken volgt. De rug is geheel glad. Over de dekzchaalen loopt eenige zeer fijne ribbetjes. De poten zijn zeer lang en stevig, en bijzonder zijn de beenen der voorpoten stevig getand. De voeten zijn als die van de vorige: gelijk ook zijn kleur. Onder deze soort zijn vele afwijkende vormen van de natuur, zowel in lengte en dikte als in gladte der dekzchaalen. Uit de insectenwereld. De Geribde Kroon Draager. De insijpelingen aan het voorste gedeelte van den kop hebben veel overeenkomst met die der twee vorigen. Het bekken is glad, gelijk ook de rug, maar de dekzchaalen zijn stevig geribd. De poten en bijzonder de voorvoeten zijn veel kleiner dan die der voorgaande. Deze is ook geheel zwart. Uit de insectenwereld. De Groene Rug. De kop van deze is niet in den buitenrand ingekerfd, gelijk die van de vorigen. Hij is zeer donker groen en bijna zwart. De rug is zeer blinkend donker groen. De dekschalen gelijk ook de poten zijn kasuangebruin met een groene verschimp. Van onderen heeft hij de kleur der dekschalen. Van achter heeft hij een kabine van Z.D.H. den Heere Prins van Oranje. DE KARIBISCH. Hij is vreemd, dat in deze Meeskever is, zyn de dekschalen, welke geheel plaats zijn, en terzijde van zijn lichaam een vleugel neerhangenden rand hebben, zoo dat zij die niet kunnen open doen of vleugels daar onder te hebben. Deze soort vindt men van verschillende grootte. Zij zijn onder de meest tornen, noch wegen hun maaksel, noch wegen hun aantal te tellen, zij zijn vuil bruin. Elkader zijn zij niet gemengd in de Kabineiten. Van de wereld in. DE PARAMARIBSCHE MEESKEVER MET EEN GEPLEKTE RUG. Dit en de vier volgende soorten hebben zoo veel overeenkomst met elkander, dat ik twijfel, of hun verscheidenheid ligt in een soortelijk der rassen, of in het onder te onderscheiden lussen mannengezichten en wijzens, of wel, dat die afhankt van de verscheidenheid die stammen, waar zij gevonden worden; want zij komen uit Suriname, Curaçao, de Barbades, St. Eustatia egaal. Zij zijn allen glad en blinkend. De kop is plat, van voren half rond met twee uitstekende puntjes. De kop van deze is blinkend groen; de rug aan de randen schoon blinkend geel en in het midden beschilderd met een drukkend paarvleugel, plak. De dekschalen zijn insgelijks, gelijk ook de poten, blinkend paars. DE PARAMARIBSCHE MEESKEVER MET EEN GROENE RUG. De kop en rug van deze zijn blauw, en de dekplakken en poten zijn groen. De rug heeft een donkere streep, die van boven naar beneden loopt. 46. DE PARAMARIBO MESTKEVER MET EEN PURPERE RUG. De kop van deze is blauw, maar de rug en de dekplakken zijn bruin, purper. 47. DE PARAMARIBO MESTKEVER MET EEN GESPikkelDE RUG. De kop van deze is blauw, gelijk die van de drie vorigen, maar de rug heeft een gele streep, aan beide zijden beschilderd met een bruine oorring rond de plek en in het midden een grotere plek van dezelfde kleur. De dekplakken zijn donker bruinviooltint. 48. DE PARAMARIBO MESTKEVER MET EEN GEELBE RUG. De kop is blauw, gelijk die van de vorigen. De rug bruingeel, en de dekplakken bruin. Verdere variaties, welke in deze Paramaribo Mestkevers gevonden werden, staan ik over, om dat ik niet geloof dat het bijzondere soorten zijn. G 49. DE 50. I. BANDE. II. GESLACHT. MESTKEVERS. 49. DE GEKRUISTE. Het maakje van den kop van dit Mestkevertje is gelijk aan dat van alle de overigen. De rug is verheven rond, glad, en sterk blinkend, gelijk ook de dekplakken. De kop en rug zijn zoo donker groen, dat ze bijna zwart schijnen, uitgezonderd ter plekken, daar het fletsste licht valt. De dekplakken zijn orange, maar rondom met een zwarte rand, loopende boven dat een zwarte streep dwars over dezelven. De pooten zijn blauwend, en donker bruin, gelijk het geheel dier van onderen. Uit Suriname. DERDE GESLACHT. SURINAAMSE SUIKERTORREN, KENMERKEN. Geknipt sprakten, beschreven de hals tint drie van een gescheiden brede bladjes. Voormuisjes kaakbenen met drie tanden. Geen lendenstuk. DE SPIETEN en vooruitstekende kaakbeenden ondercheiden dit geflankeerd van de twee voorgenen. Behalven dat het maaksel van het lichaam en van de poten duidelijk genoeg toont, dat hetzelfde onder de Kevers of Meestkevers niet kan worden betrokken. De spieren bestaan, gelijk uit de tekening derzelfde, zo als ze zich door het vergrootglas vertonen, uit tien leden, waarvan het onderste, gelijk in meest aller tijden, het grootste is. De drie volgende zijn rond en de drie daarboven staande meerder peervormig, maar de drie bovenste, welke het dier tegen een kan drukken, zijn binnenwaards gebladerd, gelijkend op de twee onderste naar holle bakjes, en het bovenste naar een deksel. De kaakbeenen zijn zeer hard, groot en sterk, aan het eind gevormd als in drie tanden, en zeer gescheiden om harde stoffen te verwerken. Ze hebben geen lendenfchild. DE SUIKERBAARD. De spieren, gelijk ook de beenen der midden- en achterpooten, zijn licht kaastanjebruin, bezet met oranje haar, en het overige van het dier blinkend zwart. De kop is zeer aardig gefigureerd, gelijk het werk van een beeldhouwer: midden op zit een kort, dik puntje als een hoorn. In het midden van het rugdeksel loopt in de lengte een vrij diepe groef, waar door het rugdeksel als in twee delen verdeeld wordt. De dekstaarten zijn in de lengte voor- en achter kleine puntjes vercierd. De borst en buik zijn met oranje haar bezet, vooral aan de zijkanten. De gevelde hoorn is platvloog. Hij leeft in Suriname in het zuurrichel, dat uicgcperst zijnde op hopen wordt verkocht, veech gevoerd, gelijk de inlandse Rennertender in de ruimte of het zaagzel van hout. Ecn is 'er van decze, die pas half zoo groot is, maar voorzover 'er geen ondercheid tusschen te zien. Of die mensen zyn, dan of vlechten minder geïncideerd, toen zy wormen waren, is bij mij twee vlechtenig. 2. DE ROODE SUIKERBAARD. Tussen deze en de vorige soort is geen ondercheid dan in de kleur en grootte. Alles wat aan dit dier is, is bruin rood, uitgezonderd de votten, die zwart zijn. Ik heb 'er meer gezien dan deze, die bruin rood zijn, en dat maakt het mij twijfelachtig, of het een bijzondere soort is, dan of deze bruinrood zijn die geen zijn, weken verfacht uit hun verandering komende, nog niet de gewone zwarte kleur gehad hebben aangenomen; waarom hun hoornachtig bekleed ook minder hard is. Buiten deze twee soorten heb ik 'er geen meer gezien, welke tot dit geslacht behoren, en die aan de kenmerken der sprieten voldoen zouden. O VIERDE GESLACHT. HARTETORREN. KENMERKEN. Sprieten vijf kegelvormig, maakend een hoek, zijn vijf vinenhuiden binnen zijn gebracht. Twee voortuitgroeiende knopen. Een Uitsteeksel tussen de drijfballen. Het merkwaardig onderzoek tusschen de sprieten van dit geslacht en die der uit de vorigen, mitsgaanders de vooruitkomende beweegbare knopen of kaakbeen maken een al te grote verachtelijk naam onder de knopen te tellen. Het eerste lid der sprieten, 't genoemde uit een kas in (het) een kop voortkomend nijlame bijna de helft van de lengte der sprieten uit. Het bekken uit een hok, hierop volgend vijf knoopsgewijze ledematen maar weinig op het lange voet-. I. BENDE, IV. GESLACHT. HARTETORREN. voetstuk niet staan in een rechte of kromme lijn, maar altijd een rechte of stompe hoek daar mee uitgemaakt. De vier bovenste ledematen der spieren zijn binnewaarts gebladerd, maar kunnen zich niet gelijk in de lengte tot een enige knoop verzamelen; evenwel vormen ze met het ene blaadje het ondersteende sluitende. Wanneer men deze blaadjes door het vergrotingsglas bekeken, gelijken ze veel op kleine lampjes in de grassen der oude tijd, en zijn ze als uitgeholde bakjes; daar de blaadjes in de spieren der kevers plaats zijn. Misschien dienen ze ten nut van het gehoor, misschien ten nut onder het vliegen. De bek van deze dieren is onzichtbaar. Ze schijnen alleen, gelijk sommige vliegen, zuigorganen te hebben, waar door ze eenige vloeibare stoffen kunnen opzuigen, maar ze hebben in den kop twee grotere of kleinere knuppels, welke ter zijden van die opening zitten, in welke bovengemelde zuigorganen geplaatst zijn, misschien om vruchten, bladeren of dieren mee aan te rukken ten einde dezelfde vochtkanalen uit te zuigen, behalve daar ze hun ook tot wapenen dienen, en misschien ook in de voortplanting om zich mee vast te houden. Deze knuppels zijn veel groter in die, welke men voor de mannetjes houdt, dan in die, welke men meente voor de vrouwtjes te zijn, doch er zijn Natuuronderzoekers, welke verklaarden dat ze die welke de kleine knuppels hebben, gepaard en aan elkander vastzittende gevonden hebben, waar door alle vorige waarnemingen zouden vervallen, ten zy men wilde stellen in deze zeldzame gevallen, dat er onder deze dieren ook hermaphrodieten gevonden worden. Ze allen, welke ik gezien heb, hebben een klein lendeschild tussen de dekzaaln, uitzonderde de lac-terfpecies. 1. Het vliegende hart, mogelijk man, Deze tekening is zo nauwkeurig, en het dier boven dat zo algemeen bekend, dat ik niets weet dat er behoefte zou zijn bijgevoegd te worden. Zy ziet voor aan zijn kop de twee gele zuigers, zijnde buisjes die met geel haar bezet zijn. Aan weerszijden twee vleugels, den eenen groot, den andere klein, elk bestaande uit drie leden. Hoe groots en hoe danig de knapsgewoonde die krom voor over hangen met grote en kleine tanden naar binnen bezet zijn, alsmede hoe uitnemend groot de kop van dit dier is, naar evenredigheid van overige delen, en eindelijk hoe het plaatsje bekkens rondom een opstaande rand heeft vertoont de tekening. Bij letter A ziet gy het getal en het maaksel van de bijzondere ledematen der spieren, zo alszelfde zich door een vergrootglas vertonen. Deze dieren schynen in vele bospen van Europa, bijzonder in Nederduitsland als ook in Gelderland zich op te houden. 2. Het vliegende hart, mogelijke wijf. Hierbij deze de wijfjes zijn, is het vernoemd, waarom gewoonlijk de mannen markieker groter vallen dan de wijfjes, 't geen tegen de gewoonte aanvalt van alle de insekten is, waarin de wijfjes gewoonlijk de grootste lichaamsdelen hebben, om de eieren te dragen. Hieronder deze van clauwier voor- en achter- in kop en rug is uit de verbeelde tekening rijk aan te maken. Uit een vroegere tijd, veel korter, nieuw boven alle zyn de niet meer zichtbaar, onderscheidelijk tussen de twee korten, krachtige, scherpe fundementen gelijken. In hun donkere kleur bruin zijn ze aan elkaar gelijk; de kop en rug zijn bruin, dan de dekgevel, maar het hoofd een dier valt bruiner dan het andere. Ze leven meestal onder elkander. HET KLEIN VLIEND HART, mooglijk man. Deze tor is gefsdierd uit het huis van zijn Koning van zijn Doorl. Hoogh. de Hccrc Prince van Oranje. Hij heeft pas de helft van de groote van X in. indien het onderscheid van zijn jagers, groote syn crigeren, kop, en kleur niet zo groot was, zou ik hem voor een klemer dier van dezelfde soort houden, om dat ik die van zeer verschillende grootte ontmoet heb. Maar de vergelijking van al de bovenvermelde dingen meestal doen mij geloven dat deze uit een ander Vaderland is, bijzonder om dat zijn prieten naar proportie van het lichaam merkbaar korter zijn en zijn jagers van een ander maaksel en geheel anders gevild. De kop en rug zijn gechoeid zwart, en in het bruin van de dekgevel is een paarfluit bloed. KLEIN VLIEND HART, moogelijk 'yx. Deze heb ik gevonden ter plaatst van de vorige. De kleur is dezelfde van die. Maar het maaksel heeft zo veel overeenkomst met N° 2, dat ik niet durf te verzekeren dat het een ander soort is. AMERICAANSCH VLIEND HART. De kop van dit dier, waar in de jagers zitten, is uitneemend breed en plat, geknipt het geheel dier veel platter is als het tropische N° 1. De rug is aan de rand een weinig gegolf. Het gehele dier is donker kaliumbruin, en bijna zwart. HET LIVERYHART. Zeer veel overeenkomst heeft het maaksel van dit zeer zeldzaam vliegend hart met dat van het vorige, uitgezonderd dat dit dier veel groter is en marmer aanmerkelijk is het onderscheid van de knippers, welke aan de achterzijde als dubbel zijn. De rug en de schaalen zijn in hun omtrek vercierd met een brede schoone oranje band, in welke op de rug aan beide zijden een zwart vlakje zit. De oranje oogen, welke terzijde aan een plakje knippen zitten, zijn van onderen ruim zo groot te zien als van boven. De kleur van het overige gedeelte van het dier, zo veel het van boven en te zien is, is blinkend zwart, maar de buik en dien zijn uit oranje en zwart geaderd. De beenen der voorpoten zijn terzijde niet getand, gelijk die, vooral van de wyfjes, in de vorige soort. Het kabinet van den Heer Professor Luchtmans. HET ZWART VLIEGEND HART. De knippers van dit dier zijn zeer klein, in tegenstelling met die der vorige soort, maar alle deelen hebben veel overeenkomst met die der vorige soort. Het vreemde in het maaksel der beenen is, dat die der voorpoten tegen de achterzijde der vliegende hartjes glad zijn, en die der midden en achterpoten eenigszins terzijde gelobd zijn. Het gehele dier is zwart. Uit Amerika. HET BLAUW VLIEGEND HART. Het maaksel der vleugels maakt dat dit diertje onder het geslacht der vliegende Hartjes moet worden geteld, maar de voorste kant der knippers hebben hier meer de gedaante van gewone schaaren dan van Harten hoorntjes. Het geheele dier is blinkend licht blauw, doch sommigen hebben een zeer na het groene gelooid. Uit Duitsland. VYFDE GESLACHT. MOLMEEBLADJERS. Spiertz van isabelle de vier hovenflèl kard een gehuldencdn knop uitmaken, Plaatmachtige rug, gerimpeld, welke meer (f min gerand zyn. Plaatmachtige dek schalen aan het einde als afgevulden. Zeer brede ledematen in de voorvoeten. DIT gedacht is gemakkelijk kenbaar uit alle anderen. De opgegeven kenmerken zijn in alle de bijzondere soorten vreemd, regulier, en elk soort heeft iets onderscheidens in grootte, figuur, of kleur, kan de afbeelding en beschrijving van de poten, welke bij de eerste soort gevoegd is, genoeg toe reiken om zich een behoorlijke verbeelding van die deelen in de andere soorten te maken. Het eerste lid van de poten is lang en maakt bijna een vierde deel uit van de lengte van de poten, het is bruin, en naast de zijde toe van het oog, even voor de welke de poten geplaatst zijn, met kleine gele vlekjes of hartjes bezet, om daar mee geduurig het oog schoon te borstelen. Het tweede lid is zeer klein, en schiet voor de helft in de halfronde holte op den top van het eerste lid. De vijf volgende leden zijn ongeveer ronde bolletjes. Het achtste is als een kelk van een bloem, en tot hier toe is de poten mooi bruin, waar op de drie volgende leden als hoge gebogen blaadjes of langwerpig en puntig eindigende bakjes volgen, zijnde geel van kleur. De twaalf schichten binnenwaarts uit de spruik, en maken niek hele bruine kelkje te saamen een knop uit, zijnde hele bovenste lid als een omgekeerd bakje om het vorige te bedekken, schoon deze leden zoo dicht op elkaar staan, tegelijkertijd afgevallen op de grond als die van de Lovers, maar evenwel dichter, als die van de vijfde Harten. Hier verbeeldt bij letten. A. Pl. XXX. F. I. In den achterzijde twee grote en scherpe snijtanden, behalven twee wekkers, die niet leven, maar bezet zijn, en dat nog twee paar voelders. Het rugdekstel is niet verheven, maar plat en kindsgewekt met een grens of randje. Zij hebben een klein leendekje. De dekchaalen zijn ook plat en kindsgewekt, en van achters als afgeveld. Zodat zij het gehele lichaam van het dier, naar vier ringen daarvan open laten, die achter uit geleken. Het scheenbeen en voeten van de voorpoten zijn van een zeer vreemd maaksel, en hier, zoo als zij door het vergrotingsglas zich verhopen, bij het dier verbeeld, onder letter B. De beenderen zijn zeer breed ter plaatse daar de voet ingelopen is, en die heeft aldaar twee scherpe punten, voor is dat deel hol ingeboogd, waar door heen de gedaante heen van een holle beitel. De voeten bestaan uit vijf leden, waar onder de klauw gelegd is, de ledematen der voeten zijn zeer breed, zoals op de plaats afgebeeld is, en die zijn zeer stevig, vooral op de zijkant bezeten en verbreed. Doch deze ledematen zijn in de middelen en achtervoeten veel kleiner. Wanneer zij zich wenden, draaien zij den buikrand der dekchaalen, tegen den aan de andere voorsten, zelig om hoog, en leggen dus de dekchaalen tegen elkander. De voorpoten strekken zij insgelikt om hoog, en vooruit: de middenpoten fluiten zij alsdan krom tegen de borst, en de achterpoten strekken zij recht achteruit, en maken een lichte boog in hunne zeer felle vlucht. Aanmerkelijk is de wyzc schikking van den Grooten Schepper in het vormen van alle deze dieren, en in het bijzonder van de voorpooten dieser dieren, tot het einde en gebruik, waar toe zij gescheild zijn, en verwonderwaardig de natuurdriften en het kunstvermogen, welke aan deze Torren gegeven zijn. Haar werk in de waren wereld is de lijken der kleur en de vleesvoedige dieren, en bijzonder die van de mollen, onder de aarde te helpen, en den stank van deze rottende dieren uit de lucht te weren. Tot dat doel aanvaarden zij zeer gretig op die dood lichaamen, en hebben zij zulk een fijne reuk dat zij op een ongelooflijk afbeelding van de reuk van een dode rottende mol kunnen gewaar worden. Meenigmaalens heb ik vele dagen op allerlei plaatjes, en in alle hoeken, te vergelijken naar een van deze Torren gezoocht, naar zoo ras ik een dode mol magtig worden, en die op een open veld wegpen, of kort daar na zag ik twee en vervolgens nog meer van deze Torren aankomen, die zich terstond onder de mol begaven en met hun schopsgewijze beenen en breedte voorzichtig de aarde onder de mol ruzieloos in het rond uitwerken, zodat de mol alleenlijk in den grond zat, zonder dat men een greintje van deze arheiders van buiten kan gewaar worden. Zij kunnen met hun vieren of vierbenige beenen zulk een dode mol scheiden, onder den grond helpen, bins de vene winnig uuren, en zullen daar niet van proeven. voor dat zij hem begraven hebben. Hierdoor maken zij, naar aanleiding van de kraaien en andere roofvogels, die ook hier op jaagen, deze prooi ontzien, en zijzelf ook geen gevaar loopen, om, indien zij vroeger in den mol kropen, te gelijk met de mol opgevreeten te worden. Hier omheen zijn zij zoo zorgvuldig, dat een heer mij verhaald heeft, dat men een doode mol met een touwtje aan een twieg gebonden havende, deze twieg in de grond zet, zodat de mol met zijn achterpooten aan de kromme nederhangingen twieg, welke een voet of anderhalf van de mol af in de grond stak. Deze mensen ondervindende dat de mol niet verder zakken wilde dan de twaig en het touwtje touwen, hadden de twaig los gegraaven, en toen de op de grond gevallen mol geheel naar gewoonte onder de grond gehalveerd. GEMEENE MOLBEGRAVER. Door de opgegeven algemene kenmerken van dit geflanke heb ik in de beschrijving van deze gemeene Molluscha nooit bij te voegen, dan dat de zwarte kleur van dit dier, door het vergrootglas beschouwd zijnde, alleen bruinzwart zich vertoont; en het zijde op veel platen met fijne bruingele borsteltjes bezet is, gelijk ook de poten en sprieten zich door 't vergrootglas bruin vertonen. Over de dekplaat loopt een breed oranje band, zooals in de afbeelding vertoond is. Doch ten opzichte van de breedte en fijne of flauwte van de kleur van deze banden ziet men in de bijzondere dieren een aanmerkelijk onderscheid. In Nederland. OOSTINDISCHE MOLLEBEGRAVER. Het maakfel van deze heeft met dat van de vorige veel overeenkomst, doch het dier is bijna driemaal groter dan het vorige. De orange vlekken op de dekruizen zijn groter en van een andere gedaante, als mede donkerder. Op het ruggedeksel zit een gefigureerde verhevenheid, en de rand rondom dit ruggedeksel is zeer plat en dun. Het maaksel van zijn voorpoten toont genoeg dat hij het zelfde werk doet als de vorige, maar waar schijnlijk vallen zijn doode lijken groter. Uitgeleende, in het Kabinet van de Heer van Hoei. Kleine Mollebegraafwer. Het is twijfelachtig of dit dier de zelfde soort is als dat onder N° 1 vertoond is, maar het verschil der grootte is zo aanmerkelijk, dat ik niet heb durven nalaaten die af te beelden. Zwarte Mollebegraafwer. Deze is geheel zwart en wordt zo veel niet gevonden als N° 1. Hij is groter dan die, maar smaller naar evenredigheid van zijn grootte. In Nederland. Zwarte Duitse Mollebegraafwer. De kop van dit dier is uitnemend groot, en het geheele dier is nog eens zo groot dan het vorige. Andersfinest heeft het maaksel van deze met dat veel overeenkomst. Uit Duitsland. Zesde Geslacht. Mollebegraafwer. 5. Zwarte Duitse Mollebegraafwer. De kop van dit dier is uitnemend groot, en het geheele dier is nog eens zo groot dan het vorige. Andere fins heeft het maaksel van deze met dat veel overeenkomst. Uit Duitsland. Zwarte Duitse Mollebegraafwer. De kop van dit dier is uitnemend groot, en het geheele dier is nog eens zo groot dan het vorige. Andere fins heeft het maaksel van deze met dat veel overeenkomst. Uit Duitsland. Zesde Geslacht. Mollebegraafwer. 5. Zwarte Duitse Mollebegraafwer. De kop van dit dier is uitnemend groot, en het geheele dier is nog eens zo groot dan het vorige. Andere fins heeft het maaksel van deze met dat veel overeenkomst. Uit Duitsland. Zwarte Duitse Mollebegraafwer. De kop van dit dier is uitnemend groot, en het geheele dier is nog eens zo groot dan het vorige. Andere fins heeft het maaksel van deze met dat veel overeenkomst. Uit Duitsland. onder de ceremonie van deze speicie wordt een derzelving vriend vertoond, zowel als zij door het vergrootglas te zien is. De knopen, welke op het uiteinde zitten, zijn uit vier digt gepakte ledem, welke schielding niet meer speicies niet dan door het vergrootglas te zien kan. Deze knopen, maar vooral de drie bovenste leden derzelven zijn wat lichter van kleur dan de overige leden der speicies. Zij dragen de speicies niet rechtuit, of met een krultrek, maar peinzend de midden Torren, naar in een kruik gebruikt, gelijk de Hartetorren, of bovengenoemde Verkenstorren. In het voorste gedeelte van den bek zitten twee breed, kromme, en binnenwaarts gestande scherpe scharen, welke duidelijk aanvullen, dat zij gevestigd zijn om het vlees, dat zij eten van een te rietenen, of kleiner dieren meer te doden, waarom ook hun neus breed en bij uitgeven sterke voorpooten, hier afgelopen bij letter B, hun te stade lenden komen. De kop is naar evenredigheid hunner lichaamsmaat zeer klein. De twee scharen maken het grootste deel van denzelfden uit. De ogen zijn zo klein, dat zij nauwelijks te zien zijn. De kop schiet met het achterhoofd in het uitgesneedende rugdekssel, en kan in bijzondere gevallen zo ver ingetrokken worden, dat het daar zonder kop schijnt te zijn. Het gele echte hoornachtig bekleedsel van deze Torren is zodanig hard, dat men er nauwelijks een spekje kan doorrekenen. De dekschalen, die boven het gele lichaam niet, schijn in de andere soort meer dan in de andere, maar veel gemakkelijker twee derde delen. Zij zijn zeer verliefd, zo dat zij met andere insecten in de doos gezet zijnde, dezelfde aanpassen en opvreten, en wanneer zij al ready aan een spektakel vastgenomen zijn, bijten zij hun eigen poten af. Wanneer eenig vijand hen aanviert, trekken ze den kop en sprieten en pooten in, en vermoeden zich dood te zien, maar weerzen hunnen leden zo kunstig te verbergen, dat ze zich veilig op hun hard hoornachtig bekleedingsstuk kunnen verplaatsen, en lopen weer verward, wanneer ze hun vijand hebben te lijf gestoken. Doch dit schijnt in de buitenlandse species, welke veel groter en sterker gewapend zijn, niet waar, en ook niet nodig te zijn. DE VERSLINDER. Door de algemene kenmerken, hierboven vermeld, heb ik ten opzichte van dit dier niets bij te voegen. Het is blinkend zwart met een rode-orange vlek op elke schaal. DE RYTER. Deze verschilt niet, of nauwelijks van de vorige, dan alleen in grootte. Hij wordt minder zeldzaam van de vorige in Nederland gevonden. DE VERNIELDER. Op de blinkende rode schalen van deze slanktor is een breed zwart kruis geschilderd; voorts is het gehele dier blinkend zwart. Waarschijnlijk is deze de broer van de volgende. DE VRAAT. Dit dier is onder andere van het vorige daar in, dat het rood en zwart veel minder blinkend is, en dat de tekening der verwen tegen malken veel minder aftekt, behalve dat het ook groter is. Ik hou hier voor hier Wyf van de vorigen. DE SCHEURDER. In deze is niets bijzonders op te merken; hij is van onderen 200 wel als van boven blinkend zwart. In Nederland. DE GROOTE VERSLINDER. Het ruige dekfell van deze Slindtor is zeer breed, en meer dan de helft van het hoofd schiet in dit halfmaansvize uitgeveld gedeelte. De vooruitsteekende schaarden zijn zeer groot, en kunnen zekerlijk zo niet in de borst binnenvaarts getrokken en verborgen worden, gelijk in de voorge. Hij is geheel blinkend zwart maar meer dan blinkende dan de vorige. Uit ... ... 7. DE I. DENDK. VI. GESLACHT. SLINDTOUREN. 59 7. DE GROOTE CERBICISC VERSLINDER. Dit is zo verweldend te vinden in de Hollandsche Kabinetten als het verweldend van makkelijk is. Het is tegengeven aan de soort der meelste Torens van voor en breed en loopt af als een stomp iegele. Hij heeft behalven drie paar geleden-hoornacluige voelers verschillende wondelingen werktuigen in zijn bek, welke zo tot aangrijpen en vasthouden als afschiedend van zijn voetstel geschikt zijn. Zijn schaarden zijn zeer lang en scherp, en men kan uit het maakself van het geklets daaromhinkelijk oordeel dat hij geschikt is om vreemd met geweld door te booren. Het ruggednek is ongeveer zo groot als zijn schaalen, welke een derde deel van het lichaam opnen laten, welk derde deel of achteloos evenwel ook met drie hoornacluige ringen bekleding is. De dynen der voorpoten zijn zeer breed maar de poten klein en teder. Hij is van boven en onder geheel blinkend zwart. Uit de Berbices, in 't Cabinet van den Hoog Edelgeboren HerreNCERS. 8. DE KLEINE BERBICES VERSLINDER. Dit is genoegzaam in alles gelijk aan den vorigen, doch is wel achtmaal kleiner, en loopt naar achteren zo spits niet toe als de vorige. Het is ook blinkend zwart. Uit de Berbices in 't Cabinet van de laatstgenoemde Herren. 