title: Annales Academici
creator: None
text: 30^ Digitized by Google J. KOENEN in zijne keurige en sierlijke Latijnsche poëzie, welke die der Ouders in hare schitterendste eigenaardigheid teruggaf, dat men hem, nu dat talent meer en meer uitsterft en te loor gaat, de laatste der nieuwere Latijnsche Dichters genoemd heeft. Zijne beoefening der Oude Letteren was, naar mijn inzien, de meest geschikte, om het ware en laatsde doel van de studie der Klassieke Letterkunde, de bevordering van ware humaniteit en de veredeling van den letterkundigen smaak, op het krachtigste te bevorderen. Wanneer deze toch verloren gaat, dan valt ook het verband der studie met de hoogere beschaving van den menschelijken geest, en zinken de Oude Letteren tot den lageren rang eener bloote liefhebberij terug. Velen onder ons, Mijnheer, zullen zich nog herinneren, hoe hij op het vijftigjarig feest zijner ambtsbediening met al de achtbaarheid eens zoo verdienstelijke grijzaard, het ons allen toeriep: //Gij kweekelingen der Doorluchtige School of der daarmede verbonden Seminarien, die mij aanhoort: gelooft op uw jeugdiger leeftijd mij, den vergevorderde van jaren : gelooft eenen grijzaard, die bijna zestig jaren lang zich op deze wetenschap der Letteren heeft toegelegd. Veel is er, waarin de nieuweren boven de Ouden uitmunten; maar altijd zal men van deze laatsten de voorbeelden van een eenvoudige en onopgesmukte schoonheid, die geen ijdele toeters, geen verfeters behoeft, moeten ont- leenen. Door dezen is de barbaarschheid uit Europa verdwenen. Door het navolgen van dezen hebben de voortrefelijkste dichters, redenaars, historieschrijvers onder de nieuweren, hun uitstekenden roem verworven. Door dezen gering te schatten, zijn sommigen in buitensporigheid vervallen, en hebben zich, medegesleept door den verkeerden smaak dezer tijden, in de lust verward om het afzichtelijkste en schandelijkste bij voorkeur in hunne werken te schilderen, zodat zij in het minst niet meer schromen om het gevoel van betamelijkheid en welstand van mensen die een zuivere smaak bezitten, op het gevoeligst te krenken." — Tegen zulk een bastaardij was de echte humaniteit van van Lennep een onverbrekelijke slagboom; en zolang zijn invloed leeft, zal zulk een wansmaak de overhand niet verkrijgen. Maar van Lennep was ook (en dit wilde ik in de tweede plaats betooggen :) een ijverig en vruchtbaar beoefenaar der Vaderlandsche Letteren en een handhaver van den Vaderlandschen roem. Hij was wel verre verwijderd van de betweterij des Leidschen Hoogleeraars Petrus Burmannus, die een eeuw vroeger, van den Academischen leerstoel der studerende jeugd in een Inwijdings-redevoering de beoefening hunner moedertaal ten sterkste afneemde, terwijl hij haar die van het Latijn met des te grooteren lof aanprees. Het schijnt, dat van Lennep tot het schrijven van Verhandelingen en Redevoeringen in de moedertaal het eerst aanleiding kreeg bij de uitgave der Bibliotheek van Oude Letterkunde door ten Brink: een werk, dat zijn ontstaan dankte aan de vroegere, die gedurende de regering van Koning Lodewijk ontwaakte, om de Griekse en Romeinse Letterkunde door vertalingen harer uitnemendste voortbrengselen meer algemeen te doen waarderen. Van Lennep leverde voor die verzameling een Verhandeling 'Over de Echtheid van de Romeinen, die, zoals een hoofdbron van het verderf van hunnen zeden, alsmede een Verdediging van het karakter van Hannibal, waaruit ontstaan is zijn straks daarop volgende lieder zang De Herder op het slagveld van Cannae; een dichtstuk, dat veel opgang maakte en algemeen werd bewonderd, dat daardoor zijn roem als Nederlands Dichter gevestigd was. Later volgde de Seenchouwing en verdediging van het karakter van Cicero; de Verhandeling Over de Wijsbegeerte der Grieken, beschouwd als een voorbereiding voor het Christendom; — en die Over de Indrukken, door toekenning bij een werk de Letteren, kunsten en wetenschappen haar gewonen en natuurlijke loop volbrengen; — voorts de Lofrede op den Hoogleeraar van Swinden, welke in keurigheid en rijkdom van inhoud voor die van van der Palm op Booger naauwelijks behoefte te wijken; en die aandoende Bedevoering over het belangrijke van onzen grond voor gevoel en verbeelding, gevolgd door den Hollandschen Duinzang, die op zijn vermaardheid als Nederlands Dichter het zegel gedrukt heeft, en die, met het gedicht van Pieter Leonard van de Kastelen op De Zee, wellicht de meest nationale en eigenaardige Hollandsche gedichten uitmaakt, welke in geheel den omvang onzer Letterkunde gevonden worden. Niet minder voortreffelijk in haar soort was zijn vertolking van de Werken en Dagen van Hesiodus, welke meer dan enige andere mij bekende overbrenging eens oude dichters, het onderscheidend karakter en de kleur der Oudheid op een heel opvallende wijze teruggeeft. Zodoor vond de toenadering tot de klassieke keurigheid en beoefening van de moedertaal in hem een krachtig voorstander, en hielp hij de scheidsmuur tussen de doode talen en het levende Hollandsch omverwerpen. Zijn Hollandsch stijl was niet weinig van de kenmerken waaruit hij uitblonk, aan een verstandig en oordeelkundig gebruik van het voorbeeld der Ouden verschuldigd, en deed mij meer dan eenmaal aan een gezegde van de fijnst beschaafde der Duitse dichters en prozaschrijvers, van Wieland, denken, die op de vraag, waaraan hij toch wel de rijkdom en het uitdrukkingsvermogen van zijn Duitse stijl te danken had, zonder aarzeling antwoordde: Aan Cicero! Als bevorderaar van de vaderlandse roem heeft van Leknep zich niet minder onderscheiden. Naauwelijks was hij door den dood zijns vaders eigenaar van het Manpad geworden, of hij stichtte op den hoek der Manpadslaan dat eenvoudig maar merkwaardig gedenkteken van den mannelijken moed, door Witte van Haamstede en later door den nog jeugdige Oldenbarnevelt betoond, hetwelk voor latere nationale monumenten het voorbeeld geworden is. Minder gelukkig was hij in de bereiking van den sedert vele jaren door hem gekoesterden wenschen, om aan Egmonds verlaten strand op openbaar gezag een gedenkteken ter nagedachtenis der aloude Graven uit het Hollandsche Huis te zien verrijzen, welker asch daar ter plaatse zonder enige onderscheiding werd in de aarde geborgen. Hij drukte dat verlangen het eerst uit in den Duinzang: Zij de grafplaats der Versten uit een eer bewaakt Voor herinnering en schennis bezoedeld, En door Jorist en door Jolf haar een hulde gewetd, Die 't ontzag van de doden weet heilig. Deze wenk werd herhaald in een lezing, gehouden in het Koninklijk Nederlandsch Instituut, ter gelegenheid van een bezoek van Willem II, den steeds zoo kunstlievenden Vorst, aan dat geleerde lichaam; doch ook deze poging bleef zonder gevolg. Sindsdien hebben zij wel standbeelden opgericht en gedenkteken gesticht; maar de gedachtenis der aloude Vorsten van ons eerste nationale Gravenhuis bleef vergeten of verzuimd. Dat YAN Lennep een eerbiedige en liefhebbende Zoon was, getuigt nog het aandoenlijke lijk op zijn waardige vader, dat onmiskenbaar uit een warm hart vloeide. Dat hij een teerminnend Echtgenoot en Vader was, daarvoor spreken de diep uit het hart gewalde claagtoonnen, die hij slaakte na het afsterven van zijn eerste, de dankbare klaagtoonen, die hij onboezemde bij de zilveren bruiloftsviering met zijn tweede gade; daarvan waren blijkken de stille tranen der zijnen, onder welke hij op Heemsterzand eenzame grafplaats aan de moederlijke schoot der aarde werd hergeven. Van zijn dankbare erkentenis jegens geroepen voorgangers en begunstigers, spraken zijn lijktoonen op de Bosch, op Crass en van Swinden. Wat hij voor zijn beminde leerlingen als Leidsman en Voorganger was, daarvan kunnen wij schier allen getuigen; of wilt gij een uitstekend voorbeeld. Toen in het jaar 1844 de Bestuurders der Doorluchtige School, waaronder zich toen nog mijn hooggeschatte Vriend, de grijze Maurits Cornelis VAN Hall bevond, in overleg met onzen geleerde Bosscha, van Lennep zeer verdienstelijke opvolger, wiens bezigheden steeds menigvuldiger werden, een van Van Lennep's begaafdste letterkundige leerlingen, een man die als Dichter naauwelijks zijns gelijke heeft, aan den al te druk bezette Hoogleeraar als ambtgenoot wilden toevoegen, en daartoe bereids bij het Stadsbestuur eenen stap gedaan hadden, was er een duisterling, wiens naam gelukkig niet is bekomen geworden en wien ik dus niet behoef te sparen, die op dat beslissend oogenblik uit zijn ongezien schuilhoek op den talentvolle Letterkundige giftige pijlen richtte. Toen dit onedele bedrijf enige invloed begon te oefenen, werden ettelijke hoogschatters van den aangevallene te rade, daartegen een stuk te doen uitgaan, even gepast in bewoordingen als klemmend van taal. En wie was de eerste die dit stuk met even trouwhartige bereidvaardigheid als ongeveinsde edelmoog onderteekende? Ik behoef hem u naauwelijks te noemen, Toehoorders! De eerste naam die daarop prijkte, was David Jacob van Lennep. Ofschoon dan ook dit tweede stuk zijn doel niet volkomen heeft mogen bereiken, het strekt niettemin toe ere van hen die het aan 'tlicht brachten: tot ere van hem, die het, zonder de minste vrees voor zoo gewone misduiding, eer dan iemand anders met zijn handteekening vereerde. Ik zou, wilde ik van de gewone gemoedsstemming van van Lennep, ook te midden der overstelpendste bezigheden, spreken: een gemoedsstemming, welker bedaardheid mij zoo vaak het schoone woord van Seneca: "Daar is geen ware grootheid dan met kalmte vereenigd" (Nemo est magnus nemo quod et placidum) te binnen bracht; wilde ik zijn bescheidenheid vermelden, die zoo treffend uitbloeide in zijne vijftigjarige Jubelrede, waarin hij elken lof, iederen goeden uitslag, elken roem, door hem verworven, aan gunstige omstandigheden buiten hem toeschreef; wilde ik aan zijn hoffelijke wellevendheid, die bijna tot een spreekwoord was geworden, herinneren; wilde ik, in één woord, alle die kenmerken, in welke zijn ware humaniteit zich kond deed, beschrijven: ik zou de grenzen van tijd, die ik mij gesteld heb, verre overschrijden. Liever wil ik er ten slotte toe komen, om ook het beeld van van Lennep als Christengeleerde te schetsen, omdat zich in zodanig karakter, al wat waarachtig, al wat eerlijk, al wat rechtvaardig, al wat rein, al wat liefelijk is, al wat wel luidt, zóó daar eenige lof of zóó daar eenige deugd is, als van zelf vereenigt. De vakken van zijn onderwijs gaven hem ruime gelegenheid om de geopenbaarde waarheid te bevestigen en voor te staan, gelijk zij hem niet zelden aanleiding hadden kunnen verschaffen, om die te ondermijnen of te verdonkeren. Geheel het laatste nimmer bij hem opkwam, zoo deed hij aitoa gamme het eerste. Treffend was reeds aanstonds bij den aanvang van zijner voorlezingen over de Geschiedenis, de wijze waarop hij de majesteit van het bijbelse Scheppingsverhaal tegenover de stelsel der oude wijsgeeren deed uitkomen, die geen van allen een eigenlijke schepping uit niets hebben gekend. Ik heb mij bij de herinnering aan die indringende voorstelling naderhand meer dan eens de treffende woorden van LUTHER herinnerd, die gewoon was te zeggen, dat het reeds iets groots is, wanneer iemand het eerste artikel onzer Apostolische geloofsbelijdenis met innerlijke waarheid kan uitspreken. Ook zijn ijverige en nauwkeurige nasporingen der egyptische oudheden, op het voetspoor van Champollion, hadden doorgaans de opheffing der Bijbelse geschiedenis ten doel. Ditzelfde was ook het geval met niet weinige zijner Verhandelingen over de oude geschiedenis, in de Derde Klas van het Instituut gehouden; bij voorbeeld Over den vermeenden oorsprong der Joden uit Damascus, en Over de op verschillende tijden verschillende macht van den Areopagus; insglijk zijne schoone reeds eenmaal door mij vermeende Redevoering Over de Wijdebegeerte der Grieken, als een voorbereiding voor het Christendom. 81 Digitized by Google 242 H/ J. KOENEN de laatste maal dat ik onzen vereeuwigden Vriend ontmoette, verklaarde hij mij, dat de uren, die hij met twee andere geachte leden van het Bijbelgenootschap aan de herziening van de vertaling van het Nieuwe Verbond en haar toetsing aan de grondtaal had doorgebracht, de gewichtigste en aangenaamste zijns leven waren geweest. Ook de wetenschappelijke briefwisseling, die ik nu en dan met hem mocht voeren, leverde van deze richting zijns gemoeds duidelijke blijken op. Eenige jaren geleden, onder anderen, schreef hij mij, met het oog op de voortgaande ontwikkeling van het raadsbesluit van de Hoogste Autoriteit in de Wereldgeschiedenis: //Als ik mijn oog sla op de grote wereldkaart, en voorts met de Geschiedenis raadpleeg, vind ik dat onderscheidende delen van de aardrijkskunde achtereenvolgens het toneel geweest zijn of nog zijn van de menschelijke ontwikkeling; dat eerst zuidwestelijk Azie en Egypte, voorts Griekenland, Carthago, Italië een hoofdrol in de Geschiedenis vervuld hebben; dat voorts het overige deel van Europa, het een volk vroeger, het andere later, aan de baar gekomen is. Elke landstreek heeft aanleiding gegeven tot bijzondere ontwikkeling; doch met deze bijzondere ontwikkeling van de volken is ook die van de geheele menschheid vooruitgegaan. Hieruit schijnt duidelijk te worden, hoe het vervullen van de aarde als een voorgeschreven bevel in het plan van de Godheid lag. Het Woord van de Heere zal eenmaal — ik ben hiervan overtuigd — tot de uiterste einden van de aarde doordringen, en Jood en Heiden zich tot Jezus bekeeren. Zeker brengt hetgeen wij thans dagelijks zien gebeuren, veel toe om in elk vroom gemoed de zucht naar de blijde ons beloofde toekomst van het Koninkrijk Gods meer en meer levendig te maken. Uit het Koninkrijk kwam is ook mijn dagelijksche en hartelijke bede." En welken invloed hadden deze ondubbelzinnig uitgedrukte christelijke gevoelens op hoorders en leerlingen? Velen mij, om van de levenden te zwijgen, dat ik u dit kenbaar maak door de opmerkelijke woorden van een nu reeds zalige Evangeliedienaar, die ook hier te Stad het Hoogleraarambt bekleed heeft, de Eerw. W.C. Koopmans. Deze schreef nu ongeveer dertig jaar geleden, aan zijn geliefde Leermeester: "Maar ik mag U ook niet verzwijgen 't geen mij na aan het hart ligt. Door den omgang met U, door het hooren van vele uw lessen, door het hooren en eenige bron van zielsrust en sdelssterkte bevat; omdat er geen heil of hulp, geen hoop of troost is, dan in het kruis van Golgotha! Mijn Hoorders! ik heb op een al te vluchtige wijze mijn onvergetelijk Leermeester herdacht. Komt mij, gij allen die hem gekend hebt, met uw getrouwen geheugen te hulp; vult gij aan, wat aan mijne voorstelling ontbrak; en laat ons deze plechtigheid besluiten met de woorden, waarmee ook van Lennep zijn vijftigjarige Jubeldag eindigde: Soli Deo gloria! God alleen zij de heerlijkheid! IK HEB GEZOND. Digitale Bibliotheek van de Nederlandse Letteren LIJST DER DICHT- EN PROZAWERKEN HOOGLEERAAR D. J. VAN LENNEP. A. Lelijnsche Werken. Obras juvenilia. Amsterdam 1790. 8° min. Met aanmerkingen, Voorrede van R. van Ommeren, en gelokaliseerden van H. de Bosch, F. H. Amtzenioa en anderen. Dissertatio juris s. et ethicorum-juridica de lecto Ciceronis, qui est de finibus bonorum et malrum, quam praes. H. C. Cras ad publicam disceptationem proponit D. J. y. L. ad d. 6 Maii. Amsterdam 1798. 4°. Busticatio Manpandica. Accedunt carmina varii argumenti. L. B. 1796. 8° min. Specimen juridicum inaugurale, sive Exercitatio juris, quas ex audit. S. J. Brugmans publici examini submittit D. J. y. L. ad d. 8 Dec 1796. L. B. 1796. 4°. Oratio inaguralis de praedaris sive praendiis contra adversam fortunam, quibus veterum auctorum scripta reunting Amst. 1800. 4°. F. Ovidii Nasonis Heroides et A. Sabini Epistolae; e Burmanni maxime recensione editae CUM D. J. y. L., qui et suas animadversiones subjecit. Amsterdam 1808. 8° min. Ed. altera, priore auctior et emendatior. Amsterdam 1813. 8° min. Exercitationes Amstelaedamenses. Spec I. Proponit P. Bosse. Amst. 1810. 4. Uugenovm het laatste (7*) Hoogwatje dit geheel van D. J. v. L. In den aanhangende tijd men voor het eerst de voorgenomen Uitgaan van Heidelberg aangehonden. Disputatio pro Imperatore Gallieno (Comment. tert. Class. Inst. Beg. yOL. Amst. 1818). 4 Comment. super Horatii epistolarum ad Bullatium, libri primi Epistolarum undecim. Lecta ad 8 Febr. 1818. 4. (Comm. tert. Class. Instit. Beg. yOL. H. 1820.) Ad Oulimuhum Freibicum Aurea-Nassorium, Belgae Foederatorum Principem, cum comitantibus duobus filiis, Institutium insere dignaretur, pridie Kal. Apri. 1814. 4 Comment. de Judaeorum origine Damascenum, ad L. Justini lib. XXXVI c. 2. Lecta ad 6 Jan. 1817. 4. (Comm. tert. Class. Instit. Beg. yOL. II. 1820.) Digitale versie Google 246 LIJST VAN DE WERKEN Memoria Hieronymi de Bosch, Instituti Begii quondam florentis, rite celebrata in publico Classis tertiae consessa; et H. Bosch, carmen de instatura typographiae laude, Kostero Harlemensi potenter tandem asserta. Amst. 1817. 4. Comment. ad marmor literatum Atticam recens effossum. (Comm. tert. Class. Inst. vol. II. Amst. 1820.) Afi. Commentatio de Daphnide Theocriti et aliorum. (Comm. tert. Class. Inst. yOL. II. Amst. 1820.) 4 Parentalia in bonorem ac memoriam Henrici Constantini Cras, Sodale optimo et Athenaeo meritis, d. 11 Nov. 1820 in Athenaeo summo auditorio pio carmine celebrata. Amst. 1820. 4 Anthologia Graeca cum versione Latina Hugonis Grotii, edita ab Hieronymo de Bosch. Utrecht. 1795—1822. 5 vol. Afi. Het grootste gedeelte van het 4e en het gehele 5e Deel van de hand van D. J. v. L. Commentatio de Sapione seu Psyche, animae imagine apud veteres, et quibusdam eo pertincentibus veterum auctorum locis. Lecta ad d. 10 Febr. 1823. (Comm. tert. Class. Inst. yOL. III Amst. 1824.) 4 Terenius Maurus, de litteris, syllabis, pedibus et metris; et recensione et cum notis Laurentii Santenii. Opus Santenii morte interruptum absolvit D. J. van Lennep. Amst. 1825. 4^. C. A. den Tex, Allocutio, et D. J. van Lennep, Carmen lyricum ad Juvenes e militia reduces. Amst 1881. 8^ Disputatio de re Bostreno aliisque rebus memoratis in Epistula Ciceronis ad Clauem fratrem, lib. II, 12. Lecta in Inst. Belg. Belg. Classe III, d. 15 Aug. 1831 (Comm. tert. Classis Instit. Belg. vol. IY. 1833). 4^. Oratio in altera Historia Amstelod., prodita deinceps Oratione J. P. d'Oville in 100** Atbenaei natalem, et D. J. van Lennep in altera Atbenaei saecularia. Accedente item Lennepii in utramque Orationem Annotatione. Amst 1832. 4^. Comment. de regibus Commagenes et Ciliciae, Seleucidarum posteris. (Comm. tert. Classis Inst. IV. Amst. 1833). 4^. Disputatio de variis temporibus Areopagi potestate, ductoque ad ilium Senatum Paulo Apostolo, non autem ab iis iudicibus damnato Socrate: lecta 24 Febr. 1834 (Comm. tert. Classis Instit. Belg. vol. VIII 1886.) Hesiodi Theogonia. Librorum MSS. et vet. edit. lectionibus commentarioque instruxit D. J. V. L. Amst 1843. 8^. Opera et dies. Librorum MSS. et vet. edit. lectionibus commentarioque instruxit D. J. V. L. Amst 1848. 8^. Het Vijftigjarig Hoogleeraarsambt gevierd te Amsterdam, den 19den November 1849. 8^.; waarin: Oratio ad celebrandum actuum ab eo deductum gesti in Illustris Amstelena Atbenaeo numeris lustrum. Amst 1850. 8^. Poematum Fasciculus. Amst. 1850. 8^. Digitized by Google VAN D. J. VAN LENNEP. Hesiodi Scatam Virculis. — Het geheel voor de peren gereed gemaakt, alle Delen der Opera Hesiodi; de druk waar rede gewonnen voor het werken van de uitgever. B. Nederlandse Werken. J. W. van Sonsbeek en D. J. van Lennep, ter nagedachtenis aan F. Nieawland. Leyden. 1734. Aan de Voleur, 1794, en: Warschau ontzet, in de Dichter's Handachriften bij Uilenbroek. De Schakelring. 1797. Werken en: Naar Sappho en Catullus, Beide in Dichter's Handschrift. De Schakelring. 1798. Verdediging van het karakter van Hannibal. (In Bibliothek van Oude Letterkunde. Blz. 247.) Verhandeling over de echtscheiding bij de Vormen, beschouwd als een hoofdbron van het verderf van de zeden. In Biblioth., enz. Blz. 319, enz. (Deze drie Stukken in de Bibliothek van Oude Letterkunde, zijn door D. J. van L. en J. Scheltema, Verslag gedaan aan de Hoge Klasse van het Koninklijk Instituut, omtrent een Verhandeling van den Heer Bilderschk over de Dea Nehalennia, in betrekking tot de Verhalen, enz. (1812) 4e. Beschrijving der onderscheidene middelen, door welke de letteren bij een Volk hun gewone en natuurlijke loop volbrengen, ter nasporing van de algemene en hoofdoorzaken van derzelfde opkomst, bloei en verval. In Kantelaar en Siegenbeek, Leiden. 2e. Deel. Amst. 1811. Blz. 1—46.) 8e. Beschouwing en verdediging van het karakter van Cicero, voormaalk naar aanleiding van zijn brieven. In: Siegenbeek, Maatschap, III, Blz. 1. 1814.) Danja, Dichtbundel. Amst. 1814, Blz. 239. 8e. Zie ook: Handelingen der Maatschappij van Nederlandse Letterkunde. 1809. Blz. 15. Nederlands Boek hersteld en gehandhaafd. Amst. F. den Hengst en Zn. 8. 4 Blz. Ook achter : Scheltema, Napoleon's laatste Veldtocht. Amst. 1816, en gedrukt in de Gedichten. 1844. 4e. Verhandeling over de maatregelen der Oaden omtrent de armoede, en de opmerking die dezdve verdieaen in onzen tyd. (Vaderl. Letteroef. 1817. Mengelwerk, bL 49 — 70). Lofrede op Jeronimo de Bosch, uit het Lat^n yert. door C. W. Westerbaen, met eenige aanteekeningen van Jeronimo de Vries. (In de Mnemosyne Vin. Amst. 1820). Met b^gevoegd Fortret. 8®. Ook in afzonderlijke afdrakken. Verhandeling over de .W^'sbegeerte der Grieken als eene voorbereiding voor het Christen- dom. In Van Kampen'8 Magaz^'n. 1828. 2e DL bL 295. Hedodas Werken en Dagen , naar het Grieksch in Nederduitsche verzen gevolgd. Amst. 1823. 8o. 2e druk. Amst. 1834. kl. 8». Lofrede op Jean Henri yan Swinden. Bedevoering, oitgesproken in Felix Meritis en opge- nomen in: Holde aan de nagedachtenis van J. H. van Swinden. Amst 1824. ^^. Digitized by Google 248 LIJST DER WERKEN VAN D. J, VAN LENNEP. UiU^kondig Woordenboek op de Werken van P. C. llooft. Uitgegeven door de 2e Klasse van het Kon. Listit. Amst 1825 — 3. gr. S^. Hiervan g{fn de letteri A.^ O., en B. doar Prqf. v. L. bewerkt. Verhandeling over het belangrijke van HoUands giond en Oadheden, voorgevoel en ver- beelding. (In Yan Kampen, Magazyn v. Wetensch. Ylle Dl. 1828. bl. 113). 80. Daarackteri HolJandsche Doinzang, bl. 143. Gedacbtenisrede op Prof. J. P. van Cappelle, uitgesproken op 16 Dec. 1829. (Van Kam- pen, Magaz^n van Wetensch. X. bL 86. 1830) en: Yoorrede voor v. Cappelle^s Nagelaten Geschriften. Haarlem. 1831. 8<>. Eedevoering over het aanwezen en het nut eener zoogenaamde oppoaitie , ook in vakken biiiten het staatkundige. (v. Kampen, Magazijn van Wetensch. lOe Dl. bL 143. 1830). 8^ Bedenkingen ovcr hetgeen men thans gewoon^jk geestdrift noemt, vooigedragen in de Maatsch. Felix Meritis op 22 Dec. 1830 (v. Kampen en de Yries, Hollandsch MagazQn. I, 1. bl. 25. Amst. 1831). 80. Precedende ter viering van het 50-jarig bestaan des genootschaps Doctrina et Amicitia; gehouden te Amst den 12den Nov. 1838. Amst. 1830. Over de Slaven, Wilten en Vamen, vroegere bewoners derzer konden (Verh. Kon. Inst. KL VI, * 2. Amst. 1839). 48. Verslag omtrent twee Vietnamitee van Bomensche Penningen, behoorende tot het Penninkabinet des Instituuts. In Het Instituut (Tydschr.) 1841. N^ 4. 82. De oude geschiedenis en taal derze lands, toegelicht uit de Charters. In Het Instituut (Tydschr.) 1843. N^. 4. 82. Aanspraak bij de ontvangst der Buste van Falck. (In Het Instituut Tydschr. 1845. N^ 2). 82. Gedichten. Amst. 1844. gr. 8^ Niet in den kandel gezien. Feestrede ter viering van het Honderdjarig bestaan der Hollandsche Maatsch. van Wetenschappen te Haarlem, den 21 Mei 1852. 48. Bevat voorkomende in het Vierde Boek der Historische en Letterkundige Werken van die Maatschappij. Over het voorheen bestaan hebbende Westfriesche Woud (Verh. der 2de Kl. Kon. Inst. Nieuwe Reeks. IL 101—112. 1852.) 82^. Digitized by Google ATHENAEUM DAVENTRIENSE. 32 Digitized by Google NOMINA PROFESSORUM ET LECTORUM A. D. 16 FEBB. 1852 A. D. 16 FEBR. 1853 DOCENDI MUNIBUS OBIEGENT IN ILLUSTRI ATHENAEO DAVENTRIENSI. J. VEBBUBO, Th. D. P. BOSCHMA, Ph. Th. M. L. H. et J. U. D. J. DUTMAER TAK TWINIS, J. U. D. M. J. COP, M. M. Ph. N. D. h. t. R. M. G. J. A. JONGEBOEOT, Ph. Th. M. L. H. D. V. S. M. TAM DIJSBURG, M. M. Ph. N. D. S. SUSAN, Lbg. hod. Lector. 3r* Digitized by Google ORDO LECTIOBUM HABENDUS BIENNIALI IN ILLUSTRI DAVENTRIAE ATHENAEO, a. d. xvi ij. sept. , a. iiidcgclii, usque ad ferias aestivas a. hdgccliii. Rectores Magn. MARINO JOHANNE COP. M. J. Cope chemiam docebit, diebus Lunae, Martis, Mercurii et Jovis, hora IX. Botanices elementa tractabit, iisdem diebus hora X. Chemiam analyticam docebit diebus Martis et Mercurii, hora XII. Ordines plantarum naturales exponere perget. Exercitii chemiacs quotidie praesit. Favente anni tempestate, cum auditoribus excursiones botanicas instituet. Publica lectiones habebit postea indicandas. J. Verbro diebus Martis, Mercurii et Jovis, hora X, initia linguæ Hebraeae tradet. Die Veneris hora X, et Martis hora XI. Arabicae quoque linguae initia. Porro provectioribus discipulis, si qui sint, ad penitiori monumentorum Hebraeorum cognitionem aditum patefaciet, illustrandis variis styli speciminibus, diebus Mercurii et Veneris, hora XI. Si quis vero Antiquitati Hebraeae, vel doctrina Christianae morali operam dare cupiet, illi libenter dux erit, tempore postea statuendo. P. Bosscha Historiam Vet. Univ. ad ductum Compendii sui tractabit, diebus Martis, Mercurii et Veneris, hora meridiana. Antiquitates Romanas explicabit, diebus, Lunae, et Jovis hora XI. De scriptore Graeco et Latino explicando diebus Lunae, Martis, Jovis et Veneris hora X, consilium cum auditoribus inibit. J. Duymaerck Valesius institutiones Justinianee explicabit, diebus Lunae, Martis, Mercurii, Jovis et Veneris, hora IX. Historiam Juris Romanorum tradet diebus Lunae, Martis, Jovis et Veneris hora XII. Encyclopaediam juris docebit, diebus Lunae, Martis et Jovis hora XI. Gaii Institutionum Commentaries exponet, diebus Lunae et Mercurii hora X. Illi, qui aliarum juris doctrina partium studio operam dare velint, dux erit, tempore postea cum auditoribus constituendo. G. J. A. Jonckbloet Historiam patriae enarrabit diebus Martis, Mercurii, Jovis et Veneris, hora IX, Poesis belgicae historiam tradet diebus Martis, Mercurii, Jovis et Veneris, hora XII. Litteras medio-belgicas docebit diebus Martis et Jovis, hora X. Elementa linguae Gothicae tractabit ad ductum compendii CU. v. d. Gabelentz et Loebb, diebus et horis cum auditoribus constituendis. Aesthetica docebit diebus Mercurii et Veneris, hora X. Eloquentia quae dicitur exterioris exercitiis et disputatioeis academicis praesit diebus den indicandis. Publicas habebit lectiones de Catsio poeta, die postea indicanda. V. S. M. Van der Willigen Elementa Geometriae explicabit, diebus Martis, Mercurii et Jovis, hora matutina VIII. Arithmeticam universalem docebit, diebus Mercurii hora IX, Jovis hora IX et Veneris hora matutina VIII. Physicam theoreticam atque experimentalem, diebus Martis, Mercurii, Jovis et Veneris, hora post meridiem I. Logicam tradet diebus Martis et Veneris, horis IX. Mechanicam tradet die Martis, hora III post meridiem, Opticam mathematicam die Veneris, hora post meridiem III. Sallius Susan, Litterarum Auditorum Lectorem Athenaei civium, qui litteras Germanicas, Anglicas, Italicais et Gallicas sibi tradi cupient, desiderio lubens satisfaciet. Idem cum auditoribus de comoedia Anglica, Shakespeare's Tempest inscripta, ad ductum auctoris editionis suae,  book 1« tali under oo GtrcuinstiiiiceR to bc en fram the Buiidiiii ^ ' * ■ ^ ^ — w ' ■ —^ . — _ , fvrni til ltJ X'. *> ♦ Dogle i. 