title: Catalogus systematicus coleopterorum. Catalogue systematique des coléoptères. Systematische naamlijst van dat geslacht van insecten dat men torren noemt
creator: Voet, Johannes Eusebius, 1706-1778
text: Het maakzelve van de achterpooten van deze Kever is zeer vreemd: zij zijn zoo groot dat ik onnodig gedacht heb om die afzonderlijk door het vergrootglas af te beelden. Gaarne wil ik toe welke een gebruik de wijze Schepper dezelfde aldus geformeerd hooft, maar tot mijn tevredenheid blijft dit onder de dingen, naar welke ik verlang. De kop en 't rugdeksel zijn zeer donker bruin met een gele gloed daar in. De dekschalen zijn lichter bruin, en grof geribd. De poten zijn bruinzwart. Uit de Barones van Breda. DE SA I. BENDE. I. GESLACHT. KEVERS. 88. DE HALFSCHAAL. Weens de vierkante vorm zou men in de eerste opvlak dit Kevertje onder de Bloemkeverstellen, maar hier heeft de kenmerken niet, welke ik van de Bloemkevers opgemerkt heb. De dekschalen zijn zeer plak en hebben op zijkant een verlengde hangende rand. De rug en dekschalen zijn niet glad of blinkend, maar geribd. De dekschalen dekken het vleugels drie vierde deelen van het dier, en laken het achtereinde naakt. Het geheele dier is van onderen tot zwart en wit bont, bijzonder de hoornachtige ringen welke den achterdeel dekken. De witte vlekjes, door het vergrootglas beschenen, gelijken naar rode fungeuze vlekken, welke aan bundeltjes bij elkander zitten, en men van de harde schaal kan af schrapen. Het valt in Nederland vrij gemeen, en het is niet onwaarschijnlijk dat dit het mannetje is van de volgende Scharlekver. 89. DE GROOTE STAARTKEVER. Het maakzeld van deze Kever heeft daad van de vorige zeeer veel overeenkomst; doch deze heeft een scherpe hoornachtige prik aan haar achterlyf, welke niet hol is, om daar de eieren door in den grond te laten vallen, gelijk men in den eersten opflag lichtelijk denkt, doch die evenwel meer dan waarschijnlijk tot hetzelfde einde geschept is, zijnde aan haar uiteinde scherp en op zijde met enige tandjes gewapen, om een gaatje mee te kunnen boring in den grond, ter plaatse daar haar dier zyne eieren verbergen wil, en in deze onderver tellingen houde ik deze voor het wyfje van de vorige N°. 88. 90. DE KLEINE STAARTKEVER. Ik twijfel zeer of deze dezelfde soort niet is met de vorige, en alleen kleiner, en minder sterk, om dat de rups geen genoegzaam voedsel gehad heeft, want zij zyn in alles elkander gelijk, uitgezonderde de grootte, waarvan de verscheidenheid van witte vlakjes ook gezien wordt in die van dezelfde grootte zijn, maar om dat men zeer zelden een middengroote van grootte vindt maar onder de grooten van die soort ook deze kleinen heb ik deze niet durven voorbij gaan. 91. DE BONTOOG. De groote bolronde oogen van deze zeer zeldzame Kever is uitgezocht gele en bruin met zeer mooie bont. Het overige gedeelte van het dier is hoog geel met enige bruine zwarte vlakjes regelmatig beschilderd. 92. DE DIKSPRIET. De zeer rare Torrecje, van welke ik voorzichtig dit een gezien heb, is in het Cabinet van C. B. Voet. De knoppen der spieren, die uit drie bladeren bestaan, zijn van die der ouderlijke Kevers onderafgeleiden daar in, dat ze geheel rond en zeer dik zijn, en niet hun denkbeeld een bijna rond en bol uitmaken, welke uit drie dicht op een liggende bladeren bestaan. Het heele bekkens is gefigureerd met noch twee verhoogdheden, waarbij bovenste verfschiede knobbeljes heeft. Het rugdekzeil heeft kort achter den kop een kleine opspringende scherp rand. Voorts is de rug glad: maar de twee dekschalen, welke zeer dik en hartig zijn, zijn gebruid. De kleur van de deel is schoon oranje met zwarte vlakken, en blauwende, zoo als in de afbeelding vertoont wordt. Uit het echte boek. 93. DE GRAUWE MONNIK. De prijzen van deze zeer zeldzame Kever zijn zeer vreemd van maaksel, om dat na de kop, voorwaarts, een pluim sit van lang haar, waar door hij van alle andere is onderscheiden. Zijn dekschalen fluiten zo dicht en vast tegen elkaar, dat ik zonder breken deze niet van een hele kunnen scheiden, om te ontdoen of 'er vleugels onder zitten, waar aan ik zeer twijfel, en wel te meer om daar 'er nauwelijks een blik is van het gewone lendenzakje, het geen in dit geslag, om vermeld, het grootste is in die geen, die het meest tot hun beschaving moeten vliegen. Het geheele dier is van boven grijs, en van onderen bruin. De koper, rug in dek schaal, zijn vol knobbeljes, zo groot als klein, van welken vijf regels over iedere dekschaal zeer fijn en evenredig geplaatst zijn. Van Oost-Indië in 't Cabinet van C.B. Voltaire. Deze zeer zeldzame kever is in het Cabinet van den Heere Prins van Oranje. Hij heeft nauwelijks eenige lente schil, maar zijn vrienden zijn gelijk aan die van de kevers. De dekschalen zijn zo dicht aan een geheet dat ik niet kan verzekeren dat hij twee dekschalen of enige vleugels heeft. Het rugpand is niet verheven gelijk dat van de kevers en is op zyde dunner niet gerand. De kop en rug zijn bezet met weinige knobbeltjes, maar op de dekschalen, die zeer dik en hart zijn, zitten in rijen zeer reguler groter en kleiner ronde knobbeltjes, van welke de grootere op hun toppen een klein bosje korte haarjes hebben, doch die het blauwe oog onbedoeld onwijkend maken. De dijen en beenen zijn ook vol kleine knobbeltjes. Deze kever, indien hij geen gebladde sprietjes had, zou men lichtelijk onder de Schaarbyters plaatsen, omdat hij aan de zijkant en van achteren zoo dun is. De beenen van zijn voorpoten zijn ook niet getand gelijk gewoonlijk, maar alleen met enkele scherpe doornen bij de geleding met de voet voorzien. Op iedere dekschaal zijn vijf recepten ondiep groter, en de tusschen vlak is onregelmatig een uit-in hoogte. De gehele kever is zwart. De schaarbyter kever, het maakzelve van deze is aan dat van de vorige gelijk, uitgezonderd dat de beenen van de voorpoten een weinig ter zijde getand zijn. Hij is geheel glad, en blauwachtig niet ongelijk aan een watertor. 97. DE LANGHAND. De vrienden van deze Kever zijn naar maat van zijn lichaam zeer klein, maar de lengte en het vreemde maken van de voorpooten verdienen elks verwondering. De nagels van de klauwen zijn dubbel, zodat twee nagels zitten achter de andere: De duidelijke afbeelding van deze poten ontflaakt mij van de verplichting om dezelfde te verder beschrijven, alleen moet ik opmerken, dat de voorpooten korter achter de kop zitten dan in de andere Kevers. De vrienden en ogen zijn licht bruin: Voorts is het geheele dier kastanje bruin, van onderen bezet met geel haar; de poten zijn zwart. Hoe aangenaam zou het zijn indien men wist het oogmerk waarvoor de grote Schepper zulke vreemde poten aan dat dier gegeven heeft, maar het wordt ons zeer zeldzaam aangebracht uit de Oollandjes, en van daar hebben we geen bericht van het gebruik derzelfde. 98. HERCULES, Dit volgen de Aardkevers, van welke rangschikking ik rede gegeven heb. Het is waar, dat de getakte hoornen en uitsteekvellen, die zij op de kop en rug hebben, hen onbekwaam maken om in de harde aarde in te booren, maar de brede getanden van de voorpooten geven echter blijk, dat zij, of in vergane bladeren of vermolmd hout ofaveligengrond te werken hebben. De hoorn, welke deze en enige volgende soorten op de kop dragen, maakt met het nog langer uitsteeksel, 't welk door het ruggefelijk geformeerd wordt, een soort van schaar uit, doch welke niet schijnt geschikt te zijn om enige aas mee te grypen, wijl dit boven de bek zou zitten, maar wel om enige gevonden aas mee te dragen. De delen van deze Kever zijn zo groot en zo wel afgebeeld, dat ik niets bij te melden heb, dan dat hij van onderen bruinzwart is, en bezet met geel haar. De zwarte vlekken op de dekplakken zijn onregelmatig, en ver verschilend in het ene dier van het andere. Zij vallen op Curassau. DE KLEINE HERCULES. Op den kop zit een kromme, gladde, scherpe, achter overgeboegen, zwart hoorn. Het ruggedeel is ter zijde scherp en gerand; het randje is zwart. De rug is blinkend groenachtig, ligt gecl, en voorwaarts strekt over den kop, heeft een kronen neerwaarts gebogen, scherp, zwart uitschijnt, dat van onderen met gecl borfklaarachtig haar bezet is, gelijk in de Herculies aan den voet van dit uitschijntzelt, zijdwaarts, zit aan beide zijden een scherp, zwarte doorn. De dekscalmen zijn groen, gecl, gelijk die van de Herculies, bezaaid met irregularie, met zwarte vlekken, door welke irregulariteit op de een dekschaal veel meer vlekken zijn, dan op de andere. Hij is zeer raar. Uit Noord-Amerika in het Cabinet van den Wel Edel, Geert Hcer GRUNOVI. 100. SIMSON. Zeer aanzienelijk is het hoorn, dat deze Kever op zijn kleine kop draagt: aan de aarde is het rond en glad, maar ter halve lengte van de lengte in effentje heeft van boven een verheven lijn, en dan wordt het breedder, plat, en kromt zich naar boven, alwaar het eindigt in twee stomp klauwen. Het hoornige ruggedeel is zeer rond, en springt zeer ver over den kop heen en eindigt in een lang uitgestrekt, dat aan het einde twee scherpe klauwen maakt, welke verder dan de hoorn van het hoofd uitsteken. Het gevelde dier is zeer mooi, kasuinebruin. Uit het Cabinet van den Wel Edel, Heere Doctor van Hooly. 101. NIMROD. Ter helft van den hoorn op den kop van deze zit een tand, en het uitfleeksel op den rug is veel korter dan van de Simson, voorzijds zijn de polen langer, maar voor het overige heeft hij met denzelfde veel overeenkomst. De kleur van het dier is purper zwart. 102. DE VORKENDRAGER. Deze kever draagt op den kop een hoorn, die op den top verdeeld is in twee tanden en naar een zweveren werktuig gelijk, dat men een koevoet noemt: boven op het rugdekel zit een kleiner dergelijker uitleeksel, doch dat in de genen deze kevers groter is dan in den anderen. De poten bewijzen door hunne tanden en zeer sterke klauwen, dat zij in de aarde, vermolmd hout, of drek van groote dieren te werk gaan heben. Het is opmerklijk, dat tussen de nagels der poten een zeer fijn haar zit als van een verkenst borstel, dat hem in dit werk van vermolde dieren is, en voor dat tegen de aart van verspreide de meeste dieren de voorpoten veel langer zijn dan de achterpoten. Het geheel dier is kalm, bruin en van onderen bekleed met een fin gebeeld borstelachtig haar. 103. DE OLIPHANT. Het vreemde maken van deze zeldzame tor is beter uit de tekening te zien, dan door woorden te verbeelden. De ogen zijn geel en worden in hunne kas gevuld en versterkt door een krom haakje, dat uit het bekje neel boven den spriet zyner oorsprong neemt. Het geheele dier is zeer donker bruin en bijna zwart. Uit Suriname. 104. DE TROMPETTER. Het onderscheid tusschen deze en de vorige is daar in gelegen, dat de kromme hoorn op zyn kop veel dikker en lomper is, en op het midden van denzelfden geen puntig uitsteeksel zit: voorts daarin, dat het achterlyf veel minder bekleed is, en dat het geheele dier koolzwart is: misschien is deze kever het wijfje van die vorige. Uit Suriname. 105. DE DOMMEKRACHT. De kop van dit dier is klein, en het geheele bekkeneel reift naar om hoog tot een dikken krom achter over gebogenen stomp hoorn. Achter den kop reift het ruggedeksel om hoog en is zeer verheven, maakende twee vooruitstaande dikke stomp uitsteeksels, tussen welke de hoorn van de kop zou inschieten, wanneer het dier den kop achter over boog. Het ruggedeksel is terzijde dun en gerand. De beenen zijn zeer grof, en die van de midden- en achterpooten op drie platen boven de anderen geknobbeld en met vijf korte borstels bezet om zich onder de grond mee voort te stoten. De kleur is donker kastanje bruin. Uit Suriname. Deze zeer zeldzame Tor heeft een zeer kromme grote scherpe hoorn op den kop, welke hoorn binverwaarts nabij het einde eenige verhevenheid heeft. De rug is niet minder vreemd dan die van de vorigen: het bovenste gedeelte, dat verhevener is dan de dekselhuizen, is plat, en maakt voor uit twee breede stomp uitsteeksels die voorwaarts zich verwyderen en over den kop uitsteeken. De dekselhuizen zijn lichtelijk geribd en in de ondiepe voornemen met ovale putjes dicht aaneen vercierd. Voorwaarts is het geheele dier niet zeer verheven, maar, naar zijn grootte, platachtig te noemen. Hij valt in Oost-Azië, en is gefossileerd uit het Cabinet van Doutch C. B. Voot. Het vluchtend hart heeft de gedaante van den hoorn op den kop, en van het vierkantige uitsteeksel op het midden van den rug is uit de tekening te herkennen, de oogen zijn wit en de dekselhuizen kastanje bruin, maar voor het overige is het geheele dier zwart. Deze is de eenzame die ik van dit raakfel gezien heb. Bij de tekening behoefte geen beschrijving. De kop en scherpe hoorn is zwart, en voorzien van het geheele dier bruin-rood. Uitgevoerd in ons eigen Cabinet. DE VLIEGENDE STIER. De grotekromme hoorn, die op den kleine kop staat van dit uitmuntend dier, bekleed met zyn voorsteuk omringt het gehele bekklein, en de overige platen bekleedt de oogen die bruin geleden zyn. De binnenkant van dit kromme hoorn is bezet met twee kleine knobbeltjes. Even boven den kop zit op het rugdekfel een van boven scherp toelepend laag en breed uitgestrekt, maar daarboven twee kromme lange scherpe uitsteeksel, die naar Rundhörner gelijken: de klauwen en nagels zijn zeer groot en sterk. Het gehele dier is zwart. Uit Oost-Indië. DE BLINKENDE VLIEGENDE STIER. De kromme hoorn op den kop van deze Kever is meer achter overgebogen dan van den vorigen en is aan de punt breder. Het uitsteeksel dat op den rug even boven den kop zit is veel langer en puntiger, en steekt vooruit; maar voorzien is het maaksel van deze met den vorigen gelijk, zijnde allemaal een weinig kleiner, doch hij is veel gladder en meer blinkend zwart, en boven dat veel scherper wervend, zodat hij op deze plaatfen, alwaar het lichtje valt, de kleur vertoont van het gloeiende koper. Uit Oost-Indië. In 't Kabinet van den Hoog Ed. Geb. Her. Rengers. III. ACTEON. De hoorn op den kop van de Kever, die het grootvleugel lichaam heeft van alle de Torena, wekt ik ken, heeft veel overeenkomst met den hoorn van den Olifant N°. 103. Op het verhevenste deel van den rug zit een breed puntig knobbel, en aan beide zijde een sterk puntig uitsteeksel dat recht vooruit steekt, doch daarioverweg korter is dan dat van de volgende Stier. Uit de Westindische. 112. ACT.TONA. De deelen van deze Kever zijn zoo groot en natuurlijk afgebeeld, dat ik er niets bij te voegen. Hij wordt op dezelfde plaatjes gelyktydig, en onder de voorgaande Aflaan N: 111 gevonden, in dit gevoegd zijnde bij zijn naakte achterlijf, en heeft niets van den hoorn op den kop, en van de verdere uitsteeksels, doet mij deze houden voor het wijfje van den vorigen. Hij is geheel zwart. 113. DE KROONHOEN. De vlitten van deze Kever zijn zeer vreemd en wijken af van het gewone maakwerk, bestaande niet alleen uit schepen uit zes leden, van week de vier bovenste gebladerd zijn, maar zittende deze vier bladeren ook op zodanige wijze dat ik een enkele keer niet wist of het nu een vleugel of een blad was. Drie van deze vlitten zijn te zien in de figuren. Deze wyze, dat zy meer gelijk naar de vrienden van de Platycerus, dan naar die van de Kevers, waar door dezelfde niet als een gebeeldde kop gelonnen aangetrokken werden, gelyk de bijgevoegde aftekening van dezelfde vertoont, 's welk ik in geen andere soort der Kevers tot nog toe gezien heb. Het overige gedeelte van het maaksel van dit dier wijst genoeg aan dat hetzelfde onder de Kevers behoort. Een juiste aftekening vertoont beeld zyn kromme neus, en hoe wonderlijk zyn ruggekaste gemaakt is, waar op beide zijden twee korte, en op het midden van de rug een lang rond uitgezette schijfje zit, 's welk gelyk in veel andere fluiters kan men den neus, wanneer het dier den kop omhoog breukt. Het maaksel der beenen en voeten toont de tekening, en hoe het gehele dier glad is, uitgezonderd aan de zijden van het ruggekaste, daar het de gedaante heeft van syn fijn vleugel. Het geheele dier is zwart, uitgezonderd de bruine oogen. Dit dier is het enige dat ik gezien heb in de Kabinet van den Hooggeleerden Heer Professor Luchtmans. Ik verbeelde me uit de Oostduitsche tijdschriften. GOLIATH. Dit dier heeft veel overeenkomst met N° 102, maar dit is zo ruig en zo sterk beset met korte asgraauwhaartjes op een bruine zwarte grond, dat het naar denzelfde niet gelijk is. De kweestandige snuit is ook veel breder dan in diegenen, en sync duidelijk geschaaid om er eenig voedsel mee te vervoeden, om hetwelke vaster te komen, ook het uitsteeksel op het hoogste van den rug twee scherpe punten heeft. De bruinegeel groote oogen zijn terzijde beschermd door de dikke uitsteeksel die op de zijde van het ruggekaste zitten. Van onderen is het dier nog ruiger dan van boven, doch de pooten zijn glad. Dit is de enige van deze soort welke ik gezien heb in het Kabine van den Heer Professor Luchtmans. Ik twijfel niet of hij is uit Amerika. 115. DE DRIEGAFFEL. De kop van deze zeldzame Kever is zeer klein, en draagt geen hoorn, want de drie naar hoornen gelijkende uitrasterkesten op zijn rug. In zijn bek zitten twee platte sterke beweegbare snijtanden of schaarden. Het eerste uitsteekselt zit op den rug even boven den kop, en de twee anderen ter plaatse daar de rug het hoogste is. De rug is voorts glad en blinkend en ter zijkant lichtelijk gerand. De dekschalen zijn ook glad en blinkend; Het geheele dier is kastanjebruin: de rug iets donkerder dan de dekschalen. Hij valt in Oostduinen. 116. DE RUIGE DRIEGAFFEL. De kop van deze Kever is plat, en het bekken heeft geen hoorn; maar de rug, welke naar achteren om hoog reikt, heeft even achter den kop een krom, achterover geboogd scherp uitsteeksel, en ter plaatse daar de rug het hoogste is, nog twee, die korter zijn en rechts om hoog vallen, maar welke veel dikker en lommerig zijn dan het voorste. De rug en de dekschalen zijn lichtelijk gerand. Het geheele dier is mooi kastanjebruin en van onderen zeer ruig doorgeelde haar. 117. DE OOSTINDISCHE NEUSHOORNSCHAAP. Deze heeft veel overeenkomst met de Nederlandse N°. 12. Op den kop zit een krom, achterover geboogd scherp hoorn, dikker en sterker dan in de Nederlandse. De neus still (schuinkant aan de rechterzijde om hoog, en maakt aldaar een verhevenheid, op welke twee lange, holle knobbels zitten. Hij dier is violetzwart, valt in Oost-Indië, en is hij mannetje van de volgende. 113. DE OOSTINDISCHE NEUSHOORN. Dit is het wijfje van de vorige en komt uit zeer overvloedig met het wijfje van de inlandse Neushoorn. Hij heeft een klein hoornje op den kop, en een eenzijdig indrukkelijk in 't voorste gedeelte van den rug, waaraan een kleine verhevenheid ligt achteren maakt. Het geheel dier is voordelig glad, de rug is blauwig zwart, en de dekfelzen zijn donker kastanjebruin. In Oost-Indië. 119. DE KLEINE NEUSHOORN. Dit zeer zeldzame kleine Neushoorn, heeft veel overeenkomst met de groote Oost-Indische N°. 117, doch niet alle enkel de grootte, maar ook het ruggevoeld veel van de kikkers. Het ruggevoeld lijkt kort achter den kop aanvankelijk niet om hoog, en de bovenrand krult eenigmalig om. Op deze rand zitten twee kleine scherpe hoornjes. De hoorn op den kop eindigt ook scherp. Het geheele dier is schoon en blinkend kastanjebruin; van onderen is het ruig met geel haar. In de tent van de Heer Profesor Luchtmans. 120. DE NEERLANDSCHE NEUSHOORN. Man. Dit is de gewone Neushoorn, welke in Nederland zich ophoudt in de zaagzaag van de houten en de rond van de broodovens: van Amsterdam zo uitvoerig beschreven. Hij heeft een krommen hoorn boven op het bekkenbeen; achter het hoofdje is het ruggevoeld als met een duim ingedrukt, en reilt daarop totdat het hoog maakt, maken de grote vleugels een groote verhevenheid. De kop is van voor, en het ruggevoeld is crèmelachtig bezweet, met een felle geelachtige borstel, gelijk ook het geheele dier van onderen, byzonder aan de zijkant van de hals, met kleed is. De dekfelzen zijn glad. Het geheele dier is van boven kastanjebruin, en van onderen lichter van kleur. klaar, het maken van der vrienden zier gy verbeelt onder lett. A, dat der voorpoot onder lett. B, en dat van de achterpoot onder lett. C. Uit deze afbeelding ziet men dat de leeden der vleugels tien in aantal zijn, en dus zyn de meesten in die gesproken, zo niet allen. Uit de vergelijking der leeden van de voorvoet blijkt, dat er een grote verschil is in het raakvlak, en niet minder in dat van de beenen. Deze is het wijfje van den voorgaande: het dier mischte den hoorn op het bekkeneel; en het rugdekssel is minder verheven, maar vorder is het aan het mannetje gelijk. Deze heeft geen hoorn op den kop maar drie uitsteekvellen op het rugdekssel, aan welke het voorste zeer naar een hoorn gelikt: er zijn veel van deze soort, die in grootte van lichaam; in grootte der uitsteekvellen, en in gladheid veel verschillen, doch echter dezelfde soort schijnen te zijn, De dekschalen zijn glad. Het geheele dier is zwart, en van onderen gelijk ook de tenen en been dicht bezet met bruin geel haar. Uit Suriname. Deze heeft op de kop een korte hoorn, welke een weinig achterover gebogen is. Het rugdekssel is schierlijk gefigureerd. De dekschalen zijn niet regulier geribd, maar ook niet volkomen glad, en bovendien spreken. Het geheele dier is zwart. In het Kabinet van den Heere Prince van Oranje. Uit de Wetenschappen. Tyfon. Gepast van de hooge zandige gronden in Nederland vind men in Juni deze hele zwarte Tor. Het bekkeneel is afgebeeld: aan 5'der zijde van het verhevene ruggefchild zit een vrij fterke vooruitsteekende stijl, die ter helft van haar lengte eenigsoorten geknobbeld is; tussen deze twee doornen zit op het verhevene deel van den rug nog een derde, kleinere ook vooruitsteekende doorn, de dekstaalen zijn fijn geribd. Van deze soort heb ik hier eenen die is de helft van de grootte van deze heeft, doch ik denk niet dat het een afzonderlijke soort is. 125. TYPHON. Wyf. Deze verfchaft niet van den voorganger dan in het maaksel van het ruggefchild, waarop de doornen ontbreken, hebbende alleen ter plaatst daar deze moeten zitten, eenige inval. 126. DE I. BANDE. I. GESLACHT. KEVERS. 126. DE SPLEETRUG. De kop van dit dier is vrij gefigureerd, eindigende in een spitse snauw, bezyden welke een eenig aantal naar omlaag rechttreende nog twee flaporen uitsteekvelden zitten, bijna van dezelfde gedaante, waar door heen bekkeneel ingedrukt schijnt, vormend een verheven randje tegen den rug. De rug is zeer verheven en groot, laadende in het midden een percel geweven hoge tijd over, van waar de punt naar achteren schiet: zittende in het voor eind van deze holte een stomp kobbeltje. De dekstaalen zijn diep geribd, en ieder voorhoofd heeft een grote menigte van kleine putjes. De klauwen der voorpoten zijn zeer fterk met groote uitsteekende tanden. Het geheel dier is zwart. Uit het Kabinet van den Heere Prins van Oranje. 127. DE STYLRUG. Dit zijn de drie onderstammen van het voorgaande voornamelijk ondersteund door zijn makkelijke synthese van zijn rug, die even achter den kop te zien is om hoog te reiken, en op zijn halfmaangewijzen hooge rand vier kleine puntjes te verzieren. De rug is ook wel in het midden als in tweeën verdeeld, doch veel minder dan in het voorgaande. De pooten zijn ook in proportionale verhouding tot zijn grootte veel kleiner. Voor 'n overige is de gedachte achter deze leer, en zijn kleur dezelfde. Uit de Oost-Indische diens in het Kabinet van den Heer C. B. V. en eet. 128. ALOEUS. Op den kop van deze Kever zitten twee kleine Knoppen. Achter den kop, op het voorste gedeelte van het ruggepeld, zit een stomp doorn, achter welken het ruggendeel een dubbel gekleed heeft, dat op beide zijden een verhevenheid maakt. Het ruggepeld is ten dele glad, ten dele als geprikte leder op een regelmaaksgewijze gevormd. De dekplakken zijn glad, loopend over dezelfde vleugels weinig voorzien. De Vorm, naar welke deze geprikte is, was blinkend zwart, maar ik heb van dezelfde soort ook gezien, die donkerbruin waren. Uit Suriname. 129. DE MAHOMETAAN. Dit zijn de kenmerken door de dubbel op zijn ruggendeel, welke terzijde een scherpe verheven rand, makend de figuur van een halve maan vertoont. De dekplakken zijn zeer lichtgekleurd. Uit Afrika. 130. DE DUBBELDRAGER. Dit heeft eenige overeenkomst met den voorgaande, doch zijn ruggendeel heeft even achter den kop een klein doornachtig uitleeksel. Het ruggepeld is glad, maar de dekplakken zijn syn gekleed. Het geheel dier is kastanjebruin. Uit de West-Indische diens. 131. DE CYLINDER. Dit Kevertje valt in Oost-Indië dog zeer zeldzaam. Op de kop van hetzelfde zit een klein doorntje, welke de wyfjes van deze soort ontbeerden. Kort achter de kop is het rugdekfel laag, maar aanvankelijk omhoog reizend, vormt het ook, gelijk de twee voorgaande, de figuur van een halve maan. De dekenschalen zijn fijn geribd. Het geheele dier is van een langwerpige gedaante, zeer hard en blinkend zwart. Op den kop van deze soort zit, gelijk in de voorgaande, een scherpe doorn. Op het rugdekfel zit een groote dikke knobbel, welke bijna den geheelen rug bedekt. De dekenschalen zijn omtrent glad. Het geheele dier is blinkend zwart, doch van onder zeer ruig door mooi oranje haar. Het land van vaderland niet. In deze zeer zeldzame soort moet men zich verwonderen over het net en kierlijk maaksel van zijn rug en dekschalen. Wanneer men het ruggeschild van nabij beschouwt, is het met duizenden van kleine knopjes bezet, en over de dekschalen loopen in de lengte derzelven enige nette fijne rechte ribbeltjes, tussen welke de dekschalen even gelijk het ruggeschild gevormd zijn, doch een weinig grover. Het geheele dier is van onderen en boven bruinzwart. In 's Kabinet van den Heer C. B. Voet. Uit Algiers. De geribde Drekkever. 'Van dit gevecht zyn er in Nederland verschillende soorten, die niet zeer in gedaante, maar veel in kleur verf schilten, en while ik deze nooit gepaard heb kunnen vinden, weet ik niet of dit het onder­scheid tusschen mannetje en wyfje is, dan of het een speling der natuur is, dan of het onder­scheid soorten zyn. De gemeenschappelijke zijn mooi donker blauw en van onderen schitterend violet. Anderen zijn van boven donker groenachtig en van onderen zo groen als een blinkend gelleente. Anderen vervolgens zyn bij­kans zwart. Ze leven veelal in de Paardemest en vliegen in de avond langs de wegen; doch uit een voorzichtig instinkt, dat de grote Schepper veelke hen als vooruitgedacht heeft, verbergen ze zich bij dag tegen het licht en graven onder de verse Paardemest, waar uit ze hun voedsel halen, elk voor zich een nauw rondgat, stijl neder in den grond, en zo diep, dat de lengste kromme beak van het roofvogeltje hen niet kan bereiken. DE GLADDE DREKKEVER. Onder de vorige geredeerde Drekkevers vindt men ook deze gouden, die gewoonlijk lichter blauw zyn, en overal blinkend. DE SEGRYNRUG. Dit geheele dier is donker kasuanjebruin met een paar scheve gloed, niettegen­ze songerecht zyn oogen, welke bruin­geel zyn. Het is geheel glad, uiter­zonder het rugdeksel, 't welk als van segryn leder is, en 't welk nevens de kop meerder naar het zwarte helle dan de dek­schaalen. DE VINGERHOED. In het donker kasuanjebrine van deze Drekkever ziet men een blauwachtige of purpere gloed. Het ruggende­ksel is gemaakt met zeer veel dicht bij een zijdend kleine putjes als een vingerhoed. Uit de Wel­lindien. DE RUIGE KLEINE DOORNDRAGER. Op den kop van dit dier zit een klein doorlopend punt. Het rugdekje heeft de vorm van een vrugtenleer. De dekzakken zijn symmetrisch geribd. Het geheel van dit dier is paarsachtig zwart, en van onderzijde zeer dichtbevloerd met haren of haar. Uit de Wetenschap. 139. DE CHAMELION. Geen ik van de kleur van mijn erfstel, Bloemkever, en vervolgens van enige andere groene denkende Kevers gesproken heb, moet ik van deze ook aanstellen, namentlijk, dat de kleur van deze dieren zeer ver schilpend is, en eindelijk sommige allen gemeen groen, maar anderen, gelijk deze geschilderde, zoodanig schitterend door een vuurgloed, dat men in het volle zonnelicht nauwelijks zien kan, dat het dier groen is. De poten en pooten, welke laats en vyste bij elkaar zitten, zijn zwart met een groene glans. Uit de Wetenschap. 140. DE SURINAAMSE DREKKEVER. Van deze weet ik niets aan te kunnen, dan dat ik zeer ver schilpende grootens van denzelfden gezien heb, zo dat ik dikwijks verwonderd heb, of men hen voor hetzelfde dier, dan voor onderlingen soort hield. Hij is geheel zwart met enige fijne groeven in de dekzakken. 141. DE ROODE DWAALER. Deze en de volgende soort, tot N°- 149. ingeflossen, vindt men in Nederland in veelhoor of ouder Koe of Paardenmelk, schoon den en den uit elkaar dan den ouderen, en dezelfde soort groter of kleiner, naar de omstandigheden van het dier, in den laatsten van een worm gevonden, meer of minder gevangen is. Deze E is 34 I. BENDE. I. GESLACHT. KEVERS. is geschilderd naar een zeer grootte van deze soort. De dekzakken zijn bruinrood en fijn geribd: het overige van 't dier, gelijk ook de pooten zwart. 142. DE ZWARTE DWAALER. Het platte maakje van den kop in deere speecies doet mijn twijfelen of hij onder dit gesprokje, dan of onder het mededogen van de Meestkevers moet geplaatst worden. De rug is glad maar de dekzaaden zijn fijn geribd en zeer hard. Het geheele dier is zwart en blinkend. In Nederland. 143. DE PAARSCHE DWAALER. Weinig verschilt deze in maakje van den vorigen, maar de dekzaaden zijn vuil paarzsch, en de overige delen van het dier blinkend zwart. 144. DE GESPIKKELDE DWAALER. Deze heeft het maakje van de twee vorigen, doch zijn fijne geribde dekzaaden zijn asgraauw met zwarte stippen. In Nederland. 145. DE GRYZE DWAALER. Deze is veel kleiner dan de vorigen. De kop en 't rugdekje zijn blinkend zwart, maar de dekzaaden en pooten zijn vuilgeel. Op de fijne geribde dekzaaden ziet men eenige zwarte streepjes. 146. DE GEVLAKTE DWAALER. Kop en rug zijn blinkend zwart. De pooten en dekzaaden zijn zo vuilgeel niet als de vorigen: maar de achterste helft der dekzaaden is bruin. 147. DE VUILNEUS. Het eerste Torretje dat men in 't voorjaar gewoon is te zien bij de varsch en vooral bij de broedende Paardemest is dit diertje, welks kop, rug en dekzaaden zeer hard zijn. Kop en rug zijn blinkend zwart maar de dekzaaden donkerrood. 148. HET DWERGJE. Dit en het volgende diertje zijn de kleinste Kevers die ik ken, Het is geheel zwart. 149. DE SPITSKOKER. De dekzaaden van dit diertje eindigen veel spitsfer dan van enige anderen onder de Kevers: zij zijn vuil asgraauw, en op elke dekzaal ziet men twee zwarte stippen: de poten zijn donker asgraauw: kop en rug zijn blinkend zwart. 150. DE BERLIENER. Dit Kevertje, en de drie volgende, zijn mijn eerste bekende geworden, na dat de voorgaande dieren reeds in 't koper gebracht waren: andries zou dit diertje onder de Boomkevers, en de drie volgende onder de Bloemkevers, hebben moeten schikken. Het maken zelf en de kleur van dit diertje hebben veel overeenkomst met dat, welk vertegenwoordigd is onder N° 54. De dekselflanen zijn zeer fijn geribd, en dun. Het gehele diertje is zeer licht castanje-bruin. Uit Berlijn. 15. DE GROOTE CACHO. Ik heb deze den naam gegeven, waar mee de West-Indianen gewoon zijn hun prinsen te noemen. Het is inderdaad het schoonste en aanmerkenswaardigste dier, dat men vinden kan. Zijn ganse maaksel wijst uit, dat hij onder de Bloemkevers behoort. Gebbende dat grote uitsteeksel aan de eerste ring van de buik, 't geen ik van de Bloemkevers aangetekend heb. Zijn kop heeft veel uitsteeksel en is van zulk een vreemd maaksel, dat men van de zelfde, noch door de aftekening, noch door de woorden een recht denkbeeld geven kan, tenzij men de zelfde op drie of vierderlei wijze wilde afbeelden. Het bekken is van boven plat en breed, doch aan beide zijden verheven dan in het midden. Twee kromme brede platte uitsteeksel maken den snoit uit, en op iedere zijde van het platte bekken zitten op de rand ook twee kleine uitsteeksel. Op zijde vertoont zich het voorste gedeelte van den kop zoo dik en breed als of hij vierkant was, hebbende weerom aan de voorzijde een hoge breedte en weerzijde een uitsteeksel. De twee kromme groote uitsteeksel zijn als van zwart leer, de overige minder uitsteeksel zijn ook zwart gelijk de ogen en de tanden maar het overige gedeelte is bekleed met een vuilgeel wollig deksel, 't welk zacht is, welke zachte wollige deksel ook den rug bekleed, maar zes zwarte langwerpige grootere en kleinere vlakken overlaat, zoo als in de afbeelding vertoond wordt. Het grote lendeschild heeft dezelfde gele kleur, maar de dekplakken zijn blinkend zilverwit. De poten zijn blinkend zwart, maar de vier achterpoten zijn binnenwaarts bekleed met zeventig lang geel haar, 't welk hij heeft en die ook terzijde van den buik heeft. Uit Amerika in het uitmuntende Kabinet van den Hoog Edel Gebaorte Heer Runcers. De Gronde Koperblom. Dit schoone dier had behoorden te volgen na N°. 26. De witte strepen en de lipping, waar mee het gekleed is, is in het midden van het schitterende groen, ondersteund door het sterke genoeg van het vorige. Het Geslachtsverhouding. Het Geplette Weeskind. Indien ik dit dier niet te laat gezien had, zou ik hetzelfde geschikt hebben achter N°. 5, van het welke die waarfchynlijk man of vrouw is, wijl de twee vlekken op het midden van het vuilrood op het einde der dekhaalen, het voorraam onderscheid uitmaken. Ik zal met dit Dier dit Geslacht eindigen, schoon ik er nog eenige gezien heb, die mij te weinig verfchilden om die af te tekenen, maar ook nog enigen die ik naar verbeelde, dat naderhand in een Supplement zouden behoorden, gebracht te worden. Eerste: De Benninghoffia. De Tweede Geslacht. Menskoppel. KENMERKEN. Geen geknoopte Sprieten, van oogjes die de dieren bovenlijn leden binnewaarts geblad zyn, en daar dan op het einde een knopje uitmaken, dat in drie blaadjes kan gelegen zijn. Borden, evenwel gekleed in het geblad der Kevers. De Sprieten niet gekleed op, maar onder, achter, bekkeneel. Een groot plat bekkeneel. Geen Lendejacket tussen de dekhaalen. De beenen en voeten der midden en achterpooten plat en breed, maar de voeten der vormpooten zeer klein. Dit geflankeerd heeft veel overeenkomst met de Kevers, maar is van hetzelfde door drie kenmerken onderscheiden: zijnde het eivormig, dat zij geen Schildje hebben tussen de dekschalen, welk Schildje, het zij groot of klein, in alle de Kevers gevonden wordt. Het tweede ondergescheiden is, dat hun bekkeneel zeer plat is, en als een plaat uitmaakt, welke van voren half rond is, waaronder de verdere uiteinden en inwendige delen van het hoofd verborgen zijn, gelijk ook de Sprietten, welke, wanneer zij die uitsteeken, zelfs even lengen den rand van dit bekkeneel ontkomen. Het derde kenmerk, dat hen van de Kevers onderscheidt, is de plachtheid en breedte van hunne midden- en achterbeenen, en van de vijf leden hunner voeten, aan welker laatste lid insgelijk een veel kleiner klauwtje, dan in het geflankeerd van de Kevers, gevonden wordt. Ik heb de vergrootting of bijzondere afbeelding dezer delen onnodig geordeld, om dat dezelfde in de groote zwarte Mijnkever genoegzaam kunnen gezien worden. Alle de soorten van dit gedachte, welke in Nederland vallen, leven en halen hun voedsel uit den drek, of mest der dieren, en bijzonder in die van Koeien, zoo lang deze nog verzet en door de zon niet uitgedroogd is, en zijn dus geschikt om dezelfde te verteeren, en op te ruimen, en door dat middel de stank, waar door de lucht belemmerd wordt, voor te komen. Hier toe zyn hanne leeden volmaakt gevormd : hunne koppcn zyn als platte fchoppen , waermeede zy de dunne mell opbeuren en daar m buoren , of ondcrkruipcn : de ronde leedcn hunncr voorpootcn dicnen hun om daao iji te krabbcn , en hunnc plattc middcn en achterpooccn bcwaarcn hcn ot\\ nici te diep door te zipken , dienende voor halve zwcmpooten , aangczicr» E 3 de 5$ I. BENDE. II. GESLACHT. MESTKEVERS. 6e (lof, waar in zy hun voedzel zoeken, te dun is om 'er over te loopen, eii niet dun genoeg is om 'er eigenlyk in te zwemtnen jgelyk God die zelfde orde gehouden heefc in de vornnng van de voeten dier vogels, welke ei- gentlyk niec gefchikt zyn om te zwemmen, maar evenwel genoodzaakt zyn om op de dunne natte llikken hunnen kofl: te zoeken, en daarom de leeden hunner voeten veel langer hebben dan anderen, gelyk de Rygers; of cp zyde verbreed gelyk de Farzen ; of ter helfc aan malkanderen verbonden ge- ]yk de Kluic: het geen zelfs de reden is, waarom de Heimeflkever, die op drooger meft aaft , ook rainder breede pooten , en de Koemeflkever de. breedite heeft. Evenwel, liggen deze Torrenten hunnen eieren niet in hun voedsel, gelijk gezien, dat andere gevatchten doen, waarvan voedsel van genoegzaam duur is, dat er hunnen eieren in kunnen uitgebroedt vorderen, zijnde aan deze een wijzer natuurlijke ingeschaapt, aangezien de meest zou droog worden en verflaken, eer hunnen eieren in maanden zouden kunnen veranderen: waarom zij, meer dan waarschijnlijk, die leggen in de aarde, schoon ik niet weet, dat tot nog toe iemand de metamorfose van een of andere soort van dit gevatte ontdekt, en zijn observatie in het openbaar meedeelt. Hunne nauwe overeenkomst met de Kevers doet denken, dat hunnen levenscyclus met die van de Kevers zeer veel overeenkomst zal hebben. Ik heb deze nooit gezien paren, of aan elkaar vast gevonden, gelijk wel sommigen van de Kevers, waarom ik ook niet met verdere zekerheid, dan uit de analogie met de Kevers, kan beletten, dat die soort, welke een hoorn op het bekken of boven op de kop draagt, de makkelijker zyn. De levensduur van die soort, welke in Nederland gevonden worden, en welke weinig zijn, is zeer kort, wordende voor de helft van Mei en na het einde van July zeer weinig gevonden, dan die dood liggen boven op den grond, daar zij geregeld gezogen worden van de Mieren, gelijk de lucht van de Vissen. De uitlandse soort zijn gansch nieuw gemeen, en ik weet niet, dat wij enige berichten van hunnen levenswijze of voedsel hebben, maar de overeenkomst van hunnen leden met die van onze inlandse, doet met reden beletten, dat hunnen levenswijze met die van onze dezelfde is. I. VIOLETTE PIEKDRAAGER. De platte bekken van deze Mestkevers hebben met elkaar wel gemeen, dat zij van voren een half ronde figuur hebben, welke in de meeste gevallen gerand is, maar met elkaar daar in onder verschillen, dat die rand in sommige gevallen glad is, en zonder inkervingen: anderen hebben in het midden een inkerving: anderen hebben drie inkervingen, waar door in het midden twee uiteinden geboren worden: anderen zijn enigzins gegolfd; en eindelijk een ander soort zijn met veel inkervingen, en dus met veel punten, bezet. Deze platte bekken van deze Mestkevers heeft van voren drie inkervingen, waar uit twee punten geboren worden, voorzien is en deze in de rondte liggen gebrand. Midden op rijk een groot hockig hoorn om hoog, welke ligt en een weinig achter over de gebogen is. De figuur van het ruggevel is, wegens dezelfde vreemde gedaante, nauwlijks te beschrijven, en is op de Plaat zeer natuurlijk afgebeeld: de buitenste kant is gerand; en een weinig binnawaarts ligt een verheven richel, die de figuur van den buitenrand volgt, hooger op zijn twee hooge verheven uitsteeksel, welkeieder aan hun voeten nog een kleiner heben en lusjes deze twee grote uitsteeksel is een derde, dat plat is, maar voorover de holte van het ruggevel ten deelen heeft. De dekshaftelen zijn diep gevoord, en in de laagte der voorzee met dwarsgroefjes vericird. De dieren zijn uiterlijk die van de voorvoeten plat, op zijkant verbroken en versterkt aan de eenzijdig met een tanden, en aan het eind binnewaarts met een doorn: de vijf teenen der voeten zijn kleiner dan die van de achtervoeten. De benen van de midden- en achterpooten zijn van een ganzalander gedaante dan die van de voorpooten; dezelfde hebben geen tanden aanzijde, maar maken ter plaatse van de geleiding van de voeten een grooten sterk knobbel, welke een uitgeklapenden rand heeft, en daar door een grote holte maakt, in het midden van welke het achtste lid der voeten ingekleed is, te geijkte met een vingen terken doorn, welke naar de zijde van het dier zichen een afzonderlijke geleiding beeft: de scherpe rand van deze knobbel heeft boven dat ver verschillende uitsteeksel, waar door dezelfde verbroken wordt, en hield daar in de meest zich met een grote verklaring kan voortloren. De geleiding der voeten, van welke het achtste het grootste is, zijn plaats en dringend, hobbende aan den eenen punt, die bovenwaarts zit, een scherp uitsteeksel. Voorts zijn de benen en voeten ruig door vele zwarte haarborstels. De kop, en pooten, en borst, en buik, zijn zo donker blauw, dat ze zwart schijnen; maar de holte en rand van het ruggeBACKGROUND zijn zo schoon schitterend violet, dat ze geen edel gesternte schooner kunnen worden, geijkte ook de dekshaallen schoon blinkend violet van kleur zijn. Deze soort wordt gevonden op de Kaap de Goede Hoop. 2. GROOTE VIOLETTE MEEUW. Deze is aan de vorige in alles gelijk, uitgezonderd in het maken van het ruggeBACKGROUND, en daar in, dat de hoorn op het bekken veel kleiner is. Hic rugi child reist achterwaarts met een holec cirkeltrek naar omhoog, en heef daar een breed plak uitteeksel, dat over de holte van den rug hangt, weifel uitteeksel op zijn rand voorwaarts twee kleine knopjes heef, en opieder zijde een dergelijke, die recht om hoog staat. Voorts is heer geleid deze een weinig kleiner dan het voorgedeel, maar behoefte in schoonheid, en schitterend violet, vooral in de holte van het rugstuk, voor het vorige niet te wijken. 3. GROOTE ZWARTE MESTKEVER. Deze is de grootste der Mestkevers, die ik gezien heb, en behoort in het laboratorium van Zyne Doorluchtige Hoogheid den Heere Prins van Oranje. De rand van zijn bekkens is zeer weinig ingesneden, maar als gegolf met halve ronden: midden op het bekkens zit een korte hoorn, die een weinig achterover geboogen is en (lomp is. Even achter het hoofd reist de rug reist omhoog, en maakt een vreemde, brede vooroverleunende verhevenheid, die in het midden twee knobbelletjes, en aan beide zijden een dikke scherpe punt of doorn heeft. De dekzaolen zijn glad, maangrond, gelijk zijn ruggefchild. De dijen en beenen zijn bij hun lengte grof en krachtig. De voeten aan de voorpoten zijn kleiner dan die aan de midden- en achterpoten. 