title: De morte corporea et causis moriendi dissertatio pathologica
creator: Geuns, Matthias van, 1735-1817
text: Hoe jammer , dat der Dichtren pennen Zich minst aan zuiver waar gewenncn! Diepdenkend van der jeugd af aan, En tot de ftudie ais geboorcn , Moest vroeg Mercuur al agter ftaan, Wiens gunst u anders fcheen bcfchooren : Al vroeg gaaft ge , in uw Vaderftad, Onlochenbaare en zuivre blyken, Dat alles voor Minerf moest wyken , Dat zy uw hart vermeesterd had : Een proefftuk van uw zielsvermogen Bckoorde al vroeg der Wyzen oogen. . K j Een proefftuk , dat het vlugst’ verftand , *t Wysgeerigst’ brein tot aandacht wektc, En ’t wonder , de almagt van Gods hand, Aan ’t vroomst’ gemoed het klaarfte ontdekte j Een proefftuk dat , geleerdlyk , toont. Hoe verre aan ’t dierlyk lighaara leeven, Met recht , ltan worden toegefchreeven , AI wierd het door geen ziel bewoondj Op dat men ’t van een leeven fcheide , Gevormd uit ziel en lighaam beide. Een proefstuk, zagt! ’k bezwalk zyn’ rocrn. Met daa.r gebreklyk van te fpreeken, En ’t is genoeg llechts ais men ’t nocm’5 Want Kenners hebben ’t lang doorkcekcn: Dus reeds al vroeg van eer verz.eld, Moest gc ook ons Leydsch Atheen bezoekcn. Dat ia vermaarde Letterkloeken T ♦ Zyn hoogst bclang, zyn glorie ftelt: Schei-Kruid- Geneeskunde en Ontleedcn Bepaalden hier uw bezighedcn: Nog kon uw wysheidgierigc aard Aan zo veei fchats zyn lust niet boctenj Nog hadt gy niet genoeg vergaerd, Om u, ais Arts, te zien begroeten: Der Heel- en Vroedkunde eedle prys, Voor s’menfchen nut twee dierbre vonden, En aan Geneeskonst naauw verbonden,. Dreef ook uw winzucht naar Parys, De fchool voor hun die konsten minnen , Zo wel ais voor verwyfde zinnen. f Van Van daar i met ryken bult , gekecrd * Wordt u (laat hebluft zich verzaadcn !) Der Artzen rang en recht vereerd , En ’t hoofd omkranst met lauwerbladcn. Gy kiest , ’t vcrfchil is waarlyk groot Ter ftofF van uw befpiegclingen , Ter procve van uw vorderingen , In plaats van ’t Lernen , nu de Doed , Wat fcheelt niet rustcn van beweegen ! Dan, och , hoe digt by een gelcgen ! Fiks tekent gy den weg naar ’t graf. Met ali’ de bypacn , hindelaagen , Ais op een nette doodkaart, af, En maalt het fterven , of wy ’t zagen. Laat elk , die uw verhandling leest 5 Die voor de redenskracht wil buigen, En een der fchranderfte Oorgetuigen, Van uw vcrweering is gewecst, Laat elk van hun het vonnis vellen, Met wien men u gelyk moog’ ftellen. Zie daar, van geuns, ’k moest', u ter eer Een fchets van uw verdienften geeven : i Eifcht iemand voor een loffpraak rfl&er * Ik wyz’ hem naar uw Daod en Lernen. Die zulke proeven van zyn vlyt , Van zyn vernuft aan ’t licht kan brengen, Dien zal de oprechtheid wel gehengen , Dat grootfeher roem word’ toegewycL De vrindfchap echtcr zou het wraakcn, Wilde ik u tot een wonder maaken. Zo ftrckkcn y waar gc uw woonplaats vcst’ , Uw zorgen , kundigheen en gaven, Ten oorbaar’ van ’t gemeenebcst, Ais *t grootst’, ja, ’t eenigst’ wit der Braaven ! Vaar wel, myn Vrincf, wiens heusch gemocd, Wiens leerzaame ommegahg my ftrcelde, In wiens vertrouwde gunst ik deelde, Wiens afzyn my nu treuren doet ! Hoe edel is ’t, met menfchen fchreeden, Het fpoor der Godheid in tc trecden i JAN DE KRUYFF,. 