title: Dissertatio medica inauguralis, de opio
creator: Monchy, Salomon de, 1716-1794
text: Io°. An Narcotica in Tujji subinde periculo quidem caurent? Ii°. An die undecimo in Stadio Variolarum Suppuratorio, ortas Febri putrida, Opii larga potio ad vespertim aliquoties repetita juvat? Iii°. Cur Narcotica egregia funt in Crispatione solidorum, Mobilite nimia, aut ex Congensu Dolentibus? Iv°. Cur Anodyna saepe praestantissima funt Diuretica, Alvum ducentia? Iv°. Cur Cruditates oriuntur a diuturno, & nimio usu Opii? Ivi°. Cur Dolor Colicus cum alvo adstrictus aliquando non auxultat Purgantibus, nisi dato prius, vel admixto Anodyno? Ivii°. Cur Opium multum saepe praellat in Hypercatharsi, in Urinae Profluvio post abusum Diureticorum, in Conatu Partuientium alieno? Iviii°. Quomodo Hypnotica audent Perspirationem? Ivx°. An Anodyna propellente materiae ad cutem sunt Sudorifera? Ivx°. Cur nocet illis, qui Aquis Granensthis utuntur? FINIT LIVIL Bibliotheca L. hacce in Differtatione satis fusa, si non confusa explicanda, vespertilio forsitan abusus sum patientia; quare nunc pedem figo, & Differtationi, simul ac Studiorum Academicorum cursu Colophonem impono, non dubitans, quin plurima in ea occurrant, quae palato vespertino minus grata erunt: nec mirum; nam Cuique sum caput ejus, huic quod placet, haud placet illi; Sic placet, & placet haud semper in Orbe vigent. FINIT. ANNEXA. Frigidum inimicum Opubus, Dentibus, Nervis, Cerebro, Doro, Medullae: calidum vero amicum. Hipp. Sed. V. Aph. 18. II. Sub flantia Cerebri, Hepatis, Renum non est glanduloja, sed vajculosa. III. Nullus est Morbus, qui ampliorem in corpore possidet thronum, quam dolor ad exercendum crudelissimum suum imperium. Vigiliae, quacunque de causa nimis protractae, exaurator ventres. Nimirum formus eas supprimet. Somnus post prandium uni nocet, alteri prodest. Causa lapidi ingenii multorum Homines, ipsi que fatuitatis perpetuae haud quaqua insistens est illa non toleranda libertas, qua mulieribus Opiata a Pharmacopeis emere liceat, quibus morbos Infantes sopiant. Nec Lingua sapit, nec Nares olfaciunt, nec Oculus videt, nec Auris audit. Nec contradictat ei, quod est Venum. Dolor & Voluptas gradu tantum differunt. Camphoram odore libidinem, remeda. Nuptiae Virginibus valetudinariis non raro remedia loco conducunt. Anaesthesiam morbos aliquando obtinere videtur. Desperandum non est de possibilitate inveniendi remedium, quod calculum Vescicae diffolvere posset. "Dies," "Cry/w," "nec," "Sanguis," "nos," "nutrimus." Ter, inwydinge van den Heere, Salomon de Monchy, tot Meester der Geneeskunde, een Eer van ons te wonen genoemd, Apollo's Zoon voldoet mijn Begeer; misgun die Eer, trap niet in vreemde Afstanden aan hem, die op Parnassus heeft gekweten in Parnassus Hof, of die den Top van Helicon dòrf klimmen op. Neen, Waarde Vriend, ik hou het met geen Schrijvers, die zitten op het minste woord. Die Lucht heeft nog een toon mijn Hart bekoort, om eeuwig geheerld te worden door die Rijders op al het geen hun Haat, of Lucht vertoont, te maken in mijn Ruf. En daarom, neemt uitsluitend mijn Herten grond uit de Wenschen, die ik op Uw Feest (waarvan Gy tans wel allermeeft op heeden hebt genoten) met goede Vriendschap van mijn aan, gelijk gy alles hebt gedaan. Wens ik, Monchy, (die naar lang zweeten en veel jaar studeerens, tans den Doktors trap bekleedt, met Glans) dat Gy ten allen tijde meeg kunt weten en kennen dagelijks meer, en meer, het Genot van deze groote Eer. Dat met Uw jaren steeds verhoogt de Voorpoort, Lucht, Genoegen, Faam; ja dat zelfs door Uw groote Naam den laatsten Naam mag bezoeken, om U te volgen, op het pad, het Geen Gy voorheen betreeden had. De veege Dood, wenst ik, mag jaloers zijn van de Zieken die Gy steeds bezoekt; op dat ze met elk hierdoor verkloekt, van U in hare Lijden ontbieden, en naderhand hunne Dankbaarheid aan U ten koste verloren gelegenheid." Bijgevoegd: Dan zal men zien, dat de Nieuwe gekluisterde Dan zal het Lof ten allen tijd De Wereld door en door verbreid. Niets syn vermindert, of verdwijnt, En dus tot nu toe Uw Dood bestaan, Hoewel ook met alles mag vergaan. EX AMICITIA. LOF - Voor den Heere SALOMON de MONCHY, Op zyn Edict Inwijding tot Geneesheer. Mijn Aantekeningen Zangnimfen heel verblyd voelt, zich aangetrokken, Om op de dag, mijn Friend, een Eerkrans U te geven: Nu ider een haar veel Uw overgroote vloei, En gy zo treffend maakt in Uwe letterstrijd, Als ook dat gy zo fraai in Uwe proefpapieren, Die U zyn tot een Kroon en eeuwig zullen dieren, Ontleed, wat groot een nut de Opium al doet, En op wat wijze men haar ook best gehuikt moet. Dring verder nu maar vooruit in Mijn Recepten, Zo zult ge Rotterdam geheel en al verbygen: Dan noemen zij in 't kort haar trouw, haar toeverlat En achten U eer hoog in haar redden van haar leven; Geluk begonnen (zolang gy zit in leven; Daar toe den Fletnelpaal wil zyn milde Zeven geven). Dit wenk ik U, mijn Heer, tussen mijn herinneringen. Leef in geflaag, Freuden steds bevrijd van smart. Voluisthegzaamheid. 'f w ie helpt nu Triumphe zingen Om te vieren 't dubbeld Feeft, "Wyl ’t Puyk van Pallas LieVlingen Heeden toont zyn vlugge geeft. En ook heeden zal verjaaren5 Even op den zelven tydt5 Dat zyn Hooft met Lauwerbldaren Werdt gekroont voor zyne vlydt, \Vel wie zou dees Dag niet vieren ? Nu men heeft zoo ruym een' ftof5 En geen kroon van Lauwerieren Vlechten tot dien Heer zyn Lof? Maar hoe zal ik op myn Snaaren Beft Uw roem, 6 Waarde Vriendt, Na behooren evenaaren, Die gy zonderling verdiendt ? llkf Hier vondt Uwe Weetluft boeken, En ook Leeraars ver vermaardt; Hier doorzogt Gy alie hoeken, Waar zig de ziekte openbaardt: Tot gy nu werd ingehuldigt , Ais Leeraar in dees Weetenfchap 5 En Uw roem zeer meenigvuldigt , Klimdt tot op den hoogften trap. G’luk met Uw bevogte Zeegen! Gduk met Uw Geboorten-Dag! Leeft! na dat Gy hebt verkreegen ’t Hooge Doftoraal gezag; Zoo zal Uw loffdyke naam v Gevoerdt door des Weereldts deelen, Op de wieken van de Faam, Nooit een Sterveling verveelen. Amicus. 