title: Joannis Baptistæ Santolii Victorini operum omnium editio tertia ..
creator: Jean de Santeul
text: femis ik mn ft^ni Ppiru, /tfe^.s de^ ¥i§€^ fU tmg^^im* leitse, d* jk dAMS$f ^M^Kiefeif '4 4ts QiltvrMi0s mUlu seriesuc. ^amm^iftmf^ifMtr^s^v^ifF.^^lt^^ifmmcgm* fMtahU lliMde, v^uhf fe>ii j^M><^y# Sil(i;iKbaiii|roinacfaij^ ett le Combat des Ruts & 4^ GwMifsiUes, t^ ¥ifgiU Im Culez, pu U mm ^ fif^^fht Att Mt^dHret^ i ttt^ig f^ns alUr eiftr^ktr fi Mn, Ssm^XUf^ uftk fm Pemtttt ie parttt Vimnis, qtu tfi fudmtf^tm» 4$ tous kt Sfisvtfmt^ fit fes EcTtgues qui Itti 0Ut nequis tant d$ r/ftstutitn; yidsnfrhfisCh^i^dos,kScsi/oMtL,fit§tu4t.sE4fms» Peur moi jt titns ettu 4tmitrt Pitet tsfks-f^itfutt tnfm gtnrt „ ^ crtis qttt Von nt fttH ritn fmrt dt flus ueht' ve: teUctttitn tn tft trh-furt, ^ U ttstr dts Vtrs t¥^s- hemux iirdigttt dtf Ctthurttt dts Jneitns, Mtnfitur de Situtttul ftut hurdimtnt Ufuirt imfrimtr : qutiqu*tn di^ fent fit Advtrfnirts, kitn Uin dt dtnntr tstttinti i /k gleire, elU Vuttgmtttttrtt dt htntt^uf : t^tft mtnfinti- mnt. Faicce X7« Mai x^yo* PERLAN. D Lj PER LA. IN CENSORXS CARMINUM INIQUOS. A S U L A. Qui doftu palmsuR eripioni, iraineiiqiie Pofcis, Ccnfoies opeinm hoc vetfa damnaptm iiuqui. Ad cantum cytharx ^gei obfuidefcit afellu! , Dom tudtt, ipse tax captns dulcedine vocis, ScButaflircgensaiitmz, nec-celTat anhelus, Sonce ridiculis clamocibns impleatautas , Xufcalantem anhnam media inteigaudlacicdas. ^ aliis long£ amdetuiit Liia fenfa, suoque Aibittiofapiunt, quibus cfl ignotui Apollo, £t qulbtts tnTifa;, Piodi facia numina, Mufa:. Uliiien {beleHHn, vos pofco accediltc Pcenar. QnamptinHim Stjpai animoium cxdnguite peAcs. Lcdediom cft meptlfj: teau, Bc Monfient de SMtent le grind eft cipor<i lli Criii- i'efipltiniduulc&iipucm ^aeiPbedniclcianiieiFoi:- Fable. ect "ca'foat pUiai* dant Icut PER LA. ADCARQLUM PERERIUM AMICUM "QUONDAM "UUM,. Vt afdtita abfliiiedt. LXXI. Sic circum mordaces metuens (circuire res fusis) Optime Pinguem; quidque Helicone relinquo, Ad Stygia descendens aquas, ubi lugere possis Facem calamando, & tristimutare reamone! Si qua redat adhuc, mihi crede, hanc exarsu mentem Te Lion ira decet; sub honesto pere putes Non habitant: mal concipti decidisse furoris Non isti patiare upis. Tibi bella movere, Quae mihi clamosis mox expedienda Thebais! Quae potius mites, & amicas consulis Muses. Quae si ioni mei te carminis urat, Praselios quid te Lyricis in versibus agit, Ramparts licet inde, feras decursum in altum Tlisel regere: caeleus est, necesis, vel ludere harane, Quo Oecus & dictus, quos & Oecum approbaret Hymnos, Ah! potius mites & amicas consulis Muses. Charles du Petiteau, (Voyez page 35) Monseigneur de Sainte-Aulaye, et celui qui avait souvent donné l'avis par ces Vers, put lequel Baron de bons avis, Monseigneur de Sainte-Aulaye, devait ensuite jaloux disséminer les perceptions trop prétendues de la gloire, qui éclatent. Cette noble ambition commençait par l'efface de la sienne. La dispute s'échauffa d'abord naguère, que la voyant trop dans la conversation: ils en firent lever adressant l'Élégie, qui vinrent faite aux Larmes, suivant les Vers de Monseigneur de Perier. Les Vers lambé de M. Perier, qui suivaient cette lamentation: Vitae mearum tuear, et? AD INORATUM PEREGRINUS. LXXI. FATI menta mea tidel Via paratus montis ad bicinctum Aurea hilaritas, quonique gestientis elogi Nostri, Amice, capientibus otiosis, Quid inde honoricus incipit mihi sensu? Nec ignavus proba. Dic, amabo, quid sit Pari sicut praestitit imitescendum litis, Nemo morborum, putne ipse reca Atrocis dentibus, quilibet vix Oriri adortus, malis impetus Saal Pej Aspra clangua? Me sentitotbori O fluens ab aliena carmina. Salsum meis tot modis, nec habe Mihi, pote quid gratiam respice Fatum nec penne me die putas, Melior quam quidque cœpere sequar Amata Res id est via pulchra via Paciuit salmaparesenti ubera, Iugis, sericis patribus saepiunt. QUO BIS HONOR JE AD CAR PERERIUM? ET JOAN. BAPTISTA SANTOLIUS VICTOR. Nobile per vatam, Desinam prostatui inter eugenas. G. M. GOLIATHUS. LXXI. Per ignem, Aonidiim dictis immortales Sororium: Et Cogito, Scripta gloriam, Santolium: Ego, quos olim beariice sede arma amicos, Vos idem Aonidum discoluistine amoris Licet ossa et finem cunis exponenda ponunc. Malendunc flammis pectora vasta nova: Praemia, confiteor, proois non parva pecunia. Nec cernpodes, vobis palma serna levis. De icetro Aonio, de Vaco principe lis est, Qui lacrimans imperium regna superba gerens: Regna, nec Oceano, nec lumine clavum; neque alias Mores: inlengit qui paret, illapidebat. Has ego inter vos sic componere lices. Sceptra simul gerens: imperium simul. Iudicium nostrum, vestrum nam dignus uterque est, Qui teneat; et Arm musica sceptra manu. In cibus, SANTOLINI > Regina Lutetia plaudit. Afpicis, vel fulgebat versibus illa cuius? Ta Gallos Proceres, cuibus laudibus ornas: et ma, quos oculi, Musa perire vetat, Tu coeli Heroas, celo quos Roma locavit. Carmine coelesti, grande sonant, canis. G. Vengeance, voyez ce que j'en ai. D iij Mille tibi veneres: incruentum Helicona colentes, Qui otii est inlitus lauro felicem: Et te, PSALMUS, plectro majore sonantem, Mirantur domi; curba distincta Sophiae. Tu dicus Aufonius; cuja Francia glorialis. Tu magnum in orbi carmine nomen haberes. Tu canis excelsus Ludo victor: Praetor, non aliis concurrens modis. Magnus ubiquitous LUDOVICUS: magnus mihi, Quem lacunae quis penitentia catenae. Utque laboratum per ebor, reverentia major Venit, ab aeterna qui tuas arces, Jovis: Sic nova majestas, Francus nova potentia Accedit superis, O sweet Poeta, risis... Viscitur, Pindi Proceres, par nobile Vacue, Scepter simul gestate, imperium simili. Si nullos metus timendus admoturus Periclum, Succeedere cogeris, pariter tibi, dicam Proprie: Hodie Catulle, tibi, sicule Tibullus, tibi. Quem spoliare sacropolemitus Maris hortus: Ecce, lectus parca floriferam manu. Cum sic carens ei coemus Pericles posuit Ore verecundo tenet ille leim. Concentus, calamus uelutes, censuque cicutas fluere, & grandia bella tumore tubi! Non qui sermones sarpentes sale, sed insulse madent: Argutam invidit non tibi, Sis, chiccine. Quod si cum scorio durum simil imperitare Aonio alteris imperium incruento choro. Qui majus indebitur enim reverentia talis Maiores illos priores, censeo, scepter gerant. Sed cotum linus postquam compleverit annis. Si sicut, insidus reddere spectra negat, Cogitet Oedipodas: Thebanas cogitent arcis. Evernas: Verus in cineres quidem domos. Vera loquor: nisi pars vobis funt Musarum, VatiBUS haec fient praeda subacta novis. Imperium in verum furent gens invida, Vates, Submittum vetro qui modo colla jugo. Nobis ego: si erit vobis dum vita maiores. Magnus vistorum qua quocumque cory. AD CHIRILUM QUI POETA BONUS. LXXI. Quis queris, Chirilus, qua nos amem Poetas? Quis, Chirilus, qua nos vetus Poetas? Si necis, sed hoc ergo, palam quidquid amem. Odi, Chirilus, pacidos Poetas, Vanos, indociles, lamentabilem, Qui se plus-nimio volunt placere, Qui se plus-nimio volunt probare. Hos, Chirilus, non amo Poetas. Non me movedent vestra piste, Aut chana movere elegantiore; Nec me litterulis proband eas aestimo, Nec me tegmine splendidiori belli. Illamur CHIRELIamo & yoloPob'tamy Qui pu ra nitidus locutio, Fenfen gravis, & profundos orem, Aquas, compos, et fibula cohaerens Sic confimilis fictique compos. Il y avait une société fort secrète reconstituée Etroite entre Monsieur Langlet Poète. Un jour Monsieur de Proseur Royal, & Monsieur Santeul dit à Monsieur Langlet de Santeul tous deux excellents commensaux yeux- tu discurs que for discours; l'on par étude, l'autre un Prix: et le même travailler naturellement. Monsieur Langlet les Sages, ce n'est pas mal un Logiciel test grave, postérieur & parfaite une même moi en une rive d'un véritablement comme plus sagement, Poétique je qualifie quand je le demande. Croyait endroit de partir les vents furieuses, répondit Monsieur de Santeul suivant Langlet, qui, quoique vif, propre, impétueux, dont lors après. Cet homme avait le ton, l'aise, légèrement actuelles Héroïdes labiées. Splendeur casta liche maligne. Nolo gloriosi isti historietis Nolo qui nulius amici Poctam Qui stat virtute caelestis Et se praedicet omnibus Poetis, Quam magia sapienti olim Linguae, & ambibus necipit salutis: Qui toto orbem potestatem Et quid sit iste Tur expectes: Qui desiderio impotens aeternus Et famae levis appeteat, Labrador Caeca praemia non suhi, & superbos Penis concipere novos superbus: Hilum CHIRELIamo, non amo PoScami Et luce faciem oblimi dolorem Et buccas cumis inusta sana: Qui nunc se rapido sub alita nissa Sublimem levare, & modo jacere exspectas Per silvas icerere ex pede centum. Qui nunc floridulus, politusque Fragrances Charicum ambulat per hortos Et nunc horridus, aculeo sensu In silvestribus haerentem vepres. Qui nunc limpidior cadence lympha Kipis mollibus agit gaudeat : Et nunc turbidus, acquiie foeculentus Pigradefiniur paludem corpus. Illum, CHIELLI, non amo Poecam. Illum, CHIELLI, amo & volo Poecam. Qui laudant sibi non eminent precando Nec vulgi occupat asperimacioens: Sed qui Perio labore clarus, Et fama sibi conscius futurorum Non voces hominum imperitorum, Non ora improba curat invidorum, Paucis dummodo, & haud ineruditis Se formis facit, & decens cultu Et laude ingenii sic placere, Ilium, CHIELLI, amo & volo Poecam. Joan GERBASUM DOCTOREM SORBONICUM, PROFESSOREM REGIUM. Hoc Christianis contigit vel vacuis Gibus, sive linteus cantandus Si perpendens: "Monumentum destinatum troje Reims" vint laisez (es) viales et va que la piece précédente remplace en Paris. La vivacité de son esprit sémoit le son trop pire : le pdus. Il fut revêtu docteur et répondit pacaces Vers la même en Théologie et en 1562 sortant pour lesquels adressa à M. Gerbais qui tenait une chaire de Professeur d'un autre commun. en disciples au Gospel Royal Gerbais, Jean Gerbais né en 1562... Il avait répandu un cupoix village du Diocèse de la cantonnerie forte, beau Hujus notis nemo habet curis sed Tonans gloria. Mergovecmenis praedicat mode statu Ki ; Tuusille Vates, qui pro sub nomen Nimis severus censuris objicit theos Carpit quem oserat, calamo & audaci nota Quid latentes pectoris sensus mei penetrat, sinistat mentis interpres meae Quotidianus or Ay qui hic enacts As sic propria spacia in facta minueri Impune Vates surgat, & censore Fastuluerbi inscio et aeternas senti! Amico amicus improbam sicem inferas? Cur sacra Superis placere, quae nondum cognovits Tremente pulsos, me jubet reponere Cur albus spirans, & velut plenus Deo Quam fortiter necsit, ire nos viam doceat Et nos adire suadet sacras domos Mentis volatu libero; ille dum sedet In fabulo seu montis Aonii jugo, Danis jura sotas vacuis, Pinci sterne, Non hic quidquam finituriurge caput Gravem modestis aaribus, quos condidit Dum recito Verus, ardeut superis Nos ergo frandum voce, languenti sono, Recincire versus, templa quae resonant, velic! Dum magna cantio, & tuba pulmonibus Infiamus aldos & frigidos ques petit, Hos poetas, hos animos qui numinis Hauserunt quid altum, viribus sic audeant. Qui martiales ad tubas, ad tympana Infernorum furores, & tumulos bellicos. Caleant & ipsum frasnadet lingua mea, Non frasnas patiar, dum historicum Me, me poëtam propior sabbat Deus. Nuper sabbati, elegantes, aureos Oavres de lui, Intuition, & écrivait mélodie en voix Moïse du Pin, Bien attirant en France. Il est dit, Alors, Béatified, dit XI** Le moindre le 14. Avril 1699. Acte de séance 7$. 80$ ou citation. Rort a. Inventa vacuo, hinc craticum Diaboli genus, Infantes fecunda menia, Dudum abdicavi, sic me vocat maior Deus. Haurire sacris sacra quae dant sonitus, Qui me beata imperio percurrere Sedes Olympi, nec goduere paviere Ad fulgurantis numinis praesentiam Oculo irrecorpus lucis aeternae jubar Da suffumere, quando se da caput Hinc albus sapimus, nos albus satis venit. Quid ergo nobis cedat insipito omine Tuus ildum Vates? neque haec mea dicam Quo exstitur, quod semel calamo exdict Verbum? pote est sicut fabris stipant Saecla, caute raentem non est prospici Quam magnam inusta nomen labe Saeclerat, hoc sacricost, O celeberrimi Deum, Quae telo, timeat Deum. Omnesque Superos, ultimis proesident Vexis miserrimos, sponsiisque deleat. Sed sic Talea, aula cecae Celeberrima Sibi me reposcit, ac Poetam vindicat. Offeret pennam, quam putem avulsum sacri Poeniger ab humeris: Non tibi possit licet, (Hoc offerendo dixit utnam sanguinem ) Scribere profana, nec licebit amplius. Nobis quam odes summo meritum esse, Ecce Christianum sic poemat predicere. Hactenus ambulavimus, quod nisus illustrius. Quot nos beati vivimus nunquam nomina Si licet ceteros incerta esse legios Scribi, haud rebus, non mea sententia Fama; latinis imperio princeps chorii, Apollonarem sic cedo laureaum. Nemo ingens auxilium superbus inferre Dixi exempli causa, mithi divum Sic et aequo oppositum, et viam cernere Aequo similem, imminente lege Hoc dico malum, nec cilium decens: Et dixi malum, peccante quod dixi. Tu non indignus admonendi ilitur Iam datur via, incipis, reliquum Et sublimis humo domos beatas Pererras animo: hinc fit oneri jungere. Moirseille latitat et angusti. Arcu le fit nobilissima porta Advolventem adorire cecti vice et licet invicem vivere. Hunc redditus intinctum superem Patris hausta sic et renarras Arcana omnibus loquenda templis, Arcana omnibus audienda fabula. Ta dextera, (apipeque), providua que Quas humana vices habet propago. Lacrima apponere nolo moraris horae Memori principii tibi expedio Quaeque adveniet, nec improviso Resarbitrium subire summum. Seclerantis dicam gens beata caeli Vacuor ridulas suo coronas, Et de istcis odora campi Jam jam struo parant. Tibi decens Omnis plaudere gestiunt chorasas Laeta Trginensibus caryophyllis, Formosa superis alteri puella; Tibi celebrium cohortis volucris Puri nudaris in capace gemma Missent pocula, quae inebriari Fas caste sit, & in rosa iacenti Multa perbibere intimis amorem Dum sensibus, & pares victima Respondere animo liquente flammas. Huc spe tendis, & Huc iter cadacae, Suntoli, acceleras per aspera viae: Et spes illa quidem nus, quemque Spes hanc est, viam non satis peradget: Nec ullas labor, aut pericula nobis Ulla jam subeunda non sperant. Videbunt fraudibus, artibusque mille Ut circumvolucris nigrantis aulae Sofolix populus, nec ah nobis Qua via, qua via dolo movere velit. Videbunt Atrae in aureis Propinant pateris, venena aures Mixta letaliter. Hoc similest, Vates, & sacrum, & prosthinamo Virus pestifero, praebuit, inspiquet Furor excitat, unde mens tenebris. Nec jam turris insolente astu Angusti pons subire ponis, Qui regnis aditus patet suoernis. Namque est spiritus odiosus appellis laevari facilis. Voluptuosa Nugas esse aliquid suum querere. Et lupercilio ambitiosus superbus, Et pludi cupino sibi ostens. Ne supersistilio tamen superbus, Nec moriendi emitur perenni planus Caeleste decus. Itur ad beatos Contemptuque sui. & levantis auctor. Ero Musu vale sacra, & praemia, Et IRA, & calami valee dulces». Altam ponere spiritum canendo Si non MUsa sumo sacra, & profana : Si non pede da tumere cantu Et IRA, & calami simult loquaces. Obleto potius mihi exigatur Vitae quod superset laboris. Sit ignobilia mihi sordida, meque Dies ultimus occupet latentem in Dum laetis Superi umbra resignem. Hilic magniloqui licebit ore, Suntoli, varium explicare carmine, Et pulcherrimam laude elogiari. Hilic porticibus melos Tuba amplis Omni Coelituum assonante cectu; Ievo grande sonare semipterito. Usi HMBEni Ugi, quod Christianus sum aptus Indirige, & Literis, & Christianus scribendus luctu Desolata. SANTOLIUM VICTORIUM. Quod nimium sic (Amor) in splendidis verbis occupat. 1. XII. OF A CATULLUS to a friend, of small stature, SANTOLI, parier, gravemque lambit Quemmi proHendecasyllis cepis Hac mercuni iuvat tibi ioco, Kosme carmine concitans virum Nec me pecuniam lepore sparm Et rorem salsum provocare iambum, Quem GEBRASITIS illic nother, Norumarum bonas elegantiam Et laudator, & aestimator vix Ut legit semel, ac semel relegit, Vitas CEDICOLAM tibi volucres Risit porris eri Loebeati Pennas ex tumulis venustiores, Quibus tristus liquidos vespares supra, Et saepius his caeruleo divisa Cor mei custodita pectora. Iam facias posse carmine Arguendo Saperis modo ambularis Et nodos potent, dies quotidie totos Ante onerare usque scriptitando. Quando penna tibi Sacro Poster Dudam, et penninger choris amico Caelum munere desuctum numquam est. Immoderatam literalis licet aureis Fingere, si tuis exarare carmen. Ais nam simul ut vix concitatis Timulla. DESCRIPTIO. Desuetu in sumene Ministicus, Si te causis aureo bene, Auri particula superstituents: Illae rotibus Sacerdos benignus Divisis libelli quique lucidum finem Penius sufficiebat litotecti. Charcas guineam bene expolitas Fors de Vetus tibi officinis Fractures Algeriin offercet tali, Ne factam superis melos caessum Quid movere stylo iacebat in Potam; Et jam, ut summa vores, & ima chaecti Scribendo, et solia ampla, margine cura Et tocas celer impleas pagellas, Nonum quidque me est sine desiderium. De rio, aperto fluit perENNIS! Non unquam tibi desueta tecta est, Quam praesens Superum oculi invita. Quare, ne has ad pennam Modum, quod malum nuper admovit tubam Neve carminibus hanc cesse Georgicis decus inclytum Senatus. Penna, dum liceat, in rolente lima Demissis nec dicere per onus. Scribe nos, & superem, & supremem Scribentem occupet horam, chicanaat; Insecutior Celituam Cholera loquar. O B I L I M • M I S. hic hoc sacrum flagellium Sacro Voto Cum divina cantus superba fastu Corda tollere, me liet ferens Sardum plena Deo ambulet per astra, Quod te nuda carmine nuper admonemam! Verum, hoc qui faceret, Sacrum Poetam Prohincumque, mihi nec ipsi ignavo Parcebam, et cupido levantis auras. Non est flagitium, selisve honestum Franciscus canens, decensque ruga, Nec senescla Sacro indecens Poeta. Non est flagitiom (celusve dignum) Ista, quam nimium integras querelis Limiginus, his veritus terrarum. Constillium decors, est bene olumpo. Tenenda omnia improbo lubrico, Eripe me, Date, et his verticibus asto, Nec magnis viae palam inclytos, Iuvas mundana levi. Hoc modo (celesti) Antolius mihi mens stultus monere, Et grandem magis incarne gredinus. Nunc est, o fati, isti prædicavi: Nempe ingentibus, quibus prius Divum praecipuoe tulere palmam. Non sum, crede mihi, procacius lingua: Non sum dedecorum eprobrator malis. Qualem me facis, & vocas, minores Dum serpens evas lambit osculos. Sum vanus, levis, atque vaiditator; Meo vexicatus ipse honori, Amo utrasque miseris intumescere buccas. Versus dum recito meos amicis Complaudentibus in frequente ecclesia Amo hos rigidulos nimis Poetas. Odi magniloquos nimis Poetam. Sum in perpetuum gregem de profano & aliarum Viam adstra necio tenere, Quod grandem gradum ipse non remittit; Sum quodcumque voles mihi imputare, Dum ne sim quod ais, procacissima Vates Lingua, & dedecorum eprobrator audace. Quare ant Henderson silabas trecentos Expedit aut animum incitatorium Faulum comprimere. Non decet Poeta: Iracunda Sacro fluit anima. Nec, si qua sit editor jocanti amico Aut non cemulatore, Bon loco admonenti Vox haud mollis et haud missa placere Oportuniter trucis statim necesse est Ira surgere, & expedire lumbos In lenem Hendecasyllabum seroCSS A miseris licet invicem jocari Sed dulce grexeris taedium laboris Fas quandoque hilaris levare dictum v Custodienrs, & severus alter Respondere par et negue cavillo Sic et leve, potius procul cavilla Quam vix difficult jocia amicos. Hic Hendecasyllabus, testis MISANTHOLUS abfinit quic lambo, Kefumit qua anima benigriorem, Meas dummodo non amare cesset MISANTHOLUS, abdico Poecam Salutant Hendecasyllabos valere, Verum jubecoe valere Musas: Ne, quis viva dum calet jumentus, Et dici renuit Sors, & esti Scris continuo Poeta fiam Nimis denique ne Poeta fiam, Nec plectum, & citharam volens resigna. ENGLET. A D JOAN. COMMIRIUS S. J. LEX INDIVISIBUS MISER Amicum placere, & cracias modis Amice, poenas cur ego immeritus luam Aut mittere versuts, quos Apollo praedicat, Atque michi redem, me pudeor jam vivere. Attempnum est, peribo. Nimirum respondeas Bonus petitis, non procul a me Sequana. Undis abundat, est propositas a Nevas. Hic Tecba, reccoquas mente poslientus dies Poslientus juste seribite ad te carmina. J4 Q^ O I S. I M O N f it • * CO MMIRIHJ S AD SANTOHV uwquit mffos verfus iifdem verbis inchoantes & definentes. MIRIS tucfis facinus ihdignum motUs , Amice , peccai , vis tamen foenju lustm , Aut talis efto lingua qualem ffAdicat^ Aut odio aperto aifcemecum vivere» ABum ineo de amore , ni reffendess. Bends poeta es : ceque ovantem Sequans , Vndifyue Ligehs pdrtat ingens alveus. ' Hec decora nullus ut tibi imminuat dies , Wo^ema AxXc fcripta Hegi Carmma. "*- Le Pere Commire r^pond de commetce avec liri , s'il ne par ces Vets \ Monfieur de Sdn- fuppttme fon •inrcriptlon. teul qu'il ttt veut plut aYoic *SANTOLII VICTORINI S.UB AQ^UIS EXTINCtx UMBRA REDUX. AD JO AN, COMMXRIUM S. J^' 1 R O N I A. L X X I V. Dflygias tandem defcendi naufragus trnJai, Scquanicis Yates qui modo merius aquis. A * Moofieui de SaflfeaT ne &queronomBie crattpantfD- pouvam acceptct la prdpofi- cote la ^reur 4a Jcfttite, Uii tion , fe dererftafflc \ fuppofer deipandc gtacc. ^ aM a piis fc patti dt fie nojer. Qndarom nunc ludibriam , data pifcibus efca , Litcorc corpas*iners , 6c fine bonoTe jacct. ^dmidb merui caks pro criminc pGcnas , Monis caa(a meae, profa dolpr ! ipk fuu Aoniosfbntes , ucc jam poftarelicebic Qu2 coties fadufi-flumina plena^Dco». Mcc poftiiac tc , audirc , tuofque cdiftere vcrfu^, CoMMiRi , Aufonii luxque, dcc&fque chori. i^cc mihi £is , quando facras operaris ad aras , Afpicere afflacum te propiore Deo. Hxc, quam fuftineo gravis eft , fed debicapoena : Eft aliquid , quod me torquct , amice , magis. Sic licet ante oculos tua semper observat temno, Me cruciatus miris, post mea fata, modis, Ancorepitat; calamumque censens milium malum minatur Nec satis est, dixit, te periisse semel. Si terris tibi resstat adhuc retinens nominis umbra, Hanc perimam in poenas tu mihi, ultime, dabis. Spursum ingrato facimis, queristis ultimum Laude sicut laudes posuit in arma Deos. Credideram, quando occubui crudelibus undis, Me quoque crudeli more pios celus: Sed celus est, quod nemo lateralibus abluat undis Sequana, et immensus non lavet undas Maris, Audite, et scribite, nequiququam terribut necrotes, Scribere quod fugit rememorare, et pediatque manus. Naper hoc ornanda pro Regis imaginibus Vates, Hoc et cunctorum carmina fortis dedisse, Vicit incessit consessus Themen obes; Minutis servire Rhenum hic fixit iti, Hinc morior; decus autem mihi, Regique parabam, Dementi hinc misero taedas mihi incruentum, Cunninga meos versus in hoc rege cunnis, Scalpim etque nequam, decepiuncque malus. Nil mihi divinum debent insculpere vates, Constituto &.ulis non placuisset nequis. Tunc me nec mus, etiam te judice esse currebat, Deus quid vidit, quid loquutus motus. Vos, Ceerti montes, Latis scindere cempa Campestiis, Non, et non possunt Numina vstra coira. " Imque vale, Sulla, et sive tua cursus, Iuppiter amicus . Tuque, Obo, si, oculis charior ipsa meis: Undique dum resonant lonsum ululantes antra. Quaenam, mente agito, mors subunda foret? Me flammis alii, damnant qua fluminibus illi, Crimina nam flammis, namque planantur aquis; Tum quam evangelicnt cano de vertice lavi, Salutii vertunt nomen in opprobrium. Calvitio informem, & nudum rege Poetam, Turba Saris, taurum, turpis facetiarum. Sequanis inter quando baccae agitans clam flumens in ima. Me mihi, propior felicet amnis erat. Sequanides Nymphae vatem fleuere in antris. Indignusque pater Sequana vertit quaras. Sive quaquam in imperium fluens praebuit. Nequicquam sic imperio furibundaunda fuit. Sic factum implevi, tibi placeat, Silaraque reponi. Et quibus accedas Mattiaca corda, tubicen. Te scribente, seclus meditari et scribere versus. Scripsit, nec poenas Musa proterva dedit. Commis divinum, et non imitabile vatum. Ausa est fabulis dilacerare modis. Invidens nemo Laci sermonis honores. In te se omnis lingua Latio probat. Quid me ergo insequeris, Parnassus maximus ultor? Non uno armatus carmine, terribilis? Tetum mille trahis pedibus, et quaerebiquis figuram. At nutum dociles, et tua jura obeunt. Satisfectos versus, et equipedam verba. Horribilusque sonus suo dirimere tenes. Stant vocum galeatis acies, laminaque paratae. Irrite, inspergens quem in arma vocas. Quot Sirenes, quae bella in adversia verbis. Si jungas, vix me Tartara nigra tegent. Quod sic tortus gravissimas atros faxis iambo. Bis moriar, nec eruere pote atqui senel. Etiam, dudus ille preces placabilis audit. Et catholicon saecleris, quo perniciosius erat. Ius, quod mea, quae sic collecta, osta lepide. Condidit, hoc scripsit carmen amica manus: Ut Vatum egregium demens in bella versutem, Hecitns et merces flumine, SANTOLINUS. COMMIRIUS S. J. SANTOLINUS O O. L X X I V. Cum esse querelis, SANTOLINUS, Tempora tais, Nisi forte grandis inusta errasti putans Quae te coloque, et diligas. Quod ingenium laudo, mores cum decoro, Animamque fideli nec sciam, SALUS pura, digna Augusti aureo Quae fundis aevum carmina. Hic miror in te cunda, nec sentio intidos, Sed voce clara praedicam. Ode illa tesselis, laudes qua gravissima tua Et Dithyrambo, & trucem Marsii iram, non sine ipso probo Devolvit in nostrum caput. Quae quis exinde, & hanc sententiam Alcum reconde pedore : Sic quis miserrimus, ut timet fallaci Is dignum timere neget, Commis erat Vrsus; ait ille gaudens le 1st- pour lui temps la peine que lui gimmt qui se tournait dans ce cas soit cette ruse, & le recueil. post ait documenta pac these Tamus II. HORATIUS. O VOTIVA TABELLA AD DEMETRUM GENOVEFUM Pidus frauduiter conquireur. EXALBO SANTOLIUS NIGER AD CL. BOSCOE URBIS PREEFECTUM. LXXXI. Huc Pictas, huc Religio, vos quotquot in Olympo Incolitis superbas, regna beata, domos. Si quid ego memini, praesens occurrere vestro, Ludibrium; hoc ludibrio iudicatur ipse Deus. Augusto in templo pendeat ubi multum clientem Munera, placando munera (0) digna Deo : Plus in opprobrium nigro deformis asidui Mons error, et exustos vestis honore mea;. Quo fando fit consilio maledicite, noneft Conveniens niveis moribus ille color. Sacra inter pacis solemnia texere fraudes Non licet, hinc fraudus non procul ultor absens. En 1694, la tyrannie souterraine de Sainte Geneviève ne toléra pas d'une famine, obtint du parlement le centième, le recours à la cléricale pour combler les dépenses. Monseigneur de Geneviève, doyen de Sainte Geneviève, demanda aux vers en fait de plainte contre le monseigneur le prévôt de Paris et la ville de Paris, marchands. Il fit un tableau sur le monseigneur dit Je marquerai les différences. Bossé, prévôt des marchands de légions tirées de l'édition quinze les Béatitudes sont représentées. Marbard donné. De Forte de Monseigneur de (Co) Digne, gratia. Sainte Geneviève voyait aussi en son honneur (Tier). Le chanoine régulier de Sainte cause amélioration, si nos, Saint Vincent. Les religieux de cette ville n'en sont pas coupés. Quelque chose est apposé sur ce tableau, Esprit ubi sicus in religio. Place ubi, quidquid, quidem urbis pars magna est, quaimes, dum (inductus) gelesce, Te, Gemetisa, vocant. Annuis, et subito nubes rumpuntur, et imbecille Nubibus exars, juste sua arva ruunt. Spes redit agri collo, spes circumbat, ipsa sequebatur Tellus Miraculum fruges luxuriosas suas. Pro tuo accepimus memores et tibi debita solvunt Vota, da causa obsequium pignora quidque sum. Me permixcume illis sublatus nobis in umbra, et vidi, et obstupui: vel mihi nocus eram. Quandem a me maculatus! erat non impunctus ille Ingentes vires color, honorque taes. Superis! exclamo: quae decarpite amicos, Illa audax furor,mix, inimica manus? Nobis, qui niveos penarum ostentat honores, Nigrantem in corvam vertitur albus color. Non potuit Pistor rex violare nicorem, Praetores sedtiles hac quoque fraude carent. (f) Nec crimen potat Pietas fraudere, nec avidus Fallere quae nequit, candida Simplicicas. b) Vos neque Coelicolae Vatem punistis amicam, Qui vetro affiatus numine sacra canit. Hoc totum est Livoris opus, qui splendida lucis Tam purae haud patiens sulcera nable premit. Dat varios vultus, dat nomina falsa, et vera obscuris celat imaginibus. Apponit larvas, confandit, et omnia feoide, Fraudis amans notces spargit ubique suas. Nec, sine pudore colorem Virgineum, Virgo es, te decet illicolor. Nos etiam, qui te sequimur, Patrona, volentes, Magni, &c., mihi Pater, Maneris accepti. Sicut quidquam, in pureo, Caecos habe, et purpuratum. Sic, tuo nabere, et Nubes, vos neque Nemo vos. Sicut dono accepto, et rogo tua, Sunt tua. Tu custos nostri, praesidiumque cernis. Is mali te pingat, si te, quas rustica Virgo Olim passcabat, non comicere oves. Quis pharetram, divina quibus spicula demat Amori? Casta quisquis siget corda pudicus Amor? Solus ego patiar spolium insipientibus illis, Virgineos inter quos liceat ire choros? Ah! me redde nihili, vsti quoque reddere colorem, Fac in SANTO, non oleo Sanctis unco. Quando sum rebus nox abstituere atracolorem, Mox redeunte die redditur illicolor. Quod post, facile est, facilis cede quod opto, Da bonas illi, unti non sit illa tauros. Velleris illic color solitus placere furori Me quibus accensum desipuisse ferunt. Saepius assuac blandum Virutis amorem. Vestis ad sapidum, mitis ut agnus eram. Non dicam, quibus & titulis sic nostra, Tuisque Juris pari simus, te meminisle juves. Victorina parens olim tibi data Magistra Misit, Virgo, tuae lumina prima domus. Et sic leges, dedicavit praeccepta, pioque Francisci indociles subdidit illa jugo. Illa tuos mores formavit, & ingera normam Tua bene vivendi prima magistra dedicata; Degeneres Nati dubitanc agnosce Mercenarii; Unde illis omnis gloria, & omne decus. Quos. Juris pari fuit, atque auctoritas. Is male te pingat, ait tur. Nos sumus menius, Tu male pingaris. Olim sicut misit. Sic versutia sapiens te beat, at in sapientia. Milito: Haec sunt, et hanc futuri. Illa cunctis mores formavit, Alma Alas quis puero, quis tala, & vice alici, Et mores lapsos in deducta Amor, paravit. Sed quid, unde ardent per ahenea sicca hujus Verus ta edax, Castra, faces? Sunt hanc sequuntur itinerantur; Sic licet. Des. Nec ponder est illis, quod sicut Ipse sequar vestes ante decus? Ipsa nutuunt, hominem imponunt, & tenent Ipsa tres sequuntur impunis infkipem ini. QUOBLITATIONIA. "Et quid queror, nec me facit indignatio Varem, scribere sic juste Kelligionis amor. Id Sit Si mea apud feros per castra fama nepotes Fors est, & respice nominis umbra mei: Posteriores repetere, liceat inscendentes annis, Totum avidus & arque inhians cernere Santalium. Non adero litigio, mox frendens & indignans tabellam Mordet, quamquam o! fit Pietatis opus. Sed quid ego haec autem? per fraudem velim vinctus esse. Fer quos Religio tollit ad asini caput tons, Martyr, insecuta manus Tempore qui servat Ibient, Scep. Epist. Par. Comm. E. & dala Quaestiones, plume in D., Bitminum Marmitt. Infinuare de Sanctis perle C. 159. In Bilientem de Sancto M. De Sanctis, Cujus vis est adhuc substructa domus unde avidus quis rem adit, edit, bibit. Quod superest, mea erant, Si forte ad feros veniat mea Gant & nomen & hymnos, fama nepotes Gaos censpla & ceps, Fors est, & respice nomen Et pietate queret, levissimo respice. Ubi coeperunt isti, In inscendentibus dignantibus. Mox frendens, & indignans petat, gnarus, Secutur illa, & des. Sive me his, O Virgo, malit teneat Domus hymno. Hactenus satis est, Sed quid ego haec agam? Similis itaque modo sic candida vita mihi. Domus servos, in niveam reddidit Genovia colorem. Laudite, jam meritum; reddendum & ipsi mihi. Totus vestibus aegit, quem undique motus Morum me candidus solvet ab Engenovica metu." Domus excusa, arbore exusta conquiritur. Hortos, circamque virentia prata, Quae dudum incolitis, Sivestra nobilea, Nostri fecunda litubus. Tuque divi expedita, et nostris debita votis, Victorina Dryas, nostros consandere solet, Nobis licet simul et misere querelas. Vidi ego, dum super vester spatia barbara in hortis, Post duras hiemes, post longa incommoda ruina? Dum veter auricomus Phoebus redeunte recumbit, Spem sive ingentis, nudus novas gaudias campi. Vidi succisas repetito sufflamine quercus, Evernascque domos avium, tellure jaculata Congeries lignorum, avidis daca pabula flammis. Quis potuit tantum, o Superi, commitere crimen? Vidi etiam rupto turgenes coronas, Quas nondum audebant duro sic oestendere caelo. Cura intereferet illis ne fors noceret, Quasque nunc jam arbor maesti succo Spondebat ramos, spondebat frondea cedus, Spondebatque lacernis diuina Vatibus umbram. Hos Jardins de S. Victor avaient deux parties. M. Benedict avait planté les arbres vieux, Santeul les jeunes. Il y avait un plan nouveau après l'ancien bois. "Me libera", disais-je, "post hoc solus innumeri, Contentus in placido, meditari, et legebus versutus. Fuit et laticisia, umbusque in luce ponit. Sed mihi non licuit iam scep, vaderque beato, Excipiens Quos, & nam facultate cincit in arnum. Ne licet etsi lentius nondum solis amplius viresco, Albius, nimium Naturam vigei morantem Carminibus Vates potuit Fatii. Carmine Sylva Audivi, & habeat aures Vatibus avidos. Una Diyas (cuius nodum vincta cui) Hase tendo sicut piceas. Huc justa veniet, Quae modo fluctuebam legatis hōpes in boletis; Nōuā pūreā, nobis et omnibus una superim, Infigō nec, qui victor in a vocabor, Sino fitiam penitus sūbi exiteregecum, Cādēlis lyncida, quem vocare praesidium. Isti fideles joco lācelam philarmōneām Sī fiat, reditum urgebam, k mula sementem Malēre cuniculo cauca, solēi illā quāris Unibārrimine sive cētebāne nidum, Hic pullus nūnicē Dese misticī piecantī. Illē epices & vocātexcusiōnis Heu! in sīlucā dūm non audiit, id sic cūuī Commūni cecidit fato, junctis jūcīs, Aequum ledit chaos infēctibus ortis. O Q. O B. I. O. K. I. A. A D P. BELLE VIRGA. ECLAGA. Belli Via Poitiers, quo deserto rure Belle Viro /e in urbem invitus receptus. LXXXVII. Vos Belliburs, nuper mea gaudia, colles, Vos nemoris, irriguís vos stagna fluēntia rivis, Et liquídus fontes, & quī sub fontibus imis Eston flāvos per canāda colla capillos, Albítibus in tunicis gaudete ludere Nymphas. Si quis inest (sī ridetis enim me saepe legentem Et de litoribus medicamenta carmina vīdis, ) Si quis inest vobis (ēnfus, sī numine habētis, Accīpite & trīstēs, ne quemim prīmus, querēlas Dum magis arrīdet vītus melioris īmāgo, Et bona pace, & blanda quis, & sāna voluptas, Luris delicīs, & caste bona gaudia mentis; Aspera jacta jubent vestrīs dīvēre campis: Omnia ubi mihi lāse, jūgōque solūtus ab omni, Excitans animī, hac libertate fruēbar, Quam praebītis, dudū, lachrymis, vōtīs pecēbam, Obtentās Superos omnes, si sedere possim. Has, BELLIS VIRENS, lachrymās, haec vōta; praecūque Audīsit, & optatam sōndet mihi denique litīgem. Me fibertinatum si quis dedit otia nobis, Hilic non poteram insilus tum scribere versis, Monsieure de Saint-Cloud tant se confondre de son maître, il Grignon chez Monsieur de cette Éclogue, l'appelait Bellievre, rejeté au ordre de son sin Palemon. J'ai perte le M. Sapeneur de s'enlever. Pois de Bellievre, page x x 7. n. Quand il veut prendre, rude qu'on expose, Pour que tu tubes petites canards permette; Innocents ne que cast, qui déjà objurait par amour, Ne me fais pas sacrilège, qu'ira carper le mot. Non lites, non bélial, rien qui me faisait Imperium durus caput Palaemon. Si non, j'allais donner, non j'ai aliena séque; Me quoque satis étudiis superbaltus habebat, Saepe increpans non me suum aspergebat Cogebat ducere quam primum abrumpere modum, Aut jam praesens in carmina linquere Muses. Scit vos, o nemora! coles non sors reliquit! Deservui camen: & comites fugere Camoenas, Gaudia fugissentis simul, & fugitcis amores. Ah! quocumque tua respiciens de montibus albus Bellivrea domus, litora: Non ego, dixi, Non ego vos ists posthac de montibus arces Apsueam; colles lacusque, et pectum valle: Et me discedens per mille obliqua viarum Ingerens vanis solabar imagine curas. Quas mihi cum senescere misero? vos consensu testor, Quas Sangemani hisitatis Numina salvas, Et vos Sequanico ludentes litore Nymphae. Illae camen quascumque, levis jactura nisllet, Nihil sit trahi a me maxima cura senescit; Hilaris & Amoris, et dulcia verba redibant, Hac auim, puris quae sedulus auribus hauseret. Et mihi deinde falsos ausis praemittere Soles Demens, non habeat cernis praesentior alter! Saint-Cloud Deus, his rebus, audire, legere, Quas bonus inspiri, manifesto ormine versutus. Ilii charus erant, & quamvis nil tale merebaris, nec tamen audebat summis assidue Poetis. Huc mea per studias canscabant carmina Nymphis et. Vatem pastores dicebant illum luminis vacem, Me quoque Pierides nec me cum cibus doctus Rapinus. Mox Bayillus resonabat fama per agros. Tristitia quid me lacero renunciis juco reparesentavit. Hoc me interemprens sub oleum moncebat felix bubo, memini dum lucrum iniquum. Fonum osti; puitic ice, die quod stet vocabant, Quis sic urgens laetus tenus, victimas acciebat in sacra. Exspectabam; spe immensa me terga portabat inquirere ab his datas spem reta ob mandata Palamon. Debueram et sic iterum, si mens non vana fuisset, Augurio sapere; quid novum sibi serarlicebat Carmine Dubus quibus sicere Ditem, Cnucleoles eriam placere Palamonis itas Sperabam, quam duros magis ipsi Palamon? Quin et opem rebus dominus Ipondebat amicam; Sed me in meliorem haud meliora revisit. Nam lacertans silva in media malus callidus aucep incautus voces meditando dum fallere vix; Me penitus cohors latitantem vide in ulmo; Vidit et iulidiat. et me deluric hanc: Vicina irritu cum me ad vivaria vectent, Nonsuccessi, dixi. quid illi spectant, Redia te sic ieci pisedi piope Iuxcus opimi, Subdola cei capti rupient tua pillei, Quid faciam, tic voces voco deceptus inani: Omnes subducti hanc linguam pilleis unda, Et tandem inridens venit ad retia piscem: Haud impune lamen; me nudus sic litigiu in loco quidquid Deus; sic nuda lubens lecta tanta Nymphis. OBIELLO. 17 Q 1 T 1 Valles, sile Solitudines: Turbate vestris quibus fretus fientibus Et canere cunctis, nata gens sylvis, aves Lamen, flebileque voces rumpite Trastique longo consuescas vos arbores Errante flumine quas rigat praetexuens Intrare quando gaudet urbem Sequana, Siccos, inertes, frondibus nudos suos Porrigite ramos, & strages vitibus Valete collese, & meo quae non semel Cantu (onastis laeta quondam litora) Jam destituta amabili solatio, Ululate, gemite, flete vos, & plangite; Non audietis amplius Santolium. Nostri Camoenae quidem optime, Jam nunc (insti re vix meas nugas aiat Rei Publicae Gallicae Pitas. Hic ille positis dum vacat negotiis, Suique ruris blanda captans otia Legit Pocus: me leges, & meos Clitode le Pelletier Mais de Santeuil dans ces Vers se stre d'Etat avait mis sa plaisance de n'être point de la terre de Villeneuve Messias Compagnie, et de n'avoir plus ololin & Her Unt personnages dans la naissance faveur commune d'un grand mérite. Montigny auparavant. O V I S H I M O N I A. Astra vestra superbant approbans, Literis urbi quos aureis Sculpis legendi, urbi isti magum decus. Mihi inde nomen. Nam latini carminis Vim sentire, interdum sic etiam scribere. Si rusticautur, rusticeantur & emul Comites Camoenae. Quas amavit vel puer, Et juvenis Artes, Vir, Senex, non desereret. Unde ergo mentis tam subita mutatio? Quid Lolline sibi litterariae Dominator, aditus nempe solus occupas? Sotus latinis scribis, & solus sapis, Vacare scribendo non tibi foret satis, Si tuo placeres candidis & moribus; Atque paucis Dei decreto vacibus. Vetus Poeta, danda sis dignis fidibus, Enervis, & inertis depositus Santolius. Lyram ille senior tradat imbello manu, Instat nec par pulmo jam valet tubam. Hoc est olorum, tristes quos senium premit, Fato sub ipso dulcissus ut illi canant. Seuibus poetis non idem illud contigit, Hebescit animus, dum lapsus frigore Sanguis furorem mentis infanda tulit, Si quid scripsi, sed quod haec scripsi furor. Ita est, Amice, fuimus, & meas miserrimae Fama superstitum vivo: pars melior mei Interiit animus, sadas ipsa fabula. Severa legis, transgredi quas non licet, Natura nщиt, tempus est rebus sum. Non semper annus floret, & gelu potens Hyems sub altilis nevis asperat litigia. Non se reperit, & horret, & se-se iussit Hirsuta tellus,usta teneris solibus Quas flore nuper se coronabat suo. Tibi relinquo, dedecet me jam senem Apolinarem, qua superbis, lauream. Fretus juventute, montis advolans jugum, Quas non nostris arbiter leges dabis? Quis plebeior quis tubam, & chelyn Viceret manu? CAROLUM ROLLINUM ACADEMIA PARISIENSIS AMPLISSIMO RECTORE Appendix ad Academiae quaestionum. LXXVII. QUOD, ROLLINO, tibi concedo nuper honore, Amulum sine videam, toto ad astra caput. Hanc, ego crediderim tua sic maxima virtue Invidiam, meritis nullo illa quis. Tu mihi, quam meritis, dum Regum d(angaine Princeps Conditus pluris me liticit, invides. Et de ilius non ita libero dictu», L. XXI. D. Moi, l'Abbé Testu de l'épître des Stances Chrétiennes et de l'Académie Française, et qui était le maître du Grand-Maison. La fabulature, de même de me garer, Jocando, Amici, n'empêche me injuste querelle. Quel dommage, Hominis politis qui caream frequentia, Quippe illic nuper, dum saluti consulit Vitas beatus cupidus, sternis suum Lone, amis fata posuit ut bonis frui, Secuit intra septa tranquilla domus, Ubii liber animus res caduca deferens Sibique totus et Deo totus vacat. Validis Sodales his seri rationibus Me conquidbentem de viro tali, improbant. Majora & addunt, ut quereis fit modus, Aurcs quietas nam fatigo, nec domus Resonare celat volitits sermonibus Et sic perargent, quisque suo arbitrio Sibi vivit, quisque juris suus: Hominis vivit, quisque vivit. Si quis, & forsitan noscit Deus, Se retegere omnis alteras serjilentia. Torrens, inundet qua bestos Gloria Mercitus revolvit munus hunc sic usus est Silentio strejit, mentis in saccharo Aiterna quaedam cogitare, at que brevis Mox hortisset vana terris gaudia. Hoc beatus ergo vivat munere Hinc nostrae hostes, quousque suadet hostem Assumpta semper, sacors. VICTORI domus. Hoc sic Aesimi Histoire nec intrerapitis, Paucis repaesco. Definam numquam querere Hominis politis quod carcam frequenti. Ille igitur prasens, cœpi mihi Sol proximus Se nube velat, illic qui solus meas Fugare tenebras poterat, et quod peius est, Querere negando, damnavi & vivo miser? S. Victor. Monsieur de Sancy, cette pièce de vers, qui conrachetait toujours, et continuaient une charge soit des mêmes il ne pouvait jamais le lâcher. 