title: Catalogus systematicus coleopterorum. Catalogue systematique des coléoptères. Systematische naamlijst van dat geslacht van insecten dat men torren noemt
creator: Voet, Johannes Eusebius, 1706-1778
text: De gedaante van deze verteile van de drie vorigen gelijk de techniek verkooid. Zijn dekschalen veel zachter, en van achteren veel stomper. De sprieten en pooten zijn oranje rood, de kop, rug en dekschalen zijn mooig groen, en op de dekschalen zitten eenige weinig witte vlekjes, in de een enkele meer dan in de anderen. In Nederland. KAPSCHE ZANDLOPER. Het maaksel van dit dier komt volkomen overeen met het maaksel van onze Nederlandse Zandlopers, maar zijn vleugels of scharen zijn groter, welke hy die niet gebruikt, kruisvleugels over elkander draagt. De kop, het rugdeel en de oogen zijn mooi bruin. Op de rug zitten hier en daar stipjes, vlekjes. Uit de schalen zijn grauw vleeskleur, bekleed met bruin zwarte figuren, zo als de afbeelding die vertoont. De poten zijn zwerf lang en dun om te kunnen lopen, ze zijn zwerf binnenwaarts bescheid met fijne witte hoortjes. Van onderen is het dier zwart net een purperen weerschijn. CARNEOLISCHE ZANDLOPER. De kop, rug, sprieten en poten van dit mooie dier hebben de kleur van het gemalen koper. Van onderen is het gehalveerde lichaam zwartachtig blauw. De dekschalen zijn groen, met een goudvervijnde weerschijn, en, in de zonneschijn beschouwd wordende, beschermd met duizenden fijne groene knobbeltjes. Op iedere dekschaal zitten twee kleine vlakjes. Uit Cameolien in het Kabinet van de Wel Edel Geboorte, hier Gronovius. BENDE. XV. GESLACHT. ZANDLOPERS. DE KLEINE ZANDLOPER. Dit diertje is meer zeldzaam dan mooi te noemen. Het is geheel bruin net met eenige zwarte vlekjes op de dekschalen. ZESTIENDE GESLACHT. SCHILDPADTORNEN. Koppen als die der Schilpadden, welke zij als kikkervissen intrekken onder het rugdeel. Knoopsgewijze, vriendschap, van verschillende gedaan, van wipe de drie bovenste leven onderzocht, en een meer af minder knots uitmaken. Een rugzakje, dat ver over het vlezige hoofdje schiet. Een driekoppig kindje tussen de dekenschaal. De vriendschap bestaat uit elf leden. (Zie Plaat XL, Letter A) Het eerste lid, dat in het bekken is gelegen, is langwerpig rond, om gemakkelijk te kunnen bewegen : de zeven volgende zijn hartsgewijze van grootte, en worden, naar boven toe, langzaam dikker, en de drie-laatsvleugels, welke naar binnen ronden zijn, overtreffen de vorige in grootte. Het rugzakje is in de midden een weinig verheven, om het vlezige van den rug in te vangen. De dekenschaal zijn platvloogig, dun, rondom gerand, en merkelijk groter en breder dan het lichaam. Het maaksel der voorpoten ziet (Zie Pl. XL, Letter B). DE BRUINE SCHILDPADTOR. Dit hele dier is van boven licht, en van onder zeer donker bruin. Op iedere dekenschaal zitten in de lengte drie ribbetsjes, doch diezelfde reiken niet toe tot aan het einde. Vooraan is, buiten de algemene kenmerken van dit geslag, niets bijzonders in deze soort op te merken. In de Nederlanden gemeen. FYN GERIBDE ZWARTE SCHILDPADTOR. De drie laatste leden van de vriendschap van deze zijn meer door hun kleur dan door hunne gedaante van de onderste onderzcheiden. De ribbetsjes op de dekenschaal zijn zeer fijn, maar de randen der dekenschaal zijn zeer groot. Ze zijn van boven koolzwart. In deze soort zijn reële variaties van groter en kleiner, meer of minder grof of fijn, geribd. ZWARTE GERIBDE SCHILDPADTOR. (Pl. xli.) De dieren verhalen alleen van het vorige daar in, dat het veel groter is, gelijk de afbeelding vertoont, en dat de dekshaallen geribd zijn, doch veel een ver minder, dan van het andere: voorzij is het van boven en onder blinkend zwart. 4. DE GROOTE GLADE SCHILDPAD. Het maaksel van dit dier is gelijk aan dat van de vorigen. Het is geheel blinkend zwart. Voorzij zijn er van dit gekleed veel groter en kleinere, als meer en minder geribd, maar ik twijfel zeer aan, of niet de bijzondere plakken en landvlekken waar ze gevonden worden, alsmede de wasdom van de rupstn, en de spelingen van de natuur de oorzaak zijn van deze variaties. 5. DE GELE SCHILDPADTOR. De sprieten, pooten, en het dier van onderen, is zwart, gelijk ook de kop, maar de rug en dekshaallen zijn blinkend geel met zwarte vlakken, als de tekening vertoont. In Nederland, doch niet algemeen. 6. ORANJE SCHILDPADTOR. De kop en het rugdekvlak van deze zijn oranjerood kleur, maar de dekshaallen zwart. Deze soort is niet zo hard en zo blinkend als de vorige. De hoornachtige bekleedsel zijn ongelijk en niet glad. Dit dier vind ik veel gemakkelijker. Het eet op dood vlees. In Nederland. ZEVENTIENDE GESLACHT. ROLTORHEN. Pl: xlvii KENMERKEN. De sprieten van tieren af tot aan de vin uit zaagspeelijzer leden. De poten, als die der Bokken, doch niet uit vier, maar uit vijf ledematen lestaande. Ik heb dit dierje onder de namen andere soorten kunnen brengen. Het heeft wel eenige overeenkomsten met de Bokken, maar wegens de vijf ledemaat in de voeten behoort dit soort de kracht orde, waar de Bokken onder de tweede behoren, behalve dat ook de geheel rond oog en de zaagsgewijze ledematen. Het merkelijk van de Bokken doen verstoren: evenwel, het vierde lid van de voet daar de klauw in zit, ook gespleten gelijk in de Bokken. I. BLAUWE ROLTOREN. Dit is het enige dierje dat mij van dit soort is voorgekomen: waarbij waarschijnlijk zal er in andere landen meer soorten van hetzelfde te vinden zijn. Het is klein, en daarom is het als het gezien wordt door het vergrootglas hierbij geschilderd. Het heeft ten opzichte van zijn maaksel overeenkomst met de Bokken, maar het getal der ledematen in de voeten en de zitplaats der spieren voor de ronde oogen, onderscheiden het merkelijk. De spieren zijn als een zaag, maakende de drie onderste ledematen daarvan als een handvat. De kop en de dekschubben zijn zeer donker blauw, maar de rug, welke zeer hard en rond is, is mooi oranje kleur. Men vindt het in het voorjaar, in Nederland. ACHTIENDE GESLACHT. BASTARD ROLTOREN. Pl: XVIII. KENMERKEN. Zeer dunne, lange spieren, eenigszelfs zaagsgewijze lange ledematen, korte naar het einde aanengespanken, dunner worden. De ledematen der voeten als die der Schabaretiers, en 't vierde lid niet gespleten. Een lang smal Dekschaam overal even breed. I. DE GROENE BASTARD ROLTOREN. INDIEN men de Kenmerken nauwkeurig in acht neemt, zal men, zo als ik vertrouw, bevinden dat ik van dit dier, schoon het maar een gekeld is, een nieuw Geflacht hebben moeten maken; want wegens de ledematen in de voeten tot de eerste orde behorende; komt het met geen der andere Geflachten van deze orde genoeg overeen, om het daar onder te schikken. Het hoornachtig been, het blad, het steel en de dekschalen van dit dier zijn zeer dun, veel vleugel, en de poten zeer teer en lang, waar door het zeer snelle loopt kan. Het is klein, waarom het ook vergroot vertoond wordt. Alles wat aan het dier is, is blinkend groen, uitgezonderd de grote ogen en poten die bruin zijn met een groene vlekje. In Nederland. NE. I. BANDE. XIX. GESLACHT. PENDRAGERS. 85 0000 NEGENTIENDE GESLACHT. PENDRAGERS Pl: mj. KENMERKEN. Vijfde lade, van welke de vier ledematen bartsgewijze zijn. De lappenden partigewijze. HOE veel overeenkomst dit Geflacht ook hebben met sommige Geflachten van de tweede orde, maken de vijfde voeten evenwel, dat het onder genen van die kan geteld worden, boven en schalven dat ik geen vrienden onder de instelten ken, welke aan deze gelijk zijn, en zoovolgen de figuur van een veder of pen vertonen. LA. LAZURE PENDRAGER. De spraak van dit dier zyn verwardelijk schoon, niet wegens deszelfs kleur maar wegens deszelfs gedaante. De vijer onderflechten die op een voetflik in het bekkende zitten, zyn rondachtig, maar verfschillend evenwel in gedaante, doch de zestig bovenste, die, wat hun hoornachtig gedeelte betreft, de driekantige gedaante van een spij of wig hebben met een eenigsfins kromme punt, zyn zeer ruig en diep bezet met zwart haar, waar door zij tamelijk volkomen de figuur van een gevederde vogel hebben, zoo als die vertoont wordt door het vergrootglas bij B. B. Plaat 41, de spritze staan voor de ronde uitpuilende oogen. De kop en het rugdekzel zyn zeer syn gepeukeld, en over yder dekschaal inopen drie fine ribbets. Het geheel dier is, van onderen en hoven, felioon blinkend hoog blauw, geyleen een gepolijst Lazuurblauw. Dit is het eenige dier, dat ik ooit gezien heb in het Kabinet van den Heer VAN HOEVE, uit Oost Indië; en ook de enige soort van dit Geslacht, welke mij is voorgesteld. TWINTIGSTE GESLACHT. KNIPTORREN. Plaat xlh. KENMERKEN. De leden der spraten zaagsgewijze getand. Tien punten aan het achterste einde van het rugdekzel, door middel van tien punten het dier een knippend geluid en sprong kan maken. Een kromme haak tussen de twee voorste poten. De Kniptorren zijn op het eerste aanzien gemakkelijk te onderscheiden wegens hunne lange, gladde, smalle en platte gedaante. Hunne koppen zyn plat en even breed als het rugdekzel ter plaatse daar zij met hetzelfde zyn samengevoegd. De oogen zyn uitpuilende en zyn zoo geplaatst, dat zij even gemakkelijk naar beneden als naar boven kunnen zien. De vrijzinnigheid van een verfchilienende gedaante gelyk ook de leden hunner voeten, doch zij behouden altoos de kenmerken van hun Geslacht. Zij beflaan uit elf leden. Het onderste is als een kromme peer: het tweede is veel kleiner en knopsgewijze, maar de negen volgende zijn plat en maken de gedaante uit van een zaag, zo nietthans, dat het bovenste lang en smal en niet getand is. Zij dragen de sprieten met de tanden der leden naar beneden. Het rugdekssel is plat, breed en hartvormig, en heeft ter plaatse daar het tegen de deksschaalen gevoegd is, twee scherpe doornachtige uitsteeksels, welke uitsteeksels zij weten in te trekken onder de deksschaalen, en dan weer met veel geweld de kop naar den grond trekking, maken zij een sterke knip als van een los springende gespannen veer, waar door zij tien of twintig maal hoger, dan zij lang zijn, van den grond opspringen. Wanneer deze dieren deze werktuigen van den wijzen Schepper niet hadden verkregen, zouden zij,wegens hunne korte poten en lange platte deksschaalen, niet weer op de poten kunnen komen wanneer zij op den rug lagen, want zij kunnen zich op een platten grond niet omdraaien, maar hierdoor weten zij spoedig van plaats te veranderen en hunnen vijanden te ontwijken. Boven deze merkelijke eigenheid, waaruit zij hun naam ontfangen hebben, hebben zij een vreemd werktuig aan de borst tussen hun twee voorpooten, bestaande in een kromme doorn of haak, wiens punt naar den buik omgekromd zit, en het daar volstrekt beletten zou de borst naar de buik toe te trekken, indien niet in den buik, ter plaatse daar dit uitsteeksel voeten zou, een diep rond gaat gevonden werd, waarin dit uitsteeksel alsdan kan inschieten, en, met zijn punt op den grond dezer heilige tijd notende, beletten kan, dat hier geweld, 't is geconc, de Tor doch niet boven genoemde knip, geen schade doet aan de tegenwoordige geleding tussen den kop en rug met het lichaam. Doch ik heb gezien dat door het herhaald inspringen van dit kromme uitsteeksel in bovengenoemde heiligheid enige lichte vogelgid daar uit kwam, waarvoor ik gis, dat zij dienen moest, om als de werktuigen en geledingen, welke tot deze vliegende beweging gedurig noetens nodig zijn, glad te maken en glad te houden. De ledematen der vogels zijn vreemd: van boven te zien gelijken zij in elkaar in te schieten als papieren huizen, doch deze papieren huizen zijn van onderen plat, en een weinig van voor gefonteerd. Voorzover is in iedere soort hier omgeven enige verandering, gelijk in de soorten. De gang van de soorten van de eerste soort, zoals die zich vertonen door het vergrootglas, zie men afgebeeld op pl. 42 bij A. en de gang van de ledematen van de vleugel bij B. De eerste, de bruine zwaartkop kniptor, is de gemeene in Nederland. Kop, rug en pooten, zijn glad, blinkend zwart: de dekplakken zijn fijn geribd en bruin. 2. West-Indische groote zwarte kniptor. Deze is gemeen in Suriname. Hij is zwaar, doch het rugdekstel heeft een groenen vacht. De dekstaarten zijn fijn geribd. DE GESTREEPTE SURINAAMSCHE KNIPTOR. Deze is groenachtig zwaar, maar in de voorzijde van de dekstaarten, die enigens geribd zijn, zitten duizenden van witte borsteljes, waar door hij op 't oefenen gelykend zwaar met witte strepen. In de Kamer van den Wel Edel Heer Gronovius. DE GROENE SURINAAMSCHE KNIPTOR. De grond van deze is zwaar, bezet met duizenden groene peukjes, waar door hij geheel overdekt zich blinkend groen vertoont met een goudglans weerkaatst. Van onderen is hij ook mooi groen. Uit de Kamer van den Wel Edel Heer Gronovius. DE BRUINE SURINAAMSCHE KNIPTOR. Deze heeft ten opzichte van zijn kleur niets aangenaams. Hij is vuilbruin. DE ZWARTE BLINKENDE ROODRUG. Dit diertje blinkt sterker. Het rugdekstel is schoon rood; voorts is hij zwaar en de dekstaarten zijn fijn geribd. DE KLEINE GESTREEPTE OOSTINDISCHE KNIPTOR. Deze is schoon geel met die zwarte strepen, welke op de tekening worden vertoond. De sprieten zijn zeer kort ten opzichte van de grootte van het dier. Hij is geheel glad. De dekstaarten eindigen in een scherpe punt, en fluiten niet tot het eind toe, gelijk anderen. Uit Oost-Indië. DE GROOTE GESTREEPTE OOSTINDISCHE KNIPTOR. Misschien is deze het wijfje van den vorigen; de overeenkomst van kleur, de wijze van schildering, en in vorm, geven aanleiding om dit te denken. Doch deze heeft ongeveer twee maal de grootte van den vorigen, en de dekstaarten fluiten tot het eind toe. De gele poten zijn tanden dan van den vorigen. DE KEGELVORMIGE KNIPTOR. Deze is bruin geel met Castanje bruine strepen over den rug en de dekschalen, zoo als de tekening hem vertoont. Het eerste lid der sprieten is geel: de overigen zijn bruin. Dit is het enige dier van deze soort, 'c welk ik ooit gezien heb in het Kabinet van den Wel Ed. Heer Ganonius. Voorzichtig, dat hij valt in Oost-Indië. DE SMALLE ZWARTGATTE KNIPTOR. Pl. Xuur. De kop, het rugdekzel en de dekschalen van deze zijn zwart, doch het middelste gedeelte is bruin. DE KLEINE ROODE WESTINDISCHE KNIPTOR. Alles is blinkend zwart, wat aan dit mooie dier te zien is, uitgezonderd de dekschalen, welke zijn fijn gekruld en schoon rood zijn, doch op het midden derzelver ziet men een kegelvormige zate vlak, welke zacht in het rood kleurt. Hij heeft een zeer klein zwart lendenstekje. DE KLEINE GEVLEKTE BRUINE WESTINDISCHE KNIPTOR. De kop is zwart met bruin gele sprieten. Het rugdekzel is insgelyk zwart, behalve een oranje streepje, dat langs den zwarte rand loopt. De dekschalen zijn uit zwart en bruin geel een aangenaam bont. De poten zijn bruin geel, doch de dieren geel en zwart bont. In West-Indië. DE KLEINE GRAAUWE INLANDSCHE KNIPTOR. Deze Kniptor is geheel grijs, uitgezonderd het ruggedeksel, dat een weinig donkerder is. Zijn makkel is in proportie van zijn lengte een weinig breder, dan men gewoon is in de meeste Kniptorren. Zeer gewoon in Nederland. DE BREDE ZWARTGATTE KNIPTOR. De Kniptor zelt men zelden. Hij heeft veel overeenkomsten met N°. 10, doch zijn sprietzen zijn veel groter, en zijn lichaam breder. Het rugdeksel is bruin, en de zwarte vlakken aan het einde der dekscalen zijn veel kleiner, buigen veel volle vlakken hy gelecht bruin is. Uit de Vlinderdieren. De grote bruinrode Kniptor. Dit dier is geheel bruin rood, met de dekscalen zijn syn vormelijk gebreed. Zijn hoorn-achtig bekleedsel is zeeder hard. De grote lichte. Dit dier is vaak waart, weinig blinkend, maar op zijn rugdeksel zijn twee ronde plekken welke een meer of minder vuurglanvangen gloed uitstralen, en wanneer ze leven, bij nacht zoo sterk schijnen en lichten, als de vleugels van onze Nederlandse Glimtorren. In Suriname. De kleine lichte. Dit is geheel blinkend zwart, en de dekscalen zijn lichtgekleurd. Alleen vertonen zich op het rugdeksel twee schildvormige ronde vlekken, die zeer waarschijnlijk des nachts lichten zijn, gelijk van de vorige uit Suriname bekend is. De sprietzen en poten zijn bruin. Het kromme uitsteeksel aan de borst van deze Kniptor is klein, maar de puntige uitsteeksel aan de zijdentel van het rugdeksel zijn zeer groot. Dit is het enige dier dat ik van deze soort gezien heb in het Kabinet van den Wel Ed. Herre Gronovius. De bruine lichte. Ik gis, uit de Analogie met de twee vorigen, dat ook deze onder de lichtende Kniptorren behoort, en dat de zijden van het rugdeksel een fosforisch licht bij nacht uitwisselen, doch ik weet niet met zekerheid waar hij valt. De kop en het midden van het rugdeksel zijn zwart, maar de fijne geribde dekscalen zwartachtig bruin. De sprietzen zijn zeer hoog. De lichtvanger. Het geldat nummer 17, in twee ronde vlakjes op het rugdekstel draagt, en dat nummer 18, op de zijkant van het rugdekstel zich vertoont, vindt men in de collectie. Deze op den voorrand van het rugdekstel en ook enige zijn op den kop, en dit doet mij denken, dat hij ook onder de Wellinkische lichtende Kniptoren behoort. Men ziet hem gelijk den vorigen zeer zelden. Hij is voor het overige geheel vaal zwart. 20. De Kleine Gestreepte Inlandse Kniptor. Indien dit dierje onder de grote Kniptorren behoorde, zou het een van de schoonste zijn, maar het is klein, gelijk het daarom, eens in zijn natuurlijke grootte, en andermaal zoo als het zich vertoont door het vergrootglas, alhier verbeeld wordt. Het is mooi geel. De kop is donkergroen; het rugdekstel met een blauwe vlak beschermd, en drie donker blauwe strepen lopen over de twee vereenigde dekchaelen. In Nederland. 21. De Roode Zwartkoppe Kniptor. Deze heeft veel Overeenkomst met nummer 1, doch zijn dekchaelen zijn bruinachtig rood. In Nederland, doch niet zeer gemeen. 22. De Gestippete Kniptor. Het maken van dit dierje heeft meer overeenkomst met de schaarbieters van de andere kniptorren, om dat het in de midden iets breder is. Het is geheel zwart, maar kort achter het rugdekstel zit op iedere dekchaal een mooi rond rood vlakje. In Nederland. 23. De Groenlansige Kniptor. De kleur van deze Kniptor is nauwelijks te beschrijven; zij is gemengd uit de kleur van blinkend staal, groen, en een goudglanzige weerschijn, bijzonder als zij leeft. De dekchaelen zijn, gelijk van meestal alle kniptorren, tynd geribd. Gemeen in Nederland. 24. De Blauwe Kniptor. Het maken van deze is aan den vorigen zeer gelijk. Doch hij is geheel donker blauw. In Nederland. Het bruine eel zwartkopje. Dit diertje is zeer klein, en daarom tweemaal vertoond. Het is bruin geel, maar de kop is blinkend zwart, en op het midden van het lichaam is een pyramidale zwarte vlek, van welke de punt naar achteren schiet. In Nederland. De groote bonte kniptor. Deze is een der gemeenten in Nederland, en geheel boit uit donker geelgroen, en groenachtig zwart. Deze - I. Cende. XX. Geslacht. Kniptorren. De kleine bonte kniptor. Deze verschilt van den vorigen in makelijkheid en in het bijzonder door de roofte der spieren. Ik denk dat deze het Mannetje is van den vorigen. De kleur is ongeveer hetzelfde. De zwarte inlandse kniptor. Men vindt van deze zeer verschillende grootte, doch die hangt, volgens mijn oordeel, af van het meer of minder voorbereid van de rups. Hij is geheel blinkend zwart, zeer gemeen in Nederland. De bruine groenkop. Dit Kniptorretje is het kleinste, dat ik gezien heb, en daarom zeer vergeleken. Door het geknipte ogen en het geelachtig groen van de kop en het ruggenkleed, en de vlekken bruin gekleurd, en ligt geribd. In Nederland. De schaarvleugel kniptor. In Nederland. Indien deze de kenmerken der Kniptoren niet had, zou men hem voor een Schaarvlieger, wegens zijn makelijkheid en aanziendheid, aan zien. Hij is geheel zwart met een paar vleugels gloed. De gevederde kniptor. In het makelijkheid van deze Kniptoren is niets vreemds, maar zijn spieren zijn vreemd, en klinken. De zijdelingse puntige uitsteekvellen van de vleugels, die die vleugel naar een zaag doen lijken, zijn in deze vleugels zoo lang, dat ze meer naar een veder, dan naar een zaag lijken. Hij is licht zwart met een groene waarschijnlijk. In Duusland , doch niet gemeen. 32. DE OOSTINDISCHE BONTE KNIPTOR. Het ruRgedekfel met ;^yn twee uitfteckfeb van deeze Kniptor is by Dititek groot. Hy is zeer vrcemd bonc uic asgraauw en zwarc, cn bcter door de tekcning. dan door woorden afcebeclden , maar allervrecmdft is , dac hy , cegen den aart van al!c andcrc Torren aan bcidc zyden niec cvcnccns gevlckc is. Doch nf dic toevallig is , dan of hcc dus is in al dc dicrcn van dc^e fp>:cies wcet ik niec, wyl dic dicr het ccnigc is dac ik gczicn hcb in hjt Kabiuct van dcn Wcl Ed. Hcer D€tr. van Hoei. Uit Ooftinditn. 33. DE GEOOGDE. Dc ovaalc zwartc vlekken in ecn witten rand op hct ruggedckfcl v.nn dce^e Kniptor, maaken hem verwonderlyk , mcn zou in den ecrllen opfla^ dceze vlakken byna voor oogen aanzien : Dc rug is glad, maar dc dckfchaalen zyn M 2 $t2 I. BENDE. XX. GESLACHT. KNIPTORREN. zyn fyn geribd Hy is uit asgraauw, wit, en zwart aangenaam bont , van on- deren is hy zwart , maar als of hy met witte poeder beftrooid was. Uit Ooltindien in het Kabinet van den Wel Ed. Heer van Hoei. 34. DE GEPLUIMDE. De fprietenvan deeze zeer vreemde Kniptor maaken hem verwonderJyk. Zie bestaan wel uit zelf leden, gelijk die der andere Knipdorren, maar de negen bovenste zijn naar binnen toe gestapeld, gelijk de drie bovinale leden in de sprieten der meestelijke Kevers: Doch dezelve zijn niet als die der Kevers digt op een gedrongen, waar door ze een knots zouden uitsmaken, maar zijn van veel langer maaksel dan mij; van eenige Tor bekend is, en doen de sprieten gelijken naar een bos vederen. De dekstaallen eindigen, ieder, in een scherpe punt. Van boven en onderen is het geheele dier zwart, en zeer weinig blinkend. Uit Oost-Indië in het Kabinet van den WelEd. Heer Doctor van Hoey. DE IRREGULIERE. Deze Knipdor is de enige soort, die mij is voorgekomen in het Kabinet van den Wel Ed. Heer Doctor van Hoey. Van waar dit dier gekomen is, wijst zijn Wel Ed. niet. Hij heeft het rugdekstel, en het kromrachstel tussen de voorpoten, en de holte even voor de geleding der achterpoten, gelijk de andere Knipdorren, en behoort daarom ongetwijfeld onder het geslacht derzelfde; maar zijn sprieten wijken zodanig af, dat men hem met recht de irregularis noemen mag. De sprieten zijn ongeveer van maaksel als die Kevers, en om diezelfde duidelijker te doen kennen, is een vanzelfde door het vergrootglas afzonderlijk hierbij getekend bij letter A. Zijn dekstaallen zijn geribd, en het geheele dier is blinkend bruinrood, en zijn grote ogen wit. EEN-EN-TWINTIGSTE GESLACHT. BENDE. XXI. GESLACHT. BYBOKKEN. O O O O EEN-EN-TWINTIGSTE GESLACHT. BENDE. XXI. GESLACHT. BYBOKKEN. KENMERKEN. De sprieten draaien cefpalie. De buik is wijk en buigzaam. De ligchaam vorm is als die der Bokken, doch de sprieten voor de ronde oogst. Het is moeilijk dit geschrift door algemene kenmerken te bepalen, om daaraan een merkelijk onderscheid is tusschen de rugdekes, en sprieten, en poten, en eigen schappen welke daar van afhankelijk. Evenwel hebben zij zoo veel gemeen, dat men hen onder een geslacht kan benvatten. Zij hebben op het eerste aanzicht zo veel overeenkomst met de Bokken, dat men in de meeste kabinetten hen onder de Bokken geplaatst vindt: doch terwijl dit geslacht vijf ledemden in de vooien heeft, moeten zij tot de tweede orde gearageerd worden, daar de Bokken, terwijl zij tegenover vier Jeden in de vooien hebben, tot de tweede orde behoren, behalve dat de sprieten van dit geslacht voor de ronde oogen staan, waar de sprieten der Bokken staan in de oogen. Indicaat men de sprieten van verre de meesten met het blote oog bekeken, kan men nauwelijks daar in eenige ledemden onthullen, zij gelykend veel eerder naar een stuk van draad of van een paardsleer. De tefchaalen zijn van vorm als die der Bokken, maar zij zijn dun, en vaak de meesten buigzaam. BRUINGEELE BYBOK. De vrienden bestaan uit een heel dunne, lange vleugel, naar de top toe dunner en dunner wordend. De achterpoot van dit dier is duidelijk te zien door het vergrootglas, verheeld door de dierlijke onderletter A. De beschrijving is onnodig, het vliegende lid is van boven hol, maar van onderen plaats en ruig om op de bladeren der bomen zo te vallen en te grijpen, het is hol, om geen zwaarheid aan te brengen. Het scheen da door de vleugels de klauwen begonnen tot in het derde lid doorgaan. Het roggenkracht is plat, gelijk aan de schaal, die dun en buigzaam zijn. Het geheel dier is bruin gekleed, met een klein zwart plakje: de buik en pooten zijn zwart en gekleed bont. Vliegen in groote menigte, bij heet weer, op het Eiken, kreupelhout, en zijn boven de meestal varende vliegen: zij zijn zeer geel tot voortteeling, en hebben heel veel telkinderen, die gepaard waren, zoveel lang buiten hun lichaam uitvallende gezien, als de deelmatigen van het wijfje lang waren. De punten der dekschalen van dit dierje zijn zwart, maar voor 't overige is het van kleur en maakbaar als het oorspronkelijke: Doch in de kleur, en grootte, van deze soort is veelsoortige speeling der Natuur, vooral in bijzondere Districten der Nederlanden. De zwarte vliebok. Deze is, uit donker orange en zwart, bont. Het rijdend hangend gedeelte van den kop, en de drie onderste ledematen der vleugels zijn donker orange, en het overige gedeelte van den kop is zwart. Het rugdekzel is breed en plak, van kleur is het donker orange met een zwarte vlek in het midden. De dekschalen en pooten zijn zwart met een donker violette gloed. Onder de dekschalen en vlies vleugels zijn de weekere ringen van het lichaam, voor als zijzijden en van achteren schijn rood-orange. Gemeen in Nederland. Wanneer deze soort het doen wil, kan hij den kop geheel rugwaarts trekken en verbergen onder het zeer platte rugschid, zodat men, het diep van boven ziende, niets van den kop zien kan, van welke ieder oog bijna een derde gedeelte van den kop uitmaakt. Het ruggedeksel maakt als een kapje, waar in de kop verborgen is. Ze scheinen evenwel den kop te kunnen uittekenen als ze willen. De vleugels bij A, en de pooten bij B, door het vergrootglas verbeterd, verklappen merkbaar in gedaante van die, welke bij de eerste soort van dit geslacht verbeeld zijn. Het ruggedeksel is orangekleur, en de dekschalen zijn vuil violet. De vlies vleugels zijn zwart. De vleugels en pooten zijn kooszwarc. Uit Suriname. Dit diertje is een vierde groter gescheurd, dan het gewoonlijk valt. Herc kan zyn kop zeer inkrimpen en verbergen onder het plaats, dunne rugdekschild, dat is oranjekleur. De dunne dekschilden zijn zwaar en met een violette web. De kop en ogen zijn zwaar en de teder poos oranje kleur. Valken, in Nederland bij zo'n dierenschild op het eiland. Gemeen, 'in 'i 'r--iil-. 'g' ^-^d -u 'r-vsc:. ' - -'r' ; 'r';!:) ', 'Jsa 'vS^ 'k' 'h' 'o'b vleugels. Oft 'bqp-'nonzo^^.iwii VI. ASPERGIELIEN BENDE. XXI GESI.ACHT. EYBOKKEN. P5 VI. ASPERGILIE BYBOK. Dit schoone dier bent u in Nederland de Aspergilia planten wanneer de bloeierij. Het is blauwgroen met een schone rode vlak op aan punt van iedere dekschaal. De dekschaal is zeer buigzaam, en aan de randen heeft het breedste. De kop is van voren is zier stomp, en de achterhand nederwaarts gelijk in veel Bokken. Voor de kop zit met de gelaten van een kuif, een wit blinkend hoornachtig vlees, 't geeft ook aan de punten zit van de vier ondersteleden der sprietenen, waar door die als enige binnenwaarts gebladerd voorkomend. Voorts zijn de ledematen der sprieten bruin, en de pooten gelijk het gehoelte dier van onderen blinkend donker groen. VII. RANUNCULUS BYBOK. De kop van dit diertje is als die van de Bokken. De fluithalf is wit. De oogen staan uitpuilende. Het rugdekvel en de hals zijn zeer dun en gebogen. Het rugdekvel is zeer donker groen, waarin een goudgevlekte glans is. De halschaalen zijn schoon rood, en met plaatjes daarop, die fluïsche rood en donkergroen zijn. Ze zijn zeer fijn in het lopen, met hunne zwarte groene dunne poten. Vele klieren staan op de hals, die uit niet meer dan zwarte groene ringen bestaat. Het naakte achterste onder de vleugels is schoon rood. Ze hebben een witte vlek op de achterkant, die met rood omrand is. Ze leven in de Nederlandse vijver op wilstobacterbloemen. Dit diertje is klein, en daarom vergroot daar nevens getekend. Het valt in de Salamander. De kop, vrienden, en poten zijn zwart. Het rugdekvel en de halschaalen zijn volkomen zwart, op het rugdekvel, behalve geschilderd met een zwarte figuur. Dit diertje heeft met het vorige zeer veel overeenkomst, doch is schoon rood, en de zwarte plek op het rugdekvel is lang en een andere gedaante. Het kan, gelijk de meeste van deze vlinders, een kop gehad hebben, dat verborgen zit onder het rugdekvel. De dieren en beenen van dit diertje zijn zeer dik, naar verhouding van zijn grootte. Zoo zijn ook de vrienden en poten, die na naar zwart fluweel. De achterkant is zeer spits, en aan de punt van den vleugel zijn twee grote oogleders, waarin het diertje zijn as schijnt te kunnen houden. Het kan tot aan de vrienden, tot aan de kop, onder het rugdekvel verbergen, gelijk het in deze aftekening getekend wordt. De halschaaf is zeer week en schoon bruin-rood. Van onderen is het behalve gechooid dat zwart, gelijk ook de vleugel. In Nederland. Dit diertje is Amerikaans. Dit diertje heeft in makkelijk veel overeenkomst met N°. 8, doch de kop is een in deze getekend, zodat zij die kunnen uitteken buiten het brede, platte rugdekvel. In het makkelijk van dit gegekke is een merkwaardig verschil, doch indien men alles gestreng zou in acht nemen, zouden de gestreken merkwaardig moeten vermenigvuldigd worden. Het jonge geslacht en de dekkalen zijn zeer dun, veel geel en zwart bonen gepluisterd. De nauwkeurige vergelijking van de poot van dit diertje, verbeeld bij letter A, doet zien, dat het noch onder de Schaarbyters, noch onder de Bokken, kan geplaatst worden. De kop en het rugdekvel gelijken echter veel meer naar die der Schaarbyters, dan naar die der Bokken. De dekjalalen zijn zeer dun. Het geheele diertje is licht geel, uitgezonderd de zwarte kop. Bruine Schaarbyter Bybok. Door den vorigen behoort ook dit diertje. Het is geheel bruin geel. In Nederland. Wegens de kleine afmeting is het vergroot daar nevens getekend. Ligtgelle Schaarbyter Bybok. Deze soort door zijn plat rugdekvel en buigzame dekjalalen meerder naar de bybokken, dan de twee vorigen. Het geheele dier is licht geel, doch niet schoon. In Nederland. Zwartkop Bybok. Dit diertje heeft geen plat rug defect waar onder het den kop zou kunnen intrekken, en is van zulk een gedaante, dat, indien het geen vijf ledematen in de voeten had, men zekerlijk het onder de Bokken platen zou. De vrienden bestaan uit lange deelen, doch waar die in de meeste Bokken naar den top toe al gekscherd langer worden, daar worden in deze de ledematen korter. De nagel wordt in het vierde lid van den voet ingelaaten, gelijk zulks in de Bokken gescheurd in het derde lid. De dekplakken zijn glad en zeer dun. De kop met de vleugels, gelijk ook de rug zijn blinkend zwart, maar de dekplakken en poten zijn vuil geel. In Nederland. OOSTERIJKE VLIETING. De overeenkomst van dit dier met de bekende Spaanse vliegende, doet mij aan hem de naam geven. Zijn vijf ledematen in de voeten doet mij hem onder dit geslacht der Bokken, Weekbokken, of Lichters (zoals zij bij anderen genoemd worden,) platen. De kop van dit dier is zwart, rug rood, en de weken dekvlakten schijn blauw. Verder is hij te zien in de Nederlandse kabinetten; en komt uit Oostenrijk. DE KNIPTOR BOEK. Indien dit dier had beenende kromme uitsteeksel onder de borst, dan zou men lichtelijk hebben gezien dat onder de kniptoren plaatjes waren. De vleugels zijn uiteindelijk klein. Het is geheel lichtgekleurd, en komt uit de West-Indische eilanden. KET TJNBOEKJE. Dit rafelige kinderboek, gemaakt van-halfmanirangezogen het geheel hoofd bedekkende, de armen als van paardenharen, vijf ledematen in de voeten. IN DEN dekschen van dit geschrift over elkander vloog, en zowel tweemaal een week aan de ende van het achterste zou den zwaarvallige kakerlakken niet kunnen worden eindelijk worden met welke ter, ten opzichte van de uitwendige gedachten, zeker veel overvloeide hebben. Men kan in het pekhout den kleinere kop niet zien, tenzij men het dier echter de schemering. De prikten, met het bloot oog begonnen te worden, schenen draadsgeweven te zijn, of als van ten fluitje paardenhaar, en ze waren als zowel uitgesteld vamengveld, als die van de andere dieren, gevoeld uit pen foto van een algemene vooruitgang op de 48 plaat bij lett. A. Hier zitten is, alwaar ook het maaksel van den voet bij letter 13. vertoond wordt. I. BOSCH BASTERD KAKKERLAK. Dit dier is hetzelfde, dat ik in de Boschelen van Nederland uit dit geslacht is voorgekomen. Het is zeer klein en daarom door het verroestgaan beschadigd zijn spriet, en 't maaksel van zijn voeten daar tegenover getekend. Het is gehouden grauw, uitgezonden de rand van zijn rugpelskintel en zijn poten die pekel zijn. II. DEL. N. SU- I. BENEDE. XXII. GESLACHT. BASTERD KAKKERLAKKEN, SURINAAMSCHE BASTERD KAKKERLAK. Dit dier komt uit Suriname. Het is geheel grauw maar zijn vleugels zijn zwart. BERBISISCHE BASTERD KAKKERLAK. Deze soort is aangebracht uit de Berbice in het Kabinet van den Wel Ed. Heer valt Hoey. Het is bruin grauw, met een gele vlek op de rand van elk dekschaal. DE AMERICAANSCHE BASTERD KAKKERLAK. Dit dier is niet zoo plat gelijk de vorigen. Het heeft in tegendeel in zijn vorm iets gemeen met dat gangbaar, 't welke bekend is, onder den naam van de Springtorren, doch het behoort evenwel niet te staan onder dezelven. Het ruige veld en de dekschalen zijn veel harder, dan de overigen want dit geflatcht, en de dekschalen lopen naar achteren spits toe. Uit Amerika. DE IRREGULIERE BASTERD KAKKERLAK. Dit is het enige dier van deze soort dat ik ooit gezien heb, en waarbij het gebrekkig was aan kop en poten, die met gomwater waren te hulp gekomen, heb ik in twijfel geplaatst of het onder dit gebracht dan onder de Kakkerlakken te brengen was, maar waarbij het geen twee uitsteeksel aan de achterkant heeft, en zijn dekschalen niet over elkander vallen, behoort het onder dit geacht: doch zijn vrienden zijn zeer van die andere soort onderafwijkend; zij zijn gebladerd of geplumd zoals je het noemen wilt, gelijk te zien is uit een soort prik welke ik door het vergrootglas getekend heb bij letter A. De dekschalen zijn uit het vaal oranje en zwart bont. Uit het Cabinet van den Heer Professor Luchtmans. DRIE-EN-VIETIGSTE GESLACHT. EGRET TOEVEN. Kenmerken. Breekgewoon, kleine, zaagmuntige prieten, veelgulig, steeds dikker worden, zeer grote, rondvleugelende oogen, in een verheven kop. Zeer harde dekschalen aan wiens eind gevoelde, doornsgewijze punten. Dit geflatcht leek uit een soort schoon dier op, doch 700 vele ik vocht, geen een soort in Noord-Amerika en zeer weinige in Europa. De kleur is donker en ik heb daar niet bij te zoeken, de schitterende glans van larven, gebruiken de vrouwen der Indianen dezelfden in het hoofdgedachten, waarvan dan zij den naam van Egretten gekregen hebben. Het Caribisch gebied. Dit schoone dier is gemeten in Suriname, een jaar op het uitgeperste suikerriet en deszelfs zaad. Ze hebben den naam gekregen van Egyptische luizen. Het rundvlees is glad maar de dekschalen zijn groot genomen. Onder het geheel zou men het schitterend groen moeten noemen, maar hunne kleur verandert naar mate het licht daar op valt. De rode gloed van gloeiend rood vlees, de goudkleur en het blinkend donkergroen vlees door elkaar. Ze sprieten, kop, en poten zijn meest blonkend bruin. Niet zelden zien twee die in een kuur volmaakt gelijk zijn aan elkander. De China is de eigentijke zogenaamde Egrett. Het blonkend groen is ook de heerschende kleur, de dekschalen zijn geelachtig lichter en donkerder groene strepen in wiens midden op het breedste dekschaal een breder streep zit alsof van gloeiend goud. De kleur van de kop en sprieten is als die van de vorigen, doch nog meer blinkend. De Javaan valt in het Keizerrijk van Java. De kop, sprieten en poten hebben veel gemeenschap met de vorigen. Schoon bruin met enig blinkend goud, en de dekschalen schoon groen bezaaid met witte lippen. De Coromandel is aller schoonst. De kop en rug van dit aller schoonste dier is zoo schitterend blauwgroen, dat men zich niet schooner verbeelden kan. Ze zijn vol kleine dukjes, gelijk een vingerhoed, 't welk de schitterende glans raarelijk vermeerdert. Van onderen is het dier van dezelfde kleur. Maar de dekschalen, poten en sprieten zijn blinkend karamel bruin. Dit dier is zeer raar in de Nederlandse Kabinetten. De H.E. gebr. Heer Rengers is bezitter van dit dier. Uit Coromandel. De Witgeplette Egrett. Dit is een van de schoonste inlagen uit Oostenrijk. Het heeft de kleur van blinkend goud, bezaaid met reguleer en irregulaire helderwitte vlekjes. Het achteruitlopende puntje scheint mij een teken te zijn dat het een wijfje is. De Geelpuntige Egret heeft uitmuntend korte vleugels. Hij is zwart, en dicht bezet met bruin-geel, zachte doornen. Uit Amerika. De Goudpuntige Egret heeft dezelfde doorzichtige kleur als de vorige, maar behalve een aantal goudkleurde vlekken op de rug. Zo uitgezette klein als de vleugels zijn, zo uitgezette groot zijn de ogen. Uit Amerika. De Met Goud Bezaaide Egret is in de grond zwart, met goud bezaaid, waarbij het uitmuntend mooi is. Uit Amerika. De Malabarsche Egret heeft een kleur die ik niet onder woorden te brengen weet. De grote bruine ogen staan in een witte ring. De rug, die vol kleine puntjes zit, is groen, paarskleur, goudgeel, en gloerend rood, naar mate het licht daarop valt. De dekschaal is geribd, uitgezonderd eenige gladde, ronde, groene vlakjes, die in de figuur van banden daarop zitten. Ze zijn geplaatst op de rug, vol eenreepje kleine putjes. Aan het einde van de dekschaal, waar de punten stomp zijn, zitten twee kleine doosjes. De dekschaal vercoonde zelfs met de kleur van donker groen. Van onderen is hij helder groen, met een glooiend rood weerschijn. In het Kabinet van den Wel Edel Hertog van Hoey. De Schitterende Egret. Het schitterend, foundeel, het gloeiende rood, en het blinkend groen vermengen zich, en schijn op schoonste in een, op de rug en dekshaalen van dit dier. De natuur belichaamt hier het vermoegen van het kunstige peninkje, niet dit is niet goed, maar met duizenden van kleine putjes vermont, welke op de dekshaalen in regels staan, en de lichtering door al de gebroken lichtstraaltjes vermengd worden. Wanneer men het door het vergroteschen beschouwt, ziet men de zijkant van de dekshaalen bovenwaarts bezet met doornen. Van om en om blinkt het dier niet minder dan van boven. De Kabient van de Wel ed. Hier van Hoey. XI. DE MOLUKKER. Zoo schitterend als het vorige dier, is ook dit, schoon het niet minder vreemdzaam is als het vorige. Hij is aangebracht uit Indonesië en is in het Kabient van den vorigen ed. Hier. De ogen zijn groot. Die rugzijde is vrijwel bedekt met zwarte vertakte vlakken, tusschen welke weinige draden liggen, die denk ik dat in de zenen andere dieren om het hoornachtig bekeldsel lichter te maken. De dekshaalen zijn zeer fijn geribd. Het geheel is zwart. XII. DE CEILONNER. De glans van dit schone dier is door een zwavel verbinding verbekeld. Het geheel is blank groen, uitgezonderd de punten van de dekshaalen, welke de kleur hebben van gloeiend vuur, en veel kleine doortjes bezet zijn. De glans van het goudschittert, terwijl het groen, induceert dat het licht daarop valt. De venance en ogen zijn cilindrischbruin. In het Kabient van den ed. Hier, kabinet Rengers. XIII. DE SURINAMI. Dit dier is zeer vreemd, een weinig rechter, en aan het eind scherp, behalve dit achter de zeven nog een klein klauwtje heeft. Het heeft geheel donker inktpot groen, afgezonderd met rode vlekken die rond en wit zijn. Dit zijn afstammen van witte boftwants, die op den grond van zo veel doken en zweven. Dit dier is zeer vreemd, een soort vrachtwagen, een mes in voorzicht, dan in het lichaam van de kabouter. Het is geheel blinkend zwart, en bekleed met negen gele vlakken, waarvan eene op den top zit, twee op den rug, en drie op elke zijde. Uit de Oosten. Dit geheele dier is blinkend groen, waaronder zich op plekken daar het meest licht valt, de glans van goud vertoont. Op iedere zijde van den rug is een doos, welke holte de kleur heeft van gloedend vuur. Uit Oost-Indië, in het Kabinet van den H.E. Gebr. Heer Rengers. Dit dier is zeer vreemd: het ligt onder den H.E. Gebr. Heer Rengers, die niet wist uit waar het gekomen was. Het heeft wel de meeste tekens der Egrettorren, doch de vleugels der vleugels zijn meer knoopsgewonden dan zaagsgewonden: ook wijkt het maaksel van den rug een weinig af van dat der vorige Egrettorren. De rug is alsi Zwart gevlekt leer, gelijk ook de schaalschalen, welke boven dat ligt zijn geribben. De grote ogen zijn bruin geel. De kleine kop en brede dikke rug maken dit dier herkenbaar; het is zeldzaam, maar geen van de mooiste Egrettorren. De rug is zeer donker afgeschraagd, en voorts is het geheele dier zwart. Deze is geheel blinkend groen van boven en onderen, met een uitnemend schoon weerschijn, uitgezonderd de grote zwarte oog. Uit Styrie bij den WelEd: Gebr. Heer Guonovius. DE JAPONEES. De schoone kleuren van dit dier zijn nog met Orden, noch met verwen, afgebeelden: alles wat aan het geheele dier is, is schitterend gelijk een samensmelting van alle leiden geleenten, zelfs het lichaam onder de vleugels: de schoone kleuren smelten zoo samengedrukt in een, dat men twisten kan, waar die beginnen, en waar ze ophouden. Het blauw vult alles uit, en blijft voor den Amethyst en Saphier niet te wijken, en dit verliest zich weer in het schitterende groen, en de kleur gaat het gloeijend vuur na. Op het midden van iedere schaal zit een ronde witte vlak. De schaalen zijn buigzamer dan in de overigen van dit geslacht. DE BLINDE EGRETTOR. Pl: li. Dit dier is zeer schoon gemaakt, met een goudglanzige verf en twee kleurlijke vlakken op ieder der schaallen. DE CARNEOLIËR. De kop en rug zijn meestal blinkend groen en de grote oogen zijn bruin, de schaallen zijn zo donker groen dat ze bijna zwart zijn, en op iedere derzelfde zijn driehuizen schitterend groen en goudgeel afgezet, de kleine vlakjes, die erin zijn, zijn evenzo donker groen als de schaallen, en op iedere spieschaks zijn hunne lichaamsdeelen. Uit Carneolien in 't Kabinet van den WelEd: Gebr. Heer Guonovius. DE KAAPSCHE EGRETTOR. Dit diertje is zeer raar. De kop en rug zijn blinkend paars, maar zodanig gemengd met asgrauw haar, dat men van de kleur van het hoornig deel niets zien kan. De schaallen zijn geelgroen, in geval ook zeer ruig met asgrauw haar geveeld, gelijk de kop en rug. De vleugels zijn bruin en de poten zijn bruingeel. DE GESTREEPTJE EGRETTOR. ■ Dit dier is allerzeldzaarafl'. De rug is ligt paars ract ccnigzins donkere ftreepjes , en de dokfchaalen zyn bh-nkcnd groen, met e^n goudplanzig , veerlchyn» loopende over icder deklcjiaal vier golyk kleine zwartc ftrotpen die aJszwart fluwecl zyn , bct geen een a-ingenaamti vwrtoriing maakt. XXIV. DE GEBANDEERDE EGRETTOR. De kop-van deeze'is blinkend groen , ^yk ook de rug en dclrrchaalen , doch zoo digt be^ct met zwaitc pcukclcjcs, fommigen als kkinc Aippcn , en anderen als in banden by een vergaderd, dat men zeer weinig van hct blin-: kend zien kan. De oogen zyn blinkeiid cailanic bruin. 'w . tt. XXV. DE CEPLAKTE ECRETTOR. Dezc hecft met dc Iftrier N XJV vecl geroecnfchap, doch de kop cn riig ayn niet gcpiaki. Voorts is hy zwart mct zis"witte vjdhjc». XXVI. HET JUWEEL. Al wat men zich fchoon verbeclden kan uit fchittrcnd groen en de klcur van gloeijcnd g:)ud, is in dit dier te vindcn. Dj dckfchaaicn zyn fyn geribd. XXVIL DE GEFIGUREERDE EGRETTOR. Dc kop en rug van dit dier is omtrcnt zwart; maar de d.klchaalen zyn bruin geclgrocn mct dric figuren op icdcr deklcnaa. , die icdcr dc figurcn vaa-c^n quadraac uitmaaken. -■-^ Vi£R- 104 ■ I BENDE. XXiV. GESLACHT. VISMOEJERS."'^ -I* ■* * * * VIER-EN-TWINTIGSTE GESLACHT FISMOEJERS. Pl: lii. KENMERKEN. Gehiotfle fprieten met. een doorbladerde knots Zyvempooten. De fprieten dezer dieren zyn van zulk een vreemd maakfel , en verfchil« lende kleur, dat ik my op de afcekening moet beroeper». Het on-- derfte deel is mooi geel en de knots is caftanjebruin. Twee van de leden der knots hebben de gedaante van de holle bakjes of de lampen der ouden in hunne graven. De -bovenfte punt is een vast deel. Zoo als afgebeeld is by fig. I Lett. A. 