title: Catalogus systematicus coleopterorum. Catalogue systematique des coléoptères. Systematische naamlijst van dat geslacht van insecten dat men torren noemt
creator: Voet, Johannes Eusebius, 1706-1778
text: O O 'S" '5> Z E V E N D E G E S L A C II T. IIUI DETORS. EN. Pl: 32. Levend, vriend, helaas, de knots uit de drie bovenste ledematen, dikke, dik soort. Twee van de voorvoortanden van ten geheide door geklauwen. Het hoofd zeer klein, en bijna verborgen onder de borst. De vriend van dit geslacht hebben een overvloed aan dat aan de Kevers daar in, dat ze beide de knots der vriend draagen in een winkelhaak. Gevulkaniseerd door Letter A. Pl.xxxi. onder N.-'. r. doch verzenningen daar in dat ze veel meer ledematen bestaan, en dat, daar de knots der vriend van de Kevers bestaat uit plakte bladeren gewone ledematen, deze in dit geval bestaan uit dikke, vaakte en als op een gevlakte ledemaat, welke evenwel aan die zijde waar de vriend naar elkaar gekruist zijn, enigszins van een wijkende. Het voortstuk der vriend is gelijk in de meeste dieren, groter dan de daar op. Volgende leden, waarachtelijk, om dat daar in de werktuigen haar vaardigheid hebben, welke dienen tot de bewegingen der overige mensen. De scheenbeenen der voorpooten zijn niet getand, gelijk die der Kevers. De ledematen der voeten zijn breed, hartsgewonden, en richten in elkaar, gelijk vertoond wordt bij letter B. ze vullen genoegzaam voor zoveel klauwen. De koppen van dit geslacht zijn zeer klein, en wanneer de dieren zitten, kan men nauwelijks het voorste gedeelte van dezelven zien, doch wanneer ze lopen, leken ze die verder vooruit. Alle de soorten, welke ik van dit geslacht ken, worden gevonden in de doode lichamen van visstralen, of van landdieren. Tegen de eerste species van dit geflakt hebben zich in 't bijzonder te wachten de Kooplieden in Stockholm, en de Liefliebbers, welke Kabinetten hebben van opgezette vogels, naardien zij van de vogels niets overlaat dan de beenen en de vederen. DE STOKVIS TOR. Dit diertje is van boven en onderen geheel zwart, uitgezonderd de bovenste helft der schaften, welke bruin is, beschilderd met drie zwarte stippen op ieder schaal. De vleugels en poten zijn bruin geel. Deze kunnen geheele pakzolders met Stokvis, zoo als ook de Kabinetten van opgezette Dieren in korte tijd geheel bederven. In Nederland zeer gemeen. DE KRENGENZOEKER. Dit dier is geheel zwart, en door 't vergrootglas beschouwd zijnde als zwart fluweel, onregelmatig bezet met kleine bosjes van blauw haar of borsteltjes, welke aan het blote oog toevoelen als licht blauwe stipjes. De borst en buik zijn zeer dicht bekleed met korte zeer witte haarjes, die plaats tegen de huid leggen. Zij zijn uitnemend vaardig in het lopen, en vallen met een grote menigte aan op het geen de honden en kraaien van een dood paard overig laten. In Nederland. DE PEEZENPLUIZER. Deze geen ik het mannetje te zijn van den vorigen, om dat zij in grote menigte onder malkanderen gevonden worden in de krengen, laatende niets overig dan de drooge beenen. Dit diertje is vuil bruin, en van onderen bekleed met witte haarjes gelijk het vorige. ACHT- Spectrum, gele genaderd onder het bekken gebracht, zijn van sokken de onderste helft vaak en hoornachtig is, en de bovenste helft bestaat uit knoopsgewezelen, op welker top een hoedje zit, bekringd uit drie vaarten leden, die buikwaards van een gescheiden zijn. De schepen zijn gedoorkloven. DEZE verhalen van de Meestkevers, schoon zij ook in de meest, vooral in de verhalen koemels leven, door heel roodvlees hunne spieren en schepen. Doch hebben zij dezelfde gemeenschap, behalve hun voedsel en levenswijze, dat zij met platte lepels of bekken hebben, om daar door de meel als een schop op te beuren; en dat de spieren niet gelijk in de meel maar buiten op, maar onder het hekken hun beginzelf neemen. De spieren zijn wel geknoopt, maar niet gebladerd, gelijk die van de Kevers en Meestkevers. Zij hebben een lang vaart hoornachtig voetstuk, hetwelk gegoten is aan een klein, dat in het bekken zit; op dit voetstuk volgen twee ronde knopjes, van welke het ouderlijke het grootste is, daarop volgen twee plattere schotelsgewijze ledematen, en tot hier toe is de spriet mooi bruin: maar hierop volgt een knoop, die uit drie brede asgrauwe delen bestaat, welke op elkaar zitten, zoo als een derzelfde hier onder is te zien door het vergrootglas verblind, is bij Letter A. Pl. xxxii. bij N°. 1, Deze bovenstaande Joden zijn niet rond maar platachtig aan die zijde, met welke de spijzen zich naar elkander toe buigen, en aan de buitenzijde tegen de aart van ver de meel Torren, een afslag van een gescheiden. De voeten bestaan niet uit platte ledematen, gelijk die van de Meestkevers, maar uit vier langwerpige en ronde ledematen, aan welker einde de klauw het vijfde lid uitmaakt. De feetbcecnbecncz zyn rond en aan bescidz, bezet met schaapen door, zo als in een achterpoort ook hier nievens verbeld is onder Letter B. De voortenen zijn kleiner dan de middelen en achterpooten, maar de klauw of het vrije lid van de voorpooten is verbeterd kunstig gemaakt, om de weke keemsknal mee te krabben en daar uit het voedsel te zoeken. Hier toe is deze klauw veel groter dan die van de andere voeten. Deze voorpoot is verbeeld bij Letter C en de klauw van de zelf nog nieverder vergroot zijnde bij Letter D. Deze klauw schijnt te bestaan uit vier bijzondere delen, namelijk een vooruitflekkendekromme, brede uitgeholde schrapper, waar naast aan zit een lange scherpe doorn, en deze twee delen maken het voorste van den klauw uit; het overige gedeelte bestaat uit een hol bakje, het welke de gedaante heeft van de kelk van een opengaande bloemknap, doch niet samengefolding uit verschillende delen. In het voorste gedeelte van deze hollenkelk, ter plaatse waar de klauw het meest op den grond raakt, ziet men een wit dun vlies, ook bakjes gevormd uitgespannen, en dit maakt het vierde stuk van de klauw uit. Het dier kan een kromme vooruitsteekende klauw tegen het onderste stuk fluiten, en dan schijnt dit dunne vlies om hoog te rijzen en den kelk te fluiten, om de fijne vogtige delen, welke het dier verzameld heeft, te kunnen behouden, wanneer de gehele klauw een rond knopje schijnt uit te maken. Wie ziet uit dit geheele famentel niet de wysheid, macht, en goedheid, van den oneindigen Schepper, in aan elk dier, naar zynen aart, de juist vereiste delen en leden te geven, tot dat einde, waarvoor het geschikt is, en die juist bekwaam zijn, om al die de bevoordelen van zyn natuur te kunnen verkrijgen. I. DE GROOTE KOEVOGGER. Dit geheele diertje is zeer glad, witte, en bruin zwart ; doch de puntjes der dekshaal heeft boven dat een vlak van dezelfde verwe. Zy zijn in Nederland zeer gemeen. 2. DE KLEINE KOEVOGGER. Ik twijfel, of deze species niet het mannetje is van de vorige. Doch het is minder gevlakt dan de vorige, en dit is de rede dat ik er aan twijfel, om dat anders het gewoonlijk de mannetjes mooier zijn dan de wyfjes. Dit diertje heeft pas de helft der grootte van het vorige. Het wordt gevonden in de verfhaven, gelijk het  E S L A C H T. KLUCHTSPEELS. Pl: 52. Spullen welke allenzinds vlees, verboden in de ordinair eenig soort knots gewoonte, zijnde de leden aan het eind van een rechte lijn. De schenkelbeen, de vorkpoten zeer krachtig. Hoogbedden in de borst, in de buik, binnekant van de poten kunnen ingetrokken en verborgen worden. De vrienden hebben een raad van elf leden, gelijk de meerderheid van de mensen; zij zijn van onderaf differentie van gedaante en kleur, gelijk bij letter A. PJ. xxxii, N°. I. beneden hier vorige geslagen verkoond worden. De jongeren leden van de vrienden, weken knotsgewijs in de drie vorige genoemde dicht op een zitten, zijn in die geslagen van een gescheiden, zodat men duidelijk den spil zien. Ze zijn verenigd. De vrienden zitten op het bankje voor de ogen. Zij hebben in de achterkant twee tamelijk grote scharen. Het voorname kenmerk, dat hen van andere geslagen onderscheid, bevat in zes groeven om de poten in te kunnen verbergen, van welke de twee voorste in de borst en de vier onderen in de buik gevonden worden, en gevormd worden door de hoornachtige ringen die de borst en buik bekleeden. Mensen kunnen zich nauwelijks van het lachen onthouden, wanneer men deze dieren in hun natuurlijke manier levenswijze aanschouwt. Zij leven in de diepste ondergrond van de aarde, in zandige gronden, en worden van dezelfde vervolgd en aangevallen om hen tot aas te gebruiken; maar, zodra zij gevonden worden, dat zij aangevallen worden, trekken zij hun spiertei, en het grootste gedeelte van den kop, onder het rugdekje, en stelen den kop diep tegen de borst; op diezelfde oogenlikke trekken zij hun hoofd in, en laten zich rollen of vallen, zich verlatende op hunne zware, harde, beklede teen, en al dan niet, dan mag men zich nog eens van een rond, kale aarde onderscheiden. Eerst verbergen zij hun voodje achter de breedte scheenbeen, verbeeld bij Lett. B. en dan de scheenbeen in de bovengemelde holligheden, en wensen voorzichtig alle de leden zoo diep in een te vliegen, dat zij nooit kunnen gekvetscht worden. In die toestand velen zij zich gelaten dood te worden, en laten zich door hunne vijanden dragen en de grond zo ver zij willen, en wanneer deze mensen den prooi wel gevangen te hebben, loopen zij weer weg; en indien zij op nieuw aanvallen worden, handelen zij, gelijk en voorzichtig, tot dat hun vijanden moe worden, en veel moeite en tijd verspild hebben, hen laten lopen. Schoon dit gefabrieerde vleugels heeft, heb ik hen continu vliegend gevonden, of zittend op eenig kruit, maar altijd lopend op dorre zandige gronden. I. DE FOPPER. Dit geheele diertje is bruin zwart, hebbende alleen een vale vlak middel op den rug, en op het voorste gedeelte der schaapjes. In Nederland. II. DE BEDRIEGER. De kop en rug in 't midden der dekafchaalen van deze Kluchtspeeltjes zijn grauw, en het overige gedeelte zeer zwart, doch niet blauwende. In Nederland. III. DE LOOSAART. Dit geheele dier is bruin, doch de kop en rug een weinig lichter van kleur dan het overige: hier en ginds schijnt ook irregulier een lichter vlakje op de dekafchaalen. In Nederland. IV. DE GOOCHelaar. Dit vreemde diertje is klein, waarom ik hetzelfde ook door het vergrootglas er bij getekend heb. De kop en rug zijn groen en bruin bont met een goudglanzige luster. De dekafchaalen zijn zeer fijn geribd, en niet donkerbruine vlakjes verfijnd, welke vlakjes bestaan uit borstelachtig haar, en welk in bochjes bij een zit. Van onderen is het zwart. In Nederland. V. DE ZWARTE GOOCHelaar. Deze is de grootste van dit geslacht, welken ik gezien heb. Hij heeft niets bijzonders, doch is geheel zwart van boven en van onderen. In Nederland. Men vindt er nog wel eenigen, die wat meer of minder in kleur of grootte van de vertoonde vijf soorten ver diferen teren, doch dit different is niet groot genoeg om af te beelden, behalve dat ik dit onderscheid houde voor afleidingen van de natuur. TIEN. DE vrienden onder verschillende dit gesproken van dat der Schildtoren, met het welke het andere fins veel overeenkomst heeft. De bovenste ledematen van de vrienden zijn niet gelijk die van de Schildtoren gelijkvormig met de andere ledematen, maar veel breder naar den binnenkant toegesneden, gebladerd, of kamsgewijze, luis afgebeeld bij Letter A. P. xxxii. Naar zijn voorstel. Deze ledematen schynen door het vergrootglas bakjes met zeer dikke bodemen, dicht op een gelapte plaats. Hier rugdeksel is als een gerand schild dat zij op den rug draagt, en aan weerszijden ver over het lichaam uitsteekt. Van vooren is het halfmaans gevormd uitgestoken, in welke holte het achterhoofd insluit. Mijn zoon, noch onder de vlachlandse, noch onder de inlandse Torens meerder soorten voorgekomen dan deze een, van welke ik mannelijke en vrouwelijke met hun vrienden afgebeeld heb, maar meer dan waarschijnlijk is hier dat in andere landen meer soorten van dit geslacht zullen gevonden worden. Deze houden zich alleen op bij het dood aas, voornamelijk van paarden. BEENENKLUITER. Vrouw. Bij de kenmerken hierboven beschreven heb ik rakend dit dier naarlijk iets bij te voegen. Op het slechte uitzicht zou men hier voor een Schildkroon houden, doch zijn de schaalvormig zijn aan het uiteinde ver gekant: de ledematen van de voorvoeten zijn ook breeder en korter. De vrouw is van de man niet voornamelijk daar in onderscheid dat het mannelijke aan het grootste einde van elk schaalvormig een uitstekend punt heeft. De vrouw draagt een kleine veelsoluïde punt van het achterlijf buiten de schaalvormig, 't is geen tot gemak der voortplanting geschikt, zoals hier afgebeeld is. Het scheenbeeld van dit dier is zeer plat, de schaalvormig zijn in de lengte geribd, en ter voorkant de ribbetjes met fijne knobbeltjes bespannen. Het is van boven en onderkant geheel zwart, zonder enige glans. Zijnde allemaal de bovenste ledematen der vrienden bruin geel. In Nederland. In 2. BEE-BENDE. X. GESLACHT. DE MOOR. 2. BEENENKLEVER. Man. Deze verfchilt van den vorigen door zijn puntjes aan het uiteinde der dekschalen; als mede daar door, dat tussen de ribbels op de dekschalen die knobbeltjes niet gevonden worden, welke men ziet op de dekschalen der wijfjes. Ook vallen zij gewoonlijk minder klein. In Nederland onder de vorigen. ELFDE GESLACHT. DE MOOR. Pl: xxxii. Sprieten, welke naar den top toe breder werden, zijnde de vijfelijkste kans door elkaar. De rijk en dekschalen zeer plat. DE sprieten van dit geslacht zijn zoo fraai, dat men die veel eer voor een bloemgewas, dan voor sprieten van eenige soort zou houden. Keer onder deze lid is pears gewyzen: de vier volgende rond. De drie volgende zijn als schoteltjes, en tot hier toe is de spriet mooi blinkend castaja-gebruik. Hierop volgen twee ingeleken schotels, gewyzen leden die fraai geel zijn, met het topje vlek dat van gedaante als een omgekeerd peer is, en ingeleken mooi geel. Lychee leden zijn van onder verschillende breedte en dikte, gelijk die hier nevens verbeeld zijn, onder letter A. Pl: xxxii. na aft. 3 i- Tussen de dekschalen hebben zij een klein kindje gelijk de kevers. De zijde der achterpooten zijn buitengemeen dik, en de scheenbeenen derzelfde boogvormig krom. De voeten beiloon uit vier brede hartvormig leden, behalve den egaal. Zij gelijken iets naar het gedachte der mollenbegravers, doch zijn platter. De dekschalen zijn aan hun einde vierkant en als afgepaineerd. Doch hun sprieten, vooral onderlingen hen later van hout gesneden der mollenbegravers. Ik heb deze niet gevonden dan op bladeren van boomen. I. CHAM. Het ruwvlees, dat ligt gerand is vlechtig ter wederzijden breed over het lichaam heen, doch is vereenigd met het hoornachtig bekleedvlees dat de borst vormt. Over iedere der delchaclcn loopt, tot over de helft van de lengte van dezelven, in het lang, drie fijne ribbentjes. Het gehele dier is van boven en van onderen zoo zwart als pikk. In Nederland, TWAALFDE GESLACHT. BASTAARD-ZUIKEREETERS. De honden der vriendschap, knoopsgevijs, naar de top een weinig dikkere vorderende en niet gebladet. Het overige, gelyk in de Zuikereeters. VAN dit geslacht ken ik er zeer weinigen: namelijk een uitlandchen en twee inlandse. Waarvan, zullen er andere gewelven ingenomen zijn, onder de species van te vinden zyn. Zij zijn onderlichteden van de Zuikereeters door hunne vriendschap, wijl zij bij de toppen gebladert zyn, maar alleen een weinig dikker eindigen, zynde van het begin af aan knoopsgevijs. De dijen en beenen der voorpooten zyn zeer onderfcheiden van die der middel en achterpooten, welke laatsten overal ongeveer even dik zyn; maar de dijen der voorpooten van dit gedachte zyn breed en platvloog. Voorts zyn de beenen insgelikt breed en platvloog, voorzien binne- en buitendraads van drie tanden gelyk de bijgevoegde afbeelding onder N2. aanwijst: de voeten zyn zeer gedrochtig. Zij hebben geen ledenkind. De vorm van hunne voeten wijst aan dat zij niet in den vaste grond zitten ophouden, maar zich veeven in het vermolmde hout of dergelyke weekte jachtgen. KAPSCHE BASTAARD-ZUIKERBAARD. De vooruitstrekkende schaarden van dit dier zyn zeer groot en dichtbedekt. De kop is zeer breed, om de brede voevliukken van de schaars, en de der ver spieren in te kunnen platen. Het ruggedeel is zeer breed en stevig, Zoals het weinig als de kop afgebeeld, is van de rug, zoo veel intens gedetaillerd als de rug afteilen valt van het hoger lichaam en de dekstaallen, terwijl het een breed kanaal, die meest humorachtig dektafel bezienswaardig is, totzicht beiden ict. De rug en dekstaallen zijn zeer glad. Het dier is blank en zwart. De specificiteit is zeer raar. Uit het kabinet van den H.E. Geboren Heer Ribbans, van de Kaap. Een soort - de grote basterdzuikeraard - heeft over het geheel genomen veel overeenkomst met het volgende geslacht der schaarvarkens, bijzonder om dat zijn voorste beenen op verre na zo breed niet zijn als die van de vorige soort, maar het maakt feel van zijn kop, die, gelijk als die van de vorige, als in den rug en borst: instaat; en het maakt feel van die rug, als mede de hoorne band tussen den rug en het achterlijf af te scheiden hem genoeg van de schaarvarkens. Hij is geheel glad en koolzwart. Hij valt in Nederland, doch zeer zeldzamer. Het kleine basterdzuikeraardje is het enige diertje, 't welk ik van dit geslacht gevonden heb, waarom ik het ook geschilderd heb, zoo als het zich vertoont door het vergrootglas. Bij letter A ziet gy zijn natuurlijke grootte, bij letter B vergroot en bij letter C een der voorpooten door het vergrootglas. Het maaksel van die voorpoot toont duidelijk genoeg dat dit diertje onder het geslacht der schaarvarkens niet behoort. Het is een fijn geribd, en geheel zwart, uitgezonderd de pooten, die bruin geel zijn, zynde de voorste nog lichter geel dan de vier anderen. DERTIENDE GESCHILACHTEL. SCHARBYTERS. Pl: xxxiv. KENMERKEN. Elf kleding in de voorsteer, welke leden langer ver schilten van elkaar. Ronde uitpuilende oogen achter de sprieten. Twee breede scherpe tanden in de bek, mitsgaders twee, of vier, aanmerkelijke drieklemdente voelers, Het rugdekzel fel geverfd, zwartgewekt en gerand. De uitzaaien gerand. Vijf leden in de voor- en achtervoeten, doch in de voorvoeten, bijzonder bij de mannetjes, langer en korter dan in de achtervoeten. Zie dezelven verheld in de vergrootglas onder Nummer 29 van dit geslacht. A. B. C. HET meerder gedeelte heeft een zeer klein lendenstukje, dat tussen de dekzaaien inziet, en dat bekleed uit een driekantig uitsteekend puntje, dat op het smalle hoornachtige randje zit, welke randje tussen het ruggedekzel en de dekzaaien het lichaam bekleedt. I. Bende. XIII. Geslacht. SCHARBYTERS. Zij hebben in de voor- en bijzijde van de bek, twee kortere, en twee langer drieledige voelers ongeveer met hun spieren mee te voelen en te wenden, en in de bek te brengen. Zij hebben ook in iedere zijde van de bek, een ruw hoorntand of schaar, waar mee zij allerhande instoffen, welke zij denken te zullen kunnen vermengen en aanvallen, en meer binnenwaarts twee lange tanden of kaakbeentjes, welke tegen elkander gedrukt blijven; en eindelijk zeer sterke baarden. Hunne sprieten zijn aan het begin weinig dunner dan aan hun eind, uitgezonderd het voorste stuk, dat in het bekje zit, en het achterste stuk in alle toestanden het dikste is. De ogen zijn rond, en puilend sterkt. Het ruwe vlees heeft een sterke rand, maar kan evenwel niet voegzaam genoemd worden, wijl het blinkend borstdeksel zich aan de rand daarvan middelen vereenigt. Ze hebben glade, dieben, uitgezonderd aan het einde der beenen daar lange, scherpe doorlopen zitten, die tot hunne vaarde gang, en tot heen graaven in de aarde dienen. De kleed van hunne voor en achtervoeten zijn merkbaar onderling verschillend, als op de xxxvi Plaat onder X'. 29 is afgestoken: die van de voorvoeten zijn dik, breed, en kort, en van onderen ganzecht plat, op de zyden bezet met borsteltjes, om vast te gaan, en hun aas mee te kunnen grijpen en vast te houden, als mede om in den grond daar middelen te kunnen werken: maar de kleeden der achtervoeten zijn langer, vaster boven, rondvormig, en van onderen plat, en op de rand bezet met zeer fijne doorntjes, die tot heen vaste houden hunner voeten, en bij dat vaardig lopen uitnemend dienstig zijn. Hunne ruppen leven in den grond, en maken bij hun vervlechting een goede ronde holte zonder enige spier, en veranderen aldaar in een pop, aan welke alle de leden, en voor al de poten uit te zien en kenbaar zijn. Ze leven allen op den roof, en gaan daarvoor voornamelijk uit, bij nacht, wanneer ze doden en levenden die ze vinden, aanvallen, en gaan zoodanig hunnen keel berooven, veroelen, indien de Schepper niec aan velle gebracht heeft, die niet ontloopen of bij nacht ontwijken kunnen, het vermogen niet gegeven had, om hunne spieren en poten zoodanig rechttrekken en onder hunne schilde te bedekken, dat ze zich gerust kunnen laten wegjagen, zonder nadeel te voelen. In verschillende soorten zijn de mannetjes kenbaar uit de merkelijke breder ledematen van de voorvoeten, veel hooivelden toegang tot het beklimmen van de wijfjes. De gesprekjes zijn verdeeld in twee families, waarvan de eerste vliegvleugels, hebben onder de dekplakken, gelijkend op de meest voorkomende torren, maar de tweede hebben geen vliegvleugels, en kunnen niet vliegen, doch de gebrek wordt hun merkelijk vergoed, door hun zeer lange poten. Zo ook veelmeer soorten van bijzondere dicties in dit gesprek, dat raad van twijfel mocht zijn, of zij ondergescheiden zijn. Mogelijk teellen sommigen voort door elkaar. EERSTE FAMILIE. MET FLIESVLEUGELEN. 1. DE GROOTE ZWARTE SCHAARBYTER. Dit diertje is zeer gemeen in tuinen in Nederland en heeft niets aanmerklijks. Hij is geheel zwart en de dekplakken liggen geribd. 2. DE BLINKENDE SCHAARBYTER. De grootte en het maaksel van deze is aan de vorige zeer gelijk, doch zijn poten zijn langer. De kleur is blinkend groen, en, wanneer er de zon op schijnt, gelijkend als de kop en rug naar gloedend koper. De dekplakken zijn liggen geribd. 3. DE DONKER GROENE SCHAARBYTER. De poten van deze zijn teder en korter, dan men in dit geslacht gewoon is. De kop en rug zijn blinkend donkergroen. Ook de dekplakken zijn fin geribd en in de straalen van de zon gezet zijnde, blinkt hij als gloedend koper van zeer donkere kleur. 4. DE KLEINE BLINKENDE SCHAARBYTER. Dit diertje behoort onder de schoonste inlandse blinkende Torren, welke ik ken. De kop en rug zijn allerloonst: blinkend groen en de dekplakken zijn zeer fin geribd en blinkend als gloedend rood koper. Men vindt hen in de duinen of hoge zandige gronden in Nederland. 5. DE FLAAMSCHE SCHAARBYTER. Dit beestje heeft een donkergroene, blinkende kop, een rode rug. De praktijken, voeders, en poezen zijn ligrood,oranjeachtig, gelig, het bovenste gedeelte van de schaal, doch de achterste helft is donker, evenwel, zoals een oranje geeltint randje, langs de schaal tot achteren toe, doch hecht welke zeer snel in donkere kleur verdwijnt, zodat de zwarte verf, eigentijds, een ovaal rond plek uitmaakt, waar, mede, de schaal beschilderd zyn. Van onderen is het geheel dier, blinkend zwart. Het valt aan de zeedijken op het eiland Flacque. DE GROOTE PLATTE SCAARBYTER. Pl. xxxiv. Het lichaam van deze Schaarbyter is niet verheven, maar platvormig, ook loopt hij zeer laag op zijn poten. Hij is geheel zwart, De schaal fijn geribd. Er is een soort van deze met rode poten, maar voorzover aan deze soort gelijk, verbeeld onder N° 23. Voorzover verschil in grootte. Zeer gemeen in Nederland. DE GEKRUISTE SCHAARBYTER. De kop, en rug, en poten, van dit kleine Schaarbytertje zijn blinkend zwart, en de schaal, welke fijn geribd is, zijn bruin, rood, en zwart bont, zodat de tekening verbeeld is. In Nederland op hoge gronden, doch zeldzaam te vinden. DE BRUINE SCHAARBYTER. Deze bruine Schaarbyter is zeldzaam in Nederland: de rug is glad, maar de schaal fijn geribd. Hij is mooi kastanje bruin. DE SURINAAMSCHE SCHAARBYTER. De kop en rug van deze Schaarbyter zijn bruin rood: de vleugels en poten bruin, de schaal zyn fijn geribd en zwart, maar op elke schaal drie gele vlakken, zodat de tekening verbeeld is. DE CURACAOSCHE SCHAARBYTER. De kop, vleugels, rug, en poten van deze zijn iets bruiner dan van de vorige. Het grootste verschil is in de schildering der vier gele banden, welke over de schaal heen lopen. II. DE KAAPSCHE SCHAARBYTER. Op het midden van den geclen kop van deze Schaarbyter zit een zwart viakje, en op de zwarte rug twee grote rode vlekken. Aan het begin der schaalschaalen bij de rug vertoonden zich op de zwarten grond twee gele stippen, en op het midden der schaalschaalen aan hverzijde een geel vlak, zodat het geheel dat de gele, rood, en zwarte bont is. De vleugels en poten zijn bruin geel. 12. HET GAAUWE SCHAARBYTERJE. Dit diertje lonkt uit een nest en voelt: het is zwart met bruin geklede poten. Zeer gemeen in Nederland. 13. DE KLEINE PLATTE SCHAARBYTER. Dit diertje is een klein, plat en glad met een ronden bek als of het een Watertor was. Het is geheel zwart doch in sommige delen trekt de kleur iets naar het groen, en in anderen is een roodachtige weerschijn. Zeer gemeen in Nederland. 14. HET KRUIPERTJE. Dit is het gemeente dier Schaarbytertje in Nederland, en verschilt van de vorige niet dan in maaksel. Het is zo sterkt in zyne poten, en glad dat men het nauwelijks kan vasthouden. 15. DE ROODGERIBDE SCHAARBYTER. Dit diertje is een weinig groter verbeeldt, dan het gewoonlijk gevonden wordt. Het wordt niet veel gevonden. De kop is glad, de schaalschaalen zijn fijn geribbeld, en beide blinkend zwart. De rug is glad en blinkend hoog oranje of rood, De vleugels en poten zijn bruin geel. Een Nederlands dier. 16. HET GEELE SCHAARBYTERTJE Als v vat aan dit dier is, uitgezonderd zijn zwarte ogen, is bruinachtig geel. Hetzelfde maaksel, en dat wel van allerlei grootte, vindt men overal in het zwart. Het bruin geel van deze is in den eenen veel bruiner dan in den anderen. In Nederland. 17. DE NAGTSCHAARBYTER Deze Schaarbyter is mooi bruin, blinkend, met een lichter weerschijn en de schaalen zijn fijn geribd. In Nederland. 18. HET ENGELSCHE SCHAARBYTERTJE Bij den eersten opdag van het oog ziet men dit kleine dier niet anders aan, dan voor licht castanjebruin met een blauwe zwarte vlak op het achterlyf: Doch, wanneer men hetzelfde in de zonnestralen velt, en dan beschouwt door het vergrootglas, behoort het onder de schoonste dieren, die ik ken, want dan verdwijnt die zwarte vlak, en men ziet, naar mate men het dier draait, en het hoek daarop lantaarn vallen, den schoonsten en fijsten weerkaatser, welken men zich kan verbeelden, die uit het schoonste geel door het groen toetst, het blauw Lazuur overgaat, en zich dan verkoopt, op het fijnste licht, met een randje van caramel en gloeiend goud tegen een zwarte schaduw, door welke mengeling van onnavolgbare kleuren en dat in een onbegrijpelijke afstand, het onverbeelbaar wordt voor het penself, en veel minder op een zwart gedrukte plaats kan afgezet worden, alle welke kleuren zich op al de deelen van het dier vertoonen, ter plaatse daar men het zonnelicht op laat vallen. 20. HET DONKERGROEN KOPJE. MANNETJE Deze kleine Schaarbier ziet gy in zyne natuurlijke grootte, en, ten einde zyn maakfcel tn (childering beter te kunnen zien, is hy ook afgebeeld door het vergrotingsglas. Zyn kop en rugdekfcel zyn zeer donkergroen, of zwart met een groene vechtvin. De schaakpionnen zyn donker bruin, waarop veder asgrauw vlekken yn, zoo als de tekening die vertoont. De poes en spinacentjes zyn bruin geel. In Nederland. 21. HET DONKER GROENKOPJE. WYFJE. De overeenkomst van dit diertje met het voorstelde al gevaarlijk, dat dit het wyfje is van het vorige. De schaakpionnen zyn breedere en de kleuren minder schoon, zoo als men dit gewoonlijk vindt in het geflankeerde Soes. 22. HET SPIEGELDRAGERTJE. Dit kleine diertje in zyne natuurlijke grootte, en door het vergrootglas vertoond, heeft een afvallige schijf en een groot zwart en goudglanzige vechtvin. In de schaakpionnen ziet men vier zeer gladde blinde kantige lichtgroene vlakjes, die een weinig ingedrukt zyn, waar door zij als spiegeltjes schijnen in een donkere lift. In Nederland. 23. HET ROODPOOTJE. Men vindt deze Schaarbyter zeer verschilend in grootte, zijnde de een tweemaal zoo groot als de andere, 'c welke ik denk, dat van het schraal of rijkelijk voodje afhangt, dat de rups gehad heeft. Het maakje heeft veel overeenkomst met N°. 6 en N°. 17. Dit dier is rosachtig zwart en niet zoo blinkend als de meeste Schaarbyters. De poten zyn orange, roodachtig. In Nederland moet het op zandige gronden. 24. HET SPITSGATJE. Dit dierje in zijn natuurlijke grootte en door een vergrootglas afgebeeld, wijkt af van het gewone makkelijk der Schaarbyters, terwijl het niet plat is, maar verheven, smaller, en van achteren spits is, dan de Schaarbyters gewoonlijk zijn. Evenwel maken de gegeven kenmerken, dat het toe behoort gevat in het meeste naderde. De schaaldieren zijn fijn gribbelde, en de poten lang, terwijl het snuipje de tong kan. De schaaren die hierboven onbreekbaar of zeer klein zijn. Het gehalte dit dierje is bruinachtig geel. In Nederland. Deze is het tweede dierje, dat, schoon onder dit geval gebracht, evenwel meer of minder afwijkt. De kop is ongemeten groot door de hoge uitpuilende ronde ogen, die de helft van den kop maken. Onbegrijpelijk is het waarom juist deze soort zulke grote ogen hebben moet. De kleur is zwart, met een geel weefje. In Nederland. De Engelse Rootkop. Dit is het derde dierje, dat veel overeenkomst heeft met de Schaarbyters, maar evenwel afwijkt, en mogelijk een bijzonder geval zou uitmaken. De dekstchaaldieren, die violet zijn, zijn van achteren als afgevallen. Ter helft van de lengte der voorpoten zit binnenwaarts een nageltje, nog veel sterker dan in de Rietkeevers. Mogelijk is dit een kenmerk van de Boom-Schaarbyters. De kop en rug zijn oranje rood. De vleugels en poten zijn bruin geel. In Engeland. De Tripolitaanse Schaarbyter. De dekstchaaldieren van deze Schaarbyter zijn zeer fijn gribbeld, en geel, uitgezonderd eenige zwarte vlakjes waar mee de dekstchaaldieren beschilderd zijn. Ik heb nooit iets gezien dan deze eenen in het Kabinet van den Hoog Edel geboren Heere Rengers. Uit Tripoli. De West-Indische Schaarbyter. Dit dier heeft veel overeenkomst met de Engelse Roodkop N° 26. De dekstaarten zijn fijn geribd, en zwart met een violette gloed; ze zijn zwaar van achteren, breed, en als afgeveld. Alle het overige wat aan dit zeldzame dier is, is vuil rood, doch van onderen is hij zwart. In het Kabinet van den H.E. geboren Heer Rengers. Uit de Vliegende. TWEEDE FAMILIE, ZONDER VLIESFLEUGELN. 29. DE BLINKEND SCHARBUTTER. Deze geheele familie heeft geen vliesvleugels, maar alleen twee dekstaarten: onder deze zitten de naakte harde zwarte ringen van het lichaam, evenals op den buik. Deze dekstaarten schynen vereenigd met een zeer dun vliesje, zodat ze die nooit kunnen van een scheiden, het geen hun ook nutteloos zyn zou. Ik heb de sprieten, en voor-, en achterpoot, van deze door het vergrootglas afgetekend, om dat dit geheele geslacht daar in merkbaar overeenkomt, schoon ieder iets bijzonders in maaksel of kleur heeft. A vertoont de sprieten, B den voorpoot, C den achterpoot. Deze delen zijn zoo groot getekend, en de kleuren zijn 200 natuurlijke vertoond en het geheele dier is onder ons zoo gemeen, dat ik me van de verdere beschrijving bijlagen mag voor ontflaggen houden. Hij is zeer schoon, blinkend groen met een geel accent, en gespikkeld van goud of gloeiend vaal in de zelve, welke kleur nog het al is in den echt, maar sterker is dan in den anderen. 30. DE VIOLETTE SCHARBUTTER. Pijl xxxvi. Veelzins komt deze met de vorige overeen in maakwerk. Hij is zoo schoon purper, violet als men zich iets verbeelden kan, bijzonder op de rugdeksel en de rand der dekhaalen, zynd er op de overige platen deze kleur zwaar dat zij naar het zwarte helt. In de hooge zandige gronden van Nederland. DE STAALKLEURDE SCHAARBYTER. Deze soort is van het zwarte af tot het groen en goud bloedend toe. Somereigen hebben drie, anderen twee en weer anderen bijna geen ribbets over de dekhaalen. De kleine reigen pekeltjes tussen de ribbets verhellen niet minder, doch alle deze variatie blijft ongewijzigd, mogen geen onderliggende soort uitmaken. Zeer gemeen in Nederland. DE HEISCHAARBYTER. Op de Heiden in Nederland vindt men dit schoone dier, en vooral in de putten bij de Mastboomen. De kop, en rug, en buik zijn schoon blinkend blauw, en de mooie geribde dekhaalen schoon groen met een weerzijde van glinpend goud. DE STINKENDE SCHAARBYTER. Deze heeft een schoone violette glans op een donkere grond. De dekhaalen zijn bijna glad, maar in de lange derzelven zit men twee reigen kleine dikkies of puizen als hippen, die een goudglanzend weerschijn hebben, doch in de andere hoeken veel meer trekend naar het roode en in de andere meer naar het gele. De rand der dekhaalen heeft een gloed als het rugdeksel. Men vindt allen soort grootte en breedte van deze soort. De kleur van dit geheele dier is donker violet naar het zwarte. Zeer gemeen in Nederland en kenbaar door zijn flank. DE GEDUKTE STAALKLEURDE SCHAARBYTER. Het maaksel van deze toort dat het een onderfcheide soort is. Hij heeft een purperen gloed op den kop en op den rug. Voorzover hij in de kleur vernoemd is, gevonden met nummer 31, doch daar in die de reijen pakicals, daar zyn in die zuur veel reijen putjes, die een goudglansig weerschijn hebben. Men vindt hem zelden in Nederland. SCHAAR- SCHAARBYTER MET GOEDEN STIPPEN. Deze heeft in maakrel veel overeenkomst met de vorige Schaarbyters. Doch zyn oogen zijn zeer groot, uitpuilend, en wit. Zyn rug is plaatselijk, kindsgewoon met een verheven rand. De drie eerste leden der voorste voeten zyn zeer breed, als die der Mollebegravers, om de aarde mee te vervanen. Het gehele dier is zwart met een purperen gloed. De dekvlinderzyn fijn geribd en op ieder derzelven zyn drie ringen fijne putjes, die een goudgelen glans van binnen hebben, en zich daarom als goude stippen vertonen. In Nederland, doch zeldzaam. DE BLAAUWE SCHAARBYTER. Het maaksel van deze is langer in proportie van zijn breedte dan van de andere soortgelijke Schaarbyters. Voorzover komt hij overeen met de Violette Schaarbyter. Doch is veel minder schoon van kleur. In Nederland op hoogte zandige gronden. DE ZWARTE SCHAARBYTER MET WITTE DOGEN. Deze is zeldzaam. Hij is geheel zwart met gouden uitpuilende witte oogen. Hij heeft drie ribben in de lengte over de dekplakken, welke ribbels op de zijden niet glad zyn. Hij is niet blinkend. Deze heeft eenige overeenkomst met den vorigen, doch is van een ander maken, gelijk de figuur aanvult. Hij is bijna zwart met een purperse gloed, en heeft drie reizen putjes over de lengte van zijn dekschaal. Hij is geheel gemeen in Nederland. KLEINE SCHAARBYTER. Deze heeft in maken veel overeenkomst met N°. 32, doch ik heb die nooit bij elkaar gevonden. Zij zijn merkelijk kleiner dan N°. 32, en minder over het geheel blinkend, doch in de zonneschalen gefeld zijnde, vertoont dit dier bijna alle de schoone kleuren die men zich verbeelden kan, nu op de ene dan op de andere plaats, naar maat het licht daarop valt. Men vindt tusken de een en de anderen van deze soort merkelijk onderstelling van kleuren, ook verliezen zij veel door den dood. In Nederland. DE LANGE SCHAARBYTER. In deze soort heefte men wederom het onderstel van kleuren, 't welk men in de Schaarbyters, meer dan in andere Krillen, aan treft. Sommigen zijn over 't geheel genomen zwart met gouden stippen, en deze stippen zyn de schaarsche. In anderen heeft het zwart een donkere groene gloed, en in anderen weer een vilette. In sommige zijn de vlekjes groot geel, en in anderen weer vurig rood. De ribben op de dekschaalen zijn groot. Zijn maken is zeer lang en smal. Zeer zelden. Het maakfel van dec allergrootste Schaarbier, Schaarvijver komt met de blinkende Schaarbier overeen, doch is veel kleverig en van zijn kleur, Dochter veel schooner. De voorvocht van de Mannetjes is veel breder dan die van de Wyfjes; ook zijn ze van schoonste kleur. Sommigen trekken geheel naar het groene en andere gele kleur. De goudkleur, die van gloedjes kopier, en het sterke blinkend groen mengsel, zich onder een, en trandaren door den weefformaat naar mate het lichaam valt. In Nederland op de hoge zandgronden. De vreemde Schaarbierje is geheel zwart. De dek schaakknobben weinig schrap ribben, en de grond is geel ongekamd. De groote Schaarbier hebben gecombineerd ribben, geel als van Segrijn kleur. De kleur is zwart met een moordpartij goud. In Nederland, doch zeer zeldzaam. De kop van dit dier is zeer groot, dik, en als een wig waar men hooi of kooltjies, zy schijnt gefaakt ondanks zijn lengte in te boeren, en dat open te breken: zy is bovenop in het midden verlengd met een verheven richel en boven daar aan beide zijden met een zware, langwerpig knobbeltje. De schaaren naaien ver over elkaar, en de vool der zuren zijn zeer dik. De borst en rug zijn hartsgewijs gemaakt en zijn zeer dik en hartig. De dekveugels zijn diep gevoerd. De zijden zijn zeer groot. Het gehucht dier is bruin zwart, doch de borst veel donker kaasjes bruin. Ik houde deze voor het Mannetje van de volgende. Uit de Nederlandsche Indische in het Kabinet, vind ik z'n Doorl. Hoogheid den Hertog van Okaarge. De groote Smalrug. December heeft bijna tweemaal de grootte van den vorige, maar komt in maakbaarheid met de zelven evenwel overeen, waarom ik deze voor het Wyfje houde, en wel te meer om dat op iedere afchaal van achtieren een kleiner ligt, gelijk fluitje zit. Uit Amerika, in het Kabinet van bovengemelde Heere Pannc. K 3 46. DE 1. BENDE. XIII. GESLACHT. SCHAARBYTERS. 4(5. DE KAAPSCHE DIKKOP. Pl: xxxix. Dit dier heeft in zijn maakfel veel overeenkomst met de twee vorigen. De oogen puilen flink uit, en zitten in sterke kasvaten. Een verheven rib zit over de lengte van het bekkeneel. Het rugdeksel, welke rondom een klein verheven randje heeft, getekend aan iedere zijde met een wit vlekje, is bijna driekantig en wykt af, gelijk de twee vorigen van het maakfel der kindsgewijze rugdeksel der overige Schaarbyters. De dekscalen zijn grof geribd, en iedere zijde is bezaaid met vijf witte vlekjes. Van de Kaap de Goede Hoop. 47. DE KAAPSCHE GROOTE BERG SCHAARBYTER. Dit wonderlijk vreemde dier is het enige, dat ik van deze soort gezien heb in het kabinet van den Heer Ladmiral te Amsterdam. Al wat aan dit dier is, is zoo zwart als pik, maar blinkt niet, uitgezonderd de groote gele poten. De twee vooruitsteekende snaren of schaaren, gelijk ook de voelers, zijn zeer groot. De linkerschaar is in de midden geknoopt, maar de rechter is niet, 't geen ik niet weet, of het toevallig, dan of het natuurlijk is. De kop is van boven wel plat, doch wonderlijk gesepareerd, als door een Beeldhouwer uitgebeiteld. Maar boven alle is het ruggekoppel van eeuwen allerlei vreemde gedaante, zodat men nu eens de gewone scheiding toepast tussen den rug en het achterlijf kunnen zien. Het heeft een uitsteeksel als van twee omgekeerde dekschalen, dat ten deel over de dekschalen heen schiet. De dekschalen zijn niet gespleten, schoon men in de eerste opvlag het daarvoor houden zoude. Zij zijn glad. Men kan uit het maaksel van dit stuk dier zien, dat hij geschaafd is om te verfijnen. Het valt op het gebergte van de Kaap de Goede Hoop. DE KAAPSCHE KLEINE SCHAARBETER. Ik hoonde dit dier voor het Mannetje van den vorigen. Hij is zoo natuurlijk afgebeeld, dat ik het maaksel der deelen met geen woorden weet duidelijker te maken. Hij is geheel de vorige geheel zwart. DE GROOTE SCHAARBYTER. Deze Schaarbyter is de grootste van dit maaksel, welken ik gezien heb. Hij heeft niet zonderricht dan dat hij, daar anderen twee of drie paar voelers lieben, hij maar een paar heeft: doch welke veel groter zijn, dan zij anderszins gewoonlijk gevonden worden. De dekschalen zijn als van fijn Seigerleer, waarover veel kleine ribbetjes loopen. Het geheele dier is koolzwart, en niet blinkend. In het Kabinet van den Hooggeleerde Heer Prof. Luchtmans te Utrecht. Schoon dit dier meer of minder in grootte afwykt van de gewoon, Schaarbitters, draag hij evenwel al de kenmerken derzelfde. Zijn scharen, zijkant, zijn zeer groot en de vleugels in maaksel zeer ondersteunden van de vorigen. De groote ogen zitten ver achter de korte sprieten. Het rudimentair is platvloogig en kindsgewild, en de ekstchaalën zijn syn geribd. Dit dier had behoorlijk te volgen op nr. 18, tot de eerste familie, want het heeft vleugels. Het gehele dier is blankend zwart, maar het heeft aan de zijden een rand, welke zo schoon groen en blank is, als een Smaragd. Van onderen is hij geheel zwart. Dit is het enige dier dat ik van deze soort gezien heb in het Kabinet van den Huis Ladmihal te Amsterdam. VEERTIENDE GESLACHT. KREEFT-TOR. Pl: xxxix. KENMERKEN. Sprieten die op den top dikker varden. Uilen de rugbaak, maar een boomachtig rudimentair dat het geheele lichaam omkleedt. Dit gedacht ondersteund zich van de Schaarbitters, om dat het een scharen in den bek heeft; als mee om dat het zelfs in schijn, geen ekstchaalen heeft, maar alleen een hart hoornachtig rudimentair, dat het geheele lichaam rondom dekt. De sprieten zijn ook van een ander maaksel als die van de Schaarbitters en worden op het einde dikker, gelijk te zien is onder nr. 51. Letter A. Ik heb niet meer dan deze twee soorten van dit geslacht ontdekt. De nummers hadden niet mogen zijn 51 en 52 maar in een en twee. 51. GEPEUKELDE KREEFT-TOR. De lange poten vergelden in dit gedachte het gebrek van vleugels. De kop en rug van deze zijn glad, maar die van het achterlijf is van boven dicht bezet; met kleine peukjes. Het geheele dier is zeer zwaar en uiterlijk een hart. In Amerika, in het Kabaret van den Hooggeleerde HCCr Prof. Lucht-, te Utrecht. DE I. BENE. XV. GESLACHT. ZANDLOPERS 52. DE GLADDE KRABBE-TOR. Deze verscheidenheid niet in maaksgewand van den vorigen, maar hij is veel gladder, over het bekleedsel van het achterlijf loopende zes ribbentjes. VYFTIENDE GESLACHT. ZANDLOPERS. Pl: xxxix. KENMERKEN. De gedaante gelyk die der Schaarvliegers, als ook die der vleugels. De rug niet kindsgewonde, maar rondachtig. De oogen zeer groot en hoog uitpuilende, zodat de kop, op het eenzeltje aanzien, een gebroken hoed lijkt. De Schaarvliegers gaan niet tegen de zonnelichten aan, en zich in vochtige plaatsen overal verschuilen om meer te zien bij nacht, doen deze als het tegengestelde. Men ziet hen zelden dan in den heeten zonnestraal, in de duinen en op het gebergte, en nooit bij nacht. I. DE BONTE ZANDLOPER. Pl: xxxix. Het verscheidenheid der kleuren en de grootte van deze soort is menigvuldig. N°. 1, 2 en 3 zijn er beschenen van, maar behalve deze zijn er nog verscheidenen, die meer of minder veranderingen in kleuren en vlekjes, maar alle welke veranderingen ik voor vervelingen der natuurnatuur houde, gelyk die in veelerlei vogels en viervoetige dieren, vooral onder de tarenten gevonden worden. De werktuigen in den bek van deze dieren, voor zover ik die heb kunnen onderzoeken, zijn menigvuldig en wonderlijk. Hij heeft twee zeer fijne, zwarte schaften, ieder voorzien van vier tanden. Achter deze zitten twee kleuwen, als twee zaagen, met fijne lange tandjes, doch niet van zulke harde substantie als de schaften, aan dezelfde zitten verknookt twee voolers die geleed zijn, en eindelijk achter deze voolers nog twee anderen. Alle deze werktuigen bezitten met uitzondering van het borstelrichtige haar. Zij kunnen deze delen onbegrijpelijk snel bewegen en gebruiken, om hier en daar een aas ras te vangen, te dooden, te wentelen, en te verbryzen. Op den kop en poten, en op de platen daar de kop aan de rug, en de rug aan het lichaam gehecht zyn, ziet men, als het dier in de zon door 't vergrootglas beschouwd wordt, al de schoonheid en kleuren van den regenboog, of van rood veel onderlingen schitterende gekleurde edelen vleugels. Het geheele dier is van onderen, gelijk ook het lichaam onder de vliesvleugels, schitterend groen met een goudgekleurd vleugel. De dekschubben, kop en rug van boven zijn niet blinkend broon, op de dekschubben beschilderd met witte figuren. In Nederland. De bruine zandloper verschilt alleen van de vorige door de kleur van boven, zijnde deze donker bruin met weinig witte vlekken, andere hebben weerom grotere en meerder vlekken, elkander afwisselend, andere zijn glad, maar ruuw. In Nederland. De vale zandloper verschilt alleen in kleur, zijnde vaal bruinachtig geel, met vaal gele vlekjes. In Nederland. De groene zandloper. 