title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: No acolde, no lelie, no rose, no viool. Corven dedi vollen een grote schol. 2870 bi qoam ghecleed, als bem was ghebeidt. Dan ene rood bliaant dat bem welwille was, dat was bem geverfd, om dat... datte bliaut gelyic was, den roos, entie natuur minste fonde nofen. 2875 die, portwerder, als bi badde, gheadit, en' corf, die fone was, aide be ghefdiety, dede bi dragen in fine camere binnen : ende zeide Floris, feldi g wonnen die jonge vrouwen ende bi uite bejaagd, 2880 men zouden metten corve op dragen, doe gingt Floris, lig gebukt inne.. dier es Tele, zeg ic kinne, die nie voor kranken aninnen plagen, dat si bem badden, ill draggen. 2885 die portwerder, zette bem een boet op boost van roos, die bem wel stoet ende decten met roos, daer bi jack in den corf, dat niemande en sach, twee kapen riep bi te bem doe, 2890 die ducbtefib waren. Opde/goet daer toe. In namet feit bi, 5 pen en gaat ten torre ende klemden boeken graet, tes gbi comt ten boeken loere, opde zocht mier jonge vrouwen 31ancestoe dat ic se baer fende, u se heren leven felle, die baer bequame sal wezen; ende zocht baer ghetrouweli te zijn, fabifit; ende keert te banden te mi weer nut. "En de kompt bij eenzaam wedert met 2900 die bij het bemachtigen, die namen zich bij hulde." "Het klopt metten roos en kers, gebotted te kleintjes, tranen grond te grond, zo hard waren ze voorzien." Dat ze vloekten die zes, ze scheidden zichzelf in pijn en in moeite, dat ze nooit een ijden dag, zo droeg hij, die was in wagen, dat ze zeiden, ze eindelijk velden oorlog. Daar komme ze, ze vielen de pilaren, teren kwamen ze te midden, rijk en armoedig, ze eindelijk trilden, daar kwam de komedie, daar bleef Blauwvloer in wonen, ze lieten zien. Ter rechter hand, en quaken gingen ze, ter linker hand, daar troonde in een jonge vrouw met geschenken, ze haalden en wilden niet beter, en spraken ter gerustiging, "Jonge vrouw, Blauwvloer, dat is uw profiel." Ze bewogen onzijdig de poortwacht, die jonge vrouw schatte en groeide, dat ze wilden, dat Blauwvloer hoorde noemen, en er aan gaven die bloemen. Ze dankten, en zetten neer den corst met rozen, en lood en water. Doe ging ze te zijn een roos, ze was eerder bestand. Fiorina waande, dat Blauwvloer waar was, en sprond met troeven tegenover haar, de jonge vrouw, ze werd daar voorzien, daar een pacht, zo hoed vervloekt, dat ze vloekte van hem liep, en hulp, hulp! als vliegende riep ze, "Wat bloemen zijn dit? wat komt hier aan?" Ze kracht en maakte een gevalletje. De jonge vrouwen, die waren toegekomen, en kwamen gehuld, ze waren geholpen, en kwamen weer terug, ze vroegen en verwonderden om meer, wat haar menselijke tijden haar waren, als hij dat hoorde, zette hij neer en dekte de bloemen weer, die jonge vrouw, niemand, bezag schier toch." Waar was bovenfijn gedeeltelijk verloren gegaan, hier komt het volledige verhaal naar aanleiding van het origineel van de Gerechtigheid. 2945 hier komt het verhaal over de geleide ia ^aren ine finne: Van Blauwefiore laste gegeven Dat G. haar dit bevel en gevoed Eens jongeren, des onnes die droog En van Spaanse geschiedenis is geboren 2950 haar haar oog gehalveerd te doods. Dat haar haar lijf gelijk zou worden. Als een fiasco, zo doch haar, En bedolven, dat onder dat proefmet Met liège haar waar Eloria gebracht, 2955 haar antwoordde de jonge vrouw, die tot haar naamloos En dat helpgeroep Tetnamee, Haar bedolven een meer leider looch, Dat een vijlentrijk net bloem Tikho, Intens aandringen, met haar modder; Dat haar niet onthoouden lede Dat ze aan haar hoog naam gehad, Dat ze en moest klagen en alfvaren, Doe keerden ze weer al te snel, Dat ze ter cannerea zet in naam. 2965 Na veel weten, dat herte grot Die angst was en die nood Die Fioris had, zocht de Spaanse Die jonge vrouw was van Aelmenghen Eens hertoginnedochter en bij Clavius 2970 en had naast Blauwefloor des meeste prijzën Byen alle daarde Tan de fde; Ze was ook voor witter gezogen, Dat degenen der andere niet een hal, Ze en vader haar dat ze wist al, Ze dienden te gedenken den admiraal, Die droog water, de andere de dalen Elke dag in zijn vijver kamen, Smeerhends troep en zwarens vader, Haar kamers waren niet vaste glimmend, Een deur had ze tussen bedden, waar de anderen tot de andere stonden, Als ze hadden te spreken enige tijd, Ze ging weg en zo haar deur bedien, Lerend leden daarvoor, 2985 dat hij des jongeren niet hoorde. Een woord en sprak ze niet te horen. fi gaet te Blancefloere, daer fife ymt, die vele pein soete om die te mint ende dikke verwachtte harde ongekend. Met zwaren gepeste eindelijk gemoed, Diet grooter klaagplicht en met droeve schane. Blancefloer, feit u, voete aan een, wildi gaan met mij, ik fee u toeggen felke bloemen, dat ghi met uw eigen ne faghet bloemen, noch rose, nie, die ghi eerst hoor dan die. Claris, feit u, voete gespeeld, mijn ongelukken heb ik veel, dat met de bloemen weet staan gebaand. dat ghi te mij komt met uw scherpe, daar veld ik meed voort te winnen, die in goeden hoop zijn taak minnen, hema staat wel te pleigen der bloedrood, om te vergheten der pijn. Maar met naect, droefheid en niet al, voete vriendinne, en wist wel, dat ik mijn leven verleg bij vergeten van mij, ik vergeten van hem. Nu is hier dan nurad, die ook waant, dat hij mij binnen de maand fegerlijk zal nemen te wiften. Nee, ik begaf binnen mijn leven Boris, dat was grote misdaad, ik streed toe voor een raad, dat ik met cortelingheef Terflaen, en ik kan hem anders niet ontsnappen, wat kan ik doen, ellendelijk vijf? Ik heb liever te verliegen mijn lijf, dan ik Floris levende verliegen zaad, die minne questie van mij bij mijn eeuwde. Blancefloer, feit u, voete gespeeld, na manic uw droom Floris minne en daar vinden willen, dat ghi met mij die bloem komt zien, hoe schoon sie, Verlies dat u lieve heint bewaar, staan op die schoon Blancefloer, en glimlach met haar, die bloem schonen. Floris hief de jongetjes wale gehoort en es feker des, dat Blancmin binnen zijn kamers te: Rechts hem op en Franc out, dat er iets haar entie witte hand had, dat ie man gezien had, dat ie een roeden blauw aan had, zo edel was al fine gedaan, dat goed was aan hem te versieren en men wel aan hem mocht kijken: amoreux waren zijn ogen binnen, die hoopte, die hem was gezet op het hoofd, hi stond hem veel beter dan ik je gesproken mag. Blancefloer kenden, allemaal, zijn kind en hij kind haar, beide waren haar gezegd dat ze een woord spreken en verklaren. Daar na als hij hem bedachte, al zwijgend liep hij naar de dame, haar gezellig en anderen aan hem dancland, dat eten en dat heden was zo lank, dat men mocht in de ziel hebben gehad een grote mijl. Als hij hem van den coffen droeg, al vluchtend hem onderdouwen en hard minimaal, hard ten ontfagen, daar sprak hij en begon hem te azen genadelijk en wel bij zin: "Blancefloer, zeg je dat je voeten geschoken kind de bloem, daar kan ik niet tegen?" "Vele eer," zei hij, "dat je het toegewijd." Hij dacht dat giste aan een draai, zijn geschiedenis was dater lager dan hij dacht, dat hij zich in het Overhogeland kon verplaatsen. Ik vroeg, dat daar aan iets grooter dan een doosje aan die bloem, die een jongetje had verloren van hun voortuin. Een klein eer wilde hij niet zien. On distinctie mì beveiligd in dien, dat ghì dàrgheen voont fijn hoort, daer ghistje jeghen deuren foat.' De intentie is, <een is dit Fiorina, mijn voet lìeft , mijn voet aanjìift, als ik aan dichte hoorde gesproken, daer mijn lìf en mijn geest aanlegt? dit is mijn troost, mijn toverlamp, aan huis legt al mijn raad.* dus baden zij Glorie, beide, dat zij haar minne niet bracht te leiden en zij dekte en haalde. worlo gemaakt den ammirale. uw 8 weften wdaar, zij vocht zij achter, entie bliefkap Tan haar niet verminderen Anwezigheid. nu weefte, zij rac Clarity in verwarring, en hebt u genoeg hoedan vaarzelden en tan Com, dat ik u nog rechtelijk had behandeld met enige waardigheid bedrieg hen voor de ogen, ik vrees u donder, als ik had te doen, dat me mijn daad verhelpen en met raad zal ik u altijd bij de bal hebben; ons beiden eten en leven dat feit ik vaarlijk vinde in deze altogether te vorderen uw wil beide openbaar en stil; als dit was gedaan; te hulp nam Blancefloer Floor, daar hij acht Trooper en leidde het bestaan en leidde naar het avontuur: een rijkelijk choon op zilveren bed daar hij op te slapen had daar op gingen zij zitten beide en begonnen te spelen fon harmonie, dat betoog werd geprezen door iedereen, dat zij hier beschermd waaar zij had gedaan, zij dat zij hier bescheiden was gewaar. 'Florist voor Blauwceiling, aan hebbende Tandem; Mijn beschrijving is een die deze zoo groot, dat het gebeurde in niemand's hoor, dat men tussen ons een gesprek bevatte ik bedoegde men een geest. En is met nu eenmaal wel vergeven, in grotere fierce en in laagten hebben wij geweefd en in grooter acht (der Oude wielen en wellicht dood). Ik schrijf, zit ik dan dit, de weder met recht en neerzichtend nu uit? Ik zie wel en ken dat goed is, de van mij naam uit de vroede door niet, en ter Honeurien vende ter school. Ik zoude n tot horen harden doel en over harden overgang, geloofde dat iets was in mijn hoofd dan roepen en zijn nacht en dag, findt dat ik u niet en schaamde met wonderde hard in mijn zin, bij welker lijf gij ooit komen hier binnen, ik was al bij gokkelen is. En twijfelde en ben in twijfel des, dat Floris niet is die bij mij is. Wat zeggen? Ik ken wel, hij is dit, voetje aan, keert naar haar te wijden, voor wie voor had gevoeld bij, en had gegeven de blauwcape, die de kleider met kaswanden en helpen zagen grijpen, de blauwcape en dat grote spel, hij was ter rechter senil doch wel te geloven aan den fone Veneris, die rechter en god van de minne is. Doe tog here hij haar vinger aan, die doet lachen aan het tenninkje, hoe nattekens en hoe goed het is. Dat feide hi ende verteltte hare, S145 doe begonste si te delen, wat hare was g geschieden Dah dien dat hief liet .ende hi haar iet voldoende ontvoerde tot die re wil, dat hief over in die fiat te Babylonien en site samen 3150 boven in den hoosten toren kwamen. Claris was wijs en van sine ende die haar tweier minne, en was emmer begrepen in die, dat si gliemc had gegeven dat verholecn zoude zijn die nun die de kader daar dragen als van hare zelfde waren, si'glunc die te hem en hij te hare, en aten en dronken als te stammen, dat ander jongeren niet hoorde, en hadden te gade haar daden diepten die twee geloofden in die wereld en dat versteunde zich, dat niet hadde man ook vrouw. si ne gebaar te babbelen niemand, noch meer blijdschap, noch meer speling. Badt hen mogten als daar zijn neentie die goddelijke van der afgetreden mijn vrouw Fortune benijdens des, en speelden, alsof gewoon was, haar spel als de wereld bekend. haar wiel loopt als omtrent; dat na is boven, is onder oorden van haar moedige boren wonder, van haar natuur, van haar geloof. Ach si wel gebewust blijft in die den man, en beesten gehoorde voort bij haar wil, bij haar geboden, dat bij hen niet onbewust van valieff, eer bijt weet, bij is onder met al kn onder die voeten gehouden ander dat si gehoorde den man, dat niet si weer, dat bij niet weet, hoe bij is gehandeld. mengen prince was ontert, 3185 mengeben dwaes maakte fi bere ende gevend bem blijft ende groot erc, telkende partijen met dieren gevonden ende deren met Konten ende met ziden, en maakten here ende rechter in het licht. 3190 een bisschop maakte fi eenen troostbieder maakte fi van eenen der. Des pleegde fi, duistere is haar zweren haar geschreven zijn harde ongeloof, harde onwetigheden zijn al haar daden, fi is wandelde ende meneedig, hij blijft gehoont, daar hem aan hoorn, dat hij -vro waren ende hem lucht te leven en alfooi te blijven altijd doe wasp snel rookende en keerde niet blijft, daar fi bracht toe het gebeurde, dat Clarius eenen morgen hij ontdek en was gehoord, dat hoog dag was, en verward daarom want zijn toren wachende gewonnen, te Blanceflor liep hij, haar gezellenid en zei haar, dat hoog waar het plats dag. Blanceflor had verachting Diens en antwoordde, pis hij roepen hoorden, 'ik ga', zei hij metten woorden bleef hij liggend en slieden. Claris haastelijk ten coedale liep, in haar hekel hij strat ontweek en verachtheid zich neder zocht. Voor baren lieren, die aanvankelijk, die wonden hij vinger dezelfde dwaasheid, Blanceflor, die in haar kamer, al die demonen met pik staak, zo wonderde hij en hij onwetend hare, waar Blanceflor verdween en bleven waren. "De vondstelingen die afgevallen waren, zei Claris, heeft gebeld sedentaire nacht haar boeken bij elkaar, om nu langzamer as stoet fijn. 925 met ere in de werdt Torfwart waar men de bleef Alstende een beetje eervol, zei hi. Wat was er, zei Claris, zei hi, waren, zei hi, was een edele daad wel met rechte macht kan ik je vertellen. Dit liet hij alvoldoende zijn, het gevoel eens anderen meerghenaar was, dat Claris onverwacht en snel, dat hoger was op den dag, en riep Blauwfloer en hijzelf Blauwfloer hield om water gaan, zij vond Torfwater gaan met haar dwale en werd daar eer en binnen der tafel Floris Blauwfloer te houden dwale en zij hem weer. Daar was voor hen allemaal dat koeten en dat heiligen gebracht, dat zij beide in vlapen hieven, mont aan mont, hinaan kin. Binnen die was Clans haar gehuisdijn verdelijk ten pilaren gegaan, en had dat water ontfangen in een hekel aan gaan, en als zij weer keerde, vond zij en lied in de deuren, lachte zij riep: "Joncfrouwe, hebt u Blauwfloer geslapen, zo vast, dat zijt niet eens gehoord en gaf haar weer een antwoord. Claris dacht, dat zij voor haar ging, en zuchtte haar lang naar meer, dat zij kwam voor den admiraal; en in verward dat Blauwfloer niet kwam met haar, vroeg hij waar zij hier zijn waren, Jonfrouwe Claris ontfrist haar: "Genade, zei zij, wat is het, zit hier een beetje eer, doet ik was op gehuwd. "Gaat ik om water, vond ik gaen, riep ik uit, eer ik haar kamers leegde." Fi antwoordde en vroeg, fi waar gericht, 3265 fi zou hier eer zijn dan ik. Doe bepeinsde hem dammirael een stuk, zodat hem wonderlijke dingen toonden. Hij riep te hem een kamerling. Hij vatte verbolgen en fer van vertrouwen. 8270 Gang, zodat hij, waarlijk, meer vertrouwen. Blancfloer en deed zich haastelijk komen, die had geen en had niet verloren. Dat lü Claris voor zijn here liet Aan, in Blancfloeren kamer kwam hij gegaan, 3275 daar waar hij voor grote daad binnen, van dieren slagen in allen ünnen; een rijkelijk bedde had hij zich afgesteld, daar Blancfloer bij Florb op lachte. Als in haar twijfel was gebare, 3280 te zamen liggen, hij waande dat waren Blancfloer en Claris haar gespeel; bediend hij en merkte niet veel, dat hij des jonghouds in in was. Floris en had geen hart, 3285 daar naar was in den tor niet gehene voor zo'n al was zonder Blancfloer alleen, dus had hij een slag geslagen zo fortdijk en hebben behoefte zo vriendelijk, jammerde hem, dat hij moest waken 3290 en begon te huilen achter tranen. Hij keerde weer naar zijn here, die niemand meer waamde hem verwaart, here, zegde hij, gaat en schrijf niet zo grote minne als Blancfloer en haar gespelde minne 3295 Claris had, want hij flapte te zamen, dat dacht hij, here, zo was samen, dat daar ik voor hem stond en schaf, hoe barbaar in andere arme lach, die vriendschap en die grote minne, 3300 mont aan monty kin aan kinne, in dorfte waken, geen wonde, des ik schrok, dat rietje piengde. Garis leidde daar hij hoorde dat dammirael verstoort zijn woorden en zijn zwaar. -^ 3305 hij werd kwaad, de ruimte daar naar. Hij ontving een groter gevoel, dat iemand bij Blancefort lag. En verhalen dat onze herinneringen plaatsken. Creëte het hier, dat de afgelopen keer, hoe dan ook, hier staat Clavius, daar waar de avond, dat ik, kon vandaag wijzen: dat in Blancefort een leegte is, nog hier, wat leugen vertellen, dat niemand zal conen, dat hij daar stond, de jonge vrouw had in de toren, dat hij de heenweg naar de camera had genomen, hij zag de grote open de glans, waar hij de kinderen flapperende vond, dat verward hield hij al bar in zijn hand, en ging ten bedde en bleef staan, daar voor een, totdat de vensters, daar scheen de zon en maakte de kamer zo licht, daar binnen, en zocht hij de kinderen met grotere minnen, zodat het gehelft was, alsof hem was gegeven meer dan vroeger, Blancefort, kinderen als het was, maar Florise, die had haar lach, die had hij nooit voorheen gegeven, en mogen wij allemaal. Alleen dan zal God, zeggen dat hij, toe hij zich riep, slipte de camera in, ontdekte, zeggen dat hij, daar bedde, de goede ging ten bedde en begaf zich ontdekt, leelijk, dat het leven niet vond, dat wekte de grote angst, dat bij een woord met mochten spreken, de toren doorklapt, de overheid bracht de brokkelde brug. Dat fwar veerd coecb bi ende wade üaeo» Mettien onti]prongben fi ende Highen staen Toor hem den Ynicbteliken bete Met een barde fwaarde Verborgen feer. Van Trachten waenden fi bederft, Fi. een twijMeDnief, fi een voaden Aenreo, Doe fach Floria op BknceflOtir Een fichten barer van der beriet toer; Bi begonde te wenden ende fo«. Damirael stoot erre ende facht toeß Fi laghen bem.te ghereit te flaoe beide, Bi fette Florife in talen ende feidas Twie befia, diendecb keilijf! Ja een felta na vei^Uefen cKjn lij^i Hoe waerfia ie fo dnl^ ende £» tow^ Das groten lachter met te doeiie Ende te flapen bt minen Bere Du befi oomen g^dijc enen diev^ Dat faltu.met dinea live cc^^en ftie. Bi al den.goden, die ic ere, I6 sei di Terflata eide dine putCL Beden sei gaan aw.initine nte^ Die ghi nu bebt ghedreven ende jet, Waer dat mijn ere ende mijn tefefht^ Dat ic n liete leven? neent Fin dat ghi ipinen .tQr das hebt, ootrenit So moeti fierren,.d»t. weet w^Ie, Doe antwoordde Floris den anui^rale Bardet ootmocd^Iike ende weende feer: M coon bi onser beiden^ ^del bere! Maint, Kint, En die te kiane. Niet wieght for ghel die glie minne, no for gherechte, no for ghewaart, als fi te od draagt ende ic te betere. Als hi niet langer hoorde doodgelachen, dat hi, dat biem gave Torkte, tes fi moesten komen voor sein man ende men fi bi Tonsurfie verdaan haden, bi gaf biem Torkte ende bietse nederbracht twee seranten, daar bi ibade dieningen; maer fi moesten biem bonden deden ende ten vreseijkenorde geordende, na quam die leegte entie daar, die men des jam te hebben pakt, dat dammmtraal mogen vrouwen fouten; daar waren vergadert jongen ende oud, coningben, bertoggen gemeenlijk ende al die boedelen van den rike. barde rijdie was binnen de fale, die pilaren waren alle tan kerftale. Theben no Trojen en badde nie bezien for rijdie pas, iJs wat was een, dat was ere milen lange. Tan gonde was al die ingang daar aan gebeeld menedi wonder: de hemel boven, die aarde onder, dat daar leidde tufeben die twee; omringde der aarden loop de zee, in den hemel gebeeld ere fierren, alsto die erden van verren, in der aarde z'n man ende vrouw en veel banden diere, veel berij, niemand dal, veel ridders. veel kwaad, met groote buigen; daar boten die lachen, die vogels zingen, in de zee vist groot ende klein, nie werd gegeven scheppen geboekt van allen den geesten, die na leven, men mocht daarmee binden gegeven; Als gegeven waren alle die heren ende daarimoor alreboek met grotere eer, hi stootte ende maakte een geestelijk metter haat ende zijde sine wille; gij heren, vermeten mijn woord ende na de taal, die ik hoor; antwoord, zodat gij zich hebt gehergijt. Van alle mensen, die hier zijn gebroken, ontkeren troebels, Ik zeggen overal waar en overal plecht, Dat aan zijn leven en aan zijn ere vee gaande, Ze doen iets waardevol hebben, maar dat beslonk was tegen de admiraal, Zo Trachtte harde deze taal. Na hoort ze dit, zei ik figel ten Tort Van Bladensfloer, die hier is in de toren Van zo grote prijs en van loyaliteit, Dat er zijn komedie maakt leven, Dat met zo wel bequame haar edelen En haar gehaal en met dachte Van zo hoog en van zo edele gestalte, Dat ikzelf ten voordeel van die weghen De commando, daar ikzelf het recht had om te koetsen. Als ikzelf had gebocht, dan had ikzelf te hand Hier boven in de toren, daar ik vond Zevenwert, twintig jonge vrouwen in: Zo wel bequame met in mijn zin Haar gedacht en haar goede fedelen, Dat ikzelf boven hen allen deed. Ik had me ook vermetend om dat zo overvloeiend, Ik zou hebben gehad, te wagen En altijd meer gehouden, te mijn leven, Ik deed mee met dienen, te mijn opdracht, Dit is wat ik vandaag aan hen gedaan, Dat ik had ter eerbewaring willen doen. En viel, stond binnen in die tent, Dat ik ten minste dienst niet aan hen mocht kwalen. Een keer en anders keerde ik groot, Ik zond om haar nunnentent, Ik vond wecht en nam een jongen, Harde voetstappen bij haar. Ik dacht, dat Oaris haar geliefde was, Ze gingen samen, ze hadden vrienden. dit fide hi ende voorzekerd soer fekerlijk ende tief mi die minne, die stief twe onderlinghe dreefende ende mi wacht wier, om dat ik Clarisse voor mij spreek, die hi mi fide dat bi Blancefort lach, dat ik een woord niet mochte spreken ende pijnde, hoe ik mochte wreken. mijn hart nam ik in mijn hand ende ging, daar ik stil zwevend vant ende metten armen te zieden gedrukt. ik TCirtoghte hart ende ontdrongen, ende inruften te mij ende baden genade. dus peinsde ik mij, dat ik mesdade ende onrecht waar en qua, of ik verloren ging zonder nieuwe raad ende zonder vriend van u allen, ghi heren, dit eiste ik van u allen. nu mannelijk aan allen en beweerde dat ghi pijnde om mijn eer, hoe ik die mesdaat beloegde, dat mi tolga geen lachter en spreke. dus spraken zij alle gegrondeerd; «amiliaal heer, weet hoe de lachter, die die mishandeling met grote stemmen doet verrijzen! Alle die hooren, die wanhoop grond, wijsden te verdoen die mishandeling. daar en was niemand in teere bedroegen, someren rieden ze, dat men zich schaarde, someren dat men zich op moed sahrde, someren dat men zich berookte en een vijand trachtte, someren dat men zich beminde en een vijand viel, someren dat men in die livere met zwarenen zin reikte, alle dieren bij waren ongehoorzaam en ontwijkend, wijsden hem majesteit genadig welgekomen, welens dat haar raad gekozen dus stond op een koning, die Alphonsus was; 'ghi heren, ziet hij, Mijn eer is reed verward, dat voor mij een heer werd in zijn leven, dass groot gezondheid is te zijnen genade. uwerzijl heeft hier zonder lijden zijn genade gegeven en zijn leven gedaan, doet wel ende strijkt flauw, en laat ik zoet harte doorloopen. wij hebben het eerst en vervolgens ons heeren lachter en zijn waarheid. nu wij snel kunnen horen wat 8505 der kinderen antwoordde en haer tak, zodat wij na recht kunnen oordelen en teugen rechtvaardig zijn zodat hoog en laag voor ons zullen vallen en wij de heidenen overwinnen in de andere zijde vloeit op tot zulke tijden 3510 een koning van Arabië stond en frits Koning, wat is dat gebeurde? in prijs nemmen noch liefde deed hij I . f 99 die gij vocht en deed verschenen, hebben zij onze berechtigde lachter gebeden, 3515 zo is wel recht, dat men je verdoomt onder wedertale, ik zal jou boete die enen diefst die vinger bet was, naam bij het gebod geven iemand ook te wedertalen! 3520 onszelf berekende, bij dat doen dezebare balei; en deze te smaak Terbemen bedrijf, dezelfde gewelddadige woorden en wreedheid loken zij alle en achter toe, om die kinderen tegen men doos. 3525 Twee serianten bracht ter tafel, droevig en verzadigd, als bij hen gehoord, om die marteling die zij ontdoken, dat zij het al gaandeweg ontdeden. baarlijk onthoofd anders verzadigd. 3530 deed spreken te Blankesloot, de jongere: "voetminne, wij zijn de 400 en veilig en in grote nood. na moeilijkheden wij sterven, weten wij wel, dat mijn lichaam en niemand die 3535 bij mij is komen, geen oorleiding nieuwe gebareten in groten rouw. badde ik hier tot komen niet, zo en waar dit tijdelijke niet geboden. maar sei daimuraal Da recht rechten, 3540 zij het met recht dat dood ontsnapt. gerechtigheid zij; er waren niet gekomen. Voet, nu neemt dit aan; alst langzaam over dit feest. Er mag niet meer staan in de gebaars. "Floris, zei hij, "Soothe die onrechte dan niet met mij tijdt, die ik weet en wil wakker blijven." Het was mijn grootste schande, en quaand mij toch voor een nieuw land stond, en zich door mij hierheen liet komen; dat weet ik wel en herinner ik me, dat ik voor uw Heren zoude, of men naar recht rechten zoude. Daar is geen angst van de dood, noch grote marteling die ik wilde loslaten, dat waren allemaal mijn schuld. Floris zei, dat hij niet kon geloven, dat hij voor mij het leven zoude kunnen houden, en hij smeet haar en liet hem weer langzaam daaronder vallen. Onder die voeten, zei hij, moet ik vallen. Een hertog had een schrijn afgesteld, dat had hij gehoord, en hij gaf de prijs, die hem Floris gaf, en zijn hart werd verbijnaamd door dat schuldgevoel. Blancefloer sprak: "Floris, het is onrecht dat je voor mij de dood wilt ontlopen, want ik weet wel, dat de ammirael heeft je schuldig gehouden." "Mijn schuld?", zei hij, "het is mijn schuld alst ik wil voor die dood ontwijken." Daarom gingen ze het paleis binnen, voor de ammirael en zijn baronnen, die hadden gezworen te verdoen. De ammirael deed het paleis binnengaan, een gebruite maakte hij over alle de leden, die twee weenden en schrokken om de marteling, die ze voelden, ze waren hard van onzekerheid over hun leven. "Niemand van ons", zei Abfalone, "heeft goed gedaan en goed gesluizen met onze kunde." Floris en had meer jaren verstreken ende was een jongeling fiere,ende fiere, hij was wel geschepen, en finaal, van zijn leven was hij over al. die beste geschepten jongeling, die ik van moederlijf ontstond voor de amiraal kwam hij gelei, met een paar paren was hij geheeld. finale plichten hadden hem waal. alle die waren in die fale, en mochten niet genoeg beschouwen. en had hij niet geweefd in rouw, hij had veel soorten geweefd. 3600 men nee, van niemand nooit leven, die een soort was als hij. finale voeten waren het dator bij die hij met soorten: het verbond. hij had een pels aan zijn haar had was wit als dat van hij, wat kon ik er achter me? soort en wel geschepe was haar lichaam. niek een snaar van haar leven. daar was niemand in het parlement die vroeger had bekritiseerd welke de soort was in hem tussen. daar was niet zo slecht geen hij en weende en ontwaakte haar marteling en carrière om haar lot en haar troost. haar verlies hadden ze erg gehaten, adden ze gedragen door barrière. de amiraal was verbolgen meer, dat hem haar ontwaakte niet. hij deed zich ontleden en zette dat meestal bond met vasten band. alle bonden deden zich biston in een diepe stilte, de paleis leidde daar hij een vijver badde doorgetreden en zette werpen in den vijver, badde goede en kwelt zichzelf weende, daar zij leek een schep en zei, daar aan zijn bewaakt dat zij geboekt met schatten en haar leven bebonden. Daer was al overal jammer groot, Fie weenden en klagen de hele dag, En de god, waarom fijn, Daar zijn dochters verloren, nog geen kinderen. Ter kwader tijd waren de geboren, Dat ze dit vleien blijven zodat. Doe kwam de bergbe, de kingelijkeitty Dat Blancefort liet valt neer onder het, Daechde en weende jammerlijk. Voor sine beren leidde haar naar het midden, En telde haar al dezelfde woorden Die van den kinderen werd geboren, Daar groot den groot te dale ging. Doe bracht het bij haar weer terug, Dat haar geboren werd. Wat een ten anderen vegen kon ze. Die kapen, diezelfde leden onderzocht, Aan mens riep, dat beter was beter, En brachten weer buidelijk. Damiraal sprak met Floris woedend: "Waar is je naam, ik wil weten! Hij was hier, ik ben Floris gebeten. Op Montorien was ik gevestigd, binnen dat werd ik met mijn liefde bezocht. Blancefort die hier bij mij was dat." Het was onrecht, dat zij haar baar leidde. Doch elke getuige hoorde dat der ik wel op de A& belandt, Door aan en voor al de verstoorde wereld. Na dus wel en da met mijn eer, Laat Blancefort leren, dat het onverstandelijk is om die geboden te volgen. Mijn woorden sprak Blancefort, die de waarheid sprak. Ik ben die zaak, daar is een toetje; En had ik in de tijd geleerd dat nee, was mijn vreugde compleet daar. Ik der wel vermoeden over wat er was, Dat hij eens konings zoon verloor, Verloor zijn leven, door die natuurelementen, Dat zou een schande en een groot verdriet zijn. voet hier, laat hij levenskracht zijn vlees, dat hij doet / 3675 een, voor niet, "Help, laat gaan" mijn amie, dat oor - Doe antwoordde damals met een glimlach: - onder twijfel veld, beide. - Ik was nietzelfde te halen. Endelijk, brak den laatste, die het gebeden. Een zwaar naam hij zijn hand aan de bar. Blancfloer sprong hoog en verscheen aan de kare en bood haar hoofd af te zanen. Floris sprong toen over de hoogte en liep aan haar ene kant. "Voet minne," zei hij, "dat ik foundeerde laatste" als hij sprak, was dit zijn laatste woord. Om dat ik ben man, en veld niet hier voor mij de dood ontving. Doe rekte zijn nek en keek hem aan, en beduidde, dat hij haast had. In haar gerechtigheid, Blancfloer liep naar hem en greep zijn geest. En trok weer een veldslag, voor lieve God! "Als je een veldslag wilt," zei hij, "dan moet je de dood geven mijn ziel." En pijnde hem beide te gronde; maar haar niet, de koning, kon geen gebaren dat Janneke niet had gedragen, dat onder zwaar geweld voor zijn ogen zou sterven. Die hoge lieden, baronnen, hadden zich gevestigd te verdoen, daar waren ze waren te vergeld worden, daar zochten ze dit hechten en bordeaux, zodoende en baden groot geest. Om een Tonneffe schaak me nog meer wennen, zo menigen hopen je. De ammiral amirade zelf schaak, zo hard; door al dat lul was verborgen zo, bi oorzaak van zijn dood en, zo onvrolijk en weende, zo dat haar laatste ronven niet meer van januari constateerde gebeurtenis. aan de voordeur deze zee, vergezellen de stroom die door de straten stroomt, de tralieweef, de hutten die klein kunnen voelen, ja, aan de ene kant komen woelen voor, en de Blancfloeren die aan de andere kant moeten vallen, de was, de juwelen, die onder allen weinigen zijn, al waren, al waren. Alle waren in de kinderijd, dat, de burggraaf, die in Berlijn was, bij pijn de barrière om de kinder leven; doch bij de tijd te spreken goed, want elk was gekomen om zijn heer te dienen, te wachten, een na de andere, openbaar, ongekomen here, die kinder liefde had, gewijd te verdienen bede; en geraet, gij lijders, gij barones, ongekomen here, uw ere levert mede de dood. Bij mijn leven, mijn vlei, laat het nie de ere van een ander aan, al mag hij doen, dat hij uw zoon heeft, haar liefde in haar genade. Ik neem bij god en met uw welwillendheid dat mijn dienst uw ere beter is, dan men zich verstaan kan, want de schuld mag hun onrecht doen, vergeven, vergissen, vergeten, en blijven vergissen, zonder woorde en zwaar, met dienst, trouwheid, dat hij doet in dit nie erfgoed en vrede. Here, doet wel meer, en dit doet hij, dat liefhebben wij allen, wat is goed. Als de schuld hoort, dat zijn bevel is. 3750 dit baden hens en deed. Rieden te doen, was hij blader dan hij. Sijn lied dan te verstan, die hem rieden en deed, zeggen hem, dat hij. Doe stampte hij, dat Flots zeggen, zoude, hoe hij zo hooghe tor op clam en hoe hij in Blanc-perep gecomen, want bij welker liet, bij welke sipi, dat niemand in het hof wart in tuin. Hier, zei Floris, 'des en doe ik niet.' Voor wat verzoekt hij mij, gij dat gezegd Vergeet, die nu toe reed en gehoorde liefde, of gij over hem hebt geweld, elke werkt van mij gehad. 3765 die Tenimenti die amerikaanse flair en vroeg hij, dat lijkt mij onderhouden, dat zij voorzien voorzien, zouden zij niet maken onder het zwaard binnen die loop, die kom ik bijvalt, een bisschop den amerikaan te voelen, met mijnlijke woorden en laat ik loooien, wie verdoet, wat het Trasnistrië, zegt, dat zij aandacht met rede, dat uwe baron aan u voorgesteld, dat denkt met reden, dringt u te doen, vergelt hen lied, en zegt er te zijn, en hem allen die hen geholpen hebben. Laat Floris zeggen, die Macht glimlachend, het zou u worden vele baat en alle nieuwe mannen te hoofd en dan te zijne, dat met gewaarheid. 3785 niet gemaakt god zijn een zoon, nog aan man, al si hadden, niet aft nijf, zo een gevoel, zo een gedachte, doe riepen die anderen alledenen. W • • • ."i"« « tf-'tf < • t «''• • . • ' ^ dat » \ . . . . .' v; : doe en wilde hi jegbeil beitt dien niet W<>ftll, ' -' '' 3795 om dat fijs io ooto^edelike baden. den kiodren ende diel kem kaddeil gkerad^, ' vergaf hijt al, dies kadde ki W ▼an allen den gk^M ätt mxtXt kit kof. Doe faghen die kinder kai^ett blideil dack. - 3800 karde minlic elc op andl^M ikd^, • (>•• • ..) i>ri • » I 107 het was hem 001»^ na hmeä i(Hle. doe dede men mdked een gkeflille. • Floris began fijo gkefchkm te l^&en Yoor den ammirael ende fitf^ gbefilkB, 3805 dat fijt alle wd mdckten lior«». Hierstelt telde hij, loe si waren grooten gunst, hoedde zich hier en anderen meer; hoewel mannen daar om de belangstelling Andere dat het zou gaan ten slot. Ende boe zij hem hadden dienstbaar terzijde, ende hoefde zijn zaden deden openspringen, terwijde ter dertig en de loopde die niemand daarom dat hij zou dood, en hoewel zijn vader dood onverstand. En boe groot rouw, hoewel stierf, dat bij komt te leven bleef, en bij die waren dat geboorte, en baar voldoende en ontegenzeten eisde, boe grote pijn bij de geboorte afstamt, veel ben aan onze land, veel taal, doe bij te Babylonische kwak ziekte en fine waren om het bestaat, en boe wel bij bezigheid daag te leven, en boe bij den dood werd terzijde gezet, met fier gebaren, met eene feitel. Terreede bij aan bemodiging dat men met rozen in deel geniet, terstt dat bij de gewoontehandeling, deden zij tweeden, doe, en nu weer en weer bij bemint het dit. Als zij geboegten baadden, findest zij bij beter dan amenier. En viel op derde hem te vragen naar wat. En dat hij hem gaf weder, daar hij daar doodliep voor grote pijn, en zei, dat hij liever daar was sterven. In groten toroontje en te dienst gaan, dan levende Blanschforte te dienst gaan. Nu veel hoorden groten edelen, die damme vraag aan Florise deden, alle dat fagen-narrens blad. , hi dediëten litten neiren fiere ide; Blancfloer dede hi contek te hem: ende namse bi der hant ende feide: 'vrient, nem! hier gheviç di weder defe jonge sirouwc > 3850 ende bevestigde di op dine troawe. o beiden gheviëld en lede. dor gode ende dör heren bede beiden verloren va^ groten leide.' doe Tielen . fi ^em te Yoete. beide: % 3855 hi cnlTef en deefse op Üaen* Florif maakte hi ridder saen, als men daer placht int lant Blancfloer dede hi nemen te hant ende leidde te moeflre met groot eren/ 3860 beide den vrouwen ende den heren Yolgheden hem utermaten yele. « doe ontboot hi Clarif haer ghESPde^ diät hife te wive nemeQ. wo^de: . ' ende te hare beider live^hoqden/|budö> 3865 ende deefse cronen harde eerlike ende maakse vrouwe van den rike Yoor die heren ende fine. ghenote. daer maakte men brulochte crote. daer waren speelmanen vergadert yele 3870 met menegher manier^ van snaerfpele, bedoelen, ghighen, herpen, roten^ met voeten ghedanke ende met voeten noted. 109 beide in den palajte/ende daer aul. was groot gehal en gehal. 3875 daer was ghegheven rijkeli deet hoogste dien was dat even gheree^ met dieren gherecht en dies ghenoech, men eetschende water ende men dwoech. • die ammirael ging zitten in de zoonfte ftede, • 3880 opt rijkeli zitten ende hi dede neven hem zitten zijn wijf Clarife; ^ Blancfloer die hovetsche entie wife dede hi zitten van der fide. neven haar zat Floris yro ende blide. ' 3885 daer was vol bos ende bmlocht groot,- daer ne hadde niemand wenfcbens - noot • die daer ten etene waren gzeten, . men bracht hem vort ghedichte eten, inne kan ghenoemen elk gherecht. 3890 al fonder geschenk en necht, die daer vele waren, teder maten, so dienden daer wel honderd drogestaven, honderd spindern, honderd bötteleieren. so rijkelijk eten noch so diere nee was nie geregten tenen hof, no so een ghedient no so wel te love.. daer was als genoeg, wilt en dam; so wat so elken wel bekend, des deden men hem te vullen brengen. der gouden beker daer velen genegen macht dieren daarbij en al om te vreeden met mortaliteit met wijn aan elke zijde.. dat wilde god met, dat iemand wade niet nappen drinken, in nie was van gildc. '-' Binnen dien dat zij das fatten met groter vlees en aten, kwamen twee ridders, die Floris stelde met zwaarden en met brieven die ze brachten. 3895 gaf saadje adelike kapitein eeuwige meest den amiraal groetet ze tegen ierste; daar na zij velden zege Floris, daar zij omwille van stonden, en velden hem dat zij bijde gezag dood waren laag gelegen in raar. '-' hier seggen ze, het lopend werd onbiedig uw man entie hooft in zijn moed, die ons te landen was te vragen of zij te land bijden harden onbieden, dat gij te landen komt om te berechten mijn uitvoer in vollen vocht, daar Floris uw moed in ondersteunt, en zij er moedigen voor mijn raad, beide bij eind zijn opperrechten groot in sege, elk dier waren dat de bestde in oorlog, ze keerde weer in vollen cirkel als wenend met voeten tafel en baden ontslag te vragen van den amiraal het zwaard, en daad Trijndelle dat als leugen, hij zoude bemachtigen, des ze overtreden, geven. Floris feide, no foege, Hooray! No goed ne goe, dat ligt bepi gghet, En mochten wij laat, al zeker, dat Floris de Afscheid nam, Van zijn leven, van zijn vrouw, van zijn koninkrijk. Dat hi Floris de Afscheid nam, dat lag niet bij zijn bede, Dat koninkrijk, dat Floris lief had, moest hij nu verlaten, En mochten wij laat, al zeker, dat Floris de Afscheid nam, Van zijn leven, van zijn vrouw, van zijn koninkrijk. De koning riep hem, dat hij de dood vernam, Dat Floris koninkrijk, dat hij lief had, moest nu verlaten, Dat hi Floris de Afscheid nam, dat lag niet bij zijn bede, De koning riep hem, dat hij de dood vernam. Floaris was winnaar, zijn koninkrijk was verloren, De koning riep hem, dat hij de dood vernam, Om dat beide gade, dood waren moeder en vader, En anders fins blad, dat koning Floaris met hem weer ter lande voer, onder lachter voerde zijn en zijn landen binnen zijn landen; Daar was hij welkom en wel ontvangen, Aal coninkrijk was hem onderdaan. Doe kwam hem een harde keer; Zijn man deden hem dragen kronen En maakten koning en koningin zijn vrouw, Die hij minder voor als zijnzelf leidde, Om dat Floris ook verkocht was, Gehooorde hem en liet dat, Dat hij werd verkocht en hem gedoopt dede En al het volk van zijn lande mee. Sint verstoort hem al Hongarije Van eenenoudenoom en al Bulgarije; De hogere rang had hij in zijn leven, Een dochter had hij bij zijn vrouw, Daar wij een deel af zegen moeten, Baerte met de brede voeten, Maar des en ze niet veel zin, Die nam de vrouw die koning Pippijoy Een geweldige koning, en van haar Een kind, daar veel af te zeggen zou, Dat was de koning Karel van Engeland, Die meeningen, borst van geweld. Hier staan ik ende van deze avontuur. Blancefloer wart Florife fere te Iure, 3975 hi pijnder hem om, god halper hem tpe. fo moete hi ons fpade ende vroe> dat wi alle onfe daden te goeden dinghen ten jonzten daghe aioeten bringhen. AMEN. \ / I ANMERKUNGEN. 8 N . 4 \ \ 97. hi entrimeerde an een fant, er landete an eioer Sandfltelle het fchip meren, maren aen iets heint: das Schiff »n et- was befestigen; so auch meren aen de ankers, ankern- vgl Huydec. proeye ni, 245—247. Was entri- bedeutet, weifs ich nicht. Jac. Grioun erinnert hiebei an Otfrids ffimiarit zi ftade V, 25, 2, ' ' 137. fi boden ha er handen. Die Hand bieten, ein Zeichen, wonut man sich für unterwürfig erklärt und um Frieden und Si- cherheit bittet. Vgl. Stoke ii, 87. Auch bei Huldigungen bot man die Hände dar: fijn hande fat. hi u bieden te wer- den uw man 2649, so auch 2794; im frz. Gcd. et homage vos offerra. Vgl. Grimm, Rechtsalterth. 159. 139. lijf ende lede, 80 auch 3850. Auch noch aufserdem zeigt sich AliiCeration: 585. fonde ende fcade, 602. gheboot ende ghebat, 821. herte, hande, 1011. dorper, dore 104J.kintendekinne, 1043. lief, lijf, 1608. dachvaerd^ dinc, 1683. van hude ende van hare, 2486. in elke wo- ninghen wonen wachtren viere, 2492, wachten ende waken. 143. die torke. Im Mittelalter nannte man verschiedene heidni- sche Völker Saracenen und Türken; hier sind unter den letzte- ren zu verstehen die in Spanien lebenden Mauren. ^ Der Name Turci kommt übrigens schon sehr früh vor^ Grimm, {leinh. Fuchs txxxix. 145—148. Im mhd. ßedichte: ** er vuorte eine ftne dohter, die er fante Jäcop enthiez durch ir mannes Uebe, der fite liez kindes grdz unde er was ddt. 154. Die Namen haben sich fest gehalten. Dergleichen Constructionen, wo statt des accusativ der genitiv gesetzt wird, finden sich nicht unhäufig; vgl. 1054. 1056. 1270. 1380. 1407. 1415. 2233. 157. Die Namen, nämlich die Frau des Königs. 173. Die Niemare ließ (vgl. 1294. 3812.) und was ghabt, was gingen. Die Neumärchen läuft, fliegt, letzteres besonders häufig bei den mhd. Dichtern, s. W. Grimm, Weltanschauung, S. 378. 201. Sie lernte, ihre Französisch zu verbessern, lehrte die Königin, französisch genug, so dass nach und nach heimlich mit einander französisch unterhalten konnten. Im frz. Gedichte: et français, apprit de la fécule, vgl. Fleck 537. 1599. 480. 1562. 2992. 8531. 3574. 3685. Miane, zärtliche, schmeichelnde Anrede, Maerl. Sp. hist. II. aant. 114. Stoke II, 472–474. Auch im Mhd., s. Nachweisungen in Lachmanns Auswahl 287. 80 singt eine Mutter ihrem Kinde zu in dem achten Liede Gottfrieds von Nifen: Minoe, minne, trate minne, schwürt, ich will dich wagen. 320. 321. Hierzu zwischen eine Lücke von 2 Blättern oder 320 Versen, die in der gleichen Hand geschrieben waren wie Vers 321 – 2560. In die Lücke fällt ein grosser Teil der Erzählung, das, was Floris und Blanchefleur während ihrer Schulzeit trieben. 334. Unter Pamphlet ist gemeint des Pamphilus Maurilianos ars amandi. Das Buch muss schon im 13. Jahrhundert sehr bekannt gewesen sein, weil es auch anderswo erwähnt wird. Mehr darüber in Ebner's bibl. Lexikon Nr. 15733. 339. Die Bücher, denen sie gehörten, festhielt sie unter den Betten, wie im frz. Gedichte: eins liure a les fit molt hafter. 