title: De deif van Brugghe
creator: Dasent, G. W.
text: STOP Early Journal Content on JSTOR, Free to Anyone in the World This articie is one of nearly 500,000 scholarly works digitized and made freely available to everyone in the World byJSTOR. Known as the Early Journal Content, this set of works include research articies, news, letters, and other writings published in more than 200 of the oldest leading academic Journals. The works date from the mid-seventeenth to the early twentieth centuries. We encourage people to read and share the Early Journal Content openly and to teil others that this resource exists. People may post this content online or redistribute in any way for non-commercial purposes. Read more about Early Journal Content at http://about.istor.org/participate-istor/individuals/early- journal-content. JSTOR is a digital library of academic Journals, books, and primary source objects. JSTOR helps people discover, use, and build upon a wide ränge of content through a powerfui research and teaching platform, and preserves this content for future generations. JSTOR is part of ITHAKA, a not-for-profit Organization that also includes Ithaka S+R and Portico. For more Information about JSTOR, please contact support@jstor.org. 385 DE DEIF VAN BRÜGGHE. Eines dynghes wyl yk beghynnen myt alle mynen synnen, eyn ghedychte wyl yk makea van selsynen saken, also yk han vornomen. 5 aldns wyl yk an de rede komen. an eyner stat, de heyt Parijs, dar ynne was cluc vfi wijs eyn def, stolt vfi vryg beseten. eyn schone wyf hadde he vormeten 10 vn kyndere aldar niede. aldus heuen syk de rede, in der suleuen gaden stat eyn ryke weldych konyngh sat van Vrankrykc, so mcn seyt. 15 de hadde al synen schat gheleyt an eynen torn ghar wol behut. des nam de deif an synen mut wo he dar vtb myt lystycheyt den schat ghewune, de deif ghemeyt. 20 he dachte vyl up defse stukke. he sprak 'got gheue my ghelucke," vn dachte an synen synnen 'dyt ghut kanstu allene nych ghewynnen,' vn horde saghen van eyneme deue 25 (an syneme herten wart em beleue), de was an eyner stat beseten de schone ys vfi vormeten. de stat heyt Brugghe sunder wan. dar ynne was der sulue man, 30 de deif ryke vA stolt- he druch bunt suluer vn gholt, he stunt vil ghynk myt den besten, F. D. A. V. 25 DE DEIF VAN BRÜGGHE van deine ersten to deme lesten. na quam de deif van Parijs, 35 de kloch was vii wys, Vit dachte an synen synnen wo saltu den deif van Brugghe wynnen?' he ghynk vn sochte eynen grassun. Hij sprak te em "wilt mogen wensen dingen", ik schal die geven rijken soldaat, beide zilver vijf goud. De garsprekende sprak "ik ben bereid met al mijn arbeid dat vooruitgezette werke juist zoals wilde". Beide op enbaar en stilletjes sprak de demon "lijkt aan jouw lucht, het voelt mijn wezen goed, het loopt al snel naar Brugge waar, de reis zal niet worden gesproken. Want als je daar komt, ben je bereid een lege doos te openen, ga snel in de stad en neem de rechte en de kromme, en daar waar je dan denk de beste stand te zijn, je zult daar zijn zonder wan, en dan donker door de deur zal je een dorregte horen en roepen luid overal "de demon van Brugge, je zult dat weten, de demon van Parijs de wil je spreken: je zult snel naar hem komen, wanneer je al mag bij hem zijn." Zo zie je, kom bij mij niet te dicht sere: de demon wil hier even een heer zijn." De garsprekende sprak "heer, je zult zien, men zal mij scheren naar Brugge toe." Dan dan ben ik verloren, hij nam van zijn hoofdheren orlof en leidde. Hij kwam naar Brugge en riep "de demon van Brugge, je zult het weten, de demon van Parijs de wil je spreken: je zult snel naar hem komen, wanneer je al mag bij hem zijn." De demon stond aan hogere waardering, riep de heeren en lachte en sprak "dit is een vreemd deur, hij dreigt veel zelfzucht voor mijn." Alsoonspreken ze al bedekt, de demon volgde de deur snel. De deif van Brugge, die gink mijnheer te denken, dacht aan die sake. Hij stond daarheen en achtte zichzelf voorbereid, de trots die hij toe had gesproken, 'Waar is de die heeft u gezant?' wogte mij, ik zal het u toe laten. Hij is te Parijs in die stad: hij laat u wachten zonder had. Laat u bijden om te komen.' Dat hij die rede had gevonden, 'Ga in een huis' zei de deif en sprak, 'Een goed drink heeft gehad. Ik wil snel weer terug komen: beide mijn hier.' Hij keerde zich om, um die henne weer te vinden. Een mooie roos had aan een vink je zorg. Dat zweet met die scheiding garandeerde hij om die was bereid. De deif stond op zijn roos en reed weg, toen daar hij die jongen zag, sprak hij, 'Knecht, ben je bereid?' 'Ja, heer, god weet.' 'Snel en loep naar voren: ik volg die allure op die denkspoor.' Samen gingen ze in dat land. De deif van Brugge, die ging mijnheer denken, dacht aan die zaak. Hij stond daarheen en achtte zichzelf voorbereid, de trots die hij toe had gesproken, 'Waar is de die heeft u gezant?' wogte mij, ik zal het u toe laten. Hij is te Parijs in die stad: hij laat u wachten zonder had. Laat u bijden om te komen.' Dat hij die rede had gevonden, 'Ga in een huis' zei de deif en sprak, 'Een goed drink heeft gehad. Ik wil snel weer terug komen: beide mijn hier.' Hij keerde zich om, um die henne weer te vinden. Een mooie roos had aan een vink je zorg. Dat zweet met die scheiding garandeerde hij om die was bereid. De deif stond op zijn roos en reed weg, toen daar hij die jongen zag, sprak hij, 'Knecht, ben je bereid?' 'Ja, heer, god weet.' 'Snel en loep naar voren: ik volg die allure op die denkspoor.' Samen gingen ze in dat land. van jk spreke dat voor war dat jk bij veel mijne jar 130 ni een zwaar gevoel so gau aanbelangt. doch syn gij komen verne: nou levert mijn gemaakt. ik wil je kunnen sake morgen wanneer wij alleen zijn; des set up de trouwe mijn, daar schal ik een gout af bekijken. ik heb een deel der duif beseen.' de geest sprak 'ja, sy spaar adder voor, ik zal je helpen wel daar toe.' IAO aldus bleef ze toe goeden gemaak een spreken van gelderij sake want de dag een ende nam een de nacht rasche kwam. daar was een slapende bereid. de geest zei aan een bed leege, dat was schoon van wit. daar lachte men aan de morgen tijd dat verlichtte de dag. de werd toe de geest sprak 150 DE GEEST VAN BRUGGE 385) 'wel op, wij willen vrolijk zijn! hier is alle rede misschien lesen.' de geest stond op al te hand, hij was de avond rede bekend. zijn dragers waren kostbaar, gemaakt barok kostbaar. zijn genieten waren beiden al (/. in) des koninkjes sal zonder leed. zij zeiden weer en voorlopig. de werd sprak toe de geest 'dort 160 staat een grote toren sterk: daar binnen is veel koningrijk en schat van zilver en van goud: wat dat daar uit te stelen zou, de moest zijn klokken wel wijzen. 165 ja nu heeft je doch den prijs dat mij niet konne lijken in alle dessen koninkrijken: alle de duivel zonder wan mogen niet vasten onder dood. 170 aan grijpen ik een woude niet desse duif, des syt beroofd, zonder hulp, als gij hun voorhoi nooit. des baat ik je loo mijn komend. * de geest sprak 'dat baar gelijk. 175 een sal zijn des anderen echt. wij laten desse rede bestaan: toe nacht wyl wij hier weer gebaard.' Het wesen van herten voor; het gebaar nach der heimoe to. 180 des seggen ze op deme weghe ghemeyt) een mooie boom hoog en breed: daarboven seggen ze een nest, een hoogsteere met eren jongen best, de gast to deme werdende zeggen 185 met also hoeweliker rede 'het mocht ook wel zijn vroet dede kon de stelen met de (r) sput DE DEIF VAN DRUOGH de eigeere ut elke neste dat id de aide nacht en weste. 190 het moest ook ja syn wij, scholde het halen hier den prijs.' de waar sprak 'ik wil beginnen, mijn kunst met kunsten voorwinnen.' de waar op den boom stond met prijs; 195 de gast begon te volgen lijk. demaar werd was so ga; de gast stond demaar na vii was ook also bevend, het stal em de bruik van der lende 200 en deed het met lust, dat daar de waar nacht van en wisste. de waar de was ook wij, het stond wel to prijs de egeere ut deme neste, 205 dat id de aide nacht en wisste. het stond van deme boom naar beneden. de gast begon weer ragen zeeder waar veel egeere had gekregen. Het sprak, "Vo de waarde van die boom quam, waar schier hij ook dat voorname dat hij was der bruik qua!" Hij sprak als een zwaar niet, "Waarom ik nu uitzicht? Vier voor is mijn bruik gekomen? Zo zelden hebben ik nu voor noomen." De gast als lachend sprak, "Doe hij zijn waarde aan, hij zei, "Mijn herten komen, ze, hier is die bruik zonder waar, vier was hier wel gehad, ik wil die helpen met de spier." De waarde de wacht der meer vro, die besloot de drank also; hij sprak, "Mijn herten kompanie, waar willen nu toe huis gaan, waar willen allen vrolijk zijn van eten en drinken goed wijn.' Ze waren van harten bijde vrolijk. Die dacht de naam een eind en die bereidden zich toe de wacht, toe handen toe de tome wacht. "Ik wil eerst wijzen, mijn kunst met kunsten presenteren." Hij brak, en kon niet gezien, uit de donkere muren stenen met rechte kunst deden hij dat: hij maakte daar een grot gat. De gast de wacht der ding vrolijk, vier krop in dat gat en noemde zilver en goud. "Doe sprak toe een de wert stolt, "Ik van jou de moeite." "Ja, weet ik dat druif? Mijn de druk een grote last." "To de waarde sprak de gast, "Nu sint we seker wel: waar moeten stoppen ook dit hol." "Ja," sprak de wert, "dat zal zien. Rekke mij vaste de stenen." Die wacht dat gat wel beroemd. de Iwe de en sumeden nycht, se ghynghen al sunder resle 255 wedder heym an ere weste. se waren van herten vro. de wert sprak to deme ghaste do ' wy en wyllen vns nycht drade scheyden, wente wy synt kunstych beyde; 260 wy wyllen hebben ryke kost al na vnses herten lust.' 'id ys my allent lef* sprak de ghast, de kone def. 392 DE DEIF VAN BRUGGHE dar na do scholde de torneman 265 in den suluen torne ghan. do he yn den torne sach, syn herte em vyl sere yrsach: 'owe, wor sal yk arman hyn? nu mol myn lyf vor loren syn ! 270 jo ys des konynghes schal vorstolen : it ne mach nycht lengher syn vorholen.' de torneman gbynk vor den konyngh stan rechte so eyn trouoch man; van leyde en wyste he nen ghebere; 275 he sprak 'eya, konyngh bere, it en mach nycht lengher syn vorholen, iuwe schal ys uth deme torne stolen: myt nasciotelen ys dat ghedan, kan yk my des rechte vorstan.* 280 dar by so stunt eyn rytter alt; he hadde bosheyl rocnnychfalt gheouet an syner joghet vyl; he wyste quade rade so czeyl; he sprak 'lat my den sciotel sen: 285 ik wyl scnelle dat vorspen ofte dar andere syn na ghesclaghen.' do bracht men de sciotelen her ghedraghen. de aide sprak 'dyt ys eyn wycht : in dessen dynghen ys altes nycht. 290 de desser sake eyn meyster ys, he ys dorch de muren kernen, dat ys wys.' do sprak de torneman 'vor war der muren werret nycht eyn har.' do het de aide nemen stro 295 vn mes myt vure vntfenghen do. dat wart an den torne ghedan. to sciot waste de torneman. Se gynghen den torne alvme de rechte vii ok de krumme, 300 venture se seggen sunder wan den rok dor de muren slan. De aide sprak 'hyr is de siede. 320 DE DEIF VAN BRUGGE 393 hyr to hørte lyst (vornemede de rede) dat wy den deif ghewonnen, 305 venture he is klok van sinneu.' De aide sprak 'men nemen sal eine panne pekes wul une selten voor dat sulue ghat in den torne (vornemede dat) onder der pannen eine vur ghesat alberrend une onderlat. Venture de def wil halen mer na deme gholde steyt syn gher, 310 so mut de deif in dat ghat, in de paun, merkte dat. Also it de aide lette voorstan, alle desse dynk de worden ghedan. Daar na kwamen de deue (to deme gholde was en leeu) une ghynghen in der düsteren nacht, also se vore hadden ghedacht, to deme torne voor dat ghat. De dcue breken vast in bat. De ert sprak 'id mach my nu boren : 325 du wercst in deme ghat to voren.' De ghat sprak 'id is my lef .' In dat ghat so stond de deif, in de panne hee do sprak: Dar van eme werd syn herte krank. Hee sprak 'ik moet blijven dat. Sla my af dat houet in dessen not. Ik beveel de dat wyf uit kynt, also lef also see my sint.' Dat houet heem een af ghesluch; up een kerkhof ha (so) dat gru ven begroefd aan der sulven stunt. Hee moghte syk aan synes herten gru ven ghink hen balde vhl snel daar dat wyf was synes ghesellen, hee sprak 'vrouwe, troost nogt. De deif van Brugge was ijsleen man, Menen, dat hij sprak: "Owe, de grote not!" So moet ik vooruit, zodat mijn kinderen niet zullen zijn." De deif sprak: "Nu heb ik wel gezien, ik ben een onderliggende wezen; ik wil dat je me voorstaat, zodat ik het beste kan." "Je zult hebben wat je gevecht, kleding, voeding, dat genoeg is. Waarom zou je blij zijn en vrolijk, niet om de nacht der sake toe te laten, anders zouden we allemaal verloren zijn, want je bent een ongeborene." Hij sprak: "Ik wil een wezen zijn, voorgeten mijn ongenoegen." Des morgens vond men de deif liggen op de pannen van de daken. De torneman wachtte voor de deif, die sprak: "De deif is blijven zitten in de pannen van des pekes noord." De aide sprak: "Ga hen te hulp, hij is hier bekend." De torneman, de leger voorwaart, zag dat de deif lag, ongeveer dertig meter van hem, gescheiden door een singel. Hij keerde van dan weg, en zei: "Zeg dat de oude man in de kortste tijd honderd honden te noorden van hier te vinden." Men moest donderen naar mijn raad, om te beginnen des nachts te spelen; men haalde een sleeper en kwam voor de deif." De koning sprak: "Nu neemt deze man een schop en zet hem zo ver uit dat de aide daarheen moet komen." Hij sprak: "Nu neemt dat mans een schop en zet hem zo ver uit dat de aide daarheen moet komen." De deif werd daar uitgenomen. De aide moest daarheen komen. Hij sprak: "Nou neemt dessen man een schop en zet hem zo ver uit dat de aide daarheen moet komen." Wanneer men hoort schrijven van weinen, dat zelfs de dood is daar invasie gemeen: dat men er denken alle van: aldus vijndet men zijn kompanen. Dit denk de voordeel gehad maar begrijpelijk snel dit zelfs: een straat omhoog, een straat omlaag, een woord, een tegenwoordig, ze reppen alle met gemaakt 'hier werd des koninklijke dief gesteking gebracht!' ze waren in de straten gekomen: de een dief had dat voorgenomen; hij sprak 'vrouwen na mijn ziele, wensen jij dat ik al snel willen ween.' Ween ik zucht als een hart, zo snel mijn leven aan groter verdriet omdat moten alle zijn voorraad verliezen.' Binnen des stelt de dief een misverstand mijn handen uit met zorg een hout lang dat was niet breed. Binnen des sloot men open de deur: daar werd gescheld de dief daar voor. daar de vrouw zijn werd gewaar, ze wachtte een wrang ere achter de deur Binnen des stelt de dief in dat huis schiet uit zijn hand een groot AUS. des koninklijke knechtte over al hoorden daar de vrouwen schal en lepen in dat huis voor war. daar zeggen ze eenen zitten daar; zijn hand was een van bloed nat. Het sprak 'vrouwe, nu gaat, haal mijn saluut en laat zien weinig van syn. Ik behoud wel dat leven mijn van dessen wanden zonder wan, des konings wolk keert van dan een slepen den dief mijn schalle door de staat de Straten alle ging zien op dat veld: de peren lepelen alle in tel een tothen op die berghen die dief (syme gesellen was dat nacht leef) veel bangbeden die dief voor was aan de gebalgten al openbar. Binnen des sprak de andere dief 'aya, suture vrouwe leef, we moeten gaan die stede nemen juist uw kuise mede: we gaan aan een andere Straat. Des godes wilde we niet latelen: doch hebbe we is recht nog die wilde we leven eens gehad.' Underrr des waren de knechten huis waren de aid spreken 'hebben jij al verwacht genomen?' Ze spreken 'ja, we alles niet, zonder een vrouw, des syt beschreven, wende seren wente ere man, had een grote wonde dan met een meest aan zijn hand: de vrouw en de wonde baat.' Da sprak de aid ruiters was wacht voorgetornen seren 'dat was de schuldige man, loop raslijken dan.' Ze halen ons al dat gezond, man vrouwen en kind.' De knechten wilden dat niet voorbij laten, ze kwamen aan die suiven tijd geholden voor dat huise. Daar binnen was niet een huis gebleven, des syt seker vrucht. Trouw was er een ghynghen dan wedder voor de koning staan, vijf spraken 'here koning rijk, daar binnen was niemand zekerlijk. wy en wanden nycbt men biote wende." de konynk na deme alden sende vii let em desse rede vorstan. 465 he sprak 'dyt ys eyn kluker man. he ys ok kone, de sulue deif ; he hept ok synen ghescllea leif; he Ict cne dar nycht banghen, scholde bc dar vmme werden ghevangbeu. 470 here so rade yk dat vor war dat gy laten komen dar twelleue yuwer besten man ghewapent wol myt snlker dan: lat se waken nacht by nacht 475 to warende den deif myt macht.' se weren alle des bereit vn deden also en de konyngh beit. dyt vornam de andere deif. 'ja' sprak be, 'yt ys my leif.' 480 he leit scnyden vn maken twelf kappen von grawen laken de werden scnelle bereyt. dar na quam de deif ghemeit vn nam eyne olde karen 485 vn wolde na syneme ghesellen varen. des auendes vyl spade leyt he nenien drade kappuue braden vn schone brot, wyn mede he up de keren lut, 490 dar to eyn cleyne vetetelyn, dat dede ghuden roke schyn: dweidrank was dar ynne ghut. de kappen he'up de karen lut he spen dar an eyn alt dat pert 495 vii wor to der ghalghen wert. dar by was eyn kloster na. 398 DE DEIF VAN BRUGGHE em was tho der ghalghen gha. myt quaden clederen was he bedacht. id was verne up de nacht. 500 an den berch dat he wur den wech up by der ghalghen mur. he rep ' ho hu, vorl, woldan ! ' vn scluch syn pert, de sulue man. dat ghescrychte vn ok den schal 505 horden de wechtere ower al vn lepen al myt eyneme rade to der karen harde drade. De een greep hier, de andere daar, en worden der guden spijze en waren. Ze nemen de ere van dat brood, de kaardijver sprak: "Weef der not! Ge heren, laat ons toch den wijn!" De schuld in desseme klooster syn. Ze vroegen alle meer voor, vijf dronken als vijf met grote vreuden deel. Daar waren witte bekers rijk; ze dronken den mede van de wijn; ze spraken: "Waarom, we zullen ons niet scheiden, wij willen harde geloven." De dijk sprak: "Leve heer mijn, laat me toch dit kleine vat leegdrinken, daar in is een zwaar drank: dat zal hebben de liefde voor krank: zo kan ik nog toe genaden koren." Wanneer schier hadden ze dat voorgenomen, ze namen een denkbeeld van de zwaarwiegende wijn. Wanneer ze daar met hadden gedronken, ze dronken als uit dat vat leeg, verlangen ze naar een goede slaap, en ze lagen als dood op het been. Ik wil begraven zeventien man op den kerkhof, zo ik het beste kan. Des morgens, do de dachtop brak, de aide toe de koning sprak: "De zon is schone opgegaan, waarom maak ik den wekker aan, dat ze zo lang hebben uitgehuild? Wer vreemd of ze al leven?" Daar was een bade been ghesenkt, twaalf monniken daar vandaan. Hij keerde zich om en zag ze met lege lepeltjes; toen hij de koning zag, herhaalde hij: "Heren, twaalf monniken liggen daar in griene kappen, dat is war." "Des mote de duivel wagen!" sprak de koning toe de oude man. "Zijn ze nu monniken geworden, zo hebben ze de duivel in dienst." Binnen de quorum ze heropgewogen, de twaalf met kappen zonder wanen. De koning sprak lachend: "Waarom zijn jullie allemaal geslapen?" Een van hen antwoordde: "Voorbij jullie hebben wij heel lange tijd gewekt toegewedeld. Wij hebben schaamte en schande gegeten, wij kennen niets uit welke landen." "Dat is gek," zei de aide, "dat wij den dief gevonden hebben, hij is kluchtig, zevenwijs in zijn doen en laten; hij is ook koning en stout, en is ook schoon als een vrouw (holt). Schole wij een zomer kunnen krijgen, de lust de moelen wij hebben van vrouwen: anders weet ik niets." doch is dit land waar kwart. 590 de koning sprak 'het is vreemd voor ons te zien, schal deze demon voor ons geven, schal dat kosten ook wat ik heb, de demon die schal ons niet verwacht,' de aide sprak 'zo moet dit zijn. gy hebben een dochter find; de moeder gy waagt door de demon.' "de koning sprak 'dat is mijn leugen. 'here, zo moet gy laten maken zodanig bedoeld in duistere saken in een sale, dat voorstaat. daar na laat ik kunstige dat, wie up den bedden ligt wil, de maak hebben sine herten spelen mijn dochter, met wie mag ik leven. So wil de demon de eerste zijn; zo wens ik van weid en voorwaar, hij laat des nachts, hij komt ook daar, als zouden dat kosten zijn leven. van der mag het maken een vrouw. So schal ze bij mijn varkens hebben met merken zullen den soviet man mijn een klein kruisje. DE DEIF VAN BRUGGE 401 voor zijn huis, de juffrouw find. een wen het allemaal berucht is beschreven in de historie, een iedereen op zijn bedde liegt met juffs dochter is daar mee, so zal man sluiten de stad, dat daar niemand zich kan wagen. des morgens als het is gebeurd, zo neemt wij waren teken is: dat is de demon, des sind wijsgemak. so magh wij den demon wel van wie een aan een geraakten hand, aldus magh wij een winnen.' "de koning sprak 'ik moet beginnen.' alle dinken worden gewild als het voor was gebeurd. daar kwam vol mongoolse handen schone man. de demon de rede ook voorname; hij sprak 'ook schal ik daar zijn; ik moet bij de juffrouw syn.' hij nam van het veld een vet beloning. De deif woude des nachts aanjagen, Hij kleedde zich met rijkdom wat, Van goud de kleding mij wil aanstellen. Hij ging in des koninklijke sal Makend de heren overal. Hij zag met zijn ogen daar Voor nam des veel goede waar Waar de jonge vrouw was geleid. Daar bij nacht verneerde zijn kleed Op een bed, dat was groot. Hij nam vast aan zijn eigen macht Een dachte woedend kwam naar Toen eerst naar de jonge vrouw daar. De andere heren ook daar waren Op erende bedden in grooten angst. Dood werd u gedan met de licht. De deif had veel beroemdheid En was in korten tijd Komen bij de jonge vrouw zijden. Z. F. D. A. V. 26 DE DEIF VAN BRUGGE Hij speelde alsof dacht hij groot, Als zo men nog met houwelijke vrouw deed, En oude wil de vrouwen spelen. Doe qua de jonge vrouw snel Een nam een bus aan een hand Daar in zee waren van te Dat was rot en week, Daar mee zee den deif bestreek Aan zijn huwelijk voorbergen. Des lach de deif aan grooten zorgbeen. Hij vult wel de vaten stand En dacht 'dit mag niet af gaan.' Doe kwam hij aan korter storm En strekte de jonge vrouw in den mond Van zijn maag drank een kleinig. Doe sloeg de jonge vrouw een De bussen stal de deif: Hij liet liggen zijn zachte leif Voor krop do hemoeken in den sal Makend de heren overal En sloeg iedereen in de mond; Des dwaze drank werd een kwaal. De heren schrepten alle door. Des werd de deif van harten troost, Voor maakte en allen voor zijn huwelijk Een kruis, des hij nu geloofde. De seldome he det bussen weder der jongvrouwen to den houeden nedder 680 van gunk do lyggen op syn bed. Hij slep ook een ander dede. Des morgens ook de dak op zien, de wilde de koning besien een naam des voor deme sale was. Hij kwam toenemoegen daar, de waren ze getekend alle. De sprak de koning met geschenkel 'Eya, waar is dit toegekomen? Hebben ze alle 'cruce nomen' van mijn dochter? Dat was te wil. De aide sprak 'Ik zweer wil' berichten waar dit is gegeven. Bij der jongvrouwen in zijn heft niet meer wen een geesten. De deif is lustig, hij is geniaal een stand heeft voor javen ogen; dat so spreek je zonder logica. Hij de verrassing aan zijn voorname, hij lustig to der varkens kwam een heft zich verbeeld dat dede hij kunstig zeven stijlen. De koning werd der meer onwetend; hij sween bij zijn kroon en sprak 'Verward, here deif, je zegt van herten leiden: kundigheid je weet mijn kunst dat je weet kennen aan deze stunts. Ik rede je dat bij mij je leven, mijn dochter schuld je hebben lood gaan trouwen, dat ze hier zonder wanen; je schuld mijn hulde aan; je hebt ze vorenzegenst goed, alsof je groot man voor rechter deed. De sprak de deif over lut 'Here koning, jouw dochter is mijn bruid. Nu geef ze mijn aan mijn hand; dat is bij jouw eer gehandeld.' De koning sprak 'Dat zal zien, nu duur de waarheid help ik gehelen.' Dat werd gehouden zonder wanen en een rijke hoogluchter gebracht. De deif die kwam tot groter eer. dar na ghynk he myt den heren vü wart weldych in demc lande. 725 he leuede sunder schände myt eren alle syne daghe; dyt ys war dat yk yw saghe. he nam ok synes ghesellen wyf vii vorstunt se up syn sele vü up syn lyf. 730 26* 404 DE DEIF VAN BRUG6HE he leuede in dogheden went he. stari*. dar mede he godes hulde vorwarf: also mote wy allen samen in godes namen, amen. Hyr ys vle de deyf van brugghe vn van parijs. Hyr gheyt an de segheler. The above poem, the only one hitherto jmblühed in Ger- man in which the whole legend as found in Herodotus is worked up *, is copied out of a paper ms. in the royal li- brary at Stockholm, n" 29, sm. 4'". It contains 1. Valentyn and Namelos in Low German,fromp. 5 — 77 inclusive, the first 4 pages (2 leaves) are wanting, p. 5 begins thus De koningh de heren wol vntfenk De myt en to demc salc ghink. pages 21 — 26 and 47, 48 are also wanting. there are from 30 to 35 lines on each page. the poem ends halfway down the 77"' page with the following lines Dar na wart de dot be kant Grysosinns in vngherlant Dar vur namelos myt craft Vft krech dar des koninghes maclil Uc wart dar here in deme lande Vn leuede sunder scande Myt syner vrowen syne yas {sie) Dyt buk ys ute dat ys war. Explycyt hoc totum Infunde da mychy potum. 2. from p. 77 — 110 a poem in Low German, called Der vorlorne sohn, being the story of count Robert le diable in a milder form. p. 87, 88 and 93 — 96 are wanting. the poem ends thus at the bottom of the 110th page Dieser Buchstabe ist erweitert Mehrheit uns gut beladen, auf dem Schlüssel. [Andere Bearbeitungen sind nachgewiesen von Keller: Liegende Romans des sieben Weisen und zum Diokletianus des Bühlers.] Der Wüste, eben eine Irische Hölle Der vorlogene Krieg wurde gemacht Und eine Schuld vorzuscheiden Den wollte ich dauernd gelten. 3. from p. 111 — 155 Fros und Blankefloss in Low German. p. 121, 122 and 143, 144 sind fehlend. Das Poem enthält als jetzt 1365 Zeilen und endet wie das vorige mit dem Vers: Dieser Buchstabe ist erweitert Mehrheit uns her oben auf die Schnute. 4. from p. 155 — 187 Theophilus, ein dramatisches Poem in Low German. Die Stücke sind perfekt und beginnen wie folgt: Hier geht Theophilus an, Ich bin gewesen ein Bischof, römisch und hercoglich. Will drohenden Jahren und mehr Und endet wie folgt: Dieser Buchstabe ist erweitert Gott nimm uns an, seine Hut! Hier ist Theophilus, die Mehrheit uns her oben auf die Schnute. Help, Gott, tötet den Bösen! Ich bleib bei den Meisten. 5. p. 188 ein kleines Stück über das Thema Januar und Mai; der Beginn mehrerer Zeilen auf einer Seite gerissen away. 6. p. 189 — 212 das Stück nun veröffentlicht. 7. j. 213 — 216«« imperfect piece in Low German, called the Segheler. This seems to have been the last piece in the volume. The fly-leaf at the end is still preserved loose in the volume, and from an inscription on it we may form a guess at the part of Germany in which these poetical pieces were written. Hier begint sich eine Epistel De men pleech to lesen des sondages in deme Vastelaüende de dar steyt gescreuen in dem xxij capitüle xiiii dage na dem kylc vnd ludet aldus to dud(e). Ithem. so hebbe ik vor tert in dat erste lo den schegen orde äij wytte \n vyf wytte to der warpe vn iij wytte to vargeide den schypperen vü xij wytte van der warpe wente te Ancklam auer de heyde vfi to ancklam vorrede ik vyf wytte vn to raussin j wytten vn vyf wytte to vorlone jth teme grypeswalde des ersten dages vj wytte des svndages X alb. des mandages x alb. des dinxstedages x wytte des " [Freidank 170, 14 - 17.] DE DEIF VAN BRÜGGHE mydweken v wytte des dunredages x wytle des vryghedagcs vi wytte des sanaueades x wytte des suadages x alb. des mandages x alb. des dinxstedages x wytte vn vyf wytte te voi^eldc vn iij wytte vn iij alb. vn enen .... sundes to polslze vorterde ik — The volume is bound in wood toith two coats of arms, Ott one a weif, on the other a kind of cap, cut in oni of the sides. G. W. DASENT. DE VOS UN DE HANE. Hier begynnet sik eyne Epistul De men pleech to lesen des sondages in deme Vastelaüende de dar steyt gescreuen in dem xxij capitüle xiiii dage na dem kylc vnd ludet aldus to dud(e). Welk man daar wil dichten, de schal sich daar na richten, dat sy van leugen of van leugen, dat het anders niet en dichtt van hoge eiden, dat het syne gedichten also spreekt en dat het syne helden voor vrouwen of jonge vrouwen niet. Welk man dat wil veel klagen, en breken. Denk man voor een aap, en de der lyfe niet en weidt, dat dankt mijn grote dorheid. Veel klagen aan zijn zij, dat is de derder een aanbegin. Daarom wil ik het nu hebben aan. Met behendigheid bracht de man, dat hij met macht niet durfde en kan. Daar aan zo heftig de vos gedacht. Nu mogen jij geboren worden waar dat geschiedt. In diezelfde standen, door de derde en vogels wel spreken konden, in een wijde konden dag, de vos begon zijn leugen te klagen. Hij sprak: Ik wil dat reden op mijn eigen eiland. 