title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: fi ì nùndent ghekrijscht haars fáb fiif, ende bevalent den kerstlingen dat fijt fonde honden ende toeden; maar men biet haer des beoedeo, dat fijt fove en sochde niet; men bevalt te voghen, ende biet een re heiden re voeste; diere toe dachte, dat fi comans kind voggen mochte, en had die kersten aander beide; daar toe had sie goede gerichte in allen tijden gemaakt ende vroeg, en deed. dat hem behoorde daar toe: te tijde slapen, te lijde waken, te tijde haar hart en bedde maken. So Kees had beiden gewonnen, dat wij gevoeld niet en kunnen, na die dat men gevaar even vond, welch sie had meest geaan, zo haar dochter, zo des zoon van Sie. Sie was altijd deze gewoonte, dat fie beiden leidde te famen. Eer sie trokken vijf jaren quamen, die minne schoot zich in het hart richtte en wopdefe so met eenen schicht, dat schicht was van goeden gewerke en deetse Hunnen even sterker. Na hoorde Tremblet die Gids bij dat sie te gade ging baden, harde goedschiks sie hem onderhield en onderkende hem, daar sie lag hier beider te gade in een wijfje. Dat was al waar, ons en bedriegd des boek en andere, daar wij in alle binden geschreven haar minne. Als sie waren gekomen trokken vijf jaren, van schone grote Grote waren, en beloofden goeden werken gekerkt. Deze gewijden hadden en geleerd, sie waren waard van grote loon die onder waren beider so in een dat men daar no in een laat so schone twee kinderen nooit en vond. Als de koning had verwen, dat zijn kind voor verre was komen, dat het mocht gaan en dat ze kenden en dat ze voelden, riep hij te hem te vinden, als hij dik was gewonen: "Nou dan, zei hij, die gaan die verkozen doen, die kunnen leren meer Gaia, een wijze meer en ook troost. Florijs bedroefde harde zijn moed, dat moest hij daar te hand toeleggen; henen braken die tranen onafgaand. "Voor je heer", zei hij, "en mag niet verdwijnen, in zijn macht mogen schrijven en lezen, niet verstandloos raken, ga dan met mij gaen.' Dat geloofde hij al daar zijn louter, dat zijn zoon fonden was gemaakt, beide gemaakt voor kozen, en hij deed alzo. Des waren die kinderen beide voor." De moed er, Trilike, je schrijf het zo goed. Laat gelijk Terhollenek en tuile Sinds ik je ter herinnering ik zie je op het water, A ondenken liep je veel, wat is je hoofd ontwijd, Sinds ik je a den andere kant niet een teigaat, Wat is je hoofd ontwijd, wat zijn men hen verstaan, Dies een modus onthouden niet ter houden gehad, Sinds goede oaden waren beide van kwaad af. Van ere, schreven ze, aan een finne, Sinds ik je eenvoudig en even gepland, aan je verlangen dat ik je hoorde, Die tegen, die ter omringen boorden, En mens ik je ook te laten leven in Invenale en in Pasquinate, Sinds ik je leerde, dat ben ik verliefd en dat is goed, Daar je leerde, leerde ik van je, Dat ik je leiding, de minne pink, Die boeken daarvoor, vatten, en je naar de minne toonde, Dat je tegen, waren, en in liefde groot, Dat je had liever te verliezen dan geboden laat, te zoenen, Dat leden je in die vreemd solan, In voeten rouw, in loten bedwang, Die na het docht men van vrede koning. Die dag waar ik je hoorde, was heel de oordeel vreemd, Te hare blauwkap, te buiten spoed, Sint dat je leerruimte begon te vullen, Binnen vijf jaar, die kinderen consument Latijn, Zeggen ze, mochten je in wegen en in straten, En in den hoede lagen in Latijn, Haarlijk andren den wil je vinden, Dat je leeg niet en moedigen verlies, Dit hadden je voor land gespijd, En der minnen voor langte, je bloedje wist, Dat je niemand was gebleven, En dat je zei openbaar, Dat je koning die niemand gebleven, Dat Floris je zoon, Blancefloer, voor hadden gebracht, Dat hij el ne genoeg naam, Nooit meer die ben gehaald, Of mens hem gebracht en zorg alzolang, Doe balk je bard en zin, onzinnig. Het dacht hem wonderlijk dine, en u s fj^^^ Egna hi te ficre sonwent ghinc f/J^^^^ Ter cameren; daar bise vant ion^ Raet te nemen, hoe hi die minne Van den kinderen wilde testoron. Dronwe', dat hi, wi hebben verloren Florise ons kind, zo ik bevroed.' Dronwe was van gevoelens moede Te meer was fis in groten vare. An fine varwe wart fis gheware» Dat hi gram was ende Terbholgen, En despte, hoe fis hem modite roodheid Minnike ende met voeter ipraken: 'Dan here', fiep fis, <bi weder fahen Dat wi ons kind verleiden Schee, ende wi wi siepen. Doe liegge raat, die wi nog steeds vinden.* 'VroQwe*, fiep hi, 'ik wil u ontlooiden: Florise heeft in het al laten floe An Blancefloere floe Annuie Zo hard gekeerd olermateo, En fiep, dat Inse niet zal laten Als al langzaam, als hi zal leven. Uwe, mildere raat toe geven, En denk u ook op wiede ghedaei, Ik Wille haer gedachte doen avede slae; Als dan die lede niemanda Florise te voren kwam van hare, Dat fis doet et, zo wan ik wet je, Dat M hebben al M veigheid, En fine minne aan een ander keer, Des hi minnen moet mogen ereen. dan wil je, dat hi te vinden redite 400 geen naam een wijf van hoghen gechoque! Terst dat je coninghinne vernam die fak, die den coning mesquam, was hooge en goedertieren, en bepausde haar harde fdijer en dat die, hoe modigte verwerven, dat die confronwe niet zou sterven en gefadigd modigte des coning moet, hier, zeg je, die raad is goed na die, dat ghij fedit, dat staat, fd ik ons geven betere raad: madilidie Floiis heeft geint so geefsaad dat hoofd die kint Blancoere, die zoon is, dat ik met vere ontij van des en beens in harde grote varen, terst dat hi gevrecht die niemare, dat hi licht modigte bedenkt en van grote onwetheid stoor; Clan, was onse schade en onse totaal mere, dan lu was te voren. ihen, schrijf je, nader ons lof, noch yrome en nader net geen oor, dat meest voor verflogen,ende meest fatale; hets beter, dat men te leren heeft. Onwet, zeg je, na raad daar toe. hier, ik weet niet wat men doet. Sijn meester laat lezen en schrijven en ongeleerde bij der reiken te loeren ter Hontorien ter schoolen vinden, daar te leren met anderen kinderen, tes zijn meester is genialen. Hi fol daar wilkomst wensen. Onwet, zeg je, de onwet van der port, terst dat dale defen fisken hoorde, dat lu een kersvenne heeft geint en hi daar onverzoent zit, sijl je hem met Bste verleden, onwet, Sibiel zijn leden onder die kinderen, haar gespeelde, die hi daar te vinden Telle. dor te cortene finen dach; <dies hi ne hoort gheen ghewach, daer hi fen nn mede plegget ende hem fo na. int herte legget 445 dan Ad hi beg begun coekn, ende finn herte ie lanc fo min gheroden van Blancefloere der fiarker numen, ende felke nnwe begunn die hem die onde ul Tederdriven. dos moggen die kader lebende birenen. maer alse Floris dat fid ghevet hi sei wenen ende eisdien, dat men met hem Blancefloere ter Montmen ter schoolen voere. 455 des sei m hebbcii gdeden raets haer moeder fal maken een ghelaet ende een ghebaer, oft fi fiec waar; dit moet fi doen, wi iduA hara bevden vaste bi baren UTe, dai fi op haer bedde dive ende fi bidde, dat men bare dochter met bare late, want. mochtende haer bat bewaren daa eep ander dos sei m onse dino vorachten al. dan fddi ghdoven oytfwaer, dat gifte hem felijk ibideil nacht binnen veertien naditen, daer ul es ende hi niet en twivde des. Dit dede men harde veiholeolike. doe ontboot die coninc haerlike Floris, dat hi te heaw qoaitte. One % fdt hi, *a fi ghenamec QW meester es 'fiec ende hedt ghd^gkeBi dat hi der derke niet mach leghen, 47$ no der folen 41 onderWielten, bedi fd ic eter Montorien findet; daer fddi welcome fijn ende #ontfati^ ghi fdt daer blijven eeter stoel gatn, ende leren leven ende füSfiren.' 480 'here, sprac Floris, 'Waarom M Ad blhen Blanc Minne', fdt hi, 'hm/ hem liepen die taaim am fine li^ ende begon te wensen haid^ Are: <dit en doet niet', fdt hi/^hcnll 485 dit geboet waer nü te fmütr; fjbi en doet Blaasefl^er met mi daer, in fahre mogen woäen met* doe bat hem die coning en hiet^ dat hi bliddike jaren, 400 hi fonde hem fenden Bisschopsmere fiertien sachten oAk er, • dat minderde hem harde fija feer; al dede hijt node, hi loTet aldo». doen dede fijn vader, die coning Fisbau 495 roepen eoen fijn ene camerline, £^ Uiedk was ende treet tale re dine^ di^lijiet hi jaren met fijn ene kind ter Montorien, daer hine vinden, ende gaf hem al dies hem bdioefede. 500 meter voor Floris fere droevende eind, weend, aldaar hij (de die) via Blanche fleur en zijn leven liet. Doe al geregret was, zijn Taert, Toer hij welcher naar Montmorency werd, daar vond hij den 24e, Choras, dien hij welkom was, Tonnetje Santa ontfingene zuidelijke, zijn harde, hoge zuidelijke zon zomerse en zuidelijke hemelen. Hiermee leidde de onder de zomerse jonkers, aan de perikelen dat hij fonds hoorde, zijn wensen en dat hij bij lichte nood en gewond was. In zijn hart een andere naam, daar hemzelf bij fonds telen en Blanche fleur verbeten mochten, men wist hem veel en leerde, daar hij weinig toe keerde, vinden zijn, voor wat voorstel was; al dat hij hoorde en las, altijd was het hem stevig gedaan te voorzien van Blanche fleur, die hij had overtroffen, boven alle, wist hij niet geacht, Aan hem voor tafel in het hart lachte, dat zijn deden laten in grote bedwang, die wilde dochte hem lang zorgde. Beide bij dag en bij nacht, dikke jij richten, zijn harde onverklikkelijk, de halve woorden aan zijn spraken. Dus leefde hij met ongekend kauwen en dagde, dikke zijn eiland, eer die viertien nachten ten einde. Alse volkomend was die termijn, daar hij om alle had gekeken, de viertien dagen waren komen ten einde en men hem Blanche fleur niet te vinden, dus was hij in vorige grote, dat hij fonds had gewenst dood, dus was hij droevender dan hij was eerst; de roos wies hem zijn lang meer, hij mocht haar smeekbede niet verhinderen, dus liet hij flappen en eten, beide dat eten en dat drinken. doghen begonnen hem ontfinken, 546 want heme fijn yleefc al ave ghinc doe warts gheware die camerlinc, haeftel'ki* hi ten ooninc finde • ende ontboot hem van finen kinde, dBe memare hem harde mesqnam, 550 hi wart wonderlike gram ende riep die oontnghinne te hem : ^nouwe*) fdt hi, ^en wetti wie ic bem dns wonderlike comen an defe dincf ons heeft ontboden die camerlinc 555 yan onfen föne qnade niemare, nn fiet, hoe menre befi toe varet in weet. oft fi bi toYerien yan Blancefloere fiere amien, oft hi verwoet fi felve FlorijS| 560 dat fi hem dnsghedane wijs finen fin al heeft ghenomen« . , men doefe mi haeßelike comen^ 17 ic wilie liaer te hant doen thooft af flaeo; hi faels lichte^ dan a^ve ftaen 505 ende der mimie al veigheten > yan hare, ab hife doot fid weten.* Here god, hoe groot es die domheü, die de coninc heeft ghefeit, datfe toverie foode hebben ghedaenf 570 fo tilic hatfe die minne ontfaen, r^doe. hife tierfl minnen begonfte, r 7/dat fi no goet no qnaet ne confie. fi mindene weder ntermaten; fint dat hife hadde ghelaten 575 ende hi Iiaer ontfoer ter Hontorien wart, dat fi nie fint blide en wart. met pinen leide fi haer leven, haer fachten ende haer beven haifde liaer teten al be^omeo. 580 maer des en hatfi niet vemomen, dat dosghedane tale om haer was.-.t ..^- •••... 4oe pijnde haer echter de vronwe das, hoe fife mochte ledcghen van der doot« *9j here', f6t &f 'het wäre fonde groot, 585 beide fonde ende fcade, dat men fo fcone eea Idnt verdade, hets beter, dat men Blancefloere te Nide ter marct te cope vo^e. Deze complot komt van verre, die onlangs vliegende mensen, alf die werden gevaar, dat is voorzien, en het wordt meer, zodanige dingen hebben ze om te leren. Die complot dan voeren ze ver, dat zij geen meer om weten ver; dan worden ze niet meer als mensen behandeld, doe het die vrouw die hard riet. En sindsdien raakten ze er niet meer op, dat was het doen van de ruiters; en ontbood ze tussen portretten aan de muur, want liften ze complot tegen mij, dat ze in het Nieuw waren gevonden. En met hem zeden ze denken en zoorten, tegen die cone Blancafloer, Ze bereiden haar vaat en kleding, Blancafloer met heilig en lustige kaan die in het Nieuw en zij in de markt, biologen. Daar doe ik tegen, die complot, die schatte, met tekenen haven, na hoort, wat ze omheen gaan, dat wil ik maken cont, ze gaven van goede festelijke ponden, van filteren honderd tot ghetali, honderd jaren, honderd jaren, honderd sprokkelen, honderd mantels rood geel, twee doden, die goed waren, honderd talmen, haven, morren, honderd oors, groot en klein, ze gaven ook, dat wetende dat voor die, dat verschilden, na dat, dat vreemd leidt, dat de gewagheit die recht waarheid. En een kop gevaarachtig van goede, die nu vroegen maken goede, hier zouden grote kost doen daar toe, no dat voor, no niet, no niet, en ik die me man zien in gooi. hoorbaar wat daer aan gemaakt was, daer stoot, hoegheden wit des konings voor een aan Tragen, Patja Helenam voerde ende geertjen. Ortelius 19 638 en dee hem na volwassen haar nakomst, die code Hendrik Verkholgen stre; pnde hoe Agamemnon leidde zei, des hij Tele had dat vernacelen; eentje Grieken en Trojen beijkten 640 en die daar mee Aorne verstootten ende hoe een schaan binnen weer verstootten. aan den scheide ook gemaakt was, boe loncy Venos en Phaethus en een appel vonden van goede en beschreven, welke daar boven stonden; want in den appel stond gebeukt dat men de tegenstelling foude geven; en hoe zij keerden op Patjja, dat bij de ontmoeting te rechterzijde, en bij de verschillende onderhandelingen. En hoe bebaarde in zijn prent onderling en hoe hem Inno beude rijdiet van de Pallas stond, dat zijn maken werd den hevigen ridder, die het leven geven; Venos beëindigde hem dat tegenstelling wil dat hij aan Tan moeder was geboren; en hoe bij dat woord beest Tereoren, en hoe hij den appel Tenos gebeurt, en wist dat zijn oordeel werd beslist. Op een zitting stond een carbonkelsbeen. Een eng kader donker geen, als eifer in licht nooit meer, daar in die bank hond en otterdier, bij maken voor zicht daar binnen, dat men daar bij mocht beginnen, voor wat havens voet mogen, moraet, klaardotchte wijnen, penningbeiden van zilver en goud, echte voor wat men keek woedde. Dien carbonkels had in den voet een toepasselijke vogel, hem dacht dat hij leidde en verzoopde modificatie. Desen kop maakte Yolcvias. Ik heb deze verscheidenheden dus hoorengedicht. Het gebrachte nut, Troje, Eneas, door zijn falen, te streven was. Zijn leven, bijnieren, fier aan in dat land van Lombardie, 680 daar na, werd hij geboden tot in Rome, quam in die port, in des kader, zijn staat, en tot vertrouwen van den een tot den ander, vreedzaam dat tot den keizer was gekomen; 685 en een diep bad, baden zij, en baden zij tot Nieder, te maret, bracht daar die commandementen baden, gebracht, diens om Bladsklager gaven fort, als hij tot Toren had gestort. Die commandementen, de jonge troepen waren; zo, wachtend, zij, bevrozen, hadden gevarmd, mochten zij tot Babylon komen binnen, dat ze tot twee stappen aanvonden winnen. Zij voeren, weer, en baar verloren, bevallen zij, wel tot Babylon, waar het, zij, tot Babylon, kwamen, blijdeke zij, die jonge troepen, namen en gaven zij tot de present, den admiraal, die zij, altbeten, werden, zo wilde. Tot dat zij, tot Babylon, kwamen, bleeke zij, die jonge troepen, namen, en gaven zij, tot de present, den admiraal, die zij, althissen, werden, zo wilde. 700 Tot dat zij, met die zegen, voldoende dat zij, met tien, tot het land. Dit waren, die commandementen, beide voor, dat zij, tot hen, waren vergouden, zo, dancten zij, hem, en namen, ontslag en rumoeden, met bucsapen, toe. Die jonge troepen, bestonden, zo, goede gevoelen. 720 daer vant fi fcone joncfrouwen in evene ende twintig meer no min. alle dien beval hi, met goeder troew gevoel te nemen te dier joncfrouwen en te dienen dagelijk. 725 doe fiide hi ene bat haargelijk, dat fifteen troosten en haer zieden, dat hi een jaar nog val should beiden, eer hi haer villev ghenaken; en hi dat doe bi dierre faken, dat fi die feden daer binnen saai leren, en wil fi haaren sin dan keren them en haers rouwe vergeven, daer tenden mach fi weten, dat men hare jaarwetten val dat land van Babylonië al, en men sie merken eerlijk en maken fi troost van den rijk. Na es Blancefloor in vreemden lande. hoe verse wind fi haer handen met groter clacht, met groter vrees! in al der wereld quam nie ghenen clausenerfes, no so godelijk wijf. 22 die io lettd acht (Maar haer Ksjf, alst Blaacefloor doet om dat hare. 746 a ncc wcet van rouwen soc i^ebaraQ. hoe dikke seif fifteen kwikt wift koe verse rouw met mijn Vijl. Mijn heeft Terloren ^e fcone Florijs, mijn voeten Uef, mijn voeten amms. ter bliffap daden wi fcone beginnen, maar wi waren onlangs daar i. tiefden wi met voeten vijt, na moeten wi droeven Telene ende bliven immer in den toren. Die wile, dat ik wart geboren, ge moet fijn Termaledijt! Dit beeft bereden die lede niet; hi fi Termaledijt, die beriet, dat men Floris van mij schrijft. Ach, niet, hoe quet is dine natuur! Oft beft eneigh creatuur goed, ocht evel mag geschieden, entie man mag horen, echte fijnheid en daer men af mag voorzien. Moet mij god over de wreken en moet zij venden ter dieper hel, daer die diende moeten quellen emeraldmeer al onder endelijk da heelt mij verzet in eiland. Ik wane, dat Floris ook heves doot, echte bracht in al zijn grote noot, dat hem ronwet, dat hij leert, door den ronwe, die hij om mij heret. Arm, twee zegeningen, om mij te woelen en weet ik, dat Floris zich van Spanje een helden koning schrijft, al hebbe ik domme lengte. Ik weet wel, dat hij met mij niet getemt en met mij en vriendschap van hemself en mij niet van mij naar rechter; hij is van zo hooge gevoelens, dat ik sinds vergeefs werd niet en beschuldigd, maar dat hij mij minnaar en ik hem lief. Hoor mijn minnaar, ik doe hem, ineen gebroken gebed, mijn liefde en kan ik met geweten, fijn en kan ik niet verbeten, mocht het fijn zijn, dat ik vergat voor groter kwaad en ik mocht blijven zonder toren. An Floris, die ik heb verleid, dien ik zo van herten minnaar, dat hier groter kracht van mijn slagen. Feeten waren, in maden niet fijn, 795 roepen fijn daal blijven staan hart mijn, beide bij dag en bij nacht Fijn in afgewogen gedaante; Als dat je mijn genomen eind gewaagd, Daar bij kortik een dag, die roepen vol blijven met ons bedeen. Tot de laatste worden ze geschreven Bij grote nood, wel ibid bent. Daar bestaat zo boos, dat liefde verdwijnt, Dat alle die genen mijnen Van die landen, die de Unnen. God waren waard van grote loon, Die de maakte; dat bestaat zo fijn, Zo hof, zo goed, zo goederijen, Men zou komen vinden hem verheerlijk In de wereld, die de gelijkens. Daar vermaak de getrouwde vrouwen, Dat niet en ibid begrepen. Na motie daar dinen wilde leven Zonder blijven zeker altijd meer. 815 deze twee en dit grote feest Nee mag ik meer duidden; Floris, en dit bij derden nu. Al duist heeft Blancefloer bedagzet Dien tovenaar die in het hart drong Als daar is in vreemden land, Zoo haar hart leidt, zo haar banden; Helaas, dat haar hart zal breken. Tan rouwen mag ze nieuw wet spreken. Die jonge vrouw, die bij haar zat, En sasbenze zo haar hart met mes doorsneden, Grote klagen boorden, Ze troostense met voeten woorden En liedjes, ze dacht haar niet ontsieren, Haar en zou meer maar aan goed geest beleven. 830 Na dit en Tan Blancefloer buiten, En wilde u seggen en beloven Tan den portret, deze broeders Ter markt te Nijmegen en daar Terchoten. Ze baden haar beren gebod gedaan. Haar ding was bemen wonnen en barde Telkens keerden weer met groten spel. met groter blijdschap, men fe, ontsnapt, en ga Tenze op baren, bereid den koning, 840 als bij gebroed, de woude, dat wild metten grooten gonde; daar toe die pelots in die fendale, die beme bezaaid barde wale; die blauwe porcelaine, die manden rood pelline; die Talken, die batelke, die sporen waren; die orsy die barde goed waren; den goldenen kopje daar toe gaten, die waarde was voor de britten. Dien naam die koning in zijn recht en was geen goed in zijn land, eeuwen alle die waren in die tijd, zijn rijkdom en befaamde vele. Na hoor ik, wat doet zij, koninginnen? Ze was nog droevig in haar finne, dies en nam ze gingen zijn graf zijn. "Waarom ben ik nog in verband en ontsnapt nog aan andere ongevallen: als Floris weer komt en om Blancafloer vragen, hoe wij dan best orde in een dragerschap, dat wij antwoorden, waar het is. Ik ontsnap met en gaan desondanks al je hier met een vijand, die hij zo voor van harten minnaar, dat hem die droesheid in zijn hart zit, voor zijn vaste mogelijke liggen in het hart en hij den ronwe gewonnen zo groot, dat hij hemzelf zet ten dood ook in een andere manieren verloren. Lift ende raet behoefte daar toe, wat men hem beest ghesegghen mate, daar men fine droeve herte bi yerhoghe ende menne met lifte levende bodi; verliese wine, hets bi onser tweede. Vroand, zei hij, 'Ghi focht wel, ik dooa van raet en niet el.' Hier, zei zij, 'Ghi fiet doen toentwintig een graf en dat van marmer hoven, beide van marmer en van kerstale, da doet men en bewerpen kale, beide met steen en met goud; dan kan men onbieden handen en als haar om vragen, zo mogen wij doen zeggen, dat zij begraven zij. Hij en ik niet langer meer waren. Bij een bede bedreigde, die rechtvaardig was, dat zij onverhoed volgens de wet mochten, dat zij met de ontbinding van de doden, dat zij met de rechter stonden, dat zij van steen mochten, dat zij een monstertje van kerk graaf, dat men wonder veel zegde van het. Het was een tafel van kerstale en een afzetting van marmer, dat zij een creatuur nee goede, dat zij en stonden in het gewelf: die vogel, die in de lucht lacht, spreekt en barst, met andere dan deel, en vischte, die in het rijt fecht, in dat zeven gronden streven. Met dieren stonden en met ghemuiskunstierden, die gonsbieden kaar wetteken, ten hoofd zetten zij zich op het staan, daar men best moge beconsen, een bedde van vijnen marmer gehouden, geworpen tau steen en aan gewand en aan omgevallen, blauw, rood, gehu en gioene; bij de wijfde van Salomone en bij kaetselvelft groot gemaakt, zodat kamerboot zwaar gewal was, als was metten vlees bedekt en als was al een zonnestraal daar aan bestond, zo nee was man in die wereld gehaald, dat in die wereld kaderde, dat in die wereld werd gedaan, van doen en zeggen, zo nee was man in die wereld gegaan. Zaten zitten midden op den varen. Twee onder, die waarde wegen, een grijze narcis, vaak werden verkocht voor te veel geld. En waren hard rijkelijk, die was Floris aanleiding, dat andere stoten (zoals die ere bereiden), vaak Blancefloor zijde aanvaard werd. Blancefloor had van goede toon in de hand een roos, deze boort en liet voorbij afgesteld haar amendement. Al die geshokt hoofd horizontaal, een lelie voor veel meer amendementen, de bloemen waren bij meestal effect en schoon. Haar grijze hoed had een gouden band op het hoofd wonderlijk goed. In Floris kroon een karbonkje stoet, dat voorzichtig om hem aangetast, wellicht meer zien bij gebracht, dat hij aldaar daar bij geschaakt, of soms nu was er en middag. Hoort nog, wat men levensfilosofie: daar mocht men slen den winter en lange pijpen, daar waaide door; al die genen, die ledematen voorzagen, doch fascinerend een wonder. Ten denk wind, die door die pijpen ging, wachtte voor gebracht met lust, dat de een de andere dikke koos, beide knappe en halve veel, al wankend stoedens zo met lust; als de winter weer gechoqueerd, bleef staan, vlaandert en stikte meer dan voordien. Doe hing die bloemen tegen de vijver, die ze in haar hand droegen, als of het haar ondofteloos waren. En leefden, als ze waren gedaan, dat dichte hem aldaar waren, daar was ook een boom geplant, nog vroeger dan men gezaaid in het land; die was gezet in het goede deel van de bos, een kwart blad bloed en loof in alle tijden van het jaar, dat was die werkelijkheid openbaar. Die boom werd Willem genoemd. bij een beertje, evenzo, fine bloemen waren wit en rood, fijn bout badde in de aarde, groot; alles wat men in een vierkant bracht, en viermaal zo nochtans brant gewonnen; fine lozer gaven ook den vaste rook. An de rechterzijde stond een griffier en aan de linkerkant een balvenier, die gebrek aan balven gaf; daar mochten de balven fine taliën van den griffier droppen. Van een twee bomen en was nu geen, bij en gaf den rook voorzichtig dat men die rook wist, dier onderzoop, dat bij was in het paradijs. Die vier bomen plantte was wijs, alle die goden die waren die bise fete; bij bewaakte toe de goden, die daden die bomen groeien, al jaar loren en bloeien. Daar boven plagen altijd te fine en in te luchtveld vlieguits, die niet en worden z'n bedwongen no vader no winter, zij en vangen. Voor voeten gejat en z'n onder hem maakten, zodat z'n twee, daar gehaakt en elkel jongstoom met elk jongeling, die gelieerd waren onderling, hoves en natuurlijk waren, die moesten hun hand haar minne baren: aan elkader avond waaraan die sint. Daar stond dat zij hadden dat gevoelen, dat zij gehaald liepen te samen saailelike en onderzochten hem vriendelijk, die minne was voorter, die zij drijven, dan ik niet weet hoe om het nacht vind ik beschermd. 1010 maer was een dorper ocht een dore^ - als hi liden fonde daer vore, tierft hi hoordedcr Togle iknc, hi ghewan daer af fo groot bedwancy dat hi hem ghere minnen daer naer 1015 ne onderwanty ihaer al daer moeft hi ilapen ter felver ftede, fo belWeken Inm alle die lede» defe bome ftöeden «lle viere' om dat graf , dat fo diere 1020 was ende fo goet,.dat ic ghepiiflen .niet en mach na fiere wifen. om een joncfrotiwe was nie ne gheen > fo goet ghemaect. menecä rijolic fteen wafer an ghefet, däer doghede an kigfaen 1025 ende ooc mirade te doene plaghen: fofiere, jogonten, calcedonen, mirande, bericolen ende i)Krdoneo, jai^en, crifoliten, diamanten, «metiften, topafen, jocanten. lOSO met dieren Hjften waeft graf beraen. t 4 tl *■* t* / 30 daer mochtmen ooc fien ane Ami lettren al gfaefcrefen van goude fo o^enbare, wie fo wo«de ende lefen conde dat ht las. * 10S5 an hoort, ic fegga wat dat was. daer ftont: mui lbosst BUüicBnout nr DIT OB.AF OP DBSBV TXiOBE )>n DS JOnCHBILB VLOEis DAT SQOVB WUgt ÜBT QBBSTADBOHBIl BB&TB BAINDB «BSitllfr 1040 doe dede die conioc overal ghebiedett van finen lande alle den liedtn» Idnt ende kinne, man ende wijf, aUö lief alfi hadden liaer fijf : dat niemen der waeriieit fonde Hen 1045 je^en Florilb fin fiere anien, ende niet fooden fegglieii el tan hara, dan dat fi doot ende begraben wakrei Doe ontboot men Florife^ dat U qnme. die/bootfcap was hem wel ghename« 1050 hi ghereide hem ende nam oilef an alle die gbene, die waren int hof. wUlike keerde bi te lande weder, hi reet in die ible, daer bete hi neder. Hij groet fier, moeder en vader, en daar na denderde alle gaande. Hij raadte de hand om fier aan te moedigen, het antwoordde niemand, dat dooreen door zijn deur. Alles rechtvaardigheid, alsof men zich waarschuwt. Doe hij niet zicht en heeft geheimhouding. Wart hij verriërt en fere ontdaan, en liep weg ter herhaling. Daar hij haar moeder in bevoordeelde. Probeerde hij, wat een mooie bloem, mijn vriend, die ik hier liet? "Nou, vriend, des en niet tegen." Zei hij hond, wat fiëren. In dooi, poe. Die troef was droog, in haar moed, als hij hoorde gehakken. Floris was laat, zijn hoofd stukter, roep je met, zei hij, "Haastelijk!" Fiert, antwoordde weer, woedend en smeekte, dat hij niet wilde, waar hij was, hij was langzamerij in zijn lichamen. Vervolgens zei hij, "Ik ga mijn leven quaet verstand. Wijffie, nu en doe den raad, dat gij mij haastelijk doet zien. Doe andere raad en moedig haar, hij en moest iets van haar weten, zodat ze al haar was gehaald. Dat is dood en begraven, want hij wilde niet gehoor geven, haar, onthield zich en vroeg, hem, zijn troost, "Blancfloer, zeg wel, voet aan de deur!" Hij was in de aanval, zijn hoofd rood, daar na een onderhouden bleek dat zijn taal was gehaald, doe moest hij nu lieten zwellen, want hij begon daar aan een vijand te zwellen. En wilde hij niet gehoord hebben, haar, onthield zich en stond hem voor. "Blancfloer, zei hij, "Zeg wel, voet aan de deur!" Hij was in de aanval, zijn hoofd rood, daar na een onderhouden bleek dat zijn taal was gehaald, doe moest hij nu lieten zwellen, want hij begon daar aan een vijand te zwellen. En wilde hij niet gehoord hebben, haar, onthield zich en stond hem voor. "Blancfloer, zei hij, "Zeg wel, voet aan de deur!" Die troef was droog, in haar moed, als hij hoorde gehakken. Floris was laat, zijn hoofd stukter, roep je met, zei hij, "Haastelijk!" Fiert, antwoordde weer, woedend en smeekte, dat hij niet wilde, waar hij was, hij was langzamerij in zijn lichamen. Vervolgens zei hij, "Ik ga mijn leven quaet verstand. Wijffie, nu en doe den raad, dat gij mij haastelijk doet zien. Doe andere raad en moedig haar, hij en moest iets van haar weten, zodat ze al haar was gehaald. Dat is dood en begraven, want hij wilde niet gehoor geven, haar, onthield zich en vroeg, hem, zijn troost, "Blancfloer, zeg wel, voet aan de deur!" Hij was in de aanval, zijn hoofd rood, daar na een onderhouden bleek dat zijn taal was gehaald, doe moest hij nu lieten zwellen, want hij begon daar aan een vijand te zwellen. En wilde hij niet gehoord hebben, haar, onthield zich en stond hem voor. "Blancfloer, zei hij, "Zeg wel, voet aan de deur!" 1100 Florii schrijf langhe in maandit. Aals hi beqnam, ende hem wart gheschrift: 'Als ik wat heb met die dood gekweten, dat ik in Dijna heb vergeten, en dat Blancefloer nam ik zijn dood niet wale. 1106 Nodig bidden haar, dat ik met haar en dat ik met de treurende en wijde in het bloedende veld tegen de paradijs. Daar ontbreekt meer haar fidele waarheid, wat wendde, of ik veel, hoe blij ik van haar verwacht fonds! Als ik anne, of ik leidende in woede tharen graaf iemand goeds. Dat noemt die kooningsega geen moeder en leidende zelf als daar, daar ik hem fide over waar dat Blancefloer begaven lach. Tot graf dochter foone daar hijt lach. Hij vond die letter en beslist wat voor daar aan gegeven was. 1120 Hij las HIB, is de brief Blauwcomisch. In het geavanceerde vakgebied van de longschermen, Elisabeth Patience, de kunstenaar. Voor een onbevredigde vroeg ik of hij de kinderen lachend aankeek. 1126 Van rouwen werd hij voor ontdaan, dat hij driewaarig bezwaar achter een noog mocht spreken, werd hij geacht om te antwoorden, zijn moeder stond daar te juichen, woedend. Al hij beqnam thema zelfwetende weder voor die kinderen ghtig hi laggen neder en weende, en daagde in grootsheid van Blancefloer en van haar dood. 'Ay Blancefloer', zei hij, 'Blancefloer! Ik ben zeker dat ik van u voer leefdich met groten oogmak.' Wielikop ö Wiene, hoe gemei jet widnie. Dat ik di dos hätt be verloren! Ik ben verloren in een nauw verdeling, 1140 en ge wonnen in een vreemd land. (Dat was vreemd gekent en gebracht.) Gedenken en geleerd en flonken op hun terreinen en wij gaan op Terreinen dat men Terriel eindelijk ontboden; niet recht voorbij, loopt hij naar binnen en binnen een dag weet niemand waar hij is, dat ik de dag in een raam stond, ik ben verloren in een vuurtoren. Terwijl het in rood en in grote water staat, is dat een teken en ik kan niet in de waarheid nog zitten; zo komt, zo gaat, wat doet de Sint, dat ik gebracht en niet en kan. Ik weet, dat in deze wereld veel verlust is, ik verlies, dat ik binnen deze muren verloren ben. Ik weet, dat in deze wereld veel verrassing is, ik verwacht, dat ik binnen deze muren verloren ben. Ik verwacht, dat ik de dag in een raam stond, ik ben verloren in een vuurtoren. Terwijl het in rood en in grote water staat, is dat een teken en ik kan niet in de waarheid nog zitten; zo komt, zo gaat, wat doet de Sint, dat ik gebracht en niet en kan. Ik weet, dat in deze wereld veel verrassing is, ik verwacht, dat ik binnen deze muren verloren ben. Ik verwacht, dat ik de dag in een raam stond, ik ben verloren in een vuurtoren. Terwijl het in rood en in grote water staat, is dat een teken en ik kan niet in de waarheid nog zitten; zo komt, zo gaat, wat doet de Sint, dat ik gebracht en niet en kan. Ik weet, dat in deze wereld veel verrassing is, ik verwacht, dat ik binnen deze muren verloren ben. Aan de hoofd, hoe moet ik die knappe jongen koe fiven? < Zijn die tijd, vrede ende de aandacht.. De beste tijd voor onze kinderen, alle die dagen, Daar vloeit die bloemen, die bloeien in 1180 meer lesta in de middeleeuwen, zijn ze echt. En die bliskapen, kebben van zinken Die kunnen dienen, aan zijn eiken boom. En zet aan die kanten 1185 tussen bliskapen, daags kunnen ze bloeien: Die onvertaals heeft, in de tuin Die ook velden goed gehoeven: Te beginnen en willen komen, dat des beeld is een hekel: Daar na, die volgden vrede; Dat mag meer met het mee, zei ik, zei ik: Ik roep uit, die is het beste lid, Dat nu, daar aan, die werk wi bij bureau: Ik zeg, met bardet come, ter herstel van Ik zie die velden, en had die keuze: Ik zie doen, na duinen dat mijn stevig, Zo waar, zo ik verbond beweendem Eer die dag, stoof ik te komen, zei ik: 1220 ik, niet verstandig men dat huis. En in de wereld man, zo wij Hij en mag lichte bewerken, Dat hij hetzelfde doen, die sterfelijk. Ik zie met doden, ik keeg die wille Ende varen in de gebleekte tel, Daar Blanc floreeren, vijlen, die mij Gather en kleed, bloeialike, Die rechter, hem, Floris van den graaf. Niet ter rechte, bleef hij staande, daar zal 't gaan. 1225 in tennen, greffier voederfehr, hij is waar. Sa daer cen gsUiBn^jgfefllf^ in t^ - die hem kadde gli^i^¥«(i Blanefloor op nuime, doe hi ya^^ haer YPer« alfe Flois die 4|r«ffie tunttcac 1215 ende Ultfe vor hem cfi^ Donca defe greffie, Biancefloer, dadi makeiv ende gaete mi 14 decre Men» ab kfe dan fagbey dat fi wo^de^ dat ic haen ghedinken foade« 1221O in leghet aiijn trofft an di allene^ da att ai lo|rei& lutea, veae, daer ic in ben, ende nemen m dal leren^ al ae waerstu nd nie( daer toe ghc|;|^em9^ kaest y data wete. ikl dat doe.' 1226 matten woord eddi hafe hem top ende wfltso te fiere Reiten steen inatr dit fbch fijn moeder die coninghiane ende Kep te hem waert ende pcant haetlihe die greffie out fiere haat 1250 Nn hoort, hoe fine daer na begaost te caffiene, alfi wel conste: "FioriflS seit fi, <wel Ke?e kint," koe dornUke keeffiu gkemint ende best keüijf van dinen liye, 1253 dattn dor die minne van een wive dithesa wilt verflaen ter dood ende doghen daer die giote noot ens in der werelt memen altooi no verwoet, no finneiooi^ 1240 hi en had liev in grote pine blint ende doof ende Aom te fine in defe werelt en vaenaeer, in ronwen ende in goot veer, dan te doghene le Intter d^t. 1245 die amt fan haer, hi es fo groot wat waenftn, datti fonde Trpmea» 3* u dalto di teloegheif wted^ dm co int 8^eblodd6 tcU^ int puad^if neen, da met, dies bes k' nijai; 1250 dat en ilt di niet mof^en ghabbitt» daer en Mtn Blanefloor nUt'fiieD. daer es binn^'fo agMef chtre, dat men hem allen teistel die doli^ ende mene niemen wille ghabbiren. 12&6 die bestende fijn tevoren. Da in dijn woning Liefen aller, ene waren ter belle in den donkeren kegel, daer Bibliothek ene Dido, Geferde fijn ene ene onwe, Dat met dagbene die winde vroegen; daer foeken ene ende foeken vallen, elkaar eildec nieuwere Tinden baar misja die'st minden; ene fijarke manne droeg bene, Dat fire bemen faven omme veeften. Floris ene beelt goeden troost; in overgave bestond web ter troost; die fijn nodig yde goeds geven, Wat wane, da bilt nodig leven fijn. Blancafloer die ere amie; die weet nog beske er blijde, dat ics bes proepie dier leggen aan eerde lerende weer gebewinnen wane. Doe ging A weduwe ten coon vragen, Ronwecb ende fere Tervaert. Gebaarf feit so, dat geroepen ics n baar bindt, dat gbi ons Unus hart genade. Siet hier die afslag, die bes moest giet in fijn geboorte te Sekenen. Ne kaddict andere, bes waren doot te derre stede. ics was dato bes ende ics deed den raet, dat ics bem bes loe. viet Tariogke vien, dat hiefte. Viere ferecheitvegatenalj. Darna, viest fi, jdm Istad Biet ivesten. Dan de roeuw uitleggen, zoals attois. 1290 en fi dat hij Avere, ende niet eerder. Wi nee hebben al die kwestie, secuur. Dan henzelf en dat zij tevredenst, het klant breken wiens, dat fi bij onsy en die niemand. 1295 fal lopen en werden meer. Dan fal groot sin eenvoudig, en onverwacht viel het land. Dan roei hij, ware grens, dat dit dan uiteindelijk. 1300 van hem bedenk ik wel, wi mag het weten want dat wij te gader zijn, hebben bede; naar te gader beide vertrouwen. 1305 Dan des van moeten wij -dat besluit nemen, verklaren, dat hij geen genoegen heeft en blad wens en troost. Want die rechtvaardigheid dienst als, dat Blancfloer zijn vriend leeft, die hij hard genoegen koort. 1310 Dat Blancfloer zijn vijand leeft, die hij hard genoegen koort. Beide hebben haar genoeg, haar woorden dachten haar genoeg. ende ghinc te Floije weder aliene. u u > u 1315 phone, feil fi, niet en waarom, ic fid dK feggben ende Hon die rechte waarheid uit te rekenen. Fi levet daer es niet lat gnf. Wl kebben dl ghefdl lughtane dwr 1320 ende dudev fe^en Mde gader. Bi onser uft, ic ende dis Tadef, dat fi doet ware. Dat wil dat Mdeo, daer bi waar den wife dl veiladeB. In waar den, ab dude doet ibuli es sta. Dat in bare nanne foils seregtail ende nemen dan eense coniiiea dochter; deaouden wi hebben gheleeft te sochter, dan ofte Blantefloer bleef te wivo, emmenneer te dinen live. Om dat en onverdel ende kerschte a entijn vader wilde niet ghehengen des, dat fi din wijf foude wesen Mevea, wilde zijn vroedoe; maar U lietief lette bi den rade, die wi had fiege, aide bevalste commanden ende deefte Ueden 'te oope ter marke, daer kisfe fiuide. Daer coditepse commandeer gran vefren lakde met groten schatte baefaik, ende voor den fis wech in vreemd rike. Bronwe', feit bi, 'schoon ni waar, jaic% feit fi, 'sal sonders vaer, ic ikst doen fiem oogheering, doe deefte roepen jongdinken, die dapper waren ende sterk, ende dede oplicken den tarf alse Floria niet. En Tant dater ende bi dankes gode, het dodetaal Sonder. Doe feide bi, dat U wilde leven. Daer wart die bronwe stieren vergeten. Tan der blijft af wart so blid dat bi bem Termat, te gebruiken lunder bide ende ne ghene raften ben onderwinden, bi en sonste soeken ende vinden waar soe waarde lenendelijk, mit bruidsbreedde iMer buddel. Bad hi dm nerksti wende, wai pinea M dver omiae 40gheia foade ende hoese hem Ibnde werden te tae!> dat fie de Friederic, die defe feate 1560 in dielsche uten iwnsche Stadt dat nienre fonds feld binden int lantv , die fonds willen gewogen, die, dat lernen io foir wart ende fo nm - ocbte van fo tenen 'fiuie^ 1305 die funde doim dor eneghe nuine' die grote ftehnheit deen, die lii fli heflainJ trän der blifcapy die In heeft ontfaen, fo ne roket hm: wnt^oirer gheet t ki gaet ten coninc, dier Uae wee^' 1370 ende fijn moeder mttt an fijn fide, ki gaet ferech ende hi gaet blide^ om Blaneefloer ferech ende ent^ dat fi es ghefent £» nne, ende ander naamsdfc, da« A levet ' 1375 «here», fdt ki, ie bidde n^ dat ghi od gheret orlof {e vaeme^, ie wil se voeken^ Blancefloere. wat darf mi roden, in wicken lande ict n bekert^ tet iesse vindel nog Mddic, here, 1380 beide n ende miere moeder, dat ghij mi nog meer toegevoet ende mi gheraet, alse mi gkedogke, in welken lande ictse vinden mogke.' doe fteide kern kaegkeliic ende Asoer, 1385 dat fi ne wiften, waar fi voor. Doe laditerdet dienstbar ende fteide, hoe gaat kadde gekwetsd der trouwen rael, dat fi riet, dat mense fereodite. maer Floris dat beter dockte, 1300 dat fi leredet dan fi doot wären. 40 I fi pciaüede om hem eode U teJbaSe^ want ki fonde haer volg^, waer fidoci, ende ghenietiui dei felii, die fi gheniot nu es die complete harde Terdroeft; 1505 hem dinct, dat lii laets behoefte etide fit, hoe hine bdiooden aidu; U Tloekede die e ende des dadl^ doe hife ter markt te cope finde, so fere ontsiidi U liem van finea linde^ 1400 dal Ujt om baer Terliefen fonde^ ende hise gebare weder copeä onde twieroot diere; dan hise Venetiaan^ waer iemen diefe bem weder brtbste. bi Tloecte ooe barde den zelfven- t^i^ 1405 dat bi moefte fin TermaledQt, doe bi abiers bätte moeder faat^ der bi roofde in, der kerstine land noch bit bi finen ihne> dal bi blive; bi ibl bem felke g leven te wiv^ 1410 die scone ftl fin ende itan hoghengedigheid die crodi^ met <eren' mogbe dragen. bere^, feit bi, 'oft gbi mi mint^. so ne gebewagbes nemkner; bedi man imi in al der wereld wijf ne gebene^; 1416 die ic minnen mach fonder baer allene. so gbi mi benen baeftet meer, so wi beide weder keren eer' fone, na bebt den orlof inijn na dien data aäder raeteb mach fin. 