title: Reimchronik von Flandern
creator: Kausler, Eduard Heinrich von, 1801-1873, ed
text: De graue ran Dammartyn, ende met hem 7170 De graue van Soyson, ic selber bera, Ende Aliaraus, de houtste sone Van Bartaengen , 1 iongelinc scone, Ende lan sonder genade, die sone was. Sgrauen van Henegouwe, geloft das, 7175 Godefroet van Brabant, ende Raoul de Neele, De conincstauele, die met riueele In Vranckerihe regnerde langen tijt. Oec blcefer sijn broeder Gwyt, Die marscalc van den beere was; 7180 Daer bleef doot, gheloeft mi das, Die camerlinc van Tanlieruile, Ende oec bleefer ter seluer wile Reynout de Trie, Heynri de Ligni, ßaudraes de Pirevues, geloucs my; 7185 Ferrant dAramnes, ende Aubri mede Van Longeuael bleuen ter stede. Soe dede die casteleyn van Duway, Ende menich rudder van herten gay. Digitized by Google Xc baenraetscn bleuer doot, 7190 Ende ran ruddren een groot conroet, Tote mg bi ghetalc Bleuer doot al in den dale, Ende menich wel gheboren man, Die ic niet ghenommen en can, 7195 Bleuen ter plaetsen yersleghen daer. Dit gbesciede al ouer waer Vp Sinte Benedictas dach, Die in hoymaent ghelach, Int iaer mccg ende twee 7200 Ghesciede dit, nv hoert mee. Huut deser bataelgen soe ontfloen Gwy de Saympoel, Loys de Barboen, Bobbrecht yan Boloengen, ende Reynout Van Dammartijn om haer behout, 7305 Ende anderen in wel cleene ghetale. Dese trocken alte male By den Yranxscen coninc, Ende yertelden hem al de dinc Van der zwarer sconfeltuere, 7310 pat den coninc te dier huere Verwonderde soe ouer zeere, Dat hi wort soe hüten keere Van der ouer groete scade. Haestelike wart hi te rade, 791 5 Dat hi raandemente dede In Vranckerike an elke stede, Ende buten lande int ghelike, Om te wrekene haestelike — 2.^ — De scade, die hem de Viaraingen dadcn. Binnen deze tijd werden beraden De vragen inzake hoe het moet, Dat zij wilden onder de TOC Te gastel van Curtrijk met onmiskenbare Werpen, en al die ere binnen Waren. Maar haastzeker die Die van binnen sekerlijk, Johan de Leyns, Johan de Breem, Ga hen over, gehuld in mijn Gezondheid, en te Brugge gezonden, Daar zij lachen goede standen Hier naartoe kwam land van Namen in het land, De welke vergaderde te hant Het land van Aalst en via Waas, Heerde Gent en Ypres meteen, En trokken hun honden voor de waarheid Metten Vlaamse beer voor de poort, Twelve zij bewonderd al omring. Doe waren daar gehouden het parlement, Daar die van Ricele hem in verbonden Mocht de koning binnen de Steden Van een maand doen ontzet, Soo bleven zij den koning met; En was de koning in gebreuk, Zij zouden hem dan haastelijk Den vragen hem over geven. En in het gebelike was geschreven Dien van Duway ter eeuwig tijd, Respect welken beide de Steden schreven: Maar verzoeken is achter gebleven Dan den koning van Vrankrijk. Doe gaven hem over haastelijk Beide de Steden den Vlamingen. Dus schenen te verkeren de dingen, Mids welken Vlaanderen eendrachtig Hem stelen tegen Vrankrijk. Hier naartoe omstreeks Sinte Baen dag Men den koning logeren zag Voer Duway met groten heer. De Vlamingen herdachten hem ter eerbewijzing, En trokken bij den koning Op een mijl in waren ding. Jan van Namen, en Gwij, Willem van Gulik, gehuld in mijn Pieter de koning, die ruder was Te Curtrijk te worden, geloofden mij, Waren hoeders van den Vlaamse heer. Hier binnen sonden st over meer An den Koning van Engeland, En dat den hem bekant De alliantie, die willen was, Op twaalf ze spraken Hulpe, vertrouwen, en betrouwbaarheid, Twaaalf was hem de Koning toe zeggen; Dit was in geen mening was, Want hij had, geloofd met dat, Gehaald, de zuster van de Koning. Macr ändert so getrokken de dingen: Want die Koningin was verward Der bodem, die waren komen daar Van Vlaanderen, en met de meeste inzicht Hoorde so te zijn in binnen, Wat de bodem al daar zoekten, Of wat niemand dat sie bringen: Want sie zagen van grote afrekening, En dachten, dat sie niet al daar Om iets heel zien komen waren. Dien daar verliet al zonder sparen, En nachts, als die Koningin lachte Bij de Koning, so deed gewacht De Koning, om te weten meer, Wat die Vlamingen daar deden. De Koning sprak: "Ik neem niet aan Dat niemand niemand doen gewacht: Want het zijn secrete zaken." Die Koningin met soorten Sprak de Koning toe vriendelijk: "Voortzetting van noodzakelijke Huil en raad, mannen maken cont?" Doe sprak de Koning ter zijn zegening: "Ik wil beloftes hebben, vrouwe, Bij uw liefde, uw trouw, Eer ik u verklaren zal, Dat zijt volkomen, heel Helen zal zonder verklaring, Hier af deden so beloofde te waarnemen, Twaalf was niet lang verhoed en bleef. Nu, hoe hoor ik, hoe kan dit zijn, dat in die schijnwerp, daarbuiten, 73 10 De conjunctie van Ingeland schijnt te zijn, te schijnen. De Fransman komt in een vreemde manier bij de falacie, die hij gebruikt, De koningin, die bij Petra is, met geworden, alsof je haar zou horen: "Laat uw vrouw houden, verroren, Mijn wonder boven het malen, Waar ooit aan de Franse prinsen haler was, Hoewel broeder, de koning: Want zij hebben in waarde dat beloofd te leveren aan de Vlamingen; En helaas, deze dingen zijn de Vlamingen komen hier met grote moed en zorg, Herre, dat men de koning daarheen zendt, in de eerste plaats die levers moeten worden geleverd." Hij heeft een visie op alles, om de koning, uw broeder, te zenden, daar hij ziet, uw broeder, om raad te hebben in zijn bedrijven. Dit is de staat van uw broeder, verre van dat hij tegen de Vlamingen vecht. Hoor deze dingen, sprak hij zeer wijze, dat hij zeer heroïsch hield, zou moeten houden onder zijn leger. Zijn woord en zijn verklaring. Hier na de koning (ingekleed) zag hij, viel hij in slaap en werd beneden. Ende, als de koningin dacht, dat hij in slaap was, mocht hij opnieuw opstaan en ontbootte hij in korte tijd zijn woor en zijn verklaring. Hij ontbood hem in de kamer, en vertrouwde hem in het Cartel van de koning, dat hij gezien had, een brief schreef als zonder twijfel, van de aangelegenheid aan zijn dierbare broeder, dien hij zegende, dies zij uw broeder, en las hij een boodschap op zijn leven, dat hij niet aan iemand zijn brief zou geven, dan aan uw dierbare broeder, in zijn hand. De bodem trok weg, en vond de koning voor Duinkerk de stad. Haastelijk en zonder bedoeling liet de koning zelf de brief, die hem ten hoorn was, niet leuk. Want hij dacht, dat hij zijn verraden. Die Prinzen dachten van schaden, Die den Brief boorden, lesen, Ende waren alle verraden, gingen, Ende niemand en hield in anderen trouwe. Dit werd genezen, was gevonden na de Variation den Engelse koning. Nu hoorde hoed hier met vertrouwen Die koning, zijn broeder, om te boeten, Zijn hart was zwarter, dan een loot, Ende Lodewijk, Dortmund, met, Ende acordeerden ter stede, Om te boedelen parlement. Die Vlaamsche Woorden, content, Ende zonden de clerks van Galicië daar er Lijen beider de heeren voorbaat, Lodewijk, ende des konings broeder: Want die clerks was vele broeder, Dan waren anderen waren in Vlaanderen beer. Daar verschooten na een grooten beer De Franse heeren ter eigen tijd, Dat men hem gaf zonder respect Gechtele, en andere zeker mede, In baten van dit te Brussel in stede Gehuist te doen, ter verdediging Van des konings macht, dan der groter overdaan; Ofte anders nee, waren geen raad, De koning nee moest van der schaamte Nemen metten zwaar de wraak. Als Willem van Ginkel, dit heeft verweerd, Hadden antwoord heeft bij geantwoord: "Van al dit voeren, is besloten, Daar af nee, willen wij beter niet; Maar wij willen hebben zien Ons prinsen, die gaan boeten Met kwaad sake voor Waarbede, Ende daarvoor zijn kinderen mede, Of wij willen metter vaardig De sake beëindigen metten zwaar: Anders nee, kunnen de Vlaamsen De koning doen beteren." 7410 Ende om te commenecen inter traden, Soet waert hi alsoe bedocht, Dat hi binder selver nacht Ontlogierde, ende tracht ter vaert Den rechten weg te Parijs waert, Dat sinen heeren wonder dacht: Dies de koning niet ne rocht. Maar om de sloten ende de Steden Te bewaren tegen donderdagen Der Vlaminghe; so stelde de koning Gautiere ran Castelion, in ware ding, Mile de Noyères ende Foulent mee De Merkes om den onraket Tan den Vlaminghen voor nomt Hier naer dat ter kennissen kompt Van den Vlaminghe haastelijk, Dat de koning ran Vrankrijk Achter tracht, ende liet de stad Van Duval in hare vrede, Digitized by Google 7415 Twelke de Vlaminghe wonderde ogen, Ende stelden hem ter keer Te Vianden waert met hare heere. Dus schieden partijen, zonder weer Of pars te maken, of bestand; Soe keerde elkergelijk in zijn land. Desen tour dodelsce koning bedreef, Daar hij de Franse te schermen met dreef. Hier naer binnen korter tijd Trokken de Vlamingen, zeker zicht, In Artes met heerkracht groot, Wel xxx m aan een conroet; Daar de Franse tegen kwamen, Daar de Vlamingen schade namen, Wel xx m soo bleef verdooren, Ende dat zij hadden desen stoet, Was over Pont d'Arles, zij verklaart, Dat zij verloren de dag daar. Hier naer teruggekeerd de Vlamingen, Ende trokken in ware ding Voer Lessine met groter macht, Met meer opvliegende heer kracht, Midden dat de graaf ran Henegouwen was Metten koning, gheloofd met das: Soo hielden de Vlamingen over tegen De Vlamingen quam thans, te haut Philips, de zoon van graaf Gwy, De allerhoogste, gheloofd met, Zonder die ree gevangen laghen. Voer Lessine quam in korten dag, Daar hij bidele was ontfaen. 7460 Ende, kurz daer, naer, soetreden, saen De Vlaminghe, op Lessine, met macht, Twelve, dat zij wonnen met echte, En de brandend in den grond Dit gebeurt, doe ik van cont, 7465 In het jaar 1498, en drie. En hier naer, geloof ik, mij, Trocken de Vlamingen Tor Dorniek, En belevend sterk geloof ik. Als de koning dit vernam, 7470 Met grotere macht in neder quam Tot in Perone in de stad, Maar kort waart besproken een yrede Bi den graaf van Savoie, En daar toe bi den edict van partijen aan beiderzijden, 7475 Midden dat de graaf ten zenen tijd, Gewijd, huidig Yangenessen quam In conditie, als ik vernam, Dat men binnen den naeaten jaar Tretieren soude als openbare Tussen den koning en den graaf. En hier met trocken partijen aan, Midden dat de graaf beloofde dede, Op dat men den pays roer waarheid 7480 Binnen den Tornadoe jaar, ne mochte Niet gemaakt bi wegens mochte, Dat de graaf zonder verminderd Weder in Yangenessen oud rijden. Op Digitale versie door Google In deze conditie, als ik Vernam, 7490 De graaf Gwijt ten lande kwam, En dede binnen den vernoemde jaar Pays versoukte voor waren; Maar wat men baat, tretierde, of zocht, Het was ding, dat niet baat mochte. 7495 En als jaar was overleden, Een weer in Tangenessen gereden Die graaf Gwijt in goede trouwen De Vlamingen wachtten den tijd nauwelijks : Want als de tijd verleden was, 7500 Troepen in Artesia met leden razend, Wel xxx m bij getalle, Daar kwamen jagen, vernieuwen mij, En van Bourgondië metten Fransen; Maar zij bleven in der noopen, 7505 Wel mij, zij hielden cont, En Otto wachtte zo gewoon, Dat hij stierf van de kwetsuur zwaar. De Vlamingen trokken hard daartoe na te Deurne, dat zij wonnen met ere. En aan het einde verbrandden ze, hard aangetrokken door hun macht. De koning, om te voorkomen dat zij hem weerstaan, gaf de Vlamingen en van derdan trokken zij met zere macht. Binnen deze tijden werden zij heel sterk gevangen, voer naar het Schiermonnikzieu, gevangen, en daar werd het groot kruis van Namen, dat grauw gewei is, gezien. Dit viel den Vlamingen onbekend. Het vinken, Roger van Salorne, die admiraal was, gehoorde mij, uit Frankrijk in die tijd, en daarna, zeer zijn het, recht den koning te zien, dien voort zij gevangen. In Parijs, binnen de stad, en de koning, voort de waarheid, wilde in Vlaanderen naar beneden komen; maar den weg was verijdeld door de Vlamingen, die daar tegen waren, versierd met grote kracht, zo bedoeld hadden als om, dat de koning moest in het complot leren, heeren, en trok naar Dornik, en daar aan daartoe op veiligheid. In Maastricht, op Peel bij Orchis, de welke, om te spuien meer verlies, hem over gaven, de koning. En de Vlamingen, in waren, dat ding, kwamen met grotere macht, welk, voort de waarheid, logeren bij des konings beer, twaalf man, maar trokken, begonnen, en de Vlamingen zochten omwille; maar het was al tegen spoed, en als de Vlamingen dachten, dat hem niet baten, en niet mochten. Daer was gevochten sterkelijk, So dat de koning van Vrankrijk Was van zijn parende geboorte, En de olifant lachend tegen het veld, En aan beide zijden bleven Grote menscheten dood gheslagen. Maar de Fransche met grotere kracht Verstaken de Vlaminghe en de baar macht, Zo dat zij bij fortsen moesten vliegen, Daar men groot jammer zag geschreven. Daar bleef Willem van Gulik verslagen, En aan velden, en aan wegen Wel xx zij Vlaminghe; En voert verloors in oorlogen Haar koning alte male. Dit geval in oorlogen tale. Als men honderd jaar en vier eeuwen schreef, Dat Vlaamse heeren daar onder bleven — *5— * # Leggen korans mogelijke. En hier naer voor waarheid Tracht voor Ricele de koning, Daar binnen was in oorlogen ding Filips van Vlaanderen, en land Van Namen, zijn broeder, een Trofee ma De welke land in korte tijd In Vlaanderen trok zonder respect, En vergaderde zeer haastelijk Die Vlaminghe, die cartaalike Bereid waren in groten getal, Wel voorzien, gewapend walen, Met tenten en pauwelioenen, En trokken hen naar dat groen Met Jan van Namen voorzichtig Bi sconingen hieren van Vrankrijk. Dit dachten de Fransen wonder groot Naar terlies en wederstand Van den Vlamingen op en neer. Hoe zij mochten terugkeren weer Binnen xl dagen naar hun verlies. En dit was, geloof ik met deze, Drie dagen na Sint Barbara's dag. Binnen deze tijd hoorden we gebacht, Dat de macht, daar veel hopen om kraam, Verleden was, daar veel gram Om waar binnen hun tijd Daar naar waarheid gehouden trefje Bi den hertog van Brabant, Die tactisch maakte eer vleugels lange In deze zaken sekerlijk, Dat de gevangenen beestelijk De graven en zijn hinderlagen Gevloeid worden ongehinderd. Dies soude men over in sconinxs hant Risele, Dunway ende al tlant, 7616 Dat daer toe in ostagen bleuen, Tote dat de Vlaminghe soude hebben gegeven, De somere van een punt In Franciscen munten te dier stont. Te wetene, een oude grote was 7630 Over een penning, geloof ik dat, Gerekend kit van voormede payment. Op desen tijt, ri bu bekent, Staarf grave Gwy, geloof ik, Ende sine kinderen, die beeren ry, 7625 Quamenn neder te lande waart. Dus bende voorlog, si v verricht, a ob*rt Ton Ende Robbrecht waart van Viaendren grave, -tsa. Nu wil ik zwijgen ave, Ende spreken voert aan den contour, 7630 De welke hadde sonderling Den pactus Bonefidus zeer, Ende was op beten baten beer Om de sentence voort te zeggen, Ende ordineerde in onseden 7635 Den pactus te volgen, also bi dede. En adviseerde in de stad Van Anengoen, daar de pactus was, Liede van wapenen te zenden ras; Digitized by Google — 256 — Daar hoeft of was al ongeleid 7640 Een rudder, hiet Willem Longaret. Die trok, daar hij den pactus zant In een kamer al te hand; Daar deden ontwikkelen sconinxs bannier, Mijn vreude was daar herophdopen schier. 7645 Daar was de pactus in persoon zwaar Gedroomd, en stierf over waar Van de zwart persoon groet. Maar eer dat hij bleef dood, Verwachtend dat hij den koning 7650 En zijn hoer in waren ding, Tot den vijste lede neder waart, En alle die waren ter dachwerker. De Fransen keerden saai Binnen Parijs zonder waen. 7655 Niet lang daar na, zo ghesciede Ten toestel van vele leden, Willem Longaret ging in de sal Tot Parijs, jaarstaat mijn wens. Daar verwoedde zo gruwelijk, 7660 Dat tot ziene was eiselijk. Dit was wraak en plagen zwaar. Nu wil ik hier doen verklaar van den graaf Robbrecht, die hier hield, houten hechte. Van Vlaanderen, en bleef in zijn land. Parijs, doe ik verbaal, wel xii jaar, of iets minder. De koning kwam in zijn sin, dat hij in die stad wilde wonen; maar hij wilde zichzelf afreizen, schoon en groot. Hierboven nam de koning raad, dat was, dat hij zonder vertrek de graaf ontboette, op geleide, tot de verloren en de lente beide, twaalf dagen dat de graaf overleed, en voor tot Parijs in de stad bij de koning zonder laat, dienst stap op in taal zette, en begende van de baron, dat hij manschap moest doen van Vlaanderen in korter tijd. Die graaf antwoordde zonder respect: "Als Ricelle, Duval, beide van de steden, tot meer handeling zijn komst met vrede; zal ik zonder laatet yet doen manschap, en anders niet, want die penning zijn betaald, en daar in zoveel niet geaccepteerd: want Engueran de Margny heeft zijn ontfaan, gehoorde mijn, hij camerling houdt uw naam. En hier omarme soes verleid betame, de sloten tot komen tot mij hand; dan zal ik gerne, als prins vaandig, van Vlaanderen menschap doen. En maakt niet zijn, sprak die baron, ik wil getroostlijk zeggen tot Toernemen; ik woon al, of het blijft verloren." 7710 Ende leegen desen onvrede Sant de coning haastelijk Groot volk van wapenen seker Met Lodewijk sinen houtsten zoon, Die Hustijn bit: want hi was gewoon Moylic te sine al sine tijt. Met hem quam al sonder respijt Charlott de Valoys, en raet hem Lodewijk Duerenx, ik zeker ben, En Enguerans de Margny Als luitenant, geloofde mijn, Van den koning, en in de werf Hoeft te sine van den beer. Als grave Hobbrecht dit heeft gehoord; Zet hij van Ricele de port, En quam aesteliek oever de Leye; Maar het kwam naar zijn gerecht: Want Enguerans maakte bestand Metten grave een pact lanc, Sonder twintig man den anderen heeren. Dus moesten die Frans zodra keeren; Dies man Nauern Lodewijk, Des koning zoon soldaat, En Charlott van Valoys waren ze samen Ontpakt, en teert dat ze kwamen Bi den koning, zo deden ze zien Haar klacht zonder waen Over Enguerans de Margny, Dat hij besluit maakte, zonder hem bij Te sine, te weten, of te vragen met. De koning niet al te snel let Uppa haar klacht te die tijd, En zei zonder langer respijt, Dat bij zou wel gepakt zijn, Niet ieghen staande haar gedachte zwaar. Daarop ging na de koning Maakte ruggen in ware tijd Sine zoonen, en giften scone. Lodewijk, de houten, gaf hij de kroon Van Nauern zekerlijk, Tweeke was een gift rijk. Filips hi, de andere zoon, gaf Graafschap van Poitiers, en datier aan klef. Charlott, de jongste van de drie Gaf hij graafschap, geloofde mijn Van de Marche. En nog hij deed Sine ik nieuwe ruggen mede, Charlottes hindert van Valoys, Filips, en Karl. Zere cortois Waren die gebroederen en scone. 7715 7760 Men hilter hof : onder den croene Nc was gehouden in xl iaren Soc ouer scone, hordic verclaren. Maer zeere curt verwandelde den slaet: Ghenouchtc der wcrelt es cranc toeuerlaet, 7765 Alsoe ghi van my sult verstaen. Curt voer de coninc ter iachte saen, Daer hi enen euer versach. Hi iaechder na, wat hi mach, Soe dat hi sinen Heden ontreet, 7770 Ende sinen enen voet ontglet Hüten stecg'ierecpe, ende viel saen Van den paerde: maer gheuaen Blcef ai daer den anderen voet In den steghereep, ende al verwoet 7775 Ran tpeert slepende den coninc. Soe eer men dat peert gheuinc, Was de coninc ghequetst so zwaer, Dat hi daer staerf oucr Maer. Dit Mas ene maledixic fei. 7780 Dit ghesciede, verstaet wel, » Als men mccc ende xvi screef, Dat de coninc doot bleef, Die men hiet Philips de scone. Hier naer quam sijn sone ter cronc, 7705 Lodewijc Hustijn van Nauerne. Ende binnen curler tijt daer narc Dedi Engueram de Margni Ter doot bringen, gheloucs my, Digitized by Google Om datti sonder hcm maectc tbesttnt 7790 legen den graue van Vlaender lant, Dien hi hactte mct feilen moede. Curt ghereeddi metter spoede, Ende dede grote mandemente: In Viaendren te sine was sine atcnte, 7795 Als de vrcde verleden wäre. Graue Robbrecht waert dies gewarc, Ende trac vor Iiicclc met heercrachte. Maer als hi beuoiHde de machte Van den coninc, die neder quam, 7800 Vp hem verbolgen, tornich ende gram; Trac hi achter binnen der Leye Te sinen voerdeelc, te sijnrc greye. Die coninc volgede hem, soc hi naest mochte Maer om niet waest, dat hi dochtc: 78o5 Want.de reghcn viel zoc zwaer, Dat de coninc moeste van dacr Seeeden ende laten torlogc varen, Ende trac thous waert sonder sparen. Niet lang na dat hij thuus quam, Waert hij vergeven, als ik vernam. Zijn vrouw droog lient, zij was bekend. Doe was Philips zijn broeder regent Van Vrankrijk, te zijnen koninginnen Gli dach met zeere droeven zin, De welke lucht baerde eenen zoon: Maar niet lang later leefde de goede, Dan tien dagen, gheleost mijn das. Philips trok met leden ras De Riemen, en deden geconseceren Conink, daar waren vele heeren. Dit koning Philips had te huwen Mahault dochter, schoon van stam, Die van Artois was gravin. Dat deze trouwen raak goeder sedec Hadden vele dochters sekerlijk, Die hij in Steiden trok voorleidelijk, Deelste aan den hertog vrij Van Bourgoyen, gekniesd mijn das; Dandert had den Dauphin; De derde nam in korten termijn Lodewijk van Niveers, Lodewijks zoon, Een jongetje, heerszam en schoon: Graaf Robbrecht was zijn oudernader. Dit huwelijk was brocht te samen Bij scherven tretije voorzienlijk, Dat roof desenz huwelijk Torlog te male zoude verweren. En na dat schoon Philips begeerde Zo zoude denzelfden Lodewijk Egraafschap blijven sekerlijk Naar den oudervader zijn. Die koning leefde in korten tijd, Ofarent van jaar was zijn regering. Charlote zijn broeder in korter afstand, Die graaf van der Marche was, Waartoe na koning, geloofd mijn das. En al in zijn eerste jaar Surf graaf Robrecht voor woer. Digitale door Google Curt qua in Via endren groot ghero: 7855 Want Ian ran Namen was heere Van der Sluus, ende wilde meerre Rechts behoudena, als ran der waghe, Dan die van Brügge voer die daghe Dochter, dat hi schuldig was Ter behouden. Met ledenvracht Wapenden hem als Heden coen, Ende daden ran den selven doen Haven prinche Lodewijk, Ende droog met hem havelijk Ter Sluus up sein homo ran Namen : Die rieden mochten hem wel scanen. Daar slagen si rele van sgrauen lieden Van Namen, soe hordic bedienen, Ende ringen den graauw daar toe mede, Ende berendenden de stede Van der Sluus, ende brochten saan Den graauw ran Namen gevangen Ter Brugge, ende leidden in den Steen. Maar curd ontquam die graauw reen: Want anders waver zijn blijven dood. Duer een gat hi ontschoot Van eere stille, gheluid mijn, Bi juulpen van die hem waren bi, Soe daal hi in zijn land gebracht. Dit die van Brugge werden gram, Ende werden met in groter roer, Ende in die ongehemelde voere Lachen die den graauw Lodewijk Houter stede zeer haastelijk: Want si den graauw tegen aan Van sgrauen van Namen ontsnapt. Als men xvx in schreef voor waer, Rees een ritte zeer zwaar Ter Brugge, ende in het Vrije mee. Zo werden verdreven voor waer, Keer de bedelaar, ende som geslagen dood; Haar burcht en kasteel groot Waren ter neder geworpen aan. Haar hoefman was, heb ik verstaan, Een, bij Colijn Sandekin. Haastelijk droogd si met hem bem Voor Ardenbosch, ende lager voor Vier weken, zodan gij mocht boren; Daar tendenden zodan moesten si hem up geven, Vp dat si bevolen wilden geven. Als graue Lodewijk dit verbood, Weet, dat bij hem zeker stoorde, En vergeleerde in curler tijd Rudern en snapen, des seker zijt> En daarna toe vrienden en maggen. De graaf van Namen was niet tragisch, Gwij en Jan van Vianden mete, De heer van Neele voer waarheid Digitized by Google — 365 — En andere heeren in grote gezondheid Worden te goed als te groot malen Graaf Lodewijk, hun heer. En voeren met eenen curator Sant hi den bisschop van Camerijk, Willem van Ansone, zekerlijk Aan elke stede binnen zijn lande, Te weten, wie vriend of vijand In deze zaak hem wilde zijn. En binnen zeer kurtze termijn Verclaren hi verclaringen, zijt bekend, Dat waren voeren die van Gent; Ypere, en die Houdenaerde Wilden blijven als domineerders Hun gerechten heeren bij. Alle andere, geloof ik, Bleven bij Coelin Sandekin, Dat den graaf deden pijn, De welke voer haastelijk Binnen de stede van Tan Curterijk Met zijn edelen, voeren verklaringen, En deze oorlog in steken ter vangst, Als de gemeente zag vlakken oorlog, Lienden zij als heden ongehoor Van den graaf, en van dienen, De welken zij in kurtze termijn Vingen, en slaan zijn lijden Grote menigte, hoorden bedelen. Jan van Vianden bleef sterven, De heer van Neele, en een conroet Van zeventig ruddren mede, En andere bleven te heden. Die graaf van Namen die ontwaak, En trok door Gent, als ik Tournai: Van danen voer hij te stenen land. Nu hoort van Lodewijk, die in de handen Van zijn rijkland was gevallen; Zij voarden te Brugge zonder waen, En leidden al daar in den Steen. Sine magie ende sine vriende gemeen Troclien secre haestelike Den coning Tan Vranckerike, Ende daden hare klachte al daer. Ende als de coning verstoont al clearer; Sant hi bi ons belegen vader Den paeus, dat bi wilde al gader Om de iuesdaag, voeren verklart, Sententie werpen onghespaert Van de Vlaminghe ende sine ban, Dat men no weder wijf no man Trouwede, no kinder kersting dode, No Hede grouve, vro no spaad, In ene kher ghewideger stede. Dit is de coning den paeus bededen Bij de messagen, diere voeren. Als de paeus verstoont de atoeren, Dat de Vlaminge bilden ghevau Haren prins be sonder waen; Sant bi Cnen kardinaal te Doerne Hute siere macht, dat hi haestelke De sententie werpen soude. Te Doerneke kwam hi, ende also houde, Ende sonder letten, klein of groot, Dedi, dat de paeus geboten, Ende waarp de vernoemde sententie zwaar Van tIant van Viaendren openbaar. Als de Vlaminge dit vernamen; Soo adviseerden si te samen, Dat si bi den kardinaal sonden Te Doerneke, daer sine vonden. Ende daar was sou Terre gedaan, Dat getrakteert was saan De graaf buter Tanghenesse, Ende in het gelijk van den cesse, Dat de kardinaal op Vlaanderen deed, Dat soude cesseren daar mee. Dus viel de zaak van accord: Maar kortlinder viel in discordie Van tIant, ende werdren buiten keere, Ende verdrukt reuwen baren beeren, Ende ruddren ende snappen smelle, Ende groote poorters, elk ute siere stede. Ende Lodewijk de graaf valiant Reed te Neueers in siin land, Ende Coelin Sandekin in waren dingen Bleef boeft van de Vlamingen. Ende recht in dit zelf jaar Staerf Chaerle de coning, die v iaer Geregeerd, weinig min of meer. Doe, was in Brabant, beers. 368 Einde, koning Philips, die grauw was Ook tan Valois, geloofde met das, Einde, recht zware in was, ding. Van den dood, koning. Dese trok te Rijnen in de stad, Daar hem heilig consacereren dede In het jaar xxvm voor geseid Op den dag der Triniteit, Daar grauw Lodewijk verdiende zijn leen, En goede hem zwaar af rande reken. En grauw Lodewijk te stad Haastelijk verschoeid dede. An den koning zonder respect, Dat hij hem te zelfde tijd Als zijn heer souverein Te goed geworde, dat hij vrij Van Vlaanderen behouden mocht. Die koning met vroomen gedaan Beloofde de grauw oude hand, Dat hij in geweldig van zijn land Maken zoude, na zijn macht, Ofte hen gebroken hem aan zijn macht En te geheiligd hij wel dede; Hij kwam met grotere macht Neder te Vlaanderen toe, En die Vlamingen waren daar Te Cassele boven met grotere macht, En trokken tegen des konings macht Te velde. Daar waren gehuochten zeer, Dat daar menig wacht houden keerde, Ende groter verlies aan beide zijden. Maar de Vlamingen zag men bereden Van den Fransen, die over zee, Dat zij worden houden keeren, En verloren veld en strijd, En namen schade, des zeker zijt, Wel xi m weeratchegger Hede, Curt hier na zo gehuucht, Dat die koning trok te Parijs binnen, Daar hij ontvaan werd met minnen, En al Vlaanderen ging hem in hand. En doe, Stevig hij den grauw valiant, Lodewijk, in zijn ervaring, En trok curtelijk van steden Binnen de stad van Parijs En grauw Lodewijk, zijt wijst, Behield zijn land een tijt Paysiue, des zeker zijt. In 1885, so is ontogenen scade De Vlaminghe bi dommen rade Ten Hallekijn, daar si gherachten, Een Brabants, die tegenwoordig waren Van den Brabantsen zonder sparen Dorhoven met leelijken teken. Dit was om den hoed van Mechelen, In 1555, die grauw Lodewijk had verslagen, De welke den hertog van Brabant tegen Scheer ging te dien tijden. Ook zag men Brabant om beriden Van den heeren aan den Rijn, In 1560, die hem daden meende pijn: Aan deren zijde de Vlamingen. Lang duurde deze dingen Van der orloog van Brabant. Kort daar na kwam in Catsant In 1565, de Ingelese met grotere macht, En hebben mijn beier Gwyn bestreden, Grauw Lodewijk, half bastard, broeder, De welke daar gesteld was boer Van den Vlamingen te die tijt In 1570, maar de Vlamingen verloren den strijd, En mijn beier Gwyn bleef voorwaarts gaan. Ook bleef dood zonder waen De duiker ran Halewijn. Hier landt aan den Rijn, moet de pinek Van den dood al daar leden. En het bleven bij sire zijden Hieraan aan den Rijn, Hemsrode terzegen, En Amou, aan Brugdamme, de deggen, En menig andere edele man, In 1575, die ik genomen niet en kan. Dit gescheiden te Sint-Martens-messe In het jaar 1555, en 1575. Naar deze mislukte oorlog Was Viaene den beroert voorwaar, Om een rudder, Terste den fijn, Die heet der Segbeer de Courtrijnsijn, Die de grauw onthoefden deed. Ook gebaand te Ghent in de stad Op den Alders Kinderdach, In 1590, die in hetzelfde jaar lachte, Dat in Gent rees met geweld Een bende lacops van Artelulde, De welke verdreef hofmeester stede De officieren, voor waarheid, De balius, en de seepmannen gemeene. Einde zijn macht, nee waarheid, niet clean: Want hij trok te Brugge binnen, Daar hij ontwaakt werd met minnen, En voert verkracht hij de voerder hant. Van den lande, zí hoo heert Hier naer grauw Lodewijk vertracht Toten koning, die hij sprak, En vertelde hem in waarheid, Hoe dat de Vlamingen Legen hem waren zeer rebelle. Dit dacht de koning quet speelt : Want hij sneed die en dacht, Dat de Engelse koning mocht Met de Vlamingen al heren, Twelke hem groetelijk mochten deeren: Want de hertog van Brabant Die was aan de Engelse hand. Soo was de graaf van Henegouwen, Ende ook mee in goede trouwen Gelderen, en Guelen beiden, En Lodewijk van Beerendonk, Die koning van Almengen was; Dus ontschuldem de koning dat. Bij desen hij al om en zant In alle huizen in zijn land, En in alle steden bij de zee, Dat meerigen Terschoren te meed, Iegen dat Engelse komen mochten. Binnen dien Engelse raad zochten, Om onze te komen te dien stond. En zeer kur, doe ik toeval, Tracht de koning Edewaard, Met grotere macht wel bewaard, Te schepe, en kwam over seen Antwerpen, doe ik to verstond. Niet lang dat hij daar was, Herne kwam te helpen ras Van Brandenburg die markgraaf, Wel Tersiaen met leden gaf, Tot de was zijn getal, De welke hem zijn vader beuvat), Lodewijk, koning van Almengen. Men had kommen aan de zijde Spanje Alsoet vrome leden gezien. Dese kwam tot helpen, geloof mij, Edewaard, de koning, En in gelijk in waarde ding De heeren vermelden, van sire partij, En trokken schier, geloof mij, Voer Camariek, en lager voorren. Macht dat was, die Terroren: Want in de stad met geleide saken, Ne consten zij niet wel geraakten: Digitized by Google Want, land, hertog van Normandië, Des konings Philips zoon, hoorde lijn, Metten graaf van Ermengic, Beden zo bi, dat vertrouwen Die koning van Engeland en de zijne. Maar zij voerden in korte termijn Na Montsente Marlin, en daar omstreeks, En hebben die contreij al gezien. Die koning Philips huist deseen doen Dede vergaderen zijn baronnen, En tracht met grotere macht Naar Edewaarde, als dien bestreden Gerecht had te dien tijt Maar Edewaert zonder respect, Als hij vernam van de koning macht, Soo werd hij haastelijk bedacht, Dat hij tracht achter en de zijne Duer Terracenen in korte termijn Duer Henegouwen, en naar Antwerpen toe. De winter kwam op handen dooen, Zo dat beide die koningen beenderen scheidden, En Edewaert bleef met kleinen leger Verwintertend in Antwerpen binnen Met zijn vrouw, der koninginnen, En met zijn kinderen mee. Dit geschiede vroor waarheid, Als men xxxvi schreef. Hier na niet lang ne bleef, De Vlaamse niet en sonden haastelijk Aan den koning van Vrankrijk Bi rade raadde Jacob van Artevelde, Dat die koningen beide de Steden, Rijsel, Doornik, zonder veel ongelukken De Vlaamse wilden over geven, Bedien zij waren opstand maar bleven, Onder het penning geld dat betaald waren. Daar die koning sonderd sparen, Zij zouden blijven dienstbaar; Maar anders, dat den zij hem bekend, Mochten zij sies met vertrouwen geërgerd niet. Hem nee, stond te late niet, Zij zouden voorzichtig zijn, Of zij sonder ongevaar wogen Met al gader harde macht Haastelijk was die koning bedacht : Als hij deze bemarkeerde, hoorde, Soe laatst met courtoisinge werd De graaf Lodewijk sonder letsel Dat hij hem te weg zette Te Vlaanderen was sonder beide. De graaf spoedde hem gerichte, En kwam in Vlaanderen kasteel. Daar was hij ontvaan eenige Als prins en beer renden landen: Maar daar ongenoegen, dat de koning zond, Nee constateerde rullengen niet: Dat was dat de Vlaamse dict In rust hield sonder welwillend, Dijs hij machtig niet een twintig jaar. Digitale versie door Google In zijn gehoor manieren niet. Wanneer zij gehaat waren, Te goed te worden met geweld, Bij rade van Jacob van Artevelde, De koning van Engeland. Als dit de graaf was bekend, Trachtte hij uit het land heimelijk Bij de koning van Frankrijk. Als de Vlaming dit verhoorde, Wist dat zij hem zeer stoorde, En zonden metter vaardig Om de koning Eduard, Die aestelisch te Gent kwam, En de alliantie aannam Van de Vlamingen te die tijd. En Eduard, des seker zijn zit, Zie zijn wijf en zijn kinderen mee, Bleven te Gent in de stad Bij Sinte Baafs in het klooster, Groot bevestigde Eduard gehoor, Dat hij tracteerde in Engeland Daar bij vergaderde te handen Lieden van zijn horden in grote getal, En archief alsoo walle, Om over te komen in Vlaanderen land. Voor zijn vertrekken liet hij te handen Bij de koninglijke vergadering vri Twee graaven: de een was van Sable, Van Fussen die ander was. 18e In deze vergaderde ras Een Godemar van Doernse he 8240 Lied van Wapingen sekerlijk, Wel 3icc, ende kwam ghereden Bi Atidenaerde, in vele steden Brandende en doch slaande in ware die Ende vaandend vele Vlaminghe. 845 Als Jacob van Artevelde dit hoorde, Trachtte hij stappend bi slaperig acorde Voer Doernike, dat zij beleidden saen, Wel xI. m Vlamingen sonder waen. En te desen tijden mede 8350 Zoetgebrochen houten Ghent der stede Van Fussoc en van Sabrie De twee vernoemde graaven vrij Met harene Heden en in hetzelfde Van vele Vlamingen sekerlijk, 8255 En zoetgebrochen omtrent Hetelde doe. Die Fransozen kwamen toe Met lieder van wapen, deze saan A Idaar besprongen sonder waen. Daar worden de graaven beeld gevaan, 8260 Twaalf keer hem koste vele havens, Daar volk gevaan sekerlijk, En geslagen in hetzelfde. En die Vlamingen, zijt seker dit, Namen daar wel zwart verlies. 8265 En beide de graaven in ware ding Worden Filips de koning Gesonden seere haastelijk. — «77 — Hier na erger korter Quam Ian, hertog van Normandie, 8370 In Henegouwen met zijn partij, Brandende huizen, dörren, steden, Ende, na oorlogers zeden, Vaandend en doende slaande te hanteer De vernoemde van den lande. 8375 Als de graaf van Henegouwen vernam, Met grotere haast dat hij kwam Bi Jacob van Artevelde saan, Ende in hetzelfde sonder waan Aan de Vlamingen gemeene, 8380 Wist de menigte niet nee was kleine. Einde, in gelijke verzoeken, hij schrijft Aan den vernoemden prins, Brabant, Gelre, Gulik, mee, En Brandenburg, zij zijn hun bekend, Omdat Fauquemont en Biâumont: Aan hem allen te dien stond, Verschijningsochtend, uit soortgelijk Legioen, de macht van Vrankrijk, Tweeledig, daden gemeenlijk, En droog, haastelijk In Henegouwen, met geweld, Bonnen, Valenciennes, aan de Schelde Bijsluit, Schoudhuis, den castle, Daarbij dat lach, geheel De macht van den Vranken heer. In deze tijd kwam over de meer, Met grotere macht, Edewaert, voor Catsant, Als die wilden in Vlaanderen land. — Maar toen kwam, jegens seen, Genuizosen, Normandiërs zonder waen Metten Vranken, amiraal. Daar vechtmen gruwelijk, zonder vallen, Aan beide zijden was schade zwaar: Maar Normandiërs en Genuizosen waren meer waar Bloed, onder en dood, Wel x, meer al in den stoet. Daar bleef, dat amiraal, Barbezanne, Nicole Bahure, voor waren, En Herve Kieret, zonder sparen, Die grootste kapiteinen waren Ter zee van de Vranken zijde. En eerst, verrassingen in het strijden Edewaert mocht, en zijn partij, Verloren, bij, gehavend veel, Wel x, meer van zijn zijde. En in dit vernomen strijden Bloed, dood, x, vrouwen valiant, Die de koning, uit Engeland Hadden, brocht tot dien sinnen, Om tot zijn bij, de koningin. Naar deze batafelge zelfverzekerd Iland, Edewaert, haastelijk Ter Sintes, en voor van dan tot Ghent. En voort, heeft bij gesonden De more, haastelijk in het been, In Henegouwen, die van daar meer Zijn vrienden, Wieden, waren. "Ende die Fransoze sonder sparen" Digitized by Google Woriden zeere gesconfie t, 1830 Ende worden haestelic ontlogiert, Ende trocken straat recht in de stede Bi den koning voor waerheid, De wereld haestelic zant Liede van wapinen te hand 1835 Te fijne, ende te Duinkerken, Ende te Duval die daar ghelike, Oor al twee waren aan der steden. Ende haastelijk sach men bereden Doornkreek ende vaste beleid 1840 Van den koning Edewaarde voorzien, Ende van leven allen mede. Ende binnen den beliggende van der stede Trn Bobbrecht van Artois saen Met 20 u Vlamingen sonder waen 1843 Voor Sent Omaers in dien tijde: Want hi was aan langs Zee zijde. Maar de stede was wel voorzien Van leden van wapinen, geluiden mijn. Daar was Otto dux binnen 18350 Van Borgondiën, wilt voorzinnen, De gemeente van Artois ende zijn zoon, Een langhalze vaillant. en schoon, De graaf van Soenen, sonder lac, Ende de graaf van Engelsen, 1850 Ende ridders en kapen in groeten getal. Dese qua men hoorde, voorzien valt, Van de Vlamingen te die tijd. Daar namen schade, zeker zijt, De Vlamingen, ende verloren daar 18360 Wel immens man voor waer, > Ende al gader haar carijn. Robbrecht van Artois, verstaan den fijn, Ook quanto, ende tracht te vroeg in, Tomich zeer in zijn sin, 18365 Dat hem alsof was vergaan. Daar na tracht hij sonder waen Voer Doormeke, daar de grote heer lach, Met Edewaarde, doe ik voor gehoor. De naam van koning Edewaerts heer 18370 Hiet wel een duisternis ter weere; Ende weet, dat men op die stede Menig groet aanval deed. Maar die naam hadden, ghelones mijn, Waren daar tegen wel Verwierd. 8375 Daer lagen in Tele goeder Heden, Wies namen som iet sal bedieden, De graaf van Vlissingen, de graaf met Van Heu, Tan Piergot ongelet, De vicomte Tan Verboon, Ende Tan Portiers, twee heeren vrome, Lodewijk, en Aymars mede. Ende Saimars van Vianen der stede, Godemaer da Fay, Robbrecht, Bertram, Ende ruddren en knappen, als ik vernam, Wel viel meer vrome ter weere, Nu hoert van des koning heere, Philips, die met grotere macht dan ontzetting te doen der stede Van Doernike, doe ik hier gewacht: Want men te velde liggen sach Uppa III milen in waren ding Van den Ingeischen koning. Binnen dat zij lagen alsof bij Deen den anderen, geloof ik, Gescheiden vele schermutselingen Den np den ander in waren dingen. Eens reed hout vooreren Beynaught van Faakemont np zijn verweer met gaders Janne van Henegouwen bij Mons np Puyen, goede trouwen. Legen hem de bisschop van Luik kwam, Die tien tijden, af ik vernam, Saanwillems was van den koning Van Vrankrijk in waren ding Daar worden dingen en Heenviers mede Gescheurd ter zelfde stede, Ende wel eeuw bleef dood, Ende eindelijk gevangen in den stoot. Ende binnen in die dag daar naer Beet die margraaf van Gölken voor wacht Daar bij, dat deerste poging was. Daar kwam tegen, snel en ras, Charles de Monmeranckijn Ende zijn broeder, een ruiterijn, Billiebaut de Troye was hij genoemd; Maar zijn gezelschap werd het int sant Haatelijk geleid zonder waen, Ende beide de broeders werden gevangen. 84«5 Daer quam de bisschop van Ludeke jeggen; Maar het meest heilige werd sinne Head verslagen, En de zijn soort waard hi gevaen. Maar hem quam kort de sacristan die Grau van Savoie en zijn broeder Lodewijk bij, des sijt vroeder; En kwamen den Henegauiers soort aan, Dat bij blad was, die ontkwam. Die bisschop waart gelost als daer, En dander ontving schade zwaar. In deze tijd saint Philips de koning An den paus in waren die dingen, Versocht die dat vernieuwen wilde De sententie, want niet nee hield De Vlamingen, dat zij beloofden te voeren. De koning: want zij holpen te storen Contrarie haren rechten heer, En haren souvereign, dat was meer, Met Sconinx vijanden van Vlaanderen. Huidige desen soort heilige De paus neder, en deed zien Vlamingen in cesse stacn. Maar binnen dezezelfde tijd Waart gebonden een tijdt; Maar men kon gevonden niet. Pays, of acoert. Maar eer dat zijt Gehouden een bestand Tasschen partijen een jaar lang, En in conditie zonder waan, Dat de sententie te nieuw gedaan was Van den paus was in waren dingen Eeuwelijk op de Vlamingen. En voert was waard gewissen gedaan, Dat die graven, die waren gevaen Van Salembre, van Engeland meer, Ghelogen werden ter stede, Om Karel van Monmorence, En om Billiet de Troupe, de broeder zij. Dit geschiede, voer waar gezegd, Als Dorneke badde gesijn beleefd Xi weken, des sijt gewest. Omtrent Sint Ba messe, Als regen meer en xl serc, Cesseerde dit oorlog, en bleef, En beide koningen, zij in cant, Keerden en droogden in haar land, En baar aliet in het geloof. Die graven van Vlaanderen zekerlijk Trap in Vlaanderen, zij in cant, En Jacob van Artevelde bleef talant Van Vlaanderen regerend met geweed. Einde binnen dien, dat bijt dus helt, Tot men xlv serces voor waer, Gebesciede int land hier en daer Groote wonderlijke zagen. In Brugge binnen dien zelfde tijden: Eerst waerf namen sire zonder verminderen Ghisele, en voeren de Iperen waert, En de Westland om roester vast. En daarna op een ander tijdt Droogten zij te Brugge zonder respect, En sloegen in de Vlaamse straat Veel makelaars, dat omraat Mengde dochte binnen de zijde. In het land stond in groter onvrede Zonder instentie en wet, En veel wonderlijke gebeurtenissen Gebesciede in Vlaanderen hier en daar. En binnen Gent al over waser Gevallen een grote bloedstroom: Want zij vochten onderling De inwoners van de stad, Daar men grote jammer had Om die drang al binnen Gent. Daar bleven dood, zij waren bekend, In die beroerte bi ghetelde Meer dan die in waere tele. Om die beroerte, en om de terlen Er was in gedachtenissen dies Bleven de naam van de plagen Van den quaden maandag, Welke den eerste maandag was In den Mei, gebracht mijn das, Als men serce xi.v jaar, En de mccc al over waser. In deze beroerte en andere roeden Gebesciede in Vlaanderen te Bronberger stad Veel wonderlijke abus. Hier naartoe kwam Edewaert ter Sluis, Die Engelse koning, zij was koning, En bracht met hem ter zelfde tijd Zijn zoon, en meende te zien, Dat hij Vlaanderen zou ontzien, En heer werden met geweld Bi hulp van Jacop van Artevelde, Op wiens trouw hij kwam aan het land: En oec omboet hij te hant Jacop, dat hij bij hem kwam. Alst Jacob hoerde, was het hem genaam, Recht bij den koning zonder bedenking, Dienstpassend in taal zette, En probeerde aan hem te zeggen, Dat hij wilde doen ontfaan Sijn zoon ab heel heer in het land. Hij wilde als in een prins valiant Tegen beseffen met een zwaard Legen wij dat ware op deerde; En boven dien heloefde in ware dingen, Tegen te doen aan zijn verwondingen. Als Jacob verstond des konings woord, Viel hij stappend ten akkoord Van den koning zonder waar, En heeft aldaar laat ontfaan. Na koning begrepen, zij het bekend Middag welken dat hij kwam te Gent, En vergaderde binnen de stad De goede lieden voor waarheid, En zeide hem het last van den koning Van Ingeland in ware ding. En haastelijk metten werd Gecreced zijn troepen aan te voet; Haar de laatste poorters van macht Woorden al in ander gedachte, En in gelijk een Gerucht Denijl, Die nee wilde in gevaar wijken Conventier de onbekwaamheid Van den prins, zijt gewassen. Deze weerstand vroegtavelijk, Bediend hij met zekerheid Groet u volk binnen Gent: Want hij tien maal was regent Van der trapezen, die doe was Sterk en machtig, zijt zeker daas, Binnen de voorboek gestede. Nu hoort, wat Jacob deed: Hij keerde zijn avond haastig, En zeide, dat hij in het gelijk Bleef bij de eendrachtigheid Van den koers van de stad; Maar hij moest riding ter vaart Op den koning Eduard, En hoefde te pijnigen wel. Jacobus, zet met leden snel Versteeg, stiel van Ghent, te hant, 8670 En de voer haastelijk in Catsant, En de terugtraagde de koning gezien, Hoe de antwoord was vergezien Binnen Ghent, en wie zij waren, Diet daden. En na uitklaren 8675 Van Jacobus voer de koning Waarde geschordord in ware dingen, Dat Jacobus haastelijk binnen de stede Heeren zouden, als hij deden, En de koning over was erkend 8580 Zonde hem heimelijk te zenden naar De galowsknoop en snel, wel voorzien in het haarnas, Alzo hij deed, veiliglijk. Jacobus reed voor, haastelijk, 8585 En hij deed, voorzien tien keren Die lagen, en deden, dat zij waren Bij de Steden, beiden en deden wachtte, Om te beginnen in de nacht Binnen de stede, zonder waen. En dan was Jacobus mening zien, Hem Heden te brengen binnen de stede, En deed te slaan voor waarheid Gerechtshoofd Denijl met sire erkend, En de meeste porters van macht, 8550 Die deden in de stede waren. Maar zijn vijanden, hoorde verklaar, Woorden te binnen en voorzien, En deden doen wachten en bespioneren Die lagen, en al Jacobus aansloeg. 8600 Dit deden haastelijk Geraerd Denijl, En die van sire alliantie waren, Groet volk wapenen zonder sparen. Ten eerste zij wisten, dat Jacobus was In huis geheime met leden snel 8615 Waar hij haastelijk werd beloepen, En moest met leven begeven, En werd verslagen met heete moede, * Eer zijn vrienden mochten worden tot goed. Die Galigantijders, die baten bleven, 8610 Als zij die mare hebben bescheiden, Keerden zij haastelijk in Catsant, En daden den koning bekend, De welke haastelijk naar de stammen Scepter, en is weer gevaren 8620 Ingleend, was maar kort daar naar Trachtte hij in Vrankrijk voor waar Met grotere macht geweldelijk. 