title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Dan quade flangen loogen Want daar defecte niijders zijn verfaamd Si en connens niet ghedogen Al en doetmen anders yett dan wel betaamt Si aenfient met valfchen ogen De defecte niijders zijn arglistig dan fijn De quade valfche dappere tonghen Als fi vrucht aenfien dat doet hem zijn Si hebben haat gevoeld gevangen Je mag wel vechten droeven schijn, Ende klagen boven maten Daar om fo truert dat hart van mij De niijders valfche daden Dit is gedaan om druk verflaagd Met kleiner conste so is begonnen Ja dit vermaan wilt wel verstaan dit wil ick die minnaars loogen Planteyt van geld in zijn geweld Zijn liefde tot zijnde eruv Vrij ongeregeld mijn vruchtdoos smelt die liefde moet ick deruv Een nieuw liedeken Aha alle die wereld in vruchten in So draag ik in het hart rouw Ik bidde Maria die moeder god Ik bidde Maria wel schoon die trouwe Op woedt fo staat mijn trouwe Ik bevestig beide ziele en lichaam Ik hoop ten langste niet te berouwen Want gij spant die kroon in het paradijs Blanke bergtoppen wel duistere koe Waarom valt dit mij zo zwaar Duistere beelden maken mijn zinnens Dat merkt ik aan mijn verdwijnen wel Hier langzaam te blijven en is geen spel Wij zijn al gildekens geldeloos Als wij in liefde banden zijn Wij en vinden geen vrienden altijd Dit gelede je gevoel weken Dit leugen op onszulke vrouwen dag Mijn beertje die Baelyou wilde mij spreken Op een kerkhof dat ik lach Mijn oogen en kracht nooit bloedden dag. Je vaande wel tijdsworth bebben gegaen, Sij leiden mi daar op groeven kastel, Sij deden mi daar in ver vlaan, Sij leiden mi daar op die pijn bank, Sij deden mi aan die pijn was groot, Sij wenden weten wat ic haar zegde, Alleen mi dieconde bomen in goed. Och wouter van Cleven, ghi neemt mi trouwens, Nog toch en heb ick niet getaan, die goede heeren god wilt vergenegen, dat ghi mijn hoofd doet af vallen. Ach ben ik dan gevallen daar op mijn knieën, Daar ik val horten mijn roode bloed, Ik zou wilde waar ik mijn liefde, Nog toch heeft 11 een kleinen hoofd moeten, Haar bevestiging is voor mij voet. Hier en daar eilander en over al, Ik biddend maria de moeder gods, De duchter dat waardering vinden valt. Nu voelt dat mensen op zijn tijd, En laatet vroomelijk inwendig gaan, Ik bidde maria de suiver beide, Dat si mijn gevoel wilt ontwijken. Nog toch en heb ik haar niet misdaan, Anders dan ik haar mijn hertekens bood, Dat ik om een schoon vrouw moet streven, Ten quam nogt ruiter in meerder nood. Mer lachen met stille dat ik tijds genoeg quam Sinds roept met moede gram Gis zijn een achterkamer verblijf Dus denkt men met even fit Aan elk oor hangt een vrouw Dat wijt Een laag ik kan wel om mijn huwelijks vreugde verenen Mijn man huilt met deemoedig int gevoel Jij en hebber niet te veel meer dan eenen Die is met toe verdrietelijke aangelegenheid Tot zegen Ook wilde ik bemachtigen iemand uit Soms vond ik een snede daarvan Want voor ik gemondden kaan Aan elk oor hangt een man Die man. Mijn vrouw is 18 vermaakt voor een klappe Commeren volgen haar een groot getal. Eens per week lotert haar de keuze Men winter meer, maar ik en weet niet als dan maakte zich volken gebaande Het scheint dat zij trekt Tal van knie door volken korofijn Aan elk oor hangt een vrouw Dat vrouw. Mijn man is leegzaai, zelden werk Hij geen ene Hern gewoelt dat hij met bij bemachtigt of hoort Hij loopt met zijn dronkaard in de tavern De leugen penning moet daar springen voort dan komt hij voor versmoord Tot misverstand werd verschoort hij dan met denkt door volk gefaan Aan elk oor hangt een man Die man. Ongehoor had ik wel mogen blijven Hadde ik gedaan na mijn vrienden raad Al had ik gehoft, zo wilde ik rechtheid en kijkend Van hier tot Komens en zelf ging geen voor quaats. Tek ben je voor versaat Dat ik als een versmade katwijf Met denkt door haar bedrijf Aan elk oor hangt een vrouw Dat vrouw. Mijn man doet ons goed ter verveling, dwars door de meesten deel al is verkocht dan gaat hij twijfelen aan de elleboog roeren daar een jokker-clucht een bakken lid en punt. Hij maakt in zijn voorhoofd berouw. Ikdeer dat ik hem liefheb gewen. Want voor ik eerst begon aan elk oor een man die mijn man. Mijn vrouw ook voor gemeenschap, een kaalge en draagt alle dag een nieuw fatsoen, een rietje, koers, keerl en een faaken faalge, dan gebroken haar nog colten en schoenen kunnen niet al voldoen. Hij heeft een verzoen op diens lijf, mij duikt door volk gekijkt aan elk oor hangt een vrouw. Dat vrouw. Adieu hier mee voor willen wij oorlog leven. God geef den vrouwen een vrolijk jaar, die zonder mans genoegelijk breken, die mogen vrijloos wandelen hier en daar. Ik blijf in mijn baar. Mijn dochter liefde naar den band. Dan mijn fortuin ga aan elk oor hangt een man. Een lieddeken van den flak van Vlaanderen. Alienigen duifden vierhonderd schreven. Eindelijk genoten ze van de grote victorie, doen berekend dat de vlamingen dat was waar te zien. Te Brabant, al op dat veld daar heeft de Leeuw zijn klauwen uitgedoend met macht en met geweld, met voorzichtigheid doorgebroken. Ze riepen allemaal Flander, de Leeuw met Vlaamse tong. Als die Lubaert lachte bij zijn vijanden, hij en zijn voorhoede voor geen geweld, hij toonde zijn klauwen en ook zijn taiiden, zijn brienehte en dat was feit. Zijn oogen bliepten als waren twee vieren, doen riepen alle die capitljiens, God hou ons in dit beest. Beide oude metten loeiden, riepen allemaal Flander, de Leeuw met Vlaamse tong. Die Francloten kwamen aan, sier cloek en onverwacht, het groot hoofd, elkeen een man, het moet hier vromelijk zijn gewacht, luidt een gemoed gelijk onze Lubaert, doch sprak die grauw van Romont, edele Vlamingen, toon uw aard, die pikkers doordrongen. Ze riepen allemaal Flander, de Leeuw met Vlaamse tong. Ons edel prins, Maximiliaan, hij beet hem niet aan, neer op de knieën. En de hiervoor veel over zijn knieën biddende Gode met ontmoeting. Hinderen dus wil ik dat ght allen doct. En gij beeren van hogere waardigheid met die maakte hi een kruis voor hem. Hij kuste die aarde die tranen hem ontstroomden en riepen alle Flander de leeuw met vlaamse tongen. Mijn heer van Beieren en mijn landgenoten Banquists van macht groot, behielden daar prijs en ere. Dit recht, want het was wel noodzakelijk, midden hulp van de pijpers daar blauwend wel tien diep dood. Van de koning van Vrankrijk herfstelijk, Hoe vrolijk dat zij onze zorgen Sij riepen alle Flander de leeuw met vlaamse tongen. Op de zeventiende dag, Zo is de vlag gevochten. Ik bid bij Maria daar God in lach en hem die alle ding verfocht. Bij zijnde godlijker kracht, Wij willen hem om victorie bidden, hier heel alzo wel die macht met banden gedrukt. Zij riepen alle Flander de leeuw met vlaamse tongen. Een nieuw liedeken. Adieu schoon bloemken reyn aartskoning Adieu wel rijke eglentier Adieu die liefde blijde gij Adieu schoon lieveken ik moet van hier Adieu ik moet van laten schier 't is dat mijnere harten een groot gepijn. Adieu schoon voeten lief weef altijd blij Adieu ik en mag altijd niet bij zijn. Adieu wereld die liefde vrouwe Adieu schoonste die ik ooit zag Adieu ik blijf lief inden rouw Adieu 't is mijnere harten een groot geclach Adieu schoon lieveken altijd weef mij mach je zan schouwen van blijde aanschijnen Adieu schoon voeten, Kest zit met getrouwheid, want ik kan niet altijd bij zijn. Adieu, ik moet van hier varen Adieu tot dat ik weer keer, faar Adieu, God wil dat ik lief wel bewaar Voor druk, verdriet of iets ongelijk Adieu, schoon lief wacht voor al Van kwade tongen, schroefje streken of regen Adieu, schoon lief, schout, full verblijd Want ik kan niet altijd bij zijn Oorlog, neem ik aan van prijs Adieu, zeg ik van Haze tot de dieper graaf Adieu, Rijn, kleine dochter, vechter Adieu, bruus, gebroken en rode mond Adieu, vuur, witte borst, kaneel Ja, en liever voor de werptocht gaan dan ga je Adieu, schoon voet, lief als ik van je hou Dat is altijd lief, druk bij mij is Een nieuw liedje. Ach, lacene rijker God Heer Wat heb ik nu aangezien Je zoude voor graag mijn Haze spreken Eiland, meer kan ik niet Is dat ik slaap, wakker, eet of drink Tis kwaad wat ik begin Altoos staat in mijn zinnen In mijn voeten zinnen Altoos staat in mijn zinnen In het hart van binnen Mijn liefde had nu ontboden Ze zei, dat ik zou met trouwen En daar en is dat niet blijven Dat aller schoonste vrouw. Had dat gehouden Zo was mijn hart geshoemd Adieu, schoon lief, mijn rode mond. Adieu, schoon lief, mijn rode mond En blijft altijd geshoemd Ja, je weet dat mijn allerlieftste lief Zo vrolijk aeting, danst ga je in Ze was fraai gekleed Schaarlijk had ze aangezien. Je bad haar vriendelijk Al om haar beste kleed God geef de onder alle mijn leiding God geef kwaai tongen, ik God geef kwaai tongen, ik Die kwaad van mijn liefde zegt. 4. Och, had ik eenen wensche, Mijn diepe ziele wenscht eenheiligen Ga naar een schone vrouw Haar vriendelijk aangezicht Beuricht dat herte, mijn Johan, haar te scheiden doet mij pijn Het doet mijnder herten pijn Haar vriendelijk aanzicht Verfraait dat herte, mijn Beneden aan mijn hart, Daar heeft diepe diepe wonden Dat is de doel van mijn leven Des lijdens ben ik vol Dat daar, dat daar, dat daar Dat daar geen bijstand in en mag. Hebt u schoon, uiterlijk goed gezicht Hebt u schoon, lief te. Hebt u, anders niet zijn en mag IX. Een amoreus liedeken. Adieu reine bloemken, roosje, die mij bij uwer deucht Vest wel en vest manier Met dicwils leeft u verklonken Zegt, of gaat mij als grijpen moe klagen Als ik u trek, wat lach ik Mijn hart laat ik u vergeten Adieu, gij wilt mij verlaten Adieu, gaat u doen met mijn verdriet Adieu, nooit meer geluid van uw stem Adieu, mijn langste huis, hart Beroofd van u, als van een dief Adieu, mijn liefste liefde Als ik bel, wat staat er te wachten Jij bidt om een bede Leef, dierbaar desse brief Als je den brief hebt gelezen Grijp dan mij liefde genoeg, Wil je doch gedachtewest die eeuw tot uw minnaar droeg Ik eil, zal ik u spaden nog vroeger Schoon liefde ook niet vergeten. Maar harteken, ik laat weten dat nooit pijn meer als voor waar en waar Wil je doch eerlijk dragen En peust, doch om den end. Want nu enen telden dagen Blijf grijp in mij geprint Deze god, die het hart kent. Schoon liefde, wilt daarop denken Mijn bloed vloei ik te schenken Mijn dood voor een testament Dat wij nu moesten scheiden This met een ware pijn. Jezus, wil je wel scheiden Moenen al te bescheiden zullen. Mer ic hope in corte termyn Spijt alle defe nijders treken wi füllen malcander noch fpreken Ende drincken den coelen wijn 15 6. Adieu princeffe geprefeu This al oin v gl^edaen^ Wilt doch gedachtich wefeu Want ic moet van v gaen God die wil v biftaeri Schoon lief coemt mi te baten. Dat ic V nv moet laten dat coft mi fo lüenigen traen. x. ^ Een nyeu liedekeu. 1. ARghe winter ghy zijt cont. Vergangen is ons tgroene wout. Vergaiagen zyn ons die louerkens aender beiden 2. Die loouerkens die aender heyden Ilaen daer op fingt die nachtegale Van minnen finghet ons Die fiere nachtegale 3. Tfauonts als ick flapen gae Vinde ic myn bed alleine ftaen daer op fo ruft die fiere nachtegale 4. Tfmorgens als ick op ftae. Ende ick mi wel gheciert hae So coemt mijn lief Ende biedt mi goeden morghen 5. Goede morghen fo wil ick wel voorwaer Je feg vrou maeoht bint op v hayr Met roode gout Ende met groene. fide 6. Si ginc voor ic volchde na fi brochte my daer een fchaecbert na Jn elcke hant Twee dobbelfteenen 7. Si ley tlaecbert op tvelt dye dobbelen wil die brcnget gelt Anders mach hi Tfoheyme wel blijueu ^ Een amorucB liedokeii. AL om die liefUe boele mijn wil ie vrolic zijn ic en mach altijt bi baer uiet zijn. Die nijders zijn fo fei Je wil mi gaen vermeydan GeÜjc die vogel doet Als hi den wilden valc fiet vlieghen. fo verändert liem zijn bloet Jn alle ^e werelt hoe lancx hoc mcer Jn iDyn hert is C een paradijs boe gaern ic bi myn lief waer Wel fchoOD geblocyt rijs O fchoone balfem gaerde. Je weensche t'eenige groot de muts ie mi Twaer om dragen Want fi mi verfuchten doet. Veel goeden daghen veel goede nachten Wensche ie der alderlieste meest Je beuele baer alle gods eigendom erachten En god wil haer behoeder zyn dat ie mi dus moet verfuglijven. Mijn edele hertje moet de muts is mi fwaer te dragen Want ick seepen moet Den tijt die ick bij mijn liefde mag zijn En valt mi niet te lang Hoe ga ik bij mijn lieneken waar fi hond mijn hart in haar bedwangs God troost den ongelegen En spaar mijn liefde geschenk. Mi is te bedaar dat ick se noemen Want fi hond mijn herteken. doorwout. 17 XII. Een oud liedeken ADieu Antwerpen genoeglijk spel. Van V voor moet ick scheiden Je laat daar in liefde grijn God wil mijn boet geleiden Als ik terug landen varen moet Al binnen den eersten jaar. Hoe die verwandelt mijn bloed Je sterft een martelaar Als ik vaar over die zee. Van rouw en wil ik sterven dat doet mijn lonend hart weet. Ik val te mal kenschetten Och Venus vrouw waar is mijn schuld Aan V roep ik genade Helpt mij dat ick mijn boet geleid En staat mij nu te vade Dat jaar is lang, mijn loon is krank Mijn hoop heb ik verloren Had ik mijn boet bij der hant Geen goed en meer ik daar voren Och laag 11 en acht niet meer op mij des lijdt mijn hart rouw Si heeft een ander liever dan mij Si was mij nooit getrouw Die dit liedeken heeft gedicht Hij heeft wel gesneden Ter ere van zijn hoedeliefde God scheint der nadels tongen 19 Een oud liedekje Een cryber oft een bister Een hoer Hoe fit zijt u met uw kapoen So voor een hoer Wilden een soldaat zijn So neemt vijfhonderd guldens met de soldaat valt ik van leeren Hansken is voor een dier Een eet Al wat was nu vader en moeder laat De soldaat en ik niet laten Je wil gaan ruiten, ruisen [Hebten brant. Al op des beren straten Hansken deze zelfs raad Hij verkocht kaas en havermaal Hij woude al naar de rechte Cortee kleider dede in aan Al naar die ruiterfeestlijk Hij dopte voor een schipper dorn Bistu daar binnen voor koemer voor En voert mij euwer water Je bent een rijk boermansfoune De soldaat en kan ik niet laten Die schipper was een goed gefaal Hij voerde hem ouder water snel Dat water was ongeveer Kijk god waar ik toch blijven gebleven Mijn vaders schuur Doen handelde quam ter halve zee Zijn hoofd dede hem voor wee de koop was hem berouwen Rijk god waar ik toch blijven gehouden Mijn vader akker woude ik bouwen Doe Hansken over dat waaier quam Een schemer in zijn been dat bi overnam Doe was hem heel berouwen Hadde ik den ploegschuier metter hand Mijn vaders akker zoud ik wel bouwen Ten is nog gaan geven morgen 2. Die Wachtier ving zijn dagelijkse ronde, liet hij zijn tong wel bedwingen, komt in huis, mijn voeten lief. Wij twee, wij vullen nog genoeg beginnen 3. Ze leidden hem op haar borstjes rond, daar op voorbij ging hij liggen rusten. Ze vroegen schoon lief, mijn waarde mont, wat ding mag varen in liftten 4. Ze leidden hem in haar armen vrij, van vruchten begon het te ontspringen, bedek mijn eeren, dat bid ik die, bedek mijn eeren lief boven alle dingen 5. Dat bid ik voor onze lieftelijke, die alderliefste schikking blijven, daar twee goede lievelingen vergeven zijn, hoe noodzakelijk laat ik hem verdrijven 6. Waarbij Virgilius consulteerde, den lichten dach foude ik vertrekken, en mijn liefs witte borstjes rond, daar mee zal ik vrucht verwekken 7. Ay, lacen neen, ik niet, den dag die komt, ik moet vertrekken, lief van mij vliegt, lief van mij vloog, dat ons die nijders niet verhinderden 8. Die ons dit liedje eerst verwierf, zong Vrouwe Venus, liefde hem zweet, hij was gerne op vruchten bank, daar hij hem wel toe stelde. Een nieuw liedje van Claes Molenaer Klaas Molenaer en zijn minneken Zij zongen ten slotte al in den wijn, Jaan minnen wal dat stopt gesproken, Och heyle wel lieve Leyle mijn, die valt slechte tongvaardigheid de wrok me met Ik zou je nog willen rooster, rot dood, Een korte tijd en was daar met lang, daar werden boden om Klaas Molenaer getan te hebben, Dat hij voor die beeren foude komen, Als Klaas Molenaer voor die heren kwam, Die beeren gebungsten in raad stonden, Hoe wee was hem te moede, Klaas Molenaer een fakkel die wij voor vragen, Die bonte kleding die hij droeg, Mocht wel dragen met eerbewijzing. Defe bonte cleyderen die ick dragbe die gaf mi een fo fchoonen magbet Si falder mi wel gbeuen meere Si gauen hem penninghen in zijn hant Claes molenaer gbi moet gaen rumen tlant Bruynfwijck moet ghi nv laten Adieu Bruynfwijck adieu mijn lant Adieu mijns berten een vergulden pant Jck comc daer noch tauont flapen Die valfche tonghe verhoorden dat n volcbden claes molenaer tot op Hncn ftap £nde brocbten bem tfauonts geuangen. Als bi te Bruynfwijck binnen quam hoe weenden die vrouwen hoe loegen de naans Hoe wee was bem te moede Mer weet ghi wat claes molenaer fprac als bi daer voor die beeren tradt Met Cmea lachenden monde 21 12. Heer fchoutert ghi bebt drie dochterkijn Ghi meynt datfe alle drie maecfaden zijn Mer lacen fi eir zijn gbeen van allen 13. Die eene dat is mijn minnekin die ander draecbt van mi een kindekijn Ende bi die derde bebbe ic geflapen 14. Heer fchoutert en treckes v niet an Hi fpreect als een verwefen man Hi eh weet niet wat bi clappet 15. Mer weet gbi wat claes molenaer fprac Als bi al op die leeder tradt Met finen verbünden oogben. 16. Jn alle Bruyningen en ftaet niet een buys Daer en'gaet een ionge Claes molenaer wt Oft een vrou molenarinne 17. Claes molenaer nv laet v clappen ftaen. En dede v clappen gbi wares ontgaen Mer nv moet gbi ymmers bangen. XVI. ^ Van cort Kozijn. 1. i^Ort Rozijn wel lieue neue Gbi zijt feer ftout ende onuerfaecbt Gbi fult rijden van ftede tot ftede Van Viaenderen make ick v ruwaert. 2. Grauw van Vlaanderen des doet ick nood. Jck fie fo nood mijn ongevaar. Jck leve fo nood bi quade afe. Want veel bebe ick goeds genoeg. 3. Cort Rozijn van spuigende woorden. En vullen van niet te goede vergaan. Al voor dat huis van Reproemen. Sal ick V doen van boos af slaan. 4. Grauw van Vlaanderen die had een dochter. Si boont mi fo fieren gebaar. Daar fjal ick nog een ene nacht bi (lapen. Al foudt mi na aftel wassen quaalt. Die beer van Vlaanderen keerde hem om. Hij was toom en ongevoelig. Cort Rozijn ick sal v loonen. Defens toorn die ghi mi doet. Heere van Vlaanderen ick bidde genade. Den dood en hebbe ick niet verdient. Dit geleden een korte tijd. Dat ick was van bellend vriending. Cort Rozijn staat achterwaarts. Als die maaltijd is gedaan. Al voor dat huis van Reproemen. Daar vallen van dat hoofd af vallen. Grauw van Vlaanderen ick bidde genade. Voor mijn wife en voor mijn kind. Voor mijn vrienden en voor mijn magbeti. En voor mijn Teboon lange Hof. Dus die maaltijd was gedaan. Cort Rozijn was daar berekend. Men ging daar zijn hoofd af houden. Het kostte hem alle zijn vrolijkheid. Fier gebaar van schoonheid vrouwen heeft vele mannen in dolen gebracht. Dat men aan Cort Rozijn aanvocht. Het heeft hem een hals gebroken. Grauw van Vlaanderen ghi zijt een beer. Gaat ghi nu Cort Rozijn dooden. Het zal nog baarlijk wederkeren. Dat ghi dat leed doen te ernstig nood. Het geschiedenis op een fijne Laurens dag. Des morgens vroeg bi tijden. Dat de koning van Engeland. Op Vlaanderenland wilde vijgen. Ander den dag - ten avond kwam. Hij en was niet maar bad te moeten. Dan oft Vlaender waverde mijn En Brugge lag in koude koelen We willen gaan bidden god den here En Maria, die gods moeder was Voor Cort Rozijn, den schoonen man. Want hij den dood onschuldig was Een liedeken. Op een nacht langt een lied Eer god dank. Welaan, gheneren, druk ontberen Gehalt verteeren, en mag niet deren. Dus mogen wij dansen vrij en frisch Eer god dank Die beren en doen ons geen bedwang Eer god dank Geen bedacht, tegengesteld bedacht Hout voorzichtig, het is bij nacht. Misschien zijn wij in een onverlangd. - Eer god dank. God loont hem die ons voordeel schaamt. Eer god dank. Wij zijn van Dixmuiden gevlucht en ruilden Levendige velden, verwacht van huizen Wij hebben geshoven den ommegang Eer god dank. Als zijn wij van fortuinen krank Eer god dank. Wij vullen noch smoren, dat verloren Vrucht ongebooren, zonder toren En dat valt dueren ons leefdag lang Eer god dank. Een weldoende vrij en frisch Eer god dank. Dat is ons leven onder sneeuw Die niet en vallen te geven die maken Het hout ons prooi aan de dieren Eer god dank. Wij hebben g gehad droog en blank Eer god dank. Bergen halen, volle emballen Brood van malen, staat al betaald Mijn daghe ik nooit beter denk en denk Eer god dank. Nog weet ik een meelijend wanhoop Eer god dank. Veel lijden bracht in brengen Die hemelse minnen die gaan binnen Als hij na geloof 11 en gaat niet veel man Eer god dank. Zij moeten al hangen in den hang Eer god dank. Die niet een hingben, of niet en springen Haal dat voorbij, ik wil het voorbij Misschien heeft gij mij veel te lang Eer god dank. Och, dit liedeken eertwerft fanc En god danck. Het was een gilde, dat loopt in het wilde Twaer veel beter dat zij haar andere hield, Merk ioncheyt moet hebben boeren ganc- En god danck. xvm. Een amoreus liedeken. Ik om een schoon beeide voet Duist langte moet vertrouwen Daar niet en was dan liefde goed Noch en heeft geweeld mijn liefde duurt Door nijders eerbaren is met gevoeld Voor een klein vruchtje voor veel verdriet Haar aanschijn klaar giet mij troost Als ik aanzie die schoone figuur Daar is een ander veel hadt geloof Zij vloog met buiten haar duur Zij gaf met Europa als met get Voor een klein vruchtje voor veel verdriet O Venus ik klaag ik mijn nood Dat ik mijn voeten liefde moet dragen Een kus die aan haar mondje root Een trouwelijke woord laat mij verwerven Dat ik moet sterven mijn druk aanzet Voor een klein vruchtje voor veel verdriet Nou rade ik elk amoreus Dat hij zijn liefde niet en vergramde Haar wens is voor coragi Sprek een woord docht schoon lief wat de misvatting Wacht voor van blaam quade nijders tongen vliegt Voor een klein vruchtje voor veel verdriet. XIX. Een nieuw liedeken. Een dag en wil niet verborgen zijn Het is schoon dag dat dunket mij Maar wie verborgen heeft zijn liefde Hoe noodzakelijk is dat G schieden Wacht nu laat schimpen zijn En laat hij flappers die alder liefste mijn Een vingerlucht root zal ik voor schimpen. Wild den dag niet melden Och meld hem niet rampzalige wijf Het gaat den iongelinck aan zijn lijf Heb je den schuld ik heb die spijl Daar mee maakt voor van heer. Die iongelinck schijnt en hij ontsprang. Die liefde liet zich horen in zijn armen. En de vreugde was niet voor naderen. Herten gaan. Jij komt nog terug. De langgehele op zijn valer rood trad. De vrouw op hogere tinnen lachte. Ze zagen voor verre noordwaart in. Den dag door de wolken op drongen. Hoe kon ik den lottedaven in de daghen. Je wapen in gij stond wilder maffe. Oft vandermaffen tot in den Rijn. Aan en fout hiervoor nam meer vonden zijn. Een liedje van Jacob. Wat wil je vander waarheid horen? Rij, heer god, laat mij volbringen. De waarheid die ik vandaag vond. Van vader en van zoon. Een wonderlijk geval. Die vader sprak tot zijn zoon met leven. Een zo goed gedacht dat hij wist. Als op den weg vindt Jacobs waarheid, hij wilde wel vervolgen. De milden ongeknipte. Maar doen zij aandenken vergeven. Ga eens waar hij daar vond staande. Die vader tot zijn zoon sprak: Wil ik ons geld verteeren? En houden ons gemak. Die waarheid sprak tot alle fineren gasten: Ik heb ons bereit al van den heiligen eet, drinkt en vermaakt. We willen ons geld uitgeven, dat sprak de waarheid alzo. Mijn doen die goede broeders waren gefrustreerd. De dochter van de huyse kwam te kennen. Cursief in die gewaarschuwd: De alder jongste broeder, toen die een fier gehaald. De dochter sprak tot haar vader en zei: De alder jongste broeder wil ik behouden. Want hij is edel en fijn. Schei hij nu van hier af. Zo viel dat hart van mij. Ik antwoordde met veel woorden, mijn zoon, met veel woorden en ik met hem, wij willen Finn met Jacob begeven. Als waarachtige pelgrim. Ze waren als die broeders in Lapland gingen, de dochter peinzde om haar valse dingen, en nam een verwegen stap met verraden. Stacken in de vaders zak. De volgende morgen, als die broeders verdenken gingen, kwam de valse waarheid en deed de vader gevangen. De vader heeft mijn vergulden staaf. De vader van de valse vader dat gehoorde, hij antwoordde met veel woorden, willen jij voor mijn vader staan, alle schulden willen ik oplossen. De beer daar toe in raad ging, de vader dat hij voor de vader ging, de oudste broeder lieten zij gaan, maar hoe dat spelletje tot het eind kwam, dat was hij verstand vreemd. Maar doen die vader tot Finn Jacob kwam, hij sprak de beer, Finn Jacob wat heb ik misdaan? Ik heb verloren mijn eer, buiten mijn schulden, helpt de beer, god weet wat het voor de kroon. De vader offerde en gaf quite zijn begeren, en ging weer in Finlands land waar hij zijn valse eer terugkwam. Dat de vader zijn valse eer sprak, hij was verbaasd, ik de vader sprak weer onverwacht. Die verbaasd is voorbij geworden, zeg om die dingen te doen. Verblijf van nu af en wees gesterfd voor Sint Jacob, begeven zich met behulp van Maria, uit alder noot. De vader hoorde dat voor glanzend. Hij gaf de dier herberg bij binnen. Daar lagen drie gezusters en vier broers. Dan sprak hij tot de valschheid, wat dingheden doet, hier is je ben de schurk, broeder, die uit de tent van Jacobs ging. Doe mij mijn fon aan de andere galgen hangt. Mijn fon leeft nog, het is niet dood. Sint Jacob, ben je gekolpeerd? Maria, wat alder nood. De valschheid begon te grinniken. Waarom lieg je met je schimme? Het is alsof het waar is, alsof het overal uitstrekend is, als deze gerookte hoenderen. Vlieg dan hierheen, daar enz. Maar eer de waarheid dat woord uit sprak, de ene haan, naar de andere, van de speet braak. Ze vlogen optochten, ze vlogen op de straat. Ze vlogen op het huis van Dominicus. Daar alle die broeders samen. Maar deden die beeren, dat verloren gingen. Ze riepen alle met luide woorden, wel op pastoor en kapelmeester. Wi willen met procesie onder dat gerecht en gaan. Maar deden die tussen dat gerecht kwamen, de onschuldige man dat werd afzijdig gehouden, de waarheid dat men voor hem hing. Die dochter werd gehalveerd, ze hadden wel verdient. Dit liedeken dat wij zingen is feitelijke waar. Sint Jacob deed groot wonder daarin, veel broeders zongen ook met die dienst. Dit wonder hebben zij gedaan. Een oud liedeken: De vogelkens in de wildernis, zij hebben zich wel verschaft. Ik ben van mijn voeten kwijnend, zo myterlijk gedrongen. Zij denken dat ik haar eigen ben, en is dat dan niet vleugelen. Ik kan niet meer naar de molen gaan. Klappen, klap, met jonge knapen, stampt, stamperkin, stampt, stamperkin, stampt. 2. "Je en kan mij voor dit geval niet gehoord worden," "En dan komt dat oude wijf," "Ze wil daar om verwoedend zijn," "Om dat zij dat niet gemakkelijk en kan," "Daarom wil zij zich verzetten," "Ik en mag niet meer naar de molen gaan," "Wij lopen met billen, met lonken, met knechten," "Stampt, stamperken, stampt, stampt." "Stampt stamperken in de molen." 3. Die een goede nieuwe molen heeft, "Och, hoe wel mag hij zich malen," "Wanneer hij zich wel gemakkelijk heeft," "Dan liegt hij wel stil, zit hij wel stil," "De bovenste blijft in zijn rechten," "Ik en mag niet meer naar de molen gaan," "Wij lopen met billen, met lonken, met knechten," "Stampt, stamperken, stampt, stampt." "Stampt stamperken in de molen." Hielp nam dat meubelhuis, "Dat een been stelde hielp op de rug," "Dat andere been stelde hij op die zit," "Ik en mag niet meer naar de molen gaan," "Wij lopen met billen, met lonken, met knechten," "Stampt, stamperken, stampt, stampt." "Stampt stamperken in de molen." XXII. Een nieuw liedje. Daar voorde baar een maget vermijd, "Vermijd, dat zou hij gaan," "Koortsj roofkens, wilde hij plukken," "Die aan deren heide staan," "Wat denk je, dat hij in baren weg," "Een wel gheboren man," "Hij trok haar uit haar kleed," "De maget werd heel graag," "Nee, gheuete mij mijn rieden," "Och, wel gheboren man," "Ik schaemde mij aan zijn woede," "Dat ik hier naakt had staan." Daar uw bont kleed, "En die kriek, was echt niet," "Laat ik dat hier laten," "Eer gij van mij hebt," "Ik laat mijn eeren hier laten," "Och, wel gheboren man," "Naakt was ik geboren," "Zij en had geen kleed aan." 6. "Hij nam die schoone maget bij, deze wittere hant." "Hier leidde hij onder die linde, die hij zo fijne vand." 7. "Doe die hofschere ridders, hun wilde waren gedaan. Hij zette statig op zijn vrouwe, die mocht wel tuinwacht gaan." 8. "Waar val ik henen, keeren, waar val ik henen, ga ik. Had ik jou met macht gelaten, jou had ik veel hebben gedaan." 9. "Hij streed van zijn finne banden, van goud een vingerlijn. Hout dat schoon jonker vrouwe. Daar is die trouwe mijn." 10. "Wat gaf hij haar te loon, tot baron nieuwen jaar. Een kinderken in de wieg met finne geperde haar." 11. "Was dan een knechtje, een goedaardig knapje dat wilden wij leeren schieten, als naar die kleine vogelje." 12. "Ja, dan een maagdje, een goedaardig meisje, dat wilden wij leeren breien van parelens een kranfenlijn." 13. "Die dit liet heeft gedicht, was een ruiter fijn. Hij leidde wel gericht, als ongeveer de liefde zijn. Je hebt niet deerf van niet wel vegen Je hebt niet verwaar van niet verraden, Dit is heden morgen Met linen honden uit in grote gava Hij reed heden morgen Al in dat voete dal En daarvandaan hem vinden Met linen honden al Hij pakte tot finen knappe En Tadelt mij mijn paert Ten dale wagen wil ik rijden. het is mij wel rijden waard 9. Als hij bijna in staken kwam Al in dat voete dal Daar lachte die edel beren Met linen honden al 10. Hij sprak God groet van beren God geef je goed dag ' Geen en fuilt niet langs je leven Dan desgenegen balven dag 11. Ik zal niet lang bij leven Dan heden desgenegen dag Zo kan ik wel begrijpen Dat ik ooit mijn vrouw aanfleeu 12. Hij sprak tot finen knappe Spannen uw boegen goed ende schiet mijn beren, Van Lutfenborg In zijns hart beren bloed 13. Waarom foude ik leem schieten Waarom foude ik hem flansen Ik heb wel geven laar Tot zijnde tafelen gegaan 14. Hebben wel geven jaren Tot zijnde tafelen gegaan. Soo en dorde bij hem niet schieten Nog niet ter dood flansen 15. Hij tocht uit zijnde scheyden Een mes van staal goed Hij stak mijn beren van Lutfenborg In zijns hart beren bloed 16. Hij sprak tot finen knappe. En Tadelt mij mijn paert Tot Lutfenborg wil ik rijden het is mij wel rijden waard 17. Als hij bij Lutfenborg kwam Al voor dat boogbeen buks. De valtense vroemde Van haarder tinnen uit 18. Vroemde God seggen van vrouwe God geef je goed dag. Vroom wil ik bedrinken, ver voor de verraderie is volbracht. Mijn wil is bedrogen, heb ik mijn fint volbracht? Zo doch met volk en teken dat ik daar aan gelegenheid heb om mijn trouw te bewijzen. Hij trok uit en vond felle reizen, een waart van bloed rood, het daarmee gevalt dat u, valt de valste vrouw, wat edel racht geesten dood. Zij trok van barrière halve van perlen een kronkelijn, hout daar mijn liefde boole, daar is die trouwe jaan mijnu. Mijn trouwe en wil ik niet, je wil en niet ontvangen, geb ik niet met ook verraden. Gebeloof, geb ik uw landelijke behoud, geb ik bedrogen. Hij trok uit zijde mouwen, een viden üiker, hond daar u valt de valste vrouw, u volgert bij bedrogen zijn. Te Lutzenborch op de muren daar loopt een water klauw, daar sit de vrouw van Lutzenborch in het bedriegend en in het openbaar. Een liefde liedeken: De mei moet weder wezen na de sommers regen, de winter is voor oogen. Mijn minnaar komt helpen en bijstand doen, eer hij brandend verdroogt. Door de winters kracht geen enkel lied en spruit, voor bloemkens groeien beiden het doet knieval en sneeuwen en vriest. Van de kuiken voor zijn de vogelkens gespeld en zeer trouwelijk gedoken, de vorst der velden jaagt dood en schaamt zich, die sonne staat in het beloofd voor de koel dagelijk rood proef, deze pruiken dan een goed vier, de haart die valt eenzaam, de velden staan eenzaam. De bonte kraaien zijn alleen in het land, als hij wel mag houden. Deen blaaft, de ander klapt, en hij is zijn blauw van koude, zijn liefde twee en twee, moet door de koude sneeuw het veld nemen en gaandeweg daarmee strijken en vangen. 4. Amor reusedelijk zijnde vergadert dan Tijd om alle vruchten te pashen Met niet meer volk dan wijfen en mannen Mocht gij dan maleren En na des winters aart Maert hier of wagbaert Met een poederken bestrooien Verfraijd, vijl en lijf in poeier 5. Een ieken rozijnken dat hoog laat Geef een natuurlijke leven 6. Al is dat buiten hoogalt regheid ort waakt Dat doet de katten blozen Al 18 die winter strokem Haar nachten die zit lang Om vrolijk te zijn ter tijde. Het is een hemelse rijk Prinselijk tuinen meer aardig geplukt Komt met liefde ter bemoediging Die gevoelens staan en quicken aan die luister Zeer daarvoor is blauw die maan Sinct, clinct, locht en speelt In dat dat verzoent Comedy is niet verwarmd Vliegt in vuur liefde armen. XXV. Een oude liedeken. De winter is een onweert gaf Merkt ik aan den dage Ik had een boekje en dat was waar In op een na Ik en was met niet getronen Die liet mijn hart ronnen Het gevoel ten taflelauwnt waard Mengen ons de daggen Voor liefde boot met een kranfelijn Van perlen fijn Dat ik soude willen dragen Tot de dag Daar na komt ons die laatste tijd Sprokken ons die bloemken Ze vroegen uit voor menigvleidig Doen is den morgen Zie je boore den nachtgaal hoog, Van minnen Wat achte ik op den vogelei stuik Of op quade niaders tongen. Mijn liefde boot met haar armen blauw Je weet waar dan is. Je en valt met hiet berouw Macht ik daar in komen 5. Gij zijt mijn liefde weet dat voorwaar. Ik ga naar Oostenrijk Sneller wijf en sneller ik ny Als ik je zie. Waar vint men haar, gelijkt haar, gelijkt haar. Oorlog, schon, lief van Aardenborch, wij twee, wij moeten scheiden. Ik eed, mijn corenken, groene, ik heb van doen. Maria, wil ons geleiden, als wij scheiden. XXVI. 1- In winter komt aan, den mei is uit, die bloemen en staan niet meer, het groen is weg. Die nachten zijn lang door des winters vertuiterd. Nu lucht met wel wat nieuws te doen. Mijn jonge zoon is nu in school. Mijn man en is niet wel, pijn vriended. Gaat uit, graaf, als fluitje gaat fluit je tot de dood. Je hebt niet dat mij dient. 2. Het was met van tevoren gesproken. Dat je werd van fluitjes bende. Spel met ook niet en gereed, in het begin, noch in het eind. Waar ik met keert, of wendt, mijn man en is niet wel, mijn vriend, ga uit, graaf, dat ik je ooit kende. Want je hebt niet dat mij dient. Vermaledijdt, zo moeten zij zijn, die dat huwelijk van hem voortbracht. Het was de boosdoener, de dieven, mijn zoon, dat die Griekse aan mij verloot. Met en roept, hoe ik van hem verlore was. Mijn man en is niet wel, mijn vriend, ga uit, graaf, dat vlees, dat ik te diepte wist. Want je hebt niet dat mij dient, en weet niet meer mijn voeten lief. Ik heb genoeg voor je beenen, sit hier en ga uit, als van geherrie, daar toe bereid je leugens dagelijks. Van uw liefde, heb je dan niet te klagen. Je gaat, ik ben niet wel van vriend, ga uit, graaf, dat beenkje moet je knagen. Want ghi en hebt niet dat mi dient Had ik papier schoon parkement Penne eide in, ik schrijf daar june Aen die liefde prince bekent Dat hij foude komen tot zijn vriendin Die ik met goed hart bemin Want mijn man en is niet van mijn vriend. Omdat grietje al trouwi daar om ontzien. Je hebt een ander liefken die mi dient. 39 xxvri. Een nieuwe liedeken. 1. De luftigste Maaier is nu inden tijd Met linde groene bladeren En lievelijke aanhangijen die je bent Mensen mach van niet verfaden Want bij des meegevonden virtuïteit So menig kleine vogeltje ruit Zijn zang is zoet om te horen Dit willen wij vrucht loeren 2. Bedrijft solanes genoeg, en vrucht Die bloemkens staan ontloken Komt met lieveke buiten in des veldwerk juist Die groeven staan leer zoet van roken Zijn staan net en reen In dat voet vol luftig veld Daar vijlt men rijke bloemen Door des voeten meubels dans bepoeven. 3. Die nachtegaal zingt nacht en dag Met menig dierke kleijn Want gij die Venus doet gewaarschuwd Wendt u ten veldwerk rein En wilt ons komen bij Van weersta lieveke, ik en gij En acht geen nijders te bespringen En helpt ons den mei in te brengen 4. Oh Venus had ik mijn liefde alleen Het foude mijner herten luften En wij samen lagens op een beddeken klein Daar ik bij haar mocht rusten En wij daar speelden moedemaakend Aanvankelijk die bruuske kinderen maakt So foude ik mijn lieveke gebruiken En in mijn armen lijkens. 5. Amoruse liefde, zij zijn hier vergadert Elk een een melodie Als de ene gefigureerd de andere verklaard. Scout alle melancolie Haar ooit geken zyn van coluur rood En hoe veel ter fuchten groot geeft elk zyn liefde int weden Een soenken ran van schoon liefde taalt gevoeld Oorlog princelijk liefde feer amoreus Nu bid ik van een bede Neemt de schilder me in dankzeging feer couragieus En bewaart hem na reynder vrede Toont ons van getrouwige loyaliteit fier. Als onder zijn voeten eglentier Wilt u van den vloer ontspringen; En helpt ons vrolijk lengen XXVIII. Een nieuw liedeken De vogelken in de mutten Zingen haren tijd Waarom fal ik je van houden Je bent mijn hartquilt. Waarom fal ik je van houden En ik haer voor ga mee aan Als spreekt ik van liegen voor velden Je gevoel is mijn hartgevoel is fier Je gingt nog gaande avond. Zo hemelrijk een ganse Als voor mijn liefde door. Zie wij met eenkel dank Staat op mijn allerliefste Staat op en laat mij in Ik zweer te op als mijn trouwe Je en had nooit Geven dan dit Liefde laat ons gedenken Dat ik eens die liefde was En lach in uw armen Nu ben ik geworden een onwaardige gast Als hebt mij nu begrepen Noch draag ik een hevige plicht Die liefde bloeit winter en zomer Dat de koosje mei niet en doet XXXI. Hij toonde van zijn banden Van goud een vingerlijn Gevecht daar mijn allerliefste Daar is die trouwe van mijn. Maar of ik iemand vragte Waarom dat vingerlijnkit gaf Antwoordde ik hem met hevig woorden die eens die allerliefste was Je hoorde gisteren avond Zo luchtig een kanan Dank. Mijn heken die gaat houwen Ik en weet haar geenen dank Al heeft fi mi nu begonnen Noch draagt ik eenen hulbeken moet Die liefde blijft winter en zomer Dat die coeur mei niet en doet. 2. Die dit liedje heeft gesongen. Dat was een ruyter fijn Zijn harteken ging in het water Met schoone vrouwen fijn Dit liedje heeft hij gesongen Ter ere van de liefde zijn. In spijt van de nijdende tongen Zijn naam is Jongben fijn. 3. Een nieuw liedje. Ze hadden een Twentse dogter Die wilde nu lang bij dienen. Hoor en mantel mochten hebben Twee schoone met finale riemen Ja schoon is haar mijn Elsfelijn Des wilde hoor en mantel hebben Twee schoone met finale riemen Dan ging Twenten in die stad En grote bierbieren dienen Ja schoon is haar mijn Elsfelijn Doe dan Twenten binnen kwam. Al op die engelse straten Ze vroegen na de bel van wijn Daar ruiters en landsknechten stonden Ja schoon is haar mijn Elsfelijn Doch inderdaad schijn kwam Men bracht haar een stuk te drinken Ze lieten haar oogen omgaan De beker had zij alvast Ja schoon is haar mijn Elsfelijn Ze namen die terwisseling in de hand. Ze begonnen daar te spelen. Die daar de meeste oogen wierp Die niemand bijzonder vrouwen Ja schoon is haar mijn Elsfelijn. Hi, namelijk schoon Elsflëlin, bieder liant Bij haar, die vreeze, witte banden Hi, leefde daar, hi, een beddeken voor dat groene laken, ten eind Ja, schoon, Elsflëlin, hi, zette haar neder op die baan Ze en deed niet dan weenen Nog, heb ik stout broeders driekleurig Een rijken vader, schoon hem Ja, schoon, Elsflëlin Dat hebbende stout broeders driekleurig Een rijken vader, schoon hem Ja, schoon, Elsflëlin So, moet dit jaar een huivering zijn Een rijken vader, schoon hem Ja, schoon, Elsflëlin Mer, doe je dan op de gaffel, trad Haar bekende haar broeder Och, fuster, sprak hij, fuster, mijn Hoe is die reis vergangen, dat den rook voor korter is En achter veel te lange Ja, schoon, Elsflëlin Och, broeder, sprak ik, broeder, mijn Doe je me dat een ander had gedaan Hij vond me weer om te keren. Ja, schoon, Elsflëlin Die dit liedeken eerst werf aan, Hij heeft gemeend gevangen Een vroom landleijk is hiervoor genoemd, Taulbooch binnen in de stad Ja, schoon, Elsflëlin. XXX. Een nieuw liedeken Dat je meent, die vint een heimelijk lijden Hi jukt, hi fucht in alle dagen En hem den troost dan moet vermijden. Zijn klein voorvoet mag hij wel klaaghen Ik weet die zucht moet verdragen En lijden een ware verdriet Lijf en goed foude hij wel vagen Om haar toch aan te kijken niet 2. Ze en acht niet wat baat geclaacht Nog toch, weet hij wel ongelegen komen Dat ik en mijn geen schul voorkomme maak Ze doet mij dan droefheid toebrengen Weenen en sukkelen voor haar oogen En lijden een ware verdriet, Dus moet ik al gebeuk hebben Om haar, nog toch, zo acht zich niet 3. Mocht ik een troost aan haar verlenen. So (lote ick trueren bujster fille Mer neen ick, ick falt beftenien Want fi en beues gheenen wilje Je mach wel klaagben luyde ende ilille Jnt streek van minnen lijde ick verdriet Jnt berste heb ick so grote gachille Om baar, noch tans en acht zij niet 4. Haar bladje gebaakt beeil nu bedroegen En ook gebrocht in beide eerz genoeg Haar schoon opzich van hare oogen. Doctor mi duizendtientig dode genoeg Hieruit jucht ende vrucht moet al bedachten Jn mi dies lijde ick verdriet Mijn harteken zoude ick wel laten schermen Om baar, noch tans en acht zij niet D. O vandaag ghi moordadige Touwe Glii schrijver vele met uw eerz straal Dat mach meestal wel aan mi beschouwen Ghi wordt mi buiten vrucht den pale O venus ghi zijt die prinselijke Die mi duizendwiel doet verdriet Adieu ick blijf in droefheid kale Om baar, noch tans en acht zij niet XXXI. Eeuw nieuw liedeken 1. Wat meiskens op de laden lach Ze wenden alzo fier Hadde ik nu eenen knaap Die mi dat luitje floech En ik een kindje van hem droeg 2. Dat verhoorde een jonge knaap Een knaap die was stout Hij deed een veelken maken Van zilver en van rood goud Aah mi lieve meiskes ghi valt mi zier bout Doen dat veelken gemaakt was Hij ging voor zijns liefste deur Schoon lief zijt ghi daar binnen Daar binnen, voor komt hier voor Aah mi lieve meiskens hoe bevalt ie dat. 