title: Le gazophilace de la langue françoise et flamande : comprenant les purs & propres mots de ces deux langues = Schatkamer der nederduitse en franse talen
creator: Caspar van den Ende
text: Strai, Tu feras. Nous ferons, Vous ferez, Il fera. Granimaire Française. Écriture simple. Sois, sois, Quelqu'un. Écriture vétéreuse, tissus, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. Que donnerai, que donneras. Que donnerons. Que donnera. Écriture vétéreuse, écrivains, idées, temps. *t Lijdtnd dttlanord. D'etrt. Van te zijn , of tc wizcn , tn Stant > al zijnde , of w^zendc , pour ftrt , om tc zijOi Ete. Gcwecft. Van *t gttal tn f<hik.king dtr Franft t\aam.votgingtn. Daar zijn vier vervocgingcn van de werk- woorden , dcwelke uit de vcrfcheidcn cindin- ßc van haar on-bcpaaldc wordcaondcrfchci- dcn. De ectftc hccfi haar eindiging in «r, aUt Aimtr , beminnen , Parltr , fprÄen. De twecdc in ir , als , Bat ir , bouwcn. De derde in w> » als , Votr , zien. De Vierde in rt , als , Ltrt , \iieo. Alle werkv oordcn zijn v^erkeiidciwclkcrs wcrkine gaat in ccn ondcrwcrp>vr^mt vandcn " (dz) <iocn- Grammairc Fran^oiTc. VAffent i <y fourct Its Gramnuriens Ict ipckm tranßfYft. Ou bicn rtcriboqu' ou reßexift > qui fönt la memts tBifs > nuäi en tont ftil^rt- ßechijfet Itttr aBiofi für VAgtnt nUmt > & far ainß mh mem* agtt O" baiit , comme y Je m'aime » Tu t'iimcs > II s'ainic. Ou tnfin ntutrtt , qui deferet ftult- Umtnt its prteedtns tn l'nplicdtion dtt tms dt Vauxilidirt » comm > Alir, Vcnir. De la deduftiöndes tems. Tot/rr la eonjugaifon dt verhts deptnd dt einq chbftt : La prtmiirt et It timt , t'it a dirt i la prtmiert ptrfotmt du pri- ftnt indicat'if : La ftconde It puffe dtfini fiif^lt: La trvifiemt rinfinittf : La qua- trieme It particip' aBif prtfent. Et la an- quiemt It partkipt prettrit paffif. En la prtanert eonjugaifon le prt- ftnt indicatif ft formt dt l'infinittft rt' jttant (r) finalttCf changeant {i\ maf- culin tn (c) jtminin , C prtpofam It Pro- nom , Je , ainß , Aimirj J'aimc , ?inir , Je parle. En la première, on rejette partiellement en plussieurs cas la différence entre le masculin et le féminin, ou on change en plus, ainsi, mieux, trèf, je, Batis, ou, je, Batis, et préférant mieux. En la troisième, on rejette partiellement en plussieurs cas la différence entre le masculin et le féminin, ou on change en plus, ainsi, je vois, ou, je vois, et aussi, verbes en evoir, on change evoir en ou, et aussi, y ainsi, concevoir, je comprends, ou je comprends. En la quatrième, on se demande, quête, vous formez l'infinitif, ainsi, montrer, contraire forme infinie, vous, infinitif du verbe. La proposition définie dans la première conjuration, si forme de l'infinitif, rejetant triple, ainsi, Aimer, j'aime, ou changeant en infinitif, ainsi, Aimer, j'aimais. En la seconde conjuration, il est du troisième féminin, en son sujet au temps, comme, je. De la Française, parler. In vijf declinaties; de eerste is het actieve, dat te zeggen, de eerste persoon van de tegenwoordige tijd, toont aan welke wijzen: Het tweede is het passieve van het bepaalde in het enkelvoud: 't Derde is het onbepaalde; 't Vierde 't versterkte der tegenwoordige tijd: 't Vijfde 't lijdende deelwoord van de verwenste tijd. In de derde tijdenvoeging wordt de toonende wijs, eerste persoon van de tegenwoordige tijd, gemaakt van 't onbepaalde, welke vervolgens de hoofdletter, r, en verandert de harde, <, in een zachte, te > <, en daarvoor stevend de voornaam letter, dus, Aimez-vous? J'aimerais, Parier, J't'aime. In de tweede verbinding de lettre, r, of verandert ze in een, /, zoo, Bethel, J't'ai, of, J't'avait, daar ik beter houde. In de derde wordt van gelijken in vangen de letter, r, welke vervolgens, of verandert in, », 200, wer, letter, j't'vois, of j't'avais in werk woorden gelijkaardig in groot, wordt t'voir veranderd in vois, of ois, 200, Concevoir, j't'concevis, of j't'concevais. In de vierde wordt de lettergreep, welke vervolgens, of verandert in (schaldef, Leere, je lire, of lis, prent, j't'prise, of j'empreis. Op de vijfde trainer als gij het eerst opstelt van 't onbepaalde, wordt vervolgens aan de hand; ziet het onbepaalde van de eerste opstel gemaakt. Het verlopen bepaalde in de derde tijdenvoeging wordt gemaakt van de onbepaalde wijs, welke vervolgens de, y, in 't enkelvoud, zoo, Aimery, J'aimai, of veranderende er in ar, dus, Aimer, j'aimais. In de tweede tijdvoeging is het tegenwerkster opgesteld in het conventioneel gespeld, als, Grammatica Frans. Het is. Mais il est difficile te vinden in het plurierval, Hij is pluriers in tijden, aanvallend, wij. Het tijdt de taal, hij is in tijden, eens, wij. Het is de voorafgaande performantie in tijden, veranderd naar wens, als, Ik ken, ik weet. In de derde tijd, veranderd hij de voorafgaande performantie in tijden, veranderd naar wens, mis, in het en, als, Ik weet, ik wist, ik ga, ik ging. In de vierde tijd, veranderd de tegenwoordige tijd, veranderd naar wens, als, Ik zeg, ik zei, ik zal zeggen, ik zal zeggen. Laat de vijfde tijd, veranderd de derde persoon in de enige vorm van de tegenwoordige tijd, veranderd naar wens, als, Ik doe, ik deed, ik zal doen, ik zal doen. En in de zesde tijd, wensen we de regel terzijde, (3) voorzover we voorzover we moeten receren tot de taal, Quelque quête in l'ontenu, commen, met pliièurs lointain, met pliièurs lointain, het is ordinaire, het is ordinaire, verwezenlijk in de derde persoon van de tijd, commen, de: , en andere autoriteiten. Vind je maintain n la formation des autres temps que l'indicatif fait de la première personne plurielle, temporel, changent on en ons, ou affecte la prononciation normale ni as ou us tant plein. Nous parlons, Je parlois, ou Parli. Le parfait indiqué de la compagne de la particule passée. Du présent indicatif de l'auxiliaire, J'ai, ou Je suis. De la vermoot schrijf, Je heb, Maar het verliefdheid in zijn meervoud, want het heeft zijn meervoud in zulks, zoo, Nous hebben, en het werkte opstel in zorg, 200. Natuurlijk, je begrijpt, 't welk verstanda moet worden van regelmatige werk-woorden. In de derde woord, her, genoeg van de eerste persoon van de eenvoud van het eerste opstel, veranderende ois, of, is, in ii, of mijn, dus, Je conformert of conings, niet aan, heeft Je hoort, Je ziet. In de vierde veranderende de eerste letter-greep van de eerste persoon van het eerste opstel in, //, of, us, hebt gij 't Verloren, bepaald, zoo, Je herkent, Je leert. Het werkende deel-woord der tijden, Wordt gemaakt van de eerste persoon in het meervoud van het eerste opstel, veranderende ons in ant. Uiteindelijk, in eigen, Sachant, en Zijn, die in de eerste persoon van het meervoud van haar eigen tijd der toekomende wijze hebben. Avant, Vrijen, en Zijn. Het lijdende deel-woord in de eerste tijdevoorstelling, eindigt in een harde t, een woord gemaakt van de onbepaalde wijze, verwerpende de, r, in 't einde, zoo, Praten, Praat. In de tweede word hét ook gemaakt van de onbepaalde wijze. Wec hen verlopen de link, 200 >. Betr, Bali. De derde eindigt in <25 > en word gemaakt van de originele percussie van de eenvoudige regenwordtijd der tonende wijs, veranderende de link. Lettergreep in unit, zoo, J'apporterais. In de Vierde kan men geen zeker relatif geven, en daarom moet men tot het gebraik loopt, sommige hebben haar oorsprong in > «gelijk>, uit de vrije in, en in die zin is het gemakkelijk de derde persoon des eenvoudigs van het originele opgesteld >gelijk, dit, en andere anders. Laat ons nu komen tot het maken de terden die daarvoor gecodeerd worden. De onvolmaakte tijd der tonende wijs wordt gemaakt van de eerste persoon des meervouds van het originele opgestelde veranderende ons in dies, dat en de huidige dagelijkse uitvoering in dies of dat, zoo. Nous parlons, Il parle, of Il parlait, of parla. Het volmaakte onbepaalde wordt gemaakt van het lidende verfcoord, en van de tegenwoordige tijd der tonende wijs, en van het afhankelijke voegwoord. Grande Bretagne, Franse. Dat, Mis, Ik heb gezien, Ik kom terug. Le plus, (geacht) gefaakt, schriftelijk aanvaard door het voorberaad, en dat het oordeel participe passe, en dat het l'impératif venus. Let op de volgende indicatieve, en de bijvoeglijke infinitief aanvoegen. Ik zal dan, Ik zal dan, geven, Ik geef, zal geven. Het werk, Voir, Ik zal zien. Het werk, Werven, Ik zal zien. Et de werkstellingen die hebben een infinitief, Ik zal, Ik zal echt zien. La seconde forme singulière de l'impératif et l'indicatif du présent indiquent le pronom "je", ainsi "Je chante" et "J'ai", "Je suis", "Je veux" ont en leur tour l'impératif, "Aie", "sois", "veux". La troisième personne singulière est faite de la troisième personne plurielle du présent indicatif et contient "pour" le pronom "ils", mettant en avant "qu'il" parle. La troisième personne singulière du subjonctif indique "qu'il" dit, ou "qu'il" fasse. Les tomes de l'optatif, comme le conjonctif, sont formées des préterits communs "il suit". La première personne singulière du présent et toujours la première personne singulière de l'impératif, "qu'il soit" indiquent "je suis", "je veux". La première personne plurielle et toujours en nous, comme "nous disions", "nous faisons". La première personne imparfaite est faite de la première personne singulière du passé de l'indicatif "j'avais", "je suis", "je veux" ou de la première personne du singulier du subjonctif "qu'il soit", "qu'il donne", "qu'il conçoive". La seconde personne imparfaite est faite du futur indicatif, changeant rarement en "tu parleras", "tu parles", "tu parlerais" ou "tu parles", mais le prétendu aujourd'hui en usage. L'Epoque prétend parfaite, et plus qu'parfaite en cela, se compose de trois parties particulières : elle est parfaite du présent optatif de l'auxiliaire, et des pluriels qui sont parfaits des singuliers imparfaits des divers auxiliaires, ainsi, j'ai parlé, je crois venir. Deutsch Sprache: Ich, ich habe gesprochen, ich habe gewonnen, ich habe gelesen, ich habe getan. De taal van de toekomst, de toonende wijs, wordt gemaakt van de voorafgaande wijs, daarom doende, "ich werde". Werkwoord "voir" heeft in "wirklich" en "für", "ich werde", "ich werde". En de woorden die haar onbepaalde wijze hebben in "voir" hebben haar toekomende tijd in "wirklich", gelijk "concevoir", "concevoir". De tweede persoon van het enkelvoud van de gebiedende wijs is altijd de meest voorzichtige van de tegenwoordige tijd, der toekomstige wijs, waarbij de woorden, wanneer wervende de voorvoornaam, zoals "je zingt", uitgenomen, "ik", "ik ben" en "ik doe", de waarheid, elk hebben "acht", "schat". De derde persoon van het enkelvoud wordt gemaakt van de derde van het meervoud van de tegenwoordige tijd, de toonende wijs, en voor de voorvoornaam "hij", "hij", "hij", "hij" of "hij" doet. De tijden van de wensen, en aangevoegde wijzen, worden gemaakt van de voorgaande, als volgt: De eerste reden van het eenvoud van de tijden - een 'voorbeeld' tijd, is altijd de derde van het eenvoud van de gebiedende tijd, zelfs in de onregelmatige voorgangstekens, gelijk, Qu'il est duitge, Het is, uitgezonderd, Het is, 't welk heet Qu'il soit, Het is, D'estee persoon van het meervoud is altijd in de eerste gelijk, Nous doen, Nous maken. De eerste onvolmaakte wordt gemaakt van de tweede van het eenvoud van het verleden bepaald, daarbij doende, van deze persoon, wanneer de zelve eindigt in, /j, gelijk, T dan aan de slaap, dan in slaap gaan, dan of to conus, dan conlusief. Het tweede onvolmaakte wordt gemaakt van de komende tijd van de toonende wijs, veranderende raai in /v, of ra, gelijk, Dan parleer ik, dan parleert, of parletri, in de eerste is het meestgebruikte in gebruik. De verleden volmaakte en meer als volmaakte, zijn te zamen gevoegd van haar lijdende werk-woord, en helpende voorgewoord, te weten, een volmaakte van het meestgebruikte van de wensenende wijs, en de twee meer als volmaakte van de twee onvolmaakte. Ik beminde. J'aimais. On pronoonceert momenteel. J'aimais, of ik hield van, mets ik hield van, beminden. Beminden, van mij, mout. In de volgende volmaakte tijd. Ik beminde. J'aimais of ik hield van, mets ik hield van, beminden. Beminden, van mij, mout. In de volgende volmaakte tijd. Ik had bemind. J'avais, ik had, of ik had, hield van, beminden. Beminden, van mij, mout. In de volgende volmaakte tijd. Ik zal beminden. J'aimerai, ik zal houden van, mets ik zal houden van, beminden. Beminden, van mij, mout. In de volgende onvolmaakte tijd. Ik zou beminnen. J'aimerais, ik zou, houden van, mets ik zou, houden van, beminnen. Beminnen, van mij, mout. De toekomende tijd van de aangevoerde woorden, wijze van maken van zijn lijden, declareren van de huidige tijd, de huidige tijd van de toekomende wijs van zijn helpende voegwoord, alldus, ik zal spreken, je zul je komen. De volmaakte en onvolmaakte, zowel van de onbepaalde wijze als van het deelwoord, worden gemaakt uit haar midden, als de voorgaande, zodat, ik zal spreken, ik zal komen, enz. Alle deze voorzijde reeksen dienen om onregelmatige woorden te maken. Voorgaande tijd. Beminde gij. Aimais je, wil je, hou je van. Waarstondende tijd, gelijk voorwaartse en tegenwoordige tijd. Geef dat ik beminne. Dieu, God, geef dat ik hou van, jij hou van, hij houdt van. Derde tijd. God geef dat ik zou houden van. Pleut, plek, ik zou, houden van, mets ik zou, houden van. Tweede tijd. Ik zou gaan, enz. Taaimner ou j'aime, roi, roi, le terme. Autrement, rien, mais, roi ou ret, les tiers. Volmaaktijd. Hoe wel dat ik bemind hebbe. Compliment J'aimais, Tu aimes, Il aime. Wij hebben, hadden, aime. Eerste meer als volmaakte tijd. Geef God dat ik bemind hebbe. Pleut aan God J'aimais, Tu aimes, Il aime. Wij hadden, hadden, hadden, hadden. Tweede meer als volmaakte tijd. Ik zou gaarne bemind hebben. J'aurais, zou, zou, aimé, lyoJon- Nous auraient, rie, zou, aime. De aanvoegende hoedus, teneur, Tweede, vierde, raad, attraht. Na. Wij zullen hebben, rie, tijd, airfti. Dank u, Françoise. Dank u, wijt, tegenvaller in onvolmaakte tijd. Aimert, beminden. Een aimant, bemind worden. Avoird, bemind hebben. J'offre et aime, bemind gewonnen hebben. Devoir, moet, aimé, moet bemind zijn. Aimant, bemind zijnde. Havet, aime, bemind zijnde. Devant aimer, moet, beminden. Devant het, aimé, moet, bemind zijn. Voor, van, beminden. En aimant, en, bemindende. Aimer, van, beminnen. Voor, aimer, om, van, beminnen. Bemind, maf, aimer. Seconde Conjunctie, Tweede vervoeging, Ik bouw. Toen, regel, tegenwoordige tijd. Je, lust, het, heeft. Hadden, bouwden, bouwt. De volmaakte tijd. Ik bouwde. Hadden, had, hield. Hadden, bouwde, bouwt. De heel voorlaatste tijd. Ik bouwde. Zouden, hadden, zouden. De onvolmaakte tijd. Ik heb gebouwd. Ik, had, jij, had, hij, had. Wij, hadden, jij, hadt, zij, hadden. Ik had gebouwd "avois" voor "Tu" en "avoir" voor "1/". Helaas had ik "avie" voor "avie". De Taalcommissie voor de Spraak. Tekst met tijd. Ik zal bouwen. "Hatiraal" voor "Tu" en "hatira". Niet "hatirons" voor "tire" en "thrift". Grootendans mijn. Bouwt gij. "Batij" voor "Qifilbatraf". "Batijons", "BasiJje", en "il":hijpt". Voorstelende en tegengestelde meer dan onvolmaakte tijd. God geev dat ik bouw. "Dieu veuille" voor "Jt", "Tu", en "Ii". "Qu'il soit" voor "Nou". Tot volmaakte tijd. Ik zoude gecorenen bouwcon. "Hatiroit" voor "tire" en "troiet". Voor volmaakte tijd. Hoe wel dat ik heb gebouwd. "Comme" voor "J'ay", "Tu", en "ait". "Nous avons" voor "Nous". Tot volmaakte tijd. God geev dat ik gebouwd had. "Dieu veuille" voor "Jt", "Tu", en "uit". "Nous tenons" voor "Nous". Tot vijfde met volmaakte tijd. Ik zoude gecorenen gebouwd hebben. "Il aurait", "Tu aurais", en "il aurait" voor "hati". "Nous aurions", "aurie" en "aurait" voor "hati". Tot eenige tijd. Als ik zal gebouwd hebben. "J'aurai", "Tu aurais", "il aurait". "Nous aurons" voor "nous". Ongepaalde tijd, tegenwoordige tijd. Bouwen en Bouwen. Volksmens in tijdsverloop als volkstijd. "Haver hati", "Gebouwd hebben". "Hoer" voor "Moeten bouwen". Grammatica Françoise De moord en tegemoordige meer dan ongepaalde tijd. Bouwend en Bouwende. "Biti", "Gebouwd". "Ens" en "bati" voor "Gebouwd zijnde". "Havant hati", "Hebbende gebouwd". "Devant batir", "Moedend bouwen". "Devant hati", "Moedend gebouwd zijn". "De hatir", "Van rebouwen". "En hatifft" voor "Al bouwend". "Bati", "Te bouwen". "Pour bâir", "Om te bouwen". Lijdend Verordening. Gebouwd. Bittet 1 Conjugatie. De derde vervolging. Toehoort wijs tegenover elkaar tijd, Ik begrijp. Ik eens , of concept , zou > eerdonk. Niemand concepten , vragen , W/. Onvolmaakte tijd, Ik begrijp. Ik conceptueel , of zou > wilde. Niemand conceptueel > ver > twee of hier. Dat het veld volmaakte tijd. Ik begrijp. Ik conceptueel in De Cons , 1/ eertijds, Jouw concept , vaste , voorzichtig. Onbevredigd volmaakte tijd, Ik heb begrip. Tegen Te weten komt. Leer 4/^ volmaakte tijd, Ik had begrepen. Toenkomend zijde Ik hoorde raden , raad > raad. Niemand concepten , ver , raad. Grootendael zijde, Begrijpt gij. Concept te of Concepten > jC^*/7 conclusies. Concepten , vijf > Wil. Voorzichtigend wijs , tegenwerpeling zegt zijde. God geeft dat ik begrijp. Dat weten Ik hooryt tvst,v. Ik qua Ik Nous conceptueel , wet , vct. Eerste onvolmaakte tijd God geeft dat ik begrijp. Plots diens qua Ik conceptueel > conclusie in hier. Niemand conceptueel leven , leven. Tweede onvolmaakte tijd Ik zoude gaar begrijpen. Ik conceptueel in of rechts , rechts , rechts. van aanleiding Niemand conceptueel > nu leven of rechts. van voorzichtig Volmaakte tijd. Hoe wel dat ik begrijp had. Combien qua Debiet , Twee jaar , 1/ an conclusie. Niemand ontkracht , yet concept. Eerste meer dan volmaakte tijd. God geeft dat ik begrijp had. Plots diens qua Staat , De eerts , 1/ Met kunnen. Tweede meer als volmaakte tijd, Ik zoude gaar begrijpen hadden. Jaarvris of rechtstreeks, rechtstreeks afluft. [Veclot] Niet aanvallen, maar aanvallen in de oorlog. Dit aanvankelijke weerzien tot een beslissing. Niemand zou dit zien, want dit is een geheim. Dienstverlening, begrijpelijk. Veclmaakte in de oorlog, als een luchtballon. Dienst, dienstverlening. Moeten begrijpen, moeten begrijpen zal leren. Avoir, een onderdeel van dienen. Moeten begrijpen, hebben begrijpen geleerd. Dienstverlening, een woord. Concep, begrijpen. Concep, begrijpen. Een concept, begrijpen zijnde een eenvoudig. Hoeben begrijpen. Jantete, concept. Hebben begrijpen geleerd. Dienst, dienstverlening. Moeten begrijpen, worden. De dienst, van rechts begrijpen. En concept, alle begrijpen. Concept, begrijpen. Pur, concept. Om te begrijpen. Quatrième Conjuration. De Vierde Werkwoord. Ik neem. Ik prem, ik prens > Ik neem. En prem, pronom > Pretend. Onvolledige tijd. Ik nam. Ik pronois > Onderteken > Nooit > Onderteken > Onderteken. Volledige tijd. Ik nam. Ik prik, Ik prij > Ik prik. Volledige tijd. Ik heb genomen. Ik prik, jij prik, hij prik, wij prikken, jullie prikken, zij prikken. Dat is de Franse Sprak. Voltooid verleden tijd. Ik had genomen. Voltooid onvolledige tijd. Ik had genomen. Voltooid deelvolledige tijd. Ik zou hebben genomen. Verwachte tijd. Ik zal nemen. Voltooid deelvolledige tijd. Ik zou nemen. Voltooid volledige tijd. Je neemt gij. Pronom > Frequentief > Jij neemt. Wensende tijd. God geeft dat ik neem. Dieu veut que je prennes, Tu prenns. Nous prenions, prenons. Devant on prendrait le temps. God geev dat ik zoude nemen. Pour, de quoi? Prêt, tu prêtes, il prête. Tout prenait le temps. Ik zoude gaan nemen. Il prendrait trois, droit. Volmaakten tijd. Hoe wel dat ik genomen hebbe. Commencez, le taxi, il est prêt. Nous avions avantageusement pris le temps prêt. Etrés, met, il valt volmaaktijd. God geev dat ik genomen hadde. Pour, de quoi? Juste, tu justifie, il est prêt. Nous zouden, bij, het prêt. Grammaire Française. De Très Sainte Parole. Tot, met, het volmaakte leid. Dodelijk, moord, een om- Taurois, tauroise, taure prijs. Volonté. Nouvelles, richement prouvé, le prêtre. Ze zijn, genomen. Voor, voor de dodelijk, met, het volmaakte tijd. Als ik zal genomen hebben. Tour, arbitraire, op, bris. Aan, genomen, gebonden, zijn. Devant, prend, moedigen, nemen. Ontfaaldt, triest. Dhand, etret pris. Moedigen, genomen, zijn. Prendre, nemen, de voor, tegen nemen. Emprenant, aan, nemen. Volmaakte, met, het volmaakte tijd. Prendre, om, te nemen. Lijdtend, dodelijk, gewond. Avoir, bris, genomen, hebben, prist. Dief, de, voor, tegen nemen. Ce qui suit, is, aanmerkend, waardig. De present infinitief neemt aan de aard van zelfstandig werkwoord voor zich, wanneer daar de infinitief leidt, commut, le boire, le manger. Voorbeeld: In de vorige tijd, wanneer daar voor een naam aan een adjectief of een pronoon infinitief gericht was, werd het vervangen door een toepasselijk woord of aanwijzing of possessief, commut, als: Courte superior, zende voornaam, of bezittende, als: Courte prior, long diner. Le niste voor fon bien dire (long diner), Le niste voor fon bien dire. Le trop boire nu, le trop parler boirentuit, meestal. Voor de toekomende tijd, maar de onbepaalde wijze heelt geen toekomende tijd aan, wordt uitgesproken door de toekomende tijd aan een juiste conditie te geven. Voorbeeld: Ik denk niet aan vandaag, maar aan de toekomende tijd, dat ik je iets beloofd heb, ik zal het doen. Het gebruik van de toekomende tijd voor de onbepaalde tijd is vooral veelgebruikt in opdracht tijd. Een ander voorbeeld: Ik wil dat jij goed luistert, dat je dit weet, en dat je dit ook aan anderen vertelt. Hier gebruikt men de toekomende tijd om de onbepaalde tijd aan te geven. Er zijn nog veel andere voorbeelden van het gebruik van de toekomende tijd om de onbepaalde tijd aan te geven, zowel in het sprekende als in het schrijvende taalgebruik. Les grands principes de la grammaire française, expliqués par des exemples. De grondig in, doyen worden uitgelegd door het participium praesens active, lui participant à la tense contemporaine des mots, daarvoor stellen. Le participium praesens, en donnant, le verbe en donnant. Les grands principes de la grammaire, lorsqu'ils se présentent par le présent de l'indicatif, donnent une idée claire de l'usage des mots, comme dans: Je suis pour donner. S'il marquait décisément, pour, daarvoor gesteld zijnde, als le parler on. Indiquant ainsi la nécessité de joindre le verbe à suivi, je suis, avec le verbe verbi, pour. Indiquant ainsi la nécessité de joindre le verbe à suivi, je suis, avec le verbe verbi, pour. Si on en vient à parler des verbes dont l'infinitif est formé avec le verbe verbi, comme dans: Je veux dire, cela. Cela montre l'usage des temps de l'indicatif, comme dans: je veux dire, cela. (c) Eerlijkheid. Grammaire Française. Voir. Il faut donner. L'oisie doit faire cela. Lu, supin de l'indicatif, m > um > suivre, un virgule. Je finissant mouvement de lieu, s'exprime par le verbe infinitif, y comme: Je vais. Semblablement après les verbes en finissant mouvement de lieu, ainSi: Il va donner. Les supins m, u, s'expliquent par le présent multiplicatif, ou si, mettant devant l'article, de: J' aures les verbes en finissant mouvement de lieu, ou de temps, comme: Je viens de chanter. Après les ôdjeffis exprimant les actions par l'infinitif, lui prenant l'article, par exemple: Cela bien ainsi de dire mais après faire. De l'usage des temps: et première ménagerie de l'indicatif. Le présent et le futur n'ont aucune distinction. L'impair parfait s'applique à un temps vien, lorsque l'action se termine avec le résultat attendu, mais en considérant le futur. L'étendue du temps, durant lequel cette action a eu lieu, n'est pas déterminée. En quoi l'impair diffère du parfait, qui se finit avec une chose parfaite, et exemplairement le gouvernement bien de la République Romaine. Il y a deux prétériens parfaits en l'indicatif, dont l'usage et très nécessaire: Le premier s'applique à une chose définie, ou simple, ou à venir se compose. Les Français se strement du prétérir défini, quand définissent quelque temps, racontant la chose passée; comme, je jurais l'Église, où j'entends la prédiction. Je parlais la même passe à mon cousin. Excepté, si au temps déterminé vous trouvez un pronom démonstratif: ici, lorsque la chose que l'on raconte est arrivée au même jour, car alors on se sert de l'indéfini, ou composé, ainsi: J'ai été à la Haye. J'ai vu aujourd'hui mon oncle. On se sert de l'indéfini, en racontant une chose, l'on ne dit aucun temps; ainsi, J'ai vu des baisers. De Filipina in, worden uitgeleid door het tegenwoordige van het werkende onbepaalde, voorzijnde het lid, de achter de voegwoorden betekenende beweging van plaats, of tijd, als je via de chaffer. Achter toevoeglijke woorden drukt het ook uit door het onbepaalde, voorgesteld zijnde het lid, als, bijvoorbeeld: bien aise a di're, maar mal aije n faire. Van het gebruik der tijden, en eerst van de toonende tijd. Het tegenwoordige en toekomende heeft geen zwartgemaakte. Onvolmaakte betekent wel een zaak die voorbij is, midden in de tijd op den loop of uitbreiding van de tijd, welke gedurende deze werking geeft: waar inzonderlijk onderscheidend wordt vannuovolmaakte, het welke betekend een zaak die gekomen voorbij is, als, Caesar gouverneur bien la Republiek Hettaine. De toonende wijs, heeft twee volmaakte tijden, welkers gebruik zelfs noodzakelijk is: De eerste wordt genomen bepaald, of enkel, de andere wordt genomen onbepaald, of samen-genomen. De Fransen gebruiken het volmaakte bepaalde, wanneer ze van Depict een te volgen tijd: verdelend een te volgen zaak, gelijk, je fus hier te L'Église, entendis la predication. Je parle la semaine passee a mon cousin. Beshalven, wanneer bij een bepaalde tijd gevraagd is, een bevelende voornaam: of als dezelfde zaak, waarvan melding gemaakt wordt, heden geboekt is, want als dan diendgenegen zie je van het onbepaalde, of samen-genomen, als, ik heb het deze jaar a La Haye, ik zag vandaag maar bij mijn vader. Het bepaalde wordt genomen, wanneer een zaak verhinderd is, gegeven of geschreven, gelijk, ik zag van de beaux: res. Daar Grammatica Frans, Franse Spraakpunt Hoewel troost voor ons een enorm adviet, toch wordt nog gevonden een ander volmaakt einde voor onze vaste doel. Daar wordt nog gevonden een ander volmaakt einde voor onze vaste doel. Het finaal punt, nu toegevoegd, vormt een vaste doel. Maar, het verkleint de te zien gevocgt, is van de uitvoering, de participe passé, een verleden voltooid, bepald van het hoofd verb, en de conjuge, in geval, J'us dit, J'us in her, huidige deelwoord van het zaamgevoc, de voca, gelijk, Jus dit, J'us fait. Er is nog een ander onbepaald, te zien, gevocgt, van het onbepaald verleden, van de hulpverb, en de participe passé, ongeveer, J'ai dit, voortgegaan, lijdend deelwoord, J'ai fait. Gelijk, J'ai dit, J'us fait. De gebruik en de grammatica, dus spreken, de gebruik van deze deelwoorden, als van, dus, zodat, als, enzovoort, worden steeds vaker maar altijd gespecificeerd, meer worden een van deze bijvoegen tijden, om te bepalen, wanneer, hoe lang, hoe vaak, bijvoorbeeld, Lors, quand, commençant, etc., worden steeds vaker maar altijd gespecificeerd, meer worden een van deze bijvoegen tijden, om te bepalen, wanneer, hoe lang, hoe vaak, bijvoorbeeld, Lors, quand, commençant, etc. Le plus qu'parfait imprévoyant l'imparfait. Hétérogène comme le complet, l'auxiliaire et sa composition, d'où procède le mot "het" onvolmaakte tot haar vervolmakking. Cependant, il y a une distinction entre le futur et la forme imperfette de la tense, de laquelle le futur aussi le prétendu verlangement de temps. Sans limitation aucune, j'avais sans aucun doute, déjà parlé à lui quand vous arriverez à lui quand vous arriverez. L'impératif n'a rien de particulier. De l'usage courant, on peut facilement conjurer l'usage générais, on peut facilement observer qu'il n'y a rien de surprenant. De telles formules conjointives et optatives peuvent facilement être trouvées dans la construction des souhaits et des vœux, on peut facilement conjurer l'usage général, on peut facilement observer qu'il n'y a rien de surprenant. Les formules optatives qui conviennent. De la manière de faire des souhaits, de la forme présente, sont Dieu veut que, welke par le témoignage passé, sont Dieu veut que, Face Dieu que, veuille que, Plaise à Dieu que, Face Dieu que, À Dieu ne plaise que, Ja n'avais même que À Dieu ne plaise que, Ja n'arrivais pas qu'il fût dit, je ne sachais cela. Les formules conjointes sont, en somme, De maakvelden van de bijvoegende wijs zijn, que, Moyennant que, Pourvu que, Des, Afin que, A cette fin que, A ce que, Pour peu que, Bien que, Encore que, Jamais peur que, Bien que, Encore que, Jamais quitte dit, et quitte que je die, ou je dites. Le Premier inparfait n'est en usage, sinon Het imperfecte onvolmaakte wordt niet gebruikt, met de formules optatives en conjuncties en zij met de volgende maakvelden van de wensen, Les optatives zijn, Plutôt que, suivantes en bijvoegende wijs. De maakvelden van de Bijvoegende wijs zijn dezelfde die in deze tegengestelde verhalen zijn. Het tweede onvolmaakte wordt niet gebruikt, met de volgende formules optatives, O ! que, als met de naarvolgende maakvelden van wensen, O ! que de boncanon, Il limite tout en lui souhaitant, et expectelents fréquentes. Nous nous efforçons du premier impact qui, s'il suit, est déphtécy d'un autre verbe, qui dénote méfiance, commandement, etc. Il lui avait commandé qu'il allette préméditément. Mon Père désirerait fort que je sois la langue française. Il n'y a conscience que je sois éloignée de ceci. Nous nous efforçons du second impact, qui est dépendu d'un autre verbe, mais précédé, commandé, etc. Je voudrais qu'il vente. Le parfait est suivi de l'infinitif formel que l'on propose. Le premier, plus que parfait, reste des memories formelles, qui le second, impair, ne respecte pas ces conditions, même à condition que les autres tenseurs restent. Il peut être mis sans aucunes formules. Le second, plus que parfait, admire les infidélités, moins que le second impair. Il peut être mis et suivi sans. Il est suivi de son objet devant ou après l'impair indicatif, comme, Si je commençais aujourd'hui d'hiver, j'aurais soin de m'occuper. Au futur temporel, l'imparfait, admire les adverbes de temps. Quand, Lorsque, Des quels, Incontinence que j'aurai entendu le ton, je vous le dirai. L'infinitif n'a aucun difficile. Du participe nous en parlerons ci-après. Maintenant des verbes réflexifs, dont nous donnerons un exemple. Des verbes réflexifs, passifs, imperfais. Les verbes réflexifs, en effet, sont différents des ables, je suis, tu es, il est, nous sommes, vous êtes, ils sont. Dat jaar, sprak ik koning. Door veel gelach en opgewektheid, zei ik dat beschrijven van taal, aan alle mensen van de wereld, wijs zijn, het begrijpen van de voorgaande. Wij gebruiken den eerste onvolkomen tijd in wanneer ze volgt en hangt aan een ander voegwoord, het welke beïntekend noodzakelijkheid, geldt bij de begeerte, in raad, als in taalton die u grootmachtig recht heeft om te entrecieren zolang die waarden, hij had bevel dat hij zou praten. Mijn leraar zou dat zijn, dat het bijzonder is dat hij in de taal vroeg, heeft mij advies gegeven dat ik het moest bekijken. De tweede onvolkomenheid gebruiken wij, wanneer niet hangt aan een ander voegwoord, het welke voor gaat, als bijvoorbeeld naar Parijs, als ik aan de vooravond was, zou ik willen dat hij kwam. Het volmaakte gebruik van de zelfde maakwijze, die men gewoon is in de tegenwoordige tijd te gebruiken. De eerste meer als volmaakt na aan de zelfde maakwijze van de verzoenende wijs, die hij eerst onvolmaakt hoorde, en in alle de maakwijzen van de bijvoegende wijs, ook het woord zo, die welke alle de anderen tijden verwerpen. Het kan ook bestaan zonder enige maakwijze. De tweede meer als volmaakt laat toe de zelfde maakwijze, die welke aanneemt de tweede onvolmaakte. Het kan ook zijn zonder de zelfde. Zij is ook dikwijze in het gebruik voor of achter volmaakte van de volgende wijs, als zou ik komen aan uitzondering, dat de hoofdzaak is. Bij de aankomende tijd van de bijvoegende wijs worden deze bijwoorden beïntekend een aantal. En dan, hoe lang dingen duren, dat ik u zal vertellen. D'onbepaalde heeft pccn zwArigheid. Van 'c dcelwoord zullcn wij hier niopzijnplaats fpr^ kcn. Nu van de weder-keerige vocgwoordcfl) daar van zullen wij een voorbeeld geven. Van d< vidtrkftrigt , lijdendt , tn onptr» foonltjkf votffpoorden. De w^derkecri^e vcrfchillcn niet van de wcrk- woordcn » *cen zij dat zij voor haar nemcn twce voornimcn , als , Je me dtleHe , Tu te dtleüts , II ftdtletU y Nous nous dtle^ans > Vous vout de- Uais , Iis fe dtUaet. Onbt^ Crammaire Fran^oife. Parfdc indefim. Je mc fuis dclÄi;t^>Tu t'ds dclSif^e.Crf. E$ Mnfi dtt autrts tens. Lts Franset n'ont Point froprtment de verha Paffifj j matt i/^ Uj conjuget par U verhe fußantif > Je fuis. Car aJjotitant a toutei lts manitrtt j ttns > C ptrfo- ntt dt et verbt It part iptpaßSf de cBaqut x'trbt y lui eonvenant tn ginrt C mmbrt > vous avt^ la conjugaifon paßivt , ainß , Je fuis aimö. Tu aim^. Jl 5t aimi. >Jous fbrnmes zimiz. Vous Ms iimiz. Hz (bnc aim^z > & ainß par toui Us autrts teniy &manicres. Lts vtrhts imptrfontlf Jont ceus qui ft tonjüget tn la titrct ptrjorme ßngnUtrt, eomm'ilfuit. II faut. II faloit > II faluc, Ii a ialii > (y ainß dts antrts ttns. "Noth^, tout* & quanttfois tpitUparti. c«/' I y ) /f joint au vtrb' Avoir > tn la troi^iimt perfmnt ßngulitre > f/ et fait vcrh' imptrfonel , qui s'expliqü'm latUn par lts troi:^iemts ptrfonnts ßngulirrts y ou pltfriera du vtrb' fitrc > ftlon qut It rtquiert u fem dt l'oraifon , eommt > II y a un nomm' i la porte. II y a pIuHeurs hom - mcs qui vous ätcndic Vufagt dt et ver* kt et note ci-apres en la Simaxe. "Notre second chantier particulièrement ouléjointé," la tierce partant, en sept lettres, enivre, fah in par contient de trois palais, ainsi, on dirait. Enfin, il se plante souvent en it, il est de la partie, contre mes intérêts prononcés, de la force partant singulière d'un verbe affecté, essoufflé, enivré, se fait. Des verbes alternatifs ou irréguliers. Des verbes ont des alternatives, qui s'expliquent par le passé de leurs états, en leur congruence des prétendants, et en tellement ainsi à eux, ou en quelques personnes. Et pour ce qu'on les voit peut-être apprendre prononciation, ou par l'intervention d'un hémistiche. De la première spraak, peut-être, "On n'a pas expliqué le temps." Je me sens de l'effet, tu dessus, et ainsi de suite, en retour vértical, ou en horizontal, ou en quelques personnalités. Et pour ce qu'on les voit peut-être apprendre prononciation, ou par l'intervention d'un hémistiche. De la première spraak, peut-être, "On n'a pas expliqué le temps." Je me sens de l'effet, tu dessus, et ainsi de suite, en retour vértical, ou en horizontal, ou en quelques personnalités. Et pour ce qu'on les voit peut-être apprendre prononciation, ou par l'intervention d'un hémistiche. De la première spraak, peut-être, "On n'a pas expliqué le temps." Je me sens de l'effet, tu dessus, et ainsi de suite, en retour vértical, ou en horizontal, ou en quelques personnalités. Aanmerking > zoveel als het woordje, en voegt woord bij de derde persoon van het enevoegwoord, van het voegwoord Avoir, wordt het een onpersoonlijk voegwoord, uitgedrukt wordt door de derde persoon, of een enkelvoudig of meervoudig van het voegwoord het dat de zin van het spreken verandert, als, kompt naar de port. Het gebruik van dit voegwoord wordt in de RWen-schrijving voorgesteld. Het woordje, wijs, gevoegd zijnde bij de persoon van het enevoet, maakt een onpersoonlijk voegwoord van lijdende beïdenis, als, on dit. Zo is het ook dikwijks met het woordje, stelt, gespeld toepasselijk de voornaam, en de derde persoon van een enkelvoudig werkwoord, als, zeggen, dat, maken. Van dit voegwoord wordt in de regel matig aangepast, voorzien. Dit voegwoord, wordt afwijkenlijk genaamd, om daar ze een weinig van de regeling en de vormvoeging van de vorige voegwoorden afwijken, en dat maar allen in een of twee lijden, of in eenige persoon. Doch aangezien men de zelfde lichamelijke door het gebruik of 't ondef wijn. Grimmaltje Frans. materieel voor het bepalen van de tijd en vorm van de werkwoorden, het tijdsverloop en de persoon van de werkwoorden, het gebruik van de werkwoorden en hun vormverandering. Nous irons, vous irez, ils iront, Le verbe attracter, fait en son futur, laissez, et en seconde personne imparfaite optative, laissez, ou laissez. Et puis, en troisième personne, participer passif, puis, puis derrière et plus usité. Tous les verbes de la quatrième conjugaison, ainsi que terminés en y, ont un passé défini et l'indéfini en i, ainsi, lire, je lis, j'ai lu. Tous les verbes de la quatrième conjugaison, terminés en y, ont un participe futur. Je crains, Tu crains, Il craint, Nous craignons, Vous craignez, Ils craignent. Du participe. Et aussi, notons par et qu'on dise du verbe, qu'il y a deux sorts de participes, faire, fais, et puis passés. Les actifs se terminent en ant, les passifs sont différents. Les passifs sont de commun usage, en pluriel, spécialement. De l'impératif. Va, Fais, ou va! Parfait défini, je suis, tu es, il est, nous sommes, vous êtes, ils sont. Parfait indéfini, je sois, tu sois, il soit, nous soyons, vous soyez, ils soient. Allez, qu'il aille ou qu'il vienne. Optatif, Présent futur. Nous mettons, vous mettez, il met, nous mettons, vous mettez, ils mettent. J'ailleurs, il a dit. Nous allons, vous allez, il a dit. Nous voulons, vous voulez, il veut. D'andere tijden worden gemaakt van de tijden der toonende wijze, achtervolgens de voorgedragen regels van de inking van de tijden. Het voorgestelde werkwoord heeft in zijn toekomende tijd, laatstaat en huidige tijd hetzelfde verf in zijn eerste onvolmaakte tijd der verlopende wijze, laatstaat, of iets anders. Lange termijn, hoor ik jullie zeggen, heeft in zijn lidende deelwoord pluij en pluij. Dit laatste is meer gebruikelijk. Alle de voorwoorden van de vierde tijden-voeging, die eindigen in -is, hebben haar verleden bepaald in -is en het onbepaalde in -r. Luurt, Ichijnen, Jij luurt, J'ai luurt. Afgezien van de voorwoorden van de vierde tijden-voeging, eindigende in -is, worden aldus samengevoegd. Ik craind, ik vermoed. Tu crains, hij craind, We vrezen, Jij vreest, Ik vrees. VAN'T DEELWOORD, Het is kennelijk genoeg bij deze genoegens wijs tot nog toe van het voegwoord gezegd hebben, dat daar voorvoorten van deel-woorden zijn te weten, werkende en lijdende. De werkende deelwoorden eindigen in -nt, de lijdende verwekt waarschijnlijk. De werkende zijn van het gemeen geflankeerd, en worden... Crammaire Française. Het indien, de oorlog en de pluriel, om dan te zeggen. De slechte pakking corrumpert en verleidt de donkere wegen. Het voorkomt vrijwel altijd in de pluraliteit. Het gelijkt op het individu, maar is in werkelijkheid verschillend. 