title: Maandelijksche leerredenen, over verschillende onderwerpen
creator: None
text: Alle instrumenten die gebruikt worden, zijn bereid om gedaan te worden, als alles klaar is, die in het gezicht tevredenheid opslag met gif. Daarom goede moed, Geliefde, omdat u gevoeld heeft bijwijlen krachteloos te zijn, God geeft u moed en kracht, en Hij troost u, die geen krachten heeft. De jonge, alle lege moed en mat worden, en de jongelingen verzwakken, want haar die den Heer verwachten, zullen de krachten vieren; zij versterken, opvaren, melt de tongen gelijk de arenden; zij verzwakken, lopen, en niet moe worden. Ook dan zullen ze sterven, wanneer de dood genaakt heeft, hebt u niet te vrezen. Uw Heer, een god, heeft den dood overwonnen. De Scepter, Zijn Koninkrijk reikt ook aan de andere zijde. Uw Midden, haar Borg, Uw Zielenredder en Zaligmaker is Koninklijke in het Rijk des lichts. Door genade hebt u deel aan Zijn anker, met Zijn heerschen. De Voor u bestemde plaats is alreed bereid. De kroon der overwinnares is reeds voor en opgehangen. De rechtvaardige Regter zal u, die Zijn terwaardigheid hebt liefgehad, deel aan Zijn verschijning geven. Digitale bibliotheek van de Nederlandse letteren, VU Oostereich. BANKBAAR BRONSTEL VAN COBWEB WEE-BABY, Bewijst, dat het Eraros, bestaande uit jij en Awut, Voor dat eindelijk terlegene woord, geloofde de Hemelse Vader, ondanks Christus, Zijn lieve Zoon, wilde, door de Heilige Geest, geaccepteerd aanvaarden, dat Zo bleven wij geloven, dat in de laatste maand, de laatste weken, dagen, gereed is van dit boek te verspreken, jaar. Eerlijk is het, voor eeuwig als deszelfs liefde, leed vervolgd, overtreden het ons toegerekend blijft, en wanneer eeuwig, tot verantwoording aan 't gebal, dat uit daar aan leed, en van onze dooden en latente in hetzelfde, zullen die geroepen worden. Voorkomen opmerkingenwaardig tijd, dies wij wel hebben te waarderen. Vergeleken welken wij een Godverloren en nuttige gebeurtenissen hebben te maken, zagen wij niet, zelden veel andere tijden, welke wij voelden, vreemdloos voorbij gaan, en een der dagen, in het hoge Gods gericht, tegen ons getuigen; zullen wij niet dankbaar zijn, dat wij dit leven, op het laatste gedeelte van dit tijdvak kunnen temmen, en het bestaan in waarheid voor ons geëend kunnen houden, leven, roep ook nog in de eeuwigheid ons verblijden, dat het ons is gegeven meer te doen, hetzelfde te beleven. Hoe moeten wij dan gezind en wijselijk zijn, om dat doen te berijken, en aan die verplichting ik beloofd? vraagt misschien iemand. Geordend wordt niet van ons, dat wij in onwetendheid te begrijpen hebben, roepen al 't gebeurde, in het gewone leven, anderen volken der wereld, of ook ons Vaderland is overkomen. Wilden wij onze bepekingen en bespiegelingen daarover bot vieren, ons daarin verdiepen, welke en hoe vele onderscheidene, en daaronder, vele voor ons beperkt vonden, onbegrijpelijk voorwerpen, zonden zich dan aan ons geest verleggen woordigen? In onze werkelijkheid, wij kregen een onafzienbaar tafereel van vele en velerlei gewichtige gebeurtenissen en belangrijke wisselvalligheid, te veel om op eens te bevatten, voor de aandacht, en liggendelijk zonden wij ons zin, in barbare beschouwing verliezen, vooral, als wij derzelver oorzaken en beginselen, derzelver bedoelingen en gevolgen, naauwkeurig wilden opsporen en berekenen. Zoo zouden wij beter waren, doch niemand en vele kostbare tijden doorbrengen, zonder daaruit veel nut te trekken. Wij moeten, in die laatste dagen des jaars, vooral bij ons zelf bepaald worden. Nadenkend moeten wij op ons zelf, onze aangelegenheden, lotgevallen en, de door Gods opmerkelijke en weldadige bestuur, door ons genoten zegeningen. Zo moeten wij gelijk zijn aan die welgezinden reiziger, die na de aankomst van een gedeelte zijns wegs, en bijzonder na de voltoying zijner reis, zich al de genoegens en welvaarden herinnert, welke hij op diezelfde van zijnen goede en getrouwen Leidsman heeft mogen genieten, en ziet ook dan gedroong gevoeld, deswegen zijnen lof met blijde dank te willen vermelden. Wij zullen, datte hij nadenkende, gelijk de vrome Eusebius, Abronius en kners, gaarne, tot eer van onze Leiders en getrouwen Leidsman en Weldoener getuigen: "aangaande mij, de Heere heeft raak op deze weg, welken ik in dit jaar bewandelde, "geleid." "De Heere heeft mijn weg voorspoedig gemaakt." Gen. 24 : 27 "56. Gedroong zullen wij ons gevoelen, even als de Godvriendelijke Aartsvaderen, altären op te rigten, die de tolken van onze dankbare erkentenis aan God zijn, en dezelfde doen preken, gelijk een Samuel, met de onzen Verzorger vereerende getuigenis; "Tot hiertoe heeft ons de Heere geholpen!" 1 Sam. 7 : 12. Met een woord: wij zullen Een grof zinde en werkzaamheid, welke voor zeker door de invloed van de Heilige Geest ons daartoe zo onmisbaar noodig, bijzonder nuttig kan zijn. Daardoor ja, kunnen we geleerd tot de juiste waardering der genoten zegeningen gestemd, in het geloof van onze hoop ons vertrouwen, maar ook in de ons hart vervande, en tot opgevatte en blijde dankbaarheid dringende wensen, opgeboerd, versterkt en bevestigd, en in waarheid gesticht, zelfs meer en meer voor de Hemel en het hier te verrichten werk, als Gods verbering. Voorbereid en vatbaar worden. Wij zullen, daarvan reeds hier op aarde, de zaligste vruchten plukken. Het zal ons goed zijn, op die wijze, dit jaar te eindigen. Daartoe wenschte ik, hoezeer in mijzelf zinkend een voorregt onwaardig zijnde, ten verbeurd te raken, in des Heeren band een gezegend middel te zijn, waarover we ons te zamen in de eeuwigheid, nog dankend verwelkommen, God liefde en macht prijzen. Velen bidden wij daarom! Eeae herinnerbg ; dpor wtike wij als^ yaA zelye genoopl Digitized by VjOOQ IC 134 worden fat een CocfsilJciistig nadcnlicn , ovrr 9en fn- vlocd , wrikcn hcl ßcnot daarvaii op ons bcsla^n gchad heeft en inaken moet» »il des Heeren bedoeling daai- tnede, in en door oiis bereikt warden. De Heer gebiede daarover Zijnen «ejjen; Zijn Hclil bestrafe , Zijnc kracht bestnre en bekwame ons ! De tekst maakt een deel iiit van die rede, welke de diezins rampspoedip^e Job, een mnii in den lande (/:, die aprn(;t eu God?reey.ende was, daartoe door de toe- $praakvan een isijnfr vrienden, ßiLnAD.uil^riokt, voort- bragt om God tc bewegen, dal Hij hem uft xijnc ei- lende zon red den. Als ecne vooruame drangrede, dienf r.ijne voordr;)gt in vs. 8—12. In dewelke hij «ich beroept op de bc- Irekking, waarin bij tot God stond ^ als r.ijnde Hij xijn* Schepper en Weldoenen . Van Zijne b^efde, w^sheld en regtvaardigheid verwacbtte hij dau oak eene gchik- kige, en dus voor hem hoogst wenschelijke uitkomst. Daartoe was God ook magtig. Of zon het iiem aan jnagt ontbrekcn, Hem, die op eene terba/Jngwckkoniie wiJÄC Job voortgebragt, en tot hier aan toe, hcm roo bijxonder bewcldadigd en ge«egend had? Openlijk en met een gevoelig, dankbaar hart, ingenomen raet de gocdertierenheden Gods, erkent hq Hem als zijnen SVeldoener bi) ttitneraendheid. Hi) verklaart immei^: « ßenevcns het leren hebt Gij welJadigheid aan mj ßc* daan ; en üw opzigt heeft mijnen geest bewaartL » De Heere had, kern het teven gegeven. Het lev^n. In de oorspronkelijke Hebreeuwse taal vonden we in bet inexpressie levensgebeuk. Misschien wel, volgens het Hebreeuwse spraakgebruik om de voorliefde voor hooge waarde der bedoelde zaken uit te drukken. De Heer had hem tot het aanzielen geroepen; door Hem leefde hij. Op een voortreffelijke wijze had hij zulks, reeds meer ontwikkeld voorgesteld. Trouwens, niets is in Staat den mensch, wiens grondslag in het stof ligt, dan Goddelijke almacht. Het Scheppingsbericht zegt, dat de Heere God, de hier in vaste hand, Zijn wijheid en liefde tevens, de adem des levens in de neusgaten van Zijn schepsel geblazen had en de mensch tot een levendige zieltje geworden is. Gen, 2:7. Met welke woorden Pieter instemt, als het heet: "dat God aan allen het leven en den adem geeft". Hand, 17; 25, en dat wist. Digitaled door LjOOQI 135 Vi. 28 • «in Hern teven» ons bewegen en tqB, Wes-kahe Dakie ook, Cap. 5 : 23 «tot den koning Btt« SASAB leggea kon : «clat in Gods hand zifad em was » dat is: sqa leren « « ßdqk al cqne padea,» dat is: gebel fijnes weg en al zqne lotgevallen « all tan Hem io alles diep afhankelijk. Dat leven Staat onder Gods toezicht dezelfde begin« during en einde heeft, is bepaald. J<^b zeide reeds t « dewijl sijne dagen bestemd tijo« bet getal sijner maanden bq U is; [en] Gij sqne bepaalde gemaakt bet« die bq niet over gaan tat» Cap. 14^: b. Neemt de Heer onaen adem weg, doeC Ho oas(op)houden te leven « dan sterven wq « Ps. 114 : 29, en keerna weder tot bet stof. De vereniging na zijn en lichaam, door God, de Fontein en de God deeltemaken, stelt alsdan geheel op, «De geest keert weder tot God, die hem gegeven had.» Predv 12 : 7. Door Goddelijke kracht wordt dat leven in de mens onderbonden en verorgd, gelijk ook de gerieten die betreffende ten verderf, in Haar macht beïgt, en de afgoden goedwillend afwenden, of over ons brengen kan « « Hij die ons leven en de lengte van dagen is.» Gnt. 30 : 20| «laat aich niet onbeteeligd aan Zqa menschev-kinderen • maar doet goed van de Hemel t dat regen en vleesbaar tijden gevende, vervallende zaad harten net als spijs, en volgzaamheid. » 2 Pet. 1 : 3« Uimi. 14 : 17, Zonder dat leven had ons aanstaand voor de minste waarde, waarom onder niets kttaneagenielen; geen bet minste genoegen smaken; niets Aandachts kunnen verrichten. Jon besproken bet« en gezaa wonderlijk als een niet eindigende weldaad te mogen leven, als een voorrecht, *i welk de aard van geheel zijn hart overwaardig was. "Gaarne geeft hij den Heere de een, dat leven, van aarden Schepper ontvangen, was tot op die stand door Hem bewaard, beveiligd en verorgd. Bemerkenswaar het leven had ook de Heere wetmatigheid gegeven, hoewel hij al die tijd w « Inderdaad een lofwaardige getuigenis Hier wordt Jon groot in onafhankelijke schatting. Hij mogen in zijn Tekst-Hoofdstuk, « gelijk op andere plaatsen meer, de pijn van het diep geröerd en verslagen, maar beter leed. Hoewel het vroeger gebruikelijk was om van "alle wat hij was en had" te spreken, is het tegenwoordig gebruikelijker om te zeggen "alle wat hij was, en wat hij had, en wat hij deed" om aan te geven dat het om meer gaat dan alleen zijn eigendom. De zin "was bij de Heere" duidt erop dat hij na zijn dood in de waarheid is gekomen, zoals het Schrift aangeeft (Spreuken 8:5-6). De rest van de zin geeft aan dat hij met de gave van het goed zijn gebleven, dat is, hij heeft niet alles teruggegeven wat hij ooit bezit had, maar heeft het goed behouden als een teken van de liefde van de Heere. De tweede zin is een citaat uit de Psalmen (Psalm 29:1), waarin de schrijver roep om bescherming aan de Heere. Deze zin duidt erop dat de dichter, ondanks zijn slechte verhouding met de mens, nog steeds de Heere aan zijn zijde heeft, en dat hij hem smekt om zijn leven te redden, wat een vergelijking is met de situatie van de profeet David, die ook werd opgezocht door koning Saul, maar door de hulp van de Heere ontkwam. De derde zin is een citaat uit de Schrift (Henzel 1:1-2), waarin de schrijver aankondigt dat de Heere hem een nieuwe start geeft, ondanks zijn falen in het verleden. Deze zin duidt erop dat de schrijver zich bewust is van zijn eigene onnadenkelijkheid, maar wel hoopt op een nieuw begin, waarin de Heere hem zal steunen en zullen leiden. De vierde zin is een citaat uit de Schrift (Joop 42:6), waarin de schrijver vertelt over de liefde van de Heere voor hem, die hem troost en versterkt in tijden van nood. Deze zin duidt erop dat de schrijver, ondanks alle tegenspoedingen, de liefde van de Heere niet is vergeten, en dat dit zijn enige troost is in de duistere tijden. I k ben geen leringer dan al deze weldaden en dan al deze vrouw, die Gij aan Uw culte gedaan hebt! Gen. 32 : 10, maar ook, naar mate de Heere den rijkdom zijner genade en ontferming in den Goei, die hij als zijlen Verlosser kende en eerbiedigde, den beloofden Messias had grootgemaakt en verheerlijkt, tot zijne zaligheid. Die genade-gaven waren weldaden bij intenemendheid, als door de zonden, zoo als hij gereedelijk zai hebben willen toestemmen, verbeurd en zieh ouwachtig gemaakt hebbende, Hij, die, even geijk elk kind van vader Adam, zondaar, strafwaardig zondaar voor God was, bij het voorwerp van Gods liefde en weldadigheid. Dat trof zijn geheele ziel en voerde zijn dankbare bewondering tot top. Dat vooral deed hem zeggen; "Hij hebt weldoeling aan mij geaan!" Voor het genot van deze weldoeling Gods strekte ook ten onwederstaandbaar bewijs, 't geen hij laatstelijk aanvocht: "Uw vreugd hebt mij mijn geest bewaart." In de opstelling van de Staat in den grondbedekking een Avond, welk veel betekent, als wij bij letterlijk willen hebben, als Uwe bezoeking. God wordt gezegd den mensch te bezoeken, dan, als Hij hem straft en tuchtigt, Exod. 20: 5, maar ook dan, als Hij hem op een bijzondere wijze bezoekt, en zo de blijken van een goedgustig en zegenrijk boos bij hem laat vallen, Ps. 4: 31 en Luc. 1: 78. In de laatstgenoemde zin hebben wij het hier ongelwijfeld op het kind hebben, en denken aan den Heengestelden voorzorg, liefderijk zorgplicht, krachtig hulp en bescherming; zegenvol invloed. Door deze ize in al onze gedachten bewaar. Wij geloven hier de denken aan de redelijke geest, anders ook wel de ziel geboetend, dien geest die niet van dit is, maar van God gegeven, door Hem gezegd in het hart van de mens gevormd. Hier toe behoort ook de denken aan het dierlijk leven, het lichamelijke leven op het denken, dat het grondbedekking ook wel door een vertaald wordt, zo aan de eis te lozen maken, en is, naar onze inziens, niet geplaatst, daar hij reeds in het eerst gezegde van den Tekst daarvan gesproken had, en daarbij reeds aan de bewaring van hetzelfde gedacht zal hebben; dan zo ook twee keer een en hetzelfde zeggen. Ook wel wij dat ditzelfde woord elders, door geest vertolkt is. Gen. 1:2, Ps. 31:6; 104:30 en 139:4 en andere meer. Hij denkt hier aan de natuur, ziel zonder lichaam, bewegeloos en dood, zaad. "De God der Geesten van alles vleesachtig", 1 Kor. 16: 22. « In Wien's hand de ziel is van al wat leeft, en de geest van alle vlees des mensen, » Job 12:10 Had door Zijne naauwlettende zorg en opperheidswerkende geest bewaard. Ook het woord is van bijzonderen nadruk; het diende een waakzaam en krachtige, een naauwkeurige en voldoende bewaring aan. Zoals Psalm 121 : 3-5 van Jehovah, de bewaarder geloofd wordt, «Die niet slaapt noch slaapt.» « De levende God, die een Behoeder is van alle menselijke schubben, altemaal der geloovigen, » 1 Tim. 4:10. Dieop hüffi, als.op Z^nen gunsteling, eene bqzondeie en liefderijske betrekking had ; en iets groofs mei hem ▼eojr had, had z^nen geest, als zijn edelste deel, bevei- ]lp;d» AI destelfs Vermögens en krachten waren door Hem onderschraagd en gestärkt ; hetgeen tot deszelf vorming, veredeb'ng en volmakittg kon sh'ekken. was hem geschonken. la die inate en op die wijze , doos die nitddelen, en fe dier tijd, als welke *s Heerer wi)sheid en goedheid voor hem , ter bevordering vaa xi)n waar geluk, zoo tijdelijk als eenwig, noodig en fcetUaam keurdcn«- De Heer was dan niet gelijk aaa eea' knnsten;tar die het gewrocht zqner handen en z^fts vernnfts aan zieh zelven overlaat en vaak over« bt«n Hioet , als het niet kniinende in wezen honden en legen de dreigende «iheUen beveiligen/ Neen, de Heer •ttderhielit ea veszoiPgde het ^lejjc Ziyier haadea. H9 Digitized by VjOOQ IC 139 trfik Asjornm Z^ qtx; eii Ziine ben^ äieX tL Hij bfeef flrift dM»a&^ 4e«fettk)g itk Uef4« deokcH, to bewaard« Kel figeA ^t^roieti^ftg. Dat de Tfome Jo«, die zekei* bet regle gevoei rfrn :ii]«ie rerpirgtiiig aan sqnen Wel« dtMU^r bftÄ, mti al die voofv^gtett« van welke hij, bi| «(rictimiiritg <& tue! terheffittg» de eei» nft den anderen 4 gewangd « van gebee^er harte eal « jn higcnomen gewcest ea rieb , boe längs hoe meer , tot dankbaarüeid genoapt ea g^anilgto zai gevoetd bebben i ja , dat Riilt f^ , M« G! ttiet itfl erkennen. De wäre en Godvereerende dank baarbeid tä\ bttm wel liicl onlbroken hcsbben. En, daar bemerk ik dan zooveel goeds, was bewijzen, zoo gaf ik dan volkswering vrijheid, die ik de Heer zelf toegeef, was niet onbelangrijk, en een hem zelf vereerend deel had ik van hem te begeeren, eis te wachten, "dat hij meerderd met hem zijn eeuw bijven; Ik ben zeker, ziet, een booggaand eilende uit, helpen, en een gelijkke verlossing, waarin Zijn boom verbeterd werd, worden, schenken mogt die begeerte en die verwachting is dan ook vervuld, is bevestigd "De Heer, de Onveranderlijke in Koebeil eilende tron, zegende, in zo'n staat, Cap. 41: 12, "Job's laatste meer dan zijn eerste. Zoo begreep ik dan, in mijn dan hevige gemoed, van Jon, tot in het zweet zetend, van zijn hoog en smakelijk lijden. Vervolgens, ik wilde dan ook wijzen, om naar zijn leiding daarvoor te kunnen weken, tot, of te verklaren, in zijn een dankbaar en Godverheerlijkend bewustzijn, als in het bijzonder, in de baastaan die hij in zijn geest voelde, meer gebracht, ja, eens betaamd. Tot dan deze, toen ik in die periode, op die toenapoort tan den tekst, waarvoor diezelfde zeer gepast was, hoorde die groote voorten, die werkten, ook niet de band van God, meedogen Beschreven beter ras vervlogen tijdvak hebben aanvaard, ontvangen. Dat was, tegen de aanleiding geopende ooren, en recht gestemde hart baden, dat werkte des Heeren goed en tevreden. Geest krachtig in ons 1 (Maar in Azië, Gij loog de betuiging van Job wel (Komt in maken, y en tien jaar van God geloofden: Om te winnen Jaar. No. 6. IV Digitale bij VjOOQIC HO Of dat daarvan te overigen, zon Kolks nog niet Macht um bebben wij ons te breken bij, en na die denken op de goedertierenheden des Heeren, aan ons ook in bet weldra afgeloopen jaar betoond. Er is 18 intussen eene weldaad, aan welke ik nu volgen den Tekst moet herinneren, welke, wij leeda eerder en langer, daan dit Jaar genoten. Zij is de eerste, zoo niet de voornaamste; Zij is de zaak, dat God ook ons lief leven gaf. Wij wilde dat zou beantwoorden. Hij gaf ons het aanzien. Doende ons leven regter tijd, dat hij, toen hij het noodig en noodzakelijk was, de Toor ons zelf en anderen, op dat tijdstip, dat Hij in Zijnen eeuwigen weten en goeden raad bepaald had, geboren worden en leven. Wij behooren tot die schepselen, die als zovele en zoo beruchte, kunstige gewrochten Zijn banden met deze aarde aanketten. Er is, neen, geen schepsel, dat wel bij boven de mensch, op deze beneden-wereld niet munt, zoo als, onder anderen, een Jon, een David, in hun strijdren reeds bezoogen hebben. Ook wij zijn gewrochten, um tot die aarde te behoren. Er is, neen, geen schepsel, dat wel bij boven de mensch, op deze beneden-wereld niet munt, zoo als, onder anderen, een Jon, een David, in hun strijdren reeds bezoogen hebben. Ook wij zijn gewrochten, um tot die aarde te behoren. Vooral daarom, dat de mens boven alle schepselen staat; omvat, bij gelijk Heden en Openbaring leren, een redelijke en onsterfelijke ziel te hebben, zijnde deze het edelste deel van de mens. God gaf ons het leven. Welke een uitnemend groote weldaad is! Niemand dan Hij, kan het ons geven, Hij gaf ons het leven, zodoos vele en zulge groote voorteboegen, waardoor Hij ons reden geeft, om ons in en over ons te kunnen verheugen, te kunnen verheerlijken, en daardoor ons tot zaligheid, te kunnen verhengen. Hij gaf ons, die oorspronkelijk goed en naar Zijn beeld geschapen zijn, dat is: "in waarde gerechtigheid en heiligeid", opdat wij Hem, ons Schepper, recht kennen, Hem van hartelijke liefde kunnen hebben, en te Hem in de eenheid van heiligeid leven, zodat we Hem kunnen loven en prijzen. Ziet, het is het antwoord: in de uitnemende Heidelijkheid. Cathechismus, Geen wonder dat wij deze weldaad, het leven, hooglijk dierbaar achten, het als een uitnemend voorregt op grooten prijs stellen; en dat men, al wat men bezit, gaarne voor hetzelfde zal willen opofferen, ziet Jonah 2:4. Eene weldaad, te groter, omdat erlen ofschoon de vorm hunner lichaamen daar was en al zierlijk gebaren werden, echter uit mocht leven, en als niet geteld. Digitized by VjOOQ IC 141 vast;);ir wM-eo voor bij de groei, vdh, liefde, goede als * welke, w^ , ont. clat wij leven, smaken. Met aan biddende en dankbare bewondering aangetrokken, vraagstelling gelijk Cap. 3; 16: waarom eijl, wij, waarom baar ik niet de verborgen middelen gelijk of als de kinderkas, die het niet gezien hebben, en na welke, waarom ben ik, een wijf, sterven van de baarmoeder aan en hebbe den geest gegeven als ik uit de buik voorlopig kwam? waarom zijn mijn lippen gekomen, en waartoe de borsten, opdat ik zou stijgen? En dit laatstgenoemde moet tot meerder aanbiddeling en dankbare bewondering der liefde en wijsheid onze Schepper leiden. Deboren werden we uit Oaders, die 200 kilo bet Toorregt hadden met ons te blijven leven, ons teeders, barstig en zorgvuldig op te kweekten. Die trouwzorgende Vader, die innig liefhebbende Moeder; wat hebben zij al uit veele goeds aan ons gedaan! Dat kan geen zijt best weten, die zich genoegen en de eer bezielt van nuwe Echtgenoten kinderen bekroond te zien, en die bij ervaring weet, dat ter hunner opkweeking en verzorging zoo verbazend veel tijd en moeite, vaak zoovele bekommeringen en voorsorgen; soms ook pijnlijke kwelingen gevoerd worden. En, werd onze Vader of Moeder bij ons kort na onze geboorte, ons door den dood ontfrakt zoodat wij een van de beiden, misschien wel beiden, nooit gekend hebben, -een verlies, 't welk Wij regtmatig betreuren!- echter, God, die ons het leven gaf en bewaarde, en ons, in die toestand naar onze behoeften, raad de teedste naaawlettendheid gadesloeg, wist als een Vader der wezen voor ons en onze belagingen weldadig en getrouw te zorgen, te helpen, en ons geleden verlies, daardoor, althans eenigermate zo niet geheel, te vergoeden. De hooge en uitnemende waarde van die weldaad, dat het leven, meer bij ons rijst, als wij denken, dat wij, door onzen moed, willigen afval van dezelfde ons onwaardig gemaakt en verbenrd hebben. Sedert den diepen en rampzaligen afval van ons Stam-Vader Adam, hebben wij den dood verdiend; om welken wij aan zijn heerschappij onderworpen, en door de zonde is de dood; de bestraffing der zonde is de dood. De Heere, de eeuwig levende God, kan den dood bedwingen, daar hij denzelfden aan Zijne hand geeft; want moedigen wij ons, om dat verlies te dragen! Fred. &zH, Onwaardeerbaar gescbankt aan Goddankzij de woorden nog groter, en onte hevige verplichting tot dankbare brieven daarvoor te schrijven, omdat in Wiens hand dat leven lag, hetzelfde leven dat we aan jagen tot op deze oogenblik gerekt en bepleidigd is. Hij bood beter door Zijne kracht en ingepakte handen, vermoeerde koffer op de grond. Nierman, wij die nog blij zijn te tellen, ouder dan de meeste waarde, neemt af, maar ook jonge lieden, die, of je hoorde het, of je dit jaar wat zeg ik? Die zelf nog in de vijver voor ook op den dag eens proefden, des seit ik, de groeve der verdwijning van leren hensen, en om meer het levenslicht op deze aardje zagen; wiens tot voor de geweldige daad van poekhaling volgens het besluit van eeuwigheid meer of eeuwigheidswaardig. De dood zat in de woningen van deze en genen eeuw, of van ooit aanvarvanten en heden vandaag geluiden en jammerlijke vertanding, deens waarschijnlijk in. Zij het schijnbaar onherstelbaar verlies veroorzaakt hebben; er mogen onderzoekers in die het gemis onderzoeken, en er mogen kinderen zijn, die het verlies voelen; er mogen epedemische gevelsten zitten, die door den dood, zelfs zonder een baissige of plechtige dood, maar door een plotseling dood in de diepe graf worden gedompeld, zodat ze dezelfde ongelukkige onwetendheid zien, die groot onheil berokkent, zagen, moet samen gevoeld, dierbaar werden. Wij dragen dat lijk ten graf om voor eeuwig te bewaren, en dan als eenzaam een vertaande ziel kunnen beschrijven, en bij ons in de familie. Mar dert jeeis 4€ mare tan obrou dwja öder i€ ns^u^ Ook gehoord werd. IJverd. Wij zijn nog, die wij zagen; het gevaar werd genadiglijk afgevend; onze kracht hoestaan boek verswakt, werden geslagen. Wij berstel den, zo, die voor ongeval stonden te weetgen, en de laatste ademstok met huivering en diep gewond geraakt afwachtende vonden zij met ons, door de redding van het leven, tan pas leven, van geheiligd hart verbluft. Zij danken met een voor ons den God, die zijn einde aan het leven spaarde. In die band van tijden, dat leven; maar ook, redde en bewaard heeft hij het leven van ons, die wij nog het recht hebben te mogen blijven bezitten. Weinigen zullen er zijn, die zich van alle berusting verstoken zien, en als gehandeld eenzamen zich te beschutten, maar zo er al dezulken zijn, hadden deze dat grote belang bij de redding en bevestiging, de verlenging van het leven dergenegen, die hun bet gevoeld manier afschreven proberen te vergelden. God redde en bewaarde ook het leven van vriendschaft en vroomheid, die ons verblijf op deze wereld ook bij rampspoed en lijden veraangenaamd hebben. Benevenst het leven, heeft de Heer ook aan ons wet gegeven. Zijn er, zo vraagt wellicht iemand, nog meer weldaden, dan die welke reeds zijn genoemd? En zo vele en zo onderscheiden, zo verbijnderd groot zijnde? Ja, mijn God, God deed nog meer aan ons, te veel, dan dat ik of wij, de zonden naar waarde en eis zonden kunnen prijzen. Zijn weldaden, te groot, dan dat wij ze naar waarde en eis zonden kunnen prijzen. Ik wii na nog niet spreken over die, weike aan onzen geest geschonken zijn , dat zal straks iu aanmerking komens maar, allcen wil ik nii gcwagen van die, wel- ke de Heer aan ons ligehaam , met beträkkiog tot ons t^del^k leven en bestaan, heeft bewezen. In het b'q« zonder, die, welke wij, in het eerlang vcrloopen jaar, genoten; want anders zou ik cceu tijd en geene ruimte bebben, om dezelre n te fad^inneren. Waar zou ik daa begiaMn en waar zon ik het eindc vinden? Denken wij nu, op de, in het laatste tijdperk, ge- notea weldaden ,' 6^ hoe vele vertegeuwoordigen zieh dan Biet aan onze aandacht? En, getuigen zij niet aiiev als het wäre lui^kecls zelfs, dat God ons heeft welgedaan, dat wij de opgerigte gedcnktcekencu Zijuer Digitized by VjOOQIC 144. Keldoensgeziudhetd s^iju? llij deed Zifne Zoii qpgaiafi over ßoeden ea ba;>K0ii , firj iict eo AedA fe^coe» ovcr regtvaardigeu en OnrcglTaardtgCD. Hi) liet aan uieoiaacL onzer sich onbetuigd. Ol zoo.Yeel, ontelbaar veei gaf Hij , in onderscheldene opzig^en en befreie kingen , ous. ie genielen. Hlj gaf iiiet maar het noodige voedsel en delsel, maar zeifs zegeade Hij dß veelvuldige bfi^uiieu van ons bestaaa bij nitaemeiidheid eu kracütdadig 9 zoodat zij mild cn aanhoiuüend Tloeidcn. Den laiidbou>x » de veeleelt , den koophandel, de scbeepvaait en de \isscbenjcn, het handenvverk, waartoe Hij Inst .en krachten gaf, heeft Hij alles gezcgcnd ; zij 't xiiel gelijk in vorige tijden» of zoo wij het wenschlen ea nieenden noadig te bebben, echter Hij D)aakte het wöi« zdo als wij • bij eenig nadcuken zullen moeten erkenneA. Onderzoekt het maar, en zulks zij dienstbaar ter wegwinning, en ontevredenheid, over, ja, niet beïng van het Gods-bestuur, en leere tot den Heer billijken zulks in Zijne handelsogen; zijn niet alle goede gevallen van hem afvallende? Was Hij wel iets aan ons verplicht, en is het geschonken niet voor lang reeds verbeurd? Ons meestert wel veel malen verbeurd? Had Hij niet, zelf, de gehele zegen ons gebracht, Zijne zegenende band geheel ons te ontrekken kunnen, en ons aan ons zelf en de gevolgen onze dwaasheid en zonden kunnen onthullen, overhellen geven, en ten blijk daarvan, ons in ramp op ramp, ja, in de geduchteste en felle jammeren kunnen doen verliezen? Misschien zijn onze bezittingen zelfs wel vermeerderd? Wij zijn, zoo dit het geval niet is, de een wat meer, de ander wat minder, toch zoo welgedaan, dat, zoo wij al geheel overvloed hebben, echter nog wat houden, om anderen, die in armoede dag voortsijgen, iets te kunnen mededeelen. Wij allen zijn door Gods voorzorg en zegen gevoed, voor volslagen gebrek beveld, of zoo wij dat hebben, weten anderen op te wachten, om ons te verzekeren. Hij heeft ons gekleed, waar het niet in die wellust en praktijken waar anderen schikken willen, doch zich schrikelijk tegenover God bezondigen, daar hunne kleding van hunne grote aardsgezindheid hoogmoed is getinge, als strijdig met het bestaan en de keuzes des harten van den nederigen eenvoudige Christen, het was toch, in zulk een mate en op zulk een wijze, die beide Zijne goedheid en trouwe zorg verkondigden. Te later tijd... twee werkwoord, om ons te verkwikken Keer eens te verbladend. Na het voltooien, geeft Hij ons elk verkwikkelijken slaap, een verkwikkelijke rust; Hij had een juiste instelling, op welke onze afgebroken leden zich verrijvleven, een vaarwel waar wij vertrouwen in dat opgestonde en bewaakte oog, waaraan nachts over ons; Zijn band over de ongeregelde hetten onze ten slot van ingestoken; Zijne benaming bedacht mensen alle inorgineus nieuw. Dit is nog maar alles. Hier komt nog bij: hoe vele beperkingen en moeilijkheden al opgeruimd, en zelfs ten beste geschikt, verleidelijk wij Tewachtleden. Zou de hoofdregel kunnen doen! Zij bij e biet meenale onze bange en bittere tranen, die van hartedeel getuigden, in tranen van blijde vreugde, en ionigen dank verwisseld. Wij zijn het dan in Job gesproken, en zeggen het hem, ter ere van onzen Weltode-Ber, na: "De Heere leep weldoendheid aan ons gegeven! Aan ons, in onderscheiding van en boven zoveel van onze natuurgenoten en mede-Christenen. Zijn er niemand vele onder de heu, die de meeste der opgetelde zegeningen onbereikbaar zijn? Zijn er niet veel die verstoken zijn van de noodzakelijkste levensbehoeften, diegene genoegzame kleding, genoeg verviakende dekking, zelfs geen geschikte huizen, plastisch hebben? Zijn er geen armen, die door de weldoende Argus en hulp hunner medemensen niet ouderhoven worden? Zijn er geen gewen en wezen, die behoefte hebben aan den bijstand van andere, zullen zij helaas leven? Zijn er geen bitterlijk bedroefde, wegens het vele leed dat hun trof en aan te verduren hadden, die behoefte aan opbeuring en vertroosting hebben, te meer, daar dikwijks smarten tot hoofdpijn worden toegevoegd? Zijn er niet de zulken, die echt van hun te voren onvoorziene voorzorgen, van hun goede raad en bezitz genieten? Digitale replica door VjOOQIC 146 Waarom dan kijken wij niet door rampspoeden, opofferingen, door teleagens, misgewassen en ziekte, mishaande arbeid verarmd en Terdrekt door. Waarom wij niet gebukt zijn, en gebracht, door de tekens van Gods Almacht, gelijk andere gestelt door en ten gevecht de taak ongelijk aard bedingen of hoogstaande oorwonden, of verschrikkelijke onweerswinden, of door vernielde branden, die, tijdens stormwinden gedeeltelijk van grote steden, af van de stad heen en weer waardoor duizenden zagen van hele bevestigingen en de inkomsten des vaderlands, de gewenste vrochten raakten binnen moeilijke arbeid en hoge prijzen vele koren plotseling beroofd waren. Waarom wij bevrijd zijn voor besmettelijke ziekten, zo als elders heersten, en verbazen zijn veel leven benaald; en, voor die ongekende ziekte, waardoor vele dierenharen vee zagen wegrinken, en in kommer, misgeven weinig armoede gestoord zijn; daar de Heer zo vaak door deze Zee, of ons vee godsdienstig werd, zo veel miltzling, en ook gewenstheid uitkomst gaf. Waarom genoegen wij zo veel gaapten, snauwden en eer onder al zijn aandachtsvermogen; waarom wij niet, gelijk andere mensen, gesteld tot een voorwerp van miskenning en beruchtling? Waarom wij niet opgeslagen in de angstige kerk, gelijk zo vele, die in dezelfde huiskamer midden in moeilijkheden hoorden? Was het niet bewaard en wederhoudend goedzijn Gods, die ons daarvoor beloofde? Digitized by VjOOQIC In de vroegere tijden, onder de belofte van Genese, waren de namen gegevens worden. Wij gaven dit aan God, die het gevecht in de eer van vierde gedeelte, als het geval. Hier, de Heilige Schrift, hoewel enig, toch nog niet minder belangrijk, werd nog steeds aanvaard. Wij volgden in navolgende tekst, waarin Jaak zegde: "Opdat ik op het einde van mijn leven, dat ik er voor zeker hierbij aan, dat Hij, die de geest gegeven heeft, geloof dat Hijzelf voor altijd in ons bewaard, stand hield en de daad van de genade vergezelden, gelijk Hij ook geboekt had, dat ik de gevaarlijke dingen, die dezelfde bedreigen, ontweek. De specifieke daad, hoe groot ook, was een werk, allen ten zege door Gods Almacht, eigen, dat de mens een veilige, redevolle en onafhankelijke geest te scheppen, maar die dienst geest te onthullen en te bevestigen; denselven niet met nieuwe denkbeelden, maar om de verbinding te versterken, te verliezen, het verstand te scherpen, het oordeel te leiden, de wil te beheersen en te volgen; het geheugen te versterken, dat wij aangelegd waren verstaan alle dingen te kennen en te herinneren. Is dat niet openbaring? Die zin, niet bewaard? Dat leren we van God, dat Hij van voren af aangelegd had. Wij zijn die wijze gevolgd, weten dat God naar zijn wet geven had, waarvoor wij ingenomen waren geroepen te worden; of hebben wij die wijze gehad, te kennen dat wij die wijze nog steeds niet konden kennen. Kunnen wij die wijze kennen, die ons alle denkbeelden, vreemd aan ons, duiden? Kunnen wij die wijze kennen, die ons alle denkbeelden, vreemd aan ons, duiden? Die kwestie heeft laatst nog steeds veel meer dan alleen, dat onze gedachten door hem geleid, geleid waren. In wie, in Wij, de Koninklijke Autoriteit, heeft het stand gehouden? De Almachtige, Wij, heeft in dit werk, zeker hier, dat Hij van den geest gegeven heeft, geloof dat Hijzelf voor altijd in ons bewaard, stand hield en de daad van de genade vergezelden, gelijk Hij ook geboekt had, dat ik de gevaarlijke dingen, die dezelfde bedreigen, ontweek. De specifieke daad, hoe groot ook, was een werk, allen ten zege door Gods Almacht, eigen, dat de mens een veilige, redevolle en onafhankelijke geest te scheppen, maar die dienst geest te onthullen en te bevestigen; denselven niet met nieuwe denkbeelden, maar om de verbinding te versterken, te verliezen, het verstand te scherpen, het oordeel te leiden, de wil te beheersen en te volgen; het geheugen te versterken, dat wij aangelegd waren verstaan alle dingen te kennen en te herinneren. Ook in dat opzicht werd Uij uiet moede ons weer te doen. Tot de eeuwigheid van het geloof en de verlangen van hartelijke liefde en godzaligheid, hield uit tot hier aan toe de bediening des Heiligen Doops en des Heilige Avondmaals staande. Hij liet ons Zijn Heiligen Geest, die alle ons onbeperkt noodig is tot onze Verstands-verlichting, tot vernieuwing en heiligen van ons hart, tot onverbeating in, en bekwaam maken tot het goede; de Geest des geloofs en der bekeering, wiens raad en vertrouwen wij ook zullen zo naar de hemel heven op onze reis naar de Eeuwigheid, beloven zij te laten zien, maar Hij deed veel onder ons hevig werken. Al het goede dat in en door ons is daargesteld, is toch niet en door Hem. Al onze bekwaamheid is uit God. Verzekeren lief en Hij ons dat wij, in Zijn Zoon, de enige en genoegzame Verlosser en Zaligmaker gelovende, genade ervan vinden; weten met Hem in Christus genieten van zonden en in al die voorregten hersteld worden, die wij door zonden verloren hadden; wij zullen dan zeker met een ware levensgenoegen bij Hem in de hemel leven. Met hoe veel tranen zijn wij vermaand; hoe vaak zijn wij van ernstig geweld gebeden dat wij ons met God zouden laten vozen. Hij zelf bood ons, welgemeend en bij vreemde tijdingen Zijn Vriendschap aan. Zijn durende eed, door welken Hij het bezworen heeft, geeft geen last te hebben aan de dood des goddelozen, maar daarin dat hij zich bekeert en leeft, het liefst aan het eind van zijn leven. Ofschoon Hij toen de hoop had. (Bekentenis, bekeert naar van alle lege wegen; waarom zou hij zich dan steunen? Was al die arbeid der liefde trouweloos, niet beter geworden; ging dit jaar gelijk met vele andere voorbij, zonder dat wij in de waarheid tot God bekeerd zijn, en naderen aan Zijn dienst en vervinden de vreugde der zaligheid. Dat is niet van Gods, maar ons eigen schuld. Neen, dat zal er niet gebeuren, dan zijn wij zeker niet ernstig ons te doen geven, wij zullen daarom niet hartelijk gebeden, noch de verordende ons geschenkten middelen, noch de beloofde hulp des Heilige Geest, nog ernstige belangstelling gevoeld en aangewend, en dus niet in den regten weg tot verkrijgen van dat heil, maar nog in zorgen en onbekeerlijkheid volhard, en liever zonden. De wereld-dienst aangekleed hebben? Dan niet tegen dat alles, niettegenstaande ongeacht onwaardigheid van vragen Gods opzicht, onze geest, en liet Hij met ernst, telkens als bij vernieuwing aan deszelfs verloren geest, en beiliging, opstanding en saliging arbeiden. Waarom, zo vragen wij, niet eerbiedige bewondering voor Gods wijsheid, wij in die zegen gedeeld zijn waar anderen diezelfde geest missen? Anderen, en tot zo aan toe tele miljoenen nog, die geen Evangelie kennen. Anderen, die al van de mogelijkheid om zelig te leven worden voor eeuwig verstoken gehouden, en de terugkomst hunner ongerechtigheid hiermee ondervinden. Laat dit een treffend en onwedersprekelijk bewijs zijn voor Gods wijsheid over ons. Was de liefde-arbeid van Gods wegen aan ons besteed, Toor ODS nuttig? Werden wij daardoor verkeerd, geleid, tot het geloof in Christus gebracht, bekeerd en gekeerd, als bewijzen van een weltergeboorne en voorwaardelijk geest; werden wij in dat allerbelgend geest-vertrouwen opgebouwd en versterkt, zodat wij, tot die hoogstgelukkige mensen behoorden, die door hun oprecht geloof in Christus, voor God rechtwaardig zijn, en als het gewisse vruchtgevolg daarvan mogen met Hem hebben, en die, alle verstand te boven gaan, vrede der ziel smaken? Zijn wij zo gelukkig? Wij, door Goddelijke welvaart en Goddelijke kracht, bekommert om en beheerden deszelfden, en hadden in eigen hoedanigheid en dwarsliggend vlees, welke den... Digitale bewerking door VjOOQ IC Hefst 20, CMC Onderwerp van ons chilijnd in dit document; aan het einde van het boekje, dat onze bemoediging, ontsagende schaamte, welke wij, daar bij onverstandig waren, onveilig maakten. Om die reden werd ons geestelijk, Goddelijk welvaren in de Christelijke gebaarsde pogingen beklemtoond. Ons werd gevecht, omdat we ernstig moesten worden in de Goddelijke rechte weg. Ons bleef gevecht, hoewel we beschut werden tegen ondankbaarheid, onbetrouwbaarheid en momentopfijlingen, om hen die wiens krachtige band tijdens de heilige schemering en leed vatten, zich vele malen de zwaarne vleesliikheid voor ogen tonen, zodat het ons aan goesting en genot goed was, nabij God te zijn. God werd meer dan eens op de Hemel van de zaligheid leeggezogen om ons eenmaal zeker voor ons afstandende, onze bemoediging en versterkte mogelijkheid en we konden het beginsel der eeuwige vreugde in ons hart gevoelen, zodat ons verlangen daarnaar weinig werd opgewekt en ons geest verroosterde daarmee vermengd, onze bemoedigingsheid beordeerd. Was de onverzoenlijvende lijden van de dood aan het Heilige Avondmaal en de verrijving aan onzen doop en de afgelegde Belijdenissen, ons een bron van vertroosting en voeding van het geestelijk vlees, zodat het midden van onze ziele voorheen vreemd was, maar nu eenige tijd een deel van ons. De komst van Christus, zo zalig voor het hart. Was dit jaar, het jaar van Goddelijke welbehagelijkheid over ons; het tweede jaar waarin we de waarachtige bekeering tot Hem vroegen. den wij getrokken nit de magt des Satans (ftt der dms- teniiäv en overgezet in het Komngrijk van ätn Koon %^er lieHle; werdhct dns veot* ons e^d gedvnkjafat tot in de eenwtgbetd? Dan ^Ilen wij een teiher voor, en nel toepassrng op zieh zeriven« gaatne net een geroerd gemoed in ainbidding ea dankbare bewondering nit« roepen: irGij God des aanrjeiis, heb ik gezien ntt Dieö, Die m^ aanziet?)» En, waarom op m^ ter neder ge- mn, dre hret beter ben- dan a'oderen, die mi; teilen ban onder de voornaaniste d^r zondaren ?- Waarmii op »4 neärgezien? Uwe Kefde d God! Uwe genade, Uwe w«ldadigheid bebbe de Eer _ nn en eeuwig de läer 1 Uw opugi heeft ook m^mn geesi bewaard! Digitized by VjOOQ IC !6I IIL N« wil ik ft Mög tea tfeH«! ^ ia bei AeaieAttlwSinetfeie^ bepaien. bi} ^«a iftdmk die faet gttiel va« aebveel goed* op oas hart ed gedrag gemaidct heefU ea makea moet « ul bei oegmerk van deazeils Gever in ea door pas be* reikf, en wij regt 'dankbaren kunnen gebeeten we»dea» Welke «lilwerking hef'ft dan bei geoot van zoo vele en Boo gfoote voorregten op ona hast ea gedrag ge»- maakt en moet het maken, zal het webtjn^ da* ia;nal Cods eer en oas geluk er door bevorderd worden? ' Voorw^ar I eene voorname en boogst gewig^ige vraag • welke ens tot Godsdienstig nadenkcn over« en hefc oa* den^eken im beproeven van ona zeivcn, in* onze begin* seien en bedoeliagen , in al ons doen to lalea , moel aaasporen«. Oat wif zalks aanvangen en Toortzetren ^ gel! jk hetons^ akdiep afhankeliikea van de verlieht ende « onderwi'^:9eaf> de, te regt bceogeade en bekvraain makende invloedea des H. Gee5te9| betaamt, onder opei.'in tot den Heere. Een afschrikking van Zijn hulp opstaat wij qua zieleveer misleiden, en daar gaan schijn bedragen worden. Onze ware waren zedelijke stand, geloof kenmerken, mogen en daarmee behoorlijk werkzaam zijn. Om daarin te bepalen, te zien en te beter te doen, zal ik u het karakter en beslagen van een christelijk scheut laten zien, die recht dankbaar gezind en werkzaam is, hard aan het doel Gods behoed, dat is: zich laten zien en anderen te leiden in een leven vol heerlijkheid. Wel doener verheerlijkt, en dus niet gelijk de ondankbare laat schaamte en zelfverwijt op zich afvallen. Loopbaan bepest, onder toeziend oog. De recht dankbare christen is niet maar zozo een, die met lippen dienst, het goede dat hij ontving, erkent, daarvoor door lofspraken en woorden ophef maakt, maar die het daad bij laat bemachtigen, ja die door zijn bewijs van vernieuwing van zijn gemoed en zijn fisieke vervolmaking, met Christus, door den Geest, die in Hem is, met geheel zijn hart, in geest en daad, zijn kwestie gedrag, zijne oprechte erkentenis aan zijn Weltmener openbaart, Hem tracht te behagen en te eeren, een geschenk dat zijn oogmerk is, zelf met naauwgezetenheid en trouw, en daarvoor aan zijn dood verplichting wil beantwoorden. Zulk een rechtvaardig christen is vermogend om de schaamte te dragen. 