title: Koninkrijk België: Spelling der Nederduitsche taal. Koninklijke Besluiten genomen ter Regeling ...
creator: Belgium Commission royale pour la réforme de l'orthographie, 1864
text: De eerste klasse bestaat uit dezulke , die , raeestal sedert onheuglijke tijden bij ons in gebruik, hunnen vreemden vorm geheel en al hebben afgelegd, in alle opzichten, in klem- toon zoowel als in klank, aan echte Nederlandsche woorden gelijk zijn geworden, en wier derivata op Nederlandsche wijze gevormd zijn. Deze schijnen geene uilheemsche bestanddeelen, geene vreemde voor- noch achtervoegsels te bevatten, en onderscheiden zieh in niets van oorspronke- lijke Nederlandsche woorden, dan door hunne afkomst en het gemis van Nederlandsche verwanten in opklimmende — 97 — linie. Tot de zoodanige behoort b. v. kerk, gr. wptcncw. Dit woord verschilt niet van berk, merk en werk, het heeft echt Nederlandsche afstammelingen : kerkje, kerksch, ker- kelijk, moederkerk, kerkdeur, enz. ; maar xöpm, het grond- woord, waarvan MpicacAv gevormd is, ligt buken het Neder- landsch taalgebied. Het grootste aantal der lot deze klasse behoorende woorden is eenlettergrepig, als aas (gewicht), ark, beest, beurs, boei, bres, brief, bul (open brief), dom{kerk), feest, fijn, fraai, gips, gom, graad, inkl, kaap, kaars, kaart, kaas, kalk, kelk, kers, keurs, Maar, Merk, kleur, Muts, koers, koets, koor, koordj korst, kous, krent, kroon, kroot, kruin, kruis, kuur, kwarl, lamp, lans, leek, lijn, mijl, munt, nis f paar, paard, paars, part, peer, pen, pers, pijl, pijn, pil, plaats, plein, pleit, pluim, pool, poort, poos, pop, post, preek, prent, proef, prooi, proost, rest, saus, sein, soep, slool, slraat, taart, lest, tijm, toer, ioets, toon, toarts, trein, troef, troon, vlam, vork, wijl (sluier). • Een groot aantal andere zijn tweelettergrepig met den klemtoon op de eerste syllabe, onverschillig of deze reeds in den oorspronkelijken vorm den klemtoon had of dien eerst in het Nederl. gekregen heeft. De tweede lettergreep is dan meestal geheel of nagenoeg toonloos, waardoor zoodanige woorden het voorkomen hebben van Nederl. woorden met een achtervoegsel. Hierloe behooren bijbel, duivel, enget, fakkel, kamer, kamfer, kanker, karper, keizer, kerker, ketter, kevie, Muister, konkel, koppel, kouter, küssen, lelie, letler, menie, mijter, mode, monnik, mosterd, neger, olie, orde, orgel, pauze, peper, perzik, priester, regel, rente, sekse, sekte, singel, sintel, Spiegel, suiker, tafel, — 98 — tegel, tempel, tichel, tijger, toren , zegen(wensch) , zemel, enz. Verplaatsing van den klemtoon is geschied bij deken (decanus), kansel, kelder, kernet, kervel, keten, keuken, kolder, schotel, venster, vijver, zegen (vischnet), zolder, en andere. Genoemde woorden komen in vorm overeen met de echt Nederlandsche teugel, hamer, naaisler, tomperd, koude, merrie. Zeldzaam zijn de tweelellergrepige, die, gelijk beschuit, bestel en vernis, het voorkomen hebben van Nederlandsche woorden met praefixen als bedrog, verval. Andere gelijken weder op andere wijzen naar echt Nederlandsche woorden; zoo hebben bakelaar en kandelaar denzelfden vorm als kakelaar en wandelaar. Weder andere hebben den schijn van composita, als aalmoes, altaar, bisschop, luipaard, meerkat , pelgrim, die uiterlijk niet verschillen van aschschop, enz. * De tweede klasse bestaat nit woorden, wier uitspraak * en accentuatie niet in het geringste veranderd of aewijzigd is, en die juist zoo als in de vreemde laal worden uitgespro- ken. Hiertoe behooren b. v. : facto, jure, incognito, partim, passim, raptim, totaliter, gener aliler, pro, contra, ergo, idem, item, punctum, anno, datum, primo, secundo, medio, ultimo, lustrum, grammatica, logica, physica, centrum, hypolenusa, praesens, praeleritum, participium; banco, bon, bruto, franco, netto, tarra, debet, credit, a costi; whist, hombre, spadille, manille, quadrille, basta, ponto, mishre, ä rf' autres, budget, bonbon, burean, blanc- manger, bougie, cadeau, chapeau, chenille, conservatoire, — 99 — douche, eait de Cologne,Joujou, shawl of chdle, savoir- vivre, souper, diner, carte blanche, vaudeville, enz. De derde klasse bestaat uit woorden, die in de uitspraak eene geringere of grootere wijziging hebben ondergaan, welke echter niel voldoende is om hun het uilheemsch voor- komen geheel le ontnemen. Zoodanige woorden zijn door die wijziging gerukt uit de laal, waarloe zij oorspronkelijk behoorden, en zijn in zekeren zin Nederlandsch geworden; doch het overblijfsel van de vreemde uitspraak of van den vreemden vorm verhindert, ze gelijk te stellen met echt Nederlandsche woorden, en ze in de eerste klasse te rangschik- ken. Zij behooren dnseigenlijk eenigermate aan twee talen, waarom men ze niel ongepast baslaardwoorden kan noemen. Wanneer woorden der twecde klasse op Nederlandsche wijze worden verbogen of een Nederlandsch afflx bekomen, al blijft hun vorm voor het overige onaangetast, dan Ireden zij naluurlijk in de klasse der bastaard woorden; b, v. 6ou- gies, bons, dalums, items, paternosters, doctors of doc- toren, cadeaus, bureaus, bonnetje, cadeautjes, itempjes, militairen, mititaire macht, enz. De spelling der woorden, die stellig tot de eerste klasse behooren , levert weinig zwarigheden op. Die woorden worden beschouwd als genaturaliseerd , als geheel rer- dietscht, en met het volle burgerrecht begifligd. Zij worden daarom nagenoeg algetneen als oorspronkelijke Nederland- sche woorden geschreven. Niemand speit thans meer caars, caart, cleur, clooster, coster, coucen, cruis. groupe, persic, punct, train, troupe, enz. De Redaclie meent overeen- — 100 — komstig dil gebruik als bcginsel le moeten aannemen, dat de Nederlandsche spelling in al die woorden behoort gevolgd te worden , ook in die waaromtrent de gevoelens min of meer verdeeld zijn. Zij schrijft derhalve sieren^ sieraad en singet met eene s , en troon zonder h , ofsehoon sommigen nog aan eieren, cieraad. cingel en ihroon de voorkeur geven. Deze woorden loch worden geheel als Nederlandsche behandeld en verbogen, treden met echt Nederlandsche in compositie, en vormen derivala op Neder- landsche wijze : ontsieren, opsieren, versieren, sierplant, sieraden, sieradien (gelijk kleinoodien, dat echt Neder- landsch is); omsingelenj onttroonen, hemeltroon, troonojh volger, enz. De spelling van de woorden der tweede klasse levert in het geheel geene bedenkingen op. Het ligl in den aard der zaak, dat vreemde woorden , die in de uilspraak geenerlei wijziging hebben ondergaan , hunne oorspronkelijke spel- ling, de zichtbare voorslelling hunner uilspraak, onveran- derd behooren te behouden. De woorden der derde klasse, ontleend uit talen, die het Latijnsche (d. i. hier hetzelfde als het Nederlandsche) lelter- schrift bezigen, worden op de oorspronkelijke wijze geschre- ven, voor zooverre hunne uilspraak onveranderd is gebleven. Waar deze echter gewijzigd is, en de oorspronkelijke spel- ling tot eene ongewone uilspraak aanleiding geven zou, wordt de spelling in zooverre op Nederlandsche wijze veranderd. De wijziging der uilspraak heeft plaats i) aan het einde der woorden, 2) ins het lichaam van het woord. — 101 — 4) De wijziging aan het eindeder woorden heeft meestal hären oorsprong te danken aan de noodzakelijkheid om de woorden op de Nederlandsche wijze le verbuigen. Zij bestaat doorgaans in het af kappen der laatste leltergreep, ten gevolge waarvan dikwijls eene wijziging in de spelling der voorlaalste noödzakelijk wordt. Zoo is b. v. praefix het Lat. praefixum, evangelist het Lat. evangelista, publi- cist het Fransehe publiciste, trompet het Fransche trom- pette. Daar de klinker in de voorlaatste lettergreep der genoemde vreemde woorden geene verandering in de uit- spraak ondergaal, blijven praefix, evangelist, publicist en trompet voor het overige onveranderd. Anders is het, wanneer problema, partictda en publique de laatste syl- labe verliezen ■; de e moet alsdan in probleem noodwendig verdubbeld worden ; de u van particula gaat in de toonlooze e over, en dit maakt weder de verandering van c in k noödza- kelijk, waardoor de vorm partikel ontslaat; de uitgang -ique moet, na afwerping zijner e, bij ons -iek worden : publiek. Latijnsche woorden worden niet allijd in den nominalief- vorm overgenoraen : dikwijls ligt een der verbogen naam- vallen ten grondslag aan het bastaardwoord ; vandaar dat majesteit) Lat. majestas, majestatis, — contingent , Lat. contingens, contingentis, — sexlant, Lat. sexlans, sextan- tis, eene t hebben. Niet altijd echter is de laatste leltergreep van het vreemde woord afgeworpen : dikwijls is alleen de uilspraak veran- derd. Zoo zijn b. v. Fr. palais, laquai, souverain, livree, generale profit, in paleis, lakei, souverein, livrei, gene- raaly profijt, enz. overgegaan. Door deze en dergelijke veranderingen zijn de bekende 13 — 102 — bastaarduitgangen : -aal, -aan, -aat, -ant, -eel, -eerefij -eet, -ent, -et, -ief, -iek, -je/, -iel, -ijn, -y7, -oor, -ww/, -oen en andere ontstaan, die geheel op Nederlandsche wijze behandeld worden. Alleen de uitgangen -air en -oir der Fransche adjectieven behouden hunne vreemde ai en oi, b. v. militair, stationnair, transitoir, executoir, enz. Het bastaardachtervoegsel -aadje vereischt eenc afzon- derlijke overweging. Het is uit het Fransch ontleend ten tijde dat -age (Ital. -aggio , Lat. -alicum^)) in die laal nog, op Ilaliaansche wijze, als aadzje luidde. Die uilspraak heerscble toen ook bij ons, maar kon slecbts gebrekkig in Nederlandsch sebrift worden uitgedrukt; vandaar de verschillende schrijfwijzen : pelgrimaedse, pelgrimagie , pelgrimaedje. Thans, nu wij in dat en alle dergelijke woorden, evenmin als de Franschen, eene d laten hooren, is de spelling pelgfimaadje , Stella adje. enz. buiten alle verhouding mel de uilspraak geraakt, lerwijl zij soms aan- leiding geeft, dat zoodanige woorden geheel letterlijk over- eenkomslig hunnen vorm worden uitgesproken. Daar de uilspraak der g als zj toch plaats vindt in de Nederlandsche woorden genie, logement, gage, gelei, horloge, enz., en dus bij ons in geenen deele onbekend is, en iedereen ook gewoon is College, manege, engagement, menage, courage, Courtage le schrijven, bestaat er inderdaad geene overwe- gende reden, om de zonderlinge spelling -aadje te behouden. De Redactie aarzelt daarom niet eene schrijf wijze te laten yaren , die eene geheel verouderde uilspraak tot grondslag heeft, maar met de hedendaagsche in strijd is, sinds lang (1) Zie Diu. Gramm, der Romanischen Sprachen, 2 e uitg. D. II. bl. 288 en vlg. — 103 — velen tot aanstoot en ergemis heett gestrekt, en nooit conse- quent is toegepast. Zij meent derhalve te raoeten schrijven : page, pelgrimage, bagage, slijtage , Stellage, stoffage, lekkage , tuigage , enz. — Zoo vervalt ook van zelf de ongelijkheid in de spelling van passaadje en pass agier, enz. 2) Veranderingen in het lichaam der woorden, ter voor- koming eener ongewone uitspraak, hebben bijna uitsluitend in Fransche woorden plaats. Zij beslaan voornamelijk in het weglaten der accenten, b. v. in genie , ingenieur, Fr. genie, Ingenieur, waarin de Fransche e voor de toon- looze e heeft plaats gemaakt. Zoo is ook de uitspraak der Fransche g in garnison, guitare voor de gewone Nederland- sche geweken. Daarom laat men de u uit gilaar, enz. weg. Om gelijke reden schrijft men pleizier of plezier voor plaisier, en seizoen voor saisoen, dewijl de uitspraak der ai op Fransche wijze in deze woorden niet meer in gebruik is. Eene bijzondere aanmerking moet gemaakt worden betref- fende de woorden, die uit het Grieksch onlleend zijn. Deze namelijk worden wel in de oorspronkelijke taal met een ander letterschrift geschreven ; doch dil is voor ons geheel onverschillig, omdat de meesle dier woorden door het kanaal van het Latijn tot onze kenniszijn gekomen, en dienovereen- komstig op Latijnsche wijze uitgesproken en gespeld worden, Wij zeggen niet : hupoleinoeza, sustema, fuzikk, euagge- lion, oikonomia, Makedonia, Kimoon, Platoon, Thra- zuboelos, Aiguplos, hetairen, enz. ; maar wij spreken die woorden uit, overeenkomstig den vorm, dien zij in het Latijn bekomen : hypotenusa, systema, physica, evangelium (of evangelie), oeconomia (of oeconomie), Macedonie, Cimon, PlatO) Thrasybulus, Egypte (of Aegypte), het aeren, enz. — 104 Eene consequente spelling op Grieksche wijze isderhalve zoo goed als onmogelijk ; en deze wordt ook trouwens door niemand verlangd. Doch hoewel de Lalijnscheschrijfwijze als norm en regel voor de Grieksche besehouwd wordt, maken sommigen eene uitzondering ten opzichte van de * en <p, die zij niet door de Latijnsche c en ph, maar door ken f terug- gegeven willen hebben ; zij schrijven daarom theokratie, fysika otfyzika, filosofte of fdozofie. Deze spelling, nit welk oogpunt ook besehouwd, is inconsequent en maakt noodeloos inbreuk op den — anders algemeenen — regel. Geschied tzulks om de spelling meer met het Grieksche spraakgebruik in over- censtemmingte brengen, dan wordt de /Verkeerd aangewend, dewijl <p, zoo ooit, zeker niet te allen tijde de waarde van f gehad heeft. Is het om aan de woorden een meer Neder- landsch voorkomen te geven, waarom dan de th en de y ler uildrukking van de s- en v behouden, terwijl de enkele t en i de gewone uilspraak dier letters even goed zouden voor- stellen P Die spelling is dus inderdaad slechts eene nutlelooze en willekeurige afwijking van de regelmaat. De Redaclie kan dan ook geene enkele geldige reden bedenken, om ten aanzien der twee genoemde lellers anders te handelen, dan zij in de overige gevallen genoodzaakl is te doen. Zij meent derhalve den regel : Grieksche woorden worden op Latijnsche wijze gespeld , consequent le moeten volgen , en schrijft dus ook: academie, theoeratie, physica , Orthographie , philosophie, enz. De uit het Grieksch ontleende baslaardwoorden zijn , wat de uilgangen betreft, aan denzelfden regel als de overige onderworpen. Zoo schrijve men : biograaf, photograaf, telegraaf, telescoop, philanthroop, philosoof^basilisk, apo- — 108 — crief, acustiek, cliniek^ diptiek, synoniem, proseliet, apostel; diahen, scaphander, enz. Er blijft der Redactie nog overig de gevallen te om- schrijven, waarin zij meent, dat het algemeen gebruik het spellen op Nederlandsche wijze volstrekl vordert, en die der- halveals onvermijdelijke uilzonderingen op de gegeven regeis moeten beschouwd worden. Wanneer raen de woorden der beide eersle klassen verge- lijkt, dan ziet men, dat die, welke begrippen uitdrukken, die onder alle rangen en standen der maatschappij gangbaar zijn, een geheel Nederlandsch gewaad hebben aangetrokken ; terwijl die, welke hunnen vreemden vorm onveranderd heb- ben behouden, slechts bij hoogere standen, in bijzondere krin- gen, of bij lieden van wetenschappelijke vorming in gebruik zijn. Deze waarneming ^eeft het richtsnoer aan de hand, dat bij het spellen der bastaardwoorden tot leiddraad strekken kan. Uitdrukkingen,bepaaldelijk meerdoor hoogere standen gebezigd; benamingen van voorwerpen van weelde; termen uitsluitend gebruikelijk in wetenschappen, en in kunsten en beroepen, die eene wetenschappelijke voorbereiding verei- schen, worden geschreven overeenkomslig de boven opge- geven regeis. Benamingen daarentegen van alledaagsche voorwerpen; uitdrukkingen van denkbeeiden, onder alle standen gangbaar ; namen van zaken, voorkomende in ara- bachtenen beroepen door minkundigen uitgeoefend, worden, zooveel de uitspraak het toelaat, op Nederlandsche wijze geschreven, Wanneer men het gebruik gadeslaat, ziet raen, dat het werkelijk doorgaans z66 handelt. Immers men schrijft meestal overeenkomstig de vreemde spelling : dejeuneeren^ — 106 — soupeeren, incommodeeren, receptie, felicitatie, discretie, canape, candelaher (of candelabre). lorgnet , specerij, vermicelli, macaroni, morilles, philosophie, physica, logica, categorie. magonnerie, löge, concreet, abstract, scrupelj lancet, pincet, bislouri, crayon, aquarel, pose, silhouet, phoiographie, tachygraaf, enz.; daarentegen dukaat, biljard, bifjetj kapel, kapelaan, knasler, kamfer, kapitaal, karakler, karwals, kwartier, kazerne, kasteel, kastelein, likeur, ons (gewicht), kamperfoelie, peterselie, postiljon, praktijk, stukadoor, katrol , karkas, loods, penseel, vermiljoen, traktaatje, traktement, enz. Eene bijzondere opmerking moel hier gemaakt worden omtrent enkelc woorden, die wel to( eene hoogere klasse van denkbeeiden behooren, maar eene eigenaardige popu- lariteit hebben verkregen door het veelvuldig gebruik in de poezie, die uit hären aard afkeerig is van het gebruik van eigenlijk vreemde woorden, als niet passende in den hoogeren slijl. Die woorden derhalve, die in de poetische taal voor goed zijn aangenomen, zijn daardoor van zelf als Nederlandsche gestempelt Zoodanige zijn : poezie of poezij zelf, porfier, saffler, zefir of zefier, enz. De ana- logie zou de vreemde spelling poesie, porphier, sapphier, zephyr of zephier vereischen ; doch zij hebben van onze dichters het bürge riecht verkregen, dat hun op de in- heemsche spelling aanspraak geeft. Hiermede meent de Commissie den vereerenden last, welken het Staatsbestuur haar wel heeft willen opdragen, te hebben volbracht. Zij eindigt hare taak mel den vurigen — 107 — wensch, dat de spelregels, die door haar de Vlaamsche schrijvers worden aangeraden, en mel degene overeenstem- men, welke de Redactie van 'l Woordenboek heeft aan- genomen, een einde mögen stellen aan het verdrietig gekibbel, dat, tot groot leedwezen van de vrienden der moederspraak, op orthographisch gebied in de Nederlanden al te lang heeft geheerscht. Zij dürft zieh echter niet vleien in eene zaak, waar allijd zooveel verschillende meeningen hebben bestaan, allen le hebben bevredigd ; doch zij is overtuigd, — en zij vreest niet, in hare overtuiging le worden te leur gesteld, — dat iedereen, die den bloei der Nederlandsche letteren, door Maerlant en Stoke, Zevecole en Vondel, Willems en Bilderdijk verheerlijkt, waarlijk beharligt, uit liefde voor de dierbare moederspraak zijn bijzonder gevoelen zal willen opofferen, opdat de leuze eene taal, eene spelling, wier verwezenlijking zooveel invloed zal hebben op den eerbied, waarmede vriend en vijand onze lellerkunde zullen bejegenen, eindelijk en voor altijd eene waarheid worde. Het zij zoo! In name der Commissie, De Yerslaggever, Dr. J. F. J. HEREMANS. 109 Ministerien van Binnenlandsche Zakeii en van Juslitie. Leopold, Koning der Beigen, Aan allen tegenwoordigen en toekomenden, Heil. Gezien Ons besluit van den 25 8ten januari 1864, houdende instelling eener Commissie gelast met het onderzoeken van de waarde der wijzigingen, loegebrachl aan het stelsel voor de Vlaamsehe spelling aangenomen, en met het beramen der gesch ik Ist e middelen om tot de eenparigheid te geraken; Gezien het verslag en de besluitselen van gemeide Com- missie, strekkende ler aanneming van'een spellingslelsel, gelijk aan hetgene dat zal gevolgd worden voor het samen- slellen van het groot laalkundig woordenboek der Neder- landsche laal, aan eene internationale Commissie toever- trouwd; Op voorstel Onzer Ministers van Binnenlandsche Zaken en van Juslitie; Hebben Wij beslolen en Wij besluilen : Art. i . De besluitselen genomen en de regeis hepaald door de bij Ons besluit van den 2S sten januari 1864 ingestelde Commissie, zijn aangenomen, zooals zij in het hierbijgaande bijvoegsel zijn opgegeven, voor het onderwijs der Vlaamsehe taal in de scholen en athenaea van den Staat, voor de bestuurlijke briefwisseling, voor de Vlaamsehe verlaling der wetten en besluiten, en, in het algemeen, voor al de openbare aclen, uitgaande van wettelijk aangestelde over- heid. . u — no — Art. 2. Onzc Ministers van Binnenlandsche Zaken en van Juslitic zijn, ieder wat hem belreft, mcl de uilvöcring van het tegenwoordige beslirit gelast Gegeven le Laeken, den 21 8ten november 1864. LEOPOLD. Van 's Konings wege : De Minister van Binnenlandsche Zaken , Alp. Vandenfeereboom. De Minister van Justilie, Victor Tesch. — 111 — BIJVOEGSEL. Spelling der IVederlandsche Taal. Regeis door de koninklijke Commissie aangenomen. DeCommissie, bij koninklijk besluitvaa den 25 sten januari laatslleden gelast mel het onderzoeken der verschallende wijzigingen, welke hetspellingstelsel van het in 1841 le Gent gchouden Taalcongres heeft ondergaan, en levens met het beramen van middelen om tot de wcnschelijke eenparigheid te geraken, aanvaardlde volgende regeis, die insgelijks door de Redaelie van het aanstaande Nederlandsch Woordenboek zullen worden in acht genomen. 1. De verlenging der a en u in geslotene lettergrepen ge- schiedt door verdubbeling (taak, taal, bestuur, muur). 2. De dubbele e en o worden gebruikt in opene letter- grepen, wanneer deeen o scherplangzijn, alsook in de ge- klemloondebastaarduitgangen -eeren (regeereri), -eelj -eelen, -eele (houweel, houweelen, — oflicieel, officieele) en -ees, -eezen (Portugees, Portugeezen). 3. Het letterleeken ij wordt mel twee stippen geschreven, behalve in woorden van Griekschen oorsprong en in eigen- namen met de klanken ey, t/y, aey, oy, oey, ooy, waarin mendce/ moelgebmiken (Egypte, Cyrus, tyran, Huygens, de Keyser). 4. Eene enkele a is voldoende in den tweeklank au (pauw, grauw, blauw). 5. Men schrijft met enkele i zoowel wij vleien, kruien, draaien, bloeien, tooien als ik i?/ei, krui. draai, 6/oei, tooi. — 112 — 6. De geadspircerde keelklank, die zieh vöör eene t be- vindt, wordt zonder op de afleiding te leiten door ch voorgesteld (kracht , machte gezieht., gewicht, bracht), behalve in de regelmalige vormen der werkwoorden, wier stam op eene g eindigt (vliegen, hij vliegt, gij vloogt, — wiegen, hij wiegt), en in de zelfstandige naamwoor- den door achlervoeging van -te gemaakt van bijvoeglijke naamwoorden op g (hoog, hoogte, — menig, menigte). 7 De ch is voldoende in lachen, kachel, lichaam, enz. 8. Op grond der uitspraak verwisselt men in koninklijk, koninkrijk,jonkheid, enz. de oorspronkelijke g metft. 9. Achter eenen langen klank of Iweeklank gebruikt men de senkel (mischen, wasem, bloesem, Pruisen, Rijsel). 10. Het woord samen wordl met* geschreven in samen- stellingen, die er mede beginnen (samenspraak, samenzwe- ring), alsook wanneer hetalleen Staat, behalve in te zamen. 11. Men sdniih ontoangen, onlvonken, enz. met eenei? en niet met eene f. 12. Ter voorkoming van eene verkeerde uitspraak schrijft menheuglijk, onlzaglijk, onverdraaglijk, bijvoeglijk,enz. zonder ingeschoven e achter de g. 13. Men schrijft adellijk , middellijk, onmiddellijk , teugelloos, enz. met dubbele /, maar hemeling, heuvtling, edeling, met eene enkele /. 14. Men schrijft naar verkiezing eigenllijk, opentlijk, wezenllijk, of eigenlijk, openlijk, wezenlijk, met of zonder ingeschoven t. 15. Men schrijft alleszins, anderszins, eenigszins, geens- zins, veelszins, en niet allezins, anderzins, eenigzins, geenzins. veelzins. K — 113 — 16. De verklciningsuitgangcn -je en -ken worden, de eerslc zonder, de tweede met eeneeind-n gespeld. 17. Men schrijft doorgaans, volgens, wetens, willens, nopens, lhans en althans, en niet doorgaands, volgends, welends, willends.nopends, thandsen althands. 18. Men schrijft naar verkiezing drie of drij, bie of bij, iever of ijver. Aldus vaslgesteld in zilting van den 7 den September 1864. De Secretaris* De Voor zitier, DtisiRE Delcroix. J. David. De ndervoor zitier , F. Rens. De Leden, H. CoNSCIENCE. J. AI. Dautzenberg. J. F. J. Heremans. K. F. Stallaert. J. Van Beers. Gezien en goedgekeurd om bij Ons besluil van den 21 8ten november 1864 (e worden gevoegd. y LEOPOLD. Van 's Konings wege : De Minister van Binnenlandsche Zaken, Alp. Vandenpeereboom. De Minister van Juslitie, Victor Tesch. I ■. 