title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: Eene zware ramp, die een medemense of mijzelf treft, moet ik niet aanmerken als een straf voor de een of andere zware zonde, welke begaan is. Door deze meening zou ik soms verleid worden, om zeer onjuist over mijzelf en zeer onbarmhartig over mijn naasten te oordeelen. Zeker is het dat, terwijl sommige rampen zichtbaar het gevolg zijn van des menschen dwaasheid, of roekeloosheid, of andere verkeerdheid, het lijden niet altijd is een bepaalde straf voor een bepaalde overtreding. Soms lijd ik zeer onschuldig door het beïnburg, het onrecht, of het geweld van den medemensch. Als dit zo is, hoe dan komt het te pas voor een vrome, om te zeggen met Israel door den mond van Micha: "Ik zas des Heeren gramschap dragen, want ik heb zegen Hem gezondigd? Indien wij letten op het voorbeeld van Bijbelheiligen, dan wordt ons dit duidelijk. Daniel doet belijdenis van de zware zonde der afgoderij als ook der andere zonden zijns volks, welke gestraft worden met de Babylonische gevangenschap. Het algemene lijden trekt hij ziele aan. Hij is een vrome, nooit is hij afgodendienaar geweest, en toch zegt hij: "Ik belijd mijn zonde en de zonde mijn volk" (Dan. IX: 20). Hij wilde in de ziel Gods gramschap dragen voor zijn volk; hij stelde zich niet hoog boven de zondaars van Israel als een heilige, neen, hij nam deel aan de zondeschuld, daar hij zich innig verbonden gevoelde aan het volk, als een lid zich verbonden gevoelt met een ander lid van het lichaam. De vrome is een priester, die medelijden heeft, die zich aantrekt de zonden van anderen, die in zijn ziel smarten lijdt wegens zonden, welke de schuldigen niet gevoelen willen. Zulke priesterlijke lijders en voorbidders waren de profeten van het Oude Testament. Bijvoorbeeld, een Jeremia als hij in zijn Klaagliederen zich verootmoedigt wegens al de zonden zijns volks. De profeet had er ernstig tegen gewaarschuwd, hij had zich rein bewaard van de afgodendienst, en toch in zijn gebeden verhief hij zich niet boven zijn volk. Neen, hij neemt zijn plaats in onder de andere zondaars. Hij wil, gelijk Micha, Gods gramschap dragen, daar hij lid is van het zondige lichaam des volks dat gestraft wordt. Gebrekkig zijn deze voorbeelden voor de lijdende Christen, die denkt aan de zonden en de plagen zijns volks. Volmaakt is het voorbeeld van de Hoogepriester. De Heer Jezus, die zonder zonde is, spreekt niet tot de zondaars: "Naakt tot mij niet, want Ik ben heiliger dan gij" (Jes. LXV: 5), Neen, Hij, de smetloos, bukt onder de last van vreemde zonden; die trekt Hij, zieh toe, als of zij Zijne eigene zonden waren; Hij lijdt er om, als of Hij straf leed wegens eigene overtreding. Een Jeremia, een Daniel, een Christen ten huidigen dage is niet zonder zonde. Voorstellen eens dat ik onschuldig gelasterd. in vervolg werd kom hier dan te pas om te zeggen: Ik zal des Heeren gramschap dragen, want ik heb tegen Hem gezondigd — David moet vlugten uit Jeruzalem, voor den opstand van zijn zoon Absalom. Een gemeen lasteraar, Simeon, werpt stenen naar hem, vloekt hem, verwijt hem dat hij de moordenaar is van Sauls geslacht: daarom is deze tegenspoed over David gekomen. Hierop zegt de getrouwe Abishai tot de koning: Waarom zou deze doodde hond mijn beer, de koning, vloeken? Laat mij toch overgaan en zijn kop wegnemen. Maar David zei: Laat hem vloeken, want de Heer toch heeft tot hem gezegd: Vloek David (2 Sam. XVI: 5 — 10). Dat is zeggen: al is David geheel onschuldig aan al wat Simeon hem verwijt, toch weet hij dat hij een zondaar geweest is in andere opzigten, toch erkent hij het Gods bestuur in de toelating van zijne rampen, en daarom is hij geduldig, het is hem alsof de God de nooden lasteraar gebruikt tot verootmoediging van de man naar Zijn hart. David zegt: Ik zal des Heeren gramschap dragen, want ik heb tegen Hem gezondigd. Hoe dikwijls zien wij een heel ander gedrag van mensen, die zwaar lijden moeten. Een koning Joram in de belegering van zijn hoofdstad Samaria weet niet van onderwerping onder Gods slaande band. Hij zegt: "Zie, dat kwaad is van de Heer, wat zou ik verder op de Heer wachten" (2 Kon. VI: 33). Iemand, die in gevaar is om broodsgebrek te lijden wegens de droogte, een misoogst of dergelijken, denkt enkel aan natuurwetten, weigert om op te zien tot den God, die over de natuur heerscht en haar bestuurt tot heil der menschen. De taand, die zwaar lijdt ten gevolge van het bedrieg, de onrechtvaardigheid van een medemensch, denkt aan niets anders dan aan die mens, die de oorzaak is van zijn ongeluk. Hij ziet niet op tot God, die de menschelijke boosheid gebruikt wil als een tuchtroep. Een ander, die op een andere wijze zwaar lijdt, vergeeft in tekeren tot de schuilhoeken van zijn hart, luistert niet naar Gods stem: "Ga heen, mijn volk! Ga in uw binnenste kamers, en sluit uw deuren na u toe; verberg uzelf als een klein ogenblik, totdat de gramschap overgaat." (Jes. XXVI: 20). Mogelijk is de lijder oppervlakkig genoeg om zich direct te troosten met de gedachte: "Ik ben Gods gunsteling, daarom kastijdt Hij mij", — vergetende dat ook de goddelozen in deze wereld rampen te verduren hebben. Geheel anders is het bestaan van Micha: "Ik zal des Heeren gramschap dragen, want ik heb tegen Hem gezondigd. Maar bij die verontschuldiging is er ook de gelovige toevlucht tot den Heer, De Profeet laat zich aldus uit: "Mazar, ik zal uitkijken naar de Heer, ik zal wachten op den God mijns van hem, in wiens God zal mij steunen. Als de steunpilaren van kerk en maatschappij omvallen, dan weet de Christen zich vast te klemmen aan een rots, die nooit wankelt. Als aardse goederen hem ontstaan worden, dan dringt hij dieper in tot het genot van het onverliesbare goed, dat hij in God heeft. De nood dezer aarde, de smart van zijn lijdend hart, drijft hem niet tot een God, die het wel meent met zijn kind. Dit is het geloof in donkere dagen, het geloof dat wij moeten tonen wanneer de zon des voorspoeds ophoudt te schijnen, het geloof dat soms moeilijk te beoefenen is. Een Job, bijvoorbeeld, heeft alles verloren op aarde en is in staat om te rusten in wat God gedaan heeft: De Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen, de naam des Heeren zij geloof dat! Maar nu beginnen zijn drie vrienden lange zedepreeken te houden; zij verdedigen op hun manier de regtvaardigheid van het Godsbestuur; zij redeneren aldus: Job heeft zich zeker schuldig gemaakt aan een zware overtreding, die hij bedekt heeft, daarom straft hem de regtvaardige God in den hemel. En nu wordt Job verward, hij raakt het rechte spoor kwijt, hij wordt in verzoeking gebracht om aan God te wanhopen. Zwaarder is het zielslijden van een mensch, die vreest dat hij zin in God kwijt is, dan het verlies van vee, en kinderen, en gezondheid. VerSchrikkelijk de aanvechting, die de vrome nu doorworstelen moet. Hij spreekt meer dan een dwaas woord tegen den Heer in overijling, gelijk hij later belijdt. Maar toch wordt hij staande gehouden. Hij spreekt aldus: Ziet, zo God mij doodde, zou ik niet hopen? Ik weet, mijn Verlosser leeft (Job XIII: 15, XIX: 25). Het geloof van Job houdt niet op. Christen! Bij uwe diepste verontmoediging onder het lijden, houd u vast aan uwen God en uwen Heiland. In de donkere nacht kunt gij niets zien; dan komt te pas het geloof, het welk in het donkere ziet, — het geloof waardoor de mensch ziende vast houdt, ziende den Onzienlijken God. Leer dan met Micha te zeggen: Maar ik zal uitzien naar de Heer, ik zal wachten op de God mijns heils: mijn God zal mij hooren. Hij zal mij uitbrengen aan het licht; ik zal mijn lust zien aan Zijne gerechtigheid. Indien een Job, een Micha konden gelooven, hoe veel te meer dienen wij het te doen, die bestraald zijn met het licht van Gods Zoon, het licht der wereld! In de woorden van Micha vinden wij meer dan een stil geloof, dat berust in de beschikkingen van het Goddelijk bestuur, — een stil geloof dat geduldig Gods tijd van redding afwacht. Er is een juichende hoop, welke de redding aanschouwt als reeds tegenwoordig. Babel, de trotsche wereldstad, welke daar zit eene koningin en geen weduwe, Babel die zich verlustigt in Israels verdrukking, wordt aldus door Zion toegesproken: Verblijd u niet over mij, o mijn vijandin! wanneer ik geval ben, zal ik weer opstaan; wanneer ik in duisternis zal gezeten zijn, zal de Heer mij een licht zijn! Gods gramschap moet intussen gedragen worden, de tijd der verontmoediging moet doorleefd worden, maar er is een andere dag aan het komen. De Heer zal den twist zijns volks uitstelen, hare zaak rechtvaardigen en in het licht stellen. Christen! Laat uw hoop nooit varen. Die scherpe doormidden in het vlees zal weggegaan worden, of gij zult kracht hebben om dezelfde te dragen en God onder het lijden te verheerlijken. Uw uiterlijk lijden, of innerlijk zielslijden mag lang duren, de vijand van uw ziel zal beschaamd worden gemaakt, gelijk de vijand van Job. De kracht van de verzoeking mag vreeselijk zijn en uw gevaar groot, meerder is Hij, die met u is, dan zij die tegen u zijn. Gij hebt recht om de woorden van de Profeet over te nemen: „Verblijd u niet over mij, o mijn vijand! wanneer ik gevallen ben, zal ik weer opstaan". Verlangt gij nog een troostwoord bij dat van de Profeet, waarover wij gedacht hebben? Verneemt het uit het slot van het hoofdstuk, dat ons reeds 200 veel stof tot troost gegeven heeft: //Wie is een God gelijk Gij, die de ongerechtigheid vergeeft en de overtreding van het overblijfsel Zijner erfenis voorbijgaat? Hij houdt Zijn toorn niet in eeuwigheid; want Hij heeft lust aan goedertierenheid. Hij zal zeker onze weder ontfermen: Hij zal onze ongerechtigheid dempen; ja Gij zult al hun zonden in de diepten van de zee werpen. 260 1. Ben Tessagot in onze God, Een toevallig voor de Zijden! Al drukt het leed, al dreigt het lot, Hij doet Zijn hulp verschijnen! De vijand maakt vast aan Met opgestoken vaan: Hij draagt zijn rusting nog Van gruwel en bedrieg, Maar zal als kaf verdwijnen! 2. Geen aardse macht begeeren wij; Die gaat wel ras verloren! Ons Staat de sterke Held terzijde, Dien God ons heeft verkoren. Zegt gij Zijn naam? Zo weet ik, Dat Hij de Christus heet, Gods Eengeboren Zoon, Verwinnend op den troon! De zege is ons beschermd! En grimmig ook de open hemel ons aan, Met al haar duizenden, Toch zal geen vrees ons neder slaan, Toch doen wij 't oorlogslied schallen! Hoe ook de Satan woedt, Wij staan hem, voet voor voet, Wij tarten zijn geweld! Zijn vonnis is geveld! Een woord reeds doet hem vallen! En God's woord houdt stand in eeuwigheid En zal geen duimbreed wijken. Bevestig, satan! Hij, die ons geleidt, Zal u de vlag doen strijken! Delf vroeg en kinderen 't graf, Neem goed en bloed ons af, Het brengt aan geen gewin; Wij gaan ten hemel in Enerven koningrijken! HET BIDDEN IN DEN GEEST. Lees: EFEZI 18 "Biddende te allen tijde in den geest". Efeze VI: 18. Het bidden om den Heiligen Geest was het werk, waarmee de eerste gemeente bezig was tusschen Hemelvaart en Pinksteren. Daarmee kon men zeggen, beeft zij gebeden in den Heiligen Geest. Deze uitdrukking komt niet enkel voor in de aangehaalde plaats; ook elders is zij te vinden. Bijvoorbeeld, Judas (vs. 20, 21): Maar gij, geliefden! bouwt gij uzelf op uw allerheiligste geloof, Biddende in den Heiligen Geest; bewaakt uzelf in de liefde Gods, verwachtende de barmhartigheid van onzen Heere Jezus Christus ten eeuwigen leven. Ten einde zich op te bouwen in het geloof, liefde, hoop, moesten de Christenen bindende zijn in den Heiligen Geest. Hiermee stemt overeen wat te lezen is (Brief. VIII), dat de Geest in de gelovigen bidt met onuitsprekelijke verzuchtingen, (Job. XIV, XVI,) dat de Geest blijven zal in de gelovigen. Hoog is voorwaar de eer, verheven en heilig de roeping van de Christenen, wanneer zij vermaand worden door Apostelen om altijd biddende te zijn in den Geest. Zij hebben gebeden en den Geest, in antwoord op het gebed hebben zij den Heiligen Geest ontvangen. Het is hunne roeping om zoo te wandelen, dat zij den Geest niet bedroeven, (Efeze IV : 30). Hebben zij Hem bedroefd door te vallen in de zonde, dan is het hun gebed: neem Uw Heiligen Geest niet van mij (Ps. LI: 13). Is de Geest Gods voor een tijd van hen geweken, dan is het hunne vurige bede. Keer weer, o Heilige Geest! keer weer, O, geef mij aan de ziele rust; Ik haat de zonde, die ontnam Mijn hartens vrede en lust. Dit is wat de Christen te doen heeft, wanneer hij in de zonde is gevallen. Maar zijn gewoon leven mag niet, kan niet zijn 262 een leven in de zonde; zijn gewoon leven mag, kan, moet zijn in de gemeenschap met Christus door den Heiligen Geest — een blijven in den Wijnstok. Daarom kan en moet zijn gewoon gebed zijn een gebed in den Heiligen Geest. Op een hooge feestdag, als aan het Avondmaal, waar de voelbare nabijheid van den Zaligmaker genoten wordt, of bij een andere gelegenheid, waar onze gemoedsaandoeningen levendig zijn, — dan meenen wij dat wij waarlijk bidden kunnen in den Geest. Wij voelen dan Gods Geest aan ons hart werken. Wij hebben de zaligste verzekering van de nabijheid onzes Heilands. Maar letten wij op de vermaning van de Apostel, dat wij altijd bidden moeten in de Geest. Iedere dag, in ons gewoon leven, ook waar het niet mogelijk is dat hooge feestvreugde, de blijdschap der verrukking, ons deel is, — altijd moeten wij bidden in de Geest, Christenen! wandelt in het geloof. Ook als uw oog weinig ziet en uw hart weinig geniet, ook dan kunt u leven en wandelen, niet naar het vleesch, maar naar de geest. U kunt, geloovende aan de onveranderlijke trouw, en de blijvende nabijheid van uwen Heiland, in de gemeenschap des Heiligen Geestes staan. Die is gegeven als een inwonende, bijblijvende Geest. Het spreekt wel van zelf, dat er hierbij moet zijn voorzichtigheid, waakzaamheid, een teeder geweten, zodat de Geest niet bedroefd van u wijkt. Maar de hoofdzaak, waar het alles op aankomt, is het standige geloof in Christus. Wordt dit door mij beoefend, dan blijf ik in gemeenschap met de Vader, en de Zoon, en de Heiligen Geest. Leef ik steeds in het geloof aan Gods Zoon, dan is het mij mogelijk om altijd biddende te zijn in de Geest, Maar ook het omgekeerde is waar: ten einde toe te nemen in het geloof en in de zalige gemeenschapsoefening met Vader, Zoon en Heiligen Geest, — moet ik volharden in het gebed, namelijk in het ware gebed, dat in de Geest is. Er is hier werking en terugwerking. Om altijd biddende te zijn in de Geest, moet ik aanhoudend gelooven in Christus, ook als mijn hart weinig gevoelt. Om toe te nemen in het ware geloof, moet ik opwekken de gave die in mij is, moet ik altijd biddende zijn in de Geest. Heilige Geest Gods, leer Gij Uw kinderen en nieklingen verstaan en toespreken deze verborgenheden der godzaligheid! DE STILLERE VAN DE ZIEL. Lees: Ps. LXII. Stil is mijne ziel tot God, van Hem is mijn heil. Ps. LXII: 2. De lofzang is in eerbied tot U, o God, in Zion; en U zal de gelofte betaald worden. Gij hoort het gebed, tot U zal alle vlees komen. Ps. LXV: 2, 8. De Zaligmaaker leert ons om in de binnenkamer te gaan als wij bidden. Ons oog en ons oor moet niet afgeleiden worden door het gewoel der wereld. Wij moeten ons afzonderen, niet alleen van de geoorloofde bezigheden, — afzonderen niet alleen van de zondaren, maar ook van de vromen, om met God alleen te zijn. Welmeenende lieden zijn te gemakkelijk tevreden om op een Zondag, bijvoorbeeld, veeltijden in de kerk, en op de bidstafel, en in vrome gesprekken door te brengen. Hoe goed dit ook is, het geestelijke leven zal niet bloeien als men niet van de binnenkamer volgens de regel gebruik maakt. Men moet met God alleen wezen, dan hoort men recht wat Gods Geest tot de ziel wil zeggen. Het woord dat men gelezen of gehoord heeft, moet bewerkt worden in het stille, nadenkende gemoed; dan alleen kan het diepe wortelen slaan. Maar het is niet genoeg dat het lichaam afgezonderd is, dat oor en oog zonder afleiding zijn. De ziel, het gemoed, moet bedaren, tot rust, tot ontspanning komen. In de binnenkamer, helaas! achtervolgt ons de wereld met haar zorgen en ijdelheden; en de ergste plaag komt niet uit de wereld daarbuiten, maar van binnen, uit het eigen hart. Er behoort dus tijd; en ernst, en moeite aan te wenden om het hart te oefenen, om de aandacht te bepalen, en de afwaltende gedachten bij elkaar te brengen. Nemen wij tot voorbeeld de heilige maagd Maria, de moeder van onzen Heer. Toen de Engel haar groette als begenadigd, gezegend onder de vrouwen, werd zij zeer ontroerd over het woord; maar zij overleefde met stil nadenken, hoe dit moge zijn (Luk. I: 29). Na de wonderbare geboorte van het Heilige Kind, na de verschijning der Engelen in Bethlehem, na de aanbidding der herders, wordt ons vermeld dat allen die van deze dingen hoorden, zich verwonderden over hetgeen van de herders gezegd was. Maria echter bewaarde deze woorden alle tezamen, overleggende die in haar hart (Luk. II: 19). Zij was dat geen oppervlakkige ziel, ligt geroerd door godsdienstig gevoel, inaar dan ook weer van dat gevoel ontbloot. Indien zij zoo geaard was, dan was zij niet geschikt geweest om moeder van de Zaligmaker te wezen. Neen, een stille, diep nadenkende, in haar hart Gods Woord behoudende dienstmaagd des Heeren was zij. Zij was een echte dochter van David, in wiens psalmen wij gelezen hebben zulke woorden als deze: Immers is mijn ziel stil tot God: De lofsang is in stilheid tot U, o God! Terwijl David veel spreekt en veel zingt tot lof van God, weet hij ook, gelijk alle heilige zielen, wat het is om God stil te zijn. Nemen wij als een voorbeeld de profeet Habakku, die aldus spreekt: Ik stond op mijn wacht, en ik stelde mij op de sterkte, en ik hield wacht om te zien, wat Hij, de Heer in mij, spreken zou. De profeet houdt zich stil, staat als waren het op een wachttoon, om uit te zien naar een boodschapper, naar een woord, dat van de Heer tot hem komen zou. In hetzelfde hoofdstuk zegt hij: Maar de Heer is in Zijn heiligen tempel: zwijg voor Zijn heiligen zicht, gij gehele aarde (Hab. II: 20). Eerbiedig zwijgen past voor de ziel, die geloopt aan Gods tegenwoordigheid. Maar is het gebed dan niet een spreken tot God? Moet men niet zijn gedachten en woorden tot de Heer richten, als hoort de mensch ons ook niet spreken? Wat bedoelt David dan door te zeggen: De lofsang is in stilheid, — een lofsang wordt toch hoorbaar gezongen? Wat bedoelt hij als te zeggen, als hij bidt, dat zijn ziel stil is, dat hij zwijgt? Eene ziel, die verwacht omgang met God heeft, kan soms geen woorden vinden om haar lof en dank uit te spreken. Een eerbiedig stilzwijgen en bewonderen van Gods Majesteit is de hoogste lof. Zelfs in den omgang van mensen onder elkaar is het zwijgen soms van meer kracht dan de grootste woorden spreching. Bijvoorbeeld, het zachtvoedig zwijgen van een Christen, die beleedigd en veroordeeld is. Een apostel zegt, dat een vrome vrouw zonder woorden, door haar zachtmoedigheid, voor Christus winnen kan op ongeloovige man (1 Pet. 3:1). Maar wat spreken wij van het zwijgen van een mens voor zijn medemensch? Wij hebben thans te doen met het zwijgen van een mens voor zijn God. Dat zwijgen, zeggen wij, kan de hoogste aanbidding zijn; maar daartoe komt men niet zonder oefening. In de zondige gedachten, de vleeschelijke lusten en hartsbegenten beroert de ziel als men bidden wil, het is zoo moeilijk om elken storm in het binnenste tot bedaren te brengen. Maar veronderstel eens dat het zoo ver gekomen is, dat men met enige bedaardheid en gemoedsrust zijn gedachten bij God kan bepalen, dan nog is er wat anders, dat ons verhindert om in geest en waarheid te aanbidden. Het is de eigengerechtigheid, de bedrijvigheid en werkzaamheid van onze oude natuur. Wij willen onze beste krachten inspannen, ons zelf opwinden tot vrome aandacht. Het ware gebed wordt in de gelovige gewoontedoor Gods Heiligen Geest. Als men nu zoo werkzaam is met zijn eigen hart, bijvoorbeeld, als men veel moeite doet om zeer ernstig te bidden, dan is er gevaar dat die bedrijvigheid van ons eigen hart Gods Geest verhinderen kan. Ons eigen vlees mengt zich zoo gaandeweg in onze godsdienstigheid, en zo is er gevaar dat wij vreemd vuur op het altaar des Heeren brengen; dat wij het werk van Gods Geest bederven door de inmengsel van dat wat niet geestelijk is, maar vleeschelijk. Wij kennen de leer van het Evangelie, dat de mensch zalig wordt door het geloof, niet door de werken; dat hij, die in Gods rust wil ingaan, ophoudt van eigene werken, gelijk God van de Zijne (Hebr. IV: 10). Dit nu is toepasselijk op het gebed: het ophouden van eigene werken, het toelaten van Gods Geest om in de stilte van ons hart te werken, — dat is het wat wij beoefenen moeten. Toen Samuel Saul wilde zalven tot koning, zeide hij: sta gij als nu stil, en ik zal het Gods Woord doen hooren (1 Sam. IX: 27). Zoo is het nu nog: ik moet stil staan, dan kan ik hooren de zachte stem van Gods Geest in mijn binnenste. Op deze wijze komt de Christen tot dat heilig stilzwijgen, waarvan wij gezegd hebben dat het de hoogste aanbidding is. De ziel vindt geen woorden om haar gewaarwordingen uit te drukken. Ja, het komt er toe dat alle gewaarwording en gevoel op den achtergrond raken: slechts een gewaarwording, geen geroel, en dat is, men verliest zichzelf in zichzelf voor God. Hooren wij een Apostel: Desgelijks komt ook de Geest onze zwakheden te hulp; want wij weten niet wat wij bidden zullen, gelijk het behoort, maar de Geest zelf bidt voor ons met onuitsprekelijke zuchtingen. Zuchtingen, die ons niet onder vormen of woorden gebracht worden, maar die God verstaat. Want Hij, die de harten doorziet, weet welke de meening des Geestes is, dewijl hij naar God voor de heiligen bidt (Com. VIII: 26, 27). Christenen! Het is goed om met broeders samen te bidden; maar het is niet goed als men daardoor in verzoeking komt, om den verborgen omgang met God te vergeten. Spreekt in uw hart op uw leger, en zijt stil (Ps. IV: 5). De Schrift spreekt van een worsteling en strijden in het gebed (Gen. XXXII: 24; Col. IV: 12). Maar het hoogste gebed is het stilzwijgen van de ziel in al haar nietigheid voor de oneindige Majesteit van God. In deze droogte, Lees: Jerem. XIV: "Zijn er onder de heidenen die doen regenen? of kan de hemel druppelen geven? Zit God die niet, O Heer, onze God? Daarom zullen wij op U wachten, want God doet dat." Jerem. XIV: 22. De aandoenlijke beschrijving van de ellende door een zware droogte veroorzaakt, zoals die bij Jeremia te lezen is, kan men beter verstaan in Zuid-Afrika dan in vele andere landen, bij voorbeeld, in het Noorden van Europa. In vele opzichten, wat het klimaat en de natuurlijke gesteldheid van het land aangaat, is er grote overeenkomst tussen het Heilige Land en het werelddeel dat wij bewonen. Ook ten aanzicht van regen en droogte is dit waar. Mozes reeds had gezegd dat het land Kanaan, waarheen het volk op weg was, niet was gelijk Egypte, waar men stand kon maken op de waterleiding uit den Nijl, waar men den grond bewatert met zijn gang, met zijn voet, als een kruidhof. Neen, het was een land dat afhankelijk was van den zegen en de zorg van God, die Zijn oog daarop hield, die den vroegen en den spaden regen op Zijn tijd geven zou, indien Zijn volk slechts luisteren wilde naar Zijne geboden (Deut. XI : 10 — 14). Eens in den tijd van Jeremia was het allerakeligst gesteld met het land, wegens zware, aanhoudende droogte. Laat ons de lessen verzamelen, welke zulke bezoekingen Gods ons leeren moeten. Het woord des Heeren, dat tot Jeremia geschied is bij een dergelijke gelegenheid, kan ons hierin leiden. Jeremia bad tot de Heer om regen. Maar het gebed om regen betekent soms zeer weinig. Het gebeurt soms in ons land dat de goddeloos, die anders weinig aan het gebed denkt, door de nood van een zware droogte gedrukt, met het verlies van zijn oogst en zijn kudde, en met broodsgebrek bedreigd zijnde, als gedrongen wordt om ook te bidden. Hoe weinig waarde toch heeft zulk een afgeperst gebed in Gods oog! Anders is het bij de godvruchtige, anders was het bij Jeremia. Hoort zijn ootmoedige belijdenis van zonde. Heer! wij kennen onze goddeloosheid en onzer vaderen ongerechtigheid, want wij hebben tegen U gezondigd (vs. 20); hoewel onze ongerechtigheden tegen ons getuigen, O Heer! doe het om uw naam wil: want onze afkeer is menigvuldig, wij hebben tegen U gezondigd (vs. 7). Dikwijls, helaas! ontbreekt het geheel hieraan bij de mensch, die ernstig om regen bidt. Het is natuurlijk niet voldoende zo onze lippen in vrome taal belijdenis doen van onze zonde en de zonde van het land; een schuldbelijdenis door den uiterlijken nood afgeperst betekent weinig. De oprechte Christen laat zich door den nood drijven tot het onderzoek van zijn hart en zijn leven. Hij vraagt in zijn hart, waarom zijn dat deze dingen gebeurt? Waarom heeft de Heer, onze God, al deze dingen gedaan (Jer. XIII: 22, V: 19)? Hij laat zich door Gods Heiligen Geest leiden in de schuilhoeken van zijn hart en zijn leven. Ja, hij laat zich leiden tot het gebed om iets anders dan regen, brood, geld of aardse gaven, — tot het gebed om de gaven des Heiligen Geestes. Bij Jeremia en de Profeten was het niet alleen te doen om redding uit tijdelijken nood, maar om verlossing van de zonden des volks, om de verzekering van Gods genade en gunst. Bovenal was het hun gebed: verhef over ons het licht van Uw aanschijn. Dit gaf hun vreugde boven de vermenigvuldiging van koorn en most, waarom de wereldling ook bidt (Psalm IV: 7, 8). Doch er zijn weer wereldlingen die zien ganz anders gebracht in tijd van nood, van zware droogte. Zij menen te verstaan te zijn om te bidden om regen. Zij geloven dat alles afhangt van stomme natuurwetten. Zal er regen komen, dan moet de wind gunstig zijn, en of de wind ons gunstig is, dat hangt verder van verborgene natuurkrachten af. Al is er een God in den hemel, die ons geestelijke zegeningen wil geven (zoo spreken zij) , die God laat zich niet bewegen door gebeden om in de natuur in te grijpen om ons te gerieven. De eeuwig bepaalde gang van de natuur wordt niet (zoo geven zij voor) van God verstoort op ons gebed. Anders is het geloof van den profeet Jeremia. Hij zegt dat de ijdelheden, de afgoden, geen regen geven; maar ook de hemelen zelf geven niet druppelen. Zijt Gij die niet, o Heer, onze God, die dit waarlijk doen kunt? Daarom wachten wij op U, want Gij doet al die dingen (vs. 22.). Anders is het geloof van de Heere Jezus: Hij leert ons bidden niet alleen om vergeving van schulden en andere geestelijke zegeningen, maar ook: geef ons heden ons dagelijksch brood. Indien na het hemelse Vader op het gebed om brood antwoordt, dan moet Hij de krachten der natuur, regen, zonneschijn en anderen, in Zijn banden hebben om die te besturen. Maar onze God is geen doode natuurwet, Hij is de levende God, die in het gansche heelal, ook over de natuur en de natuurwetten heerscht, om alles te besturen tot Zijne eer en tot nut van Zijne kinderen. Het is waar dat Gods eeuwig bepaalde raad zal bestaan; maar een deel van die raad is het, dat Zijn menschenkinderen zullen bidden zullen. God nu bestuurt niet alleen het einde, de uitkomsten van alles, maar ook de middelen tot die uitkomsten, en onder die middelen is er niet alleen het werken van de mens, maar ook zijn gebed. Oppervlakkig en ongegrond is het bezwaar, dat de nieuwe verlichting van de wereld tegen het gebed om dagelijksch brood, het gebed om regen aanvoeren wil. De gelovige Christen zal zie daardoor niet laten terughouden van het gebed ook om regen. Doch laat ons bedenken, de regen is niet het hoogste goed waarom wij vragen moeten. Wat dan is het hoogste goed? Dit, dat Gods wil geschiede, en dat wij volkomen eenswillend zijn met Hem. Indien ik bid om regen, en de Heer de droogte laat aanhouden totdat al mijn vee vergaat en ik voor broodgebrek vrees, dan is het wel, mits Hij mij geev genade om ten volle te zeggen: Ik heb geen wil, dan de wil van mijn Vader. Dit leert ons de Apostel Paulus als hij schrijft: "Teest in geen ding zorgvuldig (ook niet in de zwaarste droogte); maar laat uwe hevigen in alles (ook om regen), door bidden en smeeken, met dankzegging lekend worden bij God!" En wat nu? Zegt de Apostel, dat God juist geven wil de eigene zaak waarom wij vragen, in die maat en op die tijd die wij begeeren? Nee, maar hoort verder: "In de vrede Gods, die alle verstand te overgaat, zal uwe harten en zinnen behagen in Christus Jezus" (Filippen 4:6, 7). Dit is het hoogste goed waarvoor de Christenen begeren, dat de vrede Gods hun hart beware. Dit is beter dan overvloed van regen of aardse zegeningen. Christenen, als wij bidden om regen, laat het niet van ons waar zijn wat de Heer door een Profet geklaagd heeft: Zij roepen ook niet tot Mij met hun hart; wanneer zij huilen op hun knieën om koren en most verzamelen, zij zweren tegen Mijn (Hosea 7:14). Het kermen enkel om den tijdelijken nood kan zeer onchristelijk zijn, ook bij veel bidden om regen. Zijn wij oprechte bidders, die naar God zelf vragen als het hoogste goed, niet naar Gods gaven, dan zal Hij ons de genade geven, om in de allerzwaarste nood met een anderen profeet te juichen: Als hoe wel de vijgboom niet bloeien zal, en geen vrucht aan de wijnstok zijn zal, dat het werk des olieboom liegen zal, en de velden geen spijs voortbrengen; dat men de kudde uit de kooi afscheuren zal, en dat er geen rund in de stalling wezen zal; — zóó zal ik nog althans in de Heere van vreugde opspringen, ik zal mij verbeugen in de God mijns vertrouwens (Habak. III : 17, 18). Beveel gerust uw wegen, Als wat u 't hart deert, De tros en zegen Van Hem, die 't al regeert; Die wolk en lucht en winden Wijst spoor en loop en baan, Zal ook wel wegen vinden, Waarlangs uw voet kan gaan. 2. De Heer moet gij vertrouwen, Begeert gij de uitkomst goed; Op Hem uw hoop bouwen, Zal 't slagen wat gij doet; Door geen bekommeringen, Geen klagen en geen pijn Laat God zich iets ontvangen: Hij wil gebeden zijn. Uw trouw en Uw genade, Vader, weet jij goed, Wat onze ziel tot schade Of winst worden moet. Hetzelfde hebt gij iets uitgelezen, Dat werkt gij op sterke held! Dat brengt in stand en wezen, Wat gij het hebt voorgesteld. 4. Een weg hebt gij allerweegen! Geen middel dat u faalt! Uw doen is lof en zegen, Uw gang met licht omstraald: Niets kan uw werk verhinderen, 't Blijft rustloos voorwaarts gaan; Als Gij, wat voor uw kinderen Het heilzaamst is, wilt doen. 6. Mijn lijdend hart blijft hopen, Blijf hopen onversaagd! Als spert zieh de omrande open, Schoon u de kommer plaagt, God rakt u uit die zorgen : Verwacht alleen Gods tijd, En eenaanlooprijst de morgen, Wiens licht uw ziel verblijdt. 6. Schep moed! Zeg aan uw smarte En zorgen goeden nacht! Laat jaren, wat uw hart In onrust heeft gebracht ! Gij wilt toch niet regeren Als een, die alles weet : God blijft, als Heer der Heeren, Met 't hoogst gezag bekleed. 7. Laat Hem besturen, waken! 't Is wijsheid wat Hij doet. Zoo zal Hij alles maken Dat g* u vervreemdren moet, Als Hij, die alle macht heeft, Met wonderbaar beleid Geheel het werk volbrengd heeft, Waarom gij thans nog schreidt. 8. Wel kan Zijn hulp vertragen, En 't schijnt soms in de nacht, Alsof geen licht zal dagen, Alsof geen troost u wacht, Als, ging Hij u begeven ; Wel kunnen op uw pad Gevaar om u vrijen, Alsof u God vergat. 9. Maar zoo uw trouw mag blijken, Zoo gij Gods "wil betracht, Dan doet Hij de onspoed wijken, Ook als gij 't minst verwacht ; Eens zal Hij u bevrijden Ook van den zwaarsten last ; Houdt gij slechts onder 't strijden Aan God en godsvrede vast. 10. ' Wel u, gij kind der trouwe ! God ontvangt dan voor Gods troon Aan de eindpaal van uw rouw De overwinningskroon. God zelf reikt u de palmen In uwe rechterhand, En gij zingt vreugdepalmen In 't hemelsch Vaderland. 11. O, hoort onze smeekbeden! Heer, red uit allen nood! Sterk onze wankende schreden, En leid ons tot den dood Op Uw hoofd en zegen. Vertrouwen, vroom van zin: Zo voeren onze wegen Gelovig ten hemel in! HET GELAAT DES AARDRIJKS VERNIEWT. Lees: Psalm CIV. Laat Uw Geest niet, zo worden zij gesluuken, en Gij vernieuwt het gelaat des aardrijks". Ps. CIV: 30. In Psalm CIV hebben wij een van die stukken in de Bijbel, die ons opmerkzaam maken op de natuur als een openbaring van Gods deugden. De beschrijving er van doet ons uitroepen : hoe groot zijn Uw werken, Heer! Gij hebt ze allen met wijsheid gemaakt; het aardrijk is vol van Uw goederen (vs. 24). De stem van Gods donder op de grote wateren van de zee, maar dan ook het lieflijk murmelen van de beekjes en fonteintjes in de dalen, waar het gedierte des velds gedrenkt wordt, — beiden verkondigen de goedheid en grootheid van de Schepper (vs. 7, 10). Als alles in de natuur dood schijnt en woest, dan is het omdat God Zijn aangezicht verbergt om het schepsel te verschrikken; neemt Hij deszelfs adem weg, alles sterft en keert tot stof. Omgekeerd, zondt Hij Zijn geest uit, dan leeft alles, Hij vernieuwt het gelaat des aardrijks (vs. 29, 30). Onze aandacht willen wij thans vestigen op die vernieuwing van het gelaat des aardrijks. Denken wij aan een land in het Noorden van Europa, waar gedurende den winter alles maanden lang bedekt is met sneeuw. Hoe is de natuur daar dood, de winterslaap schijnt waarlijk een doodslaap. Maar de lente komt aan, en nu blijkt het, dat die sneeuw als een kleed was om de aarde warm te houden, opdat de wreede vorst de zaden onder den grond niet dooden mogt. De sneeuw smelt, en binnen weinige weken is alles bedekt met liefelijk groen, om te prediken, dat de Schepper het gelaat des aardrjks vernieuwd heeft. Eenigzins anders gaat het er toe in ons werelddeel. Eene aanhoudende droogte, soms in het een, soms in het andere jaargetijde, heeft de natuur doen treuren. Plant, en bloem, en kruid is verdwenen, de dood heerscht over het dorre veld. Milde regen verkwikt de aarde, en weinige dagen zijn genoeg om den mensch te doen danken: Gij vernieuwt het gelaat des aardrijks! Het veld is een bloemenland, de dood maakt plaats voor het leven. Beleven wij zulk een verandering, laat ons niet vergeten om met de vrome Psalmisdichters te loven en te danken. Bijvoorbeeld: (Ps. LXY: 10.) „Qui bezoekt het land, en hebbende het barbaars gemaakt, verrijkt Gij het grootelijks; de rivier Oose is vol waters; wanneer Gij het alzoo bereid hebt, maakt Gij hun leider koren gereed. Gij maakt zijn opgeploegde aarde dronken; Gij doet ze dalen in zijn voren; Gij maakt het week door de dappelen; Gij zegent zijn uitspansel. Gij kroont het jaar Uwer goedheid, en Uw voetstappen druipen van vettigheid. Zij bedruipen de weiden der woestijn; en de heuvelen zijn aangegord met verheuging. De velden zijn bekleed met kudden, en de dalen zijn bedekt met koren; zij maken ook zingen." Maar de natuurlijke natuur is een Spiegel van een hogere, geestelijke wereld. Worden wij ooit gedrongen om te roepen: Gij vernieuwt het gelaat des aardrijks! dan mag het blijde schouw ons wel herinneren aan onzen eigen geest, aan onze geestelijke behoeften. Gods Heilige Geest hebben wij noodig, om ons gemoed te vernieuwen in een ware wedergeboorte; de goede, nieuwe, heilige vruchten des Geestes groeien niet van zelf op den akker van ons bedorven hart. De God, die de natuur vernietigt met Zijne milde gaven, is de God des genades, die zoo gaam de beste gaven des Heiligen Geestes te geven wil aan den bidden. Zoo kan de natuur den mens aansporen tot het gebed: schep mij een rein hart, o God! en vernieuw in het binnenste van mij een vasten geest (Ps. LI: 12). De wedergeborene Christen, helaas! vervalt soms in laanwied, geestelijke dorheid, en onvermogendheid. De beschouwing van het vernieuwde gelaat des aardrijks kan hem een opwekking wezen om te bidden: zult Gij ons niet wederlevend maken, opdat Uw Volk zij in U verblijdt (Ps. LXXXV: 7)? Eene gemeente of een kerk, die op nieuw van den adem des Geestes is bezocht, openbaart een nieuw leven. De ontraaglijkheid, en insteloosheid zijn verdwenen: liefde en ijver in de dienst van den Heer openbaren zich. Een nieuw leven niet de dooden is er te zien. De woestijn en de dorre plaatsen zijn vrolijk, de wildernis verbeugt zich, en bloeit als een roos (Jes. XXXY: 1), Men denkt aan zulke schilderingen uit de profeten als de volgenden: Ik zal Israel zijn als de dauw; hij zal bloeien als de lelie, en hij zal zijn wortelen uitslaan als de Libanon. Zijn scheuten zullen zich uitbreiden, en zijn heerlijkheid zal zijn als des olijfbooms, en hij zal een renk hebben tig de Libanon. Zij zullen wederkeren, zittend onder zijn schaduw; zij zullen ten leven voortbrengen als koren, en bloeien als de wijngaard; zijn gedachtenis zal zijn als de wijn van Libanon (Hozea XIV: 6-8). 