title: Maandelijksche leerredenen, over verschillende onderwerpen
creator: None
text: Zoodanige roepstemmen worden overvloedig gevonden zowel in de Schriften van het Oude als van het Nieuwe Verbond; en staan daar als opgerichte teekens om den sondaar Gods gezindheid te laten kennen, hem van het verderf te verlossen en weer tot God en de zageheid te brengen. Niet al deze roepstemmen zijn echter van dezelfde inhoud, of onbepaald tot allen sonder nitzondering gericht; daarvan ook zulken die bepaaldelijk gericht zijn tot zoodanigen, die aan deze roepstemmen de dringendste behoeften hebben, of gevoelen. Van deze aard is 's Heeren roepstem of noodiging van vermoeide en belasten, waarover wij in dit hoofd tot wensen te spreken. Zalig, indien wij 's Heeren noodiging leerten verstaan, gelooven en opvolgen; dan zal het heil en de zaligheid, aan de opvolging van dezelfde verbonden, onwankelijk ons deel zijn. Vereenigen wij ons vooraf in het gebed, en smeeken wij met dankzegging om 's Heeren zegen. Tekst: Mijnheer, 11 \ 28. Grommere herhaling van "Mijnheer, alle" en "Mijnheer, meer" en "Mijnheer, een" en "Mijnheer, nog eens". W. H. Ofschlon de Zoon van God geopenbaard in de menschelijke natuur, in eigen persoon op deze aarde. Digitized by VjOOQ IC 24. Als 's Vaders gezant, Zoon tot zaakheid verkondigde, sprak zo aan allen menschen op aldaan sprak of spreken kau, en Zijnezendeling en leer met onwankelijke en heerlijke wonderdiensten bevestigde; zo was echter Zijne prediking voor verre weg het grootste gedeelte Zijner hoorders onverstaanbaar; ja, strekte rechtstreeks zijds siets om hun ongelovigheid en vijandschap tegen de waarheid des te meer op te wekken, en den naam des Heeren te laatsteren en te onreeren. Dat treurig verschijnsel zien wij hersteld in ons tekstenhoofddeel; deze onvruchbaarheid en hare vreeselijke gevolgen stelt de Heer voor aan die steden in Galilea, in welke Zijn krachten meest geschied waren van vers 20—24: "Toen begon Hij de steden in dewelke Zijne krachten meest geschied waren, te verwijten dat ze zich niet bekeerd hadden. Wee u, Chorazin, wee u, Befa, want zo in Tyros en Sidon de krachten waren geschied, die in u geschied zijn, zouden ze zich eertijds in zak en asch bekeerd gehad hebben. Doch ik zeg u, het zal Tyros en Sidon verdragen beter in den dag des oordeels, dan een dode." Enig Capernaam, dat tot den hemel toe zijt verhoogd. Gij zult tot de hel toe worden nedergestoten, worden; want Zoo in Sodom, die krachten waren geschied, die in zijn, zouden tot op den huizing dag gehouden zijn; doch ik zeg u, dat het den lande van Sodom verdragelijker zal zijn in den dag des oordeels, dan u. Geheel verbreken was echter Zijn prediking onder hen niet geweest; Indien ook waren en verstaan denzelfde verwierpen, daar waren eenvoudige, in wijsheid harten de Vader de verborgenheden van des Heeren koninkrijk geopenbaard had, en die de kracht daarvan in hun harten ondervonden. Daarvoor dankt de Heer Zijn Vader, vers 25 en 28: "In dien zelfden tijd antwoordde Jezus en zei: Ik dank U, Vader, voor hem." Dat de aarde, dat de duiven voor den wijzen en verstandigen verborgen hebt, eh hebt de avond klaar geopenbaard. Ja, Vader! want alsof het gemest is, kennis welbekomen voor Wij. Hierop laat Hij volgens een eenvoudige verklaring van de oneindige verhevenheid van Zijn persoon af God. Zooals niemand dan bij den Vader bekend, en als kwart alleen in staat om den Vader aan anderen te openbaren. Zoodanig een verklaring legt Jezus ten grondslag van Zijn noodiging, die daarop volgt, en van de inhoud is, dat de geest Gods gezant zoo groot, geen schepsel aan kan verheven hetwelk onder God alle macht heeft; alleen de Zoon van God den met den Vader komt het toe de avond niet te spreken: "Komt, ga naar het ruste, tot mijn allen die vermoeid en beladen zijn, en Ik zal u rust geven." Deze noodiging willen voor in dit uur wat neer van nabij te bouwen. Wij zullen eerst over het spreken, welke Wer door Jezus genoodzichtig worden. Over de Erfderke nooding; des Heeren het 200-danigan gerecht. Over 's Heeren belofte aan hen, die de noodleerden opvolgen. Digitale door VjOOQ IC 245 In vorige bespreking, welke Kier door Jezus genoodzichtig worden. Hij beschrijft hen, die zodanig gen, die vermoeidheid een belasting hebben, Passen wij eerst in beschrijving toe, die Godsdiensgelijke gedeelte aan het Joodsche Volk ten tede van de Ta van de Heeren omwandeling op aarde; ten tweede op vele in onzen tijd, die met deze Joden overeenkomst hebben, en wanneer ten derde aan, dat deze gesteldheid, ofschoon veel beter dan de gesteldheid der wet- en zorgelozen, toch op zichzelf gezien, treurig is. Passen wij deze beschrijving toe, op het Godsdiensgelijke gedeelte van het Joodsche Volk ten tede van des Heeren omwandeling op deze aarde. De Schrijver beschrijft hier de gesteldheid van het Godsdienstig gedeelte van het Joodsche Volk als vermoeid en belast. Immers op hen alleen is deze beschrijving van toepassing. Geenen ongodsdienstigen onder het Volk konden als vermoeid en belast beschouwd worden, in die zin, waarin het hier van Jezus gebezigd wordt. Zij waren, even al de ongodsdienstigen onder ons, wetteloozen en zorgelozen. De oprekwijze vermoeid en belast, zul je, schant ontleend te hebben van zwaar beladen lastdieren, die onder het torschen van deze zware lasten zo vermoeid raken, dat ze onder dezelfde dreigen te bezwijken. Zo was het in de daad met het godsdienstige gedeelte van de Joodsche Natie toen Jezus op aarde was. Ze waren belast met het juk van Mosaïs wetten niet alleen, maar bovendien met vele menselijke inzettingen, door God niet geboden. Deze wetten en instituten worden door geschiedschrijvers, onderzoekers en schriftgeleerden, tegenwoordig gezien op de troon van Mozes, als zware lasten op de schouderen van de Joden gelegd, opdat zij in de verhuiding van de wetten gerechtigheid en verwachting van God zouden soeken. Immers, zo sprak de vader. Hoofdstuk 23: 4: "dat de mensen, als ze naar de wet zoeken, het gewicht van de wet voelen en kwalijk het zijn die ze dragen, en tegen de schouder van de maatschappij: maar zij willen die met hun vingertippen aanraken." Zulk een gevoel was de wetten van God niet, door Mozes als Gods gezant op de schouderen van Israel gelegd, indien zij in de Toetstappen van het geloof der Vaderen wandelden, en niet slechts in een beginserij, naar de wetten van God en naar de eer die daarvoor was, daarin werkzaam waren. Immers ofschoon de Wet der Tien Geboden den vioek drcigt op de minstc overtredingen , en volmaakt^ geboor- uainbeid eiscbt, sonder eenige toegevendbeid ; ofschocm zij bi) iedere overtreding door hun geweten werden aan- geklaagd,als liggende onder den vIoek, en nit kracht hnnner verdorvenheid zicb bewnst waren , van ban on- vermogen tot volmaakte onderhonding van Gods geboden, ZOO kenden zq nogfans Jkhova ab 'genadig en barm« bartig; vergevende de overtredingen en zonden opgrond van de zoenofferen, de scbadnw van het eenige wäre zoei^offcr , het welk Jkbova in de volbeid des tijdszondaar- stellen. Op dezan grond vertroawden z^ dat Hq hnn de zonden vergaf , als zij boetvaardig en geloovig tot Hem kwamen , met begeerte tevens om door Zqne genade in het päd Zijner geboden te wandelen. Voor snlke ge- loovigen waren Mozzs wetten geen ondragelijk juk« zq diendeu den Heer nit liefde, gewillig en met vrengde, en vonden banne zaligbeid in het betrachten van Gods geboden en het verheerlijken van Zijnen Naam* Immers zien wij dit overvloedig nit de gesteldheid van zoo vele heiligen des Onden Verbonds« bijzonder in de Psalmen kenbaar gemaakt. Een zwaar en ondragelijk juk war^n Mozes wetten voor de Joden, toen Jbxus op aarde was» Digitized by VjOOQ IC w aoo ab zi) dooM Farbe^Sis en Sehriftgekerdea « vereeaigd met zod vele mensclielqke inzettingen , öp 4le schoude* ren gelegd werden. Zulk een juk waren yaj uiet slechts wegens de zwäarte en menigte ietex gebodeo « en ät onkennis van J^aofA e^ van het wäre doel der scha- daw-wetten, maar ook wegens het irerkheiiig begln« seL waarnit de Fariseers en Scbriftgeleerden , slrijdig met het geloof e« de liefde, hau leerden die wet- ten betrachten. In desen zin was het dat zij las- ten bonden, die zwaar en kwalijk waren om te dragen, en legden ze op de scfaouderen der menschen, terwijl zij zelve die met banne vingeren niet wilden aanroe- ren; Hoofds. 23:4, Zij waren niet alleen belasten, ^nl* ken op Wien dat zware juk la^, en die hetzelve torschten, maar zij waren ook vermoeiden, dat. ia zulken , die vermoeid waren door het torschen van dat jnk , en onder hetzelve dreigden te bezwijken* Zoo was het inderdaad met het godsdienstig* gedeelte van het Joodsche volk toen Jazus op aarde- was. 2. Maar deze beschrijving van den Heer van het godsdienstig gedeelte van het Joodsche Volk, ook van het 2e. Jaar, No. 9, 19. Digitized by VjOOQ IC 2. Looppassing door Telen uit een Mobieltje, dieTegenwoordig Joden lich demedema boek godsdienstig, fa xedig gedrag ten de weteloosheid aan xorgeloosheid. - Ven naturen saai, alsema Mader da Wet, die vloekdrift op de laatste orde, *t aj w^ bare geboden aan al onze doos, of hare verboden bedriegen; bij werken bijgeloof, in onze verdachte eigenheid gegronde is ooit vreede aanstaar, zo daal weg kunnen aangetoond door het begin van de wetten geregeld, op dat van de vloek te barriëren; dat door het afvroggen Taa eens afgesteld geregeld kan van de vloek barriëren, dat door de gast van God te Terzinnen; in de weg zet dat toegevonden taal vergeleken met de terreinen aandacht en zelf zo laag al de Wet, dat baron geestelijk aard en de barrière, geestelijk bereikt aandacht, kenbaar, dat bekend Eqn met zich zelve, als in gevallen van overtredingen van de Wet, bannen verdovende geest, dat met de vloek der Wet, die over hen is gesproken; naar worden aangevuld, dat de Wet bekend, als in de aan Spiegel bannen overtredingen, en bannen ongekloonde geest, als deze liefde-wet, openbaart God in de bannen gewetens, dat de Wetgever en Regering, die den vloek over zondaren niet verwacht, dan kunnen zij niet langer vergenoegd en tevreden zijn met zichzelf; dan worden zij ontmacht; dan grijpt treurig en vijandig hen aan; dan geven zij verbeelde begeerten om van den vloek der Wet ontkomen, voor God te hebben. Zo koren in de daad onder het ink van de Wet, dat wit draak daarop baan te volgen en baan werkheilig begint, dringt baar over de gebaarsvrijheid als de Wet God zich van den vloek der wet te ontslaan. Zie de geven God te verwerven. Hoe zeer werkheilige pogingen wenden aan daad na, om een eigen gerechtigheid voor God op te rigten en te verbeiden te versterken en te behoeden. Te vergeven echter zaaal hun pogingen, dat ongeluk komt toe, omdat baar geen vertrouwen heeft. Digitale vermeerdering door VjOOQ IC 240 verteel ben ik overtuigd dat door al deze aanbiddeling van Gods recht en de eis der Wet is voldaan, of de vloek der Wet is opgeheven; in plaats van alle onder dat wettelijke pogen om Gods Wet in- en uitwendig te betrachten, beter te worden, zo worden zij hoe langer zo niet de verdorvenheid van hart en hoofd gewaar; en worden in eigen aechting erger dan te worden. Zodanige verzoeking onder het lank van de Wet zijn in de daad termoeiten. Zij dreigen onder diezelfde zwakte last te bezwijken, en verkweten niet zelden den moed en zijn geneigd te betuigen. Het is buiten het hopen. In deze weg zoeken zij de waarheid, zij zoeken de vrede met God, de heiligheid en de zuiverheid te vergeven. Hoe wenselijk is het, dat die Farizeeën en Schriftgeleerden op ongeveer dagen, die door hun zedeprediken de mensen zware lasten oplagen, die als zelden met het naderste hoofd niet aanroeren, eens bij eigen ondervinding zulk belasten en vermoeien mogen worden! In dat geval zouden zij welhaast niet andere ogen zien, dan zij nu door eigen waan en hoogmoed verblind, met zichzelf voldaan zijn, en niet de hoogte spreken. Deze gesteldheid, beter dan de gesteldheid der Wet- en zorgelozen, is echter ook voor zichzelf beschreven treurig. Rampzalig, is zonder twijfel de gesteldheid van wetteloozen en zorgelozen; deze leren zonder wet, en kennen geen ander leidsnoer dan hun eigen aard en wil, zij zien hun eigen wetgeer en wet, en zien niet op tot God de hoogste Wetgever en Rechter, en richten niet naar Zijne geboden. Wij mogen, naar het hele tweede deel, over de liefderijke noodzakelijkheid des Heeren spreken, tot de zodanigen gericht. Deze liefderijke noodzakelijkheid leest, gaat, en staat in deze woorden: "Komt herwaarts tot Mij alle die vermoeid en bezig zijn. Sta hier stil: 1. Eerst bij den Heer, die hier noodigt de vervuilen en belasten; 2. Bij den inhoon van de noodiging; 3. Bij het liefderijke van dezelfde; 4. Bij de reden waarom de Heer hier alleen deze noodigt en gelijk veeltijds allen zouder ouderscheid; en 5. Het gewicht van deze noodiging voor ons allen." Digitale verwerking door VjOOQ IC 251 1. Wij staan, eindelijk, stil bij de Heer, die hier vermoeide en belasten noodigt. Uit het vorige vers leeren wij Hem kennen als den Zoon des Vaders, Wien niemand kent dan de Vader, die alleen de Vader kent, en de Vader aan anderen openbaren kan. Hij is de eigenlijke, eeniggeboren Zoon des Vaders, een met de Vader gemeene Goddelijke Wezen, God uit God, en geopenbaard in ons menschelijk vlees, de ware Godmens. Hij is de grootslag van alle Gods gezanten, die op deze aarde kwam, om den volle raad Gods tot onze zaligheid te verkondigen, en de menschen op Zijnzelf te wijzen als den Man van Gods raad, in Wiens Gods raad vervolmaakt is, als zijnde de weg, de waarheid en het leven, zander Wien niemand tot den Vader kan. Hij is de van ouden beloofde en verwachte Messias, de Koning van het godsrijk. Die op aarde kwam om Zijn geestelijk en hemelsch rijk te stichten, uit te breiden en te volmaken. Hq is de Middelaar Gods en der menschen, die niet op aarde kwam om gedicnd te worden , maar om te die- nen , en Zii^bzelven te geven tot een losprijs voor velen. In Hern heeft de Wet bare vervatling gckregen, Eli) heeitden yloek der Wet, die op ons lag , gedragen , een vloek geworden zqnde voor ons, Hi) heeft baren eischvol- bragt en eene volroaakte geregtigheid voor ons verworven. Zoo heeft Hq de kloof tnsschen God enons, door de zon- de te weeg gebragt • weg^enomen, de ver^ioening gevon- den, de vergiffenis van zonden, de geregtigheid en het leyen daargesteld« Hq is de eenige en genoegzame Za« Ugmaker, die ons zaiig maakt van onze zonden, die de zäligheid en het leven zeif is , en buiten Wien geen za- ligheid te zoeken of te vtnden is. Hq' is de geknriste , maar nn verheeriqkte Heer , die ons de bekeering en de vergeving van zonden , }a het eeuwig zaIig leven geeft. Hq heeft dus het regt om deze noodigrng aan vermoei- Digitized by LjOOQIC 252 den ea beiastea t« dooi, iq mJ^ü ten dmifl« TcipKgt dezelve op te volge»» tu Ri) It In sttat oa dat geen te geven, hefgecn aij te rergeefa ia de werkheilic^ be- trachting van Moses wetten sechtem '^^^ De inhond van Z^ne noodigmg isi kond her* waarti toi Mi/t alle die yermoeid en belast sift. De Heer noodigt dese Termoeiden en belasten om toi Hern te komen. Zij,tot wien Hij deze noodiging in de eerstc plaafs rtgt , tagen Hern iigebamehjk voor zieh slaan, eo konden ligGhamelijk nog nader bij Hem komen. daa zi) reeds bij Hein waren; doch de Heer bedoelt wat nieer dan anik een komen tot Hem net het , ttgchaain. Zulk een komen geschtedde zooweldoorvtjanden aisdoor vriendcn, door ongeloovigen zod wel ab door geloovigeo: en kon geen nnt aaiArengen. De Heer bedoelt een geloovig komen, waardoor men Hem met het hart er- kent » coo als Hi) zieh geopenbaard had • als de Zeoa van God , de CaaisTus , de Zaiigmaker • als het Lam Gods • betwelk de zonde der wereM draagt , als de weg, de waaiheid en het leven, sonder Wien niemand tot den Vader kernt , de bron en oorzaak van het eedwi- ge leven, die waarlijk.vrqmaakt, vergevrng der sondern en het ^enwige leven geeft, ja van het nwarejuk, vmir- mede zq belast , en waaronder zq vermoeid waren en dreigden te bezwijken , hen ontheffen kon. De Beerbe« doelt een komen tot Hem met vertronwen , als den noe- danige, die hen.nit dien trenrigea Staat als vermoeiden en belasten verlossen, en de wäre zielernst kon sehen* ken, welke zij te vergeefsch in de Wet en de inaet^ tingen der Vaderen en bare werkheilige betracfating zochten; eeu komen met oogmerk om Hem gehed en alleen aan te nemen • dat is zoo als Hq zieh geepenbnard had, en met verloechening van zichzelven « . en alle ei- gene geregtigheid en werk , om in Hem nlieen te zot« Digitized by VjOOQ IC 2&S kfltt, lietgttea si) le Yerg«<^ i» de Wet fit tisettiBgeii geflodit kadden; ean konea. tot fltm^ «raardoor lii da ▼adscha Herdefs » de FariaeSva tu SehriflgeleM^an , nluur wdke &q f|;ehoord haddea, verüetea; om Jssvs Oiaja- res Gods Zoou ab den grooten gesanl da« Vadera «flaeii te hoeren, en door Ham aick la laten ondanrijaen in da kennis vaa den vollen read Gada tot zaUgheid door Hem Terkondigd » ob- door Hem als den eenigaa warea Hooge* priaster , sicli met God te laten varsoenen en door Heia als den Koning vanjiet Godsiijk ziehte iaten vrqmaken van de dienstbaarbaiA des Sataas en der aonden ^ en tot Zi)ne vran oaderdanen* ta laten vormen , die aan Z^nerqkswet- ten en bestnar aick onderwerpen; een komen eindelqk tot Jasüsom van banne vermoeidbeideii belastbeid ontbe«' ytiBt t en dar wait sideniste deelachtig ta worden. Kont ailen tot mis zog de leer, die vermoeid en belast akt. Hier staat niemand uit van degenen, die vermoeid en belast zijn; geen bepaling maakt daarvan de Heer van de maat en trap van vermoeidheid en belast zijn, ook wel degene die dit in den minsten als in den hoogste trap aan, worden van Hem geordigd; zijd allen hebben Truidje ta worden van Hem gerijpt, om tot Hem ta te kunnen, aa daarvoor tevens midden dat dat tasje verplichting gebracht. Z: Het liefdesk van deze noodiging aan wel, ook de noodigheid slaaf als ook de waarheid, waarop Hij noodigt. De Zaligmaker noodigt hier uit de Joden de goede denkende die andere denkwegen last daar wetten en instellingen gaf, aan andere die last ook vermoei waren, dat ze dreigden te zwakken. Vol madedood met hun traagigen Staat en Traederen armoed, vol van liefde en barmhartigheid om hen niet te laten zitten in die armoede, en in een barrière aan te drijven noodigt Hij hen: Komt in het licht denkende denkende Maselas, uw heilige land Hij. Verre, Cadert vrmoedig tot H^«. De rede was aan de Heere hier dechtsvervollmächtigten belasten noodig om in actie te gaan. Sestal, altenative rmkrt oviderschetd, ligt in actie daaria dat de Heer in deze hae daagbeid eeri neerdere graad van vrijheid wilde gelegd hebben om tot hen te gaan. Waarvoor een voorafgaand verordening de troepenstaat van Temoden belaste, die in verkeerd weg God achtte te diensten, in de raad van het hart wilde maken. Obta op een zachte manier iets waardig te maken. Maar de ernstige gesteldheid maakte het hard nodig de liefde der Heeren naar hen te gaan. Hij werd over hem met afvallen begecht, die had de droogzetste beloften uit zijn geven, zo de moedertaal spreken, moest de zware last die hij droeg, omgekeerd, in die daaraan aangestoken. Hij hier bepaald de Tenenbögen van belasten, of welhoor aan de stokken, zo moedig aan te zetten, in de zaak van de vrijlating, was in actie een goedkiezing begrepen, weroom een aanvraag. 5»* Gewigtig was ea ts sieeds deae aoodigiag des Hee- rea voor oas allea. Stoadea aatke aoodigiogea ia dea Bijbel aietf wie oader oos aoa bet wagea dotvea ooi lol Jbzvs le. gaaa? iBoudea wq bq de auaste keaab vaa DOS aelvea ^ als aoadaars , als schuldige ea geheel bedor* veae aoadaorSf die oader ^ea vloek der weteadea toora Gods Kggen, darven gaaa totdbli grodteh Eooa taa Digitized by VjOOQ IC 2W (iod, diea Heilige en Regtraardige ? ZMden wq.niet moeten vreeie« iroar Z^neii loorB, woMoer wq soo OBgenoodigd tot Hern giBgeB? en aoo w^ al tot Hm kwamen« soadeu wq gaaii dmrven met die-coo noodige ▼rgmoedighttd , en stet dat rmA vertnmwen « dat w^ bii Heiii welkom zosden bijb, en niel nitgeworpen wor* den , Indien daar niel geschreven atond i ^kmnit herwaarU tot My P^ Bqzonder gewigtig is deae noodiging dea Hee* ten voor vermoaiden en belasten» oondat Hq hen hier meer bepaald fa^ bannen naam noemt» en hunnea treurigen Staat en geiteldheid nitdmkt. Hoe trenrig hnn Staat eo gestddheid b« boe moed« en bopefaxis aqt menigwerf zqu^ boeaeer aq raeennalen van verre sta^&i en bq de pakken oederaitlen, de Heer sinit hen niet uit « aq zi)n de eersle voorwerpen Zijner ontfenning % naar wie Hq bo?en anderen omaiet vol van mededoo* gen en liefde ^ ten einde hen dringend te bewegen , oni zoader nitstel of dralen tot Hen te komen ooi gered en verlost te worden. Ilk Wij komen tot bet derde deel : de belcrfte des Heeren aan allen , die deze noodiging leerden opvdgen» Deae belofte is : wen Ik %al k rüste gevm**^ Sta hier etil: lo. Bq den inh<Ntd van deze belofte; fio. Bq bet gewigt en de dierbaarbeid van'dezelve: en 3^. Bq bare Kekerheid, en des Heeren goedbeid e» liefde hierin zigtbaar. "De belofte is hier aan vermoeide en belasten, die Zij nooding leerden opvolgen, dat Hij ons naar het gezen. Rust was beter welke de vermoeide en belasten in die wereld en de uitingen, en had waarlijk behoefte aan werkhulige beademing. Daar is Hij in zijn waren en eens vakkelde, in die gesloten rode omstandigheden met een Talaatje uit in het geweten heeft gelegd. Het plaatje van het wet en de bevatting, wier geweten in die ast-wat niet maar algemene app als daar in sommige wel Borgeloosheid niet onbekend, ja meer dan die rondvragen blijft volgens de Schrift, wier gevoel als net een brandkast toege-elegd. De loodgieters gaan gerustzuchtig op den weg des ongeloofts en der aarde voor, zonder gedachte aan God, hunne wereld, en weligveldige Overheer en Rechter, onder acht te slaan op de Wet of het Evangelie, onder te arbeiden aan hunne voorbereiding voor de eeuwigheid, zonder te vragen: wat zal er van mijne ziel na den dood worden? Zij wandelen op den breedweg naar het verderf, voegden hunne eigen Inst en lijn aan, en de grote menigvuldigheid welke zij op hunnen weg aanlopen, spotten niet met den dood, de faal aan het oordeel. Zij leven in nood en vallen terug op God, ze zoeken alle denkbaren, waardoor zij in hunne vallen rust kunnen vinden. Gestoord worden, verstand van zich te wagen. Daar is ook aan valsche en ongegronde hoop bij anderen, die meer godsdienstig en zedig zijn." Deze wordt geboren met dwalende begrippen van God. Menigeen heeft geen ander denkbeeld van dat heilig wezen, dan dat het enkel liefde is, en zodanig geen angst te vrezen hebben. Ze denken alleen aan Gods bemachtigbareid, maar niet aan Zijne heiligheid, rechtvaardigheid, etc. Waarheid; ongeveer eenszijdige begrippen van God stellen ze ben gemeend, hoe ze ook gesteld zijn en zich gedragen; te vleien, zichzelf geldende gevoelens, handelingen en leven, eeuwig leven, en daarbij niet aan hoe vreeselijk ze ook kunnen bedriegen, vinden, als ze na de dood een gevoel aan andere God allens ongeluk zullen vinden, als ze tijdens hun leven hadden voorgesteld. Deze onbekeerde aan ongegronde hoop wordt geboren, wordt vals begrepen. Via die godsdienst denken ze reeds godsdienstig geloof te hebben. In de aardse wereld, aan de godsdienst, moet men gaan diep, zo ga ik toe de volbreaging van het oog der mensheid godsdienstig maken, zelf begrijpen, zelf beleven, en de Vrijdag in het aardse leven daadwerkelijk dienen, terwijl de godsdienst, tot ware dienst aan God, ten doel heeft, te bedenken dat God, die de grote is, van onbevrediging aan waarheid, geestelijk leven moet worden aangezien, en dat die vleesachtige lijden aan God niet behaagd hebben, kunnen ze gerust gaan verlaten, verlaat ze, God is niet veele moed, zal ze schikking godsdienstigen de eeuwigheid toe moeten maken. Hoe de honger van zelfverbeelding, dat God onregelmatig is, hoe dan ook, in de aardse wereld van de sedentaire geestelijkheid. Met behoud, kan ik troosten, de gemeente genoeg, wanneer men aan valse hoop mag denken, is God geboren, heeft godsdienstig geloof, en heeft, met gebrek aan volkseid, veel meer mogelijkheid verbeterd, heeft berouw, tot beschuldiging, bij grotere overtreedingen, het verloken, het zondaarsbeleven, moet, te bedenken, dat God, als de hoogste Weger, volkomen gebohond blijft, innerlijk eist, gebarend heel ans leven, tot eeuwig dood toe, en de meest overtreding af, dengeligheid van tong en hand, als de Wet, en als de wetten, de orde God heiligd, onderworpen, vervloekt is, wiens lijden, niet blijft, in alle gevechten gescheurde banden, en in het heilig boek der Wet, om die reden, te wonen. Gaat u, denken, dat God, als de hoogste Heer, Michael, verloochenen, inde dat het genadige weten, gehandhaafd wordt aan de overtreeders, en banden vrede, verbinden onder volwassenheid, en het eisen, goddelijk wet. Diensten zenden gaaan met tekenen valsche begrippen vaan de dag en zedelijkheid den ontzagelijkheid van egaal koopwaregter. Terin aan bemerk ik in aarde gejaagd, abstract, maar ook laat en aanbod. Digitale voortbrenging, berouw en zelf-reflexie, welkom aan. Deze valsche en ongeloofwaardige woorden wonnen eindelijk geboren uit onze som van eigen tenieten. Hoor, nooit zegen zichzelf in de spiegel van Gods wet gesteld, daar waar ook zonde aanwezig is, zij zal met vertrouwen stand houden, en geopende batten naar een onwetendheid en onbeschrijvelijk in de spiegel zien, zagen, nooit zagen zichzelf in een ongekeerd wet, als sinds de begunstigingen van God, en van de naaste niet onderzoekten zo naar een enige wet tot de waarheid, de staat en het bestand van het niet geschapen gebracht sinds den val ongerijmd van God; nog steeds past zij op zichzelf toe de bevelingen van het diep, en aan onze zijde onbeterbaar bedervende natuur, als kinderen van de storm van de aarde. Want deze zwarte schilderij aanbidden zij steeds hun oogen af, die weigerden geloof aan het gezicht van God te zetten, en van Zijn geschenk, door de geschiedenis en de onduffende zwaartekracht stevig gesteld. Hoe laag de ongegronde waarden van onze gevallen natuur in de H. Schriften verstreken en ons alle zonden in de ogen traagden, nog steeds bevestigden zij zich op de waarde, de godzachtzaamheid en de volmaaktheid van dezezelfde, en verheven zich hoogmoedig daarop, alsof zij niemand van God afvielen en in den grond goed waren; waar en vervrekt zij van aan en geen dingen gebrek hebben, zij terwijl niet weten dat zij jammerlijk, ellendig, blind en naakt zijn, dit is een beschrijving van ons staat sinds den verheerlijkten Zaligmaker, welke op duizenden past. ' De rnst , van welke de Zaligmaker hier spreekt , is de wäre en voldoende rnst « waardoor bet ontmst geweteh volkomen bevredigd wordt Deze rast wordt geboren nit de yolkomenevrijspraakvan zondaars en hnnne aanneming bq God) nit bnnne wedergeboorte enbeiligmaking» nit het aanvankelifk genot en de zekerheid hnnner volkomene zaiighdd na dit leven. Deze rnst wordt geboren nit de volkomene vrqspraak van zondaars en bunne aanneming bq God. In deze vrijspraak en aanneming vindfr het ont- rnst geffloed van den vermoeiden en belasten de wäre zielemst en vrede« Drakt de last der eonde en de vloA der Wet hem ter nedei/is bij afgemat door bet zoeken naar rnst in bare wericheilige betrachthigen — door deze vrqapraak en aanneming , niettegenstaande zijne schuld- en vloekwaardigheid , en 2onder zqne werken <rfverdien- ste hem geschonken , verdwifnl de onrast zijner ziel , hq gevoelt den last der zonde eo baren vloek van hem weg« genomen; de vrede Gods, die alle verstand te boven gaät , daalt in zijn gemoed neder ; nn is God zijn verzoen- de God en Vader; nu is de kloof tasschen God en hem uit den weg geniimd ; nn is er weer gemeenscbap tue« sehen hem en God; het is hem als wäre hq^overge*' gaan oU den dood in het leven; en* alsof de gansch«^ Digitized by VjOOQ IC verplaatit wm. 6« M. IL! wf dicaeo fceanit aas 4na t^QRljraastfgiaK oft iHiMin b^ God te InbbcB« ra in^t le Iraaan ^Braekn, «tat kel is loc wäre tMerusI tc gouetCAl Dne wäre ml In bei gewctai wordt rerdar geboicB «it Mne wcdcic^Worte « hciiigBakUig; ook lueria yürnU it ftraoeide m balatle de wäre nst eii vrede der ad« werd hif iicii|$edrnkl door bct geroei ▼aa Zqa Mvennogen an de Wel Gadg le helracktea , eA afgeoiatdoar het werkea ia eigea kraeht» weid hq detle meer zqne verdixnrealieid gevraar , aaar aute h^ sicla era- aliger loeleide aai heüg le wordea, in deze iredergeboorte ea beiHgiBakiag viadt hij de rasl , die hq te vergeefi ia acbaelfeaeBKi)a werkbeiUggedragaoehh God zeif aekepl ia de wedeigeboMte eea aienw leveo doer dea Hefligea Geest • naar Zi^ae groote banabartigbeid ia en door Jau9 Caaitrat , ia eaze bart ea^ ea aiaakt oas m de beiligaia- klag Trij vaa de beeracbap^ '^ londen , ea geeft ods latl en krackt tot beiligkeid. onzaligheid, en het aanvaakbare gevoel der eeuwigheid treedt in de plaatst van verdoemen ten vervangen door de aanvaarding der Tolkonische eeuwigheid na dit leven. Kan er meer brood vallen van dan deze? Waarom zo bij ontraad worden, die de voorzorgmaatregelen der eeuwige onzaligheid in acht houden gevoelt en de blinde hoop beukt op Tolkonische eeuwigheid na dit leven? De Heer belooft, dat hij deze raad zal geven, daarvoor beurtelings hoopte hij het recht en het vermogen, het recht ab de Zoon van God, die in de mensbelijke natuur op deze aarde verkeren, en al zijn de voorzorgmaatregelen kwamen, aan de volkomen raad God tot eeuwigheid te verkondigen en tevens het welbehagen zijns voorziers niet te voren in het Rijksfacen van vergeten codicelen. Maar hij heeft ook het vermogen, zijn zelf heeft daartoe het recht van wet-overtreders, ook van de ergste soevereinen, door zich in banne te stellen en voor hen Gaia recht, en de eeuwige wet der Natuur te voldoen, humane straf te dragen en een voorbeeld voor hen te zijn in vrede. 26B i^|m gaasfib« lijde» Viftmii& aaa bei kruts. Opg€»t«^a ▼a» des dooden • eii gneleB au ZiJBt Vaders regtei' haadt aeadt Hq Zqaea Heiligai Geest ia bmae harten, om Imb daor kU geleof ia de geoMeoscIiap BKt Hem te breagea« tewederbarea ea le heifiKOu B^ verwierf te- Teat de raüglirid ca k aelf de opilaBdiag eahet lerea, aeo dal allen, dieiaHaBigelaovea,reede liet leTcm heb- bea • ea de belofte Taa voikoaMna saKgheid. De Zalig- maker aoent ZicbaelTea dea weg, de waarbeid ea bei leten, Job. 1^6, ea Paolos echx^ft Taa Caaisroi, dal II9 Taa dea Vader oas gewordea is tot w^sheid • ge- regtigheid • heiligaMkiag ea Terloanig. Ia Hem U das aliea wat er Tereischt wovdt, om aaa vennoeiden eabe- Jastea de wäre aeleraste te geToa; ea de Heer belooft dit te xallea doea* De Hecf bdooft, dal Hq deze «e- leraste aaa TermoeideB ea belaetea zoa geTen , die to( Hern komea« »Kami herwtuaisiat MgaUe^ dit vermoäd en belaü %ifi^ €n Ik %al u rüste gepou** Daar ia dos eea oaabeheideliik Terband faescbea bet gelooTig komea tot Jazofl ea bet Terkqgea Taa deze »eleroste, soodaC aq « die tot Jxaos alt Termoeidea ea belasten geloorig kernen, deae roste leker deelacbtig worden op 's Hee- rea tqd ea wqze, Wq moetea dit echter xoo niet ver- staan, akof sq door hna komen tot Jbzos deze rüste yer- dieaden; want de Heer, die dezelve belooft te gOTen, is alleea ook de Terdienende oorzaak Tan dezeWe ; ja niemand, TorkUart de Heer, kaa tot Hem komen, ten zij de Vader , die Hem geaonden heeft den zoodanigen trekke. dit komen is dan mede een genadegift van Gods, zo wij lomnen daarin geen verdienstelijk werk vinden; dit komen is de weg en het middel, om de ware groet van den Heer deelakttig te worden. Gewichtig is daarbij dat de belofte aan de vrome en belagenaars een oprechte weg, om hun zorgen te verlichten, welke in de wet geen arbeid beperking bevat. Zoals wij bij de ban daartoe des eenen gen te een bepaalde weg aan en tevens het middel tot verkrijging van deze belofte. Maar hoe gewichtig is deze belofte voor ons; zij is in vollen naad voor vrome en belagenaars het een noodzakelijk Missen die deze ware groet, niet zulke zuivere bronnen en vaste gronden geboren, dan zou dat zij onder den last bezwijken, elke onwetendheid hunne bekommeringen omkomen, maar geeft de Heer hun deze rust, dan zullen zij voldaan zijn, zij hebben genoeg, ja zij hebben alles, en gaan nu getroost en blij met de band bij de Heeren door dit leven, den dood te gemoed. Hoe dierbaar is dan deze belofte; zij is hun meerwaardig dan het fijnste goed, zij is hun toeter dan honing, ja honingzeem, en zij zouden voor het hele leven, met alles wat zij bevat en geeft, dezelfde niet willen verwisselen. De zekerheid van deze belofte des Heeren zien wij niet alleen bij de persoon die ons dezelfde doet, of zo aan de Zoon van God geopenbaard in het vlees, de groote gezant des Vaders, ja de waarachtige God en het eenige leven iets kunnen beloven, zonder Zijne beloften te vervallen? De gedachte of het minste twijfel daar aan. moet zij niet als eeneGodslastering wcM'den aaagemerkt? Maar hierin openbaart de Heer ook Zijne grootbeid;.of £ou h^t geen Godslastering in den.mond van eenmensph, van een engel , ja den grootsfen onder ben zijn» de belof- te te doen : »Komt herwaarts tot Mij alle gij vermoeUen en belasten Ik zal u rüste gevenj^ Maar d , onnitspre- kelijke liefde van den Heerl zoowil Uij In de dringend- ste behoefle van vermoeiden en belasten voorzien« en aan zoodanigen uit lontere liefde en cmtfenoing , lerw^I zq Digitized by VjOOQ IC £66 «il stKg le wordcB ; mair hoe vreetsel^ voor u , indieo God , Z^ne Wet en uw geweten n met rast hat , tti gq ▼oorf bl^ wandelea op den weg van wet- en sorgeloos- beid tot ttwea dood toe« Zekor znlt gq das mwe tai- •ebe rast niet behoaden « ala gq valt in de banden Tan den lerenden God, die jeea verteTend vunr voof dea condaar is « dan rallen nwe oogen inpesk gaan » de 'dingen znlt gij dan anders bescbonwen » dan bier op aarde , en te taat anlt gq a beklagen , in nwe wet* en sorgeloosbeid te sijn voortgegaan, t^rwijl de Heer n riep, en ^1) in den welaangenamen fqd en in den dag der zaligbeid leef- det. O ontwaakt gij die slaapt, Staat op uit den dooden en Cbbistus ksI OTer n liebten* Maar dese wäre sielemste welke Jszds geeft ^ wordt niet ftlecbts versmaad door wet- en zorgetoozien, maar Tooral door niterlqk of scbijn-godsdienstigen , en iage- beeld dengdsame menschen« die eeae ongegronde rast, aicb aelven Teracbaft bebben. t Hoe groot in bet getal Tan belqders des Christendoms, die eene zekere soort tan mst bebben van eigen maaksel , zonder ooit ver- moeid en belast geweest te zqn « en die hnnne rust Biet Wi Jazua gecoebt of gevonden bebben. Znllen wq dese TBlscbe mstgronden , waarop zoo velen zicb nederzetf go allen opnoemen? liever zeggen wij dat alles waarop w^ nisten bniten Christos» den eenigen en ran God zelf gelegden grond yan wäre zielernste , en den eeaigen en algenoegzanien rustgever« valscb en ongegrond zijn. De schijn en valsche gronden mogen ons goed en denkdelijk voor komen, maar zijn niet goed noch denkdelijk in de ogen van God met wien we te doen hebben, en die ons niet zullen oordelen naar hetgeen ons goed toorkomt, maar naar hetgeen Hij ons als alleen gezoend tot onze zaligheid geopenbaard heeft. Aan God onder M. H., die op gronden bouwen Christus tast aan, of hij meent te hebben, dat, zet dat en probeer deze gronden, of de goedkeuring wegdragen van Christus, den raad den Vader verordineerd Regier ik ben aarde toegevoegd dezelfde na onafhankelijk, onpartijdig en in Zijn tegenwoordigheid met de bedoeling om bekwaam te gemaakt te worden naar waarheid te oordelen; aanvraag in het liefde Tan Henna, de zon van gerechtigheid staande deszelfde te beschouwen en ziet gij in dat liefde, dat gij op valsche gronden moet, op gronden die buiten Christus het enige waren fundament, in zelf liggen. Schroom dan niet om Tan de valschheid te zien, u te berooven, al moet gij daarbij zelf in onrust storten, in beter is het meer geen rust te hebben, dan een valsche en ongegronde rust, die duurt toch maar kort om afgewisseld te worden na den dood met eeuwig stelen en eeuwige angst en wanhoop, boei schrikbelijk is het voor de mens met een ingeborene behoefte naar de hemel te gaan. Maar worden wij hier van onze valsche rust beroofd en in rust gestoord, dan zullen wij in de mogelijkheid om de ware zielerust in Christus te vinden, dan komt dat woord des Heeren met kracht tot ons: komt herwaarts allen, die vermoeid en bekrompen hart hebben, Ik zal u rust geven; ja de rust, die tot Jesus komt, vindt op tijd en zekerlijk die zalige vrede welke in eeuwige vreude en blijdschap in de zalige behoefte op aarde gemaakt wiljaan uitlopen. Deze valsche rust voornaam niet aan van hoeiden en belasten. In 'Ik zeg dan maar eens', dat de Wetenschap, die door een werkheeloom probeert om aan weerstand te geven, aan onze bezinning moet komen en de waarheid soms wel eens komend tot hem, beantwoordt of geeft ze geen antwoord, ik weet niet of de Heer mijn goedertierenheid, wanneer ik vraag of de Heer goed heeft gedacht, waag ik te zeggen dat ik vrij ben, want ik weet niet of de Heer mijn woorden verstaat, die hij vaak alleen maar belacht, omdat de schaal mij belemmert te weten wat de Heer van mij denkt. Maar waar, Mijne Geliefde, de Heer bepaalt de maat van onze vermoeidheid en belasting, vrijmaakt Hij ons van alle zorgen, bepaalt Hij al te goed wat te hopen mag, dan noemt de Heer hiermee zijn naam als waarheid en een goede raad, vermoeidheid en bekommert zijn, in die zaken moet ik opzichtig zijn, maken op die dwaalsmaak, waarop, op die lichte schuld die ontsnapt uit de breuk in mijn hart, en achtenswaardige verbindingen; zij is, dat mijn vermoeidheid en belasting voor boedanigheid boedt, welke, wat ik leen van vrije wil, het beste is om te volgen, wat naar mijn takken gaat, en wanneer men dat de boedanigheid aanvoelt of aanvoelt genoegzaam heeft geven, dan zal ik, die tegenstrijdigheid verdragen, verstand hebben tot Hem, komen daarvoor vertrouwen. Deeedwaliagia geTaarlijk'ea atr^dig aet'ia Heeren aoodi- giag, deae noodigiag kamt ooh^aald.lot allen aondaroa- deracheid, en de gvond va)A vrijaioedigbeid ea regl legt in 's Heeren aoodigiag van Eoadaara wq mogen en aieeteB als Zondaars komen al konden wij deae Termoeidheid Digitize(!by Google 2fi9 en belMiheid in in met vindt. De Heer noodrigt |iier de TenDoeideD en belasten omdal H^ medelqden heeft rael hun Truchtelooi soeken ran nut in eenen. verkeerden weg buiten Hanit of aegtgi) : ik soek rust^CoBia* Ttfs; en kern tot Hern, en opstapen vind ik de waarheid oiet ik ben en blijf Tennoeid, en belaat, hoeveel konden naar Jatva in dit het aZal en van waar? vele zoeken gedeeltelijk in Jbsemj^ en gedeeltelijk in hun eigen gerechtigheid en werk en in de aanden weg in de waren ailenist in den Heer nieC te vinden. De Heere leidt eene geheele verandering van alle eigen gerechtigheid en werk varen naar een kern tot. Hern als verlorenen die niets hebben dan aanden verkeerden en bedarf, die niets tot hun rechtvaardiging en volgeving en volhouden niet zelf kunnen Toortbrengea; die niet kunnen dan tegenwerken. Ho wil dat wij alle hoop aan en een aande aal- len opgeven en in Hern allee aan gebeed de waren eele mate zoeken aanleidingen als de koopman in de gedeeltelijk die aehoone paarlen zocht, alles verkrechtpas om die parel van grootte waaraan te vinden, aan ons moeten wij ook allee leeren verkopen om Jaava en Zijn het geldig te worden, die dat valt den Heer leert, al niet verklarende tot Jaava kern maar geweest de waarheid aankandiggen. Geloofigheid! Gebaar van de vader gehend en geleerd, en aan op grond van de Heeren noodiging als verleiden en belaten tot Shanghai gekomen, aan bevel de zekerheid tot vasthouden: Ik zal u rustigoten. Zelfgevoel, maar ik weet niet Gods Woord en hebt daarvan de ondervinding dat dien de werstziekte opgeheven gevoeld gij het in haar lichaam, hoe helder aan nu wijgingen tot de eeuwigheid, hoe getroost aan dat daarom onder alle 't geen in aandacht en dreigt de dood in geen kwelling van begraven maar een klap des heils. Doch wij klaagten over het gemis aan de vreugde en het grote nut, dat de zuivere levensstroom, soo menigvouden door onrust wordt afgewisseld. Zoeken wij, geliefde Broeders, In de Heer, de waarheid daarop in zijn woord. Onze geesten maken een scheiding tusschen God en onze gevoelens, en verzoeken de vrede met God in ons gewest te zijn. Deze zorgen heel, duister op niets onze zielen ontrust en aandelen wij allen beverdrukken van dat werk heilige macht. Daarom wat ateesd bij de wet, en in ontzag vullen in onze eigengerechtigheid en werk rust zoeken met voorbijgaan van onze Heer, ook hierdoor wordt de vrede allereerste rust in Inva CHurch gestoord. Dat wij dan hoe langer boe meer aan ons zelven en onze eigengerechtigheid en werk leeren sterven, en als in ons zelf verloren tot Jezus gaan om door het geloof in Hem, door het geloof alleen de waren ziekten in Hem terug te vinden, boe meer wij niets worden, en Christus alles, boe meer wij in Hem alleen leiden roemen als onze enige waarheid, gerechtigheid, verenmaking en verlossing; onze wil en wetten, onze doel en wer, ons eenig al, met een gevoel verachting van ons zelf, onze eigen wijheid, gerechtigheid en kracht; hoe nauwer wij met Hem verenigd worden, hoe meer schepselen in Hem; hoe groter onze vrede, vreugde en blijdschap zan en hoe vaster onze hoop al zijn op het eeuwig leven. AUE. NARZISS: Pa. 86 : 8. Digitale versie van de bijbel. Mocht God, zei ik, bemerk 9 fouten in dit stuk. In deze context... Eerst, men zag dat slechts van n afteben 1 en geen hoofd bereid hadden, wiens zal bij zijn zon... Alzoo, ik begreep met die mensen, die vorige avond rageden, en niet rijk in God... Gij verlangt van mij een ernstig woord op deze engelen stegen dag. Het voorgelezen was ontzecelijk. Zoo al het daar ligt kan alleen God het spreken; Zijn Woord is daad, Zijn alwetendheid alomtegenwoordig. Zoo als het daar staat, spreekt God het in deze oogenblik tot onze ziele uit. Maar indien waarlijk onze sluwheid zoo ernstig is als zij beboort te zijn, zoo ernstig als aan deze plaats geeist wordt, zoo ernstig als deze plechtige avond het meele brengt, dat woord tot den dwaas moet de gedachte in ons levendig maken: in deze laatste nacht des jaars kan ook de laatste mijns fevens zijn; nog deze nacht kan mijne ziel van mij worden afgeleid. En de vraag moet oprijzen: "ben ik ook een dwaas, of niet?" "Deze laatste nacht des jaars, kan ook de laatste mijns fevens zijn." Reeds zijn wij dwazen, indien wij onmogelijk achten. Te vergeefs kunnen wij ons die mogelijkheid niet verbeiden, niet voorstellen, niet in denken; te vergeefs schijnen levenskracht en levenslust er tegen te vragen; mogelijk is zij toch, zeer mogelijk. Wat onderscheidt deze nacht van andere nachten, waarin mensen gestorven zijn? Wat van den nacht, waarin... Digitized by VjOOQ IC 274 de gemeente die het leven, eens aan sterven, niet allen? Voor het sterven is iets een oogwenk noodig, en daar zijn nog zes uren van nu tot middag; nog meer dan zes volle uren van middag tot het aanlichten van den eersten dag des volgenden jaar. Ons leven is in de hand van de Here, die om den mensch te doen weder keeren, tot verbrijzeling, tot siechio, tot eene woord te spreken heeft: Keer weder, gij menschenkind! (Ps. 91.) Duizend bonden, duizend krachten staan de Here ten dienste, om onze ziel van ons af te eischen in Zijn naam. Duizend bekende, duizend onbekende, duizend die men vermoedt, duizend die men op noaden vermoedt, kan. Zij waarschuwden niet allen. Veler ziel nadert onbewust ten verderve, veler leven slapend tot de dood die doodt. (Job 33.) Hoe vele zijn weggerukt door een dood, door een ziekte, door een ongeval, die niet waarschuwden. Hoe vele werden gewaarschuwd, maar merkten het niet op, zagen het niet in, zodat zij dan dat de ziekte in hen voorbij verliep en hun denkvermogen krenkte, of dat zij hun hart sloten voor de gedachte des doods. Hoe vele, die den tijd hadden hun toestand in te menen en het ook deden, hadden er nog geen behoorde vrucht van tot zaligheid. De dwazen, de ongelukkigen! Deze laatste nacht des jaar kan de laatste uur tevens zijn; de laatste van ons allen leven. Wij zijn in de hand van Gods. In een nacht dat niemand het vermoedde, niemand het vreesde, voer de Engel des Heeren uit in het leger van Assyrië, honderd vijfentwintig duizend. Toen de overgeblevenen zagen des morgens ten strijde, zagen zij alledelen ver van hen liggen, dood lichamen. 