title: Reimchronik von Flandern
creator: Kausler, Eduard Heinrich von, 1801-1873, ed
text: Ho van dat koninkrijk Van de Nederlandse gebieden Talen spreken, Babtisten tot de Denen, tot ons: Doe van bij ons, Toert, doe, Van danen af tot de zee, Neder was gaande, nog min, nog meer, Van de Nederlandse rijk, En Vlaanderen, dat men hout, aan Frankrijk Die koning van de Nederlanden, die doe Keizer en koning was, toe, Quam met meer groter ervaring Van de graaf van Bourgondië tot Vlaanderen was Bi Sint-Omaars, le Archives, en waande daar In Vlaanderen doe varen; ne waar Die graaf had doe iets Sollt t uiteindelijk en dijk geslagen Al dat land al durende en duurende, Dat de keizer moest terugkeren Weder keeren, als die hem doe Ooit niet geplante had; en daar toe Volgde hem naar de graaf, En bracht hem in zijn paleis uit, Tot Riemen, dat rijk was. De keizer was trop ziek, dat, En kwam weer op Vlaanderen daar naar Met ere wel over tuin jaar, En kwam tot Brabant toe, Daar hij in een ruimte doe, Die bij naam was bij mijn heer Aucius, En andere edele lieden een deel. Nee was tegen hem en zijn heer Niet kwam mijnheer van Vlaanderen ter weerr, en En goede lieden spraken Om vrede, rond baren zaken, En spraken zo ver daar toe, Dat de keizer hem weer gaf doe Zijn gevaar en Brabant En hij gaf hem mee dat land Van Vier Ambachten: en de graaf Danste de keizer daar voor. Sider dat dit dicht gemaakt is, Van dat ik een boek, daar ik in las Van de graaf geschreven, Dat mij dochter quakte achterbleef, Einde men schreef, als hij dat vink an, Dusend en tien en vijf en tien jaar. Hij zette veertig kanonnen als daar van Einde ordineerde, dat aan deze De tien pappen zouden zijn, Daar twee af waren bisschoppen; die een Van Dornick, en de andere van de twee Te Noyon. En hij zette mee Tiene diakenen ter zelfde stad, En tien subdiakenen daar naar, En tien acolieten. En daar was gesticht Rijssel de poort, Die eer deed weder en voor Van Steden te Steden, eerzover Heilige stad van daar toe. Als de graaf goeden wilde, Sint Pieters kerk, hier wilde Hare niet geven te die huren Van zijn zei u es taaile bij avonturen, Of van zijn naocomende hare Dat mochten willen nemen daar naar, Om dat het zijn had gehesen, En dat die kerk bij desens Scade mocht hebben, en zwaarreden Naar zijn lijf. Nei, waar hij deed, Als hij die kerk had lief, Met geld, dat hij in zijn hand hief Van zijn leden, dat hij mocht Verteeren, of hem goed doen, Rente beïjagen en land, Dat hij al door in des konings hand, Dat hij om die mee te zien Schepen hare van den koning ontfaan dede, Om dat die van der kerk zouden Te rijker kunnen houden. En hij beïjagde hem leden van die dingen Eene preutige zaak van den koning, Dat, als wie die daar naar maakte Der kerk of deed schade, Dat hij der kerk daar over zoude Geven honderd marken van goud, En hij zoude moeten vallen nogal Daar om het in des konings ban. Al se hi de keerkte Tan al dien, Datter toc behoerde, hadde versijn In zekeren renten ende in scouwen, Ded hi zweeren de persoonen, Die hi hadde gekoren toe, Dat siouden spaden ende vroeg Naer hare macht lezen ende zingen, Ende verdienen hare eeringen Nerenstelijk, ende dat siouden Dat recht van hare keerkte houden. Die goede man, die dus voorzienlijk Had gedaan hadde ende gezaliglijk, Als die om die kwade bede badde vaar Van de sinen, die zouden zijn naar, Wilde de caneunckelen proeven, Hoe si hem, als hem zouden behoeden, Ende hare keerkte goed bewerken zouden Tegen diegenen, die hem naar zich zouden dragen; Soo dat hi dede hem lieden Onrecht doen ende misbruiken Mensen, die daar kwamen In hare goed, ende hem dat namen. Die caneunckelen daar naar, Als si dat worden gewaar, Dat hem zulc onrecht was gedaan, Si verwieten de gene saan, Die op hem alzo waren gekomen, Ende hare goed hadden genomen. Als die jongeren dat gehoord, Si voerden den grave klaagden, Die hem veinsde, als hij het hoorde, Ende sprak dreigend woorden 'J jullie caneunckelen zonder spaan, Ende bevalt hem, dat zij zouden verden In de caneunckelen goed weer, Ende keeren dat op dat neder, Neer dat zij niet aan barre lichamen Handen daden, noch daar aan kwamen, Alsof lief, als si hadden gedaan Hare Hoop, ende hare goed toe. Die jongeren keerden ende deden De caneunckelen ander waarf schaden; Ende die caneunckelen deden deze Openbare waakten emmer toe. Daar naer quam die grave teenre stonde 475 Te Risele, ende alst verstanden Die caneunckel, si gingen Tote den grave in der meeninghen Ouer een ghedraghen, waert dat zaak, Dat die grave an hem drake 480 Sier knapen ouerdaden, Die hem gedaen hadden schaden, Ende hi dat niet keereri woude, Dat men dan verwaten soude. Als si quamen, daar die grave was, 485 Si groette en, ende hine achtte niet das, Ende keerde hem anders ins met ten, Als ofte zijn ogen niet mochten zien, Ende andwoorde hem niet een woord. Ende hi maakte gelijke woord, 490 Of hij had gram op hem ware, Ende zei fierlijk daar naer; »Ik heb je Tan nieuwelijk gemaakt rijk, Ende jij andelt de mijn eerlijk, Ende jij dor mij niet hebt gelaten, 495 Ende hebt mijn boden verwaten, Om dat zij daden, dat ik hem hiet: Dit en blijft ongehoorlijk niet, Dat jij dit te doen hebt bestaan. Ende het es wonder zonder waar, 500 Dat ik kunnen gelogen, dat jij In deze manieren komt voor mij. Ik zal hoegenaand ontgaan a) gemeen, In zal ha niet nemen alleen Huwo proeven, nee waar ik zal 505 Sonder sparen huidigen verwoeren al. Also die caneunckel dat verhoorde, Si zeiden in bestader andwoordden: »Heere, ghine zettest ons niet daar bij, Hier caneunckel tsine, om dat wij 510 Mest doen zouden tegen onsen Heere Ende tegen ons zelf vereren, Ende dat wij zouden laten roekeloos, Dat ghij ons geeft op die saligbede Van onze ziele, om daar mee Te erenen ende te dienen goede, Ende wij zwoegen bij buigen gebod, Te houden gemeenlijk Naar onze macht getrouwelijk. 520 Ende naar dat ghi je kent nu, Dat bij den gebaande van hu Vp ons es gehouden des daetje \Ti mannen hu, dat gij gaat, Dat onse heet en onse recht dingben 525 Die huwen toedoen ons niet mach dwingen, Dat wij om huwelijks verboden Niet en werpen verwanden. Doe veinsde hem die graaf, dat bij Harde zeere verbolgen scheld daer bij. 530 Als die kannen daer na Aan den graaf worden gewaagd, Dat zij niet met maningen Verwinnen mochten, noch met smeekbedelen. Ne NS na dat hi eramerkt Te hemlieden wacht ijlanche hart; Ze verweten den graaf daar, Daar vele heden gezien toe. Doe die graaf zag zulk gheweld, Danckede daar af daar ter stede, 540 Gode ons beeld als je levens, Dat zulk liede hi had vereoren, Ende van zoe gheweld gehouden -Om te berechten zijn keerke, Ende viel voor hem lieden op de knie, Ende bad hem genade van die, Dat hij gen heden badde meer doen. Hi wilde hem van al in baten staan Op moedig, en zij Absolueerden daar hi Nu laat deze tale staan, Ende wilde bu doen verstaan, Hoe die keizer Hendrik Ende van Duitsland de comnen rijk Met hem groet heeren namen, Ende kwamen verbolgen en grams Weder te Vienne waar. Ende wilde die keizer op die vaart Op den graaf verbolgen, Dat gehoort aijn zijn palen. Hi dede slaan zijn gezicht Tussen de Denren en de Zee, Ende alzo voert mede Al tot Gent de stede. Die graaf had gehoord steken, Tussen Sint-Omaar en Aarle, Een groot machtig heer, Als die hem zette wilde ter weer. Endegbeheel dat Westland, Dat quam met hem al te hant Hi omboet die van Ghent haastelijke, Dat si hem hilden Yromelike, Hi soude hem schiere te hulpen coraan, En doen den keiser achter dromen. Te desen tijde, dat es vraag, Was Sinte Lievin openbaar Niewinghe worden martelaar. Die keiser hi wacht des gewaar, En geboden aan zijn lieden, Om die miracelen, die geschieden Al daer ter stede teda Hautera, Dat si Sauden voeren met hem Sinte Lieven den heiligen sant. Doe werd ghinder groet gebracht; Maar elk, die daar de hand aan sloeg, Hi hadden af groet ongehoor : Want haar barbieren bleven staande als stijf. Doe riepen si alle man en vrouw Op den groeten heere Sinte Lieven, En knielden neder voor zijn schrijn, En baden hem ter zelfveroordeling Met goede harten en met moed, Dat hij hem in bare leden Verleende zekerheid en gezondheid. Si wilden hem voort te leiden Doen werdicht en eere, En laten zijn lichaam daar. Doe zag men daar al openbaar, Dat si daar ter zijn stand In haar lijden werden gezond. Om dit wonder de keiser deed Sinte Lieven eere en werdheid. Binnen desen tijd die van Gent vernomen Dat die graven aan waren gekomen Met groter here kracht, Daar si naer waren gebleven geacht. Die Tan Brugge met baronnen partij Zijn toe gekomen en die van den Vrien Met groter macht, En hadden de Scheldte al beheerst Die van Gent trokken hun steden binnen, En de borggraaf was hun leider, Hij verdiende zijn leen daar aan. Dan andere beelden met geweld Maakten braggen over de Schelde, En waren allen over gekomen. Als die keyser dat heeft vernomen, Doe tracht hij dit baestelijke metter vacht Met zijn Heden achterwaart, Want hem wel dat dachte, Dat hij niet weder staan noch mocht, Ende had groot wonder daar aan, Wanneer die macht quam den graue. Die grauve Tolghede Hern genendelijk, Ende eine liede kwamen naert Trompette, Ende so, waar dat die keyser, als ik Versta, Eenen nacht sliep, die grauve kwam na, Ende sliep al daer ter zelf samen stede. Hij volgde hem vaste voert mede Wreedere dan een leu en felle, Tot in des grauens land Tan Gelre In een stad, en heet Niemaghen. Daar hebben die Vlaminghe gebeslagen Beide tenten en palen. Die grauve Boudewijn, die heelt de gene Berend af des keyserns paleis Dies schaemde hem den keyser en had onverstand, Dat hij aldaar verdreven was. Hem dachte in zijn hart dat, Dat hij daar nog nooit meer Mocht Verwinnen die eer, Noch ooit den grooten lach ter, Dat hij aldus is gedaan achter Van een genieten graave. Men kon lang spreken aan, Ende zocht ook waarlijk, Dat die keyser Tan den Rijkschen rijk Van den grave Terdreven wat Ik Ava nooit zo groot wonder zag. Doe dit die prinsen aanlegden, Die daar metten keyseren leegden, Spraken in gemeenlijk den keyser aan, Ende baden over den goeden man Van Viaendren den graave, Ende dat hij bemiddelde Al gadeer zijn eeuwen moest, Ende zeiden: "Heere dit dient ons goed, Ende dat gijt laat zetten in Vrede, Ende laat leren ons dan Voort met te werken, Ende laat komen ten passe den edelen man. Zeker, eerbied, gij doet wel aan, Ende verheagt hem hunnen eeuwen moet. Het is een huizing eerlijk en goed, En laat ons maken dat soendinc, Om te vinden ons geïnstalleerd met ter dingen. Doe dijs niet en truwen Wi dankten het zal hu berauwen: Want al en is niet z'n staat Alse groet, als de huve, dat raakt staat, Hier is een groet heer nochtans, En een heldhaftig edel man, En heer Tan vele landen; Dat men kan hier zien stappen, Want hier hier licht met grote heer, Wijn hebben der tegen gelezen weinig waren. Want hier heeft geleid deze stad Met al te grote macht. Ghin mocht hem ontrouwen in gezonde wijs. Edel heer, wat zeg je is, Dat wij daar om pijnen, eist hu lief, Eer ha daar af komt meer grieven? Doe antwoord die keuze is: Ghij heeren, en mag niet beter zijn, Ik moet ghedogen, al eist mij leiding Na vaart tot den grave gerecht; En bespijk, of hij is alsoos beraden, Dat hij zal rennen wil in genaden Tan dat hij heeft gedaan; Ik wilde gerust ontvallen, En voert up hu zeggen dan Ik wilde mij wel houden aan. Dit genoegde den heeren wel. Ze zaten up hare paarden stiel En reden tot den grave aan, Daar zij wel waren ontvallen. Zij hebben den grave vertrokken als Al die redene groet en smal, Gelijc dat hem die keizer loot Dit dacht den grave wensens goed. Doe vroegen voert die heeren, Of hij zoude willen bekeren Te hem leiden waarde en haar zeggen houden. Doe antwoordde die grave Boudewijn: Via ik gerne in die manieren, Dat ghi zonder lang herinnering Maakt een korte dachvaart, En met alsoos daar in bewaard, Dat ik behoud dat mijn; Anders bestaat geen pijn. 710 Ende hier midden staan in Vreden, Tot die dag uit es leden* Voert zo zeg ik hoe meer, Ik houde den keizer wel over mijn heer, Digitized by Google Ende zoude hem dienen graag hater maten 7 15 Op dat hij met dome wilde uiten. Ende dat zal ik behouden, op dat ik kan : Anders nee blijft op dieenen man. Ik zal ook, dat deze vrede Niet langer nee hand stede, Dan van eden over drie daghen. Voert ik ook gewaghe, Ende zal ik ook ten voren leggen, Dat ik dan zal hebben mijn zeggen , Openbare, niet onder duim, Eer ik van dessa veld ruim. Ende zegt den keizer van Rome, "Waar hij wil, dat ik tot hem kom, Ik zal zijn wezen ene mijn man , Of god wil, ene hij mij aan.« 730 Doe nee wilden zij daar niet langer dagen, Ende trokken weer te Niemaghen, Aldaar zij den keizer vonden, Ende trokken hem ene ontbonden Al, dat hem die graaf zei, 735 Ende dat hij langer geen beide Nog verste wilde consenteren. Dat vertrouwen hem die heeren. Die graaf onbied ik ook mee, Dat gij verkiest een stad , Waar gij wilt, buiten der staat, Ook onbied ik die graaf dat, Als gij stad hebt genomen, Hij zal daar tot ha komen, Hoede hij ene sine mannen. 740 Hij wil hebben een hende danne, Ende hij wil ik daar meer Brengen over sine gerechten heer, Op dat hij mag behouden sine. 745 Anders waert rerloren pine, j5o Oat men spralte om acoort Noch ombiet hn die graue yoort, Dat hi sijn segghen hebben moet, Eer hi nemmermeer eenen roet Van den relde seeeden sal, 755 Hen doe hem ramp ende ongheual.« Doe andwoerde die keyser dan: » Dits een die orghelieuste man, Daer ic noint of hoerde segghen , Ende hoe dar hi mi dit te voren leggben 760 Dit wonder ne hoerde nie man, Dat men hier mach scauwen an: Wat wondere eist, al bem ic gram! Ic wane, men noint en rernam, Dat een graue eenen keyser yerdreef, 765 Ende al toe in dat scoenste bleef , Alsoe eist nu met mi ghesciet Ende ic ne caent gbebetren niet, Ende ic hebs scaemte alte groet, Dat ic ny duer die noet 770 Moet hier ligghen gheuaen. Ende ic niet ne mach ontgaen Noch scheedehyan der stede hier haue, Hine hebs sinen wille de graue.« Doe andwoerden die Heeren vrome, 775 Ende seiden: »edel keyser van Home, En meslaet ha niet te zeere, Wi sullen, ofGod wil, tawereeren Dit segghen aUoe beleeden, Dat ghi van hier snlt sceeden 780 Met paise ende met groten vreden , Soe dat men hu in allen Steden Spreken sal eere, prijs ende lof. Nu hont hu dan ghepait hier of.« Doe andwoerde de kevser liier aue: 785 »Nu doet danne oommen den graue y Naer dien dat emmer moet sijn, Ende maecter af eenen fijn : Ic saelsmighetroesten, so ic best can.« Binnen dien wart omboden die edelman, 790 Ende sine manne voeren met hem algheel, Ende van sinen edelen lieden 1 groet deeL Aldus voeren si alle te samen, Tote dat si ter stede quamen , Daer dat parloment soude wesen. 795 Doe quam die keyser hout met desens Met harden menigen ogen man, Dien ik gheomen niet en kan, Alsof hem wel behoorde toe. Dat parlement hingoste doe, 800 Die keyser was gram gemoed; Die grauwe tegen hem over zucht, Hi neeegt den keyser nederwaerde Omemoedigde tot de derde aarde. — 28 — Die keyser die nee achtes niet; Ooo De grauve hem des wel gehuikt, Hine was gram, nog fijn. Hi geboetste hem alles wel Van die hoop, dat die heeren Hem niet zouden ontkeeren, 810 Van dat hem toe zou behoren. Met ten hebben die heeren gekozen Van des grauen zijde heeren fijn, Die met hem over den raad zouden zijn. Aldus hebben die heeren wel gerache Van beider partijen haren raad gemaakt. Nu zijn die heeren tegens zien Alle ten malen ten raad gegaan. Die keyser stond daar om en vroeg, Dat die raad zo lang duurde : 820 Want alhoewel duchtte hi dies, Dat wesen zouden zijn verlies. En als den auonde als gegaan, Dat parlement dat naam doe en. Eenen ronde den heeren gaf men den last, 825 Die ronde zijn rede was vast, Ende die hadden een goede taal, Ende alre beste toegewide konde, Dat hi de rede, alsof men waude, Over hem hadden vertrekken zoude. Nu zijn die heeren ronde raad komen, Ende trokken, daar ze hebben vernomen, Den keyser en den graave Bouwin, Die hare sententie hadden willen. Ook sprak die keyser raad Staden 835 En seide: »Gij bergen, zijt gij beraden? Hi spreekt, dient u geladen zijn, En maak ons een handschrift des.« Dan sprak joran die goede man, Die de rede hem nam aan. 840 Hij seide: »Graave Bouwin Ruddere zonen, Valt u tot toeten den keyser aan Roemen. "Ende, bidt hem duur zijn oedmoed, dat hij zijn verdiensten zijn evelen raak: dit zal hij doen voren in. Dit is voor de heeren, ga beginnen." Doe, en woedde die edele baron: "Gij, heeren, dat wil ik graag doen." Dan viel die grote, Tele weerde, voor des keizers voeten te grond. Zijn oedmoed dat hij zocht. Die keizer bemerkte dit Terdochte, dat hij liet den edelen man liggen voor zijn voeten dan, en sprak nog geen woord tegen hem. En als dat die graaf zag, stond hij op, en zei met een alte hand: "Ik nee, lig ik hier vandaag langer in de zand." Nog zei die graaf, die heel grote man: "Heer keizer, wat denkt u te doen?" Wilt u niet hoeden der eeren zeggen, laat ons dan naar iets anders kijken, en als dat was als te voren was: ik zal mij wel troosten das." Als dit die heeren hoorden dan, spraken zij tegen de keizer aan. En zeiden: "Beelahe keizer, edel beelahe, aldus niet, we hadden niet verwacht dat u dit zoudt doen. Wilt u blijven in onze hartelijkheid, dan was vreemd verloren arbeid." Dien sprak de keizer tegen Tele zaen: "Die zeventig bevelen, beil ik met zo bestaan, dat ik, wat doe, niet weet. Heb ik misschien beter gedaan nu u zegt, ga zo verder, dan zal ik u vergeten." Dan sprak echt die goede man: "Heeren, die graaf Baudouin, heette tevoren te zeggen en te bouwen. Nu zeggen wij, ga zo verder, dan zal u vergeven de edele man, dat hij niet tegen u had gezegd. Dat bij niet tegen u had gezegd. Ook zo zeggen wij, dat u bij zult doen onze band van land, dat Aalst is genoemd, en daar toe mede aan de poort, en van al dat mede toe behoort. En bij zal hier af dienen dan, en werden nu Wer bij u man; en hier af zal u de baron voor de heeren manschap doen." 890 Heer keizer, beer, ontfatene ny Vriendelijk, des bidden wij hulde. Doe na die keizer ter zijn staat Den grauw, ende courage aan sinon mont. Digitized by Google 895 Edel man, nu danct da er hebben Den keizer, ende valt hem aan den voet; Hij heeft huldbegheven een scone goet. Doe zij die grauw Telere soete Neder uw des keizers voeten, Ende dankte 'inen gerechten heere Alldedacht en alldat Die hij hem had gedaan. Doe deden die keizer zijn sulen. Ende alse die grauw, die heel goed, Doe roer den keizer stoet, Doe besocht die keizer aan Den grauw, den edelen man, Soen waer bij dat hem dacht, Dat men niet ronden mochte Rudder in al erdenken, Die waren aijns gelijk. Hij peinsde, hoe in hem had verdrukt, Ende zelf waren in 't scoonste gebleven : Die avontuur was wel zijn vriend; Maar mij heeft zo qualijk gedien, Ik weet, wat peinsen meer. Al waren mij daar nog alsoezeer, Nochtans moest alles geheel genagen, Ende getroosten mij in desen, Ende hebbens goed herinnering : Want ik gehouden niet ne mag. Nu ne wil ik niet meer clagen, Ende desse saken niet meer gewagen. Ende wil mij ran al zetten in verdachten, Ende desen man ran goeden seden Van Viaendren, die grauw Bauden, Dat bij zijn land sal van mij hoven, Ende zijn nacomelinge dies gelijk Sullen houden ran den Romeinschen rijke: Ende hier met wil ik mij gehouden. 'Doe besocht die keizer den grauw Bauden, So dat hij hem al te wel bequam, Bidder haat dat in hem nam. Hier, zeide: "Vader, grauw, zij mijn man; Gij houdt zand en zee, dit is het huis waar ik wel ben, Schoon goed en een groot land. En om dat gij zijt zo falant, En dat gij hebt gedaan, die meest vroomheid, Die niemand man deed in heerzinnigheid; Soo wil ik huis te betrekken. Ik geef u mijn vier ambachten, En Walcheren, daar nog met mee, Dat gij geleghen zit bij de zee." En hij gaf hem met ter zijde Alle die manschap mee, Die behoort toe. Die beren spraken, doet Totale grauw en zijden: "Edel man, Valt den hoogste te voeten dan, En danct hem aan der giften schoon, En ontfaakt van der hoogserad. Nou werd ter mee af zijn man, En dienstert hem af en nieuwe toert an. Edel rudder en vrome." Nou heeft hij die keizer ran home Grofelijk en wel voorzien." Daar de grauw lach onder zijn knie, Daar deed hij in te handen op staan. Daar werd die manschap gehouden Met handen en met mond beantwoord. Aldus waren verspont die reden, Die een stuk tijd hebben gestaan. Die grauw nam orlof aan Aan den keizer, zijn heer, En beloofde hem voor meer te verdienenaan den keizer, zijn vertrouwen, En zijn nakomers des gelijk. Aldus zij dit dan doen sich steden; Die grauw voer te tot zijn hele leven, Die huter maat waren blad waren, Dat die grauw zo goed had geheuarden; Die keizer nam dan zijn vaart Met zijn lieden te Cuelne waart. Daar bracht hij op met groten gemoed Allemal dat Vlaamse heer, En drokken dan vaart voor die stede. En oec zo toe de grauw mee Met zijn lieden te Vaendren waart, Die blad waren van de vaart, Dat zo ook was vergaan. Zij dankte zonder waar God onsen beert, het ran hemelse. Eindelijk, die rijke vader, gemeenlijk Hadden blijdschap, groet daar hebben, Oorspronkelijk, dat gemeen was, die graven Welaangaande, gezond en vrolijk, En sijn leven met also, Als zusterlijk wel recht was. Ik vermoed wel dat men niet nec las Dat niet was, de genen zo vrome, Dat hij den heerser van Rome Anders verre heeft zijn landen dreef, En altijd in het schoonste bloed, Als die defene graaf Baudouin, En heeft zijn recht behouden Levend den heerser, den Romeinen heer Men zal hierop spreken eeuwig meer. Dit Baudouin, deze edele graaf, Daar wij nu spreken van, Hadden in waren gezien Den kasteel te Rijsle mogen, En stichten aan sierlijke gewoonte Vijftig Pieters een heerlijkheid. En als hij die heerlijkheid wist, Dedens hij bracht tot die des steden Alle die heilige lichamen Van alle die landen samen, En hij gaf hem alle die sieden toe, Daar zij haar tenten sloegen doe, Om dat zij haar vrijelijk Naar die tijden Sauden zijn. En hij was in die heerlijkheid al daar Op de aarde gebracht, als hij stierf daar naar. En hij stierf, dat is openbaar, Als men schreef ons heerlijk land Dusend tien, zeven, en twintig In hoop, dat ze lang zullen leven. Dies Baudouin en Adele de rijke Maakten te Rijsle de kantie, En de Aarelbeke, zocht men raad, Daar liggen die stam graaven drie, En te Meinese in de kerk ook Daar leed Adele haar stede. Aad was Adele de genereus Zonder man, sone was niet zonder rijkdom. Niet bedien so had de kleine Genoegde daar in, oft nee genoeg: Want zo leefde gelijk of zo Poet zou waren onder nonnen doe Te Meinese, en zo lach In bedingen nacht en dag, In eeuwig abdij, die zo Hadden doen maken daar toe. Einde, zo vast en pijnde harc Om ons heeren minne: ende daar naere 1035 Deden so in korsten dagen Te harebonde berechten eenen vagen, Wel Tervelde, en wel beslepen Voor den winter en voor den regen, Ende om, dat hare goede opkomst 1040 Ende hare devotie bedinge Niet en zouden zijn belet Ende so deden hare der met Te Home boeren in die staat 3* Cortelinghe na dat, 1045 Daar so, zo zocht devotie mochte, Sint Pieter en Sint Paulus verschoot, Ende andere Sint: en zo Ontving die benedictie doe Van den paus en die kloosters daar 1050 Met weduwen abte. En daar naer Heerde so in Vlaanderen weer, Ende leidde haar hoofd neder, Ende stierf en zo werd begraven Te Meisinen met grooten haan. 1055 En zo liet naar haar twee zonen doe, Boudewijn, Robrecht en daar toe Machtildis haar dochter mee, Die aan Willem huwelijks deed, Die grave van Normandië was, 1060 Die doet slagen, als ik laat, Den hovin Edewaard van Engeland: Ende slagen met echte aan tal zijn hand, Ende aanvelden als aan de hand Ende werd prins genaamd 1065 Van twee landen. En naar dat Lii in die een side zat Van zijn sekel in die barrière, Als of hij een grave was, Ende zat aan de andere kant, 1070 Met eenen sepper in de hand, Op een zitring rinkelende, Eens gehoors coning geliend. Dese Willem aan Machtildis Digitized by Google De derde was Heinric, die in het begin Niet meer had, geen meer, geen minder, En na zijn vaders dood, een simpel leven was. Niet weer hem geluk, na dat ik las, 850 vroeg wonderlijke avontuur Daar na, want op een horens, Daar die koning zijn broeder placht Der nacht, om wilt te slapen, tot aan de Eenen hart voor hem lied, daar — 1090 en dat was in dat tiende jaar Van zijn rijk — en tot hij said Tot een ruder, zonder beide, Dat hij den vader schieten sal, Ende tot schieten alsoen haal, 1095 en had sulke avonturen, Dat hij den koning schieten als duur, Alsof hij na den hart schieten. En teerst, dat die koning alsof was doct, Heinric, daar ik eerst af sprak, sloeg het hart 100 aan dat koninkrijk, altegaar. Ende alsof Robbiecht dat vernam, Zijn broeder, en hij daar geleidelijk kwam, Ende dat weer staan wilde, dor dat. Digitale verzorgd door Google. Aldus hield Heinrich dat koninkrijk Van alle tot male Ingheland doe, En de graafschap van Normandië toe, In 1330 En droch al sulken zeghel mede, Als zijn vader wilden dede. Nam dat koninkrijk dochter te wijn Van Scholland, en aan hun leven Van zijn ingewanden daar na toe 1225 Twee zonen en een dochter, en waar Die twee zonen, en daar toe mee Met vele lieden verdronken op de zee, En verdronken in een vaart Van Normandië Ingheland was. In 1330 Ne was die koning hiervoor Zeer dochter met groter rijkdom Lief om wanneer wel en eerlijk Aan de keizer van Rome Heinrich, Digitale door Google Daar die feest was gehouden van 1340 Te Judea, en groot hoed F. En hij had daar een kind Lic: dat was Het sterven onlangs daar na toe. Als die Keizer zag van deser leven, Nam ze de grave Tan Anjou te wijn, 140 Die aan haar den edelen koning van, Heinrich den edelen man, De koning van Ingheland de goede. Aldus luidde met geboortes. Nu zullen we te spreken bestaan 145 Van de twee gebroeders zonder waan, Die Baudoin Tan Rielle van, als ik las, Aan Adela, die was hun vrouw, Bondine en Robrecht de Vrijse, Die daar na toe middel was van kies. 150 Baudin, die was Baudins zoon was, Van Rielle, alsof ik las, Was tot gehouden erlijke Onder de keizer Heinrich In de keizerlijke zaal, 155 En boven hem alle te male Gehoort, die Tan siere Laude waren En boven Lern alle van keizers wapens. III Was gehokt van Lern alle samen; Want hij was was recht der arme vader 160 En wees, en in al sijn doen Exemplaar van religieuze, Daar men nog onder monniken zag. Hi was bespremener nacht ende dach, 40 Ende scecrem seilt in haren 1 165 Nocturne, die in pinen waren. Hi was rijk in kleedingen Alse prins ende in hebbingen; Maer in rijnen herten bekeerden Was hi ?an den aangen om ons heeren 1 170 Met borten ende met lechen talen stond Ten woorden, die men las ende zong dan, Noch ne hield tale ne gheene, Dan iegen goede alleene. 1175 Ende al hi hinnen der messen was, So placht hi van costumen das, Dat hi had hem besiden Darme over hem biddende tien tijden], Dien hi sine aalmoesene gaf, 1 180 Naer die offrande daar af. Ende hi deed hem dierwijle weten Dat zij in zijn boek qua men eten ; Ende alse die tijden daar waren, Deed hi deelen sonder sparen 1 185 Den armen rauchelijk, Van zegen goede: ende die gelijk Beval hi den abdij toe Te milzamer te deinen toe. Wildie van al sirene doghet spreken, 1190 Mi soude tijt der toe ghebreken, Eer ick zegide ende gezegreid, Dat die geen achter bleef. Dese Bonidin viel in quälen groet Digitized by Google Daar naer, ende in vreesen der doet. 1 195 Ende also, alse die rader blide Van die sone was in die tijd, Dat hi gans was ende gesign, Alsoe was hi drouven om hem te houden staan, Dat hi van groter ziekte quäl. 1200 Ende dat hof was verdrouwd al Om des Tader drouve le Ende om des zonen ziekte. Neemt mier die beer en bemachtig Visaunteerde vriendelijke I35 Den ziekte met twee maartelaren, Die hem kwamen openbaren Den ziekte en troosten ten bedde zijn Sint Pieter en Sint Marcelijn, Die tot hem zeiden tot die standen: "Jij bent die Beer die ongehoorde Wel moge je genezen, wilt je dat, Vernieuw die abdie Die Annoen En die steden, en die quade man Vijnri, Die in is, daar toe dwingen, dat hij Die steden ruimt, en niet meer Weder naar die steden en keert." Die Vijnri woont daar dan En had daar een kasteel daar toe, Vol van dwalen en die rijken, En was een geestelijk huis binnen die steden. Alle die lieden die van dat land Deden bediening raadplegend Aan God om genadigheid. Van pinen, die men hem gaf. Het gevecht onlangs naar dat, Dat zijn rader al druiw voer hem zwaar, Die een gewijde keers dan In die hand had daar toe, Dat hij zijn die zoon zou geven, Die gelijk was, om te laten dieugen. Die zoon ontdoen de ogen zijn, Die lang gehuwd hadden gezien, Bi zware zwarer ongezond; En hij ontdoen te die stonde Den mond, en sprak met de pinen ten rader. Hij zonde nog genezen al geadeld, Wilde hem de vader geven Annoen. En hij telde hem zijn visioenen, Dat hij te voren had gezien. Die vader nam een keers met leiden Al berustend, daar hij mee Die zoon gaf Annoen de stad Voer al die daar waren toen, En daar zij alle zagen toe. Hij verlichte ter zelfde zonden Van zijn rechter ongezond. Hij verbeterde dag na dag, Daar men openbaar tot zagen toe En hij genas al meer van de ziekte En van de kwalen. Nee, ware, als hij gemaakt was, Vergis, zijn oude malen, dat Hij voor ons had gezien. Digitale versie door Google. 1255, Als dit vergeten had, als bij elkaar gedacht, Daar na, zocht zijn vader Oosten, was een raar geval, te stellen. Eggen, Heden, die een hevig verlies had geleden, En hij werd daar gewoon, zwaar, en te Ghend,bracht daar na. En daar, hij was in vrezen, daar deed hij was, Was hem van een vermaan dat, dat hij in Annoen voor dien Een visioen had gezien, zo, dat hem gedaan was als bij elkaar gedacht. Doe sprak hij zacht aan den vader, dat hij in Wijnruit om boete uit dat doen, En zijn hem, dat hij in het kasteel van Annoen Hem om een andere gave daar gaf. 1970, Hij hoorde genoeg, niet meer In die deed niet, dat hij hem hield. Daar na, als die graaf dat zag, verbatte hij met smeekens dat Sijn nieuwe, die Wijnrj's broeder was, en met belofte, dat haar dood afstand, Dat hij hem in het kasteel gaf. En de graaf kwam met een deel Lieden, alsof in het kasteel, Dien hij verzoende en waarschijnlijk verachtte: Niet meer Wijnruit machteloos zagen, Daar na met erkentenis, als ik vernam. Maar ik weet niet, hoe haar toestand kwam, zo, dat de lange graaf had verloren Sijn pijn, riep hij te roepen, En geplaagd, of niet, Was onze Heere, die al verblind was, Helpte hem, zodat hij had die stede Bi Sint Marcelinus bede En bi Sint Pieters daar na, Als ik nu zeggen zal, als ik het cleer kan herinneren. Het geval daertoe, dat Wijnrieden rudder met hem had, die bij opgeklommen, en tot bemetting wilde doen staan, dat bij boerdom badde ghedaan Met zijn vrouw, die de goede man, Seere loogende, die bij teecan, en ongeboerd onschuldig van dieen. Maar beter dan mocht niet besproken, dat bij ontsteld mocht komen doe, Wat dat bij boed daertoe; Maar Wijnrieden riep den goeden man tot kamp, daarneeds noorde kwam aan tot verhoeden jegen zijn heer, nee waar bij boed en dat zee was, Dat bij hem mocht verklaren Jegen een anderen en verklaren, dat Wijnrieden niet genoeg wilde, dat hij tegen hem elke hoeden rechten zoude, dan tegen hemzelf; en hij moest tegen hem rechten daertoe; En hij sloeg toen in den kamp, doe. Dies hadden die lange grauw bliesgroet en hij dankte zijn Heere. En den marktlieden zeer. En hij toet in den troon zelf met gewapende hand, en verspreekt haut, rein en groot, Alle daar in waren zonder slaan doe, en verbergen hoog en weer den troon hoog en laag, en verandert die duivels van den troon in andere manieren. Want hij stichtte een gods huis daar, en gaf weer den kanunniken daar naer Hun rente, en koos waar dat zijn vonden mochten. En alse zijn had al wel geordineerd, hij beval dat gods huis een heiligen man, om daar te zijn tsine voert an, Die hij namen was geheten Roelant. Einde hi ombaat drie bisschoppen te han: De bisschop van Camerik, Liebrecht Was de een; en de andere echt. Was de bisschop Rabon, Tan Noyoen, En de derde bisschop in dat doen Was de bisschop Tan Orliens. Nei, was Hij ombaadt x abde daar, En bracht de drie tot samen 1340 Van xti heiligen de lichamen, Daar hij de steden Wien dede In Sinte Pieters eere meerde En Sinte Paulus, die apstelgen waren. En van den heiligen martelaar 1345 Sinte Marcellinus en Sinte Pieter toe Liet hij daar de requiem doen, En de dode maken sonderlinghe Grote feest ter kerken wijdinghe. Dit Boudin had te wijven 1350 Gebeurtenissen binnen des rader lijn Rij bilden, die graafde Van Henegauw, om daar mee Te hebben het graafschap in Henegauw, Dat toebehoorde aan die vrouwen. 1355 En zo badde eer gehad te mannen De graaf van Mons Herman, Daar baron af bleef was een zoon. Alleen de graaf zag, dat die zoon Simpel was, en bedacht toe, 1360 Dat bij de wereld niet dacht te doen, Maakte hij binnen duidelijk daarbij, En deed zo daar naar, dat hij Bisschop werd van Salzburg, en daar mee Beïaarder werd zijn heiligen die. 1365 Deze Boudin had zonen twee An Rikilden zijn vrouw, geen minder geen meer. Arnoud was gehuwd die een, En Boudin de andere van de twee. Viaendren was in zijn tijden 1370 Zo wel bereikt in alle zijden, Dat niemand klein noch groot Wapen te dragen had niet, Noch niemand loe hierheen huize. Van rozen Tan dieuen zijn duurzame, No niet had daar tegen wacht, Noch bij dag noch bij nacht: En die ghene die hare Laat haar den hare en daar, Liefen op reizen hare ploeg. 1380 Hi was zo goed, eerlijk en echt, ende so genoeg, Dat tenies die lieden hie ten ale samen Boiodin die goederzijde, bij namen. Niet aan die bisschop, aan Camerilte, Ende aan die Tant die recht diervoor geheiligt. Verwijderde beide daar, dat Rijkland zijn nicht was. Nei, was die paus van Rome, Liebaert die er, die also genoemd werd, Sijn wijf, een absolutie daar af, Ende gaf hem beide orlof, Dat zij mochten te samen buigen, zonder gemeenschap van hare huwelijksbeide samen. Deze heilige vader, Dochter, en hij was in waarheid Om zijn hof, dat zij daar Hem niet lang stonden Dat grafzweep beide mogen hebben, Ende dat bleek sneeuw, want men wel wacht, dat ook wel Dat land van Viaene, niets had niet Sole gehad, dat hem onser Heere liet, Die die goeden graaf lang her doen. Wacht, bij sterven in zijn harten, Ende bij was met groter weerstand Gedacht te Annoen, ter aarde. Als rijk, daar men af zegt hier voren, Gehaald, zijn weerstand man bad verloren, Den goeden graaf, die bad daar naer, Menighe pijn ende riedel zwaar, Bedenken bij hare lieftuitenden Ende bij Arnouds baer, zijn zoon dulheden, Die maar xv jaar was, hout Tant van Viaene, bij barer beider schild Begonst falegiëren, zijn Minnaar Ende minderen, des clachten onser Heere Die Vlamingen van die Verlies, Ende ook Robrecht, den Vriese, Die des graaven Boudins broeder was, Haar beeren, alsof men hier voren las. Des Robbrecht, des graven Boudins broeder, Was meer gement van de moeder, Dan van den vader, die bem ontsach, Dat naer zijn doet op eenig beten dacb Tussen zijn zonen mochten gezien Eén comfort. En binnen die Droochi binnen zijn leven in bant Boudin zijn oudsten zoon dat land Van Vlaeudren, en bracht tien doener Die mannen en die baronelen Van den lande, dat zij bem daden doe Manschap, en zwaarden bulde doe. En zijn andere zoon met, Robbrecht den Vriese, zodat Hij toeterde Die mannen ten heiligen zweer ten Audenaerde, dat bij niet deed en Soude zijn broeder naar zijn leven An het land, dat hij hem had gegeven Als zijn oog. En alsof, Als hij den eed had gedaan, Voer hij in Vrijland, en deed Huwelijkt ter zelfde stad An Geertruiden, die weduwe was Van den graaf Floreins, als ict las, Die graaf was van Holland als gader. En die hertog was haar vader Van Sassen, en zo Hadde van die Floreins doe Eene dochter, die zij daar toe kwam, Dat hare tweeen zonen nam Als in rechten huwelijk Die koning Philips van Frankrijk. An die voorziende Geertruiden, want Robrecht die Vriese haar man Twee zonen: Philips heet die een, En die andere van die twee heet Robrecht, die in Vlaanderen daar naar Een edel graaf was en voorbaar. En hij was twee (locht ten aan hare. Vlaanderen was geplagd zo zwaar Bi Rikilts gebrekvoedsel, En bi haar zonen hongerden, Dat hem die van Vlaanderen bi nood Beclaren, en «einden, Wen Met letters van hare verliese Tote Robrecht den Vriese, Daar zij hem te versuchen mede Baden zijn raders ernstigheden. Al ze dit die graaf vrede, BikUt verstoet, 1470 Soe had een iieren moest, En die vull ran rioten was. Sommige had geen zenen das, Dat soe derde Waerf huwen saude: En die soe bewapen hare alsoe hauve In des coninex hoed van Vrancherike, En aan sine bulpen dier ghelich, En nam Willetoine schierden De orgueilussen en de fiere(n) Graaf van Normandie, teertens van, Daar so mede te wederwintere ghewan Die prinsen en die baronnen Van Vlaanderen schuim in baren doen. Alse Robbrecht die Vlaming, die doe In Vlaanderen woend en mijn toe, Verstond, dat zijn broeder was doe, En dat men hem van Vlaanderen tot bood, En van der pijnlijke Die zijn vader weduwe dede; Hij kwam in Vlaanderen, so hij eerst mochte, Te Gent, daar hij zelden sochte, Dat hij hem des lands bedroeg Liet eenaven, en zijn vaders erfenis. Daar duiveling antwoorden toe, Ende tochter wel, dat hij Wijs was, en dat hij hem geen deel Van den lande gaf, nog als gehoor; En geroepen, dat te doen was, Zo zoude wel verweerd hebben Jeghen hem, op wellust tijden Dat zij op hare wilde stridden Alse Robbrecht de Vlaming, dat hoorde, Hij balch hem om harte fieere woorden, En voer klaagden sinen neef den koning Philippus in Vlaanderen, die ding, En in Vlaanderen, die so hem gaf. De koning had onwaarder daar af, Dat men sinen neef had doen Onrecht, en hij hoorde hem zeggen, Dat hij in Vlaanderen saade raren, Ende vergaderen sonder sparen, Dat hij vergaderen mocht; en hij Belooft hem te staan bij. Alster Rihilt verstand die dingen, So beruhmte den könig. Viele korrupte Dinge bevörder die könig. Vom Fränkischen Reich also hatte, Mit vierhundert Pont vom Gauden, Daer so hem am die dede belof, Ende hi ging den Vriese off, Daß hi hem nicht fei Stadten wolle stehen, Also hatte hi hem belof, gehabt. Ende also den Vriese, daß unter vant, Hi voer tot sie sein wijfs vader te hant, Den hertogen von Sachsen, und daß, Bleib hi ein ständig dort, Als al das, daß dies war, die Baron von Viaendren waren von diesen tun, Durch ein und tongehäkte, Und namensfunkte um die Sache, Daß Rihilt, da war das Landes Frau, Didet al den Lande so groß raubte, Beide Kleriker und lecken mede, Mit harer großer Pilote, Daß diese mit harer Gewalt, Zerstörte, und reffte um das Geld, Daß so glaubte, hatte den König. Doch waren die Flamingen bis dahin So tapfer, das sie bis Notwendigkeit In Friesland senden ihre Botschaften Zu den Friesen, daß bis ins Land kam, Und das Lande wäre Name. Ende bis gerecht seine Weise Alte hant te Viaendren war, Die Wichtel rann Castel. Robert I. Die Friesen kam in Viaendren te hant, Und die burchgravi von Castel, die bekannt, War Bonefaes, hi half daar, zu, Daß hi den castel kam, doe Van Castel stille, Die da bis voren machten, seine Vorderte auf einen Berg, daer ich ab las, Daß die burchste Berg von Viaendren was. Daer was ein Mauer, so hoch, das man von die Den Berg von Lothringen mchte sehen, Alst schon wieder was, und klar. Dies Friesen Freund, kam tot ihn daar, Wohl gewapnet nunketten harren, Die den castel dadurch, wohl bewahren, Um zu erhalten doe, Lege viande, oder aere kam, tot. Alse Riult wart gheware das, 1560 Ende Arnoud haer sone, die preus was, Hi bcija gede hulpe te banden An princen van vele landen, Die si brachten te Cassel waert. Daer waren met hem in die vaert 1565 Machtige princen ende coene Hertogen, graven, ende baronnen, Ende burchgraven met groter eeren, Wel gheordineert, te doen weere: Artisten ende Kamvrisienen, 1570 Die ran Moe ns ende Cornisienen, Van Valenciennes, van Oostervant, Die van Niuele, die van Brabant, Daer kwamen die van Sint Omaars doe, Die van den Boenen, die van den Ghis teun, 1575 Die van Sipol kwamen te voet stede, Van Betonnen, van Hesdijn mede, Van Dorlens ende van Aubegi, Van Houdenaerde, ende si Van Ardennen ende van andere vele poort, 1580 Menig dorp weder ende voort, Daar met here mogendelijk. Die koning Philips van Vrankrijk { I - 84 - De bisschop van Parijs ende de syne, Ende die bisschop van Lotharingen, 1585 Ende de bisschop van Beauvais toe. Daar kwamen met groter macht doe Francois, Normand, Poitou, Burgond, Angevin, Van Nivers, van Bourg, van Bern, 1690 Van Tarents, van Tens, van Courbi, Van Dijon, van Orléans die stede, Ende van Champagne mede. Daar kwamen ook te dien doene Die van Niël, ende die van Pieronce, 1595 Die van Sint Quintius ende zij Van Montaigu, ende van Couchi, Die van Sint Denis ende andere daar aan, Die ik niet genomen kan. Dese ende andere lieden toe 1600 Kwamen onder Casselberc doc, Omme te confronteren met gevochten Den Vrijse, graaf Robrecht. Die graaf Robrecht ne had daar Ook vele lieden niever Aaer; 1605 Maar bij badde beden, die sterker waren, Ende wel consten van echten zonder sparen. Hij had de van Ghent met ben daar, die van Vlissingen, en die van Coulier, van Bergen en van Vore, met, en hij had die van de steden van Brugge en van Ieper, die van Roosendaal en van Ertvelde, tot en met die van Aalst. En die van Caesarea. Hij waren in tagmijn, hadden veel spaanse, maar waren geschenken, wel gewapen, niet alleen met wapens, allemaal van ijzer, gericht, naar het goede, hadden ze niet bar gestegen? Cleeren, en daden aan wille van ouder, waren gewapen, en baden al het kielende aan God, dat hij in dat eeuwige leven naar dit leven moest geven. Om dat ze moesten in die tijden met zo'n kleemende meedogen, tegen de Fransen koning, bevalen al heel bar te zien en al heel bar te horen, en al gemeenlijk te zien. De ongenoegen van ben jolijk, die heerlijk waren, die vergelden, dat naar aan beide zijden, en daar gedenken, dat eet zo grote slagting, van zoenen, zonder koning, van zoenen, zonder koning, dat in die wijde bijeenkomst, dat de eerst bleef van bloed rood, en dat al te bedekt als daar met doden, zoenen, en daar buren. Rikilt die graaf, die was, zaken en ongevoken, dat de grote slagting gebroken, daar doen blijven, poe, veje, leiden, zo was in die strikte gehangen daar, en in een kerker geleid daar naar. En Arnoud, haar zoon, mee, was verslagen, al van de stad, die zocht groot, was, en zo vroom, dat hij te kersen geclagd was daar bij, en was te Sint-Omaans daar naar, gehoeven, en begraafd daar. Binnen dien, dat Robbrecht die Vroese reed Hare entharen achter landen street Vp sine vianden, daar zij waren, Quam tier tijt vp hem ghenaren 1655 Eustaes, die grave ran Breenen was, Ende vinckene, als ik las, Ende voerde van dan naegiessen, Stillekine te Sinte Omaars gevaen. Also des Vriese Heden dat verstonden, 1660 Zij vergaderden in korte stonden, Also die gram waren huter maten, Ende asseestelden ende besetten Den kasteel van Sinte Omaars doe, Ende daden doe veel daar toe, Als die waren van grotere macht, Dat zij den grave met achting Der huter tragen, also werd hem te pijnigen, Ende brochtden weder te naegiessen Die grotere vreugde plagen, Als sine gezondheid zaggen. Ende Rijkilt was gevangenomen Doe van der vangenissen, daar soei Geleghen. Nei waren Boudewijn, hare zoon, street daar na Serogen sine oem, den Vriese, Dullieu, sine groote reis, Dien in [k]orter stond voorwan, Ende dreefden doe ran dan Met zijere macht mogendelijk. Ende die koning ran Vrankrijk Die, als men hier te voren las, Onderkasteel geconfisque was, Voer te Morstel in kasteel, Daar hij een stuk lach met lieden een deel, Ende vergaderde een groet heren daar, Ende Toer met achting daar naer Weder te Sinte Omaars toe, Ende overrande dat voorburch doe. Ende daar na roer hij ende de sine Binnen Sinte Omaars stillekine, Ende dat bi verraadens daar bi. Die burchgraaf van Sinte Omaars Oorsprong Liet ze stillekine in raren: Ende als zij binnen waren, Deden zij rele oommaten. Zij liepen ran Straten te Straten, Ende ran plaatsen te plaatsen met Bovendien zij als daar die steden. Die poorters loeiden ende sochten Steden, daar zij hem in gebleken mochten. 