title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: Dit gezien leert ons dan, onder anderen, dat de Heer opmerkzaam gadeslaat die behoefte van Zijn naam, die te midden van het heerschend bederven, hunne kleederen onbesmet bewaren, — die stillen in den lande die zich onderscheiden van de lomelijkheid menigte, — ja die getuigen behoeden, die niet alleen in het verborgene zitten, maar die openlijk klaatsen over al de gruwelen die er gedaan worden. Als het oordeel beginnen zal aan het huis Gods en doorgaan tot allen die het Evangelie ongehoorzaam zijn, dan zal gezien worden het onderscheid tussen den rechtvaardige en den goddelooze, tussen diegenen die God dienst en diegenen die Hem niet dienst. De Heer toch merkt er op en hoort, en er is een gedenkboek voor Zijn aanzicht geschreven. Een bijzonder eigendom zullen zij Hem zijn, allen die Hem vrezen, en Hij zal ze verschoonen gelijk een man zijn zoon verschoont, die Hem dient (Mal. iii : 16-18). Hoe de vrome zucht en klagen over de gruwelen die in den lande gedaan worden, zien wij in de schuldbelijdenis van Daniel. Die gruwelen waren daaraan te danken dat de Engelen, de Koningen, en al het volk niet gehoorzaam waren aan de woorden van Gods Profeetten. Aan de zuchterij maakten zij zich groot schuldig, en daarmee vloeide voort alle zedendervallen. Bij de Heer was de gerechtigheid, — de Profeet erkent dat de Heer niet onrechtvaardig was in zijn straffen : bij het volk was de beschamdeheid des aanzichts en al de schuld. Laat ons evenzeer denken aan de zonden van ons land en volk, om ons deswegen te verootmoedigen. Is er niet bij ons het beginsel van den afval van God te zien in de openlijke verwerping van het gezag van Gods Woord? Wordt het ongeloof niet rondborstiger beleden? Zijn er niet steden en dorpen waar onverschilligheid omtrent de openbare godsdienst zichtbaar toeneemt? Hoe gaat het met de heiliging van den gezegenden Eerstdag? Is de zucht naar wereldse pracht en tijdverstrooiende vermaken niet te zien daar waar vroeger eenvoudigheid en huiselijkheid geheerst hebben? Ziekt men niet over het toenemen van de dronkenschap? Is het toenemen van den wandel in ons land, is er geen leugen om te vriezen dat de oneerlijkheid en het bedriegelijker ook toenemen? Deze wegen moet een ieder overwegen. En zijn er niet gebieden waaraan bepaaldelijk gemeenten schuldig zijn? Bijvoorbeeld, gebrek aan ijver voor de toebracht tot Christus van de heidenen, — tevredenheid met een vormeloze gedaante van de zaligheid zonder de kracht daarvan. Hoe is het gesteld met onze huizen? En hoe met onze eigene personen? En weer, er is gevaar dat wij schuldig zijn en niets hoor en zien over de gruwelen waaraan anderen schuldig staan, terwijl wij ons eigen aandeel aan de zonde des lands ontkennen. Anders deed Daniel: hij zei (Jb. 20) : "Ik beken mijne zonde, en de zonde mijns rijk". Daarom dienen wij ons vandaag te bidden niet alleen tot het aanbiddelen maar tot de binnenkamer om in het licht van Gods Geest, dat in de eenzaamheid ons beschenken wil, te ontdekken wat onze eigen zonden zijn. Is er bij ons niet de eigengewichtigheid welke tot een ander zegt: "Naakt kom ik naar mij niet, want ik ben heiliger dan jij" (Jes. 64:6)? LXV : 5), maar de teederheid van een schuldgevoelend, gebroken hart dat zijn eigen kwalen erkent. Dan, dan alleen, kunnen wij waarlijk schuld belijden voor onze kerk, voor ons land, voor ons volk doen. Dan verheffen wij ons niet boven de gewone zondaars, maar met priesterlijk deelnemen dalen wij tot hen af, rekenen onszelf mee tot de zondaars, en lijden in onze zielen smart voor anderen, ook voor de vreemdelingen die voor zichzelf niets gevoelen. Letten wij nu op het gevolg van Daniels diepe en ware schuld belijdenis. Nadat hij zich alzo heeft bemiddeld, wordt hij verwaardigd met een van de heerlijkste openbaringen van het Oude Testament. De Engel Gabriël deelt hem mede dat zijn gebed is gehoord; zijn volk zal niet slechts van Babel verloren worden, maar een veel heerlijker verlossing zal plaatsvinden. Over zeventig weken, dat is vier honderd en twintig jaar, zal de Messias verschijnen om niet geroid te worden, maar voor hemzelf. Deze zoon van de ongerechtigheid zal een eeuwige gerechtigheid aanbrengen (Jr. 24, 26). Zo toont de Heer Zijn welgevallen in de oprechte schuldbeleidenis en voorbidding van Zijn dienaren. Dat wij heden door dit voorbeeld van Daniel ons laten bemoedigen en aansporen. Maar Gods woord leert ons ook dat de dankzegging steeds gepaard moet gaan met de smeekgebeden en de schuldbeleidenis. Wij willen in deze week grote zegeningen begeeren, laat ons niet ondankbaar vergeten wat de Heer ons geschonken heeft. De ondankbaarheid maakt ons ongeschikt om nog meer te ontvangen. Gedenken wij dan aan velerlei tijdelijke zegeningen waarmee God ons land, onze huisgezinnen en personen bezoekt. Ieder denke na. Niet het minst denken wij aan geestelijke zegeningen. Het licht van Gods woord beschijnt ons, de kandelaar is niet zijn plaats geweerd. De arbeid van de Heiligen Geest wordt bij het woord gevoegd, God heeft ons niet aan volslagen geesteloosheid overgegeven. Uit andere landen vernemen wij soms verbindende berichten. Uit ons eigen land vernemen wij soms berichten, die ons recht geven om te geloven dat de Heer nog onder ons een ziekverkoren volk heeft dat Hij vergadert, vermeidert en bewaart ten eeuwigen leven. In onze eigene gemeente, in onze eigene huisgezinnen dienen wij op te merken, welke teekenen van de genadige werkingen van Gods Geest er te bespeuren zijn, opdat wij, bij het gebed om meerderen zegen, niet ondankbaar vergeten wat de Heer alreeds voor ons gedaan heeft. De diepste en innigste schuldbelijdenis wordt gevolgd door den danktoon: „Loof den Heer, mijn ziel! en vergeet geen van zijn weldaden" (Ps. CIII). DINGSDAG. (Voorbidding voor Geloovigen.) Lees: Colos. 1. Om deze oorzaak aan ik mijn kleren tot de Vader onzere Heeren Jezus Christus, uit wie al het geslacht in de hemelen en op de aarde genoemd wordt; opdat Hij ons geev, naar de rijkdom Zijne heerlijkheid, met kracht versterkt te worden door Zijnen Geest in den inneren mens; opdat Christus door het geloof in onze harten wonen, en gij in de liefde geworteld en gegrond zijt; opdat gij tot volle begrijpen met alle de heiligen, welke de breedte, en lengte, en diepte en hoogte in en bekennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle de volheid Gods. Hern na, die magtig is meer dan overvloedig te doen boven al wat wij bidden of denken, naar de kracht, die in ons werkt, Hem, (zeg ik) , zij de heerlijkheid in de gemeente, door Christus Jezus, in alle gedachten, tot in alle eeuwigheid. Amen." Efeze. III : 14-21. Voor dat wij bidden om de bekeering van zondaars, — om de toebrenging tot het Evangelie van Israel en van de Heidenen, — worden wij opgewekt om te bidden voor onze medegelovigen, voor het gehele lichaam van Christus op aarde. En dit niet zonder grond. Immers, wanneer God de wereld zegenen wil, dan doet Hij zulks gewoonlijk door middel van Zijne gemeente. Zal het licht des Evangelies wijd en zijd over de aarde verspreid worden, zullen zondaars tot ware bekeering komen, dan moet de gemeente daartoe bezocht worden met het licht, het leven des Heiligen Geestes; zij is het licht der wereld; van haar moet niemand zegen, licht, leven voor degenen die tot hiertoe blind zijn. Als rechtvaardig voor onze voorbededing willen wij thans gebruiken een voorbeeld, ons door de Apostel Paulus gelaten; wij willen vernemen wat hij van de Heer gebeden heeft voor zijn medegeloovigen te Efese. Hij buigt zijn knieën tot de Vader van onze Heere Jezus Christus, uit welke al het geslacht in de Hemelen en op de aarde genoemd is, — tot Hem die de zalige Engelen en de verlosten menschen tot een geslacht vereenigen wil, — opdat Hij aan de Efesiërs geef, naar de rijkdom van Zijn heerlijkheid, met kracht versterkt te worden door Zijn Geest, naar de inwendige mensch (vs. 14-16). Het eerste dan dat Paulus voor hen afsmeekt is kracht, — met kracht versterkt te worden. De Efesiërs waren immers jonge beginners in de school van Jezus, onlangs bekeerd uit de gruwelijke onreinheid van het Heidendom. Zij waren zwak, in gevaar om verleid te worden door allerlei onrust der leer, in gevaar om terug te vallen in het Heidense leven waaruit zij onlangs gered waren. Derhalve moesten zij niet blijven zwakke kinderen, maar tot mannelijke rijpheid en kracht ontwikkeld worden (IV : 14-17). Die kracht van de inwendige mensch nu konden zij verkrijgen alleen door de Heilige Geest, die het goede werk van de bekeering en heiligmaking begonnen had. Ziet daarom dan het eerste dat wij heden te vragen hebben voor alle kinderen Gods, — dat zij met kracht versterkt mogen worden door de Heilige Geest naar hun inwendige mensch. De Apostel gaat voort om te bidden (vs. 17) dat Christus door het gebed in hunne harten wonen mag, Zij waren geloofsgeworden, maar gelijk pas bekeerden, gelijk diegenen die nu nog door de arbeid van een getrouwen zendeling uit het Heidendom overgebracht zijn, waren zij slechts zwak in het geloof. Christus had hen bezocht, had den weg weten te bauen voor Zijn woord in hun hart, maar eene vaste, bestendige inwoning in hun hart als bij een vergevorderden geloovige, daar aan ontbrak het hun nog. Dit toch is de heerlijke bestemming van den geloovige: hij moet niet nu en dan tot Christus komen, maar in Hem blijven gelijk de rank in den wijnstok (Joh. XV). Christus moet niet nu en dan hem een bezoek geven, bijvoorbeeld, in elk uur van droefenis om te troosten, of aan het Heilige Avondmaal om zalige vreugde mede te delen; neen, Christus moet bestendig, onafgebroken woning maken in het hart. Christenen! verstaan wij wel wat het is, om deze eer, dit voorrecht, te begeeren voor al onze medegeloovigen, ook voor de zwakken, ook voor ons zelve. De Apostel gaat voort, hij begeert dat de geloovige Efeziërs in de liefde geworteld en gegrond mögen worden (vs. 17). Een dubbel beeld gebruikt hij hier, geworteld als een boom, geplant als het fundament van een gebouw. De ziel moet dieper, vaster wortelen slaan in de liefde van Christus. Beneden den grond is er de rots der eeuwen; laat nu den boom zijn wortelen van alle kanten om die rots slaan en hij zit vast als de storm hem losrukken wil. In losse, ondiepe grond geplant wordt een boom ligt uitgerukt door den wind. Onze ziel moet diepe wortelen slaan om Christus, de rots, en wij staan pal. De Christen is een levende steen, gelegd op het fundament van Christus. Meer en meer moet hij vast groeien aan Christus; hij is immers geen dode steen. Hij moet gegrond worden in de liefde. Dit moet het element zijn waarin de ziel adem haalt en zich versterkt. Toen Christus heenging, sprak de Heiland niet slechts: "Hij blijft in mij", maar, "Hij blijft in mijn liefde" (Joh. XV: 9). Hooren wij Paulus verder (vs. 18, 19), hij bidt: Opdat zij ten volle konden begrijpen met alle heiligen, weergenegen zij de heiligheid en de lengte, en diepte, en hoogte, en bekennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat. Zoo hoog als Gods troon is de liefde van Christus, van daar is Hij nedergedaald tot onze verlorenheid. Diep als de zee is die liefde, want tot de diepte van onze zonde en verdoemenis is Hij afgedaald. De breedte en lengte van die liefde is onmetelijk als het heelal. De Apostel moet erkennen, dat de liefde van Christus eigenlijk de kennis te boven gaat, en toch bidt hij dat de Efeziërs, tezamen met alle heiligen, ten volle mogten begrijpen de breedte en de lengte, de hoogte en de diepte van die liefde. Deze vlucht van de apostel is al hoog genoeg, maar zelfs hiermee is hij niet tevreden; hij bidt verder: dat zij vervuld worden tot al de volheid Gods (vs. 19). Ons arm hart is te klein om Gods liefde te bevatten, dat hart moet verruimd worden om te verstaan en te genieten die zalige liefde. De vrome belooft dat hij in de weg van Gods geboden vaardig loopt, wanneer zijn hart door God verwijd is (Ps. CXIX: 82). Wanneer de apostel nu zegt dat wij vervuld moeten worden tot al de volheid Gods, zoo vergeet hij niet dat wij eindige menschen zijn en blijven zullen, die nooit al de volheid Gods bevatten kunnen; hij begeert slechts dat ons verstand en ons hart, al onze vermogens, zoo verruimd, veredeld, geheiligd worden dat wij, naar de mate van onze vatbaarheid, Gods oneindige liefde verstaan, waardeeren, genieten mogen. Het slot van Paulus' gebed is een verhevene lofzegging op den volzaligen, aanbiddelijken God, die hij aangeroepen heeft: Heren nu, die magtig is meer dan overvloedig te doen, boven al wat wij bidden of denken, naar de kracht die in ons werkt, Heren zij de heerlijkheid in de gemeente, door Christus Jezus, in alle geslachten, tot in alle eeuwigheid! Amen. Grote dingen heeft de Apostel begeerd voor zijn Efeziers; denken wij aan de zwakheid van die nieuwe bekeerlingen uit het Heidendom, dan meenen wij bijna dat zijn wensen en verwachtingen wat al te stout zijn. Maar anders oordeelt de Apostel zelf. Hij heeft te doen met een God, die magtig is meer dan overvloedig te doen boven al wat wij bidden of denken. Groot is Zijne macht, maar even groot is Zijne genadige gewilligheid om Zijne kinderen te zegenen. Paulus meent niet dat hij te grote dingen begeerd heeft, omdat Gods liefde ruimer is dan onze ruimste, stoutste verwachtingen. Welke een les is deze tot onze bemoediging in het gebed, ja tot beschaming van ons klein geloof, dat zo weinig vraagt en verwacht! Maar nog iets is er waarop de Efeziers gewezen worden als een waarborg voor de verhooring van het gebed, als een onder- pand, dat de Apostel niet te grote dingen gevraagd heeft. Hij zegt: //God is magtig meer dan overvloedig te doen, boven al wat wij bidden of denken, naar de kracht die in ons werk! Welke een kracht toch had er gewerkt in de Efeziërs? Welke een kracht was in staat geweest om hen op te wekken uit den geestelijke dood in de zonden en misdaden van het afschuwelijkste Heidendom? (Efeze II: 1). Niets minder, zegt hij zelf, dan de sterkte van die macht, die Christus opgewekt had uit de doden en Hem gezet aan Gods rechterhand (1:19, 20). Had Gods macht zo veel alreeds voor hen gedaan, dan hadden zij in hun eigen ervaring een bewijs, dat de Vader van ons Heer Jezus machtig en gewillig was om meer dan overvloedig voor hen te doen, boven wat de Apostel gebeden had. Geloovige Christenen, wij ook zijn opgewekt met Christus, uit den dood overgegaan in het leven; wij ook hebben de ondervinding van een goddelijke kracht in onze wedergeboorte. Niets minder dan goddelijke genade en goddelijke almacht was in staat om onze bekeering en vermaning te wegen te brengen. Wij verstaan dus wat Paulus bedoelt als hij schrijft: naar de kracht die in ons werk. Welke een aansporing hebben wij daarom tot de meeste vrijmoedigheid in het gebed. Niets is te groot, te wonderbaar voor de Heer om aan ons en onzere geloovigen te doen, nadat Hij dit gedaan heeft, — namelijk, ons overgebracht uit den dood in het leven. Laat ons derhalve volkomen staat maken op de beloften des Woords, geloovig daarop pleitende en wij zullen ontvangen wat wij vragen. Toen Paulus deze brief aan de Efeziërs schreef was hij in de gevangenis te Rome. Hij heeft niet gewacht op tijding uit Azië om te horen, of zijn gebed wel verhoorings had gevonden bij de Heer. Zoo lang heeft hij niet gewacht om te danken. Neen, nu reeds, terwijl hij schrijft, als bij voorbaat dankt hij. Wat anders is die toeschrijving van alle heerlijkheid in de gemeente aan den Hoorder des gebeds, die magtig is meer dan overvloedig te doen boven wat wij bidden of denken. Christenen! eindigen wij onze gebeden, onze bede staanden, op dezelfde wijs als Paulus, toebrengende heerlijkheid aan onzen God. Vrolijk vertrouwen, blijde moed dienen in ons te leven wanneer wij bidden tot zulken God, als den Vader van onzen Heere Jezus Christus. Laat mij in U blijven groeien, bloeien, Heiland die de wijnstok zijt! Uw kracht moet in mij overvloeien, of ik ben een vreselijk verderf gewijd; Doorstromen, bezielen en zegen mij, opdat ik waarlijk vruchtbaar zij. Wat vruchten zal de landman plukken, die blaadjes, maar geen bloesems ziet? Leer mij de zelfzucht onderdrukken, die niet dan wilde bloemen schiet! Des landmans wijsheid snijdt en snoeit, opdat de druif te vollere bloei. Ik kan mij zelf geen wasdom geven: Niets kan ik zonder U, o Heer! In Uw gemeenschap kiemt er leven en evenwicht meer en meer! Uw Geest zij in mij uitgestort; de rank die U ontvalt, verdort. Daarom herhaal ik het duizendwerven, herhaal ik, Heer, van an to en to totdat u aan mij niet houdt zal sterven, de doode ranken zijn voor het vuur. Geef dat ik na aan mij aan U bind, hoe zwakker ik mijzelf bind. Neen, Heer! ik wil van U niet scheiden, ik hou Uw altijd ik blijf U de mijne! Uw liefde moet alom mij leiden, Uw leven moet mijn leven zijn, Uw licht moet schijnen in mijn huis: zo wil ik naar kracht, en kracht naar kracht. 6. Dan blijft mijn ziel voor U gewonnen, Dan wint mijn ziel door U in kracht! Het werk, in noodigheid begonnen, Wordt dan in heerlijkheid volbracht! Wat in de duisternissen sliep, ontbreekt, En komt in 't licht, en rijpt voor God. WOENSDAG. (Voorbidding voor onbekeerden.) Lees: Exod. XXXIV. "Een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel." Jac. V: 16. Gisteren hebben wij gebeden voor onze medegelovigen, Gods Volk alom op aarde verspreid, dat zij met kracht versterkt worden, - dat Christus door het geloof in hunnen harten wonen, - dat zij in de liefde geworteld en gegrond worden, - dat zij kennen mogen die liefde Gods, welke de kennis te boven gaat, - opdat zij vervuld worden tot al de volheid Gods. Ook voor onszelf smeeken wij om dit alles. Waartoe nu deze hooge mate van geestelijke wijsdom? Waartoe inderdaag gelovigen versterkt worden met kracht, vervuld met liefde? Is het wellicht opdat zij nu zich verlustigen in het zelfzuchtig genot van hunne eigene zaligheid? Gewisselijk niet. De hooge liefde Gods vervult de ziel niet met zelfzucht, zij breidt het hart uit om in liefde uit te gaan tot den medemens, om aan anderen mede te delen het heil, dat de eigenlijke ziel ontvangen heeft. Zoo worden wij geroepen om met onze medegelovigen heden te bidden voor de onbekeerden, opdat zij ook mogen bekend worden met de zaligmakende liefde Gods. De liefde van Christus zal ons dringen tot de voorbidding; de kracht waarmee wij versterkt zijn in den inwendigen mensch zal ons aanzetten tot den arbeid aan andere zielen. Welke voorbeelden levert ons niet de Heilige Schrift van de voorbidding? Abraham, gevoelende dat hij stof en asch is, onderwijdt zich toch om te bidden dat Sodom en Gomorra gespaard worden. Indien er vijftig rechtvaardigen worden gevonden, dat is zijn eerste bede, spaar de stad. Maar tot zevenmaal toe houdt hij aan, eindelijk belooft de Heer om te sparen indien er tien rechtvaardigen gevonden zullen worden (Gen. XVIII). Gelijk God aan Abraham, zijn vriend, zijn voorbeeld bekend maakt, zo boigt hij zich neer om tot een Mozes te zeggen, na de zonde met het gouden Kalf : "Laat mij toe, dat Mijn toorn ontsteekt tegen hen, en hen vertert, zoo zal Ik U tot een groot volk maken." Mozes bidt dat de Heer zich afkeert van de hitte van Zijn toorn : waarom zouden de Heidenen lasteren tegen den Heer, alsof Hij het volk, dat uit Egypte verlost was, niet kon brengen in Kanaan? En nog eens bidt Mozes, dat God hun zonden vergeven mag : en zoo niet, dan wilde hij zelf uitgeleden wezen uit Gods boek. Eigen belang, eigen eer bewogen hem niet, — de eer van God, het heil van zijn volk (Exod XXXII). David heeft gezondigd in het begeven van Israël; de zonden van Koningen en regenten worden nu nog aan het volk geëcht ; zo was het ook hier ; een pestilente werd er gezonden. Als David den verderfende Engel zag, gereed om ook Jeruzalem te slaan, sprak hij tot den Heer : "Zie, ik, ik heb gezondigd en ik, ik heb onrecht gehandeld, maar wat hebben deze schapen gedaan? Uw band zij toch tegen mij en mijn vaders huis." (2 Sam. XXIV). Deze voorbeelden zijn voldoende om ons te wijzen op de roeping van de ware Christen, om voorbidder te zijn voor de wereld. Hij is een licht om de duisternis te verlichten. Hij is het zout dat de menselijke samenleving van het verderf moet bewaren. Hij is voorbidder om wiens wil God de zondaar spaart in de genadetijd, op wiens gebed God regelmatig den Heiligen Geest der bekeering geschonken heeft. De wereld weet niet wat zij te danken heeft aan de voorbidding van de stillen in de landen, rechtvaardigen wier krachtig gebed veel vermag. Zij verstaat het niet, zelfs de verlichte geloovige kan het niet doorgronden, hoe God zich bindt aan de gebeden van Zijn kinderen, aan de wereld zegen onthoudt of zegen schenkt naar dat Zijn uitverkorenen vertragen of volharden in het gebed. De Apostel Paulus is in een schip met honderden van mensen. Er is geen hoop op redding: de ervarenste zeeman wanhoopt reeds. Paulus is goedmoedig, hij weet dat zij allen behouden zullen worden. Weinig weet dat groot gezelschap hoeveel zij te danken hebben aan die gevangene, aan Paulus. Van achteren hebben zij het geweten en geloofd, want hij deelt hun mede dat de Engel van die God-wien hij diende, hem versehenen was, zeggende: „vrees niet, Paulus! God heeft U geschonken allen, die met U varen" (Handelingen XXVII). Ziet, daar dan, Christenen! onze roep. Niet in het algemeen, slechts om bekeering van zondaars over de wijde wereld, maar bepaald voor diegenen die in hetzelfde schip, hetzelfde huis, deze plaats als wij zich bevinden, moeten wij voorbidders zijn. Wij hebben te vragen dat God tot bekeering brengen möge degenen die ons omringen, dat Hij door Zijn Geest zegene het woord dat zij hooren maar tot hiertoe verwerpen, dat Hij het woord breng tot degenen aan wie wij het niet brengen kunnen. En wat behoort er tot waren, krachtige, veel vermögende voorbidding voor de onbekeerden? Vooreerst waren liefde. Gods liefde moet ons vervuilen om uit ons over te loopen in anderen. Die liefde zal ons moedig, zachtmoedig maken jegens den zondaar, — wij weten immers wat wij geweest zijn, en nog zijn, hoeveel verdraagzaamheid God jegens ons gebruikt. Die liefde maakt deelnemend, medelijdend. Als Paulus spreekt van mensen, die hij noemen moet vijanden van het kruis van Christus, dan doet hij zulks weenend (Filip. III: 18). De Geest van Hem, die geweend heeft over Jeruzalem, leeft in Paulus. De ware Christen is een priester, die medelijden heeft met anderen (Hebr. V: 1,2). Hij gevoelt hoe heilig God wel is, hoe zwaar Gods toorn zal zijn over hem die verloren gaat: omdat de zondaar zelf dit niet gevoelt, daarom voelt de Christen priesters voor hem en in deze geest bidt hij voor hem. Ach! Als men koud, onverschillig, uit de hoogte bidt voor een zondaar, dan doet men meer kwaad dan goed: anders is het als men, ze ziet als zondaar, die grote vergeving heeft noodig gehad, om dan deel te nemen, gelijk Christus het gedaan heeft, met de zondaar die voor zichzelf niet bidden kan. Het geloof is een tweede vereiste bij de waarheid voorbidden. Geloof aan de kracht van het Woord; geloof aan de beloften van het Woord waarop men pleit. Dat geloof geeft kracht ook om vol te houden, wanneer het gebed schijnbaar onverhoord blijft. Is onze voorbidding waarachtig geboren uit het geloof, bezield door de liefde, dan zal zij ons tevens aanzetten tot gepaste arbeid aan de zielen met wie wij te doen hebben. Tot een beweldadigde, die zich aan Zijn gezelschap wilde sluiten en rondgaan door het land, zei de Heer: Keer weder naar huis en vertel, wat grote dingen God gedaan heeft (Luk. VIII : 39). Door ons woord ter regering tijdelijk op de regte plaats in den regten geest gesproken hebben, wij te arbeiden aan degenen voor wie wij bidden. Zonder woord, zegt een Apostel, door een baren liefelijken, godzaligen wandel, kan een godsvruchtige vrouw een ongeloovigen man voor Christus winnen (1 Pet. III : 1). Vriendelijk, zegt Paulus, moet ieder dienstknecht des Heeren zijn, met zachtheid handelende jegens hen die tegenstaan, of hun God te eeniger tijd bekeering gaf tot erkentenis der waarheid (2 Tim. II : 24, 25). Hooren wij nog een anderen apostel: "Broeders! indien iemand onder u van de waarheid is afgedwaald, en bemerkt dat iemand bekeert; die weet, dat degene, die eenen zondaar van de dwaling zijns wegen bekeert, een ziel van den dood zal bevrijden, en een menigte der zonden zal bedekken" (Jac. V: 19, 20). DONDERDAG. (Het Christelijke Huisgezin) Lees: Hebreeën V : 22 — VI : 8. "Daarna zeide de Heer tot Noach: Ga jij en het gehele huis in de ark." (Gen. VII: 1). Geloof in den Kere Jezus Christus, en jij zult gezond worden, jij en je huis. (Hand. XVI : 31). Het is duidelijk te zien waarom het Christelijke Huisgezin gewichtig genoeg wordt geacht, dat wij op denzen dag een onderwerp des gebeds er uit maken zullen. Het menschelijke geslacht is uit een huisgezin gesproken, het gezin van Adam. Dit vindt nogmaals plaats met het huisgezin van Noach, waarvan ons geslacht afstamt. Telkenmaal zien wij hoe een huis zicht uitbreidt tot een stam, die stam wordt verder een natie. De vader wordt grootvader, stamvader, en langzamerhand wordt de voornaamste stamvader koning. Zowel dus op natuurlijken weg een natie uit een huisgezin geboren wordt, zoo merken wij op uit de Schrift, dat God Zijn kerk ook opbouwt uit huisgezinnen. Tot Noach zeide Hij: "Ga jij en uw gehele huis in de ark." (Gen. VII: 1). Het huisgezin moet gered worden in de Zondvloed. Maar het hele huisgezin van Noach wandelt niet in zijn geloof, Cham vooral is ontaard; later geven ook de kinderen van Sem en Jafet zich over aan de afgoderij. Nu doet de Heer op nieuw een keus: Hij zoekt een huisgezin uit als de kiem, de kern van de ware Kerk, het is Abrahams huisgezin, daarna de huisgezinnen van Izaak en Jakob, terwijl Ismaël en Esau voorbijgaan worden. Uit het huis en het geslacht van Jakob zal dan het heil der wereld geboren worden. Tot Abraham en van hem tot de aartsvaders komt steeds de belofte, niet slechts Ik zal u zegenen, Ik zal uw God zijn, maar ook, Ik zal de God zijn van uw zaad na u (Gen. XVII: 7 enz). Letten wij op Gods handelwijze met de mensen onder het Nieuwe Testament, dan zien wij hetzelfde; als de Christelijke gemeente op den Pinksterdag gesticht wordt, als duizenden uitroepen: wat zullen wij doen? — dan denken zij vooreerst niet aan hunne kinderen en huisgezinnen. Maar de Heer denkt er aan, daarom zegt Petrus omtrent de belofte des Heiligen Geestes, U komt de belofte toe en uw kinderen (Hand. II: 39). En zo verder. Ab de stokbewaarder te Filippi in radeloosheid uitroept: "Heileveerdje! wat moet ik doen, opdat ik zalig worden?'" — wij hem de Heer meer geven dan hij vraagt. De Apostelen antwoorden: "Geloof in de Heer Jezus Christus en gij zult zalig worden, — gij niet alleen, maar gij en uw huis!" Menigeen in die dagen verheugde zich, dat hij geloovig was geworden met geheel zijn huis (Hand. XVI: 30, 31, 84). En menig gelovig huisgezin is in die dagen de kiem geweest, waaruit een Christelijke gemeente ontstaan is. Menig groet doet Paulus in zijn brieven aan den een of anderen Christen en aan de gemeente die in zijn huis is. Kerkgebouwen had men niet; het waren vergaderingen van gelovigen in de woningen der broeders. Het godzalige huisgezin was het middelpunt waartoe men aangetrokken was. De volgende opmerkingen mogen ons dan besturen bij het gebed van deze dag voor het Christelijke huisgezin : 1. Het grote gevoel van het huisgezin voor de maatschappij en voor de geloofsgenoten wij te gevoelen. Wat boven gezegd is kan ons dit reeds doen gevoelen. Voegt daarbij het volgende. — Het is dikwijks opmerkelijk welk een zegen er aan godzalige huisgezinnen verbonden is van geslacht tot geslacht. In de eene of andere buurt, in de eene of andere gemeente is het soms zeer voelbaar welk een gezegende invloed er uitgaat uit enkele huisgezinnen of geslachten. Het verborgene gebed van godzalige stamouders in vroegere dagen is niet bij den Heer vergeten. Het godzalige voorbeeld, dat het bewijs was van de opregtheid des gebeds, leeft voort bij het nakroost. Omgekeerd, hoe ziet men niet de ongodsdienstigheid van sommige huisgezinnen erfelijk worden. God is machtig om uit de meest bedorvene stammen Ziehzelf een volk te vergaderen. Maar gewoonlijk ziet men dat Zijne genade, als zou het, natuurlijker, gemakkelijker werken, waar de bodem toebereid is door de godsvrucht van vroegere geslachten. Welk een aansporing voor ieder vrome om niet te berusten in zijn eigen bekeering, maar om te arbeiden aan zijn huis! Welk een aansporing voor Christenen om te bidden voor de huisgezinnen der vromen! 2. Laat ons leiden op de vele beloften voor het zaad van God's Volk. Sommigen zijn alreeds genoemd. Daar zijn nog meer. Bijvoorbeeld: „In plaats van uw vaderen, zullen uw zonen zijn; gij zult hen tot vorsten zetten over de gehele aarde" (Ps. XLV: 17). Mijn aangaande, dit is mijn verbond met hen, zegt de Heer, mijn Geest, die op u is, en mijne woorden, die Ik in uw mond gelegd heb, die zullen van uw mond niet wijken noch van den mond van uw zaad, noch van den mond van het zaad van uw zaad, zegt de Heer, van nu aan tot in eeuwigheid" (Is. LIX: 21). 3. Vergeten wij niet wat de woorden en het voorbeeld van den Verlosser ons hieromtrent leeren: „Laat de kinderen tot mij komen!". Dit was Zijn woord. Het voorbeeld van de Kananeesche vrouw, wier gebed Hij schijnbaar afwijst om hetzelfde daarna heerlijk te beantwoorden, - het voorbeeld van de vader des kinds, dat van de duivel bezeten, tot welks genezing de apostelen niet in staat waren, - bemoedigen ons wanneer wij bidden om de bekeering van onze eigen kinderen, - of om de bekeering van andere kinderen. 4. Het zedenverval der grote steden in Europa, dat ook in ons land navolging vindt, strekt ons tot waarschuwing. De losmaking van huisselijke banden is daar een van de grootste oorzaken van het zedenverval. Mannen en vrouwen beiden zoeken vermaak buiten het huis; het stille huisselijke leven, het reine huisselijke geluk, - daarinnen heeft men geen behagen. Alles wil uithuizig leven. In ons land is er nog meer eenvoudigheid van zeden, meer huisselijkheid. Maar wij moeten opmerkzaam zijn op het gevaar. Wij moeten bidden dat de Geest van Christus het huisselijke leven meer en meer doordringt en heiligt. 5. Vergeten wij de dienstbaren niet. In het Nieuwe Testament zien wij, hoe de slaven door den Apostel Paulus niet vergeten worden. Wreed, onmenselijk, was de denkwijze der Gouden Heidenen, zelfs der beschaafde Grieken en Romeinen, omtrent de slaven. Hierin kwam verandering door het Evangelie. "Wij zijn verplicht om niet alleen billijk en menslievend te zijn, wat hun uiterlijk welzijn aangaat, maar ook ten aanzien van hun eeuwigheil. Denkt aan het voorbeeld van de heiligen. God had Abraham gekend, opdat hij niet alleen zijn kinderen maar zijn gehele huis na hem zou bevelen om den rug des Heeren te houden (Gen. XVIII : 19). Laat ons trachten om onze bedienden met de Heiland bekend te maken. 6. In de aemul zal het zijn een groot huisgezin rondom een kindertafel, rondom Gods tafel. Laat ons bidden en arbeiten om velen daarheen te lokken, buigenoten, kinderen in de eerste plaats. Mogen wij, die ouders zijn, daar verschijnen zeggend: "Zie hier ik en de kinderen, die Gij mij gegeven hebt" (Jes. XXII : 18)! Laat het ons bepaald gebed zijn: Geen een van mijn kinderen buiten gesloten. 1. Welzalig 't huis, Heiland onze zielen! Waar Gij de vreugd, waar Gij de vriend van zijt; Waar allen zaam voor God als vader knielen, En aan Zijn dienst zien iedere heeft gewijd; Waar aller oog blijft aan Uw wenken hangen; Waar aller hart voor U van liefde slaat; Waar aller mond U groot maakt met gezangen; Waar aller voet op Uw wegen gaat. 2. Welzalig, waar uw liefde, o Heer, de band is, Die man en vrouw ten nauwste zaam verbindt; Waar beider ziel op 't innigste verwant is, Daar iedere dag hen aan Uw voeten vindt; Waar zij in U zich eeuwig in gevoelen En vast aan u in lief en leed verkleefd, Geen hooger heil begeeren noch bedoelen, Dan dat in God zijn bron en oorsprong heeft. 3. Welzalig 't huis, waar men de heiligsavonden Met biddend hart U, Heer! in de armen draagt En van Uw milde en liefderijke banden Voor 't kinderhoofd reeds vroeg Uw zegen vraagt; Waar zij reeds vroeg ziet om Uw schoot verzoeken En luistert, wat Uw liefde op verkondigt; Waar zij, hoe jong, reeds God het loflied zingt, Dat lieflijk schoon klinkt in de kindermund. 4. Welzalig 't huis, waar U de dienstvrouwen eert En, wetend dat Uw oog hen gadeslaat, Hun arbeid doet, als de arbeid hunnen Heeren, Uw naam ter eerbij en met een blij gelaat; Waar iedere werkJij met U wordt ondernomen En iedere taak, al wat een hand verricht, Met de eigen trouw wordt heilig nagekomen, De kleinste last, gelijk de zwaarste pligt. 5. Welzalig 't huis, dat rijk met vreugd gezegend, Zie niet vergeten, maar ziet in U verblijdt. Welzalig 't huis, door ziekte en smart bejend, Als Gij, Heer! daar Arts en Trooster zijt: Dan zullen we eens, aan de avond van ons leven, Ontslapen in 't vertrouwen op Uw kruis, En 't aardse huis, ons hier ter woon gegeven, Verwisselen met Gods heerlijk Vaderhuis. Broeders, de toegenegenheid mijns baren, en het gebed, dat ik tot God voor Israel doe, is tot banne zaligheid. Rom. X: 1. Door de gelijkenis van een vereeniging tusschen de Profeet Hozea en een zieke vrouw wilde de Heer het volk van Israel onderwijs geven omtrent Zijn toekomst. Wij hebben niet te geloven, dat de profeet eigenlijk en werkelijk zulk een schandelijk huwelijk heeft aangegaan als vermeld wordt (Hoofdst. I: 2; III: 1). Dit alles ziet hij in een zicht; door gelijkenissen laat hij het volk bestraffen wegens deszelfs ontrouw aan zijn God, maar ook leeren omtrent dat wat nog in de toekomst was. Zegt de profeet (III: 3) tot de overspelige: „gij zult vele dagen na mij blijven zitten (gij zult niet hoeren, noch eenen anderen man geworden) en ik ook na u", — dan wordt ons verklaard wat dit beteekent (vs. 4): //De kinderen Israels zullen vele dagen blijven zitten, zonder Koning, en zonder Vorst, en zonder offer, en zonder opgericht beeld, en zonder Efod en Terafim. In de tijd na de Babylonische gevangenschap had het volk nog prinsen, vorsten, voor een deel uit Davids geslacht. Tot op den tijd van Christus hadden zij hunne offeranden in den tempel. Hier voorspelt de profeet, dat zij vele dagen zouden zitten, niet hoererende achter valsche goden, maar toch niet den ware God waarachtig dienende. Eerst later (vs. 6) zouden zij zich bekeren, en zoeken den Heer hunnen God en David hun koning. Een treffende beschrijving is ons hier gegeven van de toestand van het joodse volk sinds den tijd dat hun tempel verwoest is, volgens de voorspelings van de Zaligmaker. Of een Koning hebben zij en geen Vorst, al zijn er miljoenen van hen en daaronder geldvorsten, zodat zij wel in staat zouden zijn om ergens een land en een koninkrijk te verkrijgen. Zij hebben geen offerandes, hoewel Mozes dit bevolen heeft en zij toch aan Mozes geloven. Zij hebben Synagogen en rabbijnen, doch geen tempel en geen priesters. Geen Efod, — geen priesterskleding, is er bij hen; maar ook geen Terafim, dat is, geen afgodsbeeld, gelijk men in de tijd van Hosea gaarne zulke heidensche beelden gebruikte, ook om daardoor de toekomst te weten te komen. Ook dit is waar van de Joden, — zij verfoeien de afgoderij en gebruiken geen beelden bij hunne godsdienstoefeningen. Dit is het eerste dat de profeet omtrent Israel voorspelt. Het is letterlijk vervuld. Hooren wij nu het tweede dat hij voorzegt. Daarna na vele dagen, zullen zij de kinderen Israels bekeeren, en zoeken de Heer hunnen God, en David hunnen Koning; en zij zullen vrezen en komen tot de Heer en Zijn goedheid in de laatste der dagen. Vele dagen zouden zij dan zitten zonder Koning, Vorst of offerande, Efod of Terafim. Maar daarna zouden zij zich bekeeren, zoekende de Heer en hunnen Koning David. Maar David leeft er niet meer, en geen afstammeling van David kan men onder de Joden aanwijzen om hem koning van Israel te maken. Hoewel het mogelijk is, dat de Joden nu nog zoeken kunnen naar David, hun koning? Op een wijze slechts is dit te verklaren. De Heer Jezus Christus, de ware Zoon van David, de ware Koning van Israel, is door dat volk verworpen toen zij uitgeroepen hebben: "kruis hem! Wij hebben geenen koning dan den keizer". De prediking van de Apostelen na de Pinksterdag gaf hun nog een kans om zich te bekeeren. De grote menigte van het Joodse volk bleef ongeloofig. Daarop werd hun tempel en stad verwoest en het volk verstrooid over de aardbodem, om alom vertrapt en veracht te worden van de heidenen, gelijk Mozes en de Profeten voorspeld hadden. Enkelen slechts in alle eeuwen hebben in de Heere Jezus geloofd; het volk in zijn geheel verwerpt nog zijn ware Koning David. Maar de profeet voorsiet dat dit anders zal worden; het volk moet nog bekeerd worden. En hierin stemt hij overeen met wat andere profeten voorspeld hebben. Ezechiël, bijvoorbeeld, in zijn gezicht van de vallei vol doodsbeenderen, welke door de adem van Gods Geest levendig gemaakt worden, verkondigt die herstelling van het gehele huis Israël. Zij moeten gehaald worden uit de heidenlanden, gereinigd van al hun verfoeilensen, en zullen tezamen met een Herder hebben, namelijk David, de Knecht des Heeren (Ezechiël XXII : 1-11, 21-24). De voorzegingen van het Oude Testament worden ons verklaard en bevestigd door het onderwijs van de Apostel Paulus in het Nieuwe Testament. Ten aanzien van de verwerping van de Heere Jezus door Zijne broeders naar het vlees, leert hij dat hun val geworden is tot voordeel van de Heidenwereld, want de Apostelen keerden zich steeds tot de Heidenen, toen de Joden niet gelooven wilden. Indien dit zoo is geweest, veel meer, zegt de Apostel, zal hunne aanneming als een leven uit de doden zijn voor de Heidenen (Rom. XI: 12-15). Zij hebben wel gestmikeld als een volk, maar voor eeuwig zijn zij niet verworpen, zij zijn nog bemind van God om der Vaderen wil. Dit zal gezien worden, wanneer de volheid der Heidenen zal ingaan en ganz Israel zalig worden (Rom. XI: 25-28). Hiermee maken wij op dat, als het Joodse volk eens tot den waren Messias bekeerd wordt, dit als een leven uit de doden voor de Heidenwereld zal zijn. De gelovige Joden zullen de beste zendelingen, predikers van het Evangelie, onder alle Volkeren worden. In onze dagen is er nog zeer weinig te zien van een algemene bekeering der Joden tot Christus. Maar dit neemt niet weg dat het onze pligt is om te bidden en uit te zien naar die bekeering, waarvan Profeten en Apostelen hebben gesproken. Paulus, de Apostel der Heidenen, moet ons een voorbeeld zijn. Broeders, tegenzin had hij, de toegewidheid van een hart en het gebed, dat ik tot God voor Israël doe, is tot hunnen zaligheid. Hun ongeloof was hem een grote droefheid en een gegronde smaak, zodat hij de stoute taal durfte uitspreken: "Ik zou ze wel wenschen verbannen te zijn van Chistos, voor mijn broederen, die mijn maagschap zijn naar het vleesch (Bov. X: 1; IX: 2, 8). Chistos, wiens weldoende geduld om de bekeering der Heiden, maar vergeten te zijn dat wij ook te bidden hebben om de bekeering van Israël. Laat ons dan herinnerd zijn, dat wat ons in de Heilige Schrift geleerd wordt over Israël's wederopneming als Volk, over zijn bekeering tot de ware Messias. Laat ons met biddende aandacht gadeslaan de bekeering van de enkele Joden die ook in onzen tijd bewogen worden tot het geloof in onzen Zaligmaker; en met biddende belangstelling ook gadeslaan den moeilijke zendingsarbeid welke er, al is het zo'n duistere veel, aan de Joden besteed wordt. Laat ons, daartoe in de genade zijnde, onze penningen uitreiken voor de zaak der Evangelieprediking onder Israel. Ja, laat ons ook de liefde de gedrongen den armen Jood met een vriendelijk woord uitnoodigen, om deel te nemen aan het heil van Jezus, de ware Messias. Waterschroef wil ik gieten, Spreek de Heer, op 't droge land; Koele bronnen uit de diepte, Door 't verschroeide Oosterland: Waar nu pelions stam gaat gaan, Zal een hof des Heeren staan". Nog drukt de aarde een bange stonde; Duistemnis voert nog gebied; Nog doolt Israel in 't rond, Vraagt naar zijn Koning niet; Maar zijn Koning vraagt naar hem. Kern, verdoolde! Hoor zijn stem! Zijn heilwoord kan niet falen: Als Zijn Geest den hof doorwaait, Zal het lichten in de dalen, Rijpen wat de hoop nu zaalt, Schiet het veld, nu naakt en dood, Volle halmen uit zijn schoot. Toont U moedig, uitverkoren! Doet Gods werk, maar in Gods kracht; Leidt de blinden, redt verlorenen Uit des afgronds bangen nacht; Oefent heel Israël tot den Heer, Tot de hoop der vaderen weer! Brengt u de zegen, laat weinig lof zijn, God zal onzen arbeid wegen, En 't geloof wacht de kroon. Waakt en ijvert, bidt en strijdt: Kent God niet Zijn eigen tijd? Heer der Heeren! Hoor ons staan te luiden, Laat ons, vol van Zijn Geest, Velen uit Uw volk samenleven Tot Uw hemelse bruiloftsfeest! Och! werd ook door ons aanschouwd, Hoe God Sion, Heer! Herbouwt! Ziet, Hij komt eens met de wolken, Wien dan de aarde als koning groet! Rijt het Hosanna! jubelt volken! Strooit nieuwe palmen voor Zijn voet! Christenen, Joden, Heiden, za'm Knielen dan in één naam! 