title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: "Wij Christenen" dienen door dit voorbeeld te worden opgewekt tot het gemeenschappelijke gebed. Een aardse vader laat zich bewegen door het verzoek zijner gezamentlijke kinderen. Het grove zal hij niet geven of doen als een kind erom vraagt, als een tweede er tegen, en een derde onverschillig is. De vader ziet graag dat zijn kinderen op aarde eenheidsgeestig, uit hart en ziel, vragen om een grooten zegen. Volhardend ook was het gebed der gemeente na de Hemelvaart, Pèle allen waren bedroegtelijk volkardende in het bidden en smeeken. Het is op onzen Donderdag dat de Heer van de Olijfberg heen ging. Vrijdag is Zijn sterfdag. Zal de Geest nu geschonken worden? Vragen zij misschien. De Zaterdag, de Joodse Sabbat, volgt: zij hopen en wachten. De dag gaat voorbij, hun gebed is nog niet verhoord. Nu komt de Zondag, de eerste der week, de gezegende opstandingsdag. Op die dag der week had de opgewekte Heiland meermalen De jongeren bezocht, op die dag had Hij op hen geblazen, zeggende: ontvaat de Heiligen Geest (Joh. XX: 28). Licht denken nu de gelovigen, Hoe gepast, hoe natuurlijk, dat wij juist op deze eerste dag der week de beloofde Trooster ontvangen! Zij houden vol, maar de dag gaat voorbij, en de Geest komt niet. Verliezen zij nu de moed? Twijfelen zij of de Heer het werkelijk had bedoeld, dat zij wachten moesten in Jeruzalem totdat de Trooster gegeven wordt? Neen, zij geloven, zij zijn stil, zij wachten zich voor het ongeloof, waardoor zij gezondigd hadden toen de Heiland begraven was en schijnbaar voor hen verloren. De een steunt den ander door te denken aan de gewisse beloften, die Hij gegeven had in Joh. XIV, XV, XVI. Zij zijn sterk in het geloof, want zij bidden eendragtig. Daarom zijn zij ook volhardend. Zij houden aan van dag tot dag, totdat de gezegende Pinksterdag gekomen is. En nu wordt hun blijven in Jeruzalem, nu wordt hun eendragtig, volhardend gebed heerlijk beloond. De Heilige Geest daalt neer. Leerzaam voorbeeld voor ons. Deze allen eendragtig, volhardend in het bidden en smeeken. Cons was het anders geweest. Thomas was niet op zijn plaats in het gezelschap, De Heer verschijnt eraan, de anderen worden niet hun droefenis opgebeurd, maar Thomas moet acht dagen lang in twijfel, in duisterheid blijven. Niet alsof na de Hemelyaar. Ook de zwaar moedige Thomas is op zijn post, ook hij houdt vol, niet in het minst wil hij de broeders wankelmoedig maken door bezwaren te opperen. Gezegde eendrachtig allen volharden in het eendrachtige gebed. Leerzaam voorbeeld voor ons in onze biddentoden. Jozua in de bijstonden van welke gehouden worden tussen Hemelvaart en Pinksteren. De gelovigen, op wie de Heiland reeds geblazen heeft, zeggend: ontvangen de Heiligen Geest gevoelen behoefte aan ruimer mededeeling van den zan. Die behoefte wordt niet door een slechts maar door velen gevoeld. Hoe natuurlijk nu dat velen samen keren, gelijk de eerste Christenen, ten einde eendrachtig en volhardend te bidden. Er is veel dat ons afleiden kan, er is veel dat ons tot moedeloosheid kan verleiden. Dat gezelschap in Jeruzalem was niet volmaakt in het geloof. Menschen van gelijke bewegingen als wij, mensen die nog niet de Pinksterzegen hadden ontvangen, er behoorde veel toe om zich eenvoudig vast te klemmen aan het woord der belofte. Dat deden zij, dat willen wij doen. Wij willen grote dingen van onze gekroonde Koning verwachten. Niet in ongeloof, maar geloovig willen wij samen bidden om de vervulling van onze 'éne grote behoefte. Nooit kan het geloof te veel verwachten, Des Heilands woorden zijn gewis: Het falen aardse vrienden vaak aan krachten, Maar nooit een vriend als Jezus is: Wat zo kan ooit Zijne macht beperken? Het heelal staat onder Zijn gebied, Wat Zijne liefde wil bewerken, Ontzeg Hij Zijn vermogen niet. Gez. CLXXXIX: 4. DINGSDAG VOOR PIJKSTER (Moedigen - ook vijlenden om een uitatorting des Geestes ?) Lees: Ezechiël XXXVI. "Ik zal hierom verzocht worden van het volk Israël, dat Ik het hun doe." Ezechiël XXXVI: 7. Wanneer er spraak is van het gebed der geloovigen onder ons om een uitstorting van den Heiligen Geest, dan kan, onder anderen, het volgende bezwaar zijn opgebragt worden. Men zou kunnen zeggen, de Heilige Geest is reeds uitgestort; eenmaal is de Heer Jezus ten hemel gevaren om te verwerven en om te zenden Zijn Heiligen Geest. Dit kan niet ten tweedemaal geven: dan komt het niet te pas (zoo zou het bezwaar) dat wij bidden zullen om de uitstorting des Geestes, welke eens voor altijd geschied is. Het is noodig dat wij op dit bezwaar letten, opdat wij juist onderscheiden mogen wat Gods Woord ons in deze zaak leert. Zeer zeker is het dat de Heiland eenmaal is gestorven, en eenmaal met Zijn bloed ingegaan in het binnenste heiligdom daarboven. Eenmaal slechts kan geschieden, wat geschied is op den dag van Zijne glorievolle Hemelvaart en van het gezegende Pinksterfeest. Op dezelfde wijze als op den Pinksterdag wordt de Geest niet voor het tweede maal gegeven. Maar dit neemt niet weg, dat wij volgens Gods Woord toch spreken mogen van verdere uitstortingen des Geestes. De hele uitstorting van den Pinksterdag is eenig en wordt niet herhaald. Van een uitstorting des Geestes in onze dagen, in iedere eeuw der Christelijke Kerk, mogen wij desniettemin spreken: naar een toenemende uitstorting moeten de gelovigen steeds verlangen. Letten wij op het bericht van Lukas dan zien wij (Handelingen II : 4), dat de gelovigen op den Pinksterdag allen vervuld werden met den Heiligen Geest. Doch kort daarna lezen wij, dat zij allen op nieuw vervuld werden met den Heiligen Geest (Handelingen IV : 31). Dit is geschied al wederom in antwoord op het eendragende gebed (vs. 24). Hieruit leerten wij, dat de grote uitstorting op den Pinksterdag niet genoeg was, al werden de gelovigen vervuld met den Geest. Hunne behoefte bleef bestaan, op nieuw moesten zij vervuld worden, en dit is ook geschied. In de geschiedenis van Cornelius lezen wij, dat de gelovigen uit de Joden zichtelijk ontdeden, toen zij bemerkten dat de gave des Heiligen Geestes ook op de Heidenen uitgestort was (Handelingen X : 45). Dit geeft ons recht om te spreken van een nieuwe, toenemende uitstorting des Geestes. In de profetie van Joel, welke de Apostel Petrus aanhaalt, is er spraak van een uitstorting van Gods Geest over alle vlees. Dat wat op den Pinksterdag geschied is kan men niet aanmerken als de volkomen vervulling der profetie. Neen, slechts het begin ervan, want de verdere woorden van den Profeet zien op toekomstige gebeurtenissen, als de herstelling van het Joodse volk, welke zeker nog niet geschied is. Het uitgieten van Gods Geest op den tiende dag na de Hemelvaart van onzen Heer moet voortgezet worden tot dat alle vlees zal zien de heerlijkheid des Heeren, en Israël vooral deel verkrijgt aan het heil, waarvan zij nu nog door hun ongeloof uitgesloten zijn (Joel II: 28, III). Eene nieuwe uitstorting des Geestes verwacht de Christen voor het volk van Israël, indien Ezechiels voorspelling omtrent de herleving van Israels dorre beenderen vervuld zal worden (Ezechiël XXXVII). Uit dit een en ander komen wij dus tot het besluit, dat, terwijl het grote wonder van den Pinksterdag eenmaal is in zijn loop, wij nog altijd recht hebben om te spreken van uitstortingen des Geestes als het uitvloeisel van die groote gebeurtenis. Indien de Apostelen en eerste Christenen bij herhaling vervuld werden van den Geest, dan merken wij hieruit op, wat wij voor ons zelf te begeeren en te bidden hebben. Te gelijkertijd worden wij opmerkzaam gemaakt op een gegeven, dat er werkelijk bestaat als men bidt om een uitstorting des Geestes. Sommige Christenen bidden er om met veel aanhang en ernst, maar op zulk een toon alsof zij bijna vergeten hadden, de Heilige Geest is reeds uitgestort. Hoe zeer wij de Apostelen en andere gelovigen gedurende de tien dagen tot voorbeeld mogen nemen, zo moeten wij echter niet vergeten welk een groot verschil er is tusschen hun gebed en ons gebed om den Geest. Zij baden vroeger de uitstorting des Geestes, wij bidden nadat die geschied is. Ons past niet slechts het geloof aan wat de Heer doen wil naar Zijn woord, maar het geloof aan dat wat Hij gedaan heeft, en dat met dankzegging. Wij hebben toe te tasten en aan te grijpen eene gave, die reeds op aarde is nedergedaald, die aan in het Woord zeer nabij gebracht is. Wij doen niet wel wanneer wij om die gave bidden, gelijk de Aposolen doen moesten, als eene gave die nog verre is, daarboven in den hemel. Doen wij dat, dan loopen wij gevaar om Gods groote gave ondankbaar te miskennen, gevaar zelfs om den Heiligen Geest te bedroeven. Hij is nabij ons, rondom ons, ja binnen in ons, indien wij zijn Christenen zijn. Wij doen Hem onrecht aan wanneer wij om Hem bidden aan eene gave, die nog uit een verren hemel nederdalen moet. Het volgende verhaal van iets dat eens, wellicht meermalen, gebeurd is, kan het duidelijk maken hoe men zichzelf benadeelt, den Heiligen Geest onrecht aandoet, als men Zijne inwoning in de Christelijke gemeente vergeet of miskent. — Aan de kust van Zuid-Amerika vaart de zeeman door een stroom van vers water te midden van de zee. De verklaring hiervan is eenvoudig. Eene geweldige rivier, mijlen breed, stört zulk een stroom water in de zee, dat het lang duurt voordat het gemengd wordt met het zeewater. Eens waren er twee schepen in dien stroom. Het een schip had gebrek aan drinkwater en maakte een sein, water vragende van het andere schip. Er kwam antwoord van het tweede schip, aldus luidende : schip maar zelf water, Men deed dit en nu ontdekten de lieden tot hun verwondering, dat zij dorst hadden geleden, terwijl het schip door het verse water heenvoer. Eene gemeente of eene ziel klaagt wegen gebrek aan levend water ; men bidt ook om een uitstorting des Geestes, doch met de grootste moedeloosheid, alsof men meent dat Gods Geest zo ver af is in die gindschen hoge hemel. En ziet, de Heilige Geest is reeds uitgestort, Hij woont rondom ons, ja in ons, indien wij ware gelovigen zijn. Wij hebben slechts toe te tasten, in het geloof te scheppen en wij hebben levend water volop. Toen Hagar in de woestijn in gevaar was om van dorst te sterven, opende God haar oogen en zij zag eenen waterput en dronk, ook gaf zij Ismael te drinken (Gen. XXI: 19). Mogt God onze oogen openen, opdat wij zien hoe nabij is de fontein van levend water, waaruit wij verzadigd kunnen worden. WOENSDAG VOOR PINKSTEREN. De Heilige Geest onmisbaar. Lees: Joh. III. "Wie de Geest van Christus niet heeft, komt de hemel toe." Born. VIII : 9. "Waarachtig, waarachtig zeg Ik U: wie niet geboren wordt uit water en Geest, die kan in het Koninkrijk Gods niet ingaan." Joh. III : 6. Wij brengen met ons ter wereld een menselijk geest, die ons van de dieren onderscheidt, die ons tot veel dat voor de maatschappij nuttig en goed is in staat stelt. Hoe ongelijk is een kind dat ter wereld geboren wordt zonder het gevoel of het gehoor of het verstand! Groeit dat kind op, dan is het deels een last voor zichzelf en anderen. Het zwakste kind daarentegen, dat al zijn zintuigen en zijn geestvermogens bezit, kan zich ontwikkelen tot een nuttig mens en kan velerlei genoegen in het leven smaken. Indien ik nu mijn denkvermogen en de andere vormen van mijn geest goed ontwikkeld zou, zou ik daardoor mijzelf kunnen bekwaam maken voor het Koninkrijk Gods? De Verloster zegt: neen. Om bekwaam te zijn voor dat rijk, moet ik niet ziek of beschaafd en ontwikkeld worden; maar, ik moet wedergeboren worden. Die aanleg, die ik krijg met mijn eerste geboorte, maakt mij geschikt om burger van deze wereld te zijn; een nieuwe aanleg, een nieuwe natuur heb ik nodig, dat is, ik moet wedergeboren worden, wil ik burger van het hemelrijk worden. "Wat uit het vlees geboren is, wat uit de oude Adams-natuur voortkomt, dat is vlees. Maar het Koninkrijk Gods is niet vleeschelijk, bestaat niet uit spijs, en drank, en uiterlijke godsdienstpligten. Neen, het is rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap in de Heilige Geest (Rom. XIV: 17). Slechts wat uit de Heilige Geest van God geboren is, dat is geest, gesent tot het rijk van God. Dit is iets dat de natuurlijke mens niet vatten zal. Hij meent, dat als hij zijn plicht ten naaste bij volbrengt, zoodanig op past als hij kan, al is het met sommige gebreken en fouten. De diepe bedervings van zieu natuur, onmisbaarheid van de boven-natuurlijke werking van Gods Geest beseft hij niet. Hij ziet niet de klacht van Paulus: de wet is geestelijk, doch ik ben vleeschelijk verkocht onder de zonde, en dus volstrekt onbekwaam om die geestelijke wet te volbrengen (Rom. VII: 7). Gelijk het water uit een fontein nooit berg op kunnen loopen, zo is het met onze natuur. Wat uit het vlees is geboren blijft vleesch. Zelfs mijn deugd, mijn godsdienstigheid is vleeschelijk en niet geestelijk. Eerst moet ik uit den Geest weder geboren worden, dan is mijn godsdienstigheid geestelijk en God welbehagelijk. Dat de werking van den Heiligen Geest dus onmisbaar is voor de mens, leeren wij niet enkel uit des Verlossers gesprek met Nicodemus, dezelfde waarheid vernemen wij uit Zijne afscheidswoorden tot Zijne discipelen, "Dat de vlerm die de wereld niet overtuigd zou worden van zonde, van geloof en van oordeel, dan alleen door de komst en de werkzaamheid van den Heiligen Geest (Joh. XVI: 8, 9)." Het eigen geweten is niet genoeg, de Bijbel is niet genoeg om de mensch te overtuigen van zijn grote zonde. De menschen, die het onderwijs van de Heere Jezus bijwoonden, hadden het Oude Testament tot een licht op hun weg, — zij hadden het redelicht en het geweten in hun binneste, — zij hoorden Hem, die sprak gelijk nooit een mensch gesproken had, en toch geloofden zij niet in Hem. Geen woord van de Heiland of Zijne Apostelen overtuigde hen hoe grote zonde het was, om ongelovig te zijn. De Heilige Geest moest komen in Zijne geestelijke werkzaamheid. Hij is op den Pinksterdag gekomen, heeft de menschen overtuigd, en duizenden zijn tot geloof en bekeering gekomen. Meer zondaars worden bekeerd onder de prediking van de arme Petrus, dan onder de prediking van Gods Zoon. De reden daarvoor verklaart ons de Heiland. Wanneer de Geest zou gekomen zijn, dan zouden zijn geloovigen zelf de werken doen, welke Hij, de Meester, gedaan had, ja nog meer? werken (Joh, XIV ; 12). WOENSDAG VOOR PINKSTEREN. (De Heilige Geest onvermoeibaar.) Lees: Joh. III. "Zo iemand den Geest van Christus niet heeft, die komt het Hem niet toe." Born. VIII : 9. "Voorzeker, voorzeker zeg Ik U: zo iemand niet geboren wordt uit water en Geest, hij kan in het Koninkrijk Gods niet ingaan." Joh. III : 6. Wij brengen met ons ter wereld een menschelijken geest, die ons van de dieren onderscheidt, die ons tot veel dat voor de maatschappij nuttig en goed is in staat stelt. Hoe ongelukkig een kind dat ter wereld geboren wordt zonder het gevoel, het gehoor of het verstand! Groeit dat kind op, dan is het hoogst een last voor zichzelf en anderen. Het zwakste kind daarentegen, dat al zijn zintuigen en zijn geestvermogens bezit, kan zich ontwikkelen tot een nuttig mens en kan velerlei genoegen in het leven smaken. Indien ik nu mijn denkvermogen en de andere vermogens van mijn geest goed ontwikkel, zou ik daardoor mijzelf kunnen bekwaam maken voor het Koninkrijk Gods. De Verlosser zegt: neen. Om bekwaam te zijn voor dat rijk moet ik niet slechts beschaafd en ontwikkeld worden; neen, ik moet wedergeboren worden. Die aanleg, die ik krijg met mijn eerste geboorte, maakt mij geschikt om burger van deze wereld te zijn; een nieuwe aanleg, een nieuwe natuur heb ik noodig, dat is, ik moet wedergeboren worden, wil ik burger van het hemelrijk worden. Wat uit het vlees geboren is, wat uit de oude Adams-natuur voortkomt, dat is vlees. Maar het Koningrijk Gods is niet vleeselijk, bestaat niet uit spijzen, en de vrankrijk, en uiterlijke godsdienstplijten. Neen, het is rechtvaardigheid, en vrede, en blijdschap in de Heilige Geest (Rom. XIV : 17). Slechts wat uit de Heilige Geest van God geboren is, dat is geestelijk geschikt voor het rijk van God. Dit is iets dat de natuurlijke mens niet vatten wil. Hij meent dat als hij zijn pligt ten naastenbij volbrengt, zoodanig goed op past als hij kan, al is het met sommige gebreken en fouten, hij toch geschat zal worden voor het Koningrijk God. Het diepe bederven van zijn natuur, de omstrengelbaarheid van de bovennatuurlijke werking van Gods Geest, beseft hij niet. Hij verstaat niet de klacht van Paulus: de wet is geestelijk, doch ik ben vleeschelijk verkocht onder de zonde, en dus volstrekt onbekwaam om die geestelijke wet te volbrengen (Rom. VII: 14). Gelijk een fontein op een berg op doorlopen kan, zo is het met onze natuur. Wat uit het vleeshoofd geboren is blijft vleesch. Zelfs mijn godsdienstigheid is: vleeschelijk en niet geestelijk. Eerst moet ik uit den Geest weder geboren worden, dan is mijn godsdienstigheid geestelijk en God welbehagelijk. Dat de werking van den Heiligen Geest dus onmisbaar is voor den mensch, leert niet enkel uit des Verlossers gesprek met Nicodemus. Zijzelf de waarheid vernemen wij uit Zijne afscheidswoorden tot Zijne discipelen. Daar leert de Zaligmaker, dat de werf des Geest geen overtuiging zou opwekken over zonde, geboeidheid en oordeel, dan alleen door de komst en de werkzaamheid van den Heiligen Geest (Jo. XVI: 8, 9). Het eigen gewetenschap is niet genoeg, de Bijbel is niet genoeg om den mensch te overtuigen van zijn groote zonde. De mensen, die het onderwijs van de Heere Jezus bijwoonden, hadden het Oude Testament tot een licht op hun weg, — zij hadden het redelicht en het geweten in hun binnenste, — zij hoorden Hem, die sprak alsof een mens hem gesproken had, en toch geloofden zij niet in Hem. Geen woord van de Zaligmaker of Zijne Apostelen overtuigde hen hoe groote zonde het was, om ongelovig te zijn. De Heilige Geest moest komen in Zijne volle godlijke werkzaamheid. Hij is op den Pinksterdag gekomen, heeft de mensen overtuigd, en duizenden zijn tot geloof en bekeering gekomen. Meer zondaars worden bekeerd onder de prediking van de arme Petrus, dan onder de prediking van God. De reden daarvoor verklaart ons de Heiland. Wanneer de Geest zou gekomen zijn, dan zouden zijn geloofigen zelf de werken doen, welke Hij, de Meester, gedaan had, ja nog meerder werken. Petrus en de Apostelen wisten goed dat zij nog niet krachtig, kracht uit de hoogte, kracht van den Heiligen Geest, hadden voor hun apostolisch werk te gebruiken. Zij wisten dat die kracht beloofd was en komen moest. Daarom bleven zij rustig, wachtend in Jeruzalem, maar met een eendrachtig volhardend in het bidden en smeeken. Niet het minst tuchtig was diepe val had Petrus die onmisbaarheid van den Heiligen Geest gevoeld. Wie ooit heeft noodig van die onmisbaarheid overtuigd te worden? Een vader, een moeder die vlijtig een kind leert en vermaandt, maar daarbij vergeet het geloovige gebed om den zegen des Heiligen Geests - die moet nog leren besefsen hoe onmisbaar de Geest is tot een ware bekeering. De schoolonderwijzer die verlangt, om zijn leerlingen niet alleen tot knappe burgers maar tot ware Christenen te vormen, en die daarbij met liefde en vlijt godsdienstonderwijs en tevens een Christelijk voorbeeld geeft, - zulk een onderwijzer vergeet niet dat Gods Geest het zaad des woords in het hart der leerlingen tot ontkieming, tot vrucht dragen en tot oogsten brengt. Een Evangelieprediker, die zich soms verwondert dat zijn preken zo geringe uitwerking hebben, heeft misschien vergeten, dat de Heilige Geest onmisbaar is om kracht bij te zetten bij het gesprokene woord. Een zondaar, die begint onrustig te worden om zijn staat, en te verlangen naar een ware verandering van zijn hart en leven, — zónder aandacht doet moeite om Gods Woord te onderzoeken, om te bidden, om al wat ziekt is te vermijden, — moeite om zijn eigen hart nieuw te maken. Loffelijk is al die moeite, maar men vergeet niet, dat de mensch zichzelf niet de wedergeboorte kan geven. Eene goddelijke kracht is daartoe onmisbaar. Gods Geest kan alleen herscheppen, wederbaren. Maar, God zij dank! die kracht is verkrijgbaar. Die goede Geest is verlangend om te werken in het hart, dat zijn eigen ziele en onmacht kent. Dien Geest geeft de Hemelse Vader veel gereeder, dan een aardse Vader gereed is zijn kind brood te geven (Luk. XI: 13). Er is raad voor den zondaar, die moedeloos is omdat tot hiertoe zijn pogingen niet gelukken willen. Er is raad en er is troost voor die godvrijzende ouders, onderwijzers, leerlingen, die oprecht verlangen naar de ware bekeering van hunne kinderen, kweekelingen, of toehoorders. Hoort, wij Gods beloften reeds in het Oude Testament gedaan, om later zoo heerlijk uitgebreid en bevestigd te worden in het Nieuwe: — Zij zullen den naam des Heeren vreezen van den nedergang, en Zijne heerlijkheid van den opgang der zon; als de vijand zal komen gelijk een storm, zal de Geest des Heeren de banier tegen hem oprichten. En er zal een Verlosser tot Zion komen, namelijk voor hen, die zich bekeeren van de overtreding in Jakob, spreekt de Heer. Mijn verbond met hen, zegt de Heer: Mijn Geest, die op U is, en Mijn woorden, die Ik in uwen mond gelegd heb, die zullen van uwen mond niet wijken, noch van de rond van uwen zaad, noch van de mond van het zaad van uws zaads, zegt de Heer, van nu aan tot in eeuwigheid toe (Jes. LIX : 19-21). Ees de Oefening des Heeren verkort? "O Gij, die Jakobs Land geheeten zijt, is dan de Geest des Heeren verkort? (Micha II : 7). Aan het eind van Jakobs woord, deze vraag gedaan wanneer dat volk Kioh tegen den Heer verzet, Zijne straffen minachtend, als of men die ontwijken kon. De Heer wil te kennen geven dat Zijn Geest niet verkort is, dat Hij nog andere middelen vindt om hen nog gevoeliger te bestraffen. Dit is wellicht de zin, waarin de vraag het eerst is gedaan, — Is dan de Geest des Heeren verkort? In nog anderen zin kunnen wij haar opvatten, namelijk: Zou de Geest des Heeren verkort, of gebonden zijn, dat Hij niet vermogend genoeg of gewillig genoeg zou zijn om Gods Volk te zegenen? Laat ons de vraag uit dit oogpunt behandelen. Niet aan if moeten wij antwoorden op de vraag: Is dan de Geest des Heeren verkort? De Heilige Geest Gods is oneindig in vermogen en kan niet bedwongen worden. Die Geest is Schepper, heeft in het begin het leven en de schoonste orde gegeven aan het doodse, en woeste, en ledige van onze wereld (Gen. 1:2). Die Geest is Herschepper, Almachtige Herschepper van den mensch, en brengt leven te voorschijn uit den dood. Hij was het, die op den Pinksterdag duizenden bracht tot overtuiging van zonde, tot de erkentenis van Jezus als hun Zaligmaker. Sinds die tijd heeft die Geest duizenden en miljoenen van zondaren uit den geestelijke dood overgebracht in het geestelijke leven. En Hij is nog heden even vermogend als in de dagen van ouds. Niet alleen is de macht van den Heiligen Geest onveranderd, onveranderd, — ook Zijne genade, Zijne gewilligheid om te zegenen is dezelfde gebleven. Hij heet de goede Geest. Als hij met den mensch twist en hem bestraft, dan is het uit liefde, om hem tot inkeer, tot bekeering te brengen. Als de zondaar zich verzet tegen Zijne roepstemmen, dan is de goede Geest nog bedroefd. Denken wij aan den persoon van den Heere Christus, dan zien wij dat de Geest des Heeren niet verkort is. Aan Christus' Verdiensten, aan Zijne voorbidding is het te danken dat de Heilige Geest verworven is. Die verdiensten van onzen Heiland zijn nu onuitputtelijk, oneindig rijk. Indien zij eindig waren, indien zij uitgeput konden worden, dan was er gevaar dat Gods Geest verkort kon worden. Maar onze Heiland is waarachtig God, Zijne gerechtigheid is een algenoegzame, Zijne Verdiensten zijn oneindig, Zijne voorbidding is alvermogend. In de banden van onzen Middelaar zijn de gaven des Geestes door de Vader besteld. Gods Zoon is de uitdeeler van die gaven. Koninklijk is Zijne mildheid, oneindig is Zijne liefde en gewilligheid om mede te delen uit de volheid des Geestes. Aan den Heere Jezus ligt de schuld niet, indien het pocht schijnen zou dat de Geest des Heeren verkort is. Als er onder Gods kinderen weinig wasdom in de genade te bespeuren is, — als zij weinig blijdschap in God maken, — als zij in hun wandel grootendeels gelijkvormig zijn aan de wereldlingen, — wat reden is er dan niet om te klagen en te treuren: Is dan de Geest des Heeren verkort? De Geest toch werkt blijdschap in het hart, — maakt sterk in den strijd der heiligmaking, — voedt het zwakke kind Gods op tot den mannelijken leeftijd; bijzonder mögen wij dan verwachten van zulke werkingen des Geestes te allen tijde te bespeuren. En als zondaars gerust blijven onder de prediking van Gods woord, als er weinig of niets gehoord wordt van de bekeering der onbekeerden, als de zorgeloosheid en vleeschelijke gerustheid alom heersen onder mensen, die met ernst moesten vragen: Mannen Broeders! wat moeten wij doen om zalig te worden? — dan ook mag men vragen: waar toch is de Pinksterkracht des Geestes? Is dan de Geest des Heeren verkort? De profeet zegt: onze zonden verbergen Gods aangezicht van ons, dat Hij ons gebed niet hoort. Wij willen niet nagaan welke ongerechtigheden hij noemt als heerschende overal in Israel, om die een voor een te beschouwen. Elke onze moet de band in den boezem steken om te vragen: Ben ik wellicht de Achan in het leger om wiens wil een band is, zodat Gods zegen geweld wordt? Is er bij mij een zonde, welke ik tegen mijn beter weten, tegen de bestraffing van den Heiligen Geest, voortga om te koesteren? Niet anders is het met de zaak gesteld wanneer wij denken aan God den Vader. Als de heerlijke beloften van de Heilige Schrift over het geven van den Heiligen Geest aan de oprechten bidders, zijnde van den Vader afkomstig. God de Vader is toch onveranderlijk in Zijn verbondstrouw, Hij verbreekt Zijne beloften niet, Hij is de waar maker van Zijn woord, Hij die gezegd heeft: Ik zal water gieten op den dorstige en stroomen op het droog; Ik zal Mijn Geest op uw zaad gieten, en Mijn zegen op uw nakomelingen (Jes. XLIV ; 3), kan en wil die belofte en zovele anderen nu nog volbrengen. In een woord, wordt de zaak van Gods zijde beschouwd, dat kunnen wij slechts antwoorden op de vraag van den tekst: Neen, de Geest des Heeren is niet verkort! Gelijk het staat bij Jesaja LIX : 1, — Ziet, de band des Heeren is niet verkort dat Hij niet zou kunnen verlossen; en Zijn oor is niet geworden, dat Hij niet zou kunnen horen. Doch wat lezen wij in het onmiddellijk volgende Vers? — Maar uwe ongerechtigheden maken een scheiding tusschen uiteden en tusschen uwetf God, en uwer zonden verbergen het aangezicht van uiteden, dat Hij niet hoort. — Onze schuld is het wanen God het gebed niet verhoort; van des menschen zijde beschouwd is er maar al te dikwijls reden om te klagen: — de Geest des Heeren schijnt verkort te zijn. En hoe vele verschijnselen zijn er niet soms in een gemeente, welke tot onderzoekingen des harten moeten leiden, welke Gods kinderen doen vragen: Waar is de God van Elia? Waar zijn de teekenen van des Geestes genade en kracht? Is dan de Geest des Heeren verkort? Wij konden voortgaan om te vragen, welke is de heerschende zonde van ons land? — van onze gemeente? — van ons huisgezin? — van elken persoon? Deze vragen moeten soms gedaan en beantwoord worden. Laat ons thans liever spreken van een heerschende zonde, — die een zonde waardoor Gods Geest verhinderd wordt om te werken: het is de zonde des ongeloofs. Dit is de wortel van alle zonde, — hierdoor werkt de mens vooral Gods Geest tegen. Hoeren wij uit een der psalmenhoezen oud-Israel, zie hier aan schuldig heeft gemaakt, na den uittocht uit Egypte. De grootste wonderen hadden zij gezien, maar zodra een nieuw gevaar zich voordeed, vergaten zij Gods groote daden, klaagden zij over hun reddeloos toestand, en verlangden zij terug naar Egypte. Nu was het, van waar krijgen wij water? Dan, waar is er brood in deze wildernis? Dan weer, wie zal ons redden uit de hand der vijanden? De Psalmdichter zegt: — Zij vergaten Zijne daden, en Zijne wonderen, die Hij hun had doen zien. Zij geloofden in godloosheid en vertrouwden niet op Zijn heil. Zij kwamen al weer, en verzekerten God, en stelden den Heiligen Israels een perk (Ps. LXXVIII: 11, 22, 41). Dat is, zij meenden niet dat Hij almachtig en daarbij oneindig gewillig was om uitkomst te schenken; zij stelden Hem een perk, meenende: Ditmaal kan God niet helpen, ditmaal is er geen hoop op uitkomst bij den Heer. Daarom was de Heer ontstoken, en Zijn toorn ging uit tegen Zijn volk (vs. 21). Deze zonde des ongeloofs vinden wij niet alleen terug bij de Joden ten tijde van onzen Heer en de Apostelen, neen, tot allen tijde heerst dezelfde. Om hun ongeloof werden zelfs de Apostelen door hun liefdevollen Meester meermalen bestraft. Ja nu nog gebeurt het dat een Christen zich daaraan schuldig maakt, die, wellicht even oprecht als de Apostelen, Jezus gekozen heeft tot Zijn Zaligmaker. De geloovige, die bij aanvang op Christus vertrouwt om vergeving der zonden te bekomen, gelooft niet de duidelijke beloften van het Woord over de kracht tot heiligmaking, welke hem geschonken is in en met Christus. Van daar is hij zoo zwak in den strijd. De geest des Heeren schijnt verkort te zijn. De Evangeliedienaar, die gemoedelijk en ernstig predikt, geloopt wellicht niet gelijk hij gelooven moet aan de kracht van Gods Woord, aan de inwoning des Heiligen Geestes in de gemeente om het woord en de sacramenten te zeggen. Van daar is het dat er zoo weinig kracht uit zijn prediking uitgaat, om waarde bekeeringen te weeg te brengen. De Geest des Heeren schijnt verkort te zijn. Christenen! waarom zullen wij verder klagen, ons zelven en anderen beschuldigende? Laat ons liever opstaan uit de oude halfgeloovigheid, om met een hartelijk geloof, zonder twijfel, ons vast te klemmen aan de beloften van den Heiligen Geest in het Woord. De Vader is gewillig, de Zoon is gewillig, de Heilige Geest is gewillig om ons te bezoeken met nieuwen zegen. Laat ons elkander tot het eendragende, volhardend gebed bemoedigen en versterken. Beproef Mij nu, zegt de Heer der Heerscharen, of Ik u niet opendoor zal zegen afgieten, zodat er geen schuur genoeg zal wezen voor u (Mal. Ill : 10). Zij hebben op Hem gezien, ja Hem als een waterstroom aangeloopen; en hunne aangezichten zijn niet schaamrood geworden (Ps. XXXIV : 6). 1. Geest des Heeren ! kom van boven ! Laaf met uw genadegoed Alle zielen die gelooven , Doe ze blaken van uw gloed ! Op bei blinken nwer stralen Bnigt zicb d' aard voor Jezns neSr, Zaamlen zicb ybü heind' en veer, Alle tongen, alle talen. Halleluja, U zij d' eer ! U zij d' eer , Hall^luja ! 2. Heilig licht en Gids ten leven ! Breng ons door bet iWooid te zaam ! Leer ons God ons harte geven Met den zoeten Yadernaam ! Maakv ons vrij van alle dwaling , Vrij van alle fabelleer, Troaw aan Christus, onzen Heer, Tot onz' uiterst' ademhaling ! Halleluja' , ü zij d* eer ! ü zij d' eer , Halleluja ! /V%^^^^^W»»^»»»WN^ YSIJDAG YOOE PINKSTEß. {BltMcit den Geest niet uU.) Lees : Efsze IV. f,Keert U tot mijno bestraffing; ziet, 11c zai mijneii Geest nlieden overvloediglijk nitstorten." Spreuken 1 : 28. „BloBcht den Geest niet nit." I Thess. V ; 19. Wij hebben gedacht aan de noodzakelijkheid van het gebed om den Geest; laat ons elkander nn opmerkzaam maken op het eene en andere, waardoor Gods Geest tegengestaan wordt, verhinderd om in ons te werken. Gij Wederstaat altijd den HeiKgen Geest, is de emstige beschuldiging door den eersten martelaar, Stefanos, tegenzijne hoorders ingbracht (Hand. VII : 51). Dit wordt gesproken tot ongeloovigen, die hnn hart sluiten roor het binnenkomen van den Geest. De Apostel Panlns in zijne brieven rigt tot geloo- vigen , die iets van den Geest hebben ontvangen , de waarschuwin^: Bedroeffc den Heiligen Geest Gods niet, door welken Gq ver- zegeld zijt tot den dag der verlossing; blnscht den Geest niet uit (Efeze. IV : 80). In het hoofdsteun waar de Apostel de Efeziërs vermaand om den Geest niet te bedroeven, noemt hij meteen op een aantal ondenkbeelden, waartegen zij waken en strijden moeten. Wij hebben te bedenken, dat die Christenen pas bekeerd waren niet de gewoelen van het Heidendom. Hun geweten was op menig punt niet zoo verlicht en niet zoo wakker als dat verwacht kan worden bij een gelovige, die van kindsbeen af godzalig is opgevoed, en die van kindsbeen af gezien door den Heiligen Geest heeft laten leiden. Die Efeziërs kwamen in menig opzichte overeen met de hedendaagse bekeerlingen uit het Heidendom, waarover de getrouwe zendeling klaagt, dat het moeilijk valt om het geweten tot een klaar inzicht te brengen in het zondige van dat, wat een verachte en teedere Christen gemakkelijk beschouwt als ongeoorloofd en zondig. In de Heidense tempels, bijvoorbeeld te Efeze, vonden allerlei vleeselijke onreinheden plaats, hunne fabelen vertelden dat de goden dezelfde gruwelen gepleegd hadden. Wanneer zij Heidenen tot Christus bekeerd werden, was de verlichting van hun verstand een zaak die tijd vereiste; iets tijd nodig, om hun geweten even teeder te doen worden als van een gelovige uit de Joden, die reeds uit het Oude Testament Gods heiligheid had geleerd. Zo was het ook met de allereerste ondeugd in het register, dat Paulus noemt als hij waarschuwt om den Geest niet te bedroeven, het is de leugen die hij bovenaan plaatst (Efeze IV : 25). De Heidenen hadden geen besef van den pligt der stipte waarheidsliefde. Daarom waarschuwt Paulus de Efeziers, dat indien zij de leugen voor een geringe zonde aanzagen, en die zouden veroorloven, bijvoorbeeld, om winst te doen in hunner nierug, zij den Heiligen Geest zouden bedroeven. Die toch is de Geest der waarheid, die in de waarheid leidt. Hij wil den geloovige meer en meer oprecht, waarachtig maken in zijn godsdienst. Daarom nu zijn onbestaanbaar alle slinksche streken, alle bedriegelijke kunsten, in een woord, de leugen in elke gedaante. Koestert een Christen bedrog in zijn haudel met den medemensch, dan vreet het bedrog voort als een kanker in zijn godsdienst, zijn ziel wordt meer en meer onoprecht, hij kan geen gemeenschap hebben met een God, die lust heeft tot waarheid in het binnenste (Ps. LI : 8). De ware kennis van God verliest hij, want de Heer zegt: door bedrog weigeren te kennen, — Ik zeg hen wel verlossen, maar zij spreken leugens tegen Mij (Jerem. IX : 6, Hos. VII: 13). Maar de leugen is niet de eenige zonde, waardoor de Geest bedroefd wordt. Elke zonde heeft die uitwerking; tegen elke zonde wordt de Christen dus gewaarschuwd, want koestert hij een enkele zonde tegen zijn beter weten, dan verzet hij zich tegen de heiligende werking des Geestes. Die Geest vergezelt hem als een gids, om hem den weg naar het eeuwige leven te wijzen, hem waarschuwende voor elke afwijking van het recht spoor. Luister ik niet naar die wegwijzer, ga ik mijn eigen weg, den weg der zonde in welke gedaante ook, dan bedroeft mijnen getrouwen raadsmannen en wegwijzer, en eerlang neemt hij van mij afscheid. Het gaat den mensch dan gelijk eens het volk van Israel, waarover de Heer klaagt: Mijn volk heeft Mijn stem niet gehoord; en Israel heeft Mijn woord niet begrepen. Deze heb ik het overgeleverd in het goeddunken aan zijn hart, dat zij Mijn woord aanvallen in hunne raadslagen (Ps. LXXXI: 12, 13). Eene kleine zonde, gelijk de wereld zich niet druk maakt, is in dit opzicht verleidelijk, soms dan een groote, openbare zonde. Ziet, zoenkleine zaad, hoe grooten hoop hooft het aan te steken (Jak. III). In : 5). Ben vodk is genoeg om een vuur aan te steken, dat een weldaad van kwaad kan aanrichten. In omgekeerd, een klein beginser can het werk des Heiligen Geest dien op het hoogste te ordenen getraagd heeft. Vasthoud den Geest niet, zegt de Apostel. Wellicht is er slechts een vonkje van zijne genadige werking in de ziel, zwak is het begin van Zijn arbeid tot redding en heiliging van den mens. Verwaarloos dat vonkje, werp er water op, stel het bloot aan den wind der wereldsgezindheid en der zondedienst, en hoe lang wordt dat vonkje niet geblust! Hoe voorzichtig, hoe waakzaam, hoe teder dient niet de mensch te handelen met het kleinste geestelijke talent, dat hem toevertrouwd is! Letten wij er wel op dat de lessen "Blust den Geest niet", "Bedroeft den Heiligen Geest niet", - gegeven zijn aan gelovigen, die reeds in waarheid den Geest hebben ontvangen, die verzegeld zijn met den Geest. Zij dienen het meest naauwgezet te zijn in al hun handel en wandel. Maar de zondaar, die nog niet de Heilige Geest in wonende heeft, dient evenzeer gewaarschuwd te worden, om de Geest niet tegen te werken. Tot zulken zegt de Heer: keert u tot Mijn bestraffing, ziet ik zal Mijn Geest overvloedig uitstorten. De zondaar weet toch veel van het onderscheid tussen goed en kwaad; hij is niet een geestelijk, weinig begrijpend mensch, maar hij is iemand die gedoopt is in water: des Heilige Geestes, iemand tot wien Gods Woord gereikte spreekt, iemand aan wien de deur de Heilige Geest veelvuldig klopt. Tot zulken zegt de Heer: keert u tot Mijne bestraffing. Zij kunnen zichzelf niet de wedergeboorte geven, evenmin als een moorman zijn huid, of een lippelig paard zijn vlekken veranderen kan (Jeremia VIII, 23). Maar God kan en wil dat hart veranderen, Hij doet een aanbod: Ik zal Mijn Geest overvloedig over u uitstorten. Zal de zondaar nu ontvangen of bedanken? Zal hij medewerken met den Heer of tegenwerken? Zal hij zich keeren tot de bestraffing, nalaten wat kwaad is, voorzover dit in zijn vermogen is? Of zal hij zich afkeren van de bestraffing en zich dus onttrekken aan den arbeid des Heilige Geestes? Ontzettende keus, die de mensch voor zichzelf moet doen! Ontzettende verantwoordelijkheid, welke er moet op ieder mensch aan wien er gearbeid wordt door Gods Woord en Geest denken wij er nog eens aan dat de wortel der zonde, rechts de Geest uitbluscht, bedroeft, niettegenomt het ongehoor. De dienaar der zonde gelooft niet dat een kleine zonde zoveel, eeuwig gevolgen na zich sleept. Hij gelooft niet dat Gods Geest de mensch kan overgeven aan de vreemdeling, indien hij weigert naar de vriendelijke bestraffing te luisteren. Geloofigen! laat ook ons op de hoede zijn tegen het insluipen van dien listige vijand, het ongeloof in ons hart. Ziet toe, Broeders! Dat niet op eniger tijd in iemand van ons een boos, ongeloovig hart ons afwijkt van de levende God; maar vermaan elkander tot allen dag, zoolang als het heden genoemd wordt, opdat niet iemand uit ons verhard worde door de verleiding der zonde. (Hebr, III: 13). Maar laat ons niet tevreden zijn, indien wij slechts bewaard blijven voor de verharding, bewaard voor het eeuwige verderf. Een kwijnend Christendom, een godsdienst zonder vrijmoedigen toegang tot God, zonder blijdschap in de Heer, een geestelijk leven dat geen gezondheid is, geen komen tot de mate van de volwassen mens in Christus (Ef 4:13, 14), met zulk een Christendom, zulk een godsdienstigheid zijn sommige Christenen al tevreden. Zij genieten niet wat de Heer hun toegedeelt heeft. Zij brengen niet voort de werken, welke Hij van hen verwacht. Laat ons geloovig worden van de groote belofte: Gij zult aangedaan worden met kracht uit de hoogte; Gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, die over u komen zal (Luk. XXIII: 49; Hand. 1:8). Wij willen met niets minder tevreden zijn dan de kracht des Heiligen Geestes. "VW^fWW^^^^^^^^^^ ZATERDAG VOOR PASCHT. (Waard vertaald met de Geest). Lees: Efeze V. "Opdat Hij u geve, naar den rijkdom Zijner heerlijkheid, met kracht versterkt te worden door Zijnen Geest in den inwendigen mensch." Efeze III: 16. "Wordt niet dronken in wijn, waarin overtad is, maar wordt vervuld met den Geest." Efeze V: 18. Tot de Apostelen was de belofte des Heilands gericht: Gij zult ontvangen de kracht des Heiligen Geestes, Gij zult aangedaan worden met kracht uit de hoogte. 