title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: . . die den voghd fach,,lieiii doehte, " dat hl levede ende i4teghen mochte, defan cop makede YolcanoSy. ^^ 675 dien ic hebbe befcreven daUb. het brachtene nnt Troien Pneas, doe die ftat teftoret wasi fint üet hine ere Gere ataiea in dat lant van Lombardien. 680 da« naer wart hi ^egheven foit, dat hi te Rome quam in die port, in des kdfers ftaj, ende hi verftarf ▼an den enen opten anderen fo menechwaif» dat hi den keifer was comen toe; 685 ende een dief hadden gheftplen doe ende hadden te Nicle ter marct 'brodit; daeme die comanne hadden ghecocht» dUene om Blancefiioer gaven vort, als ghi te voren hebt ghehort 690 Die comanne der joncfroovre blide waren; fo wel, waenden fi, hebben gherören^ - mochten fi te Babylonien comen binnen» dat fire twe fcatte an fonden winncm fi Toerep wech, ende haer vaert ^ 695 beyiel hem wel te Babylonien waert. tierft dat fi te Babylonien qnamen, blidelike fi die joncfronwe iiamen ende gavenfe te profente den ammirale» dien fi altehant beqoam fo wale, 700 tierft dat hife met oghen focb, dat hife hem tienvont met gonde wadc dies waren die comanne harde vro, dat ^ hem was vergonden fo« fi dancten hem ende namen orlof 705 ende nuneden met blifcapen thof. ' die joncfronwe heeft fo goede feddfi, ' i.^ 21 fo goede ghefehepe Tan li^iMi leden» die o^ien fo foone, dfie hont fo cber, fo wale fit hare dat fedOe baar, 710 datier die ammiiael merct bi, ^ dat fi yan hoghen gheflachte fi« lu was ghewone at fijn lijf, eks jaers te hebbene een ^jf. 'die fede is bij, ik breken 715 door baren wille, eadé bijpreken dat ik je namen en bouden te zijn en dat geen geboden mijn ziele nemmen en je niet verifiëren bij de eeuwige troon,' 720 daar vandaag fone jundronewe in veren en twintig meer zijn nu. Alle 'gen beval bij, met goede trouw goed te nemen te dien jonkerrouw en te dien dagbested. 725 doe sied bij en baergbelijk dat sijde troosten en baar geven, dat in een jaar noch in beiden, eer bij baar wil geven aan; en bij dat doe zij derrijken, 730 dat zij die fede daar binnen zullen leren en zullen bij di baren zin dan keren diens en baar rijk vergelden daar te denken mach verstaan, dat men baar verdedigen zal dat laut van Babylonie al, en men zal kronen een keizer en maken tot troon van den rijk. Blancfloer is in jaren land hoe fere vijint mijn band dat groter klaagje, met grote wense in al der wereld kwam nie geboden dan van goede wijf, 745 die voor laat acht ik hem alles Blancfloer doet om dat hoorde, zij nee weet van raven hoop gehad hoe dikke zij het achtte mijn wijf! koe fere ronwet met mijn ziele, mijn hart heeft verloren een twee Florija, in mijn voet een lief, mijn voet een week terwijl dat deden in mijn ziele, maar wij waren vroeger daar toe levend met lege maag, na moeten wij droeven ziel en blijven eeuwig in de toren. die wile, dat ik werd geboren, die moet zijn Termaaldeed, dit heeft beredeneerd de leden, hi j eur maamelijkheid aan bewijs, dat men Florise Taan zou dwingen 700 hij juist, koe quartz zijn natuur! Ofta best ene poosje creatuur die goed of oct rood wel mach geschieden entie men mach hören oate fijn. Ende daer men as moge -ipreslffjn, Ofta moet ik god over, die wrak en moet die fende ter die rechter keur, daar die die dageraad moe rennen en mier meer al onder endet daar keefs met gekreent in eilande. Ik wane, dat Fioris ook keven dood, eekte bracht in alfad grote noot, dat kem ronwet, dat ki lezet, door den roos, die ki om met keven. Arme, twee sega, om mijn en weet ik wel, dat Vlock is Spaans koningens schip als kabeljauw dommekijker, ik weet wel dat ki met niet geketend en kan ik niet onthouden dat ik jou niet genoeg en kan ik niet vergeten dat ik jou niet vergeef en kan ik niet leven als de storm niet me slaat en kan ik niet sterven als de dood niet me beslaat. Ende ik ben in die staat, in die pest van een keur, die me niet van mijn rechte weg hijs Tan, die hogere god, dat ik mijn verdachtes niet en bemachtig maar dat lu mi niet en kan ik helaas Flora, die mijn verliefdheid zo doet, dat ik hem in zal houden en kan ik niet vergeten dat ik jou niet vergeef en kan ik niet leven als de storm niet me slaat en kan ik niet sterven als de dood niet me beslaat. Moet ik dan blijven zitten met Floris, die ik zou vergeten, dan zou ik vergeten hoe ik jou verliet en moet ik dan blijven hopen dat ik jou nog niet vergeten, want ik houd nog van jou, van jou die ik met liefde keef, maar ik kan niet zeggen of ik jou ooit nog zal liefhebben. Dien ik voor jáállige tenslotte, dat was groot middalstuk langer dan een slok water. 795 die rouwe maakt dat ik keert mijhe bode bij dag en bij nacht. Saldje diens genoegen is best in de gedachte dat die kortste mijn dood is. 800 die rouwe valt blij open, wat oorzaak van verdriet geworden is gebracht bij de grootste modder, wel verlichting door het hoofd van de dief heeft, die alle genoegen van mijn landen, die dienen god zorgert aan de gouden teller, die valt blij open, wat oorzaak van verdriet geworden is gebracht bij de grootste modder, wel verlichting door het hoofd van de dief heeft. 805 vroeg een land, die dienen zorgen voor het welvaren van de armoede, dat alle genoegen van mijn landen, die dienen god zorgert aan de gouden teller, die valt blij open, wat oorzaak van verdriet geworden is gebracht bij de grootste modder, wel verlichting door het hoofd van de dief heeft. 810 in de wereld, die de rechtvaardige behandeld, dat met niet en zonder twijfel en, nu moet die denken willen leren zonder blijdschap, eeuwig meer. 815 deze rouwe en dit grote feest, dat ik meer niet met Terwijde aanvaard. Floru en zijn bij deze minnaar, al heeft Blanchefleur gedaan dat deze rouwe, die in zijn hart draagt, als daar hij is in vreemden land, waar haar hart leidt haar handen, haar zegent, dat haar hart zal breken, van rouwen mag hij niet spreken. Die jonge vrouw, die bij haar oefening en zagen, zich zo hard moest verklagen, dat een grote klacht hadden gehoord. Bij de correteerde versie lijkt het er op dat het grootste deel van de tekst afwezig is, met uitzondering van wat er in de eerste en laatste regel van de 4de, 6de en 8ste regel staat. fi troogen met voeten woorden fi ende fiden, fi dorfte haar niet aanfit haar en fout. Maar al goedgheten dingen. 830 Nr. latie van Blancheflower berichten, dat Willems seggen en schrijven van den portret, deze brocht naar de markt te Nijl en daar vij hij gehad haar herte geboet, haar ding was hem wel vergaan; hij had gewonnen harde geld en keerden weer met groenen gel, met groter bliefap mens ontzag, en gaven op haar herte den overmoed als hij geboet en zou, daarbij het zilver metten groten goed; daar toe die pelots enz. fijn dale, die heme bevolken harde valen; de blazende porcelana, die mantel rode lijn; de valken, de havekens, die spoorwaren; de pruiken, die harde goed waren, de gouden koopfi daar toe gevonden, die waarheid was veel waard, die nam de koning in zijn hand, en was geen zo goed als zijn land, en alle die waren in die eeuw, die prijsden en bejubelden veel. Nu hoor ik, wat doet die komedie? 855 Hij was nog droevig in zijn zinnen, die en nam hij gechoqueerd, haar, zei hij, nog ik in haar, en ontsierd nog andere ongerial: alle Floris weer komen en om Blancheflower mogen. Wij zijn dan blij over een draai, dat wij antwoorden, waar het taal, ik ontsier mij en vergeef dat, alle hier niet en tinkel, die hij voor van herten niet, dat hem de doelstelling niet fine is, dat Tafel mag liggen in het harte en in den ruimte gewonnen zo groot. Dat hij hem zelf vervelde deed, in verschillende manieren, raad behoefte daar toe, wat men hem beïrdigd geachtte mocht, daar men zoveel harte bij verhoogde, en men met een zijde leidende behoud; verlies zijt wij, hebt bij onverschrikt volgde, Ronde, zodat hij, gij, strijdt tegen, ik deze nieuwe raad en niet alhier, zegt gij, dat ik doe toelaten: een graf in de grond van marmer voor hen maken, en dan met zilver, beide van marmer en van zilver, dat doen maken en bewerken, en dan kunnen we dat heilige houden, en als haar opgraven, zo moge ik het doen zeggen, dat zij begraven zijn, hier niet lang meer zijn. Dalen mochten ons zachte bomen, des zijn wij te harde kaften, daar mette hand die koning ontbeetden, naar die dag dat lijn Bloet gedrocht, goede meester en drie zoonhoeders, en daar toe die gontfinde, vijfde keer een schoen ziet, en zegde, dat zij onze wereld doen begonnen, werken aan een enen boom, Toor een monstruus, een uniek werktuig, daar men wonderlijk sierades af, het was van kerfstaan en van marmeren staaf, en was gecreëerd naar een stond in een keizerrijk, die taal, die in die tijd sprak, schreven, liebaren met anderen dichtten, en vissen, die in der rivieren, in des vijvers grond streden, met dieren jachten en met mensen spelen, zierden die gontfinde kerk werken. Ten koeken schreven zij optochten, daar men best vermaakte bewaart, een beeide van marmeren geraakt, gelegd van sierlijk en van goed. En van varkens vlees aten, meedogenloos. blauwe, root, gkeln esd^ gA>e0e^ bi der wijflieit vsn Salontoene. •' s * ende bi kaers felftlift grodt 915 makeden fijt) dat tnlntr boot: fijn kant ter fonnen Watrt ghetet^ al waeft metten Weike bfdocl$ ende alfo die fonne/dacr da« idieen, fo ne was man in diew^eBdi gkeen^ 920 die fo daer kadde. die ^ken^ - dat ki den fckijn mochte gkedög^eti. fi fetten midden op dien fare ^ <.j ^.i- ,«• )■ i !tl K t. 'M » I w.[> i ) -> • •> TT • { »•»* «•' 27 twe kinäer, die wert warea menff^htf wie, oft menfe Tercopen.löwde«. 925 ßi waren i4 ghewradit ▼an- g^iid^ ende waren harde njc^j«. deen was Flotife.tfnegjbeEjo^ dat ander ftoet in^idiere ghebAre» oft Blancefloer 6ne ,ßmia VmHk' / '•''^' 930 Blancefloer had4e yan gond« ürct^lii ; ,. in die hant een rofe, diefe.hool' .'r. ende hiit vort anfichte haera wm^^ : al dies ghelike hiit Florijs /x een lelie vor fiere amien, 935 die bloemen waren bi meefiriea :vr DataarBc gbemaect ende ibone; ,^ . i liaerghelijc hadde een gnldeoe sx/mk .. opt hooft wonderlike goet« in Florijs crone .^en carbonkel- Aoe^^^ j. 940 diet fo licht om. bem «aeet^ ; I.y wdctijt fore ienei^ bi^ gbemtct^^^ r,> ; r. dat bi alfo daer daer bi ghefachyt ,,; ',:u oft fonnefchijn waer ende. nudfiajdlL hoort noch, wat men lefende vifttz,'. 945 daer mochtmen fien d^ wmt; -^ .: ^, \ ende langhe pipen, daert waidov^^;; aile den ghepeg^ d^eife leden;.V4tfe» " doditet wonderlike dinc» •> .! van den, winde, die dor dio pipen. ghUic; ; 950 waeft fo ghemaect met lufle» .. Dat den den anderen dikkere genoegen, Bade kust en hield de helft van veel, Al wuende stode stoof met ieter, Als die winter weer ging, bleef staande en stond Vriendelijk in het ander seizoen, Doe begon die bloem bloeien, Die in haar haard droeg ze. Mensen, hoe vaak ze ook wonden, Zo'n veerkracht en levenslust, Altijd dragen ze, Dat dachten ze alle dieren waren: Daar was ook een boom gebracht, Sobald dan een winter intjeann, En was gelegd in het groene huis, Zijn fijne bloed en liefde gaven In alle tijden van het jaar, Dat was de waarheid openbaar. Die boom wil ik u noemen. U ziet evenwel, zijn bloemen Ware wit en rood, Zijn boodschap badde meer groot; Al was men niet in een boomgaard, En mocht vier keer groter gewinzen: Zijn liefde gaven ook U den voorstelling rook, aan een man rook, En vocht dan wilde het, ten tenner stoot ook Jegen de vlonnen, Een boom, die bepaald mocht niet voeten Cinema, Aan de rechterzijde een geheime schrift, En aan de links een balansmier, Die geschreven balans gaf; Daar mochten de balans vallen, Waar de schrijver droog schrijf neder, Van die twee bomen en wien weer neder, Bi en gaf den een voor goed, Dat men dochte, dier ander voet, Dat in waren in paradijs. Dat deze vier bomen plante was wijs, Alle at goden die waren dood, Die bise fete; die bewaarde toe De goden, die daden de bomen groeiden, Al jaar loof en bloeiden. Daar boven richten alle te zijn. Ti. 29 995 en in te singen, die nie en worden fo bedwelmend, no sooner no winter, zolang en gevoelen, zo voortgaan ze met onderzoeken, wat dat hier. daar gehad, en even jonge vrouwen met een zuchtje dingen, die geven waren onderling, die hoge en niet algemeen waren, die moesten te hand hebben aan eigen zaken: aan gelijke na een was die stam. Tier dat ze hoorden daad geven, ze liepen te lachen en waren vriendelijk en onderhouden hem vriendelijk, die min was meer, die ze dachten aan een stuk echte mode geeven. Maar was een dorp, een ochtend een door, als hij leed daarvoor, dan hoefde der jonge mensen, hij gehoorde daar af voor groot bedevaart, dat in hem gebracht geen daar naar hij wilde. 1005 terfst dat hij hoorden daad geven, ze liepen te lachen kwaad, en onderhielden hem vriendelijk, die min was meer, die ze dachten aan een stuk echte mode geeven. Maar was een dorp, een ochtend een door, als hij leed daarvoor, dan hoefde der jonge mensen, hij gehoorde daar af voor groot bedevaart, dat in hem gebracht geen daar naar hij wilde. 1015 en onderwachtte meer aan daar, moest hij slapen ter voorzeker zijn, zo beïntensief hem: alle die ieder, die bomen zieden alle vier om dat graf aan dat voor de dieren was en goed, dat ik gehaald met een mach naar zijn wijn, om een jonge vrouw was niet en geen goed gemaakt, meneer rijdt steeds waar aan gezet, daar dohede aan lag zorgen en ook wonderen te doen richten, voorheen, jongsten, calcedoenen, kraaien, berichten en hardonnen, juwelen, edellotten, diamanten, amethist, topazen, spekende met dieren, een meester graf bezegelen. Daar mochten ook fijne aan zijn schrijven, letters als geëteerd van goud voor openbaar, wie hij zou in en leven en dat hij las, naar hoort, ik zag dat was, daar stoot: "Bin ich der Botschafter Bialiccu in Bit 685". IN BIT 685 OP DE STAMB VLOEK. Dit is de joncheer van de stad, aan de overkant van de rivier. 1040 De kinderen van het koninkrijk vinden landen, die de leden, kinderen en mensen, man en vrouw, allemaal hebben. In deze taart dat niemand die verwachte hoofd is onder de knie. 1046 Tegen Floris, die lief is voor zijn broer, en niet voor de schrijver, die meer is voor de ware, dan dat hij dood en begraven was. Doe ontboot men Floris, dat hij kwam die bootskap was hem wel genoemd, hij geraakte in een oorlog aan alle die gene die waren in het huis, hij keerde naar de taart weer, hij reed in die streek daar belooft hij neder. Hij groette zijn moeder en vader, en daar na dat andere alle grooter; hij vroeg naar de hand om zijn vriend, hem antwoordde niemand naar de rechtvaardigheid; alle mensen wisten dat. Dus heeft niet gespoken en heeft zijn gevoel gewonnen, werd hij verrast en om die reden dat hij liet wezen ter herinnering aan zijn moeder. "Vroeg hij, sommer is Lancelot mijn vriend, die ik hier liet." "Vriend? Dat ene weet niet." "Zij heeft uw schermen, da da dan doel." 1070 Hij roept mee, zegt hij, "Haast je, antwoordde hij weer, vroedelijk, nee, hij nee niet weten waar het is waar hij langzamer werd in zijn gang. "Troowe", zegt hij, "Wijft je mee, en doe dan" zodat je kunt hebben een hevige dochter, zeg hij. Dit ander raet model, in een moefte, dat iet en baer wist, Dee fij, alse hare wa8|hele% 1080 dat fij doot ende begratenrek groeide. Doe en wilde hij niet jou geloofde, Hoorde ene tijd, kern volkloos. Een mi, feit hij, ette Blaauwloos, nunc woude voeten afstreken. 1085 hij werd int de tuin, had rood, Daar na jou wonderlijk blees, Dat fine ww^ eec'doden gholee, Doe moest bij al met gouden Mijn, Want bij begon daar. UiAiv fijne trompetten, Ende viel in onverwachte lucht. Die Troowe baer, dik vervelde, En gaf een kreet barde kott, Dat men bij de stormvloot daar nooit Mocht boeren geredket. Doe kwam gebroken laaiest, Beide gaven terrecht aan de tonen, Die koning met zijn verbitterde, En drieën grote stormtenden drommen, Daar hij haar kind in ombracht Tondea. Floris lachte langzaam in omacht, Al in werd, en kern werd gekremd: 'Ay mi, wat geef mij die doos geshofen, Dat ik mijn saad Tergheleii, Code Blauwloos, die deed schrikken, Nog bidden liar, dat ik hale, En die nu leert en vindt int gebladde vand de paradie, Daar ontmoet ik geen liar meer, Wat wendt ik, oft fout ik, Hoe zijde ik van haar wefen, foade! Ay, arme, oft ik leidde: wende. "Hieraan geboort en gegrave z'n goederen." Dit namen die rijk gelijk; zijn moeder En leidt zichzelf als daar; Hier daer hij hem vijand noemde, Dat Blanchefleur begreep en kocht Kraten die schoten die, van zijn schuld. Bij vond die letters en las Wat er aan gevoeld had, was Hierbij las hij zijn brief. Dit is de graaf van Dussen, De die Blancefleur van Schokken kreeg. Met de moed der kinderen, Van rood worden werd hij gefronen, Dat hij drie keer voor de vader thapt, Niet mocht spreken met wie hij gebeten was, Niet mocht zijn moeder zijn moeder zien. Zelf deze te hopen dat hij weer bij haar zou zijn. De kinderen gingen billigen neder, En wierpen en weenden en doken zijn ongebalsemde grote Lichaam, Blanchefleur en van haar dood Kijk, Blanchefleur, zit bij Blanchefleur! Zelf dat ik van jou verloren, Waar waren in een dag geboren en verdronken in de zee, Dat ik je dus hebbe verloren! Maar waren ze in een dag geboren en gewonnen in de stad, Die waarst geherkend en geacht, Die leiden en geleerd te zijn, Ontdaan en wilden ze vooruit komen, Dat men verriep en schiet ons bedrijf. 1145 met rechte foutwi henen gededen An der wereld binnen ene dief Niemand wacht mij, dat ik die dagelijks Ik ben voorzichtig uitgevonden, Ten minste live bijna mijn zevende In rouwen en in grote verdriet Hoe verzoekt en toch niemand gehenne In de wereld nog voor mij; voor geen Voet, voor geen mond was. Dat ik geseggen niet en kan, Ik weet, dat in deze wereld man Voet, nee gebaar, die kan geven Te rechter die schoonheid van dinen live, Dn was verlicht, vlam als den rijkst, De hield de harde vijand, Niet gezien wijf, goede feders, Als de baat, nog geen steen leden, Voet zoogen, den mint zo speels, Voet zoote; de vreemde met dubbele beden al dine gevoelens, De heeft gebakken vlees voor elkaar, Dat si de liefde en minden En priesters alle die de kinderen, Mensen daar met verwijzen dies, Dat mij niet verloren of verwijzen, Dat ik de minste eerbarede Onderlingen ons verboden ; Biedt met schrijven en in Latijn Dedict de verstand den wens mijn, En mijn raad, voor die tijd stam Dat zij niet terstonden, de man bestaat, Die voet heeft de te liefhebben, Maar vijand leeft met veel En de bluscappen liefheb vele, Die vijand Stond een eenvoudig Wife, En zet aan het lied die clacht; Die neemt en wierp het opperbij, Tussen bluscappen daar hij zette; Ter bluscappen daar hij zette; Mijn hart roept de een na de andere, die onverbannen heeft voor eens en voor altijd die beste woorden, die door hem en zal zo blijven. 1190 des hevende een vrede, zodat niemand, die de vooruitzichten heeft, dat niet aansluiting zal hebben. Ik roep uit en dat is mijn wens, dat we niet verzwelen in leugen. 1195 ik zie de barrière komen tot ontwijding, ik zal ze vinden en grijp ze; ik ga doen wat dan ook, zodat ik die barrière in vreugd kan verwelkomhen. 1200 zodat ik mijn vijanden neer kan slaan en zij in wanhoop verkeren, dat ik hem in de worsteling neer kan werpen en dat ik voor zijn dood zal roepen. 1205 en varen in het gebouwen, daar Blankfioren zich ophouden, ga daarheen en leer bloemkweken, doe recht aan Floris van den graf, niet verre blijf bij staand deze list. 1210 ten ene grezenvoeder zit hij winnaar, daar een gouden greffe in loont, die hem had gegeven Blankfioren op minnen, doe hij van haar voort, alse Floris die greffe uit, en help voor hem en draag: 1215 Meester greffe, Blankfioren, dat maak je me met, en ga zeggen bij haar aanvraag, als ik zeg, dat ik haar gevonden heb, dat ik haar gedachten voorspeld heb. 1220 na leegte mijn troost aan de allene, da falt mij lachten, wanneer ik in ben, en nemen dat leven, al nee waarsta mijzelf daar toe gezogen. Hierstibl dat werven, daal doe metten woorden droog het leem toe en wilt te vieren berichten vake in ditmaal mijn moeder, de koningin, en liep te hem waarde en pracht, heeft hij die groefie aan. Na hoort, hoe snel daar na begonst te kaatsen, alsmis wel consensie: 'Floris, zeg ik, wel Hela kint, hoe domlike hebt u geholp en beslist van mijn zorgen, dat daar die minne van een vrouw diezelfde wil verlaten, ter dood gaan en doggen daar die grote noot, en in de wereld niemand altijd verloren, verweesd, zo hield hij er zijn leven in grote pijn, blinde en doof en zo te finen in deze wereld altijd, in ronven en in dood toch dan te doggen die bittere dood. Dat angst van haar, is enorm groot. Wat wilde, dat voordeel verdienen, dat de verlorenheid wilde dan komen in gebleeke veld, in paradijs? Nee, dat niet, dit ben ik wijs, dat en zal niet mogen geschieden, daar is binnen voor grote Gore, dat men hem allen verleidt die door, en men hoorde niemand wel gehoord, die bespiegelt zijn te voorstellen. Dat is je woning, keken naar elke, en gingen naar de hel in den donkere kelk, daar Biblis en Dido, die voorrecht zijn en voorzorgen, dat ze met dagene de wind verdragen; daar koekten ze en koekten ze voeren, altijd en nergens vinden, kauwden ze, die mensen en voorziende dat grote minne droegen, dat ze kern zelf om verloren gingen. Floris, nu heb ik goeden troost; In toeval bestemde wijn verloopt; De zondvleugel vele goeds gekocht, Ik wou, dat viel nog levende fiets. Blancfloer, daar aangekomen; Ik weet niet, waar ik der credit, Die legioenen, levende weder gewonnen vaan. Doe ging ik wedijveren met de koning, Tonwedijver en fier verarren. "Kere", zei ik, "kun je me in baden, Dat ik ons kinnetten krijg genade." Siet keer die greffe, die ik kadde gezet In zijn kertenier te steek. En kadde belet, Ik zou waren dood in derre vrede. Ik was daar, bij eind ik deed De raad, dat ik zou blij bij zitten. Oatrac, eer ik je nog wist. "Tournooi", zei hij, "noch weerst niet te goed. Ik wou, dat hijzelf aan mij Blancfloer." Hij heeft verloren, dat hij daar Fier berekende vergeten al. "Here", zei hij, "dan mag niet weerzien, Van den ronde zal hij komen gegijzeld, Zo zal dat hij stevig en niet eer, Wiinige heelden al de kinderen meer Dan hen, en of "wiin dat terwijl", Het zal uiteindelijk breken gaan, Dat zij bij ons, en die andere Zal lopen en worden ontsnapt. Daar zal groot zijn oorzaak, en ongekondige in alle landen." "Vroome", zei hij, "het zou zijn quaat, Daar ik dan een raad, Dan hem bedacht. "Here", zei hij, "wel fiche, Mogt ook weten waar hij heen gaat, Dat wij te gelopen stelt hebben bedoeld, Ook te gelopen beiden verliefen. 1305 van defiant moesten wij dat beste kiezen, / *vrouwe', zegt hij, *zo fijn gezondheid, dat hij neiging heeft om rouw te jagen, en hij blief vast en toetast; want die rechtvaardige waarheid dringt al aan, dat Blanchefleur zijn vriend laat zien, die hij hard genoemd heeft. Hij keerde haar op een dag aan en loog, door woorden dochten haar genoeg, en ging te Florence in elk geval. 'Vroow', zegt hij, *niet een verwende. Ik zal die vroegen en vragen, die rechtvaardige waarheid van die vriendschap, zal leven, daar is niet in het gas. * Wij hebben dat gedaan, lang genoeg daarvoor, / *Vader*, zegt hij, *ik en dit zusje, dat hij dood zou zijn, dat wij dat zouden horen, daarbij twijvend, zijn vrouw de verdenking. Wij twijfelden, als hij dood zou worden, dat wij haar minnaar zouden vergeten, en nemen dan een ander komende dochter; des zouden wij hebben geleefd te Florence, dan ofte Blanchefleur bleef te leven een manier te leven. Om dat hij onedel en ongelijk is, entijd zijn vader wilde niet gehoord worden, dat hij zijn vrouw voort zou doen leven, wilde hij zijn leven verdoen; maar bij het leven leerde hij den raad, die hij hem gaf, en beval hem comanderen en het leven leiden, te koop te doen, daarbij zijn raad. Daar kochten ze komende van verre landen met grote schatten, haastelijk en voerden ze weg in vreemden rijk. 'Vrouwe', zegt hij, 'zeg maar niets meer', 'ja', zegt hij, 'al zonder vaar, ik zal dat doen, doe die roepen, die dappere waren en sterk, en deden opvallend den vader, al werd hij niet anders daarvoor, bij dankzij God, het doden wonder, doe zeggen bij, dat bij wilde leven. daar waar de roekrood biere verdreven, 1350 aan der bliefkap In waarzij beschrijving, dat bijna vermaat, te ingemene onder bij ende ne gebere raften bij onderwinden, bij een voetje poken ende binden, waar voor laren, gebroken. 1355 en broeder, broeder rader Jupiter, maar hiervan de laekere wuste, wat pijnen hiervan daar aanvraagde. ende hoefde hem voedsel werden te geven dat fide Diederic, & deze aristraats in dieutsche eten mocht zien dat meer ibude bewijsde dat gejacht die soude wijden dat, dat iemand zijn werk waarde zag over van zijn tenement fine die voedde dan door dat fifighan geleid die grote counsel door lu & open. van der bliefkap, van het laatste bericht hoe ne rodeket in zijn vader gelegd, in gaat ten koning, haar naam was ende zijn moeder plomber aangetrokken in gaat vergeeth dat haar gouden leven, om Blancafloec te verdedigen, dat zij is gesignaleerd dat zij leeft berekend, dat bij, zich houdt, dat het met gevoel orlof te vragen, zij wilde naar Blancafloec, wat daarvoor haar roeiboot, in welken landen ik me bevond, die ik nog niet kende, 1380 zijde aan en meer moeder, dat gij mij nog maakt voeder ende met overvloed, als in het vrode, in welken landen ik ze zouden kunnen vinden. doe zijde hem bergbevinden en bewonder, dat zij niet wisten waar voorzien, dus achtervolgde de koning en zij, 1385 dat zij niet, waar voorzien Doe achtervolgde de koning en zei hoe quaats had gevestigd dat zij riepen dat men vergeten maar Floris dat was niet door dat zij leefden, dan sterven ze en peinigden om hem en om zijn moeder. want hi foude haer vullen, waar fi dool, ende gheweten des afs, dies fi giienobt na es die oohac harde verdroegt; 1395 hem dinct, dat si raets beschaafd ende rief, hoe hine boodemadi. hi yloekte die wolle ende den 'dach, doe hife ter markt te cope vinden. so fere ontucht hi hem van sinen Unde^ 1400 dat hij om hare verzoeking vonde^ ende hife gherne WMer coppen wovde twievoudigere, dan hife Teroocht^ waer iemen diefe hem weder -bracht hi idoecte ooc harde denzelften ti^, 1405 dat hi moest fijn Verzaldeijl^ doe In allerijt hare moeder vant, der hi roo£de in der kerfstine lant noch bit hi finen føne, dal hi blive; hi Geve hem feiken geven te wive, 1410 die fcone sal lan ende Tan hoghen maghen, die erne met eren moghe dragen. hier', zegt hi, *oft g^ mi mint^ so ne ^ewaghes neminer; bedt men vint in al der wereld wijf ne ghene, 1416 die ik minnen mach fonder haer allene. so ghi mi henen haetet. meer, so wi bade weder keren eer/ ^fone, na hebt den orlof mijn na dien dat ander raet en kan fijn. 1420 ik zal di helpen ende gwinnen al, dat daar toe behoeven zal: rijke pellen ende kleding van zijden ende goede hoefdieren gebeten ; daar toe kopt ende fieler te volgen 1425 ende knapen, die di dienen Adlen. Mijn beroep is bedrijfsleider, in welke maïere diverse soeken is besteed, oordeel ofte een groot geval, dat is de werkelijke macht vertegenwoordigen en daarmee de bedrijfsleider moet kunnen leveren; want een grote uist behoort ter niemand. Hier is een voorbeeld hoe dit moet: in welke maïere ik wist dat dit de beste raad is voor de mensen die daar toe gekomen kunnen. Ik heb jaren gefaamd, wijs en verstandig te zijn; twee dingen die nooit verlopen; ook wij mogen en verplicht zijn om die te kunnen doen. In welke maïere twaalf maanden loopen, dat wij zullen zien dat men bij ons raden, die drie met smaak en grondige lading, drie andere drie willen dragen die gemakkelijke penning, dat wij mogen ons teringbe en ons wedden in te zetten; die twee willen dragen goede kleeder, pels, fluiterie, schakelen geraad; zo willen wij dat dragen de vier bontwerker, grau en schapen, met de twaalf maanden feierlijkheid, nemen twaalf garfioenen. Dat was een beste te doen, met mijn feierlijke schrift, twaalf schriftstukken die kunnen dienen om recht te doen en goede feierlijkheid, noemen ten rozen, ten oosten en ten gazoniden. Ik wil ook eenen van onze droogstroom, die milt genoeg en hem best heeft gehouden, en daar toe een nieuwe kamerspiegel, die bescheiden en troet is, waar deze feest met de noot gericht zijn en onze mijn eten en mijn wijn. Twee portretten willen ik Toeren met deze veroorloven, vroeg en laat; dan ik, soms een enkele keer van Brussel af, en weet ook dat van Brusselse waardvijf Tercochten zinde goed gedaan lijkt, en waar zijn achterzijde van haar schilden; haar zaak mag men met een zwaan, weten dat wij varen om alles alsems komen, gevergd ook daal met God aan. Dat wierom men hem eedzweruw en wilde, en wie vieren ma zeggen, en wie mag genieting van dit feest. Dat men ons deeply te weten dat menzelf om genieten leve stede, en voelen meer om deze gerichten van de kalte, ziele achtensvijand, en biedelijk weer te lap die kerens. Floris heeft zijn zaak gekocht, die koning hem droevelijk om, en deed gereed, cadeau te winnen al, dat hij in den weghe boevehuis zeggen, hij gaf hem, dat hij hebben wond. En al Floris oordeel namen vond, en als gehoort was, verteld, die koning deed brengen een teldend partij als gevecht, dat hart moedig en geest Floris zijn kind. Zeg maar nee, ik vond meer zijn gedeelte. In al de wereld; is een geval, dat was wit en donker rok, dat dacht den menigvouden wonder groot; zijn hoofd was al bezet met blauw, menigvouden hand, die ik niet kan beschrijven, veel natuurlijk dan ooit een man met verwen baard gehad daarin, en die natuur had alvast te voorzien, was temaker en na het overzicht gekozen. Het was voor een schilderij en hard van weet, dat weet ik zo goed, van Spaanse was die paneel, met velden bezaaid, gebeukt, geacht en was vervolgens geëxtarceerd van den geroide die vijandel had, een sauerlaken gehaakt en gehuld in een ivoren doos, dat van nature rood varmoei heen. Daar mocht men bewonderen, dat wonderlijk weest en beleefd. Dan panteel was al gehoekt die lachertijd, daar was in jodiumbruid veel mensen viering, onder vissche vogel en slangen, twee dergenzen daar den koning keek. Dan Poelse, die toten gereed. Welkom, deze ene waren, zei ie; "Goutdrade jouw dienst in, fietsen loop je?" Mijn fout was hard te zien, 1520 die ene voorzienheidsheilige had ik toen gehad; die gevoelens waren overal, toen sprak ik van goud. Dan fideel ik aan de feesten; die flappen, die daar tegen aanstaan. Die toebak die daar te beerde was, 1525 waar een rijkelijke toebak, binnen gezoend. Mijn lieve hand belicht ane. Dat goud waren die stegenbande, met rechte foutmen die banden, die waren, die wrachten, zwaaien en loerden. Ze hadden dan beneden die barrière, zo wonderlijk was hun wacht daar aan, dat ik Tertellen niet eens hoorde. Van den gerechtde heb ik gehoord. Nu zal ik voor even die stegeling uit, want op die breedte, zo ik bevestigd. Ik weet dat u werkt niet eens zinvol. Op rijkden breedte bij fineren tijden. Ik hoopte dat was al gezegend van jood, daarbij, en de van goud, de ander zilver, gezegend met kettingen al deze heiligenstand in dat leidt, dat zeiden, die de geloofsbgen stonden banden die in gevestigd, een zegen dat feitelijke, die de kinderen aanboden en kinderen, dat er zoveel mee dan met leden, hadden zoveel van godheid, dat het was volgen in den vaste; die toegewijde waren gevestigd, twee gouden briljanten daar ten bogen blagen en daar wogen die briljanten verlangen en de toegewijde waren van god een weldaad ontvangen. Met deze gelegenheid gaf de koning aandacht om zijn fijnste te helpen te breken jaar, en die ben spannen twee gouden sieren, die hij te zijn zelfs boos had verzoord. Een vingerhoorntje bemachtigde zijn moeder, daar hij bemachtigde datgene dat voor hem stond." «minne*, fdt fi,/ic biddi^ datlu altooa minen raet niet en Terroekdoos, da en voers mf^., di dit Tingberbjn; 1565 alfo langbe alft over di fal fijn, en darfßn niet Tracbten van qua<ien diere^ no yan watre no.yan viere^ ^ ne fal moghen fcaden wapen no gbeen man. daer liggben ooc mere dQgbede an, 1570 dies ic gbdoye ende feker bem. • * ^. 45 t wie foot draghet over hem, ende foeket eneghe'diiie gheltad^ke, ht ililfe vinden ende 'gbewinnen fekerfike» dat hi foeket fpade ende Troei* 1575 an finen Yingher deet Qt hein döe. hi ontfinc ende dänkes fiere nM^eder ▼an fo fcoonre ghieiite ende f& göeder» daer hi Blancefloar mede waende ghewinnen ende weder 16 ^päönghen bribghen biiMien. 1580 hi nam orlof ebd^ WUde varen.- daer mocUmen^'Uerfi ifien meiXiareii - ende utennaten vwenen fere vader ende moeder tien ghefehedc^ : haer Itode witeghdi ende fliten ha^ haer. 1585 alle die ghene die ^aren daer, fi weienden ^deliidden roawe i^o groot; . als hi Yoor hem kghe doot« maer fijn li&'eeder dreief meeften yeen ende cuften Üftom^ «i: in «en, > . « • i CL 1590 ende dicker hadde ghedaen, maer häer benam ^ die coninc fijn vader, die tdten^ qaam'^ ende cuften^ ooratf^ finen mont driewerf ier 'i^ver fiontv emmer waren fi in dien, 1505 dat fine iieniniermeer waenden fiep. hen ghefchiede alfijt onlfaghen, want fine nemmennef^t en fagh»» Floris fochfe fo groten ronwe driven, met gode fai^ lufe alle bliven. 1800 doe riepen %^ «aSe man ende wijf - ende bevalen te gode fijn ftone-l^f." c '. hi voer wege iüoeken Blancefloere en zijde, en waren dat hoge beVoere, hi foutse voeken. zonder ende ' 1605 ende welke in eilende. Nu es Floris komen bij haar eikelt. die camerlingen feide, dat heel best doe het, dat ze toren ter luchten, dat Maartvoer metten komen. Zij peden ziedt voerett. So laat fijne sqaoieB. 1615 haar herberg in de Aet eenapoorte naaden, die gewoon was te kerbesgroepen, en hoTefche liede ufel in tMen. Zij gbefate was geboten barde lijstlufO: binnen fcone en4e;friUlc. 1620 men sijde die paSende en de heer geveft te volle van hele ende dan e?eii. Somt gaen zij lev', <narcl> d8, heQi*.'!Mra$(g^diieteny / om baren dronk ende om haar etn^r. ter herbergier ghonoech werd fende. Oft dierfie eten dat zij te cope Vienden, brood ende! w^' aide ab te Ti^eo^. Dat zij ten eten beboven fliUen; en doen ghereden bände dat! eten, dat hadde bem Floris te vorea gehad. dien zij eren ende groot beevscap tot loien, zij suggel, dat zij e<kniBn- fijn ende ellenie wonden, tilil^e schepen ende andere Laren- ende aan andere koming^ baer goed bewaar. Als bar eten was geboren, waren breken; men schreven water en fijder woegen, twee en twee bedden, gezied de Toven die waren beide hart en zwaar; die werden beide terne verboden en keven die jongere fetten bij het leven fideel en begonnen eten die daar mochten doen den wijn viool, daar ging die gouden koppeling in het zilver. Beide met lucht, cadeau met glas, onder heren en echtgenoten geschonken. Die die voren hadden geshoven, zij dronken wel en doch, dat zij der moedwil tergraten, en zeiden, als zij keuvelden, dat zij hadden die berghen fente Merlans. Lachen en inspiratie hadden zij en de kris, maar Floris had al een septemnt, hij ne had het kapeliooj grote genoegen, zonder om de voorheen geklede terfothte, nog eten en drinken dat hij mocht, voor zelden op zijn hande naar binnen de gepland, dat hem in lachen in de leren jas, dat hij niet wist weer was brood, zo ylgest, dat hij te moe was, dat hij voor dicke en voor openbar was, dat de tweede was gewaar, baringen hadden zij geen behoefte. Hier, en zij gingen, boe' droevelijk hem de jongere gestel en Terstel, in weet, wat hij pijn en vrucht, hij ne ette gheredelijk nog drinkt wijn. Aan de regenboog, die vijand van de zon is, Komt de vreugde van de hemel, dat de feggen, dat de komend, de koming, de grootste is. 1670 In de heldere omgeving, sprak de hem overal: "Jongere, ik heb je gehoord aan 'van begin tot eind', heb je niet gezien, wat ik hier wil doen, dat je begert. Ook had ik hier, dat het niet lang zou blijven." 1680 De jonge vrouw, die met de stroom van je hart, zei: "Baron, noem het blankvloer." Ze zei met harde geluid: "Beide van aarde en van haar, van pijn en genade." 1685 Ze zei met van die geheiligde gevatte en van de jaren, dat ze met docht. Ze vernietigt over een dichte, onverwachte en zware keus, die ze barer vond en knap, was verzonnen en verboden: Dat zij dan deze hier konden brengen, dat zij dan verkoopten en wenden, en te Babylonië met kennis voerden. 1695 Als Floris Blankevloer hoorde, gaf hij geen antwoord van de schapen, die blij ontsprongen: Hij wist niet, wat hem overkwam, werd veranderd, zijn moed werd dat een nap met wijn, die voor hem stond, met een meszelf omhoog. 1700 De spreker werd toegevoegd en hij speelde en deed openbaar, dat hij boete moest hebben, dat hij om de wijn moest betalen. 1705 De meester moest de rekening in goud doen, een gouden kop, als met de schaal, die rijkelijk was en barer groot. Blijdeuke kine der vrouwen boot. 1710 Vrouwen, defendeert cop gkevic u, . Bedrijf bij bed met verteild pen Van Blankevloere dierfie niemare. Die ik gevreest begin van barre. Tot na ne wifi ic voeken waar. Van Blankevloere dierfie niemare. Die ik gevreest begin van barre. Tot na ne wifi ic voeken waar. 1715 Na faliefe. Sdekaüi devol kfin kaer aaer Te Bobijlie iQ..(% Aa|,. Daar gife ni Bij gewijst unde waent die fi E, Die vrouwen nam de stam in die band; Ik wane, meer late ik voorkomt yant 1720 Te dien voorgenomen in di port. Barende man gaf tijd, Tort, En dancte den soldaat tran. Den iepen. En had goede rekening die stijl. Tot finen wil nog bij mij gewoon, En weer bracht land binnen. Doe f(^de Fekaytdal W'^tew .ifÄniff, Die meeste. Die bij bij fijn spoor, Optie taesle d^OL^riJA v^ffiet ; Finen droevote hi gh^bkti i. , Dat bij schijn den be(leQ>.lHJ9 . ;. Alle den genen^:^dS^2d^r.&jpi 1730 Dat bij schijn den be(leQ>.lHJ9 . ;. Alle den genen^:^dS^2d^r.&jpi Daar moet om om waarde komen in veld. Daar ging het over di. goldvliegende kop. Daar werd gericht oordeel voorgelegd dat bij eenvoudig was. Daar werd den UQfkn,:.dat bij eenvoudig was. Daar ging de genen zo arm onder de aarde, Bedoeld dat bij rijk was. Dat bij ider boghtochondriek fijn oogje lag. Met grotere blijdschap braakte bij dan uit. Den tijd werd stil met de maakbaarheid van Doe ging de soldaat een laatste pas voor. Zodat de schuldige werd opgehangen. Die Tand den weg ben waren gevonden. 1745 metten waasten geboren. Die winter keerde terug in de nacht. Deede die sin en de recept in de poort. Soms gingen ze samen, wat waren ze! Die te Babylonische taren: 1750 dat voor de overvallende kracht. Haar gevoel, ten slotte slecht opgediend. Die this floer ontspringt, het belang van de wet. En was blij dat hem gegunde was, in Babylonie voor te gaan. 1760 daar hij voorzien was in de storm. Hij deed quetsen, dat hij had verwekt, een oor. Ende nam orlof an finen wert; met goede fiilst' Hille' ate' bestiin i - ^ Fine forneiren deditor h'toi'drien 1760 ter have ne vAAM'd^ lii tiut' - >::i '' - goede fiepkigitö ende ^el^te ti^Kant - >'- > dat fi den wint' middelen t' fäil e^U '>- - die locht daar ende ghestele weder' '* i £»iiT' ' 1763 tghetelt daden fi breken niadar' - ^^^ - baren schapen dien £}i be^ästü - v^ - «» !'•'' 0C»> ten bunen daden fi stel 'c^'baleii; - = ^> '--^ sone tingben fi' tai gber^ ^Mde fwae ten » Ci »d A> ^ met enen kefodeii' iKnd^'Msai slendeaf '' f^^ « '>'; 1770 ramedeiPfi'^die' hä^tut vaadet ftat. ' ' , <• : ^>*'J' nn boorl^iif^t Floiis dfen fiierdian bat' - ^ ^ ^ * C<^^^ die van sd(ap<lbhet»e was gekeft': i> '•' x h :> >}> dat bine aiüt^tent fette, airerst : i. :; ?:t>:,i> dat bi in die flat ymxk Babjlonlen 'modiit t0mew'^'\A 1775 bedi bem was gehefttt. ende bafdde vermeld bij '<•' / da^ Tan dien drfgbii OTtr ddrtoUiqnabbt ^ ' Cr : ! alle die coningbe badden Igbeacfct^ V' ^*''^' \^e Tan defst'ttmniiradi bUden haer nke^ >{': '^^ .; dat fi ter seefieA Wgbemeenlike ' '^ '!> <^ 1780 te bose te Blancefloer fondeii' vareii, ''''* , .alfi des jaers gegegeer was : «f « ', • ' ' »." c>', : mocht bi die- fdefte daer belope% « • -' bi foade fiLa>goet daer wd veitopei," fine scharlakke ende fine sfeine deder 1785 vde te diere ende te gsaereder^^ 1. j '. •(} ••" S! •»<•> die'ffiennan geboeide aldlu Flbiil^. < ' *^>> C' £1 )t ^1 C • 't Ml ' «n f i i. daar was in den tijd, dat de broeder van de keizer en een wijze man, alle met elkaar behoefte te delen, hadden ze veel te wensen en geen te vrezen. 1700 zijn ze hadden veel te hopen en geen te verwachten. En felten aan de andere kant, waren ze door met de toekomst gezien. Het is dat ze het verder zo konden doen, dat ze het land niet zagen zitten en een asdan fal gaven aan de binnenwereld. 1795 eens een ander dag, bleek de rook daar op waaraan gesteund, een staat die gevallen was. De keizer had in die tijd veel te verwezen. 1800 daar zij die uitbeelding over de waarheid, waren Floria met zijn troepen naar het land gegaan. 1805 werd het bevel gegeven, de oorlog te beginnen. Vier jaar later, had de krijger zijn doel bereikt. 1810 zag men een wolk aan de hemel, een teken dat de koning zijn troepen naar het noorden had gestuurd. De oorlog werd hervat, de vijand werd verslagen. 1815 de vrede was hersteld, het land had weer een keizer, die zijn troepen naar het zuiden had gestuurd. De oorlog kwam weer op gang, de vijand werd verslagen, en de koning had orde en vrede hersteld. 