title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Een zindelijk liedeken Ziek god, hoe kon dat ver geven Dat ik zo droomerig ben Je hebt een voorstel Sooos vast in mijn hart Je kunt het hier niet vergeten Hoe kan dat, ik met pijn Wat wil ik met verraad? Druckt moet mijd oog zijn Schat, heb ik voor een vragende woodt Waar in dachten verstaan. Zal ik nog langer wachten Eer ik tal van konnen gehuwd Je fantaseert over uitdrukkingen Al in dat hart mijn. Schat, mijn falst verloren Druckt moet mijn ogen kijk Gefelicteel wel, Heer gefelicteer Schat, tot deserven tijd Hoe durft ge mij te verdelen Dat ge in drukte zijt Al hebt ge mij uitgeleerd Wat weet ik van uw grond. Macht, wat goeds kunnen weerboren Weest huis in onze moond Schoon lief, copie is verwezen Van een trouwdevol woord. Mijn knieken, zoolang ik ben Voor al st wel behoort Seer fijlde fouten in mijn dragen. Al in dat hart mijn Wat baat dat ik veel klagen Druckt moet mijn ogen zijn. Geef, geef, geef, gij zijt zeer schoon van woorden Bedrocht is van geleerd Geloof denk niet aan noorden Schat, van mijn gekeerd Mens kan je niet betrouwen. Dat fegghe ic v goet ront Begheerdy wil van vrouwen Sijt buefcb in uwen mont 6. Scboon lief wilt goelijc wefen antwoort mi niet te fei Je heb dicwils hooren lefen Dat twee liefkcns namaels maken fpel Je hope den tijt fal keeren AI fchiet ghi v fenijn Nochtans wil ic v eeren AI foude druc myn eygen zijn 7. GefeUe ghi fout v Tcamen dat ghi mi du9 die vermaent Ghi gaet al door die bramen den weth is onghebaent die ghi beghint te treden Och wifte ick uwen gront Je waier noch badt te vreden waerdi huefch in uwen mont 8. Schoon lief laet ws gedincken fo menigen fwaren fucht. die ic V plach te fchiucken Ende al wt goeder duecht Ter ftraten ende ter kerckon. Als ic fach v blide aenfchijn 14 1 Ilebdijs iiiet willen niwcken So moet druc myn eygen zijii. Ghefelle r foete woorden Die gaen int herte mijn mer oft alfo ghebuerde dat water worde wijn Ende ghi myn nünne coft crlgon Vaer v dat niet een vont Soudy wel connen fwijghen Ende huefch zijn in uwen mont. Och ia ic reyn vrouwelijc wefen Van V heb ict geleert fo waer minen druck genefen wes ghi op mi begecrt ocli niocbt mi dal vokomen. V lieflijc blijde aenfchijn En derf ic mi nyet beromen Druck moet mijn eygen zijn Gefeile laet v niet verlangen Leeft voort op goedeu trooft nien leyt fo menigen geuangen die pamaels wert verloft Weeft liuefch tot alle tijden. En maect dat' niemant cOndt Trou "fuldi aen mi vindeh. Sijt huefch in uwen mont. Je dancke v venus minne Van nwer duechdeir groot. god laet mi tro« aen v viiidm Helpt mi wt defer Jioot Vvriendelijc aenfchouwen. Deet mijn herte pijn, o reyn uatuere van vrouwen. Laat vrucht mijn ooggen zijn, Geef geloof dat bedriegt. Als nu tot de dood tijt. Je wilt dat de vrucht toegeven, Mijn herte heb ik verblijf. Als met een vrouw in verval, Heb ik mijn herte doorworst. Vaarwel oogen ben ik altemal. Weesgloeiend in uw mont. Vrouwen ere mag ik wel schrijven, Was ik mag ik gaan. Een bloem boven alle vrouwen, die heeft met trouwen gedaan. Mijn trouwe is met geloof, Vaarwel weifel mijn hart. Vrucht valt mijn oogen zijn. Ter ere van alle vrouwen, Zo heb ik dit liet gemaakt, men loont voor die met trouwens Daarom is dat wel betaald. Men mag wel ere bewijzen, Schrijf ik troost van haar verdwenen druk, haal woede vergeten zijn. Jk. co mach bi v niet zijd Jk wil over geen groen beide Tot die alder liefste mijn Moet ik nu van later feyde dat doet mij alder herten voor wee duvaertse over geen beide Tot dat ik weer omme fie Adieu mijn alderliefste mijn herte bood mij doorwoning Jk en mach altijd bij v niet wezen Blijft gbi nu doch altijd gbefont 'N bitter cruyt is scheiden Dat probeer ik wel nu ter tijt Wie doet van zijn lijden en scheiden Hij en weet van geender pijn Mijn levensvaart over geen bijde Je en mach bij baar niet zijn Adieu mijn alderhoogste Het moet nu ge scheiden zijn. Een nieuwe liedje, Schoon lief boek moet di vergeten In alber korter font Wat mach v aan mij gebreken Je bidde t de Heer maakt mij des condt Nou bid ik v ter eeren Van uwen rooden mont die ik de gan als getrouwde man dat rode bloed uit mijnd berceuse dat schenk ik v rein wijflijke feit Mijn toeverlat, daar al ten en baef Ghi doet mijn herte, groote finerte In smerten lijdt ik groot verdriet Maar zij en acht mij niet een twintig Nochtans is dat mijn ware liefde Aan en heeft zijt niet verstand O minstverwachtte die bloem rein So was geblusst alle mijn misverstand Want zij is zeker mijn ware grein Waar al dat leed draagt ik haar gonsen haar minlijke wezen maakt mij zo mat In Venus bad, ik zeg v plat Want geen gemak te vinden en is geen genoegen Conde haar hart op met ontbergen. Jn tijls van vierigher minnen Alle mijnen druc foude mi J3reken Mocht ick trooft aen haer ghewinnen ^ Je bid V lief hier op glooft Want myn propooft ^ Js V te crijghen in mijn geuoech En laet mi niet fteruön in dit verdriet Mijnen druc aenfiet, reyn wijflijc diet Eens lief om meer is mi geuoech. 4. PrincerlFe vrou bou6n alle amoreufiß Een kerfouwe onder Venus gracieufe Licht onder des hemels throone. O hef van mijnen druc ontlaß Je hebbe v vaft Jn mijn herte ghetaß dus laet .v gracie op mi douwen Want langhe te quelen maket feer Mijn leden teer, ic en finge v niet meer Aen V ftaet alle mijn betrouwen CXLIV. •I Van Symooet 1. öYmonet flont voor ^ic poorto Sincn meefler die lii comen facli Die groote necker met zijnder foorte die geue v alfo quaden dacb Wat fegt ghi Heue knape fijn Meefter ic hicte t wellecome Moet ic niet eeu goet bode zijn Meefter ic ben Symonetkijn. Die Tan uwer vrouwen camer« draecbt het llodt ende het Üuetelkrjn Kn ben ic niet een mannekijn. Ende altoos ben.ic fmoorpot fijn 2. Symonet ouer tafel was ghefeten Sijn vTOUwe brochte fpijs ende dranc Symonet ic laet v weten' Altijt (taet ghy in mijn bedanc Knaep ende meeRer fuldy zijn Och vrouwe dat Tai ic betalcn Moet ic niet een goct bode zijn Meefter ic ben Symonetkijn Die van uwer vrouwen camere. »c 3. Symonet maecte goede chiere daer hi op die bedTponde Tadt Die meeßer maect« die maniere door een cleyn fpleetken dat !u fach O wat maect ghi Keue knape mijn Meefler ic doe dat ghi behoort te doetie. Moet ic niet een goet bode ^ijn Meefter ic ben Symonetkijn Die van uwer vroiiwen camere. iü. Symonet, oen meester, diende zeven maanden meer noch minder. Al had hij zijn vrouwen te vriend gemaakt, zijn meester gaf hem zijn genoegen. Ghi en mocht niet meer goed bode zijn, die van mijn vrouwen kamers. Draacht het flot en fluctueert, Meester, ik ben Symonet. Een oud liedeken. Een reis naar Vlaanderen, Laat financier uw moed, Wilt u gauwheid geven. Bebouwen lichaam en goed. Voor Nieupoort willen we maken oorlog, Ons niet verwacht verrader, Zie mening, bevestig ik wel. Zou ik met gauwheid geven, Jij en bent nog niet verwaard, Jij rijd hier lang, die muren, Rijt fit hier op mijn paard. Jij geeft den ruiters goed moed, Jij drinkt den wijn uit schalen, Gelijk vele stout ruiters doen. Herman, die op de dokken loopt, Hij zocht met Franse hervormers. Wel op, ghij burgers van Nieupoort, Stelt u nu vast, het vertrouwen is vrij, Want ons en gaat geen flap aan, Jij lieft die Franse knechten, Blank in hun harnas aan. Ze kwamen daar aangedrongen, Veel blanker dan een ijs. Op een morgen, zondag, Ze behaalden daar den prijs, Crevecoeur met alle zijder macht, Nieupoort hout en vaas. Ghi en had niet gewonnen zijn, Die Zwitsers met leiden kracht, Lagen daar al vermorren, Ze baden, gingen hart om dan. Dies truurt Crevecoeur, Dat hij was komen zonder auss, Wat toeer dat Aedekens van Nieupoort, Hij bepaalde daar een klein prijs, Die dit Aedekens dichtte, Dat was een nijter goed. Hij faalde in zijn geschrift, Dies truurt hij in zijn finale, Hij bidt Maria, die mag het voet, Dat het dat voet Vlaanderen, Wilt Demen in baar beboet. "Quel ennui, ghij zijt mijn oogapparaat, blijven" "Troosteloos ben ik, toekomst fanatic, dat hebben jijde nijdere tongen bedreund. Want, volgens mijn, lievende benijden. Hoe kan ik dan met die moed, dan mogen verduigen? Wat zie ik, doe, tis al verloren, die piep is nul, veel meer fout om te lijen, die liefde en macht mij veel hooren. Deden die nijdere, die spuugde mij merken, ik sprak te aan waar ik te antwoordde. En vechten baar al van Venus werk. Hoe kom ik dan quaalt van dagbe tot daghe. Het moet wel zijn, een eeuw omgekeken. Van denken en kan ik mij niet verweren, dat ik mijn lijden baar spuugde klaagde, dus en kan ik niet komen tot mijn begeeren. Ayy, laasten, nu is altemaal gedaan. Waar ik mij keert, of waar ik mij wendt. Van troosten en hoor ik geen vermaan, zij hoorde haar of ik mij aan dit en kende." "Waarom spuugde ik mijn waarde gemind, en gaven mij een vriendelijk opvatting. Sja waarverdrukt, al mijn verwachting, en al dat mijl van herte deuren mij machtig." "Och, laasten, nu is al om niet, dat ik hun wilde hebba gedaan, van mijn vliet, als ik mijn set, mijn lijden en wil, niet verflaak." "Och, woude ik mij indanck ontfaan, ik spuugde haar nog te beminnen geven, meer neen, ik spuugde nog nood van mond flauw. Tweelfold doet mij schaffen, en beugen." "Spaar liefde, ik en weet mij geenen raad, hoe ik mij finnen spuugde mogen vermaken, mijn eenkens zijn feer depressief. Ik en kan geen geenen troost genieten, in hopen moet mijn genoegdoening maken, en denken op haar wensen foet, en studeren altijd in Venus zakken. Ik hoopte het zal nog worden goed." Een oud liedeken. Ik moet nacht en dag En lijden als groot verlangen Om een die liefde die ik voel Ze heeft mijn hart bevangen Doordacht heeft zij als veel fouten Ze heeft mijn hart in haar gewoon Na haar gaat mijn verlangen. In wat plaatsen dat ik ben Ze gaat in mijn gedachte Daar en mag geen heur gevoel komen in Bij dag en nacht nog meer bij nacht Dat heeft haar klar clear accepteer ghedaan Waarom liet mij in laag hart ontzien Zo was alles mijn lijden lachte. In alle deze wereld wijt En weet ik ga voor lief Als ik aan haar klar denk Daar af neem ik alle mijn gebrek Mijn laagheid als ik vaak naar mezelf moet zijn Zo is alle mijn blijdschap bij Ik en doch niet dan blijven en boeten. Helpt rijk god hoe wil mij Als ik van haar mocht telgen Omdat mochten wij wel van clappaerts vrij. Zo was mijn hartelijk genieten Ze brengen die meedogen in groter verdriet Schrijf kwiek tongen wat bijlaag liet Ze zijn voor vallei geëffecten Clappaerts mochten clappaerts ja Ze wier ga ik laten varen En schenken die alderliefste mening Ze duidden goederen jaren Ze leiden die liefde op als eerzijde Ze wilden gaan dienen getrouwelijk God wil mijn liefde beveren. Help rijk god bereid boei wee is mij Als ik van haar moest scheiden Truurt geen blijft mij alhoewel bij God wil mijn beeste gebeiden. Al is mijn aan een avontuur dus kracht Zo hoop beter dat beteren eerst langt. De ijt moet ik verbeiden. genoeght folg mijns harten vrucht dat heeft gehad haar scheldens pijn God wil je bewaren die fuyver juist Herte en zin is ommerhucht God heeft mijn liefste boel gehaald Als is den wijde kleur in aanzicht In mijn hart is hij vervacht. Die nachtegaal en die leeuwerken die bloemkens die aender heide staan Trompetten, luitjes en hagen En mag je vaar met gehuichel vrucht ontvangen dat scheldens hecht met al gedaan Ik ben een haagloos ruitertje In Venus prijs ben ik gevallen dus moet ik trouwen als die leugens mijn. Rijkt god ik ben mijns leven moe In hart en lijf lijdt ik hemelse dooden Eet ik leeg, drink ik wat ik doe dat is met twee bewende ogen Hoe zou ik kunnen vrucht betogen. God heeft benomen mijn liefde genoegen die liefde had ik zo diep gehouden 'Tis in rouw tot in mijn dood. Tot vergaderen en was nog meer voor dit Het schelden en is veel meer pijn die niet en weten mijn nood. Hoe zou hier kennen dat hart mijne Want hier te zijn is kort termijn Als liggen wij hier in blanke armen Ten einde moet alles gescheiden zijn God wil haar liefde gevoel ontfermen. Och rijkt beertje god en waarheid geen woorden Ouwer Vrijheid ik veel meer daarvoor Gij hebt nuttige liefde gevonden Weest doch haar arme ziele troost Genoeg god ik bid dat voor Om haar wille mijn hart voert Op rechte minne was ik getoord Je bidt dat gij mij vergeef Mijn hart heeft gedroomt tot vele dromen dat niet en is dat mag noch zijn Als in die helle Hadetoom Dief stelt begraven die liefde mijn Op gods akker al te schoofijn daar droegen ze die myter onder de bank. Je schrijft dat het bemachtigen van kolenwijn zo belangrijk is. Zij wenselen met al het grootste dank. CXLIX. 1. Een oud Kedeken 1. Andernaken op den Rijn Daar vandaan twee maasdeuren spelen gaan, die een dochter met aan haar aanzicht Haar ogen waren met tranen omhuld, Nu zegt mij lief om gespel te gaan. Hoe zwierf vroeger het harte, hoe truilt nu eenmaal dat Waarom in dat woudje met maken vroet? Je kan niet gelachen Tot die moeders die met doen Zij willen mij te boos verjagen, verjagen. 2. Och lieve gechoqueerd daar is niet aan denkende den mey die nog bloeit Zo wie zijn liefde niet spreekt en kan die minne mag hem niet vermoeien Och lieve gechoqueerd daar gaat het fout den mey te verbieden valt mij te wennen Het foude mij te maken van finnen alsthoofd. Jok foude van onwaarheid. Je weet dat mijn moeder gehuwd dans. Zij wil mijn boos verduven, verduven. 3. Och lieve gechoqueerd daar is niet aan denkende. Nee, ledige pijn, schrijf ik hertegen, als in vrede. Mijn moeder placht te spinnen, des en doe ze niet. De tijd en is niet lang geleden. Nee, schrijf ik hier, nee, vloek ik ze hier, mijn boekje en der schrijf niet komen naar daar om is mijn teken, dus waar. Is het wonder dat ik treur, en dat ik en mag niet gaan van haar ter vreemder nog ter duur, nog ter duur. Oude lieuw, gebarende dat waer wel quaet. Wat volkert, tale begaar leven. Hadden ik gebeden mijns moeders raad, ze waer wel mag blijven. Nee, behoef ik vinden wil ik gebeden, mijn buikje is mij opgezet en nu is het bi mij ontgaan, en ga ik elders spelen, des moet ik laten voor vele mensen tranen, je en kan niet gebeurde, gebeurde. Gebarende wel lieve gebaar, goed en fijn dan geeft men mag. Och neen, ik liefde gebaar, goed. En dat pijn, ons heilig god geclapt. Maar dat meer vind ik voor veel god dank, dat ik nog mag spelen. Spiegelt mij liefde gespeeld aan mij. En wacht ik niet, je ziet niet vrij, ten zael niet berouwen, kom en blijf nooit meer niet naar bij. Of je wordt geholpont met trouwen, met trouwen. Gebaar, gebar, bij feit dat hier mij mint, die mint placht mij te liefhebben. En geloof die klappen niet, eet twintig. Ze doen al naar bedriegelen. Ten komt niet aan mijn hoofd, Tegenwaren wat ik liefde. Al duurt het, moet ik mijn hart verteren. Je bent daar in, je moet daar door. 2. Keen goed moet ik tot haar dragen, Die nu zo dik verwandelt mijn bloed. Mocht ik haar nog eens mijn lijden clagen, Mijn hart ontaamt dat waar ik goed. Niet moet ik verduren haar vriendschap voet, Geen fluitje en kan ik schieten daar voor. Welke met bedroeft, hart, zin in moet. Je bent daar in, ik moet daar duuren. 3. Och, als ik in het weet niet waarom ik let, Dat is een plaats dat ik besmet wil. Wilt ik geen troost aan haar en vind ik Lijden ik verdriet en groot afkeer. Ik en vind geen genoegen geen avontuur, Maar ik hoop het zal nog beteren tot het eind. Je bent daar in, ik moet daar duuren. 4. Die nieuwere tongen hebben gebrouwen Dat ik van haar ben gehuwen. Op haar trouw alle mijn betrouwen, Maar zij heeft nu al temaal begrepen. Je kunt niet meer op hoop staan, Want zij maakt mij dat geloven te vuur. Ten baat niet alle mijn plannen en begeerten, O, laat ik ben daar in, ik moet daar duuren. 5. Ter ere van alle schoone jonkvrouwen, Die graag in Venus armen liggen. Zo heb ik nu dit lied gehouden Dat daar ik af maak inmaken Niemand kan daar naar vrees haken Dat voeten verwandelt zoveel in de lucht. Elke wachtte voor, vrouw Venus fakken. Ik ben daar in, ik moet daar duuren. De Bruintjijck fiat een café Daar woonen gebroeders fest Die een die had een meisje lief Hij en kon de niet vergeten Dat klagen ik god Hij en kon de niet verheffen 2. Die ridder sprak zijn knecht toe Och, hadden jij lief gekozen Nu faalt mijn aller beste ros Laat ruitjes over de veld Dat klagen ik god Laat ruitjes, u 3. Dus, hij dat groene woud overkwam Dat ros dat viel op de grond Help me Maria schoone moeder god Wat kan mijn nu gebracht Dat klagen ik god Wat kan mijn, etc. 4. En hij hief op een liedje aan Alle droog wouden u vergeten 5. Ze hoorde dat op het lachen claan Daar zijn liefde was gevestigd Dat klagen ik god Daar, etc. 6. Ze nam haar hoofd ten tijde uit Met twee beweende ogen Help me Maria schoone moeder god Mijn gaat met liefde verloren Dat klagen ik god Mijn gaat, etc. 7. Ze nam dat hart al in haar hand Ze vrocht het van den bloed Help me Maria schoone moeder god Hoe weigert mijn te moedigen Dat klagen ik god Hoe weigert, etc. 8. Ze nam dat kwaart al met een knoop Ze zette op haar hart Ze liet zich, zodanig inwonend gaan Dat had die ridder gerust Dat klagen ik god Dat had, etc. 9. Maar waren daar twee geliefden dood Een om des andeels willen "Waar vind men nu in kersttijdt Die dragen volle minne Dat klagen ik god Die dragen, etc. 10. Maar waren daar twee geliefden dood Och, waarom dan graven Als ondertussen een eglentier Dat graf zal roerpen dragen Dat klagen ik god Dat graf, etc. Een oudt liedeken, TE Gherbeken binnen, daar staat een vijfentwintig huis, daar rijdt alle dagen Een edel landlever, uit rijdt uit alle dag. Ze heeft in een voor goeden getrouwen man, die clerk die schrijver stoot in hun huis. De beer tot zijnder vrouwen sprak, Wel edel jonkvrouw, mijn Seer wonderlijke dingen, mij ter oor komen zijn, mij ter oor komen. Hoe dat gij metten schrijver gaat spazieren in den wijn, en de naam boeren ga ik in de stouwen. Omdat de beer fyde, de beer, Wel edel beer, mijn, van alle volke dingen, wil ik onschuldig zijn. Je en quam nocht in de stouwen, Tis voor meniggen vrouw, voor meniggen eerbar wijf, die worden al voor dik belogen. De morgenen vroeg, alst hij was, Toen boem, de dag die beer reed van huis, maar des avonds alst vooruit, zo kwam bij wederom naar huis, Hij riep op zijnder Talen. Daar zant hij in finen schrijver bij zijnder jonkvrouwen staan. Seer vriendelijk dat zij op malend verlegen lagen. De vrouw tot baron beer sprak, Wel edel beer, mijn, van alle volke dingen, moet ik nu schuldig zijn, laat uw man, doch fint. Daar twee voeten liefde tsamen vergaderd zijn, de Rijnschene koelen wijn zou ik gamen schenken. De Rijnschene koelen wijn, die ik schijn te drinken, daar zou ik wel op denken, Alle zou ik geloven lang. Je zou daarom wel denken, je zou fal beide te gader doen steken in een kan, en in de inspannen zou ik je doen verdrinken. Hij nam die beide te gader, hij zette die in een zak, hij worpt die al in de mazen, die mazen die was nat, hij worpt die al in de mazen. Daar was voor menige beer, voor menig edel man, die dat met beweenende oogen saggen aan. 1 - Ierranich verdroeg volkarche genoeg Mis en twifelde niet, nooit ergerde qua Dat ik ooit was van Venus discipline lengte Dat maakt mijn geboorte al desperaat. Ik heb je verloren mijn toeverlaat Je weet niet hoe ga je Alleen voorbij blijft ik verder in nood Want trouwe is niet van deze wereld dood. 2. Alle mijn druk niet, ik niet verbinden Hoe wel met jeermen is leed Geen troost en kan ik aan jouw gevoelden Eiland te voegen dat waar met ongekond Niet scherper zijde mijn geboorte doorheen Ook niet sharper voor welke wreeg Sie heeft mijn geboorte beet doorgegaan Ter ere van jouw schoon liefde voor wil ik gehoorzamen. 3. Geen diploma ter weer en dunkt mij voorzichtig Dat mijn ionische geboorte alzoseverity deert Als dat zij met een ander bedrijft haar spel Die mijn ionische geboorte alzo begeert Het is mijnder herten een vijandige schild Och ik ben onweerzichtig Dat ik die alderliefste moet verweren schouwen Des niet dat ik tien dertig doden moest verdwijnen. 4. Wee mij dat ik ooit was geboren Ter droevig tijd ik die wereld aan Dat ik moet doorlopen die ik heb uitgeleerd Dat is mijnder herten een waardeloos gelach Je kunt wel roepen waarom waarom En bedriegt geclach Komt dood haalt mij weg verdwijnt Want langer te leven is mijnder herten pijnen. 5. Schoon lief als ik van deze wereld faal schouwen En gij met een anderen doet genoeg Zegt doch eens dat God wil zijn fijne leed Hebben ik alzo vele tis met genoeg Die nooit dat pak van minnen een droog Oft en trok die ploeg Der jalouzie in ware verdriet Je raadt voor het beste, leid je niet en kom je niet. CLIV. Een nieuw liedeken 1. Van de val van jalouzie. Ghi yalt mi teghen in partien Dat ic mijn lief, met verdriet Moet deruit, hoe foude ik mi verblijf Wel roepen ik mach, met geclach Of nacht of dag, dat ik ooit fascinerend Piet mi doet, die ga ik goed Met woorden voet, moet ik mi laten Dat der valfcher jalofien Liefde nooit van een an en was gegaoen Jaloeisheid doet mi anders gronden Tot alder tijt, voor maakt ghi niet Door jaloeisheid wordt menig man verflonden Jaloeisentheid scheint, ghi valt mi in de grond Laat ik gevaar, voor ga ik wel Het is mijn bloed, der minnen voet Ghi weet dat, in vrije tijd Die tortelduif wit ik schatten Haar eiers gy niet te verachten Helpt haar die ga, van herten frisch Dat bloed vecl vreemde gedachten Want dit vijand is, een groot verdriet Die mensch is kraakert dan een riet Sta hij hier, hij wordt verbannen Ziet hem een laf, laat ik Vrijen Noch geef ik prijs, erebore Trouwen Die haar dienstwezen met vast betrouwen Met blij gelaat, hoe dat ga ik dat ontbouden En maken haar tent, tot een geschenk Ook deert verwent, door lieten bloeien Schoon bloem, weet niet voor dorn Rit herwaarts om, bij tien ik ga Prinsen wacht voor der valfcher jalofien Wilt niemand met een ander betien Daar nooit en was, daar komt wel ras Veel Duitse verdachters Mijn hart verwacht, in die genoegens Mijn zucht, maakt vrucht, in die genoegens Vroeg niet voor zijn, dat kost mi pijn Schont dat vreemd soort, en laat glanzen Vrijdag. Verblijf tic fal V singen, waarom loeren? Den tijt heeft vrucht volgehaald. Wij waren na ons geboorte te voren, Al verdergaan wij geen tijd. Wij dienen den beer van velden droog, Die al verdoet. Men moet, den droevende fin verblijden, Om goed, en vullen ons vrienden niet verdrijven. Wij volgen verteeren in tijden van nood, Zo diep in het vet. Ons penningen blijven altelmatig In het cabaret. Gebroken, is hier tot definitie speel Belang, zijn wij met royaals meel Wat baat dat, dat hele feest. Om tvet aan din der lijn Die sommigeouden vrucht impliqueert En deden die lijn. Waar vliegen, van hier die met ons gekeken. Wij zien, genoeg in alle plekken Ondanks de nood, bekkens wij wekken Joliet en vrucht. Wie in zijn onschuld niet en verheugt Die is onrechter. Doet duist, als duist is in laag voordeel Dine juist hout al altijd even groen Die volgt en was nooit koos in doe De vrucht aan de eindigt. Wie om dat meer feci goed in voorleggt Leeft voorwaar hij instaat. Begint, en schout die noodzakelijke plagen Wij heeft, zijn goed voor hem gedaan Ons ouders oudt van dagbegin Wij lagens zoet Daar van hem die goed oorbaarm kan. Zo wijst of man. Godgan, haar brood dat hoopvol eten Dus dan, is beloofd die vergeven Vergeven die volg is hoog geven, gezet Voort op een rad. Al tinden wij ons gildebroeders achter op wat achten wij dat. Wel fad, werden wij nog taunten gevonden Jda tat, leidt een dronkaard geboorden Die hout in getridd, al üorden. Wij geloof in deze troost. Twee hongersborghen ons weten dag Woorden wij nooit. Poe poe, wordt taunten ons manier Zo ho, schok ho, laat ons genoeg hebben. Wijsheid van de werken van vierentwintig te bieren. Dit gaat goed in lijf. Komt als dans in een man of vrouw. Ons tot bedrijf. CLVI. Een nieuw liedeken. Ik wil een lied beginnen, maar het is ook niet in het openbaar, als ik het laten zou, ik zou niet kunnen die minne van haar valt met te huwelijk. Helpt god hier, wie zal ik klaagden, Mijn ongelijk, echter mijn tweder verdriet. Je gaat te niet en van dag tot dag maar niemand weet wat nu gebeurt. Je hebt gehoft, ik en twijfel niet, Een die met nog bedriegen kan, Oorlog, schoon lief, wij moeten voortgaan, Ten balven gekeerd en doe ik niet al. Quel quade wilde of quade instel, dat ik voor raadsch vergeven moet zijn, Zijn juinne doet mijn hart breken, Zij quitte met de dood dat denkt mij. Heer god, mocht ik den dag nog leven, dat zij mij minnaar en ik haar niet, Zo zou ik pijn hartekens in twerfden leugen, daar ik nu ben, in echt verdriet. Dit liedeken eerstverjaard, faam, dat was een rijder van hartenvijn, Mocht hij in de lente in zijn liefde armen, blank, Vol twerfden waar dat hart zijn. CLVII. Een oud liedeken: Je laagten, ghij doet mijnder hart pijn, Als om te weten hoelaan of ik je vader, Om troost, om voetstel, om medeogen, Liefde lieftjes ga je met te nade, Ee, laas, ee, laas, ee, laas, hoelaan, ay mij. Ee, laas, het moet gescheiden zijn. Ghelijk de roofvalt op de doren, Heb ik met twerfden mijn tijd geleid, Daar ik vroormaals was, uit weten coren, Dit, daar is mij nu ontfreyt. Ee, laas, ee, laas, mijn hart, dat vermaakt, O dood, komt voor raadzaam en niet en byt. 3. "Je hatte mi haer fel oen eeuwig gegeven. De doende daar haar fin toe droech. Mer quade tonghen die hebben bedreven dat ic nu lijde dit ongevocht." Eylaes, eylaes, eylaes, ten is niet gevecht. Eylaes, het scheiden komt mi te vroeg. 4. "O lief die mijn herte doorloopt, Minne doet mi zo grooten pijn." Je hebt voor die duistere minne acht gelecht. Maar de driekleur is moort en de strijding. Eylaes, eylaes, adieu die liefde in mij. Eylaes, bet moet gerachterden zij. 5. Mocht ik haar ter sprake komen, Als ik hier vandaag heb gedaan. Je hebt haar loonen bet voordelig gegeven. Nooit meer en voordelig haar afgaan, eylaes, eylaes, ik kan wel mijn banden los maken. Eylaes, ga beeil mi ontrouw geedaan. 6. "Woude ik nog aan die dag?" Och herte, ik lief, mocht mi terugkomen. Mi en roek in wijd manieren dat si. Mocht ik verder nog zin aanlijnen, eylaes, eylaes, eylaes, wat is mijn gebeurtenis. O dood komt snel, ik zal tal van mijn leven." Singt op ende wachtet mi Ende wachtet mi voor der manen fchiin Singt hij op een goed nieuw liedekijn Singt hij op ende wachtet mi Die Wächter ontfloot die poort die Ionische Frouw die was bereed Die fadelt woorp sie op haar paert Sie reedt ten holen steenen waert Daar sie haar voeten zouden niet en vand Daar sat die fijere nachtgaal Van minnen so wel en zwaar Nu zeggen zij meiske sie nachtgaal Wel kleen wilt vogelje Woudt ghij mij die bootscap dragen Waer mijn schoon lief mij makken zijn Hij riep die Ionische Frouw edel Hij zette zich achter hem op zijn paert Hij voerde zich alzo verre tot zijnder moeder waert Moeder hier is mijn voet lief die ik vand ten holensteenen Zondight ten holensteenen voor soortsiel wederom daar af zoude oomen groot leit daar af zouden vallen grooten nood Daar zouden vallen eer morgend nooit Noch drie om welzijn doot Hij nam die Ionische Frouw edel Hij zette zich achter hem op haar paert Hij voerde zich wederom Ten holensteenen waert. Daar lachte baar lief van rouw doot In zulde felle tweeert Termoort Was dat niet iammers groot Stam nam daar dat fel gevaar Sie zetten op baar herte Maar eer dat gevaar ten halven kwam Haar herteekens dat baar bracht. daar lagen haar beide van rouw doot. Den ridder en zijn voet lief was dat niet iammers groot. Die nacht die wasfier donker Die morgen en 's avond niet klaar Schoon weerde moeder gods. Hoe valt met mij vergaan Hoorde ons wachter kenbaar niet Ik dacht ongelijk bij beide dochter Sal welvaren in groot verdriet Die beer die stond op En die hij ontvocht een licht Hij ging van bedde te bedde. Het ene vant is dochter daar niet En boordje ons wachtwijk kennen niet Je weet onver bij beide dochter Zal weven in groot verdriet Zij namen daar dat goedgezinde wachterkijn Zij leden op den dijk Zij zonden in vieren Goede den faam vissche Raet waarom deden zij dat. Om dat een ander wachterkraai Sonde wachten te baden. 237 CLIX. Een amorrewiek 1. Aert, wech, gepeins, verdriet Mijn hart, is voor lief geschreven. Ik word altijd bespottend Als voor ik over den Rijn Het is heel met druk doorwiet Zo blijft wel in aankijkend Je derwijze die liefde mijn Al door die klappen fijn Hoe vond ik bleek bij te houden Toen zong ik een droevig lied Mijn hart heeft haar ere gegeven Mijn vrucht, die is al verleid Verlangen, ghij doet mij pijn 2. Och, beer, oft ghij mij waar Als tot mijn wederzijn Zo waar ik zonder vaar Zij is mijns hart gevoelen Den nacht dunkt mij een jaar Dus zuchte ik diep, waarom Het vond wel wezen, maar Het gebroken aan haar alleen 3. Zij is mijn liefde zeker In spijt komhier, oft dieen Haar wezen is voor reijn Mochten alle dingen zijn klier Dat ik mocht zien haar Daar bood mijn hart naer God weet wel wie ik meen 3. Fortuin en keert voorraad Van droevigheid ben ik mat Keert doch aan een ander blad. Welke met macht weven goed Je treedt den leien pad Je badoo in tranen bad Je bent mijns leven faad Je verteerd mijn hartens bloed Omdat dat ik derwaarts moet Haar aanschijn is tot voet Zij ega is niet die mij doet Je eent niet noemen tot niemand plat. Die waer om is dat Je moet verbeyden wat Na ebbe fo eoemt die vloet Princerfle die mi bout Geuanghen fo menicbfout Ten is niet tu baer Tcbout Want ghi mi vrientft^p gaot V deruen mi feer rput Je beminne t bouen gout. Mer fortuinc mi verdout AI waer ic haer Tiant duB blijue ic indeii brant AI om miJQ liefken play&nt Je knaghe den droeuen oant. tberte is mi Teer dicwil cout Mer den moet ia noch ßout den geeA ooü niet en flaut. Soot blijet na mijn verflADt ^ Van beer Damelken. LJ Jldy booren een goet nieu liet £n dat fal ic odb fingen Wat beer danielken is geTciet AI met TTou t«ius nünne - Oorlof rprac hi vrouwe waert Ende io wil van t fceyden Je wil gaen trecken te romen AI om des paus geleiden 239 3. Heer daniel wilt ghi orlof ontfaen ^ ic en wil v niet begeuen. Laet ons in die camer gaen die hoochlle minne plegfaen 4. dat en doe ic niet vronwe fier mi dunct in alle minen finne. ▼. ogen bttnen al waert een vier mi dunct ghi zijt een duuelinne 5. Heer daniel wat iß dat ghi legt Ghi en dort v niet vermeten coemt ghi noch weder inden berch dat wooFt en.fal ic niet vergeten. 6. Troui/fe neen ic ioncfirou ßout Ny noch te geenen ßonden £n peyfe ic om dijnen rooden mont Die en achte ic niet tot allen ftonden 7. Daniel wilt ghi oorlof faen Neemt oorlof aen die grijfen werwaert dat ghi henen keert onfen lof fult ghi altijt prifen 8. Hi nam een ftaf al in zijn hant Ende hi ßreec te romen binnen. Nu bidde ik Maria, de moeder Gods, dat ik den Paus mag vinden. Gekomen voor den Paus begon ik voor onze eerbiedige vader te biechten, en riep op Gods genade. Ik vond me bij het biechten met veel verlangen, en riep op Gods genade. Je hebt zeven jaar in den berg geweest met Vrouwen Venus, de duivelinne. Heb je zeven jaar in den berg geweest met Vrouwen Venus, de duivelinne. Hield je zeven jaar in den berg geweest met Vrouwen Venus, de duivelinne. De Paus nam even droogje brood, en stak hem in de aarde onder nieuwe wortelen, wanneer die stok roofdieren aanvielen, dan zijn zij wel gheidvergveven, verenigd moeten die potten zijn die ons ter bepaling drieën vallen, zij hadden Gods voorbeeld voor veel mensen getoond, die wel bevochten mochten blijven. Hij tocht te ronzen op het hoge huis om drie zijden van kinderen, die hij nam hij als metter hand, en legde bij Venus zijn zijde vriendinnen, als deed de derde dag om te komen, dien droogje brood droogte roofdieren. Men fant dat bod en wederbod, om hier Daniel te voelen, toen hij voor den berg kwam, Vrouwen Venus kwam hem tegens. Zei met respect met Daniel, hoe is die reis gelegen, hoe is die reis gelegen, daarvoor is met zoete leiding de Paus heeft met volkje troost gegeven, eeuwig van God te zijn gehesen, zij zetten hem een stoel daarvoor ging hij zitten, zij hadden hem een vergouden kapot, en wilden Daniel een schijfje, hij en wilde eten noch drinken, zij wilden een raad verliezen, hoe was in die kamer gevonden met zeven kamergenoten, maar toen werd de waterkamer gekomen, lachend en als speelend. Aan had gewezen, keek het juist op, gebaand Heer Daniel die had gezogen 21. Meer die dit liedeken eerstwereldiaan Zijn hart lacht hem in de dolen Hij was liever in Venus bedwang Dan in de hel van schelen. Een nieuw liedeken. Waarom, waarom de waarde gaf Dat uw valke is op de troon Hij keert heen, zeer naar deze daghe's licht Daar naar het hart zijn verlangen Daarom ik ga in trouwen raad Die morgen sterren in den hemel staan Ziet dat je niet eeuwig wordt ten spade Ziet, wat een schoon liefde van danen. Neen, wacht, neen, laat dat geschal Wat ding helpt dat schimpen Die brengt ons beide in groot ongenoogen Het kan het lichtelijk helpen Dat je verstoort den liefde gaaf Hij komt hier lachend velden Ten is nog niet voor naar den dag Je moet nog velden wonen Neen, vrouw, neen, weef niet voor zoen Door genoegen bevallen Mijn dunkt ik liep een sterrenhevel Door die wolken komen stollen Oft ik daar in bedrogen ben Daar gaf ik mijn in schuldig Den dag en is niet voor naar deze bloei Je slaapt nog wel een vreemd of drie Laat me in uw hulp. Die gaf die gaf, die is verkoold Haar hart een tabernakel Zijn beter liefde haar hart begeert Haar braut recht als een sokkel Haar dans een vreemd een jaar lang duren Haar en hield geen verdriet Haar speelden beide liederen begeerden. Tot dat die lichte morgen sterren Quam aandelen bemelen schieten Dat roken in haar bedde lachte Met haar lachen witte wangden Haar rood met haar blauw ogen opzocht Haar hart zocht in zijn voorzichtig Voor de nijders tongben is het een feer verlucht. Den dach komt een geestreken Hij sprank daarna door den deel Dat scheyden doet ons blijden En ees breed bouwen alle valcken. Een nieuws hoofdijn. Ik wil horen een goed nieuws liet En dat zal ik ons Gunghen mer Dat te Trittenberch ib geTebiet Van al die vreemde dingen. Daar ging twee gerinkelde goed So terre aan gebeten groen beide Die een die Toerde een hevige droogte moet Die ander weende te vreemde. Gezpeeld wel liep gezpeeld goed Waarom ben je gebeten bij mij Maar weent je bij ons vader goed Of weent je bij ons eerbiedigheid. Je weent niet om mijn vaders goed. Je weent niet om mijn eerbiedigheid. Wij twee wij hebben een landgenoot lief Rijk god wie zal ons bemerken. Gezpeeld wel liep gezpeeld goed Laat mij de landgenoot alleen Ik zal het voor mijn broeder geven Mijn vaders goed een deel. Ook mijn broeder en wil ik niet Nog mijn vaders goed een deel Je hebt veel liever mijn voeten lief. Dan een kuipje vol goud. En neem ik dan die rijk So trok die juist rijk Die rijk wil ik laten gaan En neem die juist rijk. Een klein stukje is al het verteren Daar heeft die liefde een eind. Dan zijn wij twee nog steeds eind en achter Meer goed kan ons geven. Hij nam dat meestal bij de linkervoet Bi laar snee witte banden Hij voerde voor dat groene hout Dat groene hout tot eind. Daar vonden zij twee een bed Van parelen en van adem Adieu adieu mijn voeten lief Het gaat echte aan een scheiding. Maar die dit liedje eerst verfoedde Hij heeft wel gezongen Hij heeft alle vrouwen lief God scheiding die verraders tongen. 1. VV Je wil horen een goed nieuw Wet En dat Tal ik ons geven. Al Tandar edelder nieuw Van een ridder en ionconwe Ze droegen verhalen onze. 2. Die Touwen op hogere Talen vast Tan ab verre dat li fach Ze lachten hem vanaf verre Ze fachen hem komen gereden Veel clareder dan een Beer 3. Ze zogen een hand onder zijn kleed Een vingerling was daar bereed Dat wierp hij in den Rijn die vrouwe op haar lachen Seer noodig vrou zit verstoort Uten buigen. 4. En zij had een klein vondel hond dat kon je wel duiken tot in den grond Zo diep in genen grond dat hield haar dat vingerling In al voor korter stonden 5. Dus in dat vingerlijn ontzagen bad En zij dat teer wel begreep Zo stonden daar in gefaamd Och rijk beer god hoe fal die was - Die lazarus mocht wagen 6. Ze gingen voor hun vader staan Voor baar liefs tenslotte vader Zie vader ik moet van klaag ik Je bent besmet met lazarie Je moet uit tuele mijn magentaan. 7. Och dochter spreekt hij dochter mijn Hoe vondt dat mag ik het houden. Wanneer gij ziet, ook al voorzien En die schoone Ende bouen, alle land, Turuwen So spant gij, die crookie Die vader, als totter dochter sprak Och dochter, wel lieve dochter, mijn Hoe gaat gemeende fout, ik weet niet Waar is die leelijke lazarije eerst uit, zal breken Dat meelkje, dat niet laten en dorft Si nam een med, si sloeg haar borst Ziet, vader, ik heb beloofd Si en kon de daar na in, feueren noch geschonen Men ging haar daar een huysje maken Beliden, des weefs, als van der strate Men hoorde haar een geefsel Die haar al door, die minne van god Zoudden klikken, de lazarijche bel Daar in, voor, lach, si feueren jaar dat si nog, Tonne, nog, mane, en lach Niet meer, dan tot een tijde zo liet si haar deur open gaan Si zag den ridder komen rijden Si wist, haar banden si waren schoon Si liet den Tonne op, schikken Doe, kende hij dat vingerlijn Dat hij voor in den rijne Hij zette, voor hem op, zijn paard Hij toerde, tot finen land, waar Hij kleedde, als met goud Ten eind, van den Tijden, jaar Zo was si, des ridders, utouw. Vandaag, Timmerman. Waar je wilt horen, zingen Van eenen Timmerman Van een ander burchegraafinnen Hoe, haar liefde, gevonden Die beeren, Teyden, welkom, timmerman Gij zijt, ons, waarschijnlijk Gij zult, nog, taart, hangen Aan eenen boom, hing vast. Waarom, zo, zal ik, hangen Je, en ben, in, je, been, dief. dat, berst, van, mijn, jonge, leven beef, een, Tsjoon, vrouw, veel liefde. Sal, ik, nog, taart, bangen. Aan eenen boom, hing vast. vertrouwen, moeten, die, wortelen Verboden, moet, den balt Dat vernam een vrouw Bens, grote, landvrouwen, vrouw. Li dede, baer, paedekem, fadelen, om des timmermans lijf. Doen, fi, baer, paerdeken, gebad, had. Haer, sporen, faad, aengbedaen. Sowas den timmerman, ter leeden opgegaan. Niet boort, gebi, beeren, alle. Quaem die, borstgrauinne, voor, v, beddeken, llaen. Soudyfe, belfen, ende, kuilen. Oft, foudive, laten gaan. Quaem, met die, borstgrauinne, voor, mijn, beddeken, llaen. Je, foudefe, helfen, ende, kunnen. En, niendelijk, ontfaen. Soudyfe, helfen, ende, kosten. Elade, Triedelijok, ontfaen. Foe, en, heeft, deze, timmerman. Niet, al, te veel, misdaan. Coemt, af, komt, af, goei, timmerman, is verboden, van lijf, dat, leven, gedaan, een, vrouw, eens, grooten, lantlheeren, wijf. Heeft, dat, gedaan, een, vrouw, eens, groot, lantlheeren, wijf, God, houdt, haar, in, haar, eer, ende, met, mijn, lang, lijf. Hij, wrang, van, finen, banden, een, gouden, ringherlijn, dat, gaf, hij, haar, tenen, pande, zij, hadden, behouden, zijn, lijf. Een, oudt, liedeken. Wilt, god, ik, zal, beginnen, van, de allerliefste, mijn, mijn, hart, wil, ik, bij, haar, eind, rij, god, waar, maar, hoef, zijn, zij, wil, met, nu, begaan, zij, neemt, met, uus, ende, leugen, die, allerliefste, mijn. Mijn, hart, is, met, doorstoken, met, een, vierkanten, pijl, dat, heeft, gedaan, een, vrouw, zij, zit, in, hart, mijn, zij, houd, mijn, hart, bevangen, naar, haar, zit, mijn, verlangen, zij, zit, in, hart, mijn. Mijn, lieveling, heeft, twee, borstken, ront, veel, witte, dan, die, in. Mach, zij, met, niet, gewonden, dat, doet, mijn, hart, voor, weer, geen, liever, op, aarden, Mach, zij, met, niet, bewerken, dat, doet, mijn, hart, voor, weer, geen, liever, op, aarden, schoon, lief, ik, zal, het, helpen, wat, kan, ik, het, helpen, ga, ver, vader, ene, moeder, af, gaan, schoon, lief, laat, voor, gebroken, ende, wilt, hart, ooit, toe. Laat mij dan daar richten in Schoon liegen die moeten, Ich weiden Ja, dat niet jammer groot die maget beter ont te weinen den rufter in haar boot Wat gaf hij haar te loonen Een vriendelijk kuusje soen Aan barren rood mont Die dit gedachten did teken dat was een ruiters fijn Hij boet wel, gefaald hij en mag best blij zijn Si, ik vang wel boven maten Mijn bos en zal ik niet laten Ten eind van den leeuw mijn Ook CLXVI. Een oud Jiedeken. Waar ik ik met henen keer Ik arm broederschaps Waar ik ik met generen Mijn goed is veel te klein. Als ik een weefje faar zo moet ik balde van daar dat ik nu vrode verteer dat heb ik te voren verdacht. Jij ben te vroeg geboren Als keer ik met om en om Mijn geluk komt eerst morgen Als had ik een koeherdom daar toe de toekomst van de rivier En waar Venetië mijn Het was doch al verloren. Het moest verfymet zijn Zo en wil ik dan niet sparren En wil dat ook verteer Jij en wil daarom niet voorhoeven God voorhoeven mij morgen meer Wat helpt mij dat ik spar Billicx ik verloort te gaar Trouw met een dief ontdragen Het roude mij wel een jaar Jij wil hem laten voorhoeven die dat ter harten gaat Mijn geld wil ik verbrijzelen Verduimen vroeg en spaar En ik ben even blij Bid die menige vlerk dat is Het springt op de heden. God behoed zijn geschil Jij zit op geen ander heden Menschen van bloemen paar Si zul je wel gehoort Wat voorhoeven Toudt ik haat. Als mijn goed over kwam Jij werd voor frisch en jong Zo met die dood bedwingen. Je tust er derde daer Diet om Drie worpen inder caerten dat ie die wapen mijn (es houbfce vroulijus bertzen) Op eicke Gde drië Comt hier du schoonste wijf Ghis Terblijt dat berte uuj Lief smacht ik bij v open So waar mijn herte hly Die vogels laet ik vergeten Al tegben deze winter kalt Wil mi de weert niet borgen Mijn rock geve ik hem bal myn bukkelen ooc daer toe ik en heb noch raft noch rou des avonts ende des morgens. Beide ict al verdoe Geen beter ding op aarden Wanneer ik goed leven ha ik en weet meer dan vroegen en verdedigen Daer toe eene Trijen moet Je en sta niet Teer naar het goet Als menselijk rijk borgvrij Na grooten woecker doet Hij wint zyn goed met Hauen daer toe met vergen groot Wanneer hij ruim valt hauen So leit hij al waar hij dood is So ben ik frisch en jong God gene mi Teel terstont. Good hoede mijn jonge knappe dat mi geen homoen en komt Heer weert besect aan zijn gebracht daer toe die hoenderen jong daer toe mach ons bereden Eenen fruisten koelen drank Brengt hier den koelen wijn En schenkt ons dapper in Mi is een buyt bereden die moet verlui met zijn Dat zwaar op mijn linkerzijde Ik maak mi haat daer van En heb ik niet rijden Te voet ga ict moeten Het en wil niet zijn gelijk Je en ben ooc niet voor rijk Je moet den tijd verbieden en verwachten dat goed arfelijk. Die dit liedeken schoon heeft Gesongen heeft voorwaar dat heeft gedaan een vroemen God geef hem een goot jaar Al inden koelen wijn Hij wilde altijd vrolijk zijn Zijn geld heeft hij verbaasd Met schoon vrouwen fijn. 