title: Uittreksels uit Tijdschriften
creator: S. H. R.
text: STOP Early Journal Content on JSTOR, Free to Anyone in the World This article is one of nearly 500,000 scholarly works digitized and made freely available to everyone in the world by JSTOR. Known as the Early Journal Content, this set of works include research articles, news, letters, and other writings published in more than 200 of the oldest leading academic Journals. The works date from the mid-seventeenth to the early twentieth centuries. We encourage people to read and share the Early Journal Content openly and to teil others that this resource exists. People may post this content online or redistribute in any way for non-commercial purposes. Read more about Early Journal Content at http://about.jstor.org/participate-jstor/individuals/early- journal-content. JSTOR is a digital library of academic Journals, books, and primary source objects. JSTOR helps people discover, use, and build upon a wide ränge of content through a powerful research and teaching platform, and preserves this content for future generations. JSTOR is part of ITHAKA, a not-for-profit Organization that also includes Ithaka S+R and Portico. For more Information about JSTOR, please contact support@jstor.org. UITTREKSELS HIT UMSCHRIFTEN. Göttingische Gelehrte Anzeigen. 1854. 145 es St. (Vervolg van Mnem. III. 338). — S. 1441. R. Lepsius, das allgemeine linguistische Al- phabet. — 188 os St. S. 1871. J. Lorimer, the Universities of Scotland past , present , and possible. — 200 es St., S. 1990. Verhandelingen uitg. door de Comm. belast met het vervaardigen eener geologische beschryving en kaart v. JVederland. Gersdorf's Repertor ium. 1854. (IV. 3). 21. (Vervolg van Mnem. IV. 96.) — S. 132 (5071). S. H. Rinkes, de crimine ambitus et de sodaliciis apud Romanos tempore liberae reip. Körte , gunstige aankondiging. »Man muss »dem Vf. das Zeugniss einer ausnehmend gründlichen Quellenforschung, ver- bunden mit ausgebreiteter Belesenheit geben; auch ist die Schrift in geschmack- »vollem Latein geschrieben." — S. 150 (5085). A. F. Pott, die Personenna- men enz. Heidelberger Jahrbücher der Literatur. 1854. 3 es Doppelheft, Mai u. Juni (Vervolg van Mnem. III. 349). N°. 26. S. 401. A. v. Göler, die Kämpfe bei Dyrrhachium u. Pharsalus im Jahre 48 v. Chr. Kriegswissen- schaftlich u. philologisch. Mit 1 Karte u. 4 Plänen. Pnjzende aankondiging door Bahr. Ref. wijst op het gewigt en de moeijelijkheid van het onderwerp , en van de behandeling daarvan 00k uit een militair oogpunt: G. heeft zoowel in dit opiigt als in het litter. een naauwkeurigen commentarius tot dit moeije- hjke boek van Caesar (de B. C. IIl) gegeven en het regte verstand daarvan uiterst bevorderd. G. had geene andere hulpmiddelen , dan Caesars tekst ; Na- poleon in zijn Precis des Guerres de Cesar is te kort en te veel in 't alge- meene gebleven (zeer waar), het hiertoe betrekkelijke is door G. overgedrukt. G. behandelt alleen den strijd zelven in Griekenland, verklaart in de inleiding de verhouding der strijdkrachten van weerszijden, en de redenen, waarom Pompeius uit Italie naar Griekenland en niet naar Spanje gevlugt is. (Jammer dat ref. deze niet kortehjk meSdeelt). Pompeius durfde Caesar aan den Apsus niet aantasten, hoewel hij veel sterker was (hij had in elk geval moeten slag leveren eer Caesar zieh met Antonius kon vereenigen). Een plattegrond der streek van Dyrrhachium tot Apollonia dient tot overzigt der bedoelde togten. — Daarna begint de beschrijving der operaties omstreeks Dyrrhachium. Hoe ruoeije- lijk het 00k is , uit Caesars onduidelijke berigten en bij onze geringe kennis van het tooneel des oorlogs iets stelligs op te maken, heeft G. evenwel, be- halve door den tekst en de kaart , vooral door den tweeden plattegrond , veel licht verspreid , en de plannen van beide veldheeren doen uitkomen : dat van Caesar, zijnen vijand door linies van het binnenland af te snijden , en dat van Pompeius, die daartegen andere linies opwierp (met het doel, die van Caesar tot te groote uitgebreidheid te doen aangroeijen). Vooral wordt de strijd van het negende legioen (hst. 45) toegelicht. Caesars voorstelling heeft in onzen tekst zeer geleden , 00k door gapingen. — Na 00k op andere punten de krijgs- bedrijven te hebben besproken , stelt G . de voorname gevechten bij Dyrrha- chiam en Caesars hederlaag voor , ai weder met eenen plattegrond die alleen 188 UJTTREKSELS UIT TIJDSCURIFTEN. het wäre verstand der zaak mogelijk niaakt: uit het geheele verhaal blijkt ove- rigens de naauwkeurigheid van Caesars berigten , waaraan ten onregte getwij- feld is. Ten slotte wordt Caesars terugtogt beschreven , en nu volgt de an- dere helft der gebeurtenissen , de operaties welke den slag bij Pharsalos tot middelpunt hebben. De omstandigheden dwpngen hem in de eerste plaats zieh met Domitius Calvinus te vereenigen (dit was m. i. bijzaak. Of beide legers een legioen sterker of zwakker waren deed niets ter zaak , en zoodra een van beiden het afzonderlijke corps zijner partij tot zieh getrokken had , kon ook de andere partij dit zonder moeite bereiken, zoo als trouwens de uitkomst be- wees). De slag bij Pharsalos wordt eveneens met eenen plattegrond opgehel- derd : de bcdoelde plaats is oud Pharsalos regts van den Apidanos , niet eigen- hjk Pharsalos aan den Enipeus; Pompeius stond noordehjker dan Caesar. G. wijst aan, dat Pompeius zeker den slag zou hebben ontweken, wäre het niet om de aanzienlijken zijner partij geweest. Daarna wordt de slag zelf beschre- ven. (Het prijzende oordeel van den ref. berust zeker op de bijzonderheden , want het bovenstaande is in hoofdtrekken algemeen erkend — ook algemeen bekend). Daarna worden verscheidene Varianten besproken , 't geen zieh niet wel laat bekorten. Eindelijk behandelt ref. het aanhangsel, 25 excursus over geographie en krijgswezen , vooral over kunsttermen. B. v. acies duplex hedoelt twee corps , cenen regter- en linkervleugel , triplex twee vleugels en een cen- truni. Exploratorcs zijn troepen , die op verkenning uitgaan; de speculatores zijn daarvan onderscheiden , verspieders (zeer waar). De uitvoering is uitmuntend. E. J. K. Philologus. IX. 1. Conjecturcn zu Diogenes Laertius, van G. Roeper te Danzig. o. a. II. 145. jueiotoy fisv xt aQyvgidiov, II. 119. elsys xöv Xsyovxa äv- ÜQbmov Xsysiv fitjdiva oi'xe füg xövds Xiyeiv oixs xövÖB' xt yaq /läX- Xov xövds ij xövds; ovd' «o« xövds. II. 126. bxpQvetfisvog , dq>Q«oißö(tßat!;. II. 133. nXeioi avvayiov avfinöaia ev ' AfUfiaQaov , sv oig x«i xte. II. 143. <In).öao(pog fiev tot oviog. II. 144. xixaQtov xa\ iv8vyxoc;öv, waarbij de chronologische vraagpunten in het leven van Menedemus met uitvoerigheid besproken worden. In het epigram wordt boven Cobets lezing de vulgata ver- kozen zoo als zij door Menage en G. Hermann verbeterd is; vervolgens: xat dijx' iqyov tos?af, enz. (wordt vervolgd). Zenodotea von W. Ribbeck uit Ber- hjn. Vervolg. III. 1. Wortinterpretation. 2. Allgemeine Interpretation. Ueber einige stellen aus Tacitus Amialen, van E. Kärcher te Carlsruhe: o. a. de limes van I. 50 was dubbel. I. 61 semirutum vallum zz: ein nicht in der ge- wöhnlichen höhe aufgeworfener wall. II. 16 wordt ripae als dativus opgevat en colles als subjeet bij cedunt gedacht enz. Emendata in Tacito. II. van Ed. Wurm te Hünchen. Ann. I. 41 : itnpcratoriae uxori honoris. I. 50: inde ad saltus obscuros. XI. 4; praedixisset. XI. 8: ut patris suique defectores. XI. 10: Armeniam parabat. XII. 38: inopia copiarum obsidioni suceubuissent. XII. 41 : ut specturet. XII 65: convietam a se Messalinam et Silium; pares iterum aecusandi causas esse. Sinerct imperitare Britannico successore ; ita nulluni prineipi met um: at novercae insidiis dornum omnem convelli. Dan: viliora haberi. XII. 67: delectabili boleto venenum. XIII. 26: sed consules relationcm ineipere non ausi ignaro principe perscripsere tarnen ei consensum senatus. Ille an avetor constitutionis fieret ut inter paueos et sententiae diversos , dubitavit ; quibusdam frementibus , cett. XIV. 58: nulluni in otio suffugium. XV. 36. ita in republica populum Romunum. XV. 65: quasi sontibus. Hist. I. Heidelb. Jahrbücher. — Philologüs. 189 5 6 : quam tucri. I. 5 7 : nescires. I. 7 : per epistolas compertum. IV. 1 2 : mi- liistrabant. IV. 16: in navibus. IV. 2 6 : nee ausi ad hoslem pergere ad quin- tum ab IVovesio lapidem [loco Gelduba nomen est) castra fecere. IV. 5 5 : dis- pesturas.X. 5: abstrusus sordidusque. Dialog, c. 21 : quos nemo legit , nisi qui et carmina. Ein Epigramm der Anth. Pal. VII. 692: xgomatov voor lö ngätov. van /. G. Bauer te Zürich, lieber die vermeinte Rhetorik des Anaxi- menes. van C. Campe te GreifTenberg. Het stulc is in later tijd uit gedeeltelijk oude bronnen door eenen Rhetor zamengesteld , die er enkele opmerkingen van zieh zelven heeft bygevoegd. Aeschyleische Briefe, van F. W. Schneidewin. I. Aan Welcker over het tweede stasimon in den Agamemnon. II. Aan F. Bam- berger over Agam. 243 vlgg. 36 vlgg. 593 vlg. 776 vlgg., waarbij vs. 780 liovtsg gegist wordt. 767 vlg. 1155 vlg. — F. W. S. gist Aesch. Suppl. 763 ungood egxTog , Agam. 133 danioig, Agam. 1348. ßcuptjv. II. Miscellen. Zu Aesehylos. van A. Kirchhoff te Berhjn. Agam. 1011 xal £vyäv &iysiv ßiu is eenvoudig eene conjeetuur van Triclinius ; de wäre lezing ligt in den Cod. Flor. Sovlslag fiatli ßi<*- Des jüngeren Meidias ehrendecret für Phocion. van A, Schäfer te Grimma. Behoort in Ol. 118. 4, dertien jaren na Phocions dood. Epigraphisches van A. Nauck te Berlijn. Voornamehjk verbeteringen op het derde deel van het Corpus Inscriptionum. Griechische Inschriften van A. Baumeister te Athene. Onuitgegevene uit de Peloponnesus , daaronder eene rekening der overheden van flermione. Nachtrag zu den Catonianis bd. 8. 727 van E. Kärcher. Vita Arati wordt verbeterd Kksögguiog 6 Hfiivdsvg door M. Schmidt te Oels. — Zu Cicero's Reden und Briefen, van P. R. Müller te Jena. Phil. II. 5. § 11. te Publiumque Clodium. IV. 5. § 13: Nam quum alia omnia. V. 4. § 2 : populi in usum. V. 7. § 18 : aspectu non modo auditu V. 11. § 29: num unquam perditis. XI. 4. § 9 : si qui alterius enz. Lucret. V. 1065: distrieta van E. E. Hudeinann te Leer. Van denzelfden : Zu den Scriptores historiae Augustae. Lamprid. AI. Sev. 14 : malum populi illum esse imperatorem. Treb. Poll. Gall. 4: quibus quidem insitum est, e. I. a. d. a. severitate r. sed et luxuriöses pr. f. n. p. Vopisc. Flor. 2 : fulminus praeeipitati , enz. Philologüs. IX. 2. Heber fferodots lebenszeit. van A. Scholl te Weimar. Zijn leeftijd valt omstreeks van 489 tot 425. Kritische Bemerkungen zu Eu- ripides. van F. G. Schöne te Herford. Phoen. 22. Xsxovg yvovg xäpnld- xijfia. vs. 52 moet gelezen worden : Kai Xotßelv x^ ov og \ xä oxijmg' £na ■ &Xa en dan geplaatst worden achter kexxga vs. 49. In vs. 187 vlgg. : ö dogl — Aegvaloig xe ddioeir xgiaivag IIoaet,duivittg 'Apvfioiysloig vdot- o-t — negißoüv. vs. 202 : het koor bestaat uit vrouwen uit eene Phoenici- sche stad , die door Tyrus is ingenomen. vs. 309: öegav dfi<p* suar. 312: xal xegol xal nodoiv dxfinTai.. M. Terenti Varronis saturarum Menippea- rum quarundam reliquiae emendatae van T.Röper te Danzig o.a. Non. p. 171. 25 : ita sublimis speribus — iaetate volitans alta nitens trudito, want in alle frgmtt. zijn sporen van metrum. Non. 82. 31: itaque tabulas inceravi et conscribillavi Herculis — athlis. Non. 499. 26: libet nie epigrammata facere et quoniam nomina — non niemini quodquod in solum mihi venerit — poiiam , en op dergehjke wijze in vele andere plaatsen. Die angebliche Rhetorik des Anaximenes von Lampsakus , II. van C. Campe te Greiffenberg. De Stelling, van Campe , dat het stuk door een lateren Rhetor uit verschillende bestanddee- len is zamengesteld , wordt nader in bijzonderheden aangetoond. Hom. Od. II. 55. wil Kayser sg tjuetsgov , niet de lezing van vele hss. ig fysisgov, Ze~ nodot und Aristarch. van ff. Düntzer te Keulen. Dit opstel is gerigt tegen 190 UITTREKSELS ÜIT TIJDSCHRIFTEN. W. Ribbeck's Zenodotea in den Philologus VIII. 4. De bronnen waaruit men Zenodotus' arbeid voor Homerus kent en waardoor men dien kan beoordeelen worden op nieuw nagegaan. Wel kende Aristarchus de lezingen van Zeno- dotus , maar niet zijne gronden. JVotae ad Senecae Naturalium Quaestionum Lib.lll — VII. van H. C. Michaelis te Zutphen. III. Praef. §1. Premit atergo senectus et obiieit , cet. § 6. confirmatum. § 10. omne vidisse. cap. VI : proximam ab illis. XI. § 4 reeepisse. XII. § 1. facit copia. XV. § 7. pondere suo se. XVIII. § 1. paulum quaestione seposita. XX. § 4. Aliquant harum habent causam. XXVI. § 5. tuo in poemate. XXVII. § 4. multas simul. § 7. intermixtos dominis — oberrat. Ibid. Novissime ruina magna gentium. § 8. aquas impellit. Lib. IV. Praef. § 12. quidquid dixerit. Ibid. eo abduceret. § 15. examinavi. § 17. videri ita te. §17. excipit. Cap. I. §1. totum inde te. Cap. II. § 3. et ingentibus insulis sparsus. § 5. cadens illos unda. § 25. augeri. VIII. recurrunt. XIII. § 7. unum quidem eius est. Lib. V. 1. §. 3 : in hac re quoque, quam. V. § 1. aeris ortam deinde. XVIII. § 4. dispositor ille mundi [deus]. § 6. trueidandae gentes trueidaturaeque. Lib. VI. 1. § 4. trahimur. § 7. submergit. VI. § 2. novi fere fontes. VII. § 2. tarn repenti- nae quam breves. XI. institit. XIII. § 3. remolitur. XVIII. § 1. fremit. § 2. infusus. § 4. tendebat. XXIII. § 3. Hie Callisthenes. XXVII. § 3. primum pestilentiu. XXXI. § 1. vehemens is. XXVIII. § 3. Brevis autem aut longa. Lib. VII. 5. § 1. ac fertur. VIII. § 3. cursu suo. XIV. § 3. in quo cadit. XVII. § 2 : post exeessum divi Iulii (?). § 4. obtexerat. XXV. § 3. tempus illud , quo. § 4. alia ex adverso aliis. XXVI. § 1. cur tarn sedueti , enz. Ueber den gnomischen Aorist. Zweiter Artikel, van E. Moller te Götlingen. Ant- woord op bedenkingen van Franke in Weissen in de Annalen der Saksische Academie. De steller houdt zieh streng aan het gevoelen dat de äÖQigof een onbepaalde tijd is , die met praesens , futurum of praetcritum niets te maken heeft. De Florilegio quodam Leidensi. van A. Nauck te Berlijn. Be- trekkelijk Dr. ten Brinks behandeling van sommige spreuken uit de dissertatie van Dr. Beynen. Van denzelfden : zur Kritik des Tatian ■TQog "EXknvag. Cap. 2. p. 10: xo pe/tr/vog iisiqaxiov. Cap. 16. p. 72. tfißaxxsi ovisg. Cap. 34. p. 136 : 6 tOQVog, enz. Analecta Ciceroniana van Landsberg te Bres- lau, o. a. p. Sestio c. 14. id quenquam esse facturuin. In Vatinium 7: prae- textatos edentes. Epist. ad Att. I. \6:fabulam tnimum. ad Farn. I. 9: [quum- que eum nee persuadendo nee cogendo regi posse videret] , enz. Intcrpuif ction und interpretation einer stelle des Horatius. van K. L. Roth te Basel. Sat. I. 9. 26. Das fragereichen hinter Opus ist in ein punctum zu verwan- deln. Nun bilden die 8j Zeilen von Est tibi mater an eine ununterbrochene rede des dichters. Zur Erklärung von Horatius Satiren I. 6. 75. van C. Kirchner te Pforta. Ibant octonos referentes Idibus aera =r sie brachten an jeden der Iden von den 8 Schulmonaten ihr Schulgeld von Hause mit: of met Cod. Monac. 2 : Ibant octonos referentes Idibus aeris 3= die Knaben zahlten an den Iden jedes Monats acht As. Horat. Art. Poet. 326 sqq. Van H. Dünt- zer te Keulen. Redire ^=: einkommen. Platoniea van R. B. Hirschig te Leiden ; de Rep. I. 329 C- [ert olog t' si. yvvatxl ovyyivsa&ai,.] Theaet. 171 D. [«jiorof^a»' de Rep. 34S C. Oi'xovv slxog y' (icpq) , eo ijötgs. Cratyl. 388 E. &£0&cu [tglv]. Charmides 176 B: do^jusont. Philebus p. 54 B : EnitvSQOiTiöqg Zu den Scholiis Didymi in Ilomerum. van G Wolff te Berlijn. Inschriften von den Inseln des Aegaeischen Meeres. Van A. Saumeister te Athene. Zwei Palimpsesie in London, van Dr. Paul Bbtticher te Berlijn. Die MvGXOt, PllILOLOGUS. 191 und Moskowiter, van Fr. Osann te Giessen. Naar aanleiding van het werk van Wolänski die de Möaxoi met de Moscoviten in verbinding brengt. Zu Aratus. van M. Schmidt te Oels. Bij vs. 572. is een regel uitgevallen. vs. 13. uqsviav. 26. ixovow. 27. äjiaTqoxomvxa. 70. axaioio. Philologus. IX. 3. Studien zu einer Geschichte der griechischen Lehre vom Staat, van H. Henkel te Magdeburg. I. Die politische Litteratur der Grie- chen und der Römer bis zum byzantinischen Zeitalter. A. Die politischen Schriften der Philosophen. B. Ausserhalb der Philosophenschulen. Cato's Car- men de Moribus ist in Versen geschrieben. Zweiter Beweis, van E. Kärcher te Carlsrube. In het vorige stuk bad K. trachten te bewijien dat dit trochai- sche tetrameters geweest zijn, hetgeen Böckb hem heeft toegestemd, ofschoon deze in de herstelling der drie fragmenten bij Gellius XI. 2 eenigzins van hem afwijkt. Thans wordt hetzelfde bewezen van de lemmata, die zieh dan eens voor dan achter de disticha van Dionysius Cato bevinden. Van de 66 lemmata behoeven 42 volstrekt geene verandering en vormen het begin of einde van eenen tetrameter. Elf andere zijn midden uit een tetrameter ge- nomen. Bij drie is het metrum onherkenbaar. Eindelijk worden proeven van herstel der gedeeltelijk bewaarde verzen geleverd. Een zeer belangrijk stuk. Fleckeisen gelooft bij Gellius sotadeen te zien en geene tetrameters. Aristarch. Homerische Excurse. van M. Schmidt te Oels. I. Augment, lieber die Vorrede des altern Plinius. van L. v. Jan te Schweinfurt. Naar aanleiding van zijne uitgave in Teubners verzameling. Griechische Inschriften van A'. Keil te Pfor- ta, o. a. herstelling van C. I. G. III. n. 3827, waarin hij vijf senarii erkend heeft; n. 6705 vnoifiiu; herstelling van n. 2659, enz. Inschrift von Aegos- thena, van F. W. S. Bij Welcker Kl. Sehr. 3. 242: inivo[iiav snl dexa tirj. Zu den Fragmenten der griechischen Historiker, van R. Stichle te Ber- lijii. I. De scriptores rerum Aleiandri M. ed. C. Müller. II. Zu den fragmen- ten Hist. Graec. ed. Didot. Vol. IV. Historisch philologische Studien, van Dr. Campe te Greiffenberg. I. Der Krieg des Hiero wider die Mamertiner. Deze valt in 270. II. Die Anfänge des ersten punischen Krieges. Achtereenvolgens worden de verhalen besproken van Dio Cassius en Zonaras , van Diodorus en Polvbius en iedere poging afgekeurd om die verhalen tot een geheel om te wer- ken. Ueber die Eintkeilung des Geschichtswerks des Thucydides in einselne Sucher, van Fr. Osann te Giessen. Vroeger is Thucydides in dertien historien vcrdeeld geweest. Zu Aristophanes Vögeln, van W. Teil te Greiffenberg. vs. 728 fiävieat Moiaaig = fiovaufiavteav , even als Nub. 244 datvrj qpaysiv rz opaysdatva. Zu Arat. Fortsetsung. van M. Schmidt te Oels. 286, over de elisie van <*<■ bij Aratus. 315 vaiteuc. ansqx o/isvotf ; 1078 over het ge- bruik van het artikel , cet. Zu Antiphon und Lysias. van P. R. Müller te Jena. Antiph. 5. § 12 rjfal voor eiya. Lys. 20 § 25 rjvayxatov onlusveiv , ünXirsvov. Lys. 26 § 13 oix äv oUa&e — diaxaio&at — iflyoao&ai. Platonica. Van R. B. Hirschig te Leiden. Meno 78 D: Msv. Ov dtjnov , o> Süxgareg. — 2m. 'Alka xaxtov; — Msv. Ilavtwg drjnov. — 2o>. Aal aooe , <äj i'otxa, xte. Alcib. I. 126 C. syyLyvijiat nqog dXhjXovg. Phileb. C3 D: ftvqia rjfiTv jraus^o v<rt. Theag. 128 B: nqoanoiov fiait Seivog eivaif. Phaedo 71 E: avxanod ovvai. 72 D : ttno&vijaxot. Soph. 262 D : eneg>d-ey^d(is&a en dio leyeiv te xctl (övoftdSetv inser.). Lys. 207 B: wsto s xaToyeo&o». Symp. 212 D: xeXavovxög e äyett>. Protag. 318 C: <pr\g fie ßsXrlco : ten slotte eenige opmerkingen over elisie en cra- sis. Epigraphisches , cf. Piniol. IX. p. 179. van Fr. Osann te Giessen. Epi- 192 UlTTREKSELS UIT TUDSCHRIFTEN. ■metrum Varronianorum. van T. Roeper te Danzig. Na lezing van Lachmanns arbeid. Ilarat. ep. ad Pison. V9. 24 — 30. van L. Spengel te München. Tot verklaring. Zu Haraz. van M. Crain te Rostock. Verklaring van Sat. I. 10. 64 sqq. Zu Ovid. van Dr. Muldener te Göttingen. Mededeeling van eene le- vensbeschrijving van Ovidius en inleiding op de metamorphosen uit een Wol- fenbuttelsch hs. , in barbaarsch latijn. Zu Sallust. Catil. 51. von L. Döder- lein te Erlangen. De woorden Graeciae morem imitati worden voor Lex Por- cia geiet. Epigraphica Graeca. Cf. Philol. IX. p. 388 van Fr. Osann te Gies- sen. Verzeichnis* der Handschriften in der libliothek sr. Maj. des Sultans. van Dr. Mordtmann. Monitum van B. ten Brink, tegen het opstel van A. Nauck, Philo]. IX. p. 369. Zu Sophocles Oed. Col. 523. van K. Fr. Hermann: loi'Tiav d' rtvayQSJO» oi'Siv en vs. 511: eqa^iai xi> nv&so&ai. Varia van C. Volckmar te Ilfeld. Griechische Inschrift aus Smyrna. van F. W. Schnei- dewin. Behandeling van eene inscriptie door Le Bas medegedeeld , Revue Ar- cheologique 1855, 10. p. 577 8°. Eudocia. Apollonius. S. Empiricus. Cha- rito. van R. Hercher te Rudolstadt. Eudoc. p. 14. dnö tov xsv&sw tovg 'Foascij. S. Empir. p. 20. 2: naga tov 'Aqanovv, enz. S. A. H. Athenaeum Franjais. 3" annee. n. 6. 11 Fe'vrier 1854. (Vervolg van Mnem. III. 352). Mdlanges. Nouvelles Littiraires, Scientifiques et Artistiques. p. 133. Ex- cerpt van een' brief uit Roine over de opgravingen längs de Via Appiu. Men heeft bij de opgravingen die aan beide ztjden van den weg gedaan zijn, weinige graven gevonden met twee verdiepingen; het voornaamste is het Casal Rotundo dat, hoewel grooter , dezelfde verdeeling heeft als het graf van Caecilia Metella. Het is een rond gebouw op een' Vierkanten grondmuur (soubassement) welks zijden 120 voeten lang zijn. De overblijfsels van beeldhouwkunst zijn onbelangrijk ; de gevonden inscripties bevatten mcest namen van personen uit den minderen stand. Bulletin Bibliographique p. 144 Ephemerides Isaaci Casauboni cum praefatione et notis edente J. Russell. Nisaid heeft dit werk niet gekend. Uit de catalogi van de bibliotheek van Canterbury (1792 et 1802 door den Rev. II. G. Todd) en uit het Repertorium Bibliographicum (London 1819 was het bekend dat er een Latijnsch dagboek van Is. C. bestond. C. begon dit dagboek in het eerste jaar van zijn Professoraat te Montpellier 1597 op 38 jarigen leeftijd en vervolgde het tot elf dagen voor zijn dood (l Julij 1614). Hetgedeelte van 1604 — 1607 was reeds verloren bij het leven van Mer. Casaubonus. Van al den overigen tijd is het : nulla dies sine linea. Hij teekende allerlei huisselijke omstandigheden , gesprekken , zelfs hier en daar zijne uitgaven op , maar ook veel wetenschappelijks en men verzekert , dat Bentley menige belangrijke opmerking uit C.'s dagboek ge- put heeft. Mecrmalen gewaagt hij van de pogingen aangewend om hem het protes- tantisnie te doen afzweren. Vgl. over ditzelfde werk , Diary of Casaubon, in de Quar- terly Review van 1853. p. 462- — 600. Milanges, Nouvelles litteruircs etc. p. 151. Dicouverte* Arche" ologiqu es en Egypte naar annleiding van een brief van Dr. Brugsch aan den heer Weisz te Berlijn. Volgens B. is uit de opgravingen van den tempel van Amenophis gebleken , dat de Egyptenaren hunne steenen monuinen- ten geheel met metaal bekleedden. Weisz beweert dat de Egypt. kunst niet den minsten invloed gehad heeft op dien der Aziatische volken. H. bestrijdt zonder de quaestie te willen beslissen, eenige der door W. voor dit gevoelen aange- bragte bewijzen» S. H.R. 