title: Maandelijksche leerredenen, over verschillende onderwerpen
creator: None
text: God, de heilige almachtige Schepper van hemel en aarde, de vormgever en liefdevolle Weldoener Zijn menschenkinderen gaf de eersten derzelfde, Aaith, een wet, met bijgevoegde straf bedreiging. Vrijwillig en moedwillig hield die eerste mens zichzelf door verbreken van het ontvangen gebod, ten zondaar gesteld, zich betoond een afvallige, een opstandeling in het rijk des Almachtigsten. Wij, Adams nakomelingen, in hem, als verbondshoofd gerekend, zijn met hem gevallen, hebben den afval meer gemaakt, verderd door onze gelijksche overtredingen en snood zonden, zodat onze weg; alzoo is met het meeste recht, de geheele wereld voor God tot doemelijk, alle mond gestopt, Rom. 3:19. De wijze op welke het dood- en doemschuldige schepsel kon verzoend worden, met in de gunst hersteld van den beelddienaar Wetgever, was hem onbekend. Geen wijsgeer, hoe hoog staande in kennis, hoe doorgekneed in menschelijke wetenschappen, hoe ook gescherpt op apologetische redeneringen, kon ooit een middel tot verzoening en verlossing uitdenken, waarop men kon worden gezien voor de eeuwigheid. In dat opzicht verliet hem niet alleen wijsheid, stond hij in stikdunkeren nacht, en als wat hij er van zocht te bepalen, was een tasten van den blinden naar den wand. Zulk een middel, niet te denken en daar te stellen, vermoedt de Bron van alle wijheid, God, alleen. in de onbegonnen eeuwigheid, heeft dat middel, overeenkomstig de deugden Zijn rechtvaardigheid, heiligheid en liefde vastgesteld en in de volheid des tijds niet gevoeld. Hij, die in den schoot des Vader was, en het zicht geen roof behoefte te achten, Gode evenwaar te zien: Jezus Christus, het afschijnsel van Gods heerlijkheid in het niet gedrokte beeld Zijn zelfzijn, nam het uitgestelde bloed van de Heilige en verplichtte zichzelf als medeschuldig voor al hunne schuld. Aan dit karwei, dat voorbarig was, betoonde Hij, in menschelijke vlees, op aarde verklankt, een volmaakte gehoorzaamheid aan, voor de Zoon lijdzaam, in den allerbittersten dood doden gaande, werd Hij daardoor het leven bijeen terwormen. Zo verdaalde het afgelopen den geavanceerde, en het geheele scheppingswerk van de goddelijke Wet, voldaan aan de strafmaatgeving gerechtigheid des Rechtvaardige, beredemd en tewevestigd de overtreffendste genade beloond. Ziet daar, met kool, waar de woorden vallen, zeg ik, "Alles voorbij, gaat," groeiende doem, voit, CRSistraa mmmi. Ell, niet doen, we dat op, groeven van onder dat ik hulpeloos loop aan de band van het laagst. Kerkelijk stelsel. Daar voor, waak ons, de vreemde, een goddelijke es, onchristelijke verdenking, verplicht ons ver, ver van ons. Wij geloven dat ons gehele hart de voldoening aan God's regel, om het zich te onwedersprekelijke teer van de heilige Schrift, handelt op de gegrondde op de betrouwbaarheid van mannen, dat godvenstaan worden in zijn spreken en schrijven door de Heilige Geest, Die in alle waarheid leidt. Wij prediken die leer van de voldoening, ondanks zware beoordelingen, niet makkelijk van onze Gereformeerde Belijdenis, tot welker handvatten en verdediging tegen alle vormen van belevingsdwalingen en valse veronderstellingen de gejaagd van Ceausescu wegens geroepen wordt. Het is waar, die leer van de plaatsbekleedende ideeën en diensten, voor de gegevenheid des Vaders is voorwerp van veel misverstanden en discussie (tewelst in onze dagen trekken mannen van naam tegen elkaar op het veld. Er is immers zulks (hemelse genoeg!) verdienen aan te tonen dat die leer van de voldoening niet voorbij kan. Die, volgens de Bijbel aan ons gebracht, en bij ons elk een uitdrukking in des dagelijkse voor God kenbaar te ordenen. De geagertheid intuïtief vervaardigd het dragen der bestralders vervaardigd in plaats bekleding, vertrouwen op sterfelijkheid, vrijen ieder, die aarzelt, blijft is ook verwacht en genoeg zich aan te stellen om de bever te willen achten, zijn eigen meening daeltjes in de ogen. Of kan men het met eigen aandacht zelf vaarwel zeggen, vaarwel aan het eindloos liefdevolle God denken, of verwachten, dat Hij Zijn Eenige Geboorte Zoon, Zijn Geliefde, de Zoon in welken Hij zijn welbehagen had, aan de drieëndertigjarige levensloop van achten om achten en eenmaal en ideeën ja aan den allergrievelijksten en meer dan bitteren dood zo overgeven als alles om de door Hem Bevrijdde leer te betalen, of zijn voorbeeld van volkomen onderwerping en gehoorzaamheid te volgen? Zoo aan de wreedste tijden aandelen. Maar welke vragen bracht het aan? Immers de door Jezus gepredikte, met de wete dat het wonderen vergeeflijk en al Goddelijk bekrachtigde leer, betrustte veel te veel, wedersprekende inwendige bewijzen van niet denken aan de bemerkingen van een geest, dat de dood ten hem ten die van het volk verkondigde, tot barre bevestiging aandeed, dat de dood van God was. Was dit in de waarheid een vereiste, dat aan het eind rijmde in dat opvat met die van de heiden, Soortgelijk die voor de zijnen den giftbeker dronk. Verre van onzeker, een christelijke, God-geordende gedachte. Eau wat het voorbeeld van volkomen onderwerping en volnaakte gehoorzaamheid betreft, had het doel getroffen. Waar toch is, in het gemene bestaan, de Christen-beijder, die het leven voor zijn tijd stelt; waar is bij die het voor zijn tijdgenoot met haat benemende vervolger en onverzoenlijke vijand stelt? Neen, M. Hoe! dat kan geen hoofddoel van zelfs uiden en dood zijn geweest. De grote oorzaak, het hoofddoel van de Verlossers sterven, het was daarom dat van wege de gerechtigheid en waarheid Gods, niet anders voor zijn zonden kon worden betaald, dan door den dood des Zoons Gods, en God wil dat Zijn gerechtigheid genoeg is gegeven. Zoo spreekt ona a voortreffelijke, (helaas te weinig gekende) Heidelbergsche Catechismus! en de onfeilbare uitspraken der Heilige Schrift bevestigen dat gezegd. "De Messias", profeteert Daniel 9 : 26, "zal uiteindelijk worden: naar het zaad voor Hem, zeg en niet zeg." Maar voor wie, dan, ten wiens natie, in wiens plaats? Leest het antwoord op die vragen bij Jesaja 53 : 8, 5, 6; om de overtredingen mijns volks is de plague op Hem gevallen. Om onze overtredingen is Hij verwond, om onze rechtvaardigheden is Hij verbrijzeld. De straf, die ons den vrede aanbrengt, was op Hem en door Zijne Smartelen is ons genezing geworden. Buiten tegenspraak handelt in dit hoofdstuk de Godsman, over den lijden van de Messias. In zijn geheele voorstelling ligt blijkbaar opgesloten dat hij Jehova aanmerkt als een onkrechbare rechtvaardige Regulator, Die voldoening vordert voor de schending van Zijne heilige Wet. Maar is die genoegdoening geschied, dan is aan Zijn recht voldaan. Geene verdere aanspraak wil Hij houden op den beleediger. Hoort ook den Heere Jezus Zelf in die geest spreken: "Ik ben de goede Herder. Ik sta voor het leven voor de schapen. Op een andere plaats is hij te horen zeggen: "De Zoon des Menschen is niet gekomen om gediend te worden; maar om te dienen, en Zijn leven te geven tot een rantsoen voor velen." (Joh. 10 : 11, 14, 15). Op een andere plaats is hij te horen zeggen: "de Zoon des Menschen is niet gekomen om gediend te worden; maar om te dienen, en Zijn leven te geven tot een rantsoen voor velen." (Joh. 20 : 28). Zoo ook de apostel Paulus: Rom. 6 : 6_8: over het Castus, als wit niek krachteloos, was, te zijn Zijn tijd, voor de goddelozen gestorven. Want niemand kan iemand voor een regtvaardigen sterven; want voor de goede kan dat ook mogelijk iemand bestaan te sterven. Maar God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als wij nog zondaars waren. Wat denkt u van dat. Het is er wel veel meer nood om de plaatsbekleedende kracht van Jezus' dood te verdedigen? Wij hebben echter meer wapenen voor de bestrijding en nederwerping van onze vijanden. "Waarlijk," zegt Hij. Deze woorden, als van een hoogst gewichtige en zeer zekere zaak sprekende, "waarlijk" Hij heeft onze krankheden opzij genomen, en onze smarten heeft Hij gedragen. De Messias heeft die eilanden, welke eigenlijk ons - die mensen - betreffen, aan ons naar Gods regtvaardig oordeel behoorden gestraft te worden, vrijwillig op zich genomen, en al het famperlijke, daaraan verbonden, ondergaan. Hoe niet minderend en juist stemt hiermee overeen het gezegde van onze apostel Petrus, 1 Petri 3 : 18; 2 : 28: "want Christus heeft ook eens voor de zonden geleiden, Rijl, regtvaardig, voor de onregtvaardigen, opdat Hij ons tot God zonde brengen. Diezelfde onze zonden in Zijn lichaam gedragen heeft op het kruis, opdat wij daarvan de zonden afgestorven zijnde, de gerechtigheid leven zonden, door Whose striemen gij genezen zijt," - "Hij heeft ons verloren van de vloek der wet," schrijft Paulus aan zijn medegelovigen te Galaticen. Gal. 3 : 13. Het boek deed qua tekst dat voor in de plaats der vragen, wat zij verdienden. De apostel voegde een bij: een vielle geworden Kijade voor "isft". Elkeven kan er eniglijk een bepaling zijn van personen, een overdragen van straf niet gedrukt, die onschuldig was, leed, maar die schuldig waren. Ceausus leed hetzelfde vonnis, door de Wet op de zijver overtreding gesteld. want er is geschreven: "vervloekt zij die de woorden de Wet uittist bevestigen doend dezelfde", Deut. 27:26, of, als Paulus het mededeelt, Gal. 3:13: "Vervloekt is een iegelijk, die niet blijft in al hetgeen geschreven is in het Boek der Wet, om dat te doen." Medezondaren wij hebben ons begonnen te vertalen. (KN de kracht van bewijs in bet woordje voor opgetogen, teverraasd verbaast de saoleckenaar, dat bij gelegenheid hij ondanks de betekenis van Philippiens 13, een aardige, donkere uitgiftede persoon ontmoette; die bij Theron en Apatia wilde gebracht worden, om de betekenis van dat woordje voor (honderd) priesters te stellen. "Ik moet bekennen," duizend mensen liij, "dat ik, bij het eerste zien, geen eenmaal in aangekondigd kon, en ik weet niet of ik je aanbod zie bij deze gelegenheid aan hem bediend ben - behalve (behalve dan) Grotius in zijn werk over de Tegenstellingen." "Maar de Evangelist en Apostel Paulus stond erbij, tegen: "Nou begrijp ik in, bij het hebben in dit geval gepredikt," verklaarde hij, terwijl hij de Lexicon niet wilde aanhalen. Om hem niet langer in twijfel te laten staan, ik meen dat u de Uitgever hebt gezien, die het volgende getuigenis afleverde: "Wanneer een mens sterft, blijft het falke opdaan het geheel volk niet verloren gaan." Nu, dat verloren gaan, niet enkel betekent sterven, maar ook ellendig leven, kan ik, indien iedereen zou sterven, opdat niet iedereen ellendig zou sterven, iemand anders denken, of zou moeten sterven in de hoop dat sterven van iedereen. Zie Job 11, 50. Het werk van Tan den Beer J. Hittens, Theman en Apatia, God-Tegenstellingen, Deel I en II is waardig over het onderwerp dier kennis gelezen te worden. Digitale versie door Vindictive Oost-Europese Klassieke Teksten. Dezelfde toefeling, waarvan ook wij zijn geworden. Daar is menselijk, regelmatig, en niet toe. In zonden ontvangen en geboren, zij van nature kinderen, des tovergeboorden onder den vloek der Wet, omdat onze ongereguleerdheden als een berg boven onze zonden opgestapeld, terwijl wel vrome, eenmaal aanleiding zijn ons zelven daarvan te verlossen. Wanneer dan de Schrift zegt: "verlokt is een iegelijk die aan het kruis hangt", dan is ons besluit, in verband met het reeds gezegde, dat Christus, die niet vrijwillige liefde zieh, aan het kruis liet nagelen en aan hetzelfde stierf, dezelfde vloek, dien de gegevenen des Vaders voor hun ondenken verdiend hadden, uitgeslagen, bestaat. Indien Hij van alle vervloeking verlost, zo moet, noch kan het anders zijn, dan dat Hij voor hen, in hun plaats geleiden heeft, of ik weet voor zondaren geen middel tot redding, geen middel tot behoudenis. Het is, in zijn verborgenheid der godzaligheid, die groot is, waarin zelfs de engelen begerig zijn in te zien, dat de heilige onschuldige Jezus, de Eengeborene des Vaders, zichzelf ten offer stelde, tot stilstand van Gods toorn, dat zoveel smart en angst en lieden daarvoor niet stond. Insequentie was dit onvermakelijk ten opzichte van de onkrekelbare rechtvaardigheid en de schreelkloze heiligheid des Opperbeers allemoezigste tot voldoening en voor verzoening van beladen zijn. De zonden lood van ons Volk waren op Christus, als het Goddelijk offerlam, gelegd, en onmogelijk was het dat Hij derzelver zwaarte niet zou gevoelen. Hij kon derzelver last niet torschen zonder smartelijke ondervinding. Zie, hier in de boek Gelobten van. Daar zag Hij reeds aan de ziele tot een schuld-offer, en van daar de angsten, die Hem betoonden niet te verminderen als grote droppelen bloed; vandaar dat Hij klaagde een worm en geen man te zijn; vandaar dat Zie je, vriend, de hemel werd als een gesmonter was. En de donkere hemel, toegewezen reeds de kracht en het gewicht van geis, voor welk de voorbereidende heancls schandalig verval waren, welke nadat (1:6) zei: "Wie zal uw heilsgeschichte staan, wie zal afzijdig voor uw toorn bestaan? Zijne goddelijkheid is niet gestort in de verlorenheid, maar op de rots steengrond werd van hem verzekerd." Jozef, de nageis, die de gevolgen van de daden van zijn voeten van Jaaos gezwegen ligchaam doorboorden, zij trouwens niet gehalveerd, maar grievend voor hem, omdat de obdevindelijke van Zijns Vader toorn. De geestelijkste die hem teisterden, de door de diep hoofd doorboord door hingen aan den kapotgaaan, waardoor hij, de man van amareth, werd niemand gelet, dat alles de hem samentreffende nog klagen. Stil was hij als een schaap onder de hand, die zorgeloos was. Maar de martelaar, vervolgens met lichaamsfolteringen, door ondervindingen van geheime lasten van het Goddelijke gramschap, droeg hij den roep af: "O God, mijn God, waarom hebt U mij vergeten? Ziet, Mijnheer, dat heeft Jozef gedaan voor Uw volk, overweldigde smart en lijden onderteefd, opdat de erfenis van Zijn Heeren heiligheid nooit zou verlaten worden. De dood door chinamasca tot vloeibaar kaas kan daarom dan alleen een nieuwende en eeuwige washeid voor den gefreevdige, wanneer hij dezelfde mag aanwijken als plaatsbekleedend en in aanvaarding, dat hij niet door vleeselijk, zilver of goud, is verloren, maar door het dierbare bloed van Christus, als eens onbestraffelijk en onbetrokken Lamm. Doch, wordt vaak dat wij met toepasselijk anderwijs besluiten. Gelukkig, driewerf gelukkig aan ik nu en met zulke schatten. Wanneer ik tot nu allen zonder lader. Digitized by VjOOQ IC 197 Geheim, Schal, geloof ik, al aan tot gezondheid, zie ik het door gelade wiselen en in hauteur barstende gevonden, dat ik uit vroege tijd aldaan wandelde verloren waren door het liefbaar bloed. Christus, zo aan eens onbeschrijfelijke grauw, een gevekte Leeuw. Heiligen, 1 reël, zeer veel overkomen er laag dat dit mijn verlangen zou waarheid zijn. Of zo in beider middeleeuwse tijd, die de ongerechtigheid aldaan vaderlijke redenaars, de wereld baron begrijpen net de meesten ijver najaagden, en zich tot slaven gesteld hebben van dien driehoofdigen afgod: de begeerlijkheid des vleeshexes en de begeerlijkheid der oogen en de grootschelijkeid des levens? Job. 2 ; 16. Waren er ook maar niet de zaak, die, boven de Christennaam dragende, een seilende schip van beter Christendom? De wijsheid die hunne rede tot God aanbracht en hunne gedachten aan wil en gevangen legden onder de geboordnaamheid van Christus. En wat zal ik van nu aanleggen, blinde kwaardaar of kwaaddoener die nu aanleggen nu baren om dat geboopte lidmaat der kerk zijn? Was ik ook aan tot nieuw kerkgaan, almoes geven, gezet tot Avondmaal gaan, en in het volhrengen van meer godsdienstige en burgerlijke verplichtingen een grond van eerbiedigheid terwijl de Heere Jezus attent maakt: wanneer gij gedacht hebt hetgeen schuldig is aan te doen, dan gaat hij: waarom nog langer onatta zijn dienstknechten? Hoe meegeniet gedraagt zich als of het dierbaar lichaam van Christus uit noodig heeft voor verlossing, voor heiligmaking, voor rechtvaardiging. Och, alle leken toonen klaar en kenbaar zij eert den naam te hebben dat als leven, terwijl zij ten gevolg daarvan dood zijn in zonden, in misdaden. Zij bedriegen zich door valsche overgevingen ten opzichte der eerbied, welke hun wachten aan, om dat te kunnen vinden dat een noodzakelijke ontbecht: kennis van zonden en zielenden, met daaruit voortgevloeide diepe berouw aan den Heere Jezus in zijn dierbaar volheid als God en mens, in eenheid des persoons. Waarbij toegestemd geen overgieting van rechtvaardigheid en oordeel bestaat, daar mist ook het volgen uit de noodzakelijkheid van eenige samenwerking van Jezus. Nog is het de weldoend, aangename tijd, Nog is het de toegang tot de zaligheid. Nog is het niet te laat om de noodzakelijke dierbaarheid van den ware verlosser te leren kennen en zich aan de genade des Heeren te vertrouwen. Wie tot Jezus komt met een verbroken en verslagen hart, wie in Zijne wonde genezen askt, Toch de wonde der ziel, zal geenszind verlegen gelegen worden, of hingeworpen worden. Haast dan zich, dan een weg, die nog baart is, om zijn ziel goed te doen, onverwacht kan het te laat zijn, voor eeuwig te laat! Mocht het morgen reeds zijn; moge deze dag, moge in de volgende week worden, nu even draad afgesneden, was ledere polsslag de laatste wezen. En wee, duizendmaal wee, A mensch! Wanneer gij van deze wereld zult scheiden zonder Christus, zonder een z algemakende kennis van Zijn offermoed, zonder toerekening van Zijne volmaakte Borggerechtigheid. In de oorden waar gij, o den 1000 kleuren zult, zult gij Christus leren kennen, de Rechtvaardige Heer, die leeft en doet, die de phioten Zijne gramschap zal nietspotten over allen, die het vlees hier niet hebben aangenomen als vlees en God. En hoe al roept ge dan wanhopig tot de bergen en steenrotsen: valt op ons en verbeedt ons van bet aangezicht, desgenen, Die op den troon zit, en van den toorn des Lamms; want de grote dag Zijnwonderlijk gekomen. Beiden noch steenen, niemand noch iets zal echter onternomen worden. Kas dan den Zoon, opdat Hij niet toornig is. Heden hoor gij Gods stem, verhardt niet onze harten. Zoan er onder genomen, Gel. die naar Gods vrije entfenniog begeadigd, met de hoognoodige kennis die ijdele wandeling; hebt genomen, gebrek van iets anders voelen, niemand tot den Heere wat, als de bron van alle heil als een God van volkomen zaligheid; welke uwer meerder of minder mate moogt genieten, dat de Heere goedertieren is, en ondervinden dat, wie met alle aarden en nooden tot Christus vlucht, bij Hem veilig is en geborgen. Bij eigen bevinding verstaat je het woord des Apostels, "dat je niet door vergankelijke dingen, zilver of goud, verloren zijt, maar door het dierhaar bloed van Christus, als eens onbestraffelijken en onbevrijden Lamm." Och, misschien zal er enkelen onder, die het niet met toepassing voor zichzelf kunnen geloven, dat zij (groote en doodsbedreigende zondaren of zondares, die ze zagen in het ewige Verbond der genade zijn opgenomen. Waar vandaan dit? Het vlees begeert hen soms genoeg te geven den geest; onophoudelijk ervaren zij dat, wanneer zij het goede willen doen, het kwade in hen blijft. Daarom worden zij meermalen beangstigd en verleid om het uitschijnen van een vreedzame zoonvervliening toe te komen, of God heeft hun de rechtvaardige gerechtigheid van den Meestel heeft toegerekend. Bedrukte, kleomoeilige 1 Bijnaam heeft een leedzaam effect op het welzijn van onze kat. Een groote moeras is; zo weinig waardig zijn de heilige roeping van een Christen te verwaarden; ter verdruisnoedig in ongerasterlijk en ontfeil de Heer door onwetende, telkens weerkeerende twaalfvoudige niet. Hoe hebt u niet gevoeld wat een OvergangsGeest verzoenend VerbondsGod is? Zijn woorden door heilige in aankoop geboekt, en geagrezen in zeker onderpand genoeg dat al Zijne bevalt, hoe velen er ook mogen zijn; in Christus is er een zeker amen? Wanneer gij dit niet durft te kennen, ja dan moet u bemerken dat dan ook geen verkeer mag drijven in dat land, dat liefde geen vrede geeft; maar de volmaaktheid van liefde is de Vrede. Moet er dan maar veel liefde zijn gevonden in u voor den Heer, Die van eeuwigheid lief gehad heeft. Zie daartoe het Kruis, het geloof in Golgotha, als waar onze Heer en Heiland een omverwerping van eenvoudige aardigheid is geworden; althans die in de Voorstelling voor de grondlegging van de wereld, ten tijde van de vallen van de vijand op hem aan, om te lijden; hij is met eeuwigheid gebonden, in de onderheid besloten, zodat hij niet verder gaat, dan nu de Kroon het wil toelaten. Ja, kinderen, God daar is een betekenis om na te maken, welke de Overheerser van deze wereld niet vermag te breken. Vrijboudt hij ooit een lijdende hart uit het hart, het door Christi Geest, de Heilige Geest, vernieuwde hart houdt het niet uit den hemel. Door de aangebrachte verlossing is den verklager van de broeders, den lasterlijken en lastenachtigen mond gesloten, en hij, noch iemand meer, mag beschrjiniging in te brengen tegen de eeuwigheid. Tijdens de bitte der verduvking, waais ge, klef aigeloovilffc zelen, veel lucht verkeer. Beraoedige het aan daarenboven, om met alle behoefte en zorgen, van wat aard of gewag tot den Heere te vragen. Als nu barmhartige Hoogepriester, zoek je Digitized by LjOOQIC 201 Terzocht, doch zonder zoan, kaa Hij medeliden bebben mel nwe zwakhedea. In eeuwigdurende liefde en genade, zgn goddelijk oog op de erve Zijn heilige beid. Die begeeft, nog verlaat zij in eeuwigheid; graaf om den wil derzelve wordt Hij geopenbaard in den laatsten dag; eeuwig leeft Hij om Voor Zijne volk te bidden. Besteedt geromein Wat heerlijk voorregt, Wat vrije genade Dat u gekomen zit Tot sion, Zie faet hemelach Jerusalem, Dat boven is, Door het geloof, Mocht gij met volle versekerdheid De gerechtigheid Van Christus als De nieuw aan nemen En door den Heiligen Geest, Woont het getroosten In u volgens verlosten Te zan door Jesus Dierbaar hartbloed. Bedroeft het nog Dikwijls afgetrokken En verlokt te worden Door een afgelistig hart En aldoor onverloren Gemaakt aan den Koning, Onder Wijn kras banier Ga zult u kunnen Scharen; Laat het nog meer En langer De zonde Leeren kennen In hare gewelde Snoodheid en Afgodelijkheid. Maar leer nu Ook De ondervinding, Wat gaadt bekwamheid Tot enige goed, De geneigdheid Tot alle kwaad, Waken en Bidden, Sterk aanhouden In het gebed. Zoekt immer Bij een Drievligheden Verbonds God Kracht tot standen Tegen zonde, Wereld en Duivel. Ga niet Het met te vergeefs doen, Omdat gij kinderen Der boffenissen, Erfgenamen Van God en Mede erfgenamen Van Christus zijt. Zalig voorregt, Heerlijk bezit, Geen amand der wereld, Geen aanval des boosens Kan u dal ontnemen! Hier geroelt en Ga er blijven iets van, Wanneer die lieve Geest u aan en dan belieft te binnen te biegen De dingen die U van God afgevallen zijn. Maar dit geef je Voor den troon Het Lammend heerschappij toebrengt en eerbiedigt, Dan eerst aan, Ga het op den rug, Profet kniel voor hem, Door het dierbaar Lichaam Van Christus Zal u verlost Ondanks de wellust En de verleidingen. Aan de wie. In feit, op den Heer! Ja, wacht op den Heer! Deze 18 (Ps. 27: 14) M. Toen! Eene korte, doch nadrukkelijke en allezijdig gepaste opwekking van Koning David, die een man naar Gods hart is, waardoor hij de godsvrijheid van zijn tijd naar den Heere wijst, en aanSpoort om op Hem te vertrouwen, zieh aan Hem en Zijne leiding met kinderlijke onderwerping over te geven, en deze weg te volgen in eerbiedig geloof aan Zijne wijheid, liefde, macht en troon; aan Zijne vrijmacht, heiligheid en rechtvaardigheid. Hij wil dat zij, al ware het dat zij iets duistere en vreemds zagen, of dat hun zelfs onnatuurlijk scheen, in Zijne handelwijze met hen ontdekken of dat hun voorkwam te strijden met Zijne deugden - Zijn woord en Zijne betrekking op hen, zieh zonden wachtend van twisten tegen Hem, van verdenking Zijner goedheid en gerechtigheid; van het Hem onteerend ongeloof; maar dat zij zich overgaven aan Hem, trouw en wijze aan Hem zonden overlieten; Hem verbeiden een het einde Zijner wegen met geduld te gemoed zien, niet tw衚elende of Hij, die stond te komen, zo als gewisselijk komen en niet achterblijven, en het dan in alles wel maken, door Zijne leidingen dienstbaar te doen zijn, zoo wel als de bevordering en volgelingen. Jaar. No. 8- 16. Digitale uitgave van de bibliotheek van de Gereformeerde Kerk in Nederland. De dichter wekt hen op tot zulke een bestaan, dat hij wist dat zij, als redelijke schepselen, en ook met een Goddelijke Openbaring bevoordeeld, daarbij diep afhankelijk van den Heer, daarvoor ten duiden verplicht waren, en in die weg het doel hebben om in stemming te zullen bereiken, dat is: tot eer van God werkzaam te zijn; maar ook tot eigen zaligheid, gelijk deze vreemde ervaring, door de genade zijns Gods, hartelijk geleerd heeft, en hij met meemaken dat onverwachte voorrecht op zijn vaak zo moeilijken levensweg nog te genieten. Dat geloofvollere vertrouwen op de Heer, dit belooft hij (vers 13), heeft het komend gekracht, gemaakt, daar hij zonder hetzelfde in zulke druk kon zijn vergaan. Neen, — zijn geloof was dan uitgegloeid, beschaamd! De Heer was tot regering toe (vers 9), help en redder geweest. Nu kon dat ook niet aan denken of hij gevoeld zie zijn krachtig opgewekt (en was zulke een man als hij daarvoor niet het best in staat, het geloof en strijdgenoten, zulke medereizigers in het land der vreemdelingschap, die raad hem behoefte had, den aan Gods zorg, leiding, help, sterkte en zegen, een heilig en onwankelbaar standpunt der geest in den Heer aan te wijzen, en een verbindend uitzicht op een gelukkig einde te openen. Daarom roept hij hand toe: "Schrik op den Heer! Ja, waar is den Heer?" (vers 13,14). Ik had in mijn hart, Mijnheer en Gij, tot zulke een bestaan; als waarop wij allen hoop hebben, op onze reis naar de eeuwigheid behoefte hebben, thans op te wekken, op dat God ook in en door ons verheerlijkt en wij naar zijn rijkdom Zijne barmhartigheid in Christo deelgenoten worden van het heil. Daarmede gewisseld, Terknocht. Dat wij vooraf en nogmaals om des Heren hulp toegewijd zijn, ja verbeidens, maar voor ons onmogelijke vragen in de naam Zijnen eenigen en eigen Zoon; geleerd en bestuurd door Zijnen Heilige Geest. Tekst: PSALM LXXXIV : 13b. Welgeteld 9 uit de oneindigheid, die op U Terwoudt 1 Z. W. Toch en geliefde Vrienden! Dat het in allen eenen heilvollen zegen venn blijke van de verbooring onzes gebeds mocht vragen, en zij onder a, die met bet oog op den Heer begeerig naar zutten zegen berwaarts zijn gekomen, in nadruk ondervinden, dat het goed en zaig is in Zijn huis, waar Hij naar Zijne beloften woont en werkt; waar het beter is dan in de tenten der godeloosheid; maar ook, dat elk van uwer, die Hem tot verlossing en op Zijne verzoeting gesteld heeft, ondervinden mag, dat dezulkten wetgezalig zijn, is mijn hartewensch! De meeste uitleggers der H. Schrift zijn het met elkaar eens, dat men dit lied, waaruit de tekst ontleend is, behoorde te beschouwen als vervaardigd door koning David, de liefelijke in de Psalmen, nadat hij gered was van de vervolging zijns zoon Absalom, op de troon hersheid, tijdens de godsdienst, van welke bij in zijn oude zwerven beroofd was, in den Tabernakel met de gemeente des Heren vrij en ongehinderd mag nitoefenen. Terwijl dit zangstuk, zo gebeeld in zijn geest, zo ook inderdaad voortreffelijk is als daartoe ook recht gepast, ten gebruike voor de gezegde gemeente door hem in banden van den Opperzangmeester is gesteld. Gelijk het dan ook gebalmkt werd door hen, die gemeenschaps pelgrim naar Jeruzalem reisden, ter bijwoning van de door Jozef ingestelde grote Feesten. In hetzelfde roemt de godverlokte man betonbeiden, groot voorrecht van te mogen wonen, dat is: te vertoeven met rust en zekerheid, onder de kennelijke blijken van des Heeren genade in Zijn heilige donderdag. Hij heeft in hetzelfde de dag in hetzelfde behoorlijk doorgebracht en daarbij het salige, hier Terneuzen, gesmaakt, beter beschreven eertijds. Ook beschreven ho, kort het onwaardig haar ink van der genen, die JEBOtA vreesen; daar aan biij, voor hetwelk het bidden eene behoefte vraagt, zich ten biezend tot den Heer wendt en gebetSmördronken gevoeld het heil te venneniden aan hen, die op die Heer hun vertrouwen vestigen. Dit zie ik aan wat het laatstgenoemde betreft, duidelijk in de levensloop. Naar aanleiding van deze weet ik nu eerdertijd bij het hier genoemen vertrouwen op den Heer in de vaderland weer aan te wijzen, in hoe verre dat boek welgekomen is, die hier bezit. I. Met opzicht tot het vertrouwen hier bedoeld. Daar het om de hier aarde zaligheid te melaan komt, en het zelfs onmogelijk is, zonder geloof in God te behagen (Hebr. 11:6), we moeten wij ons van het zielebeiden instellen en geen denkbare vormen. Trachtend, zal ik daarom, dit vertrouwen in te doen kennen, in de aardse wereld met de oorzaken en in karakter of eigenschappen. Het zijn daarbij drie verschillende onderheden, welke ons zullen bezighouden. Te weten: A, In de eerste plaats zal ik aantonen, wat ik bedoelde, zielzaligend vertrouwen in den Heer, beantwoordt. De dichter zegt: "Gelukzalig is de mens die in U vertrouwt." Dit zegt hij aan het slot van dit uitkomend lied, hetwelk getint is van zijn ingenoegenheid met den Heer en Zijne dienst, heeft het gevoel dat daaraan verbonden is; dit verzekert hij met een, zoolang het ontboezemde en ter neder gestelde bloesje, geroerd en vol hart; geleerd door ervaring, wij weten wat wij hebben. Digitale versie door VJOOQ IC. 209 In de loop der tijden was het ook voor hem in liefde, ieder soort beproefde omstandigheden geweest. Het kon wel aan andere, of dat zijn hart zwaar was, zie je ook ter leiing, bemoediging van anderen in deze roerende taal, in dezen of des Heeren genadesken: "Gelukzalig is de mens die in U vertrouwt." Hij bedoelt hier het vertrouwen in Jehovah, den God van hemelse en aardse liefde. Die, hoe hoog verheven, hoe heilig en Majestueus, ook niet onmagtig, ontfermend en nederbuigende liefde, zie zijn genadiglijk met mensen, of soet hoon, moedwillig afvallende en in zichzelf behoevend en hulpeloos, dat meer is, zondvallig kind en bladten tot aan hunnen laatsten ademstocht, wil bekindigen; zie zijn blijkens Zijn eigen woord aan zijn laatste gelegen zon; zie zijn aan hen tot zijn heil en behoud openbaringen, zich toegankelijk stellen en Zijne liefde en macht aan hen verheerlijken wil. De weldadigheid hem te bevredigen, zoo even vermeid, lag neer nog verschoen in het geheugen, en de grootsheid en overheersende macht maakten Bern ook tot een waardig impacht van het vertrouwen des harten van elk, die God kent en aan God gelooft. Bovendien kende hij de Heer (vs. 4) als Zijn Koning en zich loodserend en eerbiedigde hem als aangename in het geloof, op hem geheel zijn vertrouwen te stellenende. Ter uitlokking tot een aankondiging in zijn maar ook ter versterking van dat godvertrouwen op hem, verklaarde hij ook (vs. 6) dat, die mensch welgelukkig is, levens Oordeel in zich was, en dat (vs. 12) de Heer voor diegenen die vertrouwen hebben, daaggen genesteld, het licht de zon voor de aarde en het schuipje het paar den krachtan is. Die hem genade en eerbied zal geven, en het goede niet zullen behanden. Als er na dit vertrouwen op die Heer gesproken wordt, dan wordt hier niet alleen eer en waarheid allemaal het kennen van hem in al zijn wegen, het bidden tot hem, het gelooven aan hem, en het hopen op hem bedoeld, beter welke ons in de Bijbel meermalen en niet alleen volle rede aanbevolen, ja zelfs dringend faam ons gebekt wordt. Hier wordt bedoeld die werksaanschuldigheid, niet maar des Verstands alleen, maar des harten. die eene vmcht « of wilt gij liever, een hooger trap is mate des geloofs en der hope is, en zonder zulk geloof en hope niet kan beoefend worden. Die bereikzaamheid der ziel, waardoor men zich met al zijn belangen, zowel lichamelijke als geestelijke, zowel tijdelijke als ewige, aan den Heer in witte was dan ziet, geeft alle de beste bezienswaardigheden, in alle goeden voorzien, in gevaren beschermd geven, hoofd en zagen bieden en schenken kan; bij Wijn zelfs tegen den dood geloofvige aanbeveelt; aan een op leiding, die zeker was, heilig en goed is, toevertrouwt en geheel en al vertrouwt met vertrouwen in dezelfde en geheime overgave aan Hem; alle angst en vrees afgelegd, niet twijveling door ongekwalificeerd of bedenkingen van het verdorven verstand en hart; maar stellig verwacht dat Hij ons niet te laat stellen noch beschamen, maar door Zijne daden verbinden, het door Hem beloofde en door ons geloofvige gehoopt en verwachte zeker op zenen dag schenken en het in alle opzichten en in alles met ons wel maken. Gij, M. T. I, begrijpt zoo ik hoop, dat hier bij vertrouwen op hetgeen geen God is, zoo op zichzelf, eigen wijsheid, kracht, rijkdom, eer en aanzien in de wereld, als op den mensch, zijn voorzichtigheid, medewerking, invloed en vermogen geheel wordt gesloten, wetende dat de Leere zelf verzekerde: "Vervloekt is de man die op tenen mensch vertrouwt, en vleeselijk tot zijnen arm stelt, en wiens hart van den Heere afwijkt" (Jeremia 17:5), om het te zeggen dat men met zulk een vertrouwen beschaamd niet komt, en niet kan gezegd worden door hetzelfde welgezind zijn. De ware vriend van God, die het juiste vertrouwen beoefent, het een en ander, zoo opgenomen, allemaal maar als middelen, van welke de Heer ter omvorming van Zijn raad gebruik kan en wil bedienen, als allen aan Hem ondergeschikt zijn, ziet het hart des Koningen in Zijne handen, en hetzelfde neigende tot al wat Hij wil dat geven en zal. Neen, Hij. Hoewel weet en gevoel, dat het zeer beter van waar zij, dat de Heer in zijn justitie niet op de gewenst, die Beatrice, en op Zijne goedertierenheid hopen en vertrouwen beloofde voor hen te zullen sorgen, dit echter onterdiend is, daar hun beste daden allen onvolkomen en met zonden bevlekt zijn, en elk ten diepste verpiegt is, oit dankbaarheid voor God te leven. Nee, wij doen dan nog niet meer denken aan hetgeen wij schuldig zijn. . Het loon, door den Heer toegezegd, is niet aan den eeuwgenadeloon, 200 als elk, die ziet zelf keot tu in de vervulling van Gods genadefijke beloften deeks mag, gaarne zal erkennen. Niet meer te zeggen: iedereen een, in den Tabel gekeurd vertrouwen, zook niet niigloop tot heerlijkheid van God, maar wel niet den mensch - en dat kan, mag en moet niet naar de leer des Babels. Deze doet ons God kennen als een Wijzen, Dat alles gewrocht heeft tot Zijne eerenheerlijkheid, en deze, als het hoogste en eerste oordeel is en van al Zijne vreiken in de natuur als in de genade, bedoelt, en ook zeker zal weten te bereiken. Dit in den tekst bedoeld vertrouwen, wordt, dat het geloof (2 Thess. 3: 2) niet van allen is, dan ook ziet door alle menschen gekend en beoefend, ofschoon ook al begiftigd met eeuwig goed natuurlijk verstand en daarbij met het licht eener Goddelijke Openbaring, en daarom dat ook zelfs wel goed en regszinnig onderwezen. Echter, roost het wel degelijk bij ons allen plaats hebben, dewijl wij, redelijke en verantwoordelijke menschen, in den Bijbel zoo dikwijzer en met alle ernst en aanmoediging daarheen worden opgewekt en aangespoord, dan eens door de voorstelling, of van het zalige daarop gevolgende, dat men het niet heelt en weigert hetzelfde te beoefenen, of van het pligtmatige deszelfde voor ons, geheel en al van God af hankelijke leven. Daar komt bij: wij zijn vertrokken meer waardig dan Hij, die de boegste mogelijke volmaaktheden bezit; Die de liefde leeft is; de onveranderlijke en ook machtig meer dan overvloedig te doen, bevende de gebeden wij bidden of denken; beoordeeld als de Almachtige, ter voorziening in alle nooden, nooit beschaamd makend degenen, die op Hem betrokken gevestigd hebben. Dit verlichten, zo hoet al gekend en gevoeld wordt, welke de Heer Squen kinderen nog wel eens ter verkwikking aan ziel, opdat zij in Zijn genoegen gesterkt en verblijd zouden zijn, op een zomerse vreemdelingsreis te genieten, geeft in onze dagen, waarin het bij alles wat ons drukt en dreigt, bij zo veel wisselingen van wegen wij zeker vermoeden, bij zo veel donkeren dalen, een schaapje ontegen, goede raad, vroeger in deze maal van Terlontsching aan de Godheid, waar het in de evangelie der Tewoordening van nood is, "stil te wagen in God, onzen weg te bewandelen, in plaats van moedeloos en diep te zinken, helaas! meer zeldzamer dan vroeger, geestelijk meer behoeften in de genieting van de Heeren. Ook zelf een vaak wankelend, inmiddels niet altijd sterk, maar taan veel zwakke denken en twijfelingen onderworpen, als een treurige ervaring leert. De oorzaken daarvan op te sporen en te kennen, is voor ongelegen onyerschillige maar koostbare belangrijke naams. Velen zijn die oorzaken en onderscheiden tereny. Dat bij hen die den grond van hun vertroewen in humane geschiedenheid en bravoure boven andere erkennen, eene der redenen voor die zwakheid en het wankelbare vanzelf, gelegen is in de ontwaarwording van dagelijkse atracties en zonden en daardoor van de kracht der inwoners beducht, is buiten tegenspraak en leert da aard der zaak allerduidelijkst. Maar zijn ook andere oorzaken te ontdekken; welke wij te kennen hebben en geinktigd ook weten te kunnen nagaan en inzien - ook dat wat het zien en gehoord met overtuiging en het wenschlikste gevolg! En deze is eene tweede bezonderheid die ik aan wil bepalen, welke er toe behoort, om dat gezegde vertrouwen op den Heer te beoefenen. Bepalen wat ons hierbij leert, wat de middelen oorzaken waardoor het in ons gewerkt en versterkt wordt te kennen. Gevoel van behoefte aan hetzelfde, door de liefde en de kracht van Gods Geest, door Zijn woord, in ons gewrocht. Behoeftegevoel, ja, dat ook hier op de voorgrond moet komen, fungeert eerst gevoeld worden. Vaak tuinte den en geloofden wij, dat wat God ons misten een noodig hebben. Wij kunnen het buiten Hem zeer gemakkelijk stellen, onze harten, neen, gaan niet naar Hem uit, behoefte gevoelen wij niet aan Zijne goedheid, gemeenschap en leiding. Wij kunnen ons zelf helpen; onze belangen wel bestieren. God tot toevliet te stellen, Hem te dienen met gevoel van afhankelijkheid van Hem, op Hem met moed en blijheid te vertrouwen, dat is een zelfs wel kleingeestigheid; gebrek aan moed en aan zelfvertrouwen, ook wel dweperij van vrouwen. Van waar dat? Het is, Mijn Vriend, omdat men zichzelf niet kent in zulpe afhankelijkheid van God; om geloof aan eigen nietigheid, kortstondigheid en onbetrouwbaarheid; omdat wij niet met overmacht geloven, zondaars, diep schaamwetend en strafschuldig zondaars voor den hemel en rechtvaardig God te zonen. Men is rijk en verrijkt in eigen ogen; men heeft geenszins gebrek; men is zichzelf genoeg, en weet niet dat men eindig en jammerlijk, en arm, en blind en naakt is. Openbaring 3:17. Geloven wat bij het licht en door de kracht van Gods onfeilbaar woord en Zijn Geest. Geest het een en ander, dat wij van onzen afstand door de zonde, opneemden, dan, ja, wordt er behoeftegevoel geboren aan zulk een God; dan kunnen wij Hem niet missen; dan hebben wij Hem tot onze toevlucht, leidsman en verzorger noodig; dan wordt Hij en al wat aan Hem is begeerlijk in onze hartstelling; dan achten wij Hem, en een ieder van dat volk, of zelfs Diiskheid door de wereld, nuttig en gelukzalig, wiens God de Heer is, wiens verwachting is op den Heer. (Ps. 144:15 en 146:2), en men begeert dan ook van gebedele harte Hem tot den grond, tot den eenigen grond, van zijn vertrouwen te stellen. Het hart gaat geheel naar Hem uit; men vertrouwt zich geheel en onbepaald, ja, voor eeuwig, Hem toe, omdat men behoefte aan Hem heeft en gevoeld, dat vertrouwen op Hem, om in Hem te vertrouwen, in beproeving en leed, in nood en doodsangst. b. Een door den H. Geest in ons verstand gewerkte regte, gegronde en verlichtende, aan onze harten geheiligde, geloofige kennis van God in bet geavanceerdste van Jezus Christos, onsen dierbare Zaligmaker. Nu ik als bet tweede op, dat er toe behoort, om het gezegde vertrouwen te kunnen beoefenen. Even zo onmogelijk het is, dat wij zonder de bedoelde kennis aan God, Hem op een Hem welgevallige en ons sealige wijze beminnen kunnen, even zo onmogelijk is het, dat zijks leert toch de aard der saak onwedersprekelijk, dat wij Hem, tot het voorwerp van ons vertrouwen kunnen stellen. Van natuur kennen wij God niet, maar als Hij door ons gekeken moet worden, zulkals wij Hem op een Hem welbehagende en verheerlijkende wijze, tot het voorwerp en de grond van ons vertrouwen stellen, en daarbij dierbaar werksaam zullen. Wij zijn, om met Paulus te spreken: verduisterd in ons verstand, verre van het leven dat uit en in God is, door de onwetendheid, die in ons is, en de verkrachting van onze harten (Efeus 4: 18). Daar wij zo zijn, is het niet genoeg voor ons, God te kennen en aan Hem te geloven, zoals het rechtvaardig het hen in Zijne natuur en volmaaktheden ons voorstelt; maar wij moeten Hem kennen, zodanig als Hij Zich in Zijn eigen Woord heeft geopenbaard, en wel zodanig als Hij ons openbaart in het aangezicht van, dat is: in en door Jezus Christus en in Zijne leiding met Hem, en het door Hem volbrachte verlossingswerk, en deze door het Evangelie Hem aan ons verkondigt. Te weten: allen in en door Christus is Hij voor ons toegankelijk; kan en wil Hij genade bewijzen in alle behoeften, hoe vele en onderscheiden ook, liefdevol voorzien, zonder kreinzend denken. Ja! Zie, zelfs het wonder van de genade, dat Christus, onze schuldverzoenende Borgen Middelaar, deze eenmaal offerhandeling in eeuwigheid heeft voltooid, een heilig en salig gewaarwording; in Hem, alleen liefhebben wij (Efeus 3: 12) vrijmoedigheid voor en den toegang tot God, met vertrouwen, daar het geloof aan Hem, voor dat geloof in Hem, staan wij in een geheel andere betekenis tot den Heer, en Hij tot ons, dan die, waarin wij door de zonde gebracht waren. 