title: Algemeene Kerkelijke geschiedenis der Christenen : Met plaaten
creator: Hamelsveld, Ijsbrand van
text: In deze. onrusten’had noch.EUTYCHES noch. DIOS- Dood van Korusyerderdeel. Den eerstgemelden had marcıanvus EUTYCHES uit de Keizerlijke 'Hoofdftad: gebannen,; en LEO See wenschte, dat: hij nog verder ‘verzonden mogt wor- den, om met zijne aanhangers: geenen omgang: te kuunerr' Hebben (+). Ondertusfchen is het »geloo- felik, dat EUTYCHES, die, bij ;het begin varı den twist, varı zich zelven zeide, dat hij reeds 70 jaren in den Monnikenftand geleefd .had, kort 'daar: na overleden is. Deu afgezetten Patriärch van: Alex- andri& DIOSKORUS. bande de Keizer insgelijks naar de Fey? Gan:» {(*) Acs. Concil. Chalc. P. UI. Cap. 3. p. 660. ap. Harn. en redeelcelijk ook L. 3. Cod. de Summa Trin. es fide Catholica. m. Leon. M. Ep. LXXRIY. u Pulcher. p. 1049. II: BOEK XIV Hoofdtt. na C. :G. Jrar 476. tot 622. 62 KERKELIKE: Gangra. in Paflagontö (*), alwaar .hij niet langer dan tot het jaar 454 geleefd heeft (}). Een der Monniken „ die te Chalcedon geweest waren „ 'THEODOSIUS, (die reeds daar onrust.geltookt had, die’ door zijnen ‚Abt, om zijne” buitenfpoörighe- den ,-uit het Klooster gejaagd was, en. dien DIOS- . Korus, wien hi} in perfoon had aangetast, had la- ten met ftokken flaan, en op een kameel. door ir Mezandriö.rondvoeren „ fpoedde, nog voor het: ein- ‚ de. der -vergadering, met, andere Monviken, naar Palefßina. In dit. land, even als in. Zgypte ,„ Wi- ren: de -meeste Monniken bet leerbegrip- van cyrıt- zus, en deszelfs haat. tegen NESTORLUIS ,. getrouw _ gebleven.. Zij'geraakten .dıis -ligt in- de: verbeelding, dat deze geduchte Ketteriz‘in de:vergadefing de over- hand gekregen: had. .,, De booze Geest,” fchrijft EVAGRIUS. ( $), ;,duidde het .onderfcheid van „, eene,enkele; letter zoo boosäardig, (in’ de woor ; den ev en ex, ) dat; alhoewel het een. bet andere ,; in-zich befluit, toch. de meening ontftond, dat 4, ’er- een geweldig onderfcheid tusfchen beiden zij; eu „, dat: het een'eenen geheel ftrijdigen zin met het an« ;, der oplevert. Want , wie CHRISTUS in twee naturen ;, belijdt, die zegt ook: duidelijk: wis swee maturen, „ en omgekeerd; nademaal het geheel zoo wel nit „ zijne deeleni, als in dezelven, erkend wordt. ” TH&oDosıus befchuldigde dan de vergadering, dat » (*) evace. H. E. Libr. U. Cap. 5. (+) eo M. Epist. CXL. ($) Hist. Eccles. U. 5. GESCHIEDENIS. 5. eij het Geloof werraden, en twee Zonen, twee TIEF Christusfen ‚en twee. perfonen, had Ieeren aanbidden, BOrK en zijne befchuldigingen vonden ‚geloof bij de meeste yoofdik, Monniken van .dit land, uitgezonderd alleen den naC. % vermaarden Abt EUTHYMIUS :..en: zijne , leerlingen, erg ge Zelfs gelukte. het hem, de Keizerin weduwe. EUDo- —— cia, die te Feruzalem leefde , eene groote weldgen- fter der Monniken, en vriendin van DIOSKORUS, Op zipne zijde te trekken. Inmiddels kwam de Jeruza- demfche Bisfchop, JUVENALIS, vau de vergadering | terug. De Monniken dezen vergeefs gezocht heb- bende te bewegen, om het Amathema uit te fpreken over de befluiten, welke hij te Cihalcedon ondertee- kend had, vielen, verbonden met eene. bende, ro0- vers, op Jeruzalem aan, namen de ftad in, ftaken eenige huizen in brand, vermoordden eenige god- wruchtige lieden, en ftelden de misdadigers, diezich 4n de gevangenisien bevonden‘, in vrijheid. - Vervolr gens floten zij de poorten, bezetten de. muren met ‚wachten, en verkozen THEODOoSIUS tot Bisfehop, in plaats van JuUvENALIS, die niet zonder levensge- vaar ontviuge was. Zij bragten den Bisfchop ‚van Scythopolis, en anderen, om. het leven, die niet met hen wilden zamenfpannen. Bij dit geweld wer- den zij door Eupocıa en hare Hofbedienden aange- mioedigd, misfchien zelfs onderfteund. De woede verfpreidde zich door geheel Palefiua, in vele fte- ‚den heerschte oproer,, Bisfchoppen en andere lieden ‚werden gedood, en de Bisdommen door THEO- Dosıus aan zijne Monniken gefchonken ; eindelijk ‚noodzaakten zij; de menfchen, met de wapenen in de 64 KERKELIKE) Im de-hand, en door: allerlei mishandehngen ; öm de BOEK Kerkvergadering' varı - Chalcedon, LEO > ‚en andere Hoofgt, Bisfchoppen, te vervlocken (*), Der “ naC. G. Bij deze voorvalleh gedroeg zich de Keizer 'MAR- : CIANUS, misfchien uit infchikkelijkheid‘ voor de Keis | zerin- weduwe, örgemeen flap.. Alleen beval hij ie den Bevelhebber van Palefina „ in’ het jaar 452 ; der Mo bezetting in Feruzalem te brengen, en de grootfte it beihamers van het jongfte oproer te ftraffen. Even- 2 wel bleven de Monniken, die de fchuld op de ftads-» ingezetenen, eenige vreeimdelingen , en op“de Sama= ritanen wisten “te fchuiven , -gerust- in de ftad, alwaar TIEoDostus zelfs tot diep in. het jaar 453 meester fchijnt geweest te zijn. et Sinaitas Monachos in Act. Concil. Chalced, P. II. Cap. 6. pag. 665. Ejusd Epist. ad Archimändritas ee religios. habitantes in /Elia ib. Cap. 7. Epist. Pulcher, ad Basfam, prefectam monaflerii in Elia ib. C. 11. p. 680. Ejusd. Ep. ad: Monachos in Elia ib.C. 12. P.681. ‘Vita S. Euthymüi in Analectis Gracisp« 54: Paris, 1688. 4, “4. GESCHIEDENIS. 65 niet behoorde te willen doorgronden, niets ftond in IH de Nicenfche Geloofsbelijdenis. Zoo ziet men, IV hoe zich thans de aanhang der Momophyfiten vorm- Hoofdft. de, in plaats der Eurychiäanfche; ziinde de Mone- m C.G. : phyfisen hevige tegenftrevers der gemelde Kerkver- Pe ge gadering, die hunnen naam kregen, omdat zij Vol- ——— ftrekt maar dene natuur in CurısTus wilden ge- leerd hebben. — De Keizer fchreef, in een’ zeer minzamen toon, aan de voornaamfte Monniken var deze partij, zelfs op voorfpraak var den Bisfchop JUVENALIS, die echter nog niet weder herfteld had kunnen worden. Hij beftrafte hen wel over de ge- pleegde euveldaden, maar vergaf hun echter alles, in verwachting, dat zij daar van berouw hebben, en de openbare rust niet meer flooren zouden. Ook verklaarde hij, dat de vergadering van Chalcedon geene nieuwigbeid geleerd, maar alleen de leere var Nicea bevestigd had. Wij hebben, fchreef hij, ook niemand tot het onderteekenen of goedkeuren varı dezelve tegen zijnen wil genoodzaakt, nademaal wij niet gezind zijn, iemand door vrees of geweld op den weg der waarheid te brengen (*). Ook fchreef de Keizerin PULCHERIA aan dezelven, als ook aan zekere Bassa, Opzienfter van een Nonnen Klooster ie Feruzalem. Door het, een en ander werden ein- delijk deze onlusten in Palefina, in het jaar 4535. grootendeels gedempt; THEODOSIUS, de vlugt ge- nomen hebbende, zocht eene fchuilplaats onder de Mon- (*) marcıan. Ep. ad Monach, I. c. XI. DeeL. E 65 KERKELDKE m Monniken op den Berg Sinai. JuvenaLıs kreeg SIE ziin Bisdom weder, en hield eene Synode, welke de Hoofdft. regtzinnigheid varı de vergadering van Chalcedon be “ maC. G.vestigde, en vele MMonniken tot de gemeenfchap der Jr ar Kerk wederbragt. Doch het duurde nog tot het —— jaar 456, eer de Keizerin RuDocıa zich door Brie- ven van LEO, door de raadgevingen van den Pijlaar- heiligen sımEon, en het onderwijs van den Abt Eu- THYMIUS, met de Äatholijke Kerk verzoende (*). Onlusten Erger gevolgen had de Kerkvergadering van Chal- inEgypte cedon in Egypte. Toen dezelve den Patriärch DIos- KorRUS afzette, hadden reeds XV Zegyptifche Bis» fchoppen geweigerd, dit vonnis te onderteekenen, ook wilden zij den Brief van LEO niet aannemen, voordat zij een’ nieuwen Patriärch, en van dezen verlof zouden gekregen hebben. Men verkoos tot nieuwen Patriärch PROTERIUS ,„ wien DIOSKORUS zelf tot Jartsouderling en zijn’ plaatsvervanger be- noemd had, een man van den besten naam. Maar vele vrienden van DIOoskorus weigerden hem te er- kennen, en verwekten een oproer, in hetwelk de foldaten, die het poogden te ftillen, door, het ge- meen in den voormaligen Tempel van sErAPIs ge- dreven, en met denzelven verbrand werden. Maar’ 2,000 andere foldaten, door den Keizer derwaards gezonden ‚ oefenden zulke buitenfporigheden, en de Kei- "(*) Zie behalven de reeds aangehaalden zo M. Epist. CXVIL. CXXII. ad Eudoc. CXXIV. ad Mes. Paleß. CXXVIL GESCHIEDENIS. 67 Keizer ontnam die var Dexandriö zoo vele voor- II regten, dat zij zich fpoedig onderwierpen (*). zIv De heritelde rust duurde echter niet lang, PRO- Hoofdit. TERIUS moest zich geftadig van eene wacht laten a C. G. verzellen, om veilig te zijn. Twee van zijne Geeste- eu A 2. liiken (cheurden zich af van zijne Kerkgemeenfchap ; de Ouderling TIMOTHEUS, met den bijnaam zLu- = nn rus, en de Kerkedienaar PETRUS MONGUS, en kre- arch van gen verfcheidene Bisfchoppen en Monniken op hun- Alexan- ö i drie ver ne zide. Vergeefs fchreef de Keizer MARCIANUS moord, aan de Monniken te Alexandrie; PROTERIUS deed de Scheurmakers op eene Kerkvergadering in den ban, en fommigen werden door den Keizer ten lan« de uitgebannen. Doch na ’sKeizers dood, in het jaar 457, (prak TIMoTHeus den banvloek uit tegen de vergadering van Chalcedon, en vele Monniken en gemeen volk bijeengebragt hebbende, begaf hij zich op eenen vroegen morgen naar de Hoofdkerk te Alexandriö, alwaar hij zich door twee der met hem verbondene Bisfchoppen tot Bisfchop liet inwij- den. De Veldheer van Zgypte, pionysius, die juist afwezend was, keerde ijllings naar de ftad te- rug, en dreef TIMOTHEUS de ftad uit; maar weini- ge dagen daar na rotteden zijne aanhangers weder te. hoop, en vermoordden PROTERIUS in de Doopkapel van eene Kerk, in welke hij gevlugt was. Zijn lijk werd mishandeld „ door de ftad gefleept, en ver- brand, en de asch in de Jucht geftrooid. Men gaf \ var (*) uiserar. Brev. C. 14. evacr. HA. E.II. 8. EuULoc. ap. pnor. Biblioth. Cod. CCXXX. Ea Im BOER Hoofdft. naC. GC. Jaar 476. tot 622. 68 KERKELIKE varı dit alles de. fchuld aan TIMOTHEUS, die, op ziine beurt, in eenen Brief aan den Keizer LEo, beweerde, dat PROTERIUS zich zelven dit alles be- rokkend had, en var cenen foldaat omgebragt was. Ook handhaafde hij zich in geheel Zgypre als Pa- triärch van AMexandrie; op eene Kerkvergadering liet hij het Anathema uiıgaan tegen de befluiten van Chalcedon, en derzelver aanhangers, ook over LEO, Bisfchop van Rome, en anatoLius van Äonfanti- mopolen (*). - — In deze verwarring baden de Bisfehoppen van de Katholijke partij den Keizer om befcherming en hulp; ook fchreven zij aan ANATOLIUS; waar tegen TIMOTHEUS ook van zijne zijde een gefchrift aan den Keizer ter hand deed komen „ waar in verklaard werd, dat de Gemeente te Alexandriö de vergade- ring van Chalcedon verwierp, terwil men om de bevestiging van TIMOTHEUS verzocht. Dus fcheen men weder den toevlugt tot eene nieuwe Kerkverga- dering te zullen moeten nemen, waar tegen echter de Roomfehe Bisfchop LEO zich ten fterkften ver- zette, en waar toe ook de Keizer weinig lust toon- de, aan wien LEO een wijdloopig onderwijs nopens de Ketterijen van NESTORIUS en EUTYCHES OVvef- zond, (*) Epistt. HEgyptior. Episcopp. et Cleri Alexandr. ad. Leon. August, in Cod, encycl. Epistolar, pro defen- fione Concil. Chalced. Ep. U. ap. Harpuın. Tom. Il. 691. evacr. H. E. II. 8. LIBERAT. Breviar. Cap. 15. GENNAD, de Vir. Älluflr. Cap. 72. TMZODOR, Leer. is Excerpt. 1. 8. EULOG. ap. PHOT. 4 c. GESCHIEDENIS. 69 zond (*). Hier op floeg. de Vorst eenen anderen I weg in, welke echter aan.den Roomfchen Bisfchop Sy ook niet aangenaam kon zün. Hij gaf in het jaar goofdk, 458 last, aan älle de Metropolitanen van zijn Rik, Di c.G. om de Bisfchoppen en andere Geestelijken van ‚hun I Bi Gewest te vergaderen, en hunne gedachten, door hen ——— onderteekend , te doen opftellen. Op gelüjke wijze fchreef hij aan de beroemdfte Monniken en aan ‚den Pijlaarheilig sımeon (+). Een groot gedeelte van de antwoorden dezer Bisfeboppen , is nog ovenig N are anderen wel op. 5: of 600 ap. Zi kwa- men bijua. algemeen over&en , dat- de. Kerkvergade- fing. van Chalcedan. gehandhaafd, maar TIMOTHBUS en de ‚ziinen ‚afgezet en ‚geltraft moesten. worden. Alleen EPIFANIUS „.Lletropalitaan.. van Perga,, met nog,XV andere Bisichoppen van Pamfyliö, waren eenigzins in gevoelen van de overigen onderfcheiden. Zij ‚oordeelden ‚wel, even als zij, over TIMOTHEUSZ ook namen zi Zi) & de befluiten. ‚van ( Chalcedon aan; maar voegden ’"er: bij, dat zij die, even als den Brief van LEO aan FLAVIANUS, niet als eene Geloofsbelijdenis ‚voor de Ieerlingen .in her, Christendom, maar als wapenen,voor de us tot beftrijding ‚der Ket- ee ER teIs, (-*) Leon. 1. :M.: Epist, CLXV; | (t) racuno. Hermion, pro defens. trium Capp. Libr. Xll. Cop. 3. in Opp. sIRMoNDI. Tom: ll: pas. 576. zvacr. Hist. Eccles. U. 9, 10 ($) in Cod. Encych fupra.l,, ©, (**) puot. Cod. CCXXVIL. 49 Id, Cod, CCXXX E3 vo "KERKELITKE In ters, aanmerkten. Ook wenschten zij, dat LEO en en de andere Bisfchoppen dit toegeven, en de uitdruk- Hoofdi, King zwee naturen nader verklaren mogten. „„Want,” na C.G. Tehrijven Zij, ,, het kömt op hetzelfde uit, of men Jet 46 2 >» de onvermengde eenheid van twee naturen zegt;z —, dan of dezelve wie twee naturen afgeleid; of dat ,„, eindelijk maar dene matuur ,„ de nmatuur des ',» Woords „ maar mensch geworden , aangenomen 5, wordt. Het laatfte is zelfs het voegzaamfte, en », de Vaders hebben dikwijls zoo geleerd. De ver- » gadering werliest daar door niets vantaar aanzien; > 'maar wel kan dus de Eerheid in de Kerk herfteld "„, worden.” De Keizer volgde de algemeene gevoelens der ‘Bisfchoppen ,; 'en 'lier‘ 'MtoTmEos“ in het. jaar 460° door zijnen Veldheer tie“ "Alexandri6- weg, en naar Cher/fon in ballingfchap zenden. In zijne plaats ‘werd een andere TINMOTHEuS verkozen, die door de bijnaineh van den Witten‘ en saLoPHACIoLUS: van ‘den eerften onderfcheiden wordt; een vredelieverrd nan, die, door het ontzien der nog geheef niet oT- daakee pattij, de Kerkelijke rust vor het Zr 475 toe bevorderde (*). Onlusten . In Syri veröorzaakte de weerzin' tegen de Kerk- er ae s vergadering varı Chalcedon reeds in deze jaren eenige qrus onrusten. Hier had wel de tegenpartij van CYRIL- FULLO. zus en de Aexandriners de overhand; ‘ook was de . no. ee ren Sy (*) evacn. Hist. Eccles. II. gır. Brevic. Hist. Eu- tychianist. ap. sIRMoND. Tom. 1. Opp. Pag. 433- LEO.M, Ep. CLXIX. CLXXI. LIBERAT, zul e 16. THEO- Fan. Cirmiogr. Pag. 9. GESCHIEDENIS rı Syrifche Abt BARSUMAS, de voornaamfte verdediger IIT van het Zusychianismus aldaar, reeds in het jaar XIV 458 overleden (*). Maar een. uitlander, PETRUS, Hoofdft, met den bijnaam. de Voller „ (Tva@eus of Fullo,) om na C. G. dat hij dit handwerk, nog Monnik .zinde, te Kon. Jr 476 flantinopolen oefende ,„ ‚zette het Patriärchaat van ——— Antiöchi in vuur en vlam. Uit zijn Klooster. ge- jaagd, waar hij Abt was, zoo men zegt, om zijn flecht gedrag, werd hij Ouderling, te Chalcedon ; maar kort daar na weder in de Hoofdftad gekomen, verwierf hij zich de gunst van zEno, Behuwdzoon des Keizers, en Bevelhebber der Oosterfche Kriigs- benden, met wien hij naar AntiöchiE ging. Hier maakte hij, met eenige Apollinaristen, eenen aan- hang tegen den Pasriärch MARTYRIUS, cn Vveröor- zaakte eene fcheuring, voornamelijk . door . eene ver- andering te maken in een Kerkgezang. Dit was het driemaal heilig, ( Terayıov, ) hetwelk men dan zong, zoo als het in :Fefaia VI. 3. voorkomt, - waaröm het het Lied der Cherubijnen genoemd werd; dan weder, (en zoo komt:het hier in aan merking, ) met deze bijvoegzelen gebruikte: Zeilige God! heilige flerke!. heilige onferfelijke # ontferm # over ons! In dit gezang voegde PETRUS nu nog deze woorden in: die veor ons gekruifigd zijt! te= vens het Anathema uitfprekende „ over de genen, die ontkenden, dat God gekruise was. Dewijl cy« RiLLus en de zijnen tegen de Nestoriänen de ee God is geboren, ee „ enz. ge- bruik« (*) assem. Bibliorh. Orient. T. II. C. 1..P. 7: Pr 295« E4 ve ver-. turen im dat de- ij) ande het zoo ze bewe- derleide „ ' de Kei- n bande nen tUS- zijn (*)e ch dus, ftaandez n Klein- lfde jaar > op dem van het rd, die ziin be= | andere le Patri= r’, ook ı Poller , t, waar n Brief den der preken,„ en ap. IB, HLOFAN, GESCHIEDETNIS. rs en bevoleu werd „ die fchriften.:te. verbranden. 'Dit II bevel moesten alle Bisfehoppen ‚onderteekenen, op zıv ftraffe van afgezet te zullen. worden. Ennu verän- Hoofdft, derde op eenus. de regtzinnigheid. van omtrent‘ 06 12 C. G» Bisfchoppen , die, benevens de Patriärchen van I" 476 Alexandriö, Antiöchit, en Feruzalem „ onderteeken« den (*). Maar daar tegen verzette zich AKACıUS des te ftandvastiger tegen' ’s Keizers bevel, terwijl - een groot getal ingezetenen van Konfantinspolen om hem te onderiteunen’ naar’ de :Kerk töevloeide; ook predikte hi tegen den: Keizer, deed- treurkleederen aan, en liet ziinen Stoel en 'het‘Outer in de Kerk met zwart behangen. .banıEß, een Pijlaarheilige; verliet zijne zeldzame woning, en kwam in de Hoofdftad, alwaar hij openlük met’ Akacıus den Godsdienst oefende, De. Keizer verliet ‚needs: de ftad, omdat het volk dezelve "dreigde in brand te fteeken; kort daar na vernam BasILIiskUS, dat. ZE» no met een leger tegen hei in optogt was, al het- welk hem. z00 :moedeloos maakte,, dat hij met zijne Gemaliu in-de Kerk ging, en daar aracros', de Geestelijkheid, en de Monniken om vergeving bad. Doch te laat, alzoo hij in het jaar 477 door. zENO varı den troon geftoten en gevangen’ werd (}). Natuurlijk was het, dat zemo,'misfehien zoo zeno her- Ä - veel (*) evace. H. Eccles. III. 4, 5, 6. TmEonoR, Leer. L.1. C. 29-32, Brevic. Hist, Eurychian. p. 434. 1. c LIBRRAT. Breviar. Cap. 16. (t) evaor. Hist. Eccles. Il. 7, 8. TuEoDoR, Lecz, His. Eccles. 1. 32-36. Es y4 KERKELUKE. II veel uit: haat tegen nasıLıskus, en deszelfs aanhan- Yıy ges, de: Momophyfiten, als uit genegenheid jegens Hoofdft. de. Kerkvergadering: van Chalceden „ door een nog.in na C. G. het jaar 476 afgevaardigd bevel (*), alle nieuwig- Jaar 476. j . ER tot 62, heden ‘der voorgaande regeering vernietigde, ‘de ver- —— drevene Bisfchoppen weder herftelde, en bijzonder nunfig, aan den Patriärch der Hoofältad, de hem door _ deKatho- TIMOTHEUS /ELURUS Ontnomene voorregten weder lijken. gaf. „Als. de laatstgemelde kort daar na overleed , werd zijn reeds gemelde: vriend PETRUS MONGUS, te Alexandrie, tot zijneh :Opvolger verkoren. ZE- NO ,„ hier over verftoord ,„ vernietigde. de verkiezing , veröordeelde: hem ter dood, en benoemde TIMo- THEUS SALOPHACIOLUS weder tot Patriärch. Doch ook deze, ‚mishaagde, hem,. ten minften den ijverig- ften .Aatholijken, omdat hij te zacht was jegens de Monophyfiten , die hem ddaröm openlijk toeriepen: ‚ Zonder, in. .uwe Kerkgemeenfchap te ziin, hebben wiy ü-toch lief! Toen hij in het jaar 482 overleed, viel wel de keus der Wexandriners andermanl op eenem: vriend der vergadering. van Chalcedon, JOAN- NES TELAJA5 maar deze werd fpoedig van den Kei- zer. weder'afgezet, en het. geen nog vreemder was, de Monoplyfhet PETRUS MoNGUs aangefteld. — Aan den anderen kant moest PETRUS de Poller het Bis- dom van Antiöchiö verlaten, hoewel de rust in die Gewesten even weinig duurzaam was. Een van ziine Aatholijke Opvolgers werd in eene Doopkapel | om- . CH) 2 16. Cod.tde SS. Ecclefiis alwaar de naam var LEvu verkeerd flaat, go GESCHIEDENIS. „3 omgebragt, ern de naastvolgende moest. weder voor III eenen Katholijken wijken, dien het Hof derwaards BER zond. Als het naar den zin van den Roomfchen Hoofäft.' Bisfchop sımpLicius gegaan was, zou ZENO alle MC. G. Kerterfche Bisfchoppen wit het -Rijk verdreven heb+ “ 47°. bert; maar zijne voorftellingen maakten weinig Im — druk .(*). | Integendeel kwamen thans,' zoo als zeer waar- Henoti- Tchijnlijk is, de Opperhoofden der beide partijen in nn het Oosten, akacıus van Äonflantinopolen en'PE+ van een- TRUS MonGus, benoemde Patriärch var Alexan- ee driö, met malkanderen overden, om de herftelinig ; gegeven. van de Kerkevrede doödr een nieuw middel' te 'be+ proeven. De Keizer zEnö ,‚"wiehs- vertrouwen AKA- cıus bezar , liet im het jaar 482 eenen Brief aan de Bisfchoppen, Geestölijken‘, Monniken en andere Christenen te Alexandrie, in Egypte, Liby& en in Penräpolis fzenden, in welken’'hij? cerst ziünen iiver betuigde, voor de bewäring van het“Niceenfche Ge loof, als det voormuur van zijn Rijk en Regeäring, Maar juist wegens de belangrijkheid van dit Geloof, vervolgt hij, ‚hidden hem Architiandriten en Ere- miten, als ’oök: andere eerwäärdige mannen, - met tränen 'gebeden, eene verdeniging ‚üsfehefi d&Heil Kerkeh te flichten,'welke de Vijänd van het: goede “ zoo me var a en had; '-waar ‘door E* ) Brevie. Hist. Eutych. Pag. 434. 1. c. LIBERAT, Breviar. CE 16, 17, 18. evaor. Ill. 8, 10, 11, 19; sımpLicı Epistt. ad Zenon. ct Akcac. in LABEL Coneil, T, IV. 2. ae TUROFAN, 6. Pp. 105. Br 76 RERKELIKE IM _ federt .ontallijke menfchen , deels zonder Doop ,: deelg Xıv zonder. Avondmaal, geftorven waren, en. een niet Hoofdft, Kleiner. getal vermoord was geworden, Hij maakt na C. G. hun dus bekend, dat hij, noch ‚eenige Christelijke m 47°. Gemeente,, eene Inden Geloofsbelijdenis, of een an- -——. der voorfchrift..der. leere, dan het, Miceenfche, het» welk te Konffantinopolen bekrachtigd was, gehad ; hadden, en hebben zouden; .alle..echte Christenen waren op. die Geloofsbelijdenis gedoopt; en de Var dezs, die nestorıus te Zfeze hadden afgezet; had- ‘den het ook aangenomen. Over dezen Better en over 'EUTYCHRS- fprak- hij den :Banvioek uit; en keurde ook ;de leerftellingen van cyrıLLus met des- zelfs XI Anathematismen.. goed. ' Bijzonder belijdt hij, dat de eeniggeborene Zoon van God,en God, die. waarächtig mensch...is gewarden.,. onze DL JEZUS CHRISTUS,- eenswezens met den Vader, naar zijue «Godheid ,‚en.imet'pns naar .ziine menschheid,, die, uedergekomen;, en, uit.-den Heil. Geest en de Maagd. en Mogder ‚Gods marıa .vleesch, geworden iss. dem is en ‚nieh..twee. ,, Want, zegt hij, wi) zeggen, dat zoo wel.de wonderwerken :als het lij- den , „hetwelk hij, -vrijwillig,. in. het,, „vieesch. heefr doorgeftaan „ann; ‚ednen toebehooren. Maar die .ge- nen; die. fcheiden.,. of vermengen, of ‚eenen blootem fehijn invoeren ‚nemen wij volftrekt, niet aan, n4- demaal de onzondige en waarächtige menschwor- ding geen bijvoegfel van eenen. Zoon uitgewerkt heeft., ‚Want de Drie&enheid is Drieöenheid geble- ven,.ook wanneer een uit de Dricenheid, God het Woord, vieesch geworden was. Dewijl wij nu we- ten, GESCHIEDENIS. aangenomen, z00 hebben wij ons zonder onderlaten na C. G. mer malkanderen ver&enigd. Over elk’, die anders _ 22 denkt , of gedacht heeft, het zij thans ne ooit, te Chalcedon, of op eenige andere Kerkvergadering , fpreken wij den Ban uit. Spoedt u derhalven, om u met de Geestelijke Moeder, de Kerk, te veröeni- gen, om met ons, in dezelve, geliike Godlijke ge» meenfchap, naar dit eenige voorfehrift der leere, te genieten.” Deze Kerkelijke Brief (*) is vervolgens onder Derde den naam van formulier van eenheid „ (E'volıxov,) Tüdperk van ZENO, zeer vermaard geworden. "Met hetzelve (chiede- begint het derde Tijdvak der Gefchiedenis yan de nis vande Eutychi- Eutychiänen en Monophyften. Het is wel eigenlijk „nen en alleen gerigt aan de Christenen in Zgypte en de na- Mono- burige Afrikaanfche Gewesten, alwaar de ijverigfte phyfiten. veröerders van CYRILLUS en REREN zich be- vonden, maar men mag ook gelooven , dat de Kei- zer iet goeds var hetzelve in andere oorden der Christenheid verwachtte. Het was met veel be- hoedzaamheid ingerigt, en bevatte alles, waar de hoofdpartijen in over&enkwamen ; her Niceenfche Ge- (*) Hij is ons bewaard door evacrıus Hist. Eccles. UL 14. LiseRAr. Breviar. Cap. 18. heeft er eene naau- welijks middelmatige Latijnfche Overzetting van gegeven; Maar FACUNDUS pro defens. trium Capitt.L. XII. Cap. 4. platzen van cene betere Vertaling. 78 KERKELIJKE 11 BOER XIV Hoofdft. na C.G. Jear 476. tot 622. Het He- noticum in Egypte Geloof; het gezag der drie eerfte algemeene Kerk- vergaderingen; de veröordeeling van NESTORIUS en EUTYCHES; en de leere van de veräeniging der na- turen in CHRISTUS, tot &dn Perfoon, zonder [chei- ding en zonder vermenging. Daartegen werd alles, wat voor de Monophyfiten aanftooteliijk was, zorg- vuldigst vermijd: de fpreekwijze, wis twee naturen; de bekrachtiging der Kerkvergadering van Chalcedon ; de Brief van LEO aan FLAVIANUS; en de veröor- deeling van Dıoskorus. ÖOndertusfchen kon deszelfs opfteller het gewone lot niet ontgaan van zulken, die tusfchen Kerkelijke verfchillende partijen eenen middelweg willen houden, van namelijk aan beiden of aan eene van beide de partijen te mishagen. De infchikkelijkheid jegens de Monophyfiten werd van hunne tegenftrevers zeer kwalijk genomen; dat men den Roomfchen Bisfchop niet geraadpleegd, en van den : vermaarden Brief van deszelfs Voorzaat LEO niet gewaagd had, moest de tegenwerking van de- zen en van de geheele Westerfche Kerk veröorza- ken; terwijl de Oösterlingen misnoegd waren, om- dat de bij hen zoo hatelijke Anathematismen van CYRILLUS daar in waren aangeprezen. Op deze wij- ze, hoe zeer dit opftel goed uitgedacht was, om in Egypte zoo niet de eensgezindheid, ten minften eenige rust, te bezorgen, bevatte het tevens, als te zacht en infchikkelijk voor die eeuw, het zaad voor nieuwe en nog flimmer twisten. In Zgypte nam ook PETRUS MONGUS, in der daad, het Zenoticon plegtig aan in eene Kerk te Alexandri ,„ en veruieuwde de Kerkgemeenfchap met GESCHIEDENIS. „9 met de Katholijken, zoodat bijna alle de Alexan- IT driners thans maar &&ne Gemeente uitmaakten (*). XIV Evenwel was ’er nog een aantal leden van zijne Ge- 1joofdft. meente, inzonderheid Monniken, die, omdat hij aa C.G. den Ban niet wilde uitfpreken over de :Kerkvergade- u 2> ring van Chalcedon, maar zich veel meer met de Katholijken ver&enigd had, zich afzonderden, wor- an dende , dewijl zij geen Kerkelijk hoofd hadden, Axe- Qaru of Hoofdeloozen genoemd. Vergeefs fprak pE- TRUS nu over gemelde vergadering den Ban uit, hetwelk hij echter naderhand ontkende gedaan te hebben „ vergeefs toonde hij ook zijnen ijver voor zijne partiji door het verdrijven var vele Monniken vit hunne Kloosters (+). Te Antiöchi veröorzaakte het Henoticon andere Ook te onlusten. De Patriärch CALENDIO bemoeide zich ep a wel niet met dezelven, maar als Keizer ZENO in Jeruza- het jaar 485 een oproer, hetwelk in dit Gewest lem. ontftaan was, met de wapenen gedempt had, zette hij dezen Patriärch af, omdat hij een varı de aan- ftokers van hetzelve geweest was, en ftelde PETRUS den Voller voor de derde maal aan. Deze ondertee- kende het formulier , hetwelk de Keizer en akacıus volfrekt ook in het ÖOosten erkend wilden heb- ben. (*) evacrıus H. E. III. 12, 13, 15. LIBERAT. in Breviar. Cap. 17, 18. THEOF. Chronogr. pag. 112. (}) evacr. H. E. Ill’ 16, 22. LIBERAT. Brey, Cap. 18. Leont. Byzantin. de Sectis Action. V. in Biblioth. Patr, Tom. VI. P. I. pag. 449. 80 KERKELUKE mt ben (*). De Patriärchen_ van eruzalem namen BOER insgelijks hetzelve aan, en heritciden’ de Monophyfi= XIV j Hoofdt. fe» in hunne Kerkgemeenfchap (}). na C, G. Geheel anders gedroegen zich de Roomfche . Pa- pe u triärchen ,„ SIMPLICIUS,, die in het jaar 483 overlced, — en zijn Opvolger reLix II, of volgens anderen de a Illde. De afgezetie Katholijke Patriärch van Alex- fchen den @ndriö JOANNES TALAJA, en andere Oosterfche Bis- Bisfchop fchoppen en Monniken, hadden den toevlugt naar vanRome en van Rome genomen. Waar ‘op SIMPLIcIUS van AKA- Konftan- cıus, den Patriärch van Konflantinopolen ,„ gevor- tinopolen gerd had, dat Joannes herfteld, en PETRUS MON- Gus verdreven zou worden, doch een weigerend "antwoord bekomen had. Zijn Opvolger FELIX, zich geheel tot Rigter opwerpende, zond twee Bisfchop- pen naar Äonfantinopolen, met last, dat zij de Kerkvergadering van Chalcedon in hare eer herftel- len, de afzetting van PETRUS bewerken, en ARA« 'cıus noodzaken zouden, zich tegen de befchuldi- ging van JOANNES TALAJA te veräntwoorden, en fegen gemelden perrus den Ban uit te fpreken. Maar deze afgevaardigden werden, op last van het Hof, gevangen genomen, en door bedreigingen en gefchenken overgehaald, dat zij met AKACIUS, en eenigermate met PETRUS zelven, wiens naam onder de (*) evacr, Ill. 16. LIBERAT. Cap. 18. LEONT. 4 c THEOF. /. ce (}) evAcrıus, LIBERATUS /A cc, THEODOR. Lector. Il. So. Hist, Ecckes. GESCHIEDENIS,. 81 de overige Bisfehoppen bij den Godsdienst werd IM afgelezen, in Kerkgemeenfchap kwamen, rerix, BOEK hier door te meer verbitterd, zette den Parriärch Hoofdft: van Äonflantinopolen, in het jaar 484, in cene te maC. e Rome gehoudene vergadering af, en deed hem in u er den Ban (*). - Tot deze onderneming, waar toe — de Rooumfche Bisfchop volftrekt geen regt had, ver- floutte hij zich te eer, omdat hij den Duitfchen Koning ODoOAKER tot zijnen Vorst, en alle de ijver- aars voor de Kerkvergadering van Chalcedon op ziine zijide had. Maar even hier door maakte hij een begin, om de Oosterfche Kerk varı de /Vester- fehe te fcheuren ; hoe weinig werking ook deze zij- ne handelwijze op AKacıus deed, die zijnen Brief niet eens. aannam, hoewel een Mohnik denzelven op zijnen mantel vastmaakte, als hij in de Kerk ging, ook bleef hij, door de gunst des Keizers: be- veiligd, in het bezit zijrier waardigheid, in het jaar 489, toen hij overleed. reLıx behandelde hij, van zijn’ kant, zoo als men verwachten moest, daar hij deszelfs naam uit de Kerkeboeken liet uitfchrappen , en hem dus zijnen Ban terug gaf. ZENO overleed in het jaar 491, en werd door Opfchud- Anastasıus opgevolgd. Deze was nog bij het Je Aingen ven (*) rerıx Ep. 1. ad Acac. Ep. II. ad Zenon. Libell. Citationis ad Acacium transınisfus Ep. VIII. ad Acac. in Harn. Concil. Tom. 11. p. 811-831. Brevic. Hist. Eutych. S. Gessa de nomine Acacii in sırmonD. Opp. Tom. I. p. 434. LiBERAT. Brev. Cap. 18. Evacrk. H, E. Ill. 15, 18-21. Theopb. Chron. p. 113. XI. Dee. F 8a KERKELUKE III yen van ZENO, toen hij enkel een varı ’s Keizers on Geheimraden, ( Zurerliagıos,) en nog niet eens Sem Hoofdft, #4tor was, door den nieuwen Pasriärch van Koz: na C. G. Aantinopolen EUPHEMIUS öpenlijik voor een’ Euty- 2 An chiäanfchen Retter en vervolger der Kerk uitge- — maakt, die ook zijn’ Stoel uit de Kerk had laten nn. bin nemen, met verdere bedreiging, dat, als hij nieg var ana. van gedrag veränderde, hij hem het haar zou laten sTAsius. aflcheeren, en voor het volk te pronk fielen. ANA» sTasıus beklaagde zich hier over bij den Keizer, die den Patriärch rust gebood (*). De Moeders- Broeder van ANASTASIUS was den JManicheen en Ariänen gunftig; het een en ander zou genoeg ge= weest zijn, Om ANASTASIUS, Zoo men op de te- genkanting van den Patriärch acht had geflagen, yaı den troon te weeren, maar de Keizerin wedu- We ARIADNE, die met hem trouwde, en de Senaaf bleven ftandvastig, en toen hij den troon beklom, juichte het volk hem toe: Regeer! zoo als gij ge- leefd hebt! evenwel dwong hem de Patriärch eene fehriftelijike beöedigde verklaring af, dat hij niet de minfte verändering in het Geloof zou ondernemen „ welke verklaring aan den Opziener der Kerkelijke Archiven in bewaring gegeven werd (+). ANASTASI- ANASTASIUS voedde vredelievende gezindheden „ vseen en wenschte daaröm, door verdraagzaamheid, de vriendder verdraag- verfchillende Godsdienstpartijen nader tot elkanderen zaamheid te (*) evacr. H. E. III. 29. Tneor. Chronogr. p. 113. (+) evacr. 4. E. IN, 32. vıcr. Zunun. Chron. P. 325. THEOD, il. 6, 8. GESCHIEDENIS. 89 be brengen, waaröm hij zich tegen alle ijverzars, m van welke partij zij ook waren, verklaarde, Als re dus na de dood van PETRUS MONGUS te Alex yoofdik. andrie in het jaar 491 de verdrevene Parriärch Jo- naC. Gs ANNES TELAJA zijn Opvolger :poogde te worden, kon de Keizer dezen ijveraar voor de vergadering van Chalcedon niet tot Opziener van eene Gemeen- te aannemen, in welke daar door een nieuw vuur zou ontftoken ziin (*). Daartegen was ATHANA» sıus,„ die toen tot Patriärch verkozen werd, een vredelievend man, die het Aenoricon onderteekende , en de Kerkgemeenfchap onderhield met de overige Patriörchen van het Oosten. Eenigen varı zijne Jaar 476. tot 622%» u Gemeente, en daar onder eenigen van die Scheurma- kers, die Acephali, ( Hoofdeloozen,) genoemd wer- den, verfchenen ten Hove, om een ander middel van verteniging voor te flaan, maar de Keizer zond hen henen, met het antwoord: dat het Zenoricoy voldoende was (}). Te Antiöchiö was PETRUS de Folier, in het jaar 488, overleden, en opgevolgd door pALLAnIuUs, die dezelfde gevoelens .had ($ ) Eindeljk EupuEemius bleef, hiettegenftaande zijne zuwe handelwijze jegens den Keizer, eenige jaren lang, Pairiärch van Konflantinopolen. Maat de» wijl hij onder het vermoeden viel van verftandhou- ding met de optoerige Zfauriörs, liet ANASTASIUS hem op eene Kerkvergadering in de Hoofdftad, in het (*) vicr. Tunun. I. c. TuEor. Chronogr. p. 118; (t) Lıserar. Breviar. C. 18. LEONT. /. c. ($) zvAor. 11. 23. tuRor. 4 c. p. 116% Fa B4 "RERKELIKE It het jsar 495 of 496. gehouden, afzetten ; 'nieftegen- BOEX ftaande het gemeen een? opftand ten zijnen behoe- Hoofat. ven verwekte (*) naC.G. In zijne plaats kwaın MACEDONIUS, dezelfäe ’ Jar hu aan wien des Keizers"-Geloofsverzekering te bewa- ren gegeven was. ‘Deze werd thans van hem af- 2 are geäischt, maar hij weigerde ze over te geven, ZoO ftantino. min als de Akten of Handelingen der Kerkverga- polen. dering.van Chalcedon ,„ evenwel nam hij in het eerst het Henoticon aan, en betoonde zich onverfchillig omtrent de .Kerkvergadering van -Chalcedon, doch hij fchijnt fpoedig door de Monniken, die voor de= zelve ijverden „ omgezet te zijn, zoodat hij met geen’ Bisfchop gemeenfchap wilde oefenen, die deze Kerkvergadering niet aannam. Hij had nu de Mon- niken en het graauw op zijne zijde, ‚die -voor den Keizer zelven gevaarliik werden, zoodat hij’ zich geftadig door den Bevelhebber der ftad liet verzel- len. De partijen ontrustten malkander zelfs in de Kerken, alwaar het dikwijls van razen en fchelden tot flaan.en vechten kwam. In het jaar 310 fteeg de wanörde op het hoogst, toen eem geestdrijvende Monnik ‚@sevErus, die een hevig. tegenftander van de Kerkvergadering was, aan het hoofd van 200 Monniken te Konfantinopolen kwam, om MACEDO- nıus en de. Gemeente der Hoofdftad tot veräeni- ging met hen te noodzaken. Na verfcheidene op- roerige tooncelen in de Kerk en in de ftad, vond de (*) evacrtıus IIl. 31. tueon. Zect. II. 9-12. THEOP. pag. 117. GESCHIEDENIS. 85 de. Keizer het .dienftig, .om..den,. Pazriärch: in ht MH jaar zıı af te zetten, en.beimeliik uit de flad re POER zenden. De Schrijvers,, welke, dit verhalen (*), Hoofdft. ftellen als vrienden .der ‚Kerkvergadering . doorgaans . n > G. MACEDONIUS voor, als. ‚onfchuldig en. veräerings- vor a waardig, maar. den Keizer -als, een’ vervolger en.zeer ten kwade verdacht, omtfent het Geloof.: Onder- tusfchen komen ’er in.hunne verhalen zelven .blij- ken voor, dat - MACEDONIUS -tot. vele onrusten ‚g& legenheid gegeven, en verfcheidene dingen gedaan moet hebben, die den ‚Keizer REEINER: ‚Wa- ven (F) - | ' Te. Ansiöchiö. was ten ‚dezen. ‚tijde federt: het. ‚jaar Onlusten 499 FLAVIANUS Patriärch;z, deze nam ‚het ‘Zemgsj. !CAnuö- chi& door con aan, zonder juist op de: vergadering vau ‚Chal- zenaas cedon aan te dringen ; maar. in- het vervolg.verklaar- verwkte, de. hi) zich zoo veel, te; ‚‚jveriger..voor, dezelve. Hier op befchuldigde .‚hem- een: van, hare ‚hevigfte tegenftrevers in dien, oord,, 'XENAIAS, die den Griek- Sehen naam. PHILOXENUS.Aanpam, en Feeds.) door PETRUS den Voller, tot Bisfchop vn Ziörapolis, bij de Oosterlingen, a. genpemd, was aange- 1. ‚ ‚Jteld, (*) eväor. IH. 33, 44. AironoR. Leetor. IT: ı1- "TA, 17, 20-024, 26-28. THEOF. BR 120, a 131, 133 vicT, Tunun. Pag. 325 2 (+) uiBERAT. Brev. ER 19. an, dat MACEDB- ‚SıUs afgezet zou zijn, omdat hij ı 7im. 111. 16. het woord ös voor ePaveeudn in @eos veränderd hebbe.* Men vergel. ons voorgaande Xde Deel,-Blı 3, en: vorge ’erbij 2. WESSELING de Euang. jusfa Imp. Anast, non emend. F3 85 KERKELSIKE I field, mdar wien ook-eetie Syrifche Overzetting var BOEK her Nieuwe Testament den naam heeft, dat hij een Hoofat. Vestoriäan was; met een 'hoop Monniken uit- de na C. G- Provintie Cynegika, en het eerfte Syrie, onverziens ing he in Antiöchie 'gekomen; -wilde bij FLAviawus met — geweld noodzaken, ont behalven nistorius ook andere Katholijke Bisfchoppen in den Ban te doen. Maar 'het volk, humnen Bisfchop te hulp komende‘, floeg eeniigen var deze Monniken dood, terwijl een ändere troep Monniken wit het tweede Syriö den ‚Bisfchop insgeliiks kwanıen helpen. Evenwel behield xENAJAS ten laatften de overhand, en PLAVIANUS verldor zijn Bisdom'(*). Op eene andere wijs werd de Kerkgemeenfehap ttisfchen de Oosterfehe 'Pa- jriärchehi cn dien te-Alexandrif afgebroken. JoanNES - KIKRoTA; die in het jaar- 508 'gemelde Bisdom be- kwam,; vergendegde 2ich. niet‘ met het Aenoticon, maar wilde ook volftrekt: de Kerkvergadering van Chalcedon verworpen hebben, waaröm hi; zich varı de Kerkegemeenfitap" onchltld met allen, die zulks ‚weigerden (1). Ze Nienwe _Nog droeviger keer namen deze Kerkelijke twis- Oproeren gan in de laatfte jaren van den Keizer AnAsTAsIus, TIMOTHEUS,.die, in, het jaar 511, Patriärch var Konfantinopolen was geworden, verklaarde zich voor de Kerkvergadering van Chalcedon, omdat de ee ‚van E Klooster zieh anders niet door hem (® as. IIE. 31, 32. THEOF. pag. 122, 130, NıcToR Tunun. pag. 326. (+) viserarus Cap. 18, GESCHIEDENIS. 87 wilde laten inwijden, maar op eene beftraffing van IN den Keizer, fprak hij den Ban uit, over allen, die BOER ze aannamen. De Keizer beval tevens, dat men poofd fl. het driemaal Heilig „ met het voorheen gemelde bij. naC. G. voegfel, openliik zingen zou. Hier door ontftond ke 476. in het jaar zı2, bij gelegenheid van eenen Gods- dienftigen omgang, een geweldig oproer ,„ hetwelk wele menfchen het leven, en den Keizer bijna zijn’ troon kostte; alzoo de beide partijen van den Schouwburg zich tegen hem ver@enigden, eene me- nigte huizen in brand ftaken, zijne ftandbeelden mishandelden, en fchreeuwden, dat twee varı zijne Staatsdienaren voor de wilde beesten geworpen moesten worden, zoodat de Keizer met de duurfte beloften het volk maauwelijks bedaren kon. Eene Kerkvergadering, die hij ter zelver tijd te Sidon deed houden , poogde ook vergecfs de eensgezindheid te herftellen; integendeel werden de vrienden der ver gadering van Chalöedon nog meer verbitterd, toen in her jaar 513 die zelfde Monnik severus, die drie jaren geleden het oproer met ‘200 Monniken in de Hoofdftad verwekt had, het Bisdom van Antiö- chie verkreeg, en ELlAS, Patriärch van Jeruzalem, afgezet werd, Omdat hi; de Kerkelijike gemeenfchap met hem weigerde. De Keizer, thans een grijsäard van 80 jaren, vond zich te zwak, tegen den haat der partijiön, de listen en ftreken der Bisfchoppen , en de razernij der Monniken. De Katholijken, of die voor Chalcedor waren, klaagden over onders drukkingen ,„ en zagen overäl wonderen, als merk- tekenen van het Godliik ongenoegen over hunne F4 par» IN BOER Hoofätt. na C. G. Jaar 478. 88 KERKELIKE partijöen. Dan regende het, naar. het. verhaal van VICTOR, asch in plaats van water. te, Konfantino» polen , toen men daar het veränderde Trifagiom zong; dan werden zelfs, gelijk die Chronikfchrij- ver meent.te weten, alle IMonophyfiten te Alexandriä. “en in geheel Egypte, van allen ouderdom en ftand „ van booze gecsten.bezeten; hieldea op te fpreken, blaften ‘als honden, en ımoesten met ketenen naar de Kerken getroliken worden, om, hunne gezond- heid weder te krijgen; want zij knaagden aan hunne eigene handen. Aan eenigen, van hen verfcheen een Engel, in de gedaante.van een’ man, die hun aan- zeide, dat dit de ftraffe was, omdat zij de Kerk- vergadering van Chalcedan gevlockt hadden, en hen voor het toekomende tegen zulke euveldaden waar« fchuwde. Misfchien met deze geestdrijverij of door deze partij opgeftockt ,. :of wel enkel, door den roem .yan .regtzinnigheid toevloed te u gen, rukte de Veldheer vITAaLIanUs, die onlangs was opgellaan, in, het jaar 514, met 60,000 man- nen voor Äonffantinopolen, vooıwendende, dat hi kwam, om het Geloof der Regtzinnigen te befcher- men, en zich den afgezetten. MACEDONIUS aan te nemen. De Keizer zag zich, in deze verlegenheid, genoodzaakt, om met. dezen oproermaker den vrede te Nuiten op voorwaarde, dat de afgezette verdedi- gers der Kerkvergadering in hunne ambten herfteld , en dat op eene nieuwe Kerkvergadering de eenheid in de Kerk herfteld zou worden (*). Doch, oo BVaGR. Zdist, Esckes. Ill, 32-34, 43 , 44. TdEODOR. "Let, GESCHIEDENIS. 89 Doch, volgens de Aashiglijke „Sehrijverss:ging:de IM Keizer hier weder geveinsd te werk. Alhoewel de BOFK , i ei r V Monniken in Palestina voor de Kerkvergadering van Hoofdft,. Chalcedoen en tegen sEvERus van Antiöchie, ernltig 1a C.G, aan hem fchreven, dwong -hij nogthans den nieu- ng PAR wen Patriärch van zijne Hoofdftad, Joannes, de gemelde vergadering - te veröerdeelen (*). Onder- Onder- tusfchen zette hij de onderhandelingen met de Bis- : " fchoppen van Rome voort, om de verzoening,-met deRoom- de Oosterfche Kerken daar..te ftellen, waar..in, bij as weder blijken gaf van, zijne. vredelievendheid. : De | Bisfchop FELix had door ‚zijn. -gedrag omtrent den Patriärch akacıus eene-fcheuring veröorzaakt. Zijn Opvolger GELAsıus, federt het jaar 492, beänt- woordde ‚de vreedzame.voorflagen van den nieuwen Patriärch van Konflantinopolen, -EUPHEMIUS, met eene ondragelijke trotsheid,- welke zich'.onder het kleed yan regtzinnigheid, yerborg. (}.),. begeerende volftrekt, dat-de naam van AkAcıUus uit,de Kerke- boeken zou gefchrapt worden. Maar zijn Opvolger ANASTASIuUs toonde meer 'gezindheid tot,. vrede , doch deze overleed fpoedig, reeds in het jaar 498; SYMMACHUS, die hem opvolgde, was weder .hevi- ger, en dreigde den Keizer, zelven met den, Kerke- lijken Ban ($). Desniettemin deed de Keizer, in . het Lect. II. 28, 29, 31-33. TNEOFAN. dag: 133. . MARCELL, Chron. pag. 237. vVICT. Tunon. pag. 326. (*) MARCELL. VICT. THEOFAN. //. cc. (t) sei. Ep. 1. ad Eupbem. in LaBs; Conc T. IV. p. 1157. ($) svanı. Apolog. adv. Imp. Anast. 1. c.p. 1296. F5 m BOER xlV Hoofdft. na C. G. Jaar 476. wöt 622. LE 9 KERKELISKE het :naauw- gebragt door VITALIANUS, den nieuwen Room/chen Bisfchop HörMmISsDas in het jaar 515 0p nieuw vooritellen, om eene door den Keizer te be» fchrijven Kerkvergadering bij te wonen. Deze kwam wel niet tot ftand, mäar daar voor zond HORMIS- DAS tweeinaal afgevaardigden naar Konflantinopolen, onder welke de vermaarde ennopIus wäs. Maar alles werd verijdeld door de trotsheid en onbuig- zaamheid van den Roomfchen Bisfchop, die om« trent AKACIUS geene verzachting wilde dulden, zoo dat de Keizer hem eindelijk in het jaar sı7 fchreef, dat hij -Ziin verlangeh' door ftilzwiigen: zou terug houden, alzoo hij het voor redeloos hield, vrien- deliijke verzoeken bij lieden te gebruiken, die riet verzocht wilden zn; maar die alles hardnekkig ver« wierpen: ,, want,” zegt hij, ,; wij kümien wel ,, beledigd, en onze verzoeken afgewezen worden ;s „, imaar 'bevelen laten wij ons niet (*).” Doodvan - In het volgende jaar flierf de Keizer ANASTASIUS, Keizer ANASTA- sIus. — een Vorst, die, fchoon hij het Geloof der Katho» lijken was toegedaan , bij hen nogtans in een’ kwa- den reuk ftond, omdat hij ook andere pärtijen ver» dragen en den Kerkevrede bevorderd wilde hebben, Men verdichtte naderfand van hem allerhände leu gens en lasteringen, bij voorbeeld, dat .hij de Bis- fchop- (*) Epist. Arhanas. ad Hormisd. ap. Lass. Conc. L.c, - 2. 1421. Hormisd. Resp. p. 14-22. Anast. Ep. p. 1425, Hormisd. ad Anast. et Indiculus, qui datus est Ennodie es aliis legatis Apostol. fedis Conftant. ab Hormisda pag. 1426. alle Epistt. p. 1430. Ep. Athan. ad Horm, p. 1460, GESCHIEDENIS. y fehöppen door. het uitfchrijven eener Kerkvergäde- IT ring bedrögen, en als hij door het volk varı mein- BoERK sed befchuldigd werd, als een Mänicheer gezegd Se 26u hebben, dat ’er eete wer was, die hem vrik naC. G, Set, 6m, in gevälle van nood, den eed te bre- Pit 476% ken (*).- Ook vertelde men, dat hij door den blikfem geflageh en gedood was (+), ja na zijne döod, bewerkte HORMISDAS' nog, dat zijn maam in älle Kerkebocken doorpefchfapt werd ($). Onder zijnen Opvolger Justıwus, (die 9 jaren re- Justinus geerde, en aiästasıus noch in bekwaamheden noch rn in gevoelens evenäarde, en enkel földaat en Veld- Katholij heer was, veränderde de ftaat var zäken geheel. ken De Kerkvergadering van Chalcedon‘ kreeg volkomen de overhand , het Henoticon verviel, en de Ghiek- fehe Kerk werd met de Roöinfche verzoend, gehecl öp de voorwaarden, welke de Roomftche Bisfchop begeerde. De Keizer, die lezen nöch fchrijven kon, hier de Kerkelijke zaken geheel over aan zijn’ Zus ters Zoon, JUSTINIAAN, en eenige Staatsdienaren, De Katholijke partij, die op het einde der vorige seßering reeds cen merklijk overwigt gekregen had, zegepraalde te Aonflantinopolen volkomen, door een vreeslijk oproer in het jaar 318, waar in het volk,, opgeftookt door de Momniken, en misfchien zelfs door eenige aanzienlike lieden van het Hof, den | Päs (*) TteorAm. Chromer. pa. 138. | (+) Idem pag. 341. vicrön Pag. 328. ($) Inter Hormisde Epistt. in LaBBEI Conci!. Tom. WW. Pag. 1490. 