title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Vrienden Conink van Castilië Ik wil horen vroegbij Een drukkelijke tijd Van die coning van Castilië Hoe dat hij in onze landen schiet. 2. Trompetten en klaroenen Die hij voor de Terezen blaast Dat zij allen zouden komen Die met hem wilden gaan. 3. Als God op het water kwam Daar geschreven was jammer groot Die zweepen rilden van maangrijn Zij waren alle in grooter nood. 4. De coning sprak Joanna. Wel edele vrouw mijn Dit is bij uw schuld Dat wij in deze noorde zijn. De coning totten de stierman aan Wel edele stierman mijn Brengt mij weer terug land Mijn droomt niet dat wij zijn Die Herman zegt tot de coning sprak Wel edele beer mijn Je kunt niet terug naar land Je weet niet waar wij zijn. De coning viel op beide knieën Hij bad God van hemelrijk Dat hem gratie mocht worden gegeven. De stierman totten de coning sprak Wel edele here mijn Ik denk niet te horen die Togelen lichten Je hoort het laat wel zijn Dan zijn ze in Engeland gekomen Men bidt hem daar welkom te zijnen Men scannt hem daar te drinken De beste wijn Van daar gingen ze in spanning Tot zij onder de edelste vrouwen Tot zij onder behoudende handen. Vanden Storm van Münster Wie was die genen die die leiders bracht En die feiten inder narren kapen back Het wil hem openbaren Wij riepen dat gnieu al van den hemel aan Wij vrome landleden alle Het was op een maandag dat men den storm voor Münster zag Ontrent den wind vreemd daar bleef voor menigsaal landleid genoten Te Münster onder die muuren Die storm die duurde een korte tijd Tot dat de metten waren bereid die metten waren gesongen dienen schoten wij daar drie buizen los Al arm voor vloegen die trommelen. Wij vielen Münster dapperlijk aan Wij ledig schade voor menig man Men zag dat daar menigsaal bloed vergoten Men zag dat daar menigen vrome landleid Het bloed liep over haar voeten Die landleiden waren in grotere nood daar bleef wel drie duizend dood In onderscheten been Was dat niet een groote schare van volk Noch een val geen landleid tragen Wij wogen onze wapens in een wilde veld In die rechter hoefde wij gevoerd ons geld Een raad foudeelde ons ons geven Wij riepen Maria goddelijke moeder aan Verbeugd onze lichaam leven Knipperdollin tot de stad knechten sprak De burgers kwamen hier op de wacht Laat ons de hoop aanzien Al waren zij nog drie duizend sterft den prijs willen wij bebouden Een buchtieter die daar was uit zijn schoot drie kortewiezen al op dat pas Veel [veel beter dan een duizend Wilde mijn vader en moeder kuis Zij zouden mij helpen tragen Die dit tijdken eerstmaals lang Een vrome landleid, is bij genoemd Hij beval Vreij gevangen genomen Hij heeft te Münster aan dan gehandeld den rijk is bij ontwaakt. Een ovaal liedeken. Wij groeten u beer, met grootere eer Van Kievengoor verbeugde zich. Sonder yet meer, wi groeten bem feer God laat bem langhe leven Tan 008 geQacht fo ifter veel Men kan niet geëistellen Wat baat dat ict zwaar oft beeld Wi zijn beëindigd met dat toefje meel Wi draagden kapot met rassen Wi zijn almaal, tis ons gewoon Wi willen ook wel weten Int een arische dal, maken wi geschal Ons vrouwheid is verloren Wi en kennen groen wit zwart noch rood Waar Tint men meerder dwaasheid Onze tothet is zo groot Ze blijft ons bij tot in het dood Wi en kunnen niet dan rassen 3. Die vroemigheden gaan vrezen, wi moeten kijken Ze willen ons verachten Voor ons gelijk, zo willen ze wijken Ze zijn van ons gehaald Te Breda zijn ze doodgeboren Waar gaan ze 'oft waar gaan ze lopen Ze turen met stoten opgeheven Int bont gaan ze verfijnd. 4. Ze gaan brageren, met bonte dieren Ze zijn feer opgeblazen Men moet ze eeren, gelijk heeren Waar vint men meerder dwaasheid. Om dat ze hebben zo grooten goed Doen ze al wijven werken Wat men met fullende dwaasheid doet Het schijnt al dat men ze prijzen moet Dus en kan men niet wel merken CLXX. Een amoreus liedeken. 1. In liefde valt Lijden ick Terdriet. Je en macht ook niet uit te spreken Hoe dat ze in bij dit hart doorvliegt Twelk Talus heeft ontwikkeld Niet smeert zo groot In deens quota Wie Toudes den cloot genomen Reyn roofje root Troost met dit noot Dier ick den dood zal fal stuiven. 2. De glanz van de doorwort zit in deze oorzaak: In het centrum, met liedjes Mocht de lucht haar mont en de borstkas rood Kaat met tranen verijlijden In de werelds troost, door haar toon Spannen en denken, de vrouwen In die hevige hoorn, haar dienstvaardige loon Wilde toevallig die hoorn, betrouwen 3. Liefde, woorden vloeien voor naar goed Want liefde blijft, blijven. Kochtan vrouwen, dat troosten doet Twee liefdes doet, verdrijven Maar deze kerkhof daarop, ik hou Is bij geen twaal, te gelijkvinden. Des ik denk, dan jij schijnt van rouw Schoon liefde trouwen, moet blijken 4. Laat hoop, mijn vertrouwen zijn Schoon roofemary, geprefen Voor medisch hulp, waar ik verdwijn Zo is mijn pid, genoeg Maar weigert zijt u geen meerder spijt Mijn hart, dat spijt, doordat deze Verwarmende zijt u vreugde of tijds Je roept, ik schrei, en smijt die tefgen. 5. Ja haar behaakt, Eer, ghi lof draagt Haar fi, behaakt, met smeekbede 257 Je hebt gewacht, Thuis, God, gehorcht Dus hoort de macht, eerst spreken Loop niet verblind, Al tegen winst Ook niet en smaakt met ogen Maar wel verstand, Eer, ghi smaakt Eer, ghi vindt bedrog 6. Met toelichting, Rein, Zie in het gemeen Je blijft alleen in smerten Je prijs dat grien in werelds pleid Zij blijft alleen in hart Zij is waardeloos, Haar blauw ogen, ooefschens schier Al zonder meer geschreven Een vreemd van haar is duizend jaar Dat bloed valt zwaar te lijden CLXXI. Een nieuw liedeken. 1- Wij mogen niet, fecht soort geblancket Die gaanderen vrucht hantieren Wij zijn verplet in Venus bruiwet Niemand en wilt ons nu vieren Dat heil gedragen Ons moeten ons leugen, ons legeren, ons boeren Ons drinken, ons klagen, ons roepen, ons winnen Het kost ons voor veel tranen Voor kort lolje, een lank verwijt Ons vrucht die macht haal verlies gaan Ons kracht die macht haal verlies gaan 2. Om dat wij eens, al binnens been Speelden met Venus brand Met weinig geweld, zeker ik meen Blijft onverwacht dom te panden Dat heeft gedaan Ons moeten, ons leugen, ons boeren Ons drinken, ons klagen, ons roepen, ons winnen. 3- Maar nu niet, kijk die heeft gemaakt De buit is in de groot, dat is de nood Wij zijn aan een kwist geheraakt Wij aan een kwaad Dan klagen wij snijd, met groot geplaag Ons moeder om trouw te verwerven Dan antwoordt zij schijn, een dubbel tel Een hooren vult zich berouw Dat heeft gedaan Ons moeten, ons leugen, ons boeren Ons drinken, ons klagen, ons roepen, ons winnen. 4- Wat wil je klagen met Dan gaan wij dolen, wat belt verholen Niemand en ontvragen wij Niemand het. Dus treden wij voort, saam voort dit appert En krijgen voor ons geloof Die pocken aan boord, en worden geschorst Zo dat wij dan lagen op die rijkten Dat heet gebeten Ons moeten, ons leugen, ons boeren Ons drinken, ons klagen, ons roepen, ons winnen. 5- Dan worden wij kreupel en mank Ons vrienden, ons magenta, wij weinig belogen Dus eindelijk leugen, krankzinnig zin. Eens waren wij leeg, al onverhoorlijk bekend Tot alle feesten om door velen gehaten Wij zijn gewend, wij zijn geheet En schreien met diezelfde tranen Dat heeft gedaan Ons moeten, ons leugen, ons boeren Ons drinken, ons klagen, ons roepen, ons winnen. daar krijgt wie veel ben waardig Van land tot land, dan oppen ons tanden En veel ben couwen hart, en ik. Dus worden we laag, in werkt vreemd flau Verklaart en afgebracht die tanden grauw, die lippen blau dan moeten we koppen draaien dat heeft gedaan Omdat cuffen ons lepelt, ons borden Ons drinken, ons klappen. Gewreven is ongelijk, onregelmatig die mammen zijn plat, als een kelder doet nat Ze hangen op onvaste rug, Ze hebben. Het zijn fietsen ons rijden, door niet bedienen. Om god al voor die kerken Ons borden daar liggen, met twee met drie Ze en willen op ons niet merken dat heeft gedaan Ons cuffen ons lepelt, ons borden Ons drinken, ons klappen Elk wijst ons met vingertjes naar Pouer dat bijt ons, armoede smaakt ons Het valt ons veel te zwaar, Het valt. Ons linkse huis, is met een kruis Niemand en der interessant naar hoecken Dan zijn we constant, dit is een abuis daar leren we leven, grappen dat heeft gedaan Ons cuffen ons lepelt, ons borden Ons drinken, ons klappen. Hier toe zijn we komen, we bladeren Vol faren, vol schelen, vol zweven, vol klinken daar geeft weer aan dat we in nood zijn. Prinsesschen hier, zitten in beider die nog zijn maagdenkleding reyue Wacht voor vier, daar liefde denkt hier En heft nog vrij alleen En wacht doch Voor lacheten, voor lepelt Voor drinken, voor klappen. Eerbaer in uw mond Wiet anders doet, ik maak van vroet Het zal van berouw tonen. Het valt, ik. JUIT een droeve beet. Soms klaagt mijn noot. Het scheiden valt me met krankheid. Als van dat vrouwen miniatuur. Wat mijnen oogen taan. Vloeiing voor meniggen heeten tranen. Als om die lieftes mijn. Die nu anders in berouk. En mijn ontrouw heeft gebracht. Och beteelt scheidingen doet mij pijn. Schoon amoreus lammend. Ik en baadde nooit betrapt. Laatst spraken wij te waar. Schoone woorden veel fout. Och, faute was ik al toe bot. En met mijn schaamte gaf ik te potent. Ja, als ik aanving. Laat ik van te die doer in flod. Met een ander lief in het hart. Waarbij vrolijk en blij. Dus vond ik mij bedrogen. Kwaad tongen hebben mij verweet. Schoon woorden als gelogen. Spraak ik en niet en meende. Ja, als bedrijven raad. Door kwaad tongen kwaad. Zit ik van mij te vergeten. En ook heel van mij te verlaten. Hoe komt dat ik mij als vervolgd. Nooit en been ik met vertrouwen. Adieu schoon reijn figuur. Adieu schoon eglentier. Jij en kan gerust niet een tree. Om het reijn violier. Och, mocht ik nog eens ontwaken. Eenen voer het waar geacht. Aan jou schoon rood meubilair. Och, mijn lijden valt. Waar dan als geheel gedaan. Want mijn hartelijke heb ik doorlopen. O edel god der minnen. Cupido zet mij op Venus discipuulinnen. Aan jou roep ik al mijn. Als jij mij doet aan schijnen. Ook bedrogen valt ik bij. Jij gelijk Salomo voorwijs. En ook Abelaam voor gevoeld. Wel schoon roosmarijn. Staat ik dan op een kraaiende ijs. Adieu, adieu prinses. Daar ik zin op had gelegd. Het was mij een droevig leste. Als jij mij van trouw ontfelt. Kwaad tongen breken wel een been. En lief en geniet geen. Dat heb ik nu verstaan. Och, adieu, wij moeten scheiden. God die wil v wel gheleen En befchermen van alle quaen CLXxnx ^ Een amorens liedeken. 1. iBibulatie ende verdriet Wat moet mijn herte al lijden EylaceD fchoon lieueken Jb dat tuet groote pijo Confortatie gheeft mi foete lief Jo foudct fo wel gbelijden Mer eylacen Tchoon lieuekes Ten mach anders aiet zijn Jo wijts quade tongen Veel erger dan fenyn. Want zijt al beniden waer datier vruecbt gefciet Trooft ghi mi niet fo bljjf ic int verdriet 2. O trooft coafoort Na y ßaet alle mijn Terlan^en O wreede fortuyne Hoe raldy mi diu fei. Van die liefiRe die ic vercoos En oan ic gfaeenen trooft Terweroen Mer eylacen fcboon lieueken Ja dat niet groot gequel Je wijt« quade tonghen. ^ 3. Ongbetrooft te fine Waer vintmen meerder pijne Want rooc ende ünaec Die doet al vergaen Wel rieckende roofemarijoe Gheeft mijn herteken een medecijne Sal ick foete lieueken Van T gheenen trooft ontfaen. Je wijts quad« tonghen. ü. 4. Oorlof fchooB lieu^en Alft anders niet en macb wefen 268 Jck bedanoke mi feere Van ttwer goeder duecht Je hape aen god den heere Je falt noch alfo wel ghelijden Her doet fchoon lieueken Van alle dat gfai moecbt Want ghi zijt die ghene die mijn iono herte verhuecht Ende ghi weet fchoon lieueken Wat tolTchen ons beyden is gefchiet Trooft ghi mi niet, fo blijf ie int yerdriet. GLXXIV. ^ Een nyeu liedeken. Al ben ik van den famielie gevallen, Nodig voor wil ik tot zijn, Van den tenieren voor ik wil het Halen, En drinken den huppen koelen wijn. Hij laat ons drinken en eten, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Wel eten, wel drinken, dat doet mij speken, Verstand heeft al mijn denk. Een pottekendrinken, een potken lekken, Daar zet al mijn leven in. Hij laat ons drinken en drinken, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Met luilabrieren en vroomelijk broeden, Daar hangt al mijn leven aan. En wijnken drinken met dobbelen oefenen, Dit doe ik altijd waar ik kan. Hij laat ons drinken en drinken, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Sint Nicolaas, heb ik verhoord, Tot mijn aller beste patroon. Je hebt hem dapperlijk hulde geschonken, In leed, eer ik zijn persoon. Hij laat ons drinken en drinken, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Sint Nikolaas, heb ik om gedragen, En Sint Nicolaas, heerlijk gehuwd. Je hebt gedien bij nacht en bij dag, Sint Nikolaas, beeil met berusten. Hij laat ons schenken en drinken, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Dus ben ik vaak te schepen gevallen, In luchthaven schip van Sint Nikolaas. En moeder, verlies mijn dagelijkse geven, Dus geeft mij elke dag toch wat kruis. Hij laat ons schenken en drinken, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Oorlog aan Bacchus, prins van de drinkeieren, Je gaat naar de platte borst, na mijn bevel. Oorlog, leen mij Prince, de beschermheer, Je drinkt voor de gemeente, mijn huisken vol. Hij laat ons schenken en drinken, En laat ons maken den dobbelen haan. Mijn keelken moet wijnken drinken, Al foo mijn voetken barbueits gaan. Een nieuw liedeken All dat voorject met Taefchen tongen Hoort naar dit vrolijk lied Tweertig tewer eeren gevangen Wat te Watendamme is gebeurt Hoe dat beschermde was voor verdriet Maar dit God die al voorziet Wantede vroombed valt valt aan manieren Wandelend brandend en pijnigen Daar was een Taefchen wever Een koormeester bij bescheiden Hij sprak tot antwoorden beren alles af Dat zij over water zouden trekken in vreugd Allen schreven duizend letters. "Ccccü. XI" en twee En dat met een valt aan een Op den avond van onfer vrouw Te half oogzenden deed hij deze ontrouwe Mijn beeren van nieuwste leger Mijn beeren van den grooten Om Rumegem bijzant te doen Met schepers Rijteld ambacht Schreven over water achteruit Maar zij lagbendender met volle kracht Want de verrader zwoer onder gevangen Daar meer een vaandelen knechten en waren Deze Franse met nauwe listen Ze berchten haar in een Hout Onze beeren die niet en vreemd Volgden haar valtche gangen Hout Edel ondeelbaar rijk en uit, De Franse om rijngden Te voor veel fout Ze en wuiten haar ware volgen Eerst vluchtte zonder verklaren Bellambert in in oorlogen vinden Ze hoorden alarem flaen Ze staarden in het wachterdom Binnen ze lieten haar eten staan Zeer baarst onze lijn water gegeven En riepen keert, wij zijn al verraden Jonge knechten tegen haar geboomd Die door water genomen geboomd Bellambert niet om te loieren Met moed ging het vooruit En deden dat vaandelin blindeden Niet om te loieren met more Ging het vooruit en deden dat vaandelin blazen Niet om water op den boort Al fagen zij haar broeders Tervoor Dan al loopende in haar vermoord Ze riepen laat vrome landgenoten Laat ons liever dood vechten Met bissen en halve bakken Vielen zij Ter dapperlijk aan Schoten om haar te breken Daar bleef voor veel Franse mannen. Mondeur de Kues quamere toe als dan Heel de ogenblik te lichten begon die twee Kanghen met hem bracht Daermen die Franvose met geherchte Bin dat ons heden das schoote Om te wachten te doen bij taot Die Franse timmer drie boten och op een anderen cant En waar den toe over te komen int laag Duist bleef wachten ongebracht Maar ons Heden dit verloren Si maakte mis waterbonden Die Franse boyen met rijklust tooen Kwamen op dat vaysoen Met borgenvolgens Duyoen voren dat ze ons Tolck met ene foude misdoen En hielden schapen en koena Want zij kenden haar geheime hoen lieten die borgenvolgens niet en lieten Nog sparck te behouden met schieten 10. God spaar ons keuzel machtig Voor druk en tegengaspoed Maar allen beren joordachstig En al dat hem bijstaat doet En beschermt ten koste van bloed Op dat zij die Franse onrecht Die om verzet schapen altijd beiden Haar valsch koopen verkochten CLXXXVI. Vanden edelen Landman. 1. "Als ic een anmerkje maak, dat de wereld hout beukt, zo ga ik de landman jaar te boven." Zo denk ik, dat na mijn verstaan, hij is veel duchtiger dan zeden. Dus moet ik voor prijs van mijn ontstaan, want na het zien van landen, floten, stadten, voet ik met mijn hoofd in de weg. 2. De goede landman, tot alderdunde verheven, loyaal die wel ontknocht. Hij eert, hij delft, hij haakt, hij spuugt als menig edel man op zijn bedde vecht. Pensioen of die landman niet en wrocht, wie zou ondanks dat met trooste lachen? Pausen, Koningen, Prinsen, Graven, Sulen die leugen, tot moeten befluiten. 3. De goede landman zal groter worden, elk dat hem torent en groot brand. Die mogen cozen, water aerden. Ze wachten hoek, midden nog hoek, wroeten daar hen meest meestvliegende. Bloeiende makens geen herinnering. Wanneer die landman ziet of plant voor ronen, kozen, Terkens, dit wil ik plachten en eten, den landman af zijn zuchten. Venus kinderen, ik ben ongekondigd, gaan buiten in donker als een velder die een valt boven de andere valt onder, dus liggen die landmans coren ten nederen. Natuur die werkt, elk recht die leden bij. Die landman is die kost verbiedt, nochtans moet hij van al zijn vreuden vinden. Men vindt gepikt bebben, het moet gefneden zijn. Zeg ik anders, ik zou liegen, het plaatje aan de zender landman daar claren begeven. Die dagbesteding die in de wonde vliegt, moeten doch bij de landman leven. Haven, hinnen, al die daar aan denken, doen haar beste, zich grappen in de hekken. Viele levens waren soms in plekken, maar God weet of sife wensen schonen trekken. Dus laat ons den goede landman tevreden hebben, die voor ons slaat met loyaal hart, dan komen die papen die willen thiende te hebben. Dan compt de kost om zijn natuur, die vier oorden maken een schoon verhaal. Als die van weldoen bij verbeyders Ik maak wel weten, principaal fi en begheren, fis, ileeu, nog braemhier Si willen hebben, geest, kaas, of eieren Allemaal coren, ze in, tot vroeg of laat Soo komen die ruiteren of die quade Segen, herwaarts wij moeder eten den landman treat, men moet wel weten. Ter moelen wat baet dat, ziekt bele Die molenaars hebben niet en vergeten Si nemen redelijke van den mede Paeis is goed, God weet hoe snel. Den armen landman faceert menigen soot. Die woluens fei van kleinen gerucht Biten haer lieden beet,gen doot Die votten doen ook al te in het pleeg Als flaak die menigheid dit voor een cluyte die weefself veyen, die eieren wat den armen landman begeeft al tegen Dus laat ons goede bidden zere dat bij den landman in dacht slagen Christs gevoel bewijst hem ere door dagelijks zicht in de kerken dat lichaam Gods, dat ict merkt Komt van der terwe dat wareheid Laat den landman niet te werken Ten bleek staande, tot nog voor God geef den landman paais en vrede En dat eeuwige leven Amen. Een nieuw liedeken. Borgooenschap laat ons vrolijk zingen En maken een goeden moed Als willen ons die kleeflijke dwingen En nemen ons lijf en daar toe goed Wi hebben victalie en goed geestelijk te veren Geest en daar toe den koelen wijn Antwerpen en wilt niet trekkeren Maar laat ons altijd vrolijk zijn. Onze Burch is met roofkens bezaan. Te weten wit en rood Daar menig vracht, en kniët om danst Wi hebben van baar geen noot Wi willen te verzoeken verschenen Met baren verrassing verward Borgooenschap en wil niet staan. Wi hebben op haar gebracht Ons rijfest, die is wel gaar Met wijn, en met bier Tandwerpen in 't openbaar Tandwerpen op die muren Daar zijn die burgers, die Edel Antwerpen, u. Ons dronk, die Tal verfcnaalden En komen die gelderij niet aan boord Haar roem, Tal, ben sullen Elk zeggen, Scham, van de val Kuieren Geblickebeken aan gebroken rijn Borgondeschepen en ik Haar raderen vullen ons verblijden Hen paarden komen ons goed Dan vullen wij vroom broeders rijden Die nu gaan een deel te voet Onder gebungten in kortere huizen Sufen, wij wegen als doodt hebben haar pijn Borgundeschepen en ik Goed keuzen vullen ze te leren Die Frankalmoesen nu euvr al Seer klein, tot haarder eer Dit is haar een groot meele Dat en haar ooit ginghen meerend Tegen den keuze, ons alder beste medicijn Borgundeschepen en ik Maretten van Rooslum v mag wel Terzetting Dat ghi Antwerpen ooit quamt voorbij En dat ghi nooit en daar beschieten Ter rechtens macht men wel afgeven Maar ghi dacht ons te bevrijden Met de Terraders wel ala coldjn Antwerpen en ik 271 Hier mee beveel ik, van den beer Ghi Borgundeschepen met berten fier En doet betten, naar mijn leering En drinkt den wijn, en het bier Maar alwijk wilde belpuuren Die verraders, op elk termijn Borgundeschepen, en wil niet meer trueren Maar laat ons alwijk vrolijk lijn CLXXvin. Een nieuw liedeken, Yan den Molenaer Lied was een goedje molenaer Op zijn molen dat bij de dam Om dat niet te malen en kwam Daarom was bij de voor gram Wat nieuws dat bij ons verhaal Ja, ja, om dat niet te malen en kwam Daarom was bij de voor gram 2. Smorgens was alles schoon daar Die molenaar lag al op zijn doer Met die kwam daar een trokken Met bare schaken voer Het badde voor grote boer Ja, ja, molenaar wilde met mogen Mijn korrenklok loopt daar door 3. Molenaar als gij met mogen wilt Zo maakt mijn korrenklok wel Steek een steekje dieper Het beloopt met al snel Ten is geboren kinder spel Ja, ja, twee grote schade liep korren op veld Het gelooft voor grooten geloof Snoeplitz omringt de middernacht Dat belletje gaf geluid Ay, mijn sjei, Molenares Jij moeder, Scheyden uit En heeft al gedaan Ja, ja, voor vriendelijk sprak die molenaar Dat goedlijke meisje aan Al geeft dat belletje groot geluid Gij maalt nog veel te grof Ay, mijn sjei, de molenaar En scheet daar niets voor of Het is voor goeden tijd Ja, ja, steek eens laatst dieper Zo geniet ik van den lof Zolang ik nog lang mogen Mijn stok veel te kort En hij op de troon loeist Ja, ja, en wil niet afzeyden Het is nog veel te vroeg Die dit liedeken dichtte Dat was een myter fijn Zijn gebed was voor licht Te Machelen en mag hij niet liegen Daar zeg hij inden wijnt Hij hoorde een hem een sierlijk gedicht Te Machelen bij die liefde zijn. Een nieuw liedeken 1. DAAR ik laat leed DAAR vond ik een schoon dierken Ik schaamde liggen in geheim Aan bij een parmentierken Het is in openbaar DAAR hoerekint daar. 2. Hoort wat dat vrouken sprak Aan tot dat parmentierken Den lefken die mij stak Die gaf mij een collierken Het was voor vrijen haar DAAR hoerekint daar DAAR mijn liefste daar. 3. De parmentier die sprak ' Wilden mij niet ontvingen. Ik Tand op uwen koers Een trippen boort gaan liggen Hij en werd voor niet te schauwen DAAR hoerekint daar DAAR mijn liefste daar. 4. Met eenen trippen boort En ben ik niet om pijn Maar ik ben geschreven al voort Houdt niet willen naaien Dan volg ik al naer DAAR hoerekint daar DAAR mijn liefste daar. 5. Hoort lieven parmentier Ik zal V een oorkonde Ik heb een gaanderij fier Wil je doch eens doppen Ik zal jullie toogn waar DAAR hoerekint daar DAAR mijn liefste daar. DEN ruiter sprak zijn tijd Wilt wat ontrent mij troepen Ik zal op dit tennistad DAAR aan stelen twee knopen DAAR een al wijd daar DAAR hoerekint daar DAAR mijn lief daar Wat knopen kunnen zeggen Zeg aan wilt voor verbonden Als waren li nog voor vrij Zij en valt niet aan houden DAAR heb ik voren vaar DAAR hoerekint daar DAAR mijn liefste daar Oorlog geschreven al En vult daar niet op letten Maar hofje iemand kwaad Die daar twee knopen wil aan zetten Die komt nog beter naer DAAR hoerekint daar DAAR mijn liefste daar. Aldaer mijn liefde daar Daar ik zef vand Die ouder schoone roof Je naamse bider Haar Je kroon daar een poosje Het stond jaarink cleer Daar hoor ik daar Aldaer mijn liefde daar Teerzje gebeden Dat fij aan mij begerde Mijn hoofd cleeren net Liefde wachtet van der aarde. En in dat confetti hoorde haar Daar hoorde haar aldus mijn liefde Daar hoorde haar Wat je haar boot Het was wel haar wijn Al op haar buikje bloot Liefde mijn hart, als stilte En ze loeide een paar Daar hoorde haar aldus mijn liefde Daar hoorde haar Hoe vriendelijk hij sprak Tot dat dierken in huis Zijn lanceert die hij bracht Hij schreef van haar te loonen Want ten schil van haar was niet haar Daar hoorde haar aldus mijn liefde Daar hoorde haar Wat ik haar gaf Het was haar al in namen Je toonde haar mijn staaf Ze en wilde haar nog niet mensen Maar ze kwam altijd beter naar Daar hoorde haar aldus mijn liefde Daar hoorde haar Wilt u dit in dank ontvaan Aalmoechten van den grond Haar buikje is opgehagen Ze is bezoond met bruin Het is in het openbaar Daar hoorde haar aldus mijn liefde Daar hoorde haar Een nieuw liedeken Van gelders en van ToyCen Die zij daar herkent Ze brandt en zij rooft Op dit Borgerlijke land Welke ons Keyser was onbekend Hij was gevaarlijk als wat zijn laat Qua lucht coi bijt in water Wat gaat volk hier veel gebreken Ons Keyser hoorde die spraken Hoorde dat wij waren gequeld Bi komt een leger doen maken Voor Cleefland in dat veld Hij wil aanvoegen klein en groot En zetten die Cleef en Gelderse dood Genoeg paa's en geen paas ken baat Als fouw den Aren lijn leven om te doen De Aren is stout in het vliegen Met zijn twee ogen wijd Hij valt den lelijnen verdrijven Die Gelders boomen ter ontzag Om dat ze op of dragen haat en mijd. Sy mien, wij waren des Keyser quit. Maar geen goed, dan dank de heeren. Hij komt hen den achterhoofd Terleeren. Waar is den verrader gebracht? Die linkse mael voor Leuven, was het viel kern voor om dragen. Het rijk gefone dat men heu daargaf van clootje, van pijper, was een afslag. Hij moest dan lopen totten koning huis om dat Lothogen te dragen, dat liem die Leuvenaars gaven. Het mollen hem wel Ter spijten, den schelmer den onverlaat in zijn fijne breidel bijten, om te wrekken zijn quet om dat bij Leuven niet en binne en quam met alle on verraders lang, die bij daarin baden bevonden en Joebendaelders baden zeggen. Gij borst vooruit en wist niet hoelang te duren, schaafte weer om een bubs te maken, na het fuiter komt tot uiteindelijk valt die tegengestelde spuut, hebben verloren iets goeds, verwacht den Keyser met der spuut en wilt hem blijven getrouw, gij zult winnen die kroon van goud. Maar die dit beest gevangen, of die eerst mael lang, sprak met Vlaamse tongen, geboren al in Brabant, van blijfchap dronk hy geerne den wijn, lijf en goed is voor den Keyser fin. Wij willen met hem wagen en bij 's daen tot alle zijn dagen. "Dea nyen liedeken. De wachter hoorde ik rijden, Ghis lanternechten maken in de weer, Mijn hart met zinnen leiden. Die komt van toren heenbergen hier, Hij brengt met hem voor veel mensen aan, Ghy die geestweltje wilt aanwennen, En wilt verdienen om te prijken. Niet doen, lanternechten wijgen, Zo baar als wij vermenen, En boorden des wachters woord, Wij lanternechten alle te fame. Maken ons al op die poort, Men zal daar geen lanternecht meer zien, Betracht ons meestal gelders boeren. Wij boden haar goeden morgen, En stoten daar in onder voorbij, Een brief is ons geworden, Met een bode al op dat pas, Daarin dat wij Temommen, Dat Minaert haar overleef was. O hertog Willem, boos geboren man, Is Owen raad aan Minaert van hem, Merten van Roosbroek en zulke reden, Zij brengen voor om landen en steden, De bode keert weer om tover velden, Dat geven wij voor de vorenen raad, Zegt Minaert dat hij laat zijn soevereign, En Hen wat in zijn leven boos gefaakt, Hij begeert om zo'n dier te volgen, Schaamt hij zich niet wie weet wel badt, Wil hij ons krijgheren leeren, De Keizer hebben wij tot een berceuse, Hij begeert een antwoord schriftelijk, Dat dun niet ons weten voor vreemd spel." Op eenen morgen, blijken de gevels Op eenen laterdag, dat dat geschach Maar des morgen, moeten wij wederom scheiden Vendelijn, men vliegen sach, Ze hoorden daar, kwam zo grote geweld Mijnheer van Ham, moet rommel, tyelt Dat deden, die borgense bierens Het narrenspel, wilden zij hen leeren Thans van borgenees, willen wij ionen Dat ons heeft ontfeld, met spijzen en drank Niet zitten, wij bij de kachel oven, Niemand, niemand is onzeker. Op Meynaerts garde, wordt ons die billen bloot Die Keyser loont ons met penningen,root Wij maken ons kleeder doorleighden Naar doodde lantknechts feden Die dit liederen dichten Dat was een lantknecht goed Zijn hart schmen verlichten Hij heeft wel toe, gehoort Om Hoenbergh, te houden en te drinken den wijntje Aan Meynaerts garde, en wil hij niet meer zeker, Hij laat zijn brillen verkoopen Hij wil blijven, bij Keyser, hoopetij. Een slimme keizer leidt een knechtje naar het trouwen. Een wilder type zegt dat hij niet naar het horen van dit plan wil. Maar hij, de jongen, gaat achterwaarts, "Eh, eh, ben ik een dorp niet gekomen?" "Eh, eh, ik ben in Venlo verliefd." Te kinderen waren blij dat ze trouwen konden, ongeacht het weer. Kijk, dit doen beangst de hem alle zijn leden. Hoe kan ik dit aldus verdedigen? Ja, ja, ben ik een dorp niet gekomen? Ja, ja, ik ben in Venlo verliefd. Alfen die bruiloft, toe naar boven. En de vrienden waren vergenoegd. Het meisje sprak: "Je moet met mij trouwen." En dan gaat hij naar een hoek en komt terug met een baard. "Eh, eh, ik ben een dorp niet gekomen?" "Eh, eh, ik ben in Venlo verliefd." Die bruiloft, die is naar het bedje gegaan. En hij sprak liefdevol: "Herburenhoeve, je kent me toch." "Ja, ja, ik ben een dorp niet gekomen." "Ja, ja, ik ben in Venlo verliefd." De hennetjes gingen naar het bedje waar de bruiloft lag. "Eh, eh, de bruiloft ligt achterwaarts." Dan werden zijn ooit dachten allen tranen. Zijn teken was voor zijn veer bewaard. "Eh, eh, ben ik een dorp niet gekomen?" "Eh, eh, ik ben in Venlo verliefd." Hij wil niet boeten om dat kinderen te begraven, dat fijner met ga naar omzorgen. Een nieuwe koek van die Koningin van Engeland. Juf, liet met droevigheid, Sal ik dit doen glimlach. Hoe, ter wereld is overleden, Wilt u horen dit bedacht, Die Koningin gepresst, Van Engeland voorwaar, God wil haar gedachteloos zijn, Die ons heeft al gegeven, Ter wereld van fonden fwaar. Hoe mocht een zelden hart gedogen, dat den koning daar dede aanschijnt, Zeven mijlen uit finnen oogen, Moesse zij altijd van hem zijn. En den koning ging boerend, Met een ander dit wel onthoud, Als door zijn land pal werken, En daarboven wilt dit gronderen, Heeft hij zich tenen wijkend gegeven. Dit heeft zich ter harten genomen, Dat haar den koning had gedan, Zij is in een bisschops hof gekomen, En was met vissen bezaan, Daar heeft hij troost verwekt, En werd daar eerlijk onthaald. Den rouw is haar ter harten gegeven, Zij is te bedde gelegd, En heeft met de dood betaald. Het deerlijke overlijden, Sal ik dit doen gewaar, Men hoorde nergens tenige tijd, So deerlijk beclaren, Den bisschop van koleten, Die was altijd ontrent, Veel worden in zijn fecreten, Hem heeft zij laten weten, Doe ik haar gaf dat heilige sacrament. Och, adieu, wilt u eerlijk dragen, mijn man, mijn beier, reijn. Gij moet mij nog beklagen, dat denkt gij van hetzij zeker, 'God die wil,' zegt gij, 'vergeven dat gij mij bezeten gedaan, wat nu ogen verdroegen, dat zal mij kosten te lijden.' Adieu, Carolus, mijn nieuwe geprefennt. Adieu, mijn vrienden, ouder dan ik. God wil, dat ik gedachteloos wezen, en behoedend voor mijn ziel, de wereld moet ik laten. In een soberen staat, opdat ik niet en word verwaard, of Jezus komt mij te baten, voor God de vader, mijn advocaat. Adieu, mijn nieuwe Romeinse koning, door god gecorend. Adieu, trouw Maria, edel geboren, van Vlaanderen en Brabant regent. Adieu, koningin van Frankrijk, doen gij quaamt met staat groot, al binnen Camariekje, ik wil daar ook gelijk hebben, en klaagen van mijn nood. Dit heeft de Koningin van Engeland, in doot bed, daar zij lacht. Met die heeft zij haar oogen geloken. In Januari, den achttienden dag, zij is van de wereld gescheurd, die Koningin van Engeland. God wil, dat zij snel gemoord wordt, en haar rijk bereiden, in de eeuwige glorie, de plezieren. Een nieuw liedeken Een laagse ik aan allen dicht wijf moet mijnen nood wel drukte clagen Ik heb een man een lecker kaas Ik moet vele met vertragen Ik componeer voor nauwe onder den breet Dan zegt hij Sulc wijf is veel eeren weert. Snorghens maakt hem goed hier aan brood Gefusteerde wel om fijn verfoeten Dan zegt ik hem finen kaasfjestel is nood Met een want bardeken onder zijn voeten Ik vrag gen oft hij yet meer begeert Dan zegt hij Sulc wijf is veel eeren weert. Snoenens heeft hij een hoenken wel gebraakt Dat eet hij warm al van den spet Dan moet ik op een stoop wijn ook gaan en kapsters brengen voor zijn maaltijd Ik vrag oft hij yet meer begeert dan zegt hij. Sulc wijf is veel eeren weert. Ik zie hem pees in de wijn Wel gepoet tot finen grijs gehakt rammelaars moetender zijn die durenacht in malvaux Ik brak hem kassanje in den beert, dan zegt hij Sulc wijf is veel eeren weert. Dan komt hem een nonnenmaaltje aan dat moet twee vrienden lang geduuren In volle kleken weet hij te vinden dan dan drinkt hij mee tot den laatsten vriend. Ik en vrag hem niet wat in verteert dan zegt hij Sulc wijf is veel eeren weert. Ik deck die tafel ik maak goed vier Je zelle hem voort wat hij kan denken Maken hij geen wijn ik haal hem hier Dan doet hij mij een bakken schenkje Hij en brengt mij niet en ik ontbeer dan zegt hij Sulc wijf is veel eeren weert. 7. Oorlog nog warm ik om zijn gezicht Sijn bedde daar hi op gaat ruffen daar licht hi met finen paluwen Aap Hi vijft hi schijt al waarde een perte dan pijnzame Ghi en schijt niet veel eeren waar. CLXXXVI. Een nieuw liedeken 1. Christelijk lied dat te vrolijk is in die weer die Gelderse maggen kunnen haar wel schijnen dat zij ons komen heer Om het fort bij te winnen was haar motivatie. Het heeft hen gebracht voor veel lijf En al tot haar verlangen Het en kon haar niet wel verlopen. 2. Die Wächters hoorden ik reden Ghi lantSKnechts maakten in die weer Meynaert met finen lamen ledematen die komt ons voor Henfborch heer Hi brengt met hem voor veel mannen Ghi christelijk liedjes wil je schouwen aan En verdienen prijzen Na oude lantSKnechten wijzen. 3. Zo hadden als wij Ternamen Een hoorden des wachters woord Wij lantSKnechten al te vrolijk Maakten ons al op die poort Men zag daar geen christelijk knecht troen. Het dachten ons meeß geldelijke boer Wij boden haar goeden morgen En schieten daar in fonder voorbij. 4. Een brief is ons gebecomen Met een bode al op dat pas Daar in dat wij Ternamen Dat Meynaert haar over was Och hertog Willem hooggeboren man Is uw raad aan Meynaert van Ham Merten van Roosum, en volgde reden Zij brengen voor om landen en streken. 5. Bode keert weerom naar velden Dat geven wij voor den bellen raat Zegt Meynaert dat hij laat zijn schelden En zien wat in zijn boefens gesprekken zaat Hij begeert van ons deze zerk zeggen Schrijft hij zich niet schaamde wij weten wel zeggen Wilt hij ons oorlog leeren Een oorlog voorzien hebben wij tot een beier. 6. Hij begeert een antwoord schriftelijk, Dat duunt ons wensen voor yreemde speel Met spissen en met kortoven en dier gelijk Hebben wij geleerd te schrijven wel, Daar hebben wij veel aan landsknecht bij Ze schrijven voor dapper met pulen en blauw Wilt u deze brieven lezen? Zijn die poken vullen wij hem genoegen. 7. Op een morgen vroeg hadden wij een besluit Op een vaderdag dat was het geschach Maar tsamende dag moesten wij weerom scheiden Zo lijkt een vliegend schaak. 8. Hoorden daar quam het voor groot geweld Mijnheer ran zijn mofie ruimen dat veld Dat deden die Borgondische heeren Het spelen wilden wij hen leeren. 8. Tegenwoordig willen wij boulevardieren, Dat ons heeft ontsield met wijn en drank Nu zitten wij bij de kanaaloeve Niet verdomd nooit is ons aanstoot Op mijnheer gaande worden ons billen bloot Die Keyser loont ons met penningen root Wij maken ons de edelen doorleiden Naar onde lanterne knechten zeden. 9. Die dit liedekje dichten Dat was een landsknecht goed Sjon dat schaatsen vreemd Hij vroeg wel toe gemoed Om hen te steunen te boenen en te drinken den wijn Op mijnheer gaande en dacht hij niet meer zin, Hij laat hem zijn brillen verkoopen Hij wil blijven bij de Keyser tot boven. Zoort toe al int gbemeyn Een leit met droevige bade Hoe dat odb Keyfers huysfront reyn Ter wereld es ouergemeten Zy was Tever goet den armen Ende huer gemeente int gbetal Laat ons god bidden onver aal dat God die fiege wil ontfermen De arme menschen breed en weit die mogen wel druk verdragen Want al hebben als nu ter tijt Zeer Tever aan baar verloren Ende al die gemeente mede dat mocht men wel merken Ziet dies wel vroet Hoe dat baar schaamde gemeente bij ont In span gen dit is waarheid Niet Diildis boren baar beclacht God wil die fiege geleden Op de meidacht boort mijn gevoel Zo is die yander wereld gevoeld Coning Philips baar een goet gepresen die was daar altijd in aanwezigheid Als die ontving dat heilige sacrament En bij moest altijd bij baar wezen Adieu coning Philips mijn een goet Want ik moet benen veranderen En al mijn kinderen met der spuug God wil in die duisternissen paren Adieu coning van Portugal verbeed Adieu coning broeder dominee Je moet gaan trekken in een ander land Christus wil mijn bewaarder wezen Adieu Carolina Keyser uitwerken God wil bewaren en vist Andries En beloofde mijn rijder boog gebooren Vrouw Marie God wil voor behoeden Je moet de wereld begeven Dus oorlof geef aan beeren ongevreeën Die hier ten boven zijn vergaar Wilt toegewijd eendrachtig leven Zie riepen al zijt vroom in gerechtigheid Nadat bemiddelde floeog die baar ogen Zie sprak en ik aan hem gebeden Wilt met uw genade toenemen Die dood kwam buer bevestigd Zie sprak en aan beeren God onbevreesd In uw banden bevrijd ik mijn gevoel Als beest die baar ogen gekeken Al die daar hebben bij gegeven die grote metten kleine Weenden daar voor vele tranen Met droevige hart gemeen In die stad van Toledo met grote rouw Daar is die van de wereld gevoeld God wil die edele fiege geven Van ontegenzelle genadigen Keyser touw. Een nieuw liedje. Hoor als aan, laat ons vrolijk lachen. Jck, Tal, ons fingernagel, een nieuw hoesje. En met gezondheid wat voortgaat, bruisen. Van dat, een kort liedje, is geschreven. Al van een tuin die kwam in rouw. En moest lijden, groot verdriet. Dit vrouwtje, gent, is zeer frappant, von, ledem. Ga je voor, geef me, 1107, en is. En hanen, ik ga voor, wel te vreden. Macht hij fit, dan aan dit eten. Eten en drinken, gaan achteruit. Dan was dat haar gebecome is. Twee iongers hebben dit moment. Elk leidde haar, van den fijnen voor. En begeerden haar, te buigen, te komen. En reed ik, mijn lieve leken, boort. Jck, Tal, geven zonder leugen. Een koer, curs, met een truije boort. Die andere, nu, als zonder quellen. Gis, fijt die liefde, die ik weet. Laat me, eens, in het spelen. Jck, tal, genomen, een nieuw fausto, deet. Dat vrouwtje, speelt, zonder bijden. Weest morgen, te klokken acht, bereedt. Het is een man en niemand heeft gezien dat in de top van de folders gehad beredeneerd en heeft hem op den folder gevesteld, de anderen gaan zijn pakken ontladen, de eersten waren allemaal zijn vruchten geveld. Dan zie je met lachen, in deze kist. Mijn man komt ick heb twaalf gelt. Die man kwam thuis en meende te gaan eten daar en was niet met alle bereid. Ras heeft hier daar zijn vrouw gevonden en zei "Gij vuile hoer, weet hierbij te betalen, ga snel zonder denken, dit is, de Heer weet het." De ruiter van boven sprak met liften, hij moet geven den helft van den. Die daar licht al in die kist. 