title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Geloof, bevalt mij het water mat en wel Met die vaer ik van hen Over die groene heide Vader en moeder, te leiden Ah, mijn lief lanternecht, ik ben bereid Als ik op die heide in kwam Die heide was lang en groot Had ik nu ros en wagter, Die met weinig droog Ah, mijn lief lanternecht, ik ben voor moedeloos. Ros en wagter, en heb ik niet Maar een bedelaar fakkie Macht ik van daar mede helpen Ik hangt van die haken af. Ah, mijn lief meid, hoe bevalt dat? Ik en ben geen bedelaar Nog ook geen bedelaar kin Ik ben een compagnie dochter Te Coelens op den Rijn Ah, lief lanternecht, ik was van die Sidy, een boerenzoon Te Coelens, al op den Rijn Soo ben ik een viltzuster Te Wijkenborgh, al op die mer Ah, mijn lief lanternecht, waar is die Die Oude dit goede liedeken zong En wel gevangen, bad Hij bevalt wel gevangen God geve hem een goed jaar En schuld van top tot toe, bad hij met hem gaan. xxxu. ^ Een nieuw liedeken De mei is voor genoegelijk tijd Het spruiten geeft bloemen en beiden Je hebt verloren alle mijn liefde Mijn gepest is voor meestergenoeg Je was nieuw van goede bergen toe, Van goede bergen als voor Mijn gevoel, mijn qua en voor Sal ik lang in druk moeten leven Schoon, waarde, liefje, ik en jij Mijn dunkt dat mijn allen beven En mijn ledematen begeven mij Je was nieuw van goede bergen toe, Van goede bergen als voor Mijn gevoel, mijn qua en voor Zie op, mijn trouwste vrouw Sulig, mij nu ter nood af gaan Hart, moed, smaak, en daar toe lijf. Sullen tot iever ghenadevan Baen Je en was nieuw van goeder herten vro, rt. Van goeder herten alfo vro Mi eil waer leedt misquaem v yel 4. Staet mi in stand schoon lief Om uw wen wil dragen ick grauw ende grijs Ziet op mi en kende mi niet Ziet op mi so mochdijst worden wijs Je eu was nieuw van goeder. Van goeder herten alfo vro Mi en waer leedt misquaem v yel 5. Zeven jaer heb ick geplogen Om te vercrijghen een geestadig lief Jck hebbe gheleghen in warende stormen En volde mijn ontfermen niet. Je en was nieuw van goeder herten. Van goeder herten alfo vro Mi en waer leedt misquaem v yel 6. Je liefde hier gaen voor mijn oogen Och op mi en achtse niet Och leider kwalijk kan ict ghedoogen. Dat een ander heeft mijn lief Je en was nieuw van goeder. XXXIII. Een amorcus Hedeken 1. Een eigen zeker rein vrouwelijk feit Blijf ict, gij zijt diegene daar al aan staat Hert, sin, moet u aanleunen Gij hebt in het hart den hoogsten graat Gij zijt die fouten die al af dwaen Gepeins mijn sukkens ende begeerten Gij zijt boven alle bloemkensoe Boven roofen roof Dus blijf ict dijn eigen tot in mijn dood. 49 Meditatie Jaarstelde voorfeer en vond Paris Helenam nog voorfeer eun bemiddelde Boven alle fidele glichen Je moet verdwijnen als stof voor den wind Is dat ict gheele troost aan van een bruide Rein bloem uitgelezen Niet Venus gescheurd niet nog voorfeer doorgekocht Jk sest V bloot. Dus blijf ict dijn eigen tot in mijn dood Na het in deze wereld begrijpen geen die hart bezweert dan gij alleen Schoon vrolijk figuur. en weeft doch nict ghclijek den fteen Mer helpt mi lief wt droefheyts ween Mijn herte wt allen getruere So mach ic leuen in vniecbden groot Sonder wederftoot Du8 blijue ic dijn eygben tot in mijn doot AI hebbe ick gehoel o lieflijc bloet Mijn herte gheftelt in v behoet Lact mi ghecn druck verwinnen V minlijc aen ficht v ^voordekene foet Die brenghen mi inder minnen gloet Si doen mi dit beginnen Ghi zijt mijn voetfel ter wt^rfter noot Bouen wijn ende broot - Du8 blijue ick dijn eygben tot in mijn doot 49 XXXIV. Een oudt liedeken Ende den eerftcn reghel finghet altoos tweewerf. 1. JjAt niyterkfen Inder fchueren lach die fchuer was cout, den ruyter was nat 2. Och lieue heer waert decket mi,, die fchuer is cout feer vriefet mi 3. Die waert fprac zijnder dienftmaecht toe Gaet decket den ruyter met hauer ftroe 4. Dat meylkeii en dorftet laten niet Si dedc dat haer haer meefter hiet. 5. Si nam den ruyter in hareii arm AI was hi cout, R maecte hem warm 6. Doen die ruyter zijn willeken had gedaen Sprac hi fcoon meifken ghi moecht wel gaen. 7. Waer foude ic rijdeu waer foude ic gaen Je hen met uwen kinde beuaen 8. Sidy met mijnen kinde beuaen So fult ghi rijdeu ende ick fal gaen 9. Hi fettefe voor hem op zijn paert Hi voerdefe tzijnder moeder waert 10. Och lieue moeder hier is mijn wijf Jck hebfe lieuer dan alle y lijf 11. Die moeder fette haer eenen ftoel die dochter worp daer eeu cuITen toe 12. Die moeder leyde een ey int vier die dochter twee dat waren drie Hör. *e/|r. P, XL f 50 XXXV. ^ Een oudt liedeken. !• JJiEn boerman hadde eeneir dommeD (in. Daar op fo fcafte hi zijn gfaewin Het voer een boerman uit midden Hi bracht finen beere een voeder houts Sijnder Trouwen den coelen mei. 2. Die boer al op den houe tradt die Trouwe op hoogher tinnen lach Si lach op hoogher Talen Mocht ick een korte wijl bij zijn Jck gaaf daar om mijn ros mijn wagen. 3. Die vrouw die reed fo haef vernam Si liet den boerman komen aan So heimelijk al stil Als in een duistere kamerken Daar deden fi twee baren wilde 4. Dood hi zijn willeken had gedaan die boer moest voor de tien gaan En hi beloont te klagen Je vecht dat het deen is gehelen dander Mi rout mijn ros mijn wagens. 5. Die beesten kwamen wijd elkaar ghereden Hi hoorde den boerman klagen Hi hoorde den boerman klagen Ghi vroeg dat het een is als dander is die waarheid vult mij met lachen. 6. Die boer had - vervolgens een lach bedacht Jck had een voederken houts gebracht En daar was een krom hout onder Jck vroeg dat het deen als dander was Als na binnen vier kommen. 7. Hierom was de vrouw fo gram dat li mijn ros mijn wagens nam. Om volken te kleinen schuld. 8. Die here ging voor zijnder vrouwen staan Wat heeft deze arme boer mild gedaan Schijnt ghi voor de fondsen niet Geeft hem zijn ros zijn wagen weer Laat hem veraren tot finen onder 9. Vaar tenen vaar tenen goed boer mijn dat eerst faal ik van vergeef zijn Vaar tenen dijnre stappen Och komt ook weer als ghi mocht Brengt ons dat krom hout vandaag. Een amoreus liedeken, In Venus' diensten heb ik wat verkooren Geen schoonheid en weet ik niet terzetting Om haar voor te willen ik vruchtbaren Jong aan gevoel van hare lachende mond Haar keelken wit haar borstken rond Maken mij vrolijk van binnen Schoonheid en was nooit van moeder geboren Dit recht dat ik haar beminnen Gelijkt goud is haar haar van koper Twee oogenken tot de amoreusheid snell Twee borstken rond, voet van natuur. Zo is mijn liefke dat weet ik wel Zelf van geef en niet rebelt Zij is mijn hart een toeter Geen en weet ter wereld geen liefde creatuur Dit recht dat ik haar beminnen Nog heeft zij een hoogmoedige corage en daar toe een streng ganc. In triomferen bedrijft zij ragie Geen en hoorde mijn dagen nooit voorbij. Dan bedrijft zij met haar voodje gedacht. Dit recht dat ik haar beminnen. Je en kan vergeten mijn liefde manieren Haar vriendelijke wezen haar fier gelaat. Krijg ik geen troost door haar bestieren Zo wordt mijn hart heel depressief. Mocht ik met haar mijn troost mijn toeverlaat Zo was ik blij van binnen Vruchten en zolen zou ik handen Dit recht dat ik haar beminnen. Prinsen gent, die mijn unieke doet breiden Al mocht ik hebben van goud en zwaar De gewichtloos van, ik en zal van, niet scheiden Gij blijft mijn beschermheer weerpaar. Want aan van liefde en weet ik geen meer Dan alle vruchten aan gewinno Haar wezen rein en macht mij niet verleiden Dit recht dat ik haar beminnen. Een nieuw liedeken Een oude man zat in een meubelhuis Schoon lief wilde beteren mijn verdriet Neen, ik vreesde liever Jan Van uw bier en dorst mij niet te dien 'Tis boter dat ghi van mij vliet Ghi doet alsof al verloren pijn Mijn boekje moet een jongen man zijn Schoon lief, ik zoude mij gemakken Waart u geloofte nu ter tijt Spreekt een oude vrouw van veertig jaren. Oud en verrompeld alsof ghi zijt Aan van en is toch geen profijt Ghi en zapt niet dan Terfchaaiden wijn Mijn boekje moet een jongen man zijn O, Waarde vierde juicht Hart en zin hangen aan dezelfde draderij Stelt u ter zonden oft ghi mocht Wie en dienen niet te baren, ik en ghy Oud en verweerd met vreugde jaagd ghy mij Wat zou ghi schrijven in mijn brief Mijn boekje moet een jongen man zijn Schoon lief wilde toch doen mijn aandacht Zo zal ik u maken van goede rijp Een jongen man staat bad in mijn prijs Gelijk voor altijd zijn gelijk Wat zou ghi doen op eenen tijt Dan dronken dronken als een zwijn Mijn boekje moet een jongen man zijn Je mag wel klagen mijn verdriet Je minne en werd niet gehouden Nu zwijgt, je leert de lessen Vrijdt ouders daarom dat ghi troost gewonnen Je hebt bemind een iongelijk Mijn hart verblijdt in zijn aanschijn Mijn boekje moet een jongen man zijn Niet roof voorvoet van voorstel, niek. Ed heeft mij toegestoken, voor Peer bevangen. Als hij het somtijds quetsen, geeft hij geluk. Naar haar staat, mijn verlangen. Rijt god, magt nog een andere gaan. Kon niet den tijt nog keuren, dat ik mocht troosten, van haar ontvoerd. Zo foude ik allen druk verflaen, en altoos veracht vermeer. Met een die alder liefst mijn. Zo gink ik vermijden, jij en mag altooods bij niet zijn. We twee, we moeten scheiden. Ze houdt mijn hart gekneed, voor haar doorwonden. Hoe foude ik vrolijk wespen, dat heeft gedaan haar rood mont. Magt ik dienen, ik was gereed. Zo was mijn hart gekneed, geregeld. Al tijt sta ik in mijn verlangen, en al wat goede denken. Mocht ik nog troosten, van haar ontvoerd. Zo was mijn hart in vruchten, maar neen, ik niet, ik blijf alleen. En heeft mij begenomen, ze is nog tegen dat liefste grenzen. Ilife ik dit jaar nog twee voor een. Zo mag ik vrolijk blijven. Oorlog is vreemd, lief is alst blijven moet. En ik wil hen verlaten, ik bidde Maria Magdalena, voet. Dat ze ons wil bewaren. Mijn Genzinken, had ik op te geseld. Schoon lief is al verloren. Ik minde van boven, goed of geld. Met dit dat van mijn vriendschap eindig. Adieu mijn uitverkorene. 1. £iEn ionck meysken reyn van feden Hadde mi tot baten bedde gedaecht Ende des was ick fo rwel te vreden Het dachte mi zijn een fuyuer maecht Dies was ick van herten bouwe Si seyde zijt welkom lief feer weert Na V fo heeft mijn herteken begeert Dat neme ick op mijn trouwe 2. Als wij te vamen op beddeken waren. Met vruechden dat wij fonken Wij lieten clincken der vruechden sparen. In spijt der nijders tonghen Wij waren al te vamen fo wel te pas Dat dede die schoone fuyuer juucht Des fo was mijn herteken soo verhecht Mi dachte dat ick daar roofkens las Daer lagen wij twee al totten dach Van vruechden alsfo droncken Als ick die schoone bloeme aanfach Mijn herte dat wilde ontwicken Dat dede dat vrouken schoone Si was fo vriendelijk van aenzoijen Als in mijn herteken spant si die kroon 4. Als lief bi lief te vamen rus Ende in die armkens lujken Si boeten der oantwerde luft Met vruechden die lijkt ghebruickt Zulk is natuurlijk wesen En amoreus is in begijnahu Als hun liefken mach gevundeen - Het is een vrucht gheprent 5. Als twee ghelieuekene te vamen zijn Ghenoeste dat si hantieren Si vergheten alle druk ende pijn. Alb fi te famen roferen dat doet die amoreuse groot. Die menige is van die natuur die nacht en dunkt hem niet een vreemd. Alles hier moet ruiven in zijn liefde schoot. Jck bid die minnaars en roosier die metter minnen zijn beladen. Si maken som voor som veel beleefde dat fi const verloden, dies so heeft die menighe toren. Jck zegt ook te volker tijd die onconstable heeft volkens niet daar bij so gaat die const verloren. De nijders zijn argelist dan gevoel en van volker natuur. Als fi vrucht vijl dat dunkt hem pijn. Al waar van baer gebaerd waren nooit gemeen bevonden een klappertje is van volker zeed. Hi maakt onwaardige ter menighe steed waar dat hij kan verklaren. Die dit liedeken heeft gehakt hi heeft het aan haar wanggen. Bij zijn linken lach hi moedemaak met vruchten was hi bevonden van Dermonde is bij gebaard. Fi idd so gaarne op die bank. Als hi kan dronken goeden drank. Schoon vroukens heeft bij nog wat drinken. Een amoreus liedeken. Jonghe maakte heeft mij herinnering te komen in haar kamers. Stout onverstandig heb ik gewaakt. Jck was bestemd van nijders gevoel zal ik nog moeten in druk zijn. Want fi mij liefde heeft bewogen mocht ik gebaard worden mij, mocht hij gebaard worden mij, en zo waar ik vrij van alle mijn druk genesteld. Haar aanstaand klaar heeft mij voorwaar mijn oortjes al te ver blussen dat ik haar in druk en vreemd is dat is den hoogsten heer bekend. Had ik mijn liefde hier presenteert zo was mijn vrucht verSpoed. Mocht hij gebaard worden mij, mocht hij gebaard worden mij, en zo waar ik vrij van alle mijn druk genesteld. En als om mijn liefde lijden ik mishandeling. Wanneer ik het veld in spreek, moet ik het alsof ik een dief sta. Lijde ik misschien aan misverstanden. Mocht ik verfoeien, nacht en dag, dat wil ik horen aan mijn geclac. Van mijn liefde geef ik geen hoofd. Mocht ik gebruiken bij mij, mocht ik gebruiken bij jou. En voor zover ik vrij van alle mijn druk ben gespeeld. Prins, het zij aanvallend, moet ik haar beminden boven alle die leugen in de aardse vallei. Ik moet van haar vlienen, door niemands beïchten. Je boopt niet lang over duren en zegt: "Want God, die boven alle dingen is, wil dat ik zwijg." Mocht God geboren met mij, mocht hij geboren met jou. En voor zover ik vrij van alle mijn druk ben gespeeld. Dat is waar ik vrij van alle mijn druk ben gespeeld. Maar daar ghij trouwe vriend, x wilt dat ik van je hou. Een amoreus liedje: Een lodderlijke vrouw, een amoreus, ze was voorwerp voor onze liefde, met een gebeurtenis verrassend moedig, die bij te drinken en in de wijn, ze schudde, ze dronk, ze maakte vrolijk. Alle lachende werd de ruiters geldgenoeg, quit. Ze zijn in de liefde wel aan elkaar verknoopt. Ze kunnen van ondebaarheid niet genoeg hebben. Wanneer zij aan baar geld denken, ten minste dat Trotse een niet verleent. Ze zongen, ze sprongen, ze maakten vrolijk. Alle lachende werd de ruiters ik. Dus zijn ze met hem bij beiden hupen gaan spelen. Ze speelden met het paarden speelt, en gingen in Venus fonteinen door. Gelijk volgde geloofwaardige toegevingen. Vrouw Venus speelde en werd daar niet belaagd. Alle lachende werd de ruiters ik. Tussenorgelen vroeg alst. Was schoon dag hoe vriendelijk dat bij op dat vrouwen loop met lodderlijke ooglingen dat neem aanstoot. Ze fladderden in de lucht vrouwe Venus loop. Ze schudden, ze dronken, ze maakten vrolijk. Alle lachende werd de ruiters ik. 59. Dat trokken doch een loof ten toer Wanneer zijn gelden was al verstoort en dat was dubbelzonder dan een snoer Het was verzekerd en al verpoxt Met springen, met vallen, met groot iolyt Maken dat men imitatie ruiter zijn gelden quitt 6. Prinsereelte lief hoe kom ik in dit verward. Mijn dat ik van vandaan moeten schuiven Je wordt verworpen uit mijn staat daar wij plegen te zitten in verdwijnen voet En schokken en drinken en maakten iolijt Al lachend werd de ruiter, te. XLI. Een oud liedeken Een jong herteken goed van prijs Geknikt voor een jonge vrouw lagen. Hij zei jonge vrouw met goeden avond Mochten ik in uw boomgaard gaan Ik zou kunnen in de bladeren plucken En die roosjes laten vallen Ze zei jonge beertje dat is wel gejaagd Maar ten slotte niet al te niet zijn daar dat is maar een alleen die van mijn boomken reint Plukken valt een bladje Hij zei wel over mijn schoone jonge vrouw Kom met me in uw boomgaard gaan en ik zal van die roosjes plucken En die bladeren laten vallen Ze zei jonge heer dat ware wel gedaan Maar ten slotte mag dat niet zijn want daar en is meer een alleen Hij zei wel over mijn schoone jonge vrouw. En antwoordde niet voor zichzelf Ik ben veel bergen gegaan en hoge berghen dalen Dan dat verreken daar neder daalt Ze zei jonge beertje ik geloof wel Maar ten slotte niet al te niet zijn Daar en is meer een alleen Hij zei wel over mijn schoone jonge vrouw Ik logeer mijn boos in uw schoonheid Mochten me uw trouw hebben gegeven Dan blijf ik van trouw doort Ze zei jonge beer ik denk dat u het hebt gegeven Geeert u verleidt uw tijd Daar en is meer een alleen alstoon Een nieuw liedeken Ik wil een nieuw lied beginnen. Ende al met ganflcher duecbt Om die lieflle die ick beminne. Want fi mijn ionck herte verhiieclit Si beeft mijn herte benangben Jn alfo corter ftont AI valtefe mi fo ftrangbe Na haer Ttaet mijn verlanghen Want fi mijn ionc herte doorwont. O fuyuer bloemken reyne Lact uwen trooft gliefchien Want gbi zijt die ick meyne Ende ick v mijn ionfte bie Oro V liggbe ick in trueren Des nachts ende daer toe dach Moechdy mi niet gbebneren So dunct mijn herte Tchueren Dat ic V noyt en fach Vrou venu8 di.e goddinne Die en ia oock niet fp fcboon 61 Als mijn lief die ick minne Si fpant' int herte die croene Mocbt ic mi gaen vermeyden, AI met dat vroulic graen Nv moet ic van haer fcheyden Maria wil haer gcleyden Si coft mi fo menighen traen 4. Adieu reyn eglentier Adieu reyn ballbmeye Adieu reyn violier Adieu reyn acoleye Adieu mijn wtuercoren Tot op een ander termijn Je en geefs niet al verloren, wi füllen noch vruecht orboren ende met genoechten zijn. 5. Hi nam dat vrouken fchoon AI bider witfer hant Wat gaf hi haer te loone een kindeken fo playfant Je wilt met haer gaen wagen ende drincken den coelen wijn Ondanck mijn vrienden ende maghcn Jck fal V een kindeken dragen Ghi fulter die vader af zijn 6. Schoon lief hoort mi ghewaghen Wel edel ioncfrouwe fijn. Jft dat ghi nv fult draghen. So cleynen kindekijn So en fal ick v niet laten. al waren mijn vrienden alfo quaet Je bid v.wt caritaten Schoon lief coemt mi te baten Want ghi zijt myn toeuerlaet 7. AI die dit liedeken dichte dat was een ruyter fijn Hi mäectet alfo flechte Ter eoren die liefl^c zijn Hi heuet fo wel ghefongen. Hie vindt mer ongeveer eens voor meer volkswetenschap, ongeveer voor meer wetenschap. God, scheiende quade niemande tongen. Sij hebben hem lange bedwongen. God verleen hem paye en eer. Een ijlende liedeken. 1. Dertig armoedige vrouwen, gehuld in bedrog, daar ik was op vergeten. Haar woorden waren al gelogen, dat vond ik nu perfect. Zij zagen mij door het doek, tot dubbel boven van grond. Dus keerde ik mij van haar af. Zij paarden voor veel met hun vale monden. 2. Gebakken vrissen van landen keeren van volle een schoon familie. Wat schouden zij plukken en minnen leren? Ja, bedrijft wel in die baan daar ik tot verantwoordelijkheid. Gaat Vlaanderen geheel in rond. Geen wijf tot wankeleibaar. Zij paarden voor veel met hun vale monden. 3. Nu laat ik een ander zijn goed verklappen van finnen, zwaar en zwaar. Want met zijn barre subtiele lissen, zij wel plokken, val. En vallen in een val, dat is dagbelix bewijs met hier en daar. Zij paarden voor veel met hun vale monden. 4. Wat heb ik met van al tijd verbeeld, je en spaardebakken nog goed? Nu ben ik van den back geheeten, je en weet niet waar met doet, des ik met bedwingen moet. Het aan horen van haar fabels, dat zeg ik voor waar. Zij paarden voor veel met hun vale monden. 5. Jonge vrouw, laat je nu voor je knielen, je zijt daar voor bekend. In een eekhoorntje met drie ronden, neem je eindelijk. Ik triomfeer gent, als je tot alle eeuwen. Laat je dan in het lijden zwaar zijn. Zij paarden voor veel met hun vale monden. Adieu, mijn prince, met uw voeten op het plein. Adieu, mijn paard, uiting van uw kracht. Tot slot, Hanneken en Wijtten wel. Adieu, mijn dubbel jeugd, doen ik met haar triomfeer. En ga ik nieuw licht na. Een oud liedeken. Een ridder en een meisje zitten op een riviertje. Hoe stil dat water loopt, als liefde goed spreekt. Och, vreugde met stout ridder goed, Ik zou graag weten waarom dat water stil staat, als liefde goed spreekt. Dat water stil staat, dat is geen vriend. Ik heb voor veel zware mauchten gebracht in grote allemaal. Heb ik voor veel mauchten gebracht in Tweerzijdendheid. Wacht, stout ruiters goed, dat God u niet schenkt. Ik weet nog een voor hooghe berghen, boven alle bergen is hij hoog. De taal, ik nog in dalen te brengen, daarom, dat ik poog te kunnen, sulva mijn vaders hooghe berghen tot een dal te brengen. Ik sage, leeuwer stout ridder goed, bij uwen keel hangt ik had nog veel leeuwer, dat de die Tonne bescheen, al onder het lood van uwen voeten, de bal al om het keel dat meerkje was een echt en daar toe dorn. Ze wil niet wat ze ziet, doen ze in haar liefde armen lachen, doen ze was den bergh ten nede. Och, vreugde met meestal jonck. Mijn keel gehangen, niet is je vaders hooghe berch. In een dale gevallen, Och, doen dat meilijen gewaar werd, dat in een kinderentje bleef dragen. Ze gingen al voor de ridder staan, ze baden om genade. Genade, uit mijn ridder, Genade van mijn lijf, Je was een goed meester, Nu moet ik met uw kind blijven. Wat genade zou ik van u vragen, Gij bent geen vreemdeling, Ik mocht uw schiltknaap grazen, Colo, ik hem daar toe te brengen. Van uw schiltknaap, echt wil ik niet, Hij is met veel te vroeg, Al is mijnen hoge berg ter neder, Je hoop je zult hem nog wel hoger zetten. Dat meispeltje had een broeder stout, Hij was haar goed en getrouw, Als hij haar deden wel in aanzien, Hij bewees haar al met de trouwen. Och, doe die broeder gewaar worden, Dat hij een kinderentje bleef dragen, Hij ging al voor de ridder staan, Hij bad hem met de grauwtegen. God groet u voor uw feest, Hij stond de ridder vrij, Vrij van waardigheid. Och, die met uw kind was bezaan, Die liet hier dood op de grond. Och, is hij dood, dat schoone wijf, Dat over schoone dat ik bemind, Zo en zal ik nu nog nooit meer, Mijn grauwe ros berijden. Houdt mijn speren en ook mijn schild, Mijn trots en al aan mijn zijde, Je wilt gaan rijden verder daar, Men vindt daar de Valksche boden voor veel. Och, doe hij op de heide kwam, Hij hoorde de klokken klingen. Hij hoorde wel aan de klokken klanken Dat fishinder aarde moest schuren 20. En nam zijn finen bruine schilt Hij werd hem op de aarde Liggen daar, liggen daar goed bruine schilt Van mij en zij idd niet gehad worden Hief op uw bruine schilt Hinglijf hem omlaag Al waar vader en moeder dood Den rauwe moest gebroken Al waar mijn vader, moeder dood En mijn broeder, alle vijanden En waar den rouw niet al te groot Als hij is tan desenz schoner wijf Doe ik op dat kerkhof kwam Hij hoorde die papen zingen Hij hoorde wel aan de papen land Dat fis vijfgewelvacht Doe hij in de kerk ten trad Hij zag zijn liefke staan Gebekt met een baar kleed Recht of fis nu ook dood was Hij hief op dat baar kleed Hij fascl haar kleintje wiggen roeren Och doe ik den ritter voelde Stapten op staan op mijn voet Lief. Wel over schoon Ionfrouwe Jij en zal van nu nog nooit meer Doe een grote ontrouw. Wel op, wel op, nijl aan voeten lief Mijn ouverschoon Ionfrouwe Als waart mijn vader, cade moeder leef Zo zal ik tot eenen wijf trouwen Als waar mijn vader en moeder leef En mijn broeders, alle vijanden Zo zal ik houden voor mijn bruut En trouwen tot eenen wijf. 1- rOrtuyne wilt keereren En valt met niet voorzichtig En de ick blijf al in verbinding In lijden, fwaer doleur. Mijn het gevoel Dat valt met niet voorzichtig Verdraghen, moet ick leeren Door deze nijders op te stellen. 2. Rijk god, wie zal ik klaaghen Meer dan die liefde, mijn En naar en tot alle daghen Sal ik van trouw zijn Stout en fijn Spijt die nijders, over al Sal ik van goede lipleid dragen. Tot dat ik leveren zal. 3. Wanneer ik op haar dineke So veranderd alle mijn bloed Ik zoude gekrenkt schikken Mijn lijf en alle mijn goed In u behoort. Wilt dankelijk ontwaan Laat in mijn hart denken Ik zal van niks ontgaan. 4. Adieu schoon roofsblom Scheyden dat moet nu zijn Tot dat ik weer kom Die aller liefste mijn Tot dat ik weer keere. Adieu lief gracieus Adieu mijn lief mijn eer Die waardste couragieus. 5. Schoon lief zijt met getrouwen Ik en geerend anders niet Troost met of ik verflouwen Als gij met mij uw riet Hoort naar mijn bediening Als ik dat niet spreken mag Doet dat idee van mij Tot op een donderdach. XLVII Een nieuw liedje. 1. rOrtuyne heeft met verbeten In lijden, dus getuchtend Als mijn liefje mag weten Si hout met in de dwang. Wantrouwen, gij doet mij quelen Daar ik met toe verloot Met mij houdt een baars spel Op mij en achter niet Haar aandacht, schier Tscheiden gaat mij voor snel, Ay lacen lief, ay mijn. Tscheiden moet ik van haar. 2. Dat ik van haar nu moet tscheiden, Zal blijven in drukke vermacht. Schoon, Uw liefde wilt mij troosten. Het is wel in vinaigre O Cupido, god van minnen, Laat ghij mij in verdriet, Jk duchte ik zal uitlijnen, So ghij voor oogen vliegt, Haar aanschijn chiar. Mocht ik zeggen nog aanhalen, Haar schijn bruin ocherkens olieverf. Die bloem hoor ik alle vrouwen, Haar wezen is eerbaar, Men kost te niet ontwaarden. Nou nog tot geëind zijn, Mocht haar minne nog rijven, So ware ik al geëind, Haar aanschijn chiar. Moren lacen zich in stilte met mijn zwijgen, Die fijler mag ik niet hun gelijk, Dat zie ik wel zeker, O raad van avonturen, Gaat altijd uw gang, Macht mij geboekt dat lijden, Waar veel te groot. Haar aanschijn chiar. Fortuin valt nog niet altijd binnen, En dat in korten tijd, Ik val nog niet vruchtbaren, In spijt van alle die nijdende mensen, Al lig ik onder die voeten, Ik val nog niet rijven, En mijn druk nog niet boeten, Ondanks alle die nijdende feiten. Prinses reik ik gepresst, Oorlog als ik ter tijd, Als ik bij mezelf alleen kan wezen, So ben ik al verblijd, Dat ik van vroeg nu moet scheiden, In alibi korten tijd, Oorlog tufft ons beiden, Adieu, de liefde mijn, Haar aanschijn chiar. Het scheiden gaat met soort na, Als lacen lief, als mijn schijn, Scheiden moet ik van dichtbij. Ik weet met geen recht waar ik heen moet. Waar val ik met mijn onthooven hart? Mijn hart wordt gefaamd desperaat, dat ik de Brugge moet laten. Die schoone Aarde toe. Rijk god, komt met me te baten. Mijn hart vertrouwt al in den gloed, o lieffelijk lief, door het schoon aanfsehen van je voet. Dat mag ik wel beklagen, dat ik je niet laat gaan. Wat vallen wij nu weer binnen, wij leunen aan de gemeinde. Ze woont te Brugge binnen, dat alderwaarste grienen. Ze beeft met nieuw beginnen en gelaten in den nood. Och boven al die andere werelds levens, zo sterft ik in die dood. O lieffelijk lief. Dat ik ooit was geboren van moeders lijf ontstond, daarom moet ik tweemaal sterven. Het is met een droevig dreun dat vrouwe Venus wat conditie maakt. Ik en weet met geen raad het zie ik vreemde dingen die ik nu aan gaarne. O lieffelijk lief, door het schoone aanzielen. Dit liegen leek ik eerst gevangen te Brugge aan op die streken. In spijt van alle andere tongen, tijger je ere van vrouwen rein. Een Meissalaar heeft geschreien daar hij lacht in de nood. Nou moet hij haar begen genomen dat zal hem doen denken aan de dood. O lieffelijk lief, door het schoone aanzien van je voet, dat mag ik wel beklagen, dat ik je nu niet laten moet. XLIX. Een nieuw liedje. Grappige spelen, gevuld van enige eenzaamheid, welke ongekraakt is dat menig tranen brocht. Hoe kwalen met nu met fantasieën, met denkt dat mijn hart suurt. God geeft haar vrucht wanneer ze gebaart. Al doet ze met deze quête haar geest fier heeft me bekrachtigd. Midden in de kolos van de roman, raaf, vlieg weg dat wilde woedend ga en sla haar dit altemaal en groet me met een nieuw fout. i. Jck peynfe om Venus difcipKne die mi fo late fandt defe fucht Hoe ftadigher liefde, hoe meerder pijnc Hoe vuylder vronde, hoe erger ducht Een tijtlick fruyt neemt faen de vluclit Ghepluct ten groenen dale. Men prijA beft een volwalTen vrucht Ghelijc een cuylTche fmale. Itaft v. %c 3. Belüften veel is fi mi fchuldich Mer Onder al een excellent daer na verlanghet mi minichfuldich n Wat is, tis haer bekent Wat ick bedrijue in m^n conuent dit altooe io verbale Vocde ic mi leech. ale li is abfent Yan haer ic Biet en fale Ghepeyns hoe toudy niet gebingen. Je moet eylaes üb groote noot dat doen tbien duyfent vreemde dinghen. Ons beyden ghebaert, fi weet al bloot Wi drinctcen Truecht en droeflieTt groot Beyde wt fortnynen fcbalc door tfwaer gbepeyne van dit exploot Tberte (terft al waert van ftale. llalt v. i Mocbtmeo met cruyde oft medccijne Gbenefen mijnder liefden brant Je waer gbenefen vander pijae Mer neent hulpt fulck onderllant DiiB gatet eylaes aea miaen cant Door tlaft der minnen ftrale Je vloccke den afgod die mi b^Dt Met Venus bitter dwaie Ball. PrincelTe tc fwijgbe veel om beter Als ic peynTe om ona oude fpel. Je en vaht tcr wcrelt noeyt fecreter Pies vreefe ic twint defe nijders fei Vrou Venna dect haer kinderkens wel Drüben sijs huefcbe täte, Tfal al wel zijn door mijn beuel Scboon lief dat ts tprrncipale Kalt v. t c 73 / L. ^ Een nyeu Uedoken. 1. (jrHefeUekens van herten coene ^eeft vrolijck nv ter tijt Die fomer coemt in fayfoeiie Wi moghen wel zijn verblijt. Die booinen beghinnen te bloeyen. Die fonhe climt fo hooge Die fotten beghinnen te groeyen clie weghen worden drooghe 2. GhefeUekens en laet v niet bedwingen. Noc blaast langhe milks mede Loop vry dan loopt ten ende springt Oft gaat wandelen buiten de stad Wilt goede gezondheid maken. En maken een blijde afreis Conditie geeft aan het beleefde Brengt de meelvijzel vry thuis Daar is veel belangstelling Met de meelvijzel gebeurt Ridders jonge herten huisen Die jonge vrouwen, zijnder mede onttelen Nonnen en prelaten. Si nemen de meelvijzel in de hand Doorwaarders en advocaten Wie hebben af ter zverstend Trompers, pijpers en tamboeren Die met de meelvijzel beheer zijn Die gaarne de elleboog roeren Si drinken zo graag de wijn Wilt fijn rein voort vaart varen Tsjip hoort buiten de stad. Al vindt wijven en kinderen ontvaren Jaag het vry door de stad Dan komen we thuis gelopen Om het geelt te vergen alfin we kunnen lachen Al vindt wij zorgen vanden havek gelegen Om te betalen ons gelach Al vinden we kleedrij volgen Daar gaan we mede ter feest leiden Wil je vrolijk avondieren. Niemand weet van onze staat. Laat je fottoeken vry uit kicken Water mouwen en hebben geen vaarwel Wil je met de meelvijzel bestrijken En de Deventer met de molenier Wil je melk je willen dit ontwouden Die ik niet genomen en kan Je loopt zo graag om trouwen En hadt graag een man Zo graag beheer met de meelvijzel Van onder al tot boven Hout zijn den quiltje koop Wil je met die lendenen verhuisd Oud, jong, heler en krank Zo moeilijk die wereld versterken En de molenier die weet van dank Dat mocht ik dan doorbroken Ik plakte het vliegend op die achterbank Waar is dat toch geborgen Al buiten de wereld leidt mijn geheur Niet hebben doet veel sparen. Doen ik goed gelden, had ik in mijn tas Doen ga ik met de goede gevoelens Maar nu mijn gevoel is al verteerd Nu moet ik boomkens tellen. Wanneer ik in die taamse kom Ter tafel ben ik half gefust Dan maak ik met van achter uit Dat die goede gevoelens niet in weten. Pot en kannetje, het is al verteerd Waar ga ik dan heen om het te halen? Die vrouwe die met te borghen placht Zie ik nu weer, moet ik nu weer betalen? Eten en drinken is mijn motief. Te luisteren met volle bezienswaardigheid Als ik gehoorgeslagen kan in lijf Voor die dore en staat geen galgen. Het was met van tevoren begeistigd Je vader nog langer op te denken Als ik mijn buikje heb gehuist Ga ik te Walem denken. 1. G'hij mijn ters gevallen van ontwerpen die gemeente lieten op den wijnbank. Wij liggen gezwolgen, tuigen, muren van fortuinen zijn wij voor de cranc. Een verrader ons daar toe dwang met schoone woorden, ribben ons aan. Den tijdt zal keeren, eer yet lanca dat wij te Brugge op strate vullen gaan. 2. Quade tongen vouden gaart keeren dat wij vouden laten Viaenderen voet. 3. Een, altot goed gelden cern en maken altijd even raoet. Maar die belichaam is van Judas bloed, die schieten altijd haar vijand. Elke wachter hem voor, wat hij doet, dit is voor quaet geuangben te zijn. 4. Als liggen wij nu in dit parket, wij turen nog eens wachtend, wij zijn gevangen als tegengesteld aan die wet, dat deden ongegaan des bieren kaapen, vijf woluwen kwamen daar om twee suikpjes. Ze hadden daar op niet getracht, ze zouden baar broeder ontstaken. Als om te betalen, baar paart. 5. Nu bid ik alle ruiters slim dat zij hem willen wachten, voor quade tongen, gebaar schurft, zij schieten bij naar en ook bij nahe, zij hebben voor menig bande gedachte. Eer zij streken baar wacht, gebaar ruiters gefallen mijn dadde, want het is wel voorwaar. 6. Die dit liedeken beeft gezen van Mechelen is bij geboren, in lijnen buidel en hond hij geen geluid, hij gebelt ongeveer als te voren. Schoon verwijfd heb ik stuurden die staan toe, vroegen iot berusten schenk den wijn en laat niet treur, het komt alles wel in ieder jaar. 7. Lijden. Een amoorde Hedeken De grote minne dragt ik altyd Dit lijdt mijn hart pijn Mocht ik nog zijn van haar verblijf Hoe vrolijk zou ik zijn Tot haar vrolijkheid ik mis Keren mijn hoofd ik keer Geen onder liefde begeeren Want als is die andere liefde mijn. Zit niet een droevig leven Te dertien die ik minne Ik vaderd met toe begen Je was liedt dan een kind Je deedt in kortere vreugd Dat ik langzaam moet verbeiden Eilaas ik was voor fier rebelt. Doen ik laatste met oogwink aanficht Die mijn harteken heeft bezaan Doen was ik vrolijk nacht en dag En nu is al gedaan Van haar ben ik gescheiden Alle druk moet ik verbeiden Ik kan wel trouw rich gaan, Mijn schip is met ontvreten Mijn anker en ligt niet vast Mijn liefde heeft me begeven Recht als een onwetend gast Eilaas this buiten mijn schuld Niettemin moet ik me verontschuldigen Al in mijn hart lijden ik verdriet Die dit liefde heeft gevoeld Dat was een ruiter van droefheid Zijn liefde is hem onthuld This heeft genoeg gevoeld Eilaas verlies haar is hij gespeeld. Allen druk moet hij verbeiden. Ja hij niet genoeg genoeg. Vanden boonen (xHi fouei) en soortinkens Ghi meiskens al tot net. Al nu tot van boonkens. Ghi hoort doch altemeel. En waddende dat tot let Ghi clapperde en clapte. Die haren klokken breien En die den fotten man leien In weelder met ons reien. Gefeldeken wacht voor ghy. Alle die boonen bloeien Ghi komt hem veel te dicht bij. Chtilingers van quadela lucke Vit feinen qualiteit best Ghi hebt al van den rach Veel meer wel daar ghi weet In V is een deel gebeid Al fidy van vooraren dikke, Ghi maakt y fineinen rijke Al en hebt u bed noch tijck Ghi en kent nu waar gelijk Nu hoort alte fijanen vrij. Alle die boonen bloeien. Ae katten en herten Die met den koer besproken Bespreken aan kapelteken Al dan naar kermafestival. En voor paasden fot Hanneken en liefjes Smoogen gelijk een ciften. Volgen met een rijtjen Dan gaan ze met een wijfken Spelen gingen spelen. Als die boonen bloeien. Dan zijndere defen fchoon en ionc froukens. Soms mogen als een vlo Terugden met baren voßtkens Ten tussend wel over een fluit En fijberen den fot alzo Zijden op baar lipkens Doen naar baar lipkens Mensen maken vistekens Oft fi verkoopen baar trouwkens Och kinderen boe flau fijdt Als die boonen bloeien. Over menig pollentje. Soms aardig op den tre Dragen een fijler drolleken Een melkje fraai van fijn En een bonten kalfje me Dan trouwen si een mottekens Oft een gebroken potten Speelt fo lief en rotteken. Men vindt fo menig fotteten. Als die boonen bloeien. Ghi fotten stijf in de kaken Die roeren baren duim. Men sal baar twee oren maken Baar kaken zijn ruim. En gbi zijt fo vrijen flnym Gbi trect te ftijf die fcbuyte Die blafer dye is feer lanck V keel is i¥\}t v voet is manc Wanneer dye clepel beuet finen fwanck Hoe ruyterüjc fluyten fi by Als die boonen bloeyen. ic 80 Maus met witte cranfen Si trouwen een ionck irijf Die op twee cniyckon danfen Ja dat niet een Tot bedrijf Ende haer \eden zijn aUb ftijf Si hcbben haer cans verkeken Tfledercijn dat zyn de -trekea baer no:fe l)aer ooghen leken Si eu connen die vronwen gcbrek<ni Miet meer gepaien vri ,. Als die boooen bloeyen. ü Een lammen doue poppe Een out verrompek Tel Ende die haer fpeten oppe Om eenen ionglien ghefel En gbi ketelt ▼ dat gbl lacht V lippen ende v toten Sijn V t© feer ontfchoten V rompen ende v toten V fronfen zijo gcfloten Och pittekens hoort na mi. Als. \ Ghi moniken met grote hopen Die fot van weeldeii wert Bßgbhinen wt-gheloopen Bogaerdea wit ende ftpaert En al om een commecrmert Si- doen int coren binder So dat die baftaert kinder JjOopen hier ende ghinder Ghi brocder ian de uijnder Bogutte wie dat H. Als die boonen. ic. Ghi VeeuWen die altijt moeten. Hebben eenen man Si leyt dat ü haer vootcn Ooc niet verwarmen eii oan Hout al aen dat Telfe krake<>l 81 Coemt met die fotten int prieel Wacht V van de boefkens heel Ghi hebt al wat die mceften deel Het li ooc wie dat 11 Als die boonen bloeyen Ghi coemt. <rc LV. Vanden Leeraer opte tinnen 1. RiOe luyde fanc die leeraer opte tinnen So wie met voordeel is bepantserd God laat hem wel verwinnen En keert zijn hart tot gode waard Eer hem die dood den wech ondergaat Zijn wijze kunnen verfinden 2. Och edel mensch denkt dat gij moet streven En maakt gij niet van voordeel quitt Gods rijk moet gij daarvoor Gij hebt dit wijle verfunken den tijd Ten ze door gods genadigeijt Die heilige niet van heren 3. En dat verhoorde een jongeling een van jaren. Leeraar zegt hier doe mij gewag Hoe moecht gij dus gebaren Jij zult nog levens vele dach En hebben blijfchap als ik placht Daar na met godde vaar 4. Die Leeraar sprak, dat is zeer hooge vermeten Waar zijn voor gevoelens van Die bij voor waren gevesten Zij hadden daar jaren zo veel als gij Waar zijn zij nu berekend met Die wormen hebben gegrepen 5. Die jongeling sprak, mij kan mij niet ontbreken Jij wilt gebruikmaken dat leven mijn Hoor, Mijn, P, XL, ß Mocht u deilen en spelen Zij moet u even zij Laat ons gaan dronken den koelen wijn God Tal ona wel gehangen Die Leeraar sprak, dit leven en mag niet duuren Maar het verkeert zo voor menigheids In al voor korter tijd Waarlijk voor den Vinne mijn. Als gij mij denkt tot voordeel zijn Gij hebt niet doen dan trueren Die Jongeling sprak, raen kan mij niet onttrekken Dat ik deze wereld foude scheiden van En leven in verlangen Jij Tal mij verbeter als je kan De wereld vrucht en haar gespan En kan ik niet ver daan. Die leeraar sprak, gij denkt mij buiten keert dat gij de wereld vruchten eet. Voor dat leven van ontenbeere Ziet dat gij voor niet en rieft dat gij dat rijke goed verleefd Dat dureren valt immer meer Die lange voorraad, valt ik gods rijke daarvoor Zo klager ik mijn arme fielen misvaut dat ik val moeten stemmen Je hebt gemacht den rechten pat Wat valt ik doen, berekht mij dat Dat ik schouwen der bellen ergen Die leeraar sprak, wilde in gedachten riefen den rechten weg te goden waardig Wil ik voor gij geeft wijf daar nimmer meer en is verdriet doet alhoor wel en twijfelt niet God taat voor zijn fijfen Die jonge eentheek, sprak, valt ik zijn verloren Zo mag ik wel rouwen, dat leven mijn dat ik op je was geboren. Je wilt schauwen der helle pijn Zo dat mijn arm gevoel mag zijn. Hieruit met god vercorren. Die leeraar sprak, wilde via fonzen bedingen En leven op gods gepaste rijk Zijn rijk valt hij voor schiniken Ziet dat gij daar toe bereid Oft gij moet voorwaar gegeven In die eeuwige allende finken. 1:3. Die iongelinc Jprac, die werelt wil ic laten Jck wil gode dienen altijt Jnminnen ende in charitaien Ende dragben eenen grauwen rock AI waer ic alder werelt iock .Je hope het fal mi baten 14. Die leeraer fprac, ghi fegt alte wale Doet der werelt fonden af Het brenget v in die fale Daer gods enghelen finglien lof » Doet altoos wel quijt v belof ' Ende fehouwet der hellen quäle 15. Die iong^linc fprac, die qnale moet ic fcouwen Je wil gode dienen altijt Die werelt wil ^ verdouwen Ende maken.mi van fonden quijt Dat ic van gode niet en höore verwijt Jck duchte het- foude mi rouwen 16. Die leeraer fprac, ouerdencken wi onfe fonden ♦ Ende dienen den here met herten deuoot Die doorfiet ^e gronden Ende beteren ons met haeften groot Eer ons caemt aen die bitter, doot Wi worden falich vonden 1.1 • LVI. ^ Op die feliic wijfc. 1. HOe luyde riep die fiel tot god vai» binnen Ocli bere almaclitich vader goet Wat Tal ick gaen beglünnen Dat licbaem beiwaert dat herte'mijn Och beere wilt mijne genadicb zijn Dat yleea wilt mi verwinden 2. Als dlicbaem die fiel du3 boorde- clagen So fprackt o edel Itcle mijn Waerom wildi v verfaglien ■ ■ Sdiouwet des boofen viants raet Ende laet die TaUcbe werelt «juaet Gbi Tuh gode vel bebagben 3. Die fiele fprac, ic fout gaeme volbrengftit Mer gbi o valfche bvbaem mijn En willes niet gebengen Natuere ende gbi, gbi doet mi pijn Nocbtans fo moet geltreden zijn Jck en can v niet bedwingben 4. Dat licbaem fprac, o liele die beere der btn^ren Hceft y.ghegeuen lin ende lift Om dat gbi mi foudt leeren God beejt t gbegeuen reden ende fin. Om mijn die tot vonden genoeg ben Dat gij mij tot regeer over De vijl die vree, mocht mij dat geboren Dat ik mocht sterven gelijk als gij. Soo noodzakelijk is om te leven zonder trouwen Mijn ziel als voor doorgegaan gods taal stagen. En na werken loon ontfangen Zoo moet ik louter als beïggen Dat dichtbeen, sprak, als, gij dat weet te doen. Soo wij been fel als wilens wont Oft treedt in een donderdor. Wij valt bom beclagen dat jaarkele ik die. Gij moet ook vergeven voor mij Oft wij blijven beide verloren. Die vijl die sprak, lichaam gij moet wel vergeven Want als komt die bittere dood. Wij valt ons dan verborgen Dus moet gij gaan vergeven het is noodzaak Dat gij niet en verliest die blijdschap groot Gij en hebt doch geen morgen. Dat lichaam sprak, moet ik ook sterven leren En ik weet doch geen tijd. Waarom val ik mij keeren Die wrechapstoon mij vroolijk Natuur, die is daarvoor berekend Hoe volg ik zorgen verheerlijk, Die vijl die sprak, o lichaam snoer van weerwil Waarop voor ga ik verlaat gij mij Wat wilde hier aanvallen. Hoe dorst die bedriegen enig falen Arme stinkende vlees der wormen aas Gij moet doch inderdaad leven. Dat lichaam sprak, moet ik inderdaad leven Och heer god van hemelrijk. Hoe kan ik mij verblijden Dat ik ben inderdaad gevonden staat. Mijn racht voor veilig mijn leven quaal Je wilt mij leeren lijden. 