title: Jahrbuch des Vereins für Niederdeutsche Sprachforschung
creator: Verein für Niederdeutsche Sprachforschung
text: 1010 Men do den sach unses volkes macht, He en dorste nicht krigen, men he makte pacht, Fol. 20. Dat wi schulden eme tag alle ja Halten heilig den daal, alsie he gebarsten wart. De suve hochzeit neme wy an 1015 Und bilden se vor eyne mene see vort an; Wi beten den Iwl dem ritter to lau veel; Wi brukeden dar inne beide lust und spil. So vor he mit den reden, welche van dar, Wi bleuen wedder, wi en vrageden nicht wör. Dar na dede ick ein ander nutte dar bauen, Ick Hurwil sloch in Hurwils hauen; In Hollant muchte wanen de houtman do; He wolde do nemen de Deense ko. Sint wan idk dar negest Hyperbant 1025 Und Engelaut mede vnder der Deense haut. XXXII Frot de vrede gade. Ik neen ding in der wereld weet Beter dan vrede und rechte wijheid; Des hadde de in syn vnder acht Und hadde se leven van allen vormaogen vnder acht. 1080 Des ging mi dat lucke so aan haut; Ik wan al, dat ik sloch aan; Ik vor to Duiteschen lande mit eenen groten beer; Mit schepen vullende het dat gansse meer; Ein ander hadde ik to perde und to voot, 1035 Demen was niet meer weer tho stände gut. Mit den bracht ik ynder de macht mijn Alle de land, de dar schoten ip den Rijn. De tijd ik was ene weet in de land, De tijd nam mijn hussvrouwe een anderen man. Fol. 21. 1040 Ze was Hüne koninginnen dochter van Ungern voorwar; Hüne heet und droch de kronen daar. Ik dreig zeggen van mij een sluipende zweete hoeve, Ik 'en mocht er niet lijden aan mijn tafel bij mij. Dat wist mijn vader in Ungeren te weten, Dat ik alvfee bij er dood ging; Des laat hij samenelen een schippergrot, Hop dat hij niet zou willen wensen goed. Negentien duizend duizend man, Drie honderd duizend en zestig duizend ik voorwaart, Ik sloeg ik in de oosterstraat, [D. 1001] De daar licht buiten voor Blekinge lawaai. Sodano toch hij samenende een beer te vroeten, Daar een tegen te staan en was niet goed; Daar waren in houten huizen vijfentwintig, En honderd kleinere en juist een exemplaar, Juist van de vijfentwintig hundert huizen hadden andere twintig onder zijn walt; Dat beer sloeg ik in Rusland, Zonder de de meedogenloosheid die me daarbij ging aan denkbeeld; De slag stond op de zevende dag, Eer ik kon komen mijn ding te pas; Men mocht de doden zo lang zien weven, Als ik konde rijden in dagen drie; Drie een waren daar ook voorvallen van, Men mocht op de doden lichamen daar boven gaan. Daar bleef mijn koninginnen vader dood. Die me had gedacht te brengen in nood. Hun sin broeder genoeg met zijn hand Met al zijn volk in Ungelenland. Fol. 21a. 1070 Hundert koning en tallozen Achterwaart ik in dat leger; Alle de laag, de daar lagen beter in het Griekse land, Die gingen met de tijd als aan het hand. Met duizend schepen voor ik naar Noorwegen, Daar liet zo veel mensen hun leven van vieren. Ik wist dat rijk en voor zo hem Met halve negentien twintig van alle den. Sint wist ik Engeland en Hubertland En bracht ze alle onder Denemarkse hand. 1080 Der Sweden sande ick minen herolt, Dat wan he vort vnder mine walt; Des makede ick eme tho koninge dar, Went he was des wol wert vorwar. Erick den wisen, so beten se en, 1085 Der erste van dem namen in deme lande to Sweden. Dertich Jar helt ick so vrede, Dat neu man dorffe vruchten vor lede; Dertich koninge mi dagelicks deneden. Mit landen vnde rijcken ick en lonede. 1090 Men do mine lant stonden so wol In guder mate mit recht vnde redelicheit vol, Do quam so tijdinge vth Jodesche lant, Dat eyne junckfrouwe kreech ein kint sunder man. Do stont Dennemarck in den blomen syn Also eyne rose beide frisch vnde fijn, Do vruchten ock.alle rijke vnde lant Vnde stede vnde slote vor den Denschen man. 1095 Ick helt so gut ellicken Denschen man Fol. 22. Also andere twe vth vremde lant; Dar satte ick to so dane recht: Ofte jenich vtlending sloge Densch man mit machte Sulf ander scheide he laten syn lijf, Nicht was he so dol edder so stijf. Norden in Seelant by Weriebro Stack mi dot eyn olt wijf, geschapen alse eyn ko. In dre jaren, sint ick was dot, 1105 Ick de lande sturde.in Inst vnde in not. XXXIil. Hieptte. Dat sehnt nu noch vaken in der werld gemein, Dat eyn kriget lof vnde prijs vor eyn klein; Darvmme is dat gut raet ederman, Dat he den hebbe to m ekeler, de eme wol gan. Do Frothe was gelecht nedder in de erden, Do seden se, dat sin sone dot were. "Des lettres de Danois seigneurs tout séguant, Quand le schotte Danois riche a eu, Je dois déjà savoir que ton grand père, Soit le meilleur et le plus puissant, A eu lois et prix par son grand mérite. J'ai pris ça, je n'étais pas tout vu ou si slim. J'ai levé dessus, j'ai eu le bonheur De trouver ce que tu as cherché, Sur un enpavé chemin: Les Danois voulaient un Roi sur tout le pays, Lange tempête, ce qu'il a voulu donner son esprit; Ce qu'ils ont vu, ce qu'ils ont désiré, Ils veulent avoir et veulent le conserver; Le plus puissant homme, celui qui n'a pas généré Est enseveli sous ces nuages. Je lève le pierre sur son tombeau, Il n'était pas bien préparé sans peine; Sois-je pour le roi beaucoup aimé? Darum, que je t'ai dit que ce graffiti était beau Son fils, celui-ci, en Russie, Danois a été venu à ma hanche; Il vint vil drapeau et coupa raie, Ils levèrent moi sur Hiérone en un tombeau. XXXIIII. Parlotte de la fière Frode sonne. Ni une ville, ni un château ni encore un pays Ne peut être si stable sans murs ou sans, Et une telle chose n'est pas pris pour vrai; Soit dit, l'ennemi a déjà gagné la bataille. Darum, un château est beaucoup mieux inconnu Que connu et laissé à la merci des hommes. Twelve combats avaient-ils été connus en Norvège, Établis étaient-ils dans la froide et dans la douce; Ils gisaient-ils sur un long temps. Ronces et Pierre, cela était leur site. Je levais seul, sans aucun, hélas, Berger, il me donna bon goud, Je pris ça pour monter mon drapeau, C'est un homme très fort et très large de sa barbe. Hadden ze het vooruit dat slot, Ze mochten daar heen velen gaud. Dar negest sloch ik dat koninkrijk Hierne snel, [D. 1103] Went de Denvenschen wilden niet hopen den trellis. [Fol. 23] De koning van Noorwegen het Asmunt. Demet gaf ik ook zijn dood gewond. Sint bleef ik dat voor oudere allein, Wacht geleidelijk dat veld onder een steen. XXXV. Protheus de vormgever. Waar daar is een denneboom, Hij loont een wel met penningen en goud, Zo staat hij met een in lust en in nood, Oft hij met ere wil eten zijn brood. Ik wil je dat voorwaar zeggen, Dat alle mijn knechten was ik zo tegen, Ik gaf aan allen dubbel sal, Dat ik had genomen in mijn wol. Starkader nam ik toe een denneboom En londe een wel voor de denkende sein. Hij grote mannelijkheid voor mijn lichaam, Wanneer hij was een kempen gevecht. Hertog Wigger, koning in Noorwegen, [Fol. 235] Sloeg hij eerst met zijn rechteren hand; Ik zond ik een naar Rusland, Hij mannigvoudig zegde ook daarop. Daar was een kempen, die had zich te zeggen, Wolgeborene vrouwen te doen onvreed; Zo was hij in zijn leven zo onbevredigend En noodde ere maus, dat ze zich moesten voort laten zien. Dan sloeg Starkader voor de onrechtzijdige; Met een slag hij een andere zegde. Sinds alle de kleine landen, die daar waren bij, In de vaart naar Denemarken wanneer hij si; In Grieken hij ook een kempen sloeg; Hij Constantinopel wanaarde hij ook; De Grieken hadden daarmee den Romeinen krijg, Daar Starkader kwam, daar werden ze vrij. Van koper laten ze gieten een man In alle mate zo groot, als Starkader dan. Den Saal den tho Rome in de stat, und schreien so mit in ein briefs blat, und leiten eine so tho beden in ereme dicht: Gi en dornen mit uns nicht halten vecht, Sunder gi haben eine so fromen man, De solch einen kampen bestreiten kan. In Oberland war ein könig so karg und dar tho andere Namen arch. Wann er einer einen paar schoß, So nahm er jede des andere zwischen dar af, Dat er die möchte eine andere vor leihen. In seinen Schoenen hatten keine Remen; Dennoch Streitader mit Kampfen zehn und all sein Volk, das bis einem Wunder und Platz zu seinem; So nahm er alle seine Kleidung und forderte ihn vorher mit. Die Herren, die in Sachsen wunderten, Die einen wollten nicht trecken, meine Macht nicht rufen, Des wegen ich setzte zu schauen wieder, Einen pennenden geben sie mir ein isstliches Sodden. Sint Villen sei anderswo von mir, Desto größeren Schatz lege ich auf; Sie geben mir einen pennig vor jedem Tritt, Uppa ereme Kroppe, beide schöne und leicht. Fol. 24. Da vordem Ehr die Kämpfer zwei, Up meine treue Smertynk und Hane hießen sie, Leid wollten sie dir mit mir krügen, Dann geben mir Schatz und wünschen frei. Deswegen ich Hane bis Hannoverstadt, Da steht noch aff beide Rüchten und Sprachen. So bat mir Smertynk auf falsche Weise, Wir schlugen uns, dass uns beiden Leid in den Grab. XXXVI. Inge! Fröhtes Söhne. Wer dahin tritt über sein Ehrenwort, Seine eigene Ehr sagt er und recht; Oft er ist gebar von Untugend und Ehre. So hält er sich erleich jo länger jo mehr. Van edelen volk en gebarend was, Doch ging ik niet in een vroren port. Ik en stuurde ook niet wel land en rijk, Alsto met had beëindigd met rechte en lijf. Ik en voor ook niet in orde uit, To winnen zege met schild en speer. De mijn vader sloeg, zijn dochter schon en fijn, Nam ik met toe koninginnen van mij, En hield haar broeder in mijn haard In waarheid groot beide jaar en dag. De lerden met uitwendelijke rede, Waar ik scheide eerzemen van mijn liepen mede. De oude sede hield ik niet, Want slim en spot hield ik ze zicht. Fol. 24a. Des vorende alle kampen van mij door. De goede Starkader deed ook alzo; In Zweden rijk in welke jaar, Dedene hee soevereign in des koningens gard. Lang begon hij te gronden daar aan, Dat ik scheide zodanige rijke kracht, Dat ik scheide zijn wezen zo blad van zijn acht, Dat ik daar niet scheide op leggen macht To wreken mijn leven van mijn vader dood, Als hij mij vakkene rede en boete. Hij nam het op zijn sterke nek Een pientere zak al vol met kale gepakte; So ging hij hier to Denemarken omlaag. Hij zei, hij wilde met herten daar mee; Hij schematte met zo lang met worden. He sette se under sin gordelrem Also ene henne mit honet ynde hals. So gordede he sick al sunder valseh; He gorde sick so yaste in, Dat se vorloes beyde lyf unde sin. Sodder gaf mi Starkader lof unde prijs Unde sede, ick were ein koninck wijs Unde weert to stan vor Dennemarck to vorantworden Unde wanen in Lethere, in mynes vaders garde. So blef ick do dot van dem rechten dode, Do ick hadde lange wont in Lethers houe. Oleff Ingelssen. Eyn jewelick koninck unde ein jewelick mechtich man Scholden eren den, de dar schriuen unde dichten kan, Darvmme, wat men mit manheit deit, In nakamenden tiden dat vthe den danken geit Unde blift drade mit alle vorgeten, Sunder it en werde in schrifte gesettet. Doch dat ick in miner tijt vele bedreff, So enhadde ick nemant, de dar af schreeff. Des sta ick manck anderen koningen so Also de bom, dar neyne vrucht en is vp jo. Sint do mi dat older an ginck, Mi en luste nicht to vorstan dar rijck lenk; Des delede ick it manck minen sonen twe In sodaner mate in rowe unde vrede, So wanner dat id de ene hadde to lande, So scholdet de ander hebben to strande; So scholden se vmme schifften alle jar, Wente dat dan sunder vordel wäre. Hareld Oleffssen. It is ein vndogentlik dinck, dat ick vorware spreke. Sin siecht wil he nicht sparen, Under deme Schilde gift he stecke, Darvmme en kan men sick dar nicht vorwaren. Upp der tijt, do ick to der seewart scholde wesen Unde Dennemarkes rijke beschermen, To mi nam ick de dristigesten, de ick konde vthlesen Unde vmme de lant vant swermen. Men de sie hier hadden huisvrouwen gevest, De en mochte ik nierlijk wijzen lijden. Ummet de zaak de ik dat meest, Went de van mijn vaders volgen, Mit den beschermd ik rijk en lande, [D. 1255] Dat de standen wel in vrede, En bleef een here in dat strand Voor uit alle mans tijd en lede. (D. vaders broeder.) I radde allen en elkaar een, De in oorlog scholen varen, Dat se niet en namen nie begrijpen mau Met een in ere scharen; Ze zijn al liefere dan ere huisvrouwen En de beide klappen en kussen, Dan to stan op dat veld als een roof met trouwen Voor pile schot en voor bussen. Ick nam met mij nie begrijpen meu, Do ik to de zee schuld regeren. Do ik zag, dat ik en had niet enieuw Dan ik hadden meer, Daarom kreeg ik beide last en schande; Wanneer ik schuld borden Met anderen schepen, de daar vóórden grote bram,) Ik en niet mochten dorstten. Mijn broeder liet ik slaan als de doet, Went ik eme vorige, Dat het em genoeg toe lukte goed En bracht zijn dikte to punten. Zijn zoon had ik ook gedacht te slaan, Dat se dat niet zouden wreken, Maar ze bleven met onwetend daarvan En werden voorhoop en voorsteek. Hij vond op een subtiliteit groot, De de kinderen nam te zijn; Met welhaast plannen maakte hij spel goud Daarom dat ze inwendig waren; Hij nam andere kinderen een klein En spiet ze onweten met zijn rammen,) Dat geen man schuld anders menen, Dat het gehad gewest de zelfde kinderen samen. Men zodder de so bleven gewassen vp, Wil drade se mi de sochten, Se wreken dat vp mijn krop, Se mi to dode rechten. Fol. 26», XL. Haidan Hareldes zoon de eerste, den men heet Berchgrammen. 1340 Drie jaar stroomde ik Denemarken land. Ik denk dat was nog mijn land; So deed ik de mijn broer in de hand, Wilde ik wilde meer winnen. So voor ik zelf van de rijke uit en ter, Ik was ik eerst bestriden Und andere kleine landen mit Schilde und Speer, De Zweeden rijke hooorden vp de tijd. Sint voor ik in Zweeden, seinen, Dat rijke onder mij te winnen. Ik sloeg ere koning hard bij eus eenen [D. 1305] Mijn Zweedschen mannen und Frauen. Dat vordroeg Erik, zijn zusters zoon. Hij had dat gedacht te wreken; Hij zweer, hij mocht mij geven mijn zoon. Strengeling. Gepraag, met overleg, D. med ramae, en. r&m Absicht. Ofte hij ware echte gebaren, so mocht hij spreken. Hij had even kampen, dat had ik gevraagd vth, De oorzaak und eggen konde stillen; Dat had ik mij een knie gemaakt goed Van sterke ijzeren wolf naar mijn wens; Met die ik voor in de spits sprong Und sloeg de kampen tot dode, Und andere meer met die snuiven Staken, Ere hebben op dat veld ik vernietigd. Men Erik dat veld deed toch behouden, Wilde ik bleef oude geslagen; Fol. 27. Ik betaalde een dat, die ik van de wonden bleef gehelen; Ik en wilde een des niet voor dragen. Ik had ook de andere tijd kreng de val, Dat kon ik wilde wel meenen, Hadde ik niet gevlucht to een steen half Und verwacht vast op die steen. Sie gaben mir das Berchgramme Namen, Da ich so brav die Klippe Und nahm die Steine in Hände und. in Armen; Ehrer ein Leicht nicht viel schlafen;?) Die Borde, Erik, dass Feld zu Fleisch und zu Vorten, Doch Dänemark ließ es glitten; Er schritt mit meinen Bruder- und das neue, Und vorlosen wohl drei Schritt. Er schlug meinen Bruder in den verdachten Schritt, Denn ich das voran, ich ehrlich war nicht blutig. Ich drückte eine über Dänemark, also sich die Borde. So folgte ich einem zu Schweden wieder, Dort fand ich einen, der tot liegend war. Ich wunderte das reiche viel drang südlich Und nötigte sich mir zu wenden. Dort nach über langes wieder. mir stand Ein Knabe mit Sorgen seiner später, Ich nahm mit der Worte über, Ich schlug sie alle als Ehre. Dann kam da ein Kämper so starke, Wohl eine, zwei lange, Er wollte mit mir einen Hauerschank, Ich dachte er kreuzte ein Schank.) Der Wetter ist eine beides schwere, 1200 Der Scheide eine anders seine Tochter donna. D. aad och egh, d. h. Waffen. Lies: krieg, erhielten. Es fehlt: und eich. D. der hat sich eth angher, er bekam Beue. 1400 u. 1401 in D. 4 Verse. Nach einer in 1500 fehlt wohl dar. Drei seiner Frauen to hauens, Ofte mit eine in einem Kreis zu ganzen Unde fechten, also eine das Lachen gab. Des später kundigen über alle Land, Dat die Schuld sei vorausgewiesen, Der war sich Knecht öffne mann, Der den Kämpfe konnte vortragen. Dort vor ich dar und schlug den Kämpfer, Und die junge Frau ich vorwerfen; Ich telegrafierte mit einem Sohn so vor, Die hatte Asmund und das Reiche so erhielt. Von einem kam Norwegens königliche Gesundheit, Der dar sind vor dem Land haben geraten Und sind dar haben gewesen in Staat und Macht, Das mag ich sagen vor wären. Fol. 28. Die ich hatte geschlagen so vieligen Mann. Beide Kämpfer und Recken, Die kam zu mir die Tot vor an Und nahm mir einen weichen sehr siecht. XLIII. Hagni Waldans Basier Sohn. Weil da hoch feierte viandschaft. Er hielte eine sich zu fahren, Sut er sein Raum, er denkt geringe, Doch bracht seine Quelle ohne zu sparren. Der Schwedische König, der hat Keghnvalt, Er war mein Haustyp viandschaft; Er bewies das so vielvalt Hem zu meinen lebenden Ende. Wir ließen Kampf und gingen darin frei, Wir konnten uns nicht vorragen; Er schlug mir ab in dem Krieg. Er ließ mich sulzen begraben. XLIIV. Siwalt Hugnissone. Blutigkeit ist eine hohe Dame, Frauen und junge Frauen sind zugezogen, Oftmals sich bewiesen darin Und zu viel Drittel altjährig fleißig. Syreth, mijn dochter, ze was blinde serie Und ze hooisch met ogen en zinnen mee, Ze zag wereld op een zaak toe welken man. Daar jenen mensen af kunnen zeggen kan; doch ze veel mensen dergelijke knecht [D. 1407] Vrije, doch een zaak ze toe een andere niet. Des let ik kundigen over alle land, Waar da welke knecht ooit man. Deze konde bringt toe lachen en vroolijke op een toe zien sunder straffen. Ze zoude he ze hebben toe huizen snoevelen Und dronken met met mede en wijn. Dat vrouw een kompe, Oter he het; Wist ze wijsheid en sterke was he zelf zere voorlaat. Hij vroedde mijn dochter met lustige redenen, Al zag ze neder toe de aarde. Ze kwam daar door een recke zo groot. Van lichaam grof, van zinnen stum; Toe een van den wilde ze niet zien; 75 Des deed een dat in de diepe pijn. Men de recke dat zo bestelde alleen Met eer jonge vrouwen en meedden klein, Dat ze zouden zo met eer vlien dat, Dat hij ze veel stier baten der stad. Hij ze so vond en nam ze een weg als daar Manke bergen en huizen, ik en wist niet waar. Na kwam de kompe en de recken hij sloeg Unde nam mijn dochter uit haar woningen ook. Hij begon ze toe vrezen, also hij toe voordeed, Al zat ze stil en alikste deede. Fol. 29. Hij en wilde er doch niet nemen met geweld, Want ze was van ziekte zo halt; Mensen hij zette ze toe de wilde beide, Daar nee volk was bij er nog mee; Toe Oters moeder kwam ze daar vrij, Unde Oter daar kwam en vroedde op dat nie. Se woude em ere antlaet niet wisen ofte laten zien, Niet wat em so wol ofte so wee; Men des verlacht spaand, waar de duisterheit kwam aan, 1485 Vandaag deme luste to bedde to gau, Daal de heer een licht in de handen, Dat onder in een hande brandt. Al bleef ze zitten allijk stil, Ofte er waren vorgangene sinne unde volen. 1490 Da voorbarmende hing ze eerder unde zette zo: Jonge vrouw, voorwaart je kleine vingers zo, Und zei to den barmhartigheid, Ofte gij naderlijk wijs willen zien van mij! Da liet ze op haar ogen twee, 1495 Een blinde sin ook ze; Ze ging met een to bedde zo zacht, Aan vrienden unde magen gaf ze genoeg acht. Daarom had ik zo bedacht und betuud, Dat ik zoude Oter opgeheven; 1500 Men die mij mijn dochter zei dat, [D. 1457] Waar hij ze van deme reken geloof heeft hat, Und sint alle andere gelegenheid, Ik niet meer kwade woorden op ene en sleit, Ik gaf ze een to huisvrouwen sint Fol. 29a. 1505 Und nam sijn zuster to koninginnen mijn. So kwam de Eegnwalt van Sweden aan, Die daar sloeg mijn vader, den edelen man; In Seeland ik een tegenstredig stand, Met wel bereide mannen to haunt unde to vot. 1510 Daar sloegen wij ons to saranen vol dage dre, Wenten wij waren sterke, zo waren ook ze; Hend dat mijn zwager, een en was niet lei lede, Hij zocht Regnholt, daar hij stond al rede; Hij sloeg hem midden in zijn hoopen 1515 Und maakte daar af een geschrijf und en roepen. Vertwijfelde kampen gaven daar de vlucht. So kregen wij op ze de bucht. Starkader was een man van den, De nieuwe wereld er was in die strijd zo slim, 1520 Hij hielp mij mijn zwager in broeders plaats, Al zou dat boeten van recht en rede. Konzessief: mocht hij er goed of kwaad verschijnen. 74 Zijn zoon, Sywald, was welig meest wagelijk groot, Lange tijd hield hij dat van recht, Meest daarom zijn wilde hij hen zeggen en kussen 1525 Met jonge mannen en knechten. Zegmilde, mijn dochter, nam tot zich in vertrouwen, Haarbard liet zich lokken; Dat maakte ik de raar van een bruid, Die mochten een zijn ogen uit hakken. Fol. 30. 1530 Die ene kwam uit bij de galgen tot stand, Die ene liet zich nog niet gekogen, Er hing een zwaan zijn hoge blaauw, Mijn dochter daar mee tot bewijzen. Ze lieten een man aan anderen leven, Des nachts, die ze samen waren voorbij, Dat ze er wilden niet langer leven op aarde, Of het zouden zijn leven noorden. Die ze zijn hoge in die galgen had gezien, Ze lieten niet langer dwelen, Ze hingen zich met ere jonge vrouwenuitkleed Aan de selen leven te willen. Ze hadden ook zo bevolen dan, Want ze waren beide daar aan luste, Ze moesten een jonge vrouw steken door daar aan En leggen de woning zo wüst. Die Haaklanta aan het vuur zo brandt, Hij bate ons wesen tot stede En hing een voor zijn schild aan de tak: Die dode geniet hij met vreugde. Die Hakken, zijn broer, dat vrouw [D. 1509] Hij zweert, hij moest dat wreken, Dat ik had zijn broer dat gedaan, Hij deed mij dat voor goed lijken. Ze kwamen met op een morgen stond Aan met meer bekleed. Auch sie hatte gewesen ein grünes Land; In den Hof begann sie drei Schritte. Dort kam mein Kurer unter die Reihe mit an, Fol. 30. Er hatte mir geringes Aufstand: "Ich seh einen grünen Wagen zu dem Haus in Ghan; "Ich denke, dass ein sei nicht um jede beste gedacht!" Dort stand ich auf und kleidete mich, "Ich würde nicht länger darüber denken; "Ich rief meine Knechte, sie sollten sich bereit machen. Harte, aber meine Hände dar, Macht wie Haken, Wir wären nicht viele, Sie schlugen uns ab als andere Tiere, Als Haken mit hatten gehalten vorher lang. XLIIII. Sigurd Sigherssone. Wir dort alt, ich will Vreude sein, seinen Schmerz. Er blieb wach, beide unseliger und arm. Dort ich vornahm, dass mein Bruder war tot. Mein Herz, das brannte recht als eine Glut. Dort sammelte ich Volk aus allen den Städten. Dar ich auf die Zeit hatte Macht mithilfe; So vor ich Haken mit den entgegen. Wir schlugen einander, dass wir dar liegen; Im Krieg waren alle beide Gud, Die in Dänemark wurden geboren von königlichen Blut. Dort ein blieb noch viele Frauen Volk wieder, Sonder alleine meine Bruders Tochter. Fol. 31. Jonfru Gyreth, das war ihr Name; Dänemark kam sie noch sind zu frommen, Von ihr kam Königliche Gesundheit wieder In Dänemarks Reich, doch lang wieder. XLV. Ostiner König in Schonwald. Dort das Königliche Leiden war abgegangen und fort, Dort war alle Dänemark gesetzt in Not. Nicht konnten die Dänen ohne hohen Mann sein alleine; Sie hatten neue große, sie selten die kleinen. Mit setzte sie in Schonwald laut XLVI. Hundert König in Seeland. " Vnde Hunding des geliken in Seelant; XLVII. Hane konink in Fane. Haue het he, den se setten in Fune, XLVIIl. Roric koning in Jutland. Rorick krech Jutland in syn vorsune. Fol. 31». XLIX. Hather koning in Süder Jutland. Men Hather he kreech dat Süder Jutland 1595 Vunde buwede dar Hadersleben bi een water al to haut. Ik wil et ook kundigen zond loogen seder, Wor Dennemark kreech koninges siechte wedder. In Sweden was een koning zo hard, Den Normans dede he leide al vergezand. 1600 He brande vunde schijnende ere laat, [D. 1559] Wente de koning was een oud man. He had een dochter de het Drott, Die gunde he wel al het goed; He liet se begraven neder in de aarde; 1605 Wat se behoud, dat liet he er worden. So liet he een luke daar liggen, Dat Gunner van Sweden mocht se niet krigen. Soo voor he Gunner tegen in oorlog Vunde bleef daar in geslagen ock. Sint sochte Gunner zo wijd buiten de laat, Eer he dan Drott, zijn dochter, vond. Do he se vond, he nam se met geweld; Se voogden een zoon, beide door vunde halt, Lyddeger het de zoon, de se baar; 1615 Hij bleef nog ergere dan de vader was voor. Sint daar na een korte tijd Zette Gunnar in Noorwegen een koning een bunt Vunde gaf eelbeiden Noorwegen ridders mee, Fol. 32. Thor denen deme hunde in koninges stede. 1620 So liet he een twee schatten aan, Winter vunde zomer mocht he de han. Do Borchart in Schotland de wacht voorham, De Gunner had daar met Drott gedaan, Hij sloeg een, niet was he zo hard, Vunde nam Drott zijn huysvrouwen ook; Hij telde met eer de Sterke Hvidan, Die sint bleef koning in Denemarken en houtman. L. Haidan de starke. Einen anderen König betten zu Seiten, Nieder zu leggen und recht und rot miteinander. 1630 Der Zeit, da ich war ein junger Mann, Hir kam ein Kutsche von Russland; Mit Kutsche und Pferde war er so gierig und klock; Er konnte noch Hase, Hase oder Bock. Der Name hatte ein Wechs aus Silber und Gold; 1635 Mit meiner Kunde konnte er nicht werden voll. Der silberne Kutsche der heilige Gott, Den schlug ich und Borchart tot. Borchart blieb gesetzt zu der Silberstunde, Ich misschte zwei Kugeln aus meinem Mund. 1640 Da saß als Gyreth in Jungfrauenhaus, Wentend niemals war da in Dänemark so fromm, Der Kunde ließ sich zu Kriegen zu Hause dann Und Dänemarkes reiche Vorräte zu Stan. Fol. 32a. Zwölf Kämpfe hatte er gehurt vorzuspalten, 1645 Die se schuldend bewahren vor außerwalten; Menschen doch, da da dar nicht bis übermorgen, Da freute ich Gyreth die schönste Rose sehr. Sie antwortete mir da nein wieder Und sonst um zwei Sachen besser, 1650 Das erste, da ich nicht war so hoch geboren, [D. 1609] Und doch darum, da ich hatte in dem Mund das Schart. Des sagte ich so und ging erst durch die Tür, Ich an wollte er nummermeer frei sein Ehre. Sunder ich an blieb in Mannheit so unschlüssig, 1655 Da ich konnte benennen mit dem Lachen Und das vorklären, als sich gehörte dazu, Mit fechten und anderen Lübben speien also. Ich bat sie, da sie sollten bleiben unvorberechtigt, So lange ich hier Gast geworden echt. 1660 Da ich kam aus und hob meine Warte, Ere Kämpfen zwölf, die Mäser mit dar. Ich an hatte neue Waffen noch waren bis mir, Da rottete ich auf mit der Worte einen Eich, Darin ich alles Ekel einen Schmerz. 1665 Se tummelden auer ende alse ene erwette. So toch ick hen in Rusland, Up den koning van Sweden strijden se dan. Den eerste dag, do ick genoemd daar in strijd, Ik sloeg daar eenen kampen up de tijd; 1670 Den tweede dag do sloeg ick twee, Den derde drie onder ook heeft ion lening ion meer, Den Verden vere, den vijfde vuur, Ik weet daar een bleef niet een van een tot leven; Den zestiende, den zeventiende, den achtende acht, De waren erer vijf en twee stegen even. Ik sloeg mijn halve broeder Hildegar, Doch hij was beide deselijk en vrucht. 1680 Toen Denemarken kwam de tiding vals, Dat hij had met geslagen dat hout en den hals. Des vijfde de Gyre een jongelijk gevecht, Van dat land toe Sassen hij zich schreef. Met sodaner wilde hij zeggen dat hij, Dat hij zou de rijkte samen brengen so, Als het voorzien waren in delen klein En er voorouders waren daarvoor voorzogen rein. Hij liet dat met hand en mond En levenskracht van harten grond; 1690 Men den eerste dag, als hij zetende tor henken, Dit kwam ik aan en was er een schenking; Den bruidegom sloeg ik het eerste doot En alle zijn landleute daarom; So nam ik Gyreth in mijn arm En overgaf alle kwelling en hart. Ik telde met hem Hareld Hildebrand, De veel er to Denemarken wan. Zijn bleef ik in Zeeland geslagen, Waar hij het kamp, de met bracht van dagen. Fol. 33. LI. Hareld Hildebrand. Men plecht dar te onderscheiden dat volk mee. So heft dat gewest een oude sede. De Wessel had geslagen meinen vader dag, Hemenende, hij had gedaan een dactilisch goed; Hij trouwde zich, dat hij den strikt waan; Hij deed brutaal in Schone uit. Daar kwam ik sinds mijn eerste brutaal 's nachts, Ik sloeg een daar zo geringe met macht. Men zegt dat hij kreeg zijn dood veroorzaamd, Hij sloeg mij in de mond een schaart; Daar wussten andere tenen weer in. Soo gheel als was onder niet wist als bijen; Daarom zie ik Hyldetant heten En anders nergens voor, dat school je weten. Soo sloeg ik alle de kleine koningen dan, Denemarken die had voor to stand; Daar na ik Noorwegen en Zweden aan En bracht ze beide onder Denemarkes hoofd. Een koning gaf ik in Vreeland En nam een hoop mijn landgenoten. Soo voor ik naar Duitse land in En was dat ook met macht en syn; Daar na ik Aquitanië aan; Sloeg ik de koning van Engeland aan, Schotland was ik met beschilderen Fol. 34. En bracht onder de Denen weide. Toen Frankeken voor ik daar negenen. Daar kreeg ik avontuur alderbest. Ik zond ook volk naar Italiaanse land En sloeg en steden daar ook over wan; De sterke muren om de Romeinse stad Sloegen 86 naar beneden, alsof ik ze beet; Ze sloegen de keizer, die heet Valent, Hadden dat land geschikt en gebrand. Nergens was daar de een stad zo vast, Ik en wanschijnlijk met der grote snelheid. Wat schal ik nu zeggen meer dar aan? Uit land van rijke weent in toe dat middelhavend, 1740 De gevonden schat vol voorstig jaar, Soo lange was ik Deense koning voorzwar. Al rijke, de die Deenen horden genoemd, Den was leden onder en beneden voor erame kwamen. Ik hield soo velen kampen stark, 1745 De klokken waren op alle havens En troostig en vast in hart en in zin, Toen des rijken nut en op mijn gewin. Veel keer er een den ander in de neus sloeg Met een zwaard klote, dat wat te druk, 1750 Steeds ook met een stalen handen en haak, [D. 1709] Dat het dat in zijn lendenen vond, Blinkerde hij daar van met zijn oogbrug. Soo een scholde hij niet voor volgaan, Fol. 342. Mijn wezen voordeel en de denk kracht, 1755 Daar om dat hij was soo blinde van zin. Achter land, die me dat oude omvinck, Mijn suster zoon mij ook afgaf; Koning Rink, die ik in Zweden land Hadde gemaakt tot een meesterlijke man, 1760 Hij een wilde mij die niet geven schat, Mensen hij was volhout beide dag en nacht En maakte andere volhout met zich, Dat ze scholden vallen mij. Dit schreef ik toe aan de koning van Engeland, 1765 Schotland, Vreeland en Ierland, Toen Noorwegen stuurde ik levendige bodemschop, Dat ze mij scholden komen toe hulp ook. De Duitsers liet ik ook toe schrijven, Dat ze mij scholden hulp doen en bij mij blijven. 1770 Ik had met mij tweehonderd man daar, Elk zo sterk als een oorlogsvrijer; Jonge vrouwen Hese, de ere vaandel droeg, Toen schoten en toen sloegen was ze rijk genoeg. Schelemer was ere naam, 1775 In oorlog en orde deden ze grote wonderen. Met de voor ick toe Sweden in, Waar wil dat ik was van ouder blind. Daar kwam koning Rinck ons tien tegenover, Met vele volken toe vrede en toe oorlog. 1780 Dat liet ik den Deense en haal dan, Dat ze zouden vast en mannelijk staan En denken op de zege en grote mannelijkheid, Fol. 35. De ze had hadden gewonnen alle de wereld omme, En nieuwe wereld had gehad buiten landen ein, 1785 Mensen hebben gewest ere heren als je nog hebt zijn. Denken ook op de valsheid en ontrouw, Koning Rinck, mijn zuster zoon, deelt me nu. Hij en wil niet sparen zijn eigen bloed, 1790 Mensen met nu zo veel tegenover zich; Hij en wil niet houden met ere de trouw, De heilige landen en zwor ook zo. Daar gingen wij samen in een strijd Met zeventien koningen op een tijdtijd ; Wij lieten daar blazen buizen en hoornen, 1795 Wij sloegen ons onder elkaar alsof de buren dat koren. Daar van ging een bulder en een schrallend, Ofte de hemel had neer gevallen ; Een rok daar op in de hemel stond Van stenen, beten en mensen bloed; 1800 Zo vloog dat bloed daar op dat veld, [D. 1759] Of het had gewest een vloot sterke en snelle. De hemel kon men nu wel zien, Soo dik kwamen de pijlen en de buskruinen steen. De tijd, die ik hoorde, dat ze zich sloegen zo vast, 1805 De vragen de ik mijn wagendrijver met der snelheid, Waar het in dat strijd ging En we de bovenen hand behelden. Die bleef hij met zo stil in dat antwoord daar; Hij zei: je blijft des wel gewar! 1810 Hij sloeg met voor in mijn hoofd snel, Zo dat ik neer viel in de armen wil. Dertig duizend vrijgeboorne mans dar Fol. 35a. Blauw geslagen, de mineme beer; Twaalf duizend miste koning Rinck ook daar 1815 Van zijn vrijgeborne mans voorwar, Sonder de armen, die daar bleven. De nicht worden geteld noch beschreven. Dat konde met wesen viel groot ein hart; Da lachte de volk boogd uit mijn hart. 1820 So bleef ick daar dat van de zelfde slag Voorloos beide lijf en strijt aan de dag. Men zei, dat ick daarvoor voorloos den oorlog, Wente ick had veel Duitsers met mij Voor andere bloedafgieten, 1825 Die niet twee konnen vullen voor een. LH. Bink Hareldes zoon. Do ick voorvoel, dat Hareld was gedaan, Naar alle mijn beer ick dat boete, Dat niemand langer zou schelden of slaan; Den Duitsers reed ick ook zoolt dan. 1830 Zo let ick zoeken den heeren kop Voor let een nemen met eerbidders; So let ick nemen zijn vorige schip Voor let daar af maken een voor zo frisch, Voor let daar in dat waardig lichaam, 1835 Dat hier in de wereld had zijn rijk. So bot ick daar allen machtige mannen, Fol. 36. Ridderen und knechten allsamen, Dat ze scholden ganz om het voor Voor weinen voor den heeren zo geven und werpen daar op wapen, zilver und goud, Een te prijs, want het was rijk en hold. Sint let ick nemen zijn schrijven bij Und Toren zeggen terug naar Denemarken in. Ik let ze begraven bij Ledere, zijn garderen, 1845 Met paarden en haan, alsof dat behoorde. Do de Deense mans dat hadden gezien, De ere, de eremey koning van mij was beschenken, Ze gingen in raad zo snelwich, Tot eremey koning konden ze mij. Einde 1850 Des bleef ick van en so drade voorgeten, [D. 1809] Ses koren in mijn stad joncfrowe Hetten. Joncfrowe Hetten. Joncfrowe Kogele. Ik danke de edele Duitse mannen, Vonde laue vunde prijzen s als samen. De mij schikken in koninglijke macht; 1855 Zo portt alle vrouwen volk naar eerbied, Wente de eerbied, de mij werd gegegeven. De werd en gegegeven alhier samen, zo hou ik voorwaar. Zo mogen wel dragen eerbied hoog, Dat en zodan eerbied mochten doen, 1860 Dat vrouwen volk zou schouwen de eerbied, Dat zij mochten land en rijk regeren. Fol. 36. Do ik bracht mijn dank toe staat also, Do was ik in mijn hart verrukt. Bij Fletten bouwde ik Hettenstaat, 1895 Uitte toevlucht willen deed ik dat Sint reizen zij de Selandische vader met tegengestelde, Zij en wilden mij niet lenen vallen en worden; Zij zeiden, zij wilden een koning hebben, Deden dat konnen raden voor rijk en land. Ole. 1870 Ik ben in Denemarken koning gebleven. Ik was een kamplede beide waar en geven. De natuur gaf mij zo scherpe zin, Toen ik op sloeg de ogen mijn. Hij stond en beveerde en een was veel leiding, 1875 Al had hij ook gewonnen in zwaren gevecht. Toen ik was op mijn zeventiende jaar, Toen bedreef ik mannelijk grote en zwaar. In Noorwegen sloeg ik kampen twee, Toen roei en onrecht deden ze; 1880 Twaalf kampen sloeg ik in een krans, Daar lachte de ene om de andere en trok. Koningen naar de zee wilden vaak Ik overwon met storm en krijg. Sinds ik bleef koning, was ik onmild, 1885 Toen niemand had ik gunst of wilde; Allen was ik een stumm en wreet. Darmaan bleef ik een ook al snel vergeten. En ruwende dat ze hadden gekregen den zoen, Dat ze mogen nemen to koningen in. Fol. 37. Des beëindigd ze zich met tegenwerpingen Voor achten met to slagen, waar ze mee gekregen; Ze meenden, ze en hadden dezelfde geweld; Des maakten ze met sterke wil aandracht, Dat hij met zou moeten benemen mijn leven. Voor verliesen ze alle eer harde banden stijf. Een avend, als ik had gewest in dat bad, So kwam hij in toe met zulke draad, Ik op liet tegen een mijn ogen uit, Hij had niet gestorten voor mijn vloer; Des nedergeschoten ik nu eens ogen beide, [D. 1861] Ik dacht, hij en zou mij niet doen toe leiden; Des sprong hij vooruit en sloeg mij zo Met zodanig voorretenisse en ontrouw. LV. Om en om de zoon. Ik dank de Deense voor gunst en welwillendheid, Ze lieten mij des niet ongelogen, Dat Ole mijn vader was en onvriendelijk, Door hem ze hadden onder zijn heide, Mensen die Deense spier in de hand, Dat ik zou dat regeren, Indes staan dat voor als een man Verdedigde voor beteren en voorvuren. Des voor ik in het Noorwegenland, Goei lucken daar tot bewijzen; Ik sloeg koning Rink daar met mijn hand, Syn rijke wil ik tot vogen. Fol. 37. Zo stuurde ik bot tot Deense land in, Mijn schat en rente daar te hebben; Ze kregen bij me zo quade zin, Ze gaven een hond en raaf. Des voor ik daar in bosseme zin; Ik meende, ik zo wel mocht; Ik sloeg een aap wel soon koningin. De anderen ick to schatte brochte. VI. Syward Otmiiiitz sone. Wem dat lacke nicht wil wesen mede, 1925 He voorlust de kantze als vp der stede; Dat wiste mi syn grimme angesicht, Dat voorname ick in allen striden vnde vecht. Des Wonen mi de Sweden Schonen aff; De Duitschen kregen Jutland ook mit macht. 1930 So vingen se Jermer, mijn levens zoon, Vnde twee mijn dochter, dat probeerde ick zonder logen. Men dat was mij aldermeest tegen: Ik schatte van dat, dat ick had, weer; Tho laatste bleef ick zo to rade, 1935 Ik en wilde niet leven in zulk so hate; Liever wilde ick dan laten mijn leven Voor het vnde zwaard op dem veld in oorlog. Des laatde ick krijgt met deme hoofdmanne. De geschikt was in Schone lant; 1940 Dar bleven wij door geslagen beide twee Met meerlingen meer, dat droeg wat zere.) Fol. 38. LVII. Bitte Sywards broeder. Wie daar heft een konings naam aan Vnde gebruikt het den, zijn rijke tot vramen, So maakte het heeten een koning met ere en prijs 1945 Vnde een werdje voorste, kloek en wijs. Men wil het niet regeren wel daar mee, Het recht den naam zonder recht en reden. So genoeg met dat tot wijse aan hand, Do ick scholde sturen rijke en luid. 1950 Zonder vramen droog ick mijn koninklijke naam; [D. 1923] De wat degelijk is, daar plecht men aff tot zeggen. LVIII. Jermer Sywardsson. Dat lucht is zo wonderlijk spook, Dat spuugt met de volke menigvalt genoeg, Met zijn zwarte antwoorden en soms voorverwacht, Met zijn witte antwoorden en soms weer gerust; Soms op reizen met de haast, Zo werpt het zichzelf snel weer naar beneden vast. Do ik was gevangen te Duitse taal, Ze zetten mij in gevangenschap met groot en hand; Ze noemen me tot arbeid zith, Also ik had gewenst een ander soort zith; In dat werk was ik zo getruwd, Dat mij de koning goed en goud en rust; Des die heen met zijn vogelied, Dat ik zou moeten diegenen een daar binnen. Sinds die heen bij mij het alderbest, Hij nam me tot zich aldermeest, Alle man en vrouw in alle zijn mijn haard, De beiden met in ere en in laag, Zonder de koningin, ze toetst mij droog Want sake, wente ze was de schapen en klok. Eens dagen, alsof de koning niet thuis was, En mij voorlengde naar Denemarken vast, Ik begon mijn gedachten daar op te doen, Waar ik de koninginnen mocht ontmoeten. Dan maakte ik mij van een besen een man, En mijn beste rok toch ik hem om aan; Ik zette daar in een levendige hond En liet een in drifts op een avontuur. Sao bat ik Gunnar, de mijn stalbroeder was, Dat hij zou staan voor mij te antwoorden vast En roerende op de besenkerkel met de haast, Dat de hond mocht bellen, die daar binnen lachte. Door de koningin de hond hoorde bellen en gaf een klap, Ze bewusteloos werd en wilde sterven; Ze vroeg een, wat dinges daar lag en belde zo. Hij zei: dat is de jonge stalbroeder van mij. De jonge Jermer, en hij heeft voor veel gewonnen zijn zin. 1990 Brinck vth, sede se, den dorden man. Ick en mach ene hir inne nycht han. Het lede ene in eyn bedde recht, Fol. 39. Dar lach het also eyn ander knecht. Men was ick al en wech in der dustemisse 1995 Vnde sochte al in des koninges kisten; Ick nam dar vth beide suluer vnde golt. So lang dat myn sack was vol. Ick hadde vordemdenkend de wecher, also, Dat erer ein nicht konde van der stede ganz do. 2000 Des hoe ick en eerste de houede äff, [D. 1973] Darnegest sloch ick de koninginne, dat se drol lach. So vor ick do, dar de koning was, Vnde brende en inne mit alle den synen, dar het lach. So vor ick do to Denmark in 2005 Vnde krech dat rijk van den vader broder myn. Sint vor ick to Sweden land Vnde wan dat rijk onder der Denen hand. So bot ick do den Duitschen strjd Vnde wan se over vp de tyt; 2010 Van eren houetmans wold vertich Greep ick dar in den sulven krijg; Ick let se alle hengen vp Vnde eynen leivendigen wulf bi elkeke eren krop. So dede ick den Denen dat rijk in de hand, 2015 Vnde vor so sulven to Bussland. De Duitschen namen so snel vp vnraet Vnde sloegen de Denschen äff mit to hat; Des vor ick vort wedder dar hen Vnde venck de schuldigen altosamen; 2020 De honden let ick se bijten doet, Mit dachte, se hadden wol vordent also. Fol. 39v. Sint buwede ick upp Helm ein slot Vnde vor de dar in, wat ick hadde gut. Soo voor ick do vth to krigen to der see 2025 Vnde sloch so vele voorwegener beide; Mit veer broderen van Hellesponten land Ik strijde drie dage vnde see auerwant; Ik nodigede se mit to gevende schat Vnde nam ere suster van en so rat 2030 Vnde maakte se to euer koninginnen mijn, Wente se was beide schon vnde fijn. Daar kwam van eren broderen ein jongeling drade, Vnde he was des koninges zoon van Liffland gerade; Mit mit in den denst kwam he zich, Dat dode he al vp valsch vnde zwij, Wente ick siner broder twee slach, Do ick van hir in Rusland toch. Buta, soo het des koninges zoon. Hela mei sodder vil quaet, also ick mene. Ik richte me al na sineme raad, Bet ick kreech beide hart vnde schade. Soo lange hoorde ick sinen raad, Dat alleman nam to mijn hart vnde quaet. Do de Duitsers vermeenden dat, Do Villen se mit de derde reis afl; Des voor ick do to en de derde tijd Vnde wilde se wedder dwingen mit strijd. Soo liet ick nemen ere opperste mannen, Hertogen vnde graven altosamen; Ik liet se binden mit starken benden; 2050 Vnde liet se slaan in het velde; Soo gaven zich de anderen to vrede Vnde gaven mij schat, also voor was sede. Noch kwam ick echter so to schaden. Dat ick nam meer van Butens raad. Min eigen ziekte sloeg ik da mee met de onder recht vande rede; Hoe broeder mijn zoon beloog daar negen binnen inde so mijn koninginne alder meest; Hij zei, dat hij dat aanzach, dat broeder mijn zoon bij hem lach; Deswegen mijn raad zo daarvoor, dat ze scholde ontgelden zodanig dom: Ze scholde men trekken onder de peren, vooten en beenen onder een voorzichtigheid, dat hij nummer geen quinka thuis. Da antwoordde Buto, hij was zo ziek: Er behoort toe hengen, dat is zijn recht. Da lachte mijn zoon op een veldje op de grond, men kon hem niet brengen de peren, daarom dat ze ongelijk was onder en zo tam in de indeling zo onschuldig als een lam. Da zei Buto: ze kan toveren en troosten; daarom neemt ze op en wendt ze om! Ze deden zo dradig, als hij dat boet; Zo bleef ze getreden gering doet. Da zei de schuldigen mijn zoon op te hangen, als Buto met zijn raad had bedacht lang, da stond zijn hond onder en gaapte mij aan. Ik zag den jammer en de vaar. Ik en wilde een niet laten in de engelen daar, da schot Buto zijn vaar zo dradig. Hij voor naar Hellespont toe met de vaar en klaagde op met voor Swanildes doet en riep eren broeders te doen mij aardig. Men deed ik eer kamelen had van de vragen. Ik zocht dat slot, dat ik had gebouwd voor mijn vaderen. Over mijn huizen wonnen ze dat slot en namen daar uit, wat er voor goed; Ze houwen met handen en voeten af en pijnigden mij zo tot de dood daar na. Zo kwamen de edele Duitse mannen en sloegen ze recht af al tot samen. 