title: Algemeene Kerkelijke geschiedenis der Christenen : Met plaaten
creator: Hamelsveld, Ijsbrand van
text: gg .KERKELIKE I ‚Patriärch JoaANNES .dwong, Om. Op. .e@pe: plegtige Sr Wijze de vergadering van Chalcedon aan te nemen., Hoofdft,. EN SEVERUS .den Pasriärch van Anticchiö, dien na C. G. men voor een’ Manicheer fchold, in den’ Ban te ri en doen (*). Deze voordeelige keer ‚voor.;de. Synode - firekte zich fpoedig ‚tot het geheele Rük, uit, ‚en ” fehijnt zelfs door Keizerlijke wetten bevorderd te zijn; men hield Kerkvergaderingen ; ‚hier en daar werd geweld geöefend; en binnen kort was de partij . der Monophyfiten. zeer gedaald (D» ; Loge . De Patriärch. SEVERUS. was ER het Opper- ee hoofa der Monaphyßten. Deze was bij, de Karho- lijken zeer gehaat, en werd, door de Geestelijkheid en Monniken,van,. Antiöchie befchuldigd ($), dat hij vele Monniken had laten ombrengen, gevangen- huizen gebouwd, om.de regtziunigen in op te flui- ten, Kerkelijke goederen vervreemd, onder anderen de gouden en zilveren ‚duiven, welke .boven de al- taren en doopvonten hingen, onder voorwendzel, dat dit geene betamelijke afbeelding ware van den Heil. Geest, Hij was een geleerd -man, die veel r . g°e- .(*) In Ad Cönc: DE 3.536: Aet\V. ap: ee II, pag. 1333. er (+) Relatio ad ER Patr. a Ss Congreg. Ir c. p. 1321. Ep. Foann.- Col. ad alios Efiser I. c. p. 1341. Refeript. Joann. Hieros. ad Foann. Cpol. ibid. Ep. Epi- phan. Episc. Tyrii ad Synod. Cpol.-p. 1345-. Epist. Episc. fec. Syrie ad Joann. Patriarch. p, 1361. EVAGR. IV: 7. ($) In een klaagfchrift aan Joamnes den Pasriarch en zijne Synode ). c. Pag. 1317. GESCHIEDENIS. 93 gefehreven heeft ter verdediging van zijne partij. Hij IT beweerde in CHRISTUS dene natuur wit de beide Ev naturen, zonder vermenging (*). Het oogmerk Hoofäft, var het Hof wäs, hem niet alleen af te zetten,naC.G. maar ook maar Konfantinopolen ter ftraffe te laten Im j en voeren, misfchien wel ter. doodftraffe, doch hi — vlugtte naar Alexandriö, waar hij veilig was (+). Verders leveren de berigten der Monophyfiten meer voorbeelden van ftraföefeningen en: wreedheden tegen hen in Syrie en Mefopotamie, onder deze en de volgende regeering gepleegd, welke niet allen - fchij nen te kunnen ontkend worden ($). XENAJAS Of PHILOXENUS, Bisfchöop van Hlierapo- Lotgeval- lis of Mabug in Syriö, insgelijks &n der geleerdfte van en werkzaamfte Leeräaren der Monophyfiten, had met vele anderen een gelijk lot; ja hij werd, ter plaatfe zijner ballingfchap, in eene kamer vol rook verfükt. ASSEMANI (**) heeft aanmerkelijke ftuk- ken medegedeeld, uit zijne Schriften 'en Brieven, zoo als uit drie Verhandelingen over de Drieeenheid en de Menschwording van CHRISTUS; wit eene an-« dere, over de flelling, dat den van de Drietenheid mensch geworden is, uit ziine Geloofsbelijdenis enz: Door de overmagt der Katholijke partij, in het Verzoe- | | Griek« (*) asuLraraı Hist. Dynast. p. 93. vers. Lat. Pocor. (+) evacr. Hist. Eccles. IV. 4. LIBERAT. Brev. Cap. 19. THEOFAN. Chronogr. pag. 141. ($) Chron. Foann. Episc. Aie in Asfeman, Bi- blioth. Orient. Tom. ll. pag. 50. | (**) Bibi. Or. T. 1. p. 81. 7. II. 2. 25, 29, 33, 39. 94 KERKELIKE ım Griekfche Keizerrijk, werd ook de verzoening tet Bon den Bisfchop van Rome. befpoedigd. De beide-Ker- 'Hoofaft ken waren niet gefcheurd, am het Geloof, maar om naC,. G. de Kerkelijikg Gemeenfchap van den Pasriärch AKA« Ihar 42: cıus met den ZMonophyfiet PETRUS MONGUS;' om den Ban, door den Roomfchen Bisfchop FELIX des» ee wegens tegen hem nitgefproken; en. eindeliik,, oms- Bisfchop dat de Pasriärchen van Konfantinopeolen, en andere vanRome Bisfchoppen ,„ geweigerd hadden, de wettigheid van ne dit vonnis te erkennen, 'Thans deden de Keizer en polen. ziin Patriärch joannes, waarfchijaljk door het oproerig volk gedrongen, te Rome de eerfte voor-+ ftellen tot vrede; waar OP HORMISDAY afgevaardig- den naar Konfantinopolen zond, daeh mer uitdruk» kelüken last, niet eer tot de Kerkgemeenfchap met den Patriärch te komen, voordat hij den Ban tegen AKACIUS uitgefproken en een hün medegegeven Fors mulier onderteekend had: Ver van de Hoofdftad, werden deze afgevaardigden te gemoet gegaan door JUSTINIAAN „ thans reeds Medekeizer. met zijnen Oom, en andere Rijksgrooten; en de onderhande- ling in het Paleis, in tegenwoordigheid des Keizers; den Senast, en vier Bisfchoppen, die in naam var den Patriärch tegenwoordig waren, begonnen, en den volgenden dag reeds onderteekende de Pasriärch het gemelde Formulier. Alles gefchiedde, wat mor+ mıspas had voorgefchreven; de namen van AkA- cıus en vier van zijne Opvolgers, als ook die vau de Keizers zano en AnAsSTAsIıus werden in de Kerkeboeken uitgefchrapt; ja de Patriärch erkende , dat de Roomfche Kerk in PETRUS Op eene Tots ge- e bouwd GESCEHIEBENIS. 0 bouwd was, en beloofde voor het vervolg, altjd IM ia de gemeenfchap derzelve te zullen blijven., en BOER XIV allen, die met haar niet overäenftemden, te zullen Hoofdft. befchouwen, als onder den Ban liggende (*), Men maC. G, kan niet anders denken, of de Roam/ehe Bisfchop Ir" due" had deze zijne overwinning, in het jaar 519, te —m danken aan de oproerigheden van het volk te Kon- Bantinopolen, ook gelukte hem zijn oogmerk niet overäl, Te Thesfalonica verzette de Bisfchop zich gegen zijne afgevaardigden, en fcheurde het Formu- lier openljk in ftukken; een van hen werd door het volk mishandeld, en anderen, die tot hun gezelfchap behoorden , verloren het leven. Ook weigerden niet weinige Aziatifche Bisfchoppen, onder anderen in Pontus, volftrekt de namen der overledenen, die hun waard waren, door tg fchrappen, zoo ook de Monniken en Geesteliiken te Jeruzalem, dAntiöchie, en in het zweede Syriö, Op &ens raadde het Hof ook aan HORMISDAS zachter maatregelen aan, en iq het vervolg zijn zelfs twee van de door hem ver- oordeeklle Pairiärchen, EUPHEMIUS en MACEDO* mus, de eerlte als Confes/or, de ander als een Halige, door de Griekfche Kerk veröerd (}). der- (*) Justini Epp. ad Hormisd. et Hormisde ad Fußi- rum ap. LABB. Concil, T. IV. p. 1469. Indiculus, quem acceperunt Legati Apostol. fedis p. 1476. Libellus Joann. Cpol. p. 1486. Suggestio Legart. p. 1487. (}) Suggestio Germani Epise. esc. p. 1509. Ep. Just. ad Hormisd, p. 1527, 1541. Exemplum precum Cleric. et Abbat. Hieros. Antioch. p. 1542, 96 "RERKELIKE 1 dertusfchen werd de ftaat-der Kerk over het gehecl NY onder de regering van- Justınus weder op den Hoofaf. voet gebragt, zoo als zij voor het jaar 492 geftaan na C.G. had. Het Henoticon verdween van zelf, zonder Um j 220 eigenlijk ingerrokken te wezen, en Zgypte uitgezon- — derd, was de regtzinnigheid van Chalcedon overäl de heerfchende geworden. Vierde -- Van de regering varı -Keizer JusTINIANUS, in rer het jaar 527, tot het begin der VlIlde eeuw, het- Gefchie- welk als het vierde Tijdvak der Gefchiedenis vaı Furcht de Zutychiänen en lMonophyfiten kan aangemerkt aneryen worden, vermenigvuldigden de twisten en partijen Mono- huitengemeen , welke aan de Zutychiänery haren Payıken. oorfprong of aanleiding verfchuldigd zijn. Niet al- leen gingen de Äatholijken en Monophyfiten voort, tegen malkander uit te varen, maar elk van deze hoofdparfijen werd inwendig bijna op dezelfde wij- ze verdeeld. Eene nieuwe a/gemeene, ( Oecumeni- fehe,) Kerkvergadering, welke aan deze verwarrin- gen onder de Äatholijken een einde zou maken, vermeerderde ze veel eer, terwijl de Monophyfiten,, die hunnen ondergang nabij fchenen, zich zoo on- verwacht en gelukkig herftelden , dat zij juist van dezen tijd af, eene vaste en eenige partij werden, die niet weder- vernietigd kon worden. - Keizer Zoo dra justinıanus Keizer was geworden, gaf JUSTINI- ij) eene wet uit, dat alle de Oosterfche Gemeenten AAN be- gunflige de vier algemeene Kerkvergaderingen zouden er- den Ka- kennen (*); maar ziine Gemalin THEODORA nam . daar» (*) vıcr. Tunon. Chron. pag. 328. GESCHIEDENIS. 97 daartegen even ijverig de partiji der Monophyfiten II onder hare befcherming (*), en bragt bij den Kei- BOHR zer te wege, dat hij severus, den beroemden Hoofdlt, Leeräar van deze partij, bij zich deed komen. De nmaC. G. Monophyfiten, die wel gedrukt, maar niet onder- en en drukt waren, begonnen hier op zelfs in de Hoofd- — fiad zich weder te bewegen; en als dezelve in het eg jaar 534 door eene hevige aardbeving gefchud werd, Keizerin liep de geheele ftad op een open plein ’snachts te nadeMo- hoop, en bad het Trifagion , met het bijvoegfel van „o phyfi PETRUS FULLO; den volgenden morgen fchreeuwde ten. het volk, dat de Keizer het door de Bisfchoppen te Chalcedon opgeltelde Boek zou laten wegneinen en verbranden (+). Misfchien was deze begunfti- ging van THEODORA Ooorzaak, dat de Keizer waar- fchinlijk in het jaar 533 een gefprek liet houden tusfchen de beide pärtijen ($), alwaar van. de zijde der Äatholijke vijf Bisfchoppen, en onder hen HY» PATIUS van Bfeze, die het woord voerde,, en van de aanhangers van sEvERUS zes afgezette Bisfchop- pen tegenwoordig waren; doch dit gefpreky gelijk meer anderen „ die vervolgens gehouden werden , was zonder eenig gelukkig gevolg (**). Ondertusfehen bevorderde de Keizerin THEoDo- Onftand- RA, | (*) evacr. IV. Hist. Eccles. 10, (t) Chron. Pafchale pag. 544: ($) Wij hebben daar nog een verhänl van, doch ee kei in eene Latijnfche Overzerting: Coll. Cathol, cum Severian. in narn. Concil. T. II. p. 1159-1174. (**) Joan, Episc, Afıe ap.assem. Bibl, Or. T.11.p. 89. XI. DeeL. G ? 98 KERKELDKE. 1lI ra, door haren invloed, in het jaar 335, anTul- | Be Mus, die het Bisdom van Trapezus nedergelegd Hoofdt. had, tot Pasriärch der Hoofdftad, die zich weldra na C. G. van genegenheid voor de ZMonophyfiten verdacht ung rg maakte, en die, door den Room/chen Bisfchop AGA- ——— PETUS, die in het jaar 536 van wegen den Koning ee „ ger Oostgothen aan het Keizerlijike Hof kwam, tot den de bekentenis gebragt werd, dat hij de Kerkverga- Room. dering te Cihalcedon niet aannam. Ook bragt Aca- fchen ep F Bisfchop PETUS bij den Keizer te wege, dat ANTBIMmus afge- VIGILIUS. Zet, eN MENAS Of MENNAS in deszelfs plaats ver- koren werd. Vervolgens liet de Keizer in dat jaar 536 door dezen nieuwen Patriärch eene vergade- ring houden, welke tegen SEVERUS, gewezen Pa- triärch van Antiöchiö, PETRUS, Bisfchop van Apa- mea, en den Monnik zoaras, den Ban uitlprak, waar na de Keizer hen buiten de fteden bande. In ziinen Brief _ deswegens aan MENNas gerigt, be- fchuldigt hij severus zeldzaam genoeg, dat hij te gelijk de tegen elkander ftrijdige dwalingen van nEs TORIUS en EUTYCHES hebbe aangenomen (*) Ondertusfchen werd vıcıLıus, door de Keizerin THEODORA , in het jaar 537, met geweld, in het Room/che Bisdom ingedrongen (}), onder belofte, dat (*) Concil. Cpol. [ab Mena ap. Hard. T. Il, p. 1185- 1404. Conflit. facra Iuf. Imp. contra Anthim. Sev. &e. p. 1405. LIBER. Brey. Cap. 21. Evacr. A. E. IV. ın ANastı Fit. Pontiff. [. Lib. Pontif. in Agap. Cap. 58. THEoF. in Chron. zon. Ann. XIV. 8. (}) Vergel. Dee/ X. Bladz. 189. GESCHIEDENTS. 99 dat hij de herftelling van AnTumus bevorderen zou, If gelijk hij dan werkeliik, maar in het geheim, aan Xır dezen en andere Monophyfitifche Bisfchoppen, in Hoofdit. eenen Brief en Geloofsbelijdenis, ‘die nog voorhan- na C. G. den is, ziine overdenftemming in het Geloof duid. JM" 474. lik verklaarde (*). Eenige jaren daar na belced ——— echter dezeifde vıcıLıus , als de Keizer hem waar- fchijnlijk eene verklaring afvorderde, ten einde hem in zijne waardigheid te bevestigen, die hij zich -z00 fchandelijk aangematigd had, in twee Brieven aan dezen Vorst en aan den Patriörch MENNAS (}), Op het plegtigst, de Kerkvergadering te Chalcedon te erkennen , en in de tot hier toe gevelde Banvloeken tegen alle derzelver tegenpartijders toe te ftemmen, Te Alexandrie, alwaar de Monophyfiten tot hier Opfchud- toe. de overhand gehad hadden, verloren zij dezelve ig insgelüks omtrent het jaar 306.. Na de dood van drie, hunnen Pasriärch TIMOTHRUS, Was, door toedoen der Keizerin ,„ THEODosıus aangefteld, maar het volk en de Monniken verklaarden zich voor GAJ& nus; beiden waren zij Monop/ryfiten; evenwel zag TIMOTHEUS zich genoodzaakt, naar Äonflantinopolen te wijken, doch ook deze ftad moest hij verlaten, omdar hi; de vergadering van Chalcedon niet wilde aannemen. Een Zgyptifche Abt, pauLus, die de- zen eisch des Keizers voldeed, werd nu tot Patri- erch van Alexandriö gewijd, en de Keizer gaf hem zelfs de magt, om de Bevelhebbers van het Krijgs- volk () In iger. Brev. Cap. 22. VICT. dag. 340. (1) Ep. IV. ee V. im raue. Conc. T. V. p. 315,318, Ga 100 KERKELIKE TI volk te Alexandriö af- en aan te ftellen, doch zich‘, BOEK door misbruik dezer magt, ‚aan wreedheid fchuldig Hoofdft. gemaakt hebbende ,„ verloor hij zijne waardigheid na C. G. fpoedig (*). Deze verändering in de Kerk van Ae»- Jar A andrie had, indien men anders eenen gelijktijdigen Oos- — terfchen Schrijver (}) gelooven mag ‚eene merkwaardige uitwerking bij eenige naburige Volken. ABRAHAM, zoo verhaalt hij, Koning der Homeriten, of Ham- jaren, in Gelukkig- Arabiö, had zich van Alexan- dri& eenen Bisfchop laten zenden, eer de Kerkver- gadering van Chalcedon daar was ingevoerd.. Na deszelfs dood, hoorende, dat deze Kerkvergadering daar aangenomen „ en THEODOSIUS afgezet was , omdat hij zieh daartegen gekant had, wilde hij geem’ Bisfchop meer van daar hebben. Van dezen tiid af werd, zoo wel bij de Homeriten, als bij de Zihiö- piers en Indiänen, ( waarfchijnliijk eene andere Afrs- kaanfche natie,) het gebrek aan Priesters fteeds grooter. Zij zonden wel jaarliiks Gezanten, met groote gefehenken, aan Keizer JUSTINIAAN, en ver- zochten hem om eenen Bisfchop, die de Kerkver- gadering niet aangenomen had, maar hij weigerde zulks, hoewel zij ’er 25 jaren lang om aanhielden. Middelerwijl waren hunne meeste Priesters overleden ; de nog overig zijnde leiden eindelijk eenen onder hen (*) LiBERAT. Brev. Cap. 20. vict. Tunun. pag. 330. LEONT, Byzant. de fect. Act. V in Bibl. PP, Col. Toms. Vl. P. I. Tueor. Chron. p. 188. et ex Severo Facobita RENAUD. Hist. Patriarch. Alex. Facobit. p. 137. .. (DH joann. Episc. Afie ap. asseM. Bibl. Or. T. 1. p- 382. GESCHIEDENIS. so hen het Euangelie op het hoofd, en wijdden hem rt dus tot Bisfchop. Evenwel waren de meesten daar vv over te onvrede, zoodat ’er partijen onder hen ont- StR ftonden , eene van welken MELCHIZEDER voor CHRIS- 02 C. G. zus hield. Zoo veel ziet men uit dit verhaal, hoe ri. de aanhang der Monophyfiten of Fakobiten , die.tOt —— onze tijden. toe. in Eshiöpie of Abysfiniö de:: heer- | fchende gebleven is, zich aldaar gevestigd.. heeft: Behalven de. verfchillen, welke tot hier toe ‚de Verfchil-. Monophyfiten en Katholijken verdeelden, ontftonden we: dra nog anderen, welke de Katholijken: zelve onder- ofGod ling verdeelden. Een der voornaamfte was ‚of er men zeggen mogt: Zen uit :de Drieienheid is ge- Ze kruist! of heeft geleden! . cyrıLLus had ,tegen /chiten. ‚NESTORIUS, Opzettelijik zich meermalen:bediend var de uitdrukkingen: God is geboren, Göd heeft ge- leden, God is geflorven. NESTORIUS en zijue Vrien- den wilden dezelven wel toegeven, mits men ’er fteeds de bepaling bijvoegde: in of maar het vleesch, of naar de menfchelijke natuur. PROKLUS, even als CYRILLUS, een der ijverigfte Antinestoriänen , breidde deze fpreekwijzen verder uit. Zich jegens de Armeniers verklarende „ fchreef hij: ,„, Zs het „ een uit de Drieienheid, die gekruisst is? of ie „ mand anders buiten de Drieöenheid? Is het den, „ dan is de twist geäindigd; maar is het een an- „ der, dan is ’er een vierde Heer der heerlijkheid „ „ die van de verheerliking der Serafynen is uitge- »» Soten (*).” De Kerkvergadering van Chalcedon had (?) In jo. maxent. de Christo profesfione T. VI. P; I. G3 Bibl, 102 KERKELIKE-- Ur had’hier geheel. gezwegeh „ hoewel men’ haar in het xıy vervolg dan eene goedkeuring, dan ‚eene veröordee- - Hoofaft;,; Img van deze fpreekwijze toefchreef. na C.G. »'Wanneer PETRUS. FULLO of de Yoller in het jaar Tat 476: 161 t& Antiöchiö bij het Driemaal Heilig de woor- den-invulde, die voor ons gekruist :is, vond men Heise daar in:de dwalingen van dene. natuur „en dat de pErrus Gödkeid lijden zou kunnen. Indien ;zekere Brieven FULLO v yan den: Roomfchen Bisfchop ‚rerıx "II. "echt wa« Se “ zen:(#), zou deze deswegens den . Pairiärch PE- TRUS: in‘ eene Kerkveigadering afgezet, en in den > = Ban. gedaan.hebben ‘(4 )« Het bijvoegfel ‚bleef ech- „ter tot-den dood'. van iperkuüs FULLO :in het jaar =. 488te . Antiöchid in gebruik, en werd..eehigzins be- vwestigd door eene pktats'in het Henmoticon‘' van ZE- wo ($), dat een wir de Drieöenheid‘,. God het Woord, WVleesch is. geworden „ evenwel bleef de waarde van het bijvoegfel wankelend:in de'.Vde, en nog lang in de cerfte‘ tijden van. de 'VIde eeuw. Toen Keizer anastasıus hetzelve begunftigde, gaf Bibl. PP. p. 372. Coll. Facundo pro defens. trium Capp. L. ap. sırm. 7. II. ?. 300. LIBER. Brev. C. 10. (*) retıc. Epp. due ad’ Petr. Full. er Ep. ad Zenon. Imper. Gr. et Latine in Las. Conc. T. IV. p. 1058. (+) De echtheid dezer Brieven is mer zeer fchijnbare redenen berwist door vaLesıus Disfert. de Petro Antioch. Ep. qui Fullo Cognominatus est, et de Synodis advers. eum collectis Cap. 4. post Theodor. Leer. en door LE QUIEN in Opp. Joann, Damasceni T. I. 2, 487. ($) evacr. II. 14. GESCHIEDENIS. 103 het in de jaren 5ı2 en 516 gelegenheid tot oproer IM te Konfantinopolen (*). Evenwel verklaarden de BOER hoofden der Monophyfiten zich over deze fpreekwijs Yoofdft, vrij voldoende. Zoo zeide de vermaarde Bisfchop na C. G. XENAIAS, in eenen Brief (}), dat niet de Geeste- eu eh like als Geestelijke geftorven is, noch God heeft als God. geleden; maar omdat hij het ligchaam aan- genomen heeft, en een Broeder der Stervelingen 'ge- worden is; maar van het bijvoegfel in het Driemaal Heilig: ,, dat dit het geloof der ware Kerk is;, 5, dat dezelfde God, het Woord, die naar zijne 9, naruur onfterfelijk is, in het ligchaam voor allen „» gekruist is; maar niet „ dat. het ligchaam of.de „, mensch bniten of, behalve hem aan het kruis s; gehecht is.” Doch omtrent het jaar 519 in deze twist oveı DeKa- de fpreekwijze: Zen vit de. Drieeenheid is gekruist, nn eene zeldzame wending; waar door de KÄatholijken onderling zelven onderliug - verdeeld raakten. Eenige Mönnj- on&enig. ken uit het Zwropisch Scythie, (de Landen aan de Zwarte Zee gelegen, ) onder ‚welken JoANNES MAX- EnTıus het meest bekend is ‘geworden, (die meu ook in hun aandeel aan de twisten met de Hälve- Pelagiänen heeft. leeren kennen ($), werden te Konffantinopoien door eenen Diaken VICTOR _tegen- gelproken, als 2ij beweerden: Zen uit de Drieöe»- heid is gekruiss; CHRISTUS is zamengefteld, enz. (*) Boven Bladz. 87. 1 (t) Bi) Assem. Bibi. Orient. T. IL, 2. 35. ($) Vergelijk Dee/ X. Bladz. 332. G4 104 KERKELIKE Zij beklaagden zich hier over niet alleen bij den P= sriärch der Hoofd(tad, JoanNnEs, maar ook bij de afgevaardigden van den Roomfchen Bisfchop HOR=- - MiISDAas, die zich thans aldaar bevonden, om te “handelen over de verdeniging der Griek/che Kerk met de Roomfche (*). In hun klaagfchrift, het- “ welk nog voorhanden is (+), bezwaren zij zich, dat fommigen hen befchuldigdenvan nieuwigheden in het Geloof, en afwiiken van de Kerkvergadering van Chalcedon, dewijl zij uit de fchriften der Vaderen „ die dezelve aangenomen hadden, fpreekwijzen eım plaatzen ontleend hadden, opdat de. Ketters die Kerkvergadering niet voor zich zouden kunnen mis- bruiken. ,„ Wij zeggen niet,” fchrijven 2ij, ,, dat de Drieöenheid in curıstus woont, zoo als de aam- hangers van THEODORUS en NESTORIUS, als of CHRISTUS jet buiten en behalven de Drieäenheid zij; maar wij gelooven,. dat God het Woord, de eeniggeborene Zoon des Vaders, onze Heere jezus CHRISTUS, die voor ons in het vkesch geleden heeft , een van de drie Zeifbeftaanlijkheden , ( Sub#- Rentie,) van döne Godheid, is.” Hier bij voegden zii XH fiellingen met Banvloeken gefterkt; en daar in veröordeelden zij den genen, die niet bekent, dat in CuRISTUS twee naturen ver&enigd ziju; dat dene patuur van God het Woord vleesch is geworden; maar (*) Suggestio Dioscori Diaconi ad Hormisdam Papam in Lau. Concil. Tom. IV. pag. 1319. (+) 0. maxent. Confesfo fue fidei in Biblieth. PP, Tom. VI. P. I. pag. 370. GESCHIEDENIS, 108 maar dat beiden in &en Perfoon ver&enigd. zn, IM zoo als de Synode van Chalcedon geleerd hecft ; \xıv eik, die niet belijdt, dat marıA eigenlijk en waar- Hoofdft. liik de Moeder Gods zij; maar haar alleen eers- a C. G, halve dezen naam geeft, omdat zij eenen mensch in ua gebaard heeft, die wit genade God genoemd wordt; —— maar niet, omdat zij het vleesch en mensch gewor- den Woord gebaard heeft; insgeliiks den genen, die niet erkennen wil, dat Cnrıstus ook met. zijn eigen vieesch, die voor ons in het vleesch geleden heeft, den van de Drieöenheid is; alhoewel hij naar het vieesch niet van de zelfltandigheid der Drieden- heid, maar van &&ıe van ons is; ook den genen, die wel zeide, dat CHrIstus, maar niet, dat God in het vleesch geleden heefs, hetwelk toch in de ecrfte ftelling mede begrepen was, verders nog, die niet beleed, dat CHRISTUS m de MERIEWE RUE = mengefteld zij. | Het was ’er echter ver af, dat de Patriärch van Konflantinopolen „ of de afgevaardigden van HOR- MIsDAs, het zamenftel dezer Monniken, dat met het vastgeftelde zamenftel, en met de fpraakıder Ker- ke, z00 wel over&engebragt kon worden, goedkeur- ‘den, veelöer wilden zij ’er volftrekt niet van weten, Door den Staatsdienaar vITALTANUs gedrongen , on- derzochten zij hetzelve echter in eenige bijeenkom- ften, maar keverden toen eene drooge verklaring over aan bet Hof: „, dat zij niets konden leeren of aan- bemen, buiten het gene de vier algemeene Kerkver- gaderingen en hun Bisfchop LEO in zijnen Brief geleerd hadden.” Zeifs gaven de afgevaardigden' varı 6; den 106 KERKELHKE mi den.Room/chen Bisfchop hem den raad, om toch KIv geene nieuwigheden te ondernemen,, dewijl daar uit Hoofafn. nog grooter onheil zou kunnen ontftaan, dan het na C. G. gene van EUTYCHES veröorzaakt. was (*). ee m HORMISDAS geraakte in te grooter verlegenheid‘, toen een deel der Monniken, geen, gewenscht ant- arg woord van zijne afgevaardigden kunngnde bekomen , van de in het jaar 520 regelregt: naar Rome gereisd was, ei om het van hem zelven te bekomen. JuSTINIANUS fchoppen zelf fchreef aan hem, en begeerde.-eerst eene- fpoe- dige veröordeeling der Monniken, of ten minften een voorfchrift, hoe men over hunne ftelling be= hoorde te denken (+). Maar kort daar na keerde hij zich naar de zijde der Monniken, en fchreef aan den Bisfchop. zijn eigen goeddunken over. deze ftelling. ($); ook fchreef de Keizer. Justınus zelf aan hem, om dezen twist ten einde te brengen (**). De Roomfche Bisfchop zocht in zijre verlegenheid tijd te winnen, en meende eerst.de beflisiing dezer zauk aan den Patriärch ‚van Konflantinopolen op te dragen. (}}), vervolgens verklaarde hij, ’er niets in te kunnen doen, voordat zijne afgevaardigden terug ‚gekeerd zouden zijn, .hetwelk eerst in het jaar 5ar | gr (*) Sugeestio Dioscori” Diaconi ap. Labb. pP. 1513. "Suggestio Germani et Foann. Episc. efc. , I514. Säge. ı ‘Diosc. Diac. ad Hormisd. Pap. p. 151% “cn Sugg. I. c. Justin. Ep. ad Hormisd.ib.p. 1516, 1517, » (5) Ep. Just. ad Horm. I. c. p. 1556. (**) Ep. Justin. ad. Harmisd, p. 1520: - (+}) Suggest. Diosc. Diacı I, c. pP. 1519. GESCHIEDENIS. 107 gebeurde. De Monniken ,„ het wachten moede, IM klaagden over mishandeling, en wilden vertrekken, Zıv maar hij noodzaakte hen te blijven, en verweet Hoofdit; hun, da: zij onrust verwekten (*). Eindelijk: ech- maC. G. ter gaf hij aan.den Keizer Justınus te kennen .(}), > dat de meergemelde ftelling in zijne oogen gevaarliik —— ‘ was; zomder deze uitfpraak uf te kunnen wachten;, waren de Monniken , genöodzaakt ‚geweest, in "het jaar zaı Rome te verlaten. Deze hadden intusfchen hunne leer var de Drieöenheid en van cHrIsTUs,-in her bijzonder, aan de Äatholijke Bisfchoppen, die door de Fandalen wit Afrika verdreven waren;; me- degedeeld in een’ Brief, in welken zij tevens hunne gedachten gemeld hadden over de verfchillen "met: de Halve -» Pelagiänen ($), waar Op FULGENTIUS, Bisfchop van Ruspe, zoo voor zich zelven, als in naam der overige gebannene . Afrikaanfehe Bisfchop- pen, antwoordde (**), met eene uitvoerige verkla- ring der leere van de Perfoon. en Menschwording van CHRISTUS, en eene goedkeuring van de leerwij- ze dezer Monniken, met de woorden: „.Derhalve » is niet de Driedenheid, dat is, niet te gelijk de Ye (*) Hormisd. Ep ad Fustinian. pag. 1518. ad Pos- fesfor. Pag. 1530. Joann. Maxentii ad Ep. Horm. resß« in Biblioth. PP. Tom. V1. P. I. p. 373. (ft) Horm. Ep. ad Justin. pag. 1552. ($) In ruLcentu Rusp. Opp. p. 154. Vergelijk Xde Deel, Bladz. 333. (**) FuLGEnTIVs es alior. XV. Episc. ad Petr. Diac« - et alios Liber feu Ep. KVIL I. c. pag. 286 m BOEKR XIV Hoofdtt. na C. G. Jaar 476. tot 622. nn \ 108 KERKELIKE »; Vader, de Zoon, en de Heil. Geest; noch de „» Vader alleen, of de Heil. Geest; maar alleen de „ Zoon, dat is, ddn Perfoon uit de Drieienheid , „, CHRISTUS, de eenige Zoon van God, in het ‚9, Vleesch ontvangen en geboren, om..ons zalig te „, maken,” Een ander Afrikaansch geleerde, de Diaken FULGENTIUS FERRANDUS, te Karthago , gaf den Monniken insgelijks geliik, in eenen Brief aan ANATOLIUS, Diaken te Rome (*), maar wil- de, om alle dubbelzinnigheid te vermijden, bij de ftelling voegen: naar het vleesch., Even zoo ver- klaart hij zich in eenen anderen Brief (+). Ook koos de beroemde Abt pıionysıus de Äleine, zelf een Scyth, maar Abt te Rome, insgelijks de zijde der Monniken ($), geliik ook vele Geestelijken en Abten in het Oosten „ blijkens een verzoekfchrift uit Paleflina en Syri& (**). Zeldzaam genoeg was het, dat eene Relling,, wel. ke Scythifche Monniken, Afrikaan/che Bisfchoppen , Oosterfche Geestelijiken en Abten, en zelfs jJustr- NIANUS,, toen Staatsdienaar, in hunne befeberming genomen hadden, maar welke de Roomfche Bisfchop met weinige anderen verwierp, dat die zelfde ftel- ling, door dezen Staatsdiengar, nu Keizer gewor- den, met een Plakaat bevestigd, en door den Op- volger van den Roomfchen Bisfchop voor regtzinnig i Ver- (*) In Bibl. PP. Col. Tom. VI. P. I. p. 352-359. (+) Ep. ad Sever. I. c. pag. 359. ($) In uaro. Act. Concil. Tom. 1. p. 1722. (**) In ans. Coneil, Tom. IV. pag. 1542. GESCHIEDENIS 109 verklaard is geworden. Zekere Monniken tes KoA- III Rantinopoln van die foort, die axammla of S/ape- BOER : a XIV loozen genoemd werden, hadden zich ook in dezen Hoofdft, twist gemengd. Dezen ontkenden, dat MARIA, innmaC. G den eigenlijiken zin, de Moeder Gods heeten kon, en] 2 en konden dus even min toegeven, dat den uit de — Drieöenheid geleden had, JUSTINIANUS gaf daar op in het jaar 533 een Plakaat uit, tegen deze 'Monniken, die hij onder andere Ketters daar in veröordeelt (*). Ook verzocht hij den tegenwoor« digen Roomfchen Bisfehop Joannes, dat hij zich duidelijk wilde verklaren, dat hij deze Keıterij ver oordeelde (}). Op dezelfde wijze gebood hij zij- nen Patriärch EPIFANIUS, om deze denkwijze des Keizers alöm bekend te maken ($). JOANNES ant- woordde den Keizer volkomen naar deszelfs zin (**). In eenen anderen Brief aan eenige Roomfche Raads- heeren (}}), waarfchuwde hij hen voor meergemel- de Monniken, die Nestoriänen waren. Dus keur- de JOANNES, gelijk vervolgens zijn Opvolger AGA- PETUS, eene ftelling goed, welke hun Voorzaat HORMISDAS verworpen had. Te weten, de onrus- tige Monniken te Äonfantinopolen gaven niets toe, alhoewel zelfs bij het vermaarde Gefprek aldaar tus- fchen (*)21.6. Cod. de Summa Trinit. (t) Ep. Justinian. ad Foann. Pap. in Laser Coneil. Tom, IV. pag. 1742. et 1. 8. Cod. de Summa Trin. ($) A 7. Cod. de Summa Trinitat. ‘ | (**) 1.8. C. de SummaTrin. et ap. LABB. /. Cap. 1745: (tt) Joh. Ep. ad Senatores ap. LABb. P. 175c. 110 KERKELOKE: Im fchen»de Aatholijken en Monophyfiten in het jaar SIV 533 gehouden (*), deze beide partijen ‘het omtrent Hoofaf, deze ftelling eens waren. Drie jaren daar na kwam na C. G. de nieuwe Bisfchop van. Rome, AGAPETUS, in deze Br m Hoofdftad aan, wien de Keizer in. eenen Brief be- m Tigt gaf (}), wat hij met zijn’ Voorzaat JOANNES gehandeld had, en welke Geloofsbelijdenis hij hem had overgezonden. In zijn antwoord bevestigde Jo» ANNES deze Geloofsbelijdenis ($), niet, zegt hij, als of hij aan een’ Leek het regt toeftond, om te leeren, maar omdat ’sKeizers geloof over&enkwam met: het leerftelfel der Room/che Kerk. De ftel- Doch ook deze nieuwe beflisfing van eenen Pr A Roomfchen Patriärch zou waarfchijnlijk bij deze de vijfde Monniken geen’ indruk gemaakt hebben, nademaal algemee zjj hunnen Keizer ongehoorzaam bleven, die zelfs neKerk- . eg. vergade- IN de bekrachtiging der befluiten van de Kerkverga- ring. dering onder mEnnas gehouden (**), de leere, dat JEZUS CHRISTUS ddn uit de Driedenheid is, te pas bragt. Maar eindelijk werd deze leerftelling, ook nog onder zijne regering, door de vijfde algemeene Kerkvergadering te Konftantinopolen, in het jaar 553, plegtig in eenen bijzonderen Canon (}}), met het uitfpreken van het Anathema, tegen alle an- ders denkenden, tot een, Geloofsärtikel varı alle Ker- ken in het Keizerrijk gemaakt. - Dus (*) Collatio Catholicor. cum Severianis in LABB. Cone. T. IV. p. 1778. (t) Ap. LaBE. Pag. 1788. ($) Ibid. pag. 1789. (**) In zase. Coneil. Tom. V. pag. 269. (tt) Coneil. Cpol. I. Can. X. p. 573» GESCHIEDENIS. an Dus nam .deze :zaak een einde, terwijl de part EHI naam van Theopafchiten reeds in menigvuldig. ge- KIV bruik was, waar var de oudfte fporen in de OP- Hoofäft. fchriften van twee Brieven van: ısınorus van Pelu- maC. G. fium reeds voorkomen (*), maar welke bij gele- Jar 470. genheid van het bekende bijvoegfel: van PETRUS-den ——— Voller meer in gebruik kwam (f). In het voorgaande Deel dezer Gefchiedenis ($), Oor- hebben wij gezien, hoe Keizer Justinsanus, op Bone aandrijven van den Bisfchop THEODoRUS van Cefa- twist de vea in Kappadoci? , bij gelegenheid van de vernieuw- tribus ca- de verfchillen over ORIGENES , THEODoRUS van ? u Mopfuestia veröordeelde ,„ waar uit de twist, de sribus capitwlis zijnen oorfprong nam, welken ons thans ftaat te verhalen. THEODORUS van Mopf/uestia was, kort na ziline Berigt dood „ door cyRıLLus en andere ijveraars uitge- Vandezen maakt voor den ecıften aanlegger van de dwaling van ala NESTORIUS; ook was hij bij alle Monophyfiten in den haat , omdat hij geheel verwijderd was van de ftelling, dat ’er maar dene natuur in CHRISTUS Zi. Niet min waren deze partijän ingenomen tegen THEO« Dorertus „ Bisfchop van Cyrus, den vriend var NESTORIUS , die cene verdediging gefchreven had van THEODORUS tegen cyrıLLus. Een Bisfchop vaı Zdesfa, ıBAS, die de fchriften van THEODO- Rus in het Syrisch vertaald had, werd door deze par- (*)L. 1 Ep. CIl. 2. 32. Ep. CXXIV. 2. 38. (t) rueoran. Chron. pag. 97. 184. ($) Zie Dee} X. Bladz. 296. 118 KERKELIKE II partijen insgelijks te gelijk met de twee: eerstgemel- BOER den aangevallen. De laatfte had bovendien eenen XIV ; ß Hoofän. Brief gefchreven aan eenen Perfäan marıs (*), in na C. G. welken hij hem berigt gaf 'van de Nestoriäanfche ae are ver[chillen, en in welks flot hij fchreef: „, Nie- — „, mand beltaat langer, te zeggen; ’er is &dne na- „, tuur der Godheid en der Menschheid; maar men „ beliidt zoo wel den Tempel, als deszelfs bewo- 4, ner, welke is de &&ne Zoon JEZUS ECHRISTUS«” Het was dus geen wonder, dat de Zurychiänen op hunne roovers- of moordenaars - vergadering te Efeze THEODORETUS en 1BAS van hunne ambten ontzet- teden, doch de Kerkvergadering van Chalcedon her- ftelde beiden weder in hunne eer, waar door zij te geliik een goed getuigenis afleidde voor THEODORUS5 wien de beide bovengemelde Bisfchoppen zoo hoog- lijk ver&erden. Redenen genoeg, waaröm de Kerk- vergadering van Chalcedon voor de Monophyfiten ondragelijk was. Thans ondernam THEODORUS, met den toenaam ASKIDAS, Bisfchop van Cefares in Kappadocie , zo0 als hij voorwendde, dezen aanftoot weg te nemen, doch in der daad uit wrok tegen pELAcIUs den Diaken, die met den Patriörch MmENnNAS de veröor- deeling van ORIGENES bewerkt had „ zocht hij THEODORUS van Mopsvestia een geliik lot te bere* den. De Keizer was thans voornemens, om tegen de Hoofdeloozen, ( Acephali ,) eene ftrengere Mono- | phy° (%) In Act. Concil. Chalced. Act. X. Tom, U. Concil HARD. Pag. 518. GESCHIEDENIES. 113 piyfitifche partij de Kerkvergadering van Chalcedon IM fchrifteljik te verdedigen. Maar THEODORUS met m zijne aanhangers „ die deze partiji waren toege- jjoofält, daan (*), deed den Keizer den voorfllag, om de mC. G. Hoofdelsozen „ langs een?’ korter weg, tot zijne Kerk- m a0 gemeenfchap terug te brengen, door namelijk THEO- porus van Mopsvestia, en den Brief van ızas,, te veröordeelen, waar na zij geene zwarigheid zouden maken, de gemelde Kerkvergadering aan te nemen, De Reizer „ die zoo geern eene eenigheid des Geloofs , gegrond op de algemeene .erkentenis der Kerkverg2. dering, wilde invoeren „ en zich verbeeldde „ dat een bevel van hem daar toe genoeg zou zijn, gaf, in het begin van het jaar 544, een Plakaat uit, in den bovengemelden zin (+), willende, dat THRO- Dorus van ÄMopsvestia, met zijne fchriften ,„ de bovengemelde Brief van ıBas, en ook de fchriften yan TEODORETUS tegen CYRILLUS, als veröordeeld zouden aangemerkt worden. Men heeft deze drie ftukken naderhand ra® xepzAwız, en sria Capitus Ja, ook met de bijvoeging Concilii Chalcedonenfis, (de drie Hoofdßukken, of drie Twistvragen,) ge noemd. Het oogmerk ‚van dit Plakaat was, gelijk van het Het Pla He- (*) Zoo verhalen het de Tijdgenooten LIBERATUS | Breviar, C. 24. en FACUNDUS pro defens. trium Capd. Pref. et L. 1. C. 2. ook evacrıus H. E. IV. 37. (+) Hetzelve is in aijn geheel niet meer voorhanden, maar ’er zijn ftukken uit bewaard bij Facunpus Z. II, Cap. 3. Lidr. IV. Cap. 4 XI, Dee. 114 KERKELIDKE: ıı Henoticon van ZENO, de eenheid des Geloofs te BOEK hevorderen; maar het befloot, even als dat, de za- XIV i i u 8 R Hoofdft, den van nieuwe twisten in zich, omdat het, in der na C. G. daad, de Kerkvergadering van Chalcedon beledigde „ Jean 476. gie de regtzinnigheid dezer Leeräaren. erkend . had. Ook weigerden de Patriärchen van Antiöchit en .n Peruzalem het te onderteckenen , voordat zij "er door justinıa- bedreigingen en belöfteh toe gebragt werden. De nus daar- Patriärch van Konfantimopolen, MENNAS, en die era van Alexandriö, deden hetzelfde, maar de eerfte on- vantwist. der beding , dat ook de Roomfche Patriärch zijne toeftemming zou geven, anderszins moest hem zijne onderteekening terug gegeven worden (*). De Wes- ser/che Bisfchoppen waren niet zoo ligt over te ha len. De Kerken van Afrika hadden thans bekwame Opzieners, onder welken raAcunpus, Bisfchop van Hermiane, en FERRANDUS, Diaken te Äarthago, uitmuntten. Deze geloofden, dat men den Keizer in dit ftuk niet kon gehoorzamen, zonder onregt- vaardigheid jegens overledenen en fchande van de Kerkvergadering van Chalcedon. Een van deze Bis fchoppen, PONTIANUS, fchreef deswegens aan den Keizer (+); ook waren de Bisfchop van Mediola- num, DACIUS, de Bisfchoppen in ZAyricum, en 'meer anderen, varı hetzelfde gevoelen ($). Gedrag vıcıLıus, Bisfchop van Rome, fchijnut niet ter- van VICl- ftond met zich zelven eens te zijn geweest, alhoe- wei C*) ziser. Z c. racuxD. Z. 11.C.3.L. IV. C.3,4& (+1) Ep. Pontiani adust. in nano. Conc. T. II. ?. r. ($) FACUND» Je €. A IV. Cap. 3 | GESCHIEDENIS. i1g wel zijn afgevaardigde te Äonflantinopolen de Kerk- IM | gemeenfchap met den Zasriärch aldaar afbrak. IV ' Twee Rosmfche Diakonen fchreven aan FERRANDUS Hoofdft. te Korthago, dat hij met zijnen Bisfchop en andere m C. G. geöefende mannen moest aflpreken, hoe men zich en 476. gemeenfchappelijik in deze zaak gedragen zou. Het antwoord was, dat men deze onderneming voor een Eee maatregel der Zloofdeloozen,, die toch met regt halve Rome in Zutychiänen genoemd mogten worden, ‚te houden dezen hebbe, en dat men eenen Brief, door eene algemee- a nne Kerkvergadering goedgekeurd‘, niet kon verwer« pen, zonder het gezag der Kerkvergaderingen te ondermijnen (*). Hier op weigerde vıcıLıus ern zijne Geestelüikheid de drie Hoofdfßukken te veröor- deelen; en werd daaröm door den Keizer naar Kon- Santinopolen ontboden , alwaar hij in het begin des jaars z47 aankwam. Onder weg kwam hij reeds in groote verlegenheid; dewijl hem vele _Westerfche Bisfchoppen aanfpoorden, om in de geäischte ver- oordeeling niet te bewilligen, terwijl Keizer - JusTI« NIAAN hem liet vermanen, om de. Kerkgemeenfchap met den Patriärch mennas, en alle de Oosterfche Bisfchoppen te onderhouden. Ten minften vıcıLıus fchreef aan mennas, dat, als zij met malkander eens waren in het Geloof, zij ook den vrede onder- houden konden (+). Bij zijne aankomst in de Hoofd- ftad, onthield hij zich dan van de Godsdienftige ver» —— (*) racunD. 2. c. Cap. 3. (f) racunn. L. IV. C. 3, 4. Ejusd, Libr. contra Hician, in siRMOND. Opp. T. II. 2. 593. H a 216 KERKELIUKE 111 verbintenis met den Parriärch, die ze van zijne ziF ROEK de insgelijks afbrak (*). Maar het duurde niert lang, XIV i Hoofdft. Of het Hof wist vıcıLıus over te halen; rAcun- na C. = pus (+) geeft te verftaan, dat hij door geld werd = “> * omigekocht.: Hoe het zij, hi} verklaarde zich mon- — delijk en fchrifteliik, maar met beding, dat zulks geheim zou gehouden worden, aan den Keizer, in ‚tegenwoordigheid van Staatsbedienden en Bisfchop- pen, 200 als. deze verlangde ($). Hij zwoer zelfs, “tot verzekering van den Keizer en deszelfs Gemalin, fehriftelijk, dat hij de betwiste ftukken veröordeelde, en al wat in ziiı vermogen was, zou aanwenden , om ze te doen veröordeelen (**); eene dezer fchrif- teliijke verzekeringen luidde. dus: „ Ik, Bisfchop „ der heilige Äarholijke Kerk der ftad Rome, die „, dit geheele opftel eigenhandig gefchreven heb , „ zeg: Wi} zijn door de kracht der Heilige Drie- „, eenheid nooit Ketters geweest, en nu nog niet. „5 Maar ik begeer de regten, welke God aan mijnen s, Stoel-gefchonken heeft. UweGodzaligheid, (den ,„„ Keizer en zijne Gemalin aanfprekende,) geloove 4, daaröm niet, dat ik Ketters verdedige. Veelmeer „, doe ik, ten genoege van uw - onverwinneliik be- ;„ vel, in den Ban, den Brief van ısas aan MARIS; ee ‘ (*) TmEoF. Chromogr: pag. 190. (t) Contra Mecian. pag. 593. ($) FACUND, 4 c. Justin. Ep. ad Syn. Cpol. Collat. 1. Syn. V. Tom. IL Concil. Hard. p. 56. (**) Gelijk Justinianus hem Hier verwijten op de volgen« de a/gemeene Kerkvergadering Coll. VlI. 2. 187. Hard, GESCHIEDENIS. 217 5 de kerftellingen van THEODORETUS; insgelijks IM 35 THEODORUS varı Mopsvestia, die fteeds varı de BOEK „> Kerk verwijderd, en een vijänd der Heilige Vade- poofäft. „, ren geweest is.” Op deze plegtige verklaring varı na C.G, vicıLıus volgde fpoedig zijne verzoening met den Jet 9°. Patriärch van Konfantinopolen , welke door de Kei- zerin bevorderd werd (*). Ook werd ’er 'eene Kerkvergadering, onder zijne voorzitting, in die Hoofdftad gehouden, in het jaar 548, maar, als wele Bisfchoppen hem tegenfpraken, en voornamelijk FACUNDUS, liet hij het onderzoek dezer zaak niet verder voortgaan., maar verzocht de Bisfchoppen hunne gevoelens fchriftelijik. over te leveren, welke gefchriften hij in het Keizerlijk Paleis liet brengen, opdat men, gelik hij huichelächtig zeide, in de Archiven der Roomfehe ‚Kerk niets mogt vinden, hetwelk der ‚groote Synode tot nadecl firekte (+). Eindelijk ftelde hij een gefchrift op, onder -den naam van Judicatum, hetwelk : als -eene regterliike uit- Jpraak bevatte ($), en waar in hij alles veröordeel- de, wat de Keizer begeerde. Naderhand betuigde hi, daar mede niets ondernomen te hebben tegen (de vergadering van Chalcedon (**). Ook wilde bij ‘het (*) tueor. 2. c. Pag. 191. (+) rac. Libr. contra Mocian. p. 591-594. ($) Van hetzelve is maar eene plaats bewaard in Just. Ep. ad Synod. V. Collat. 1. p. 57. ap. Hard. (*) vıcıL. Epist. ad Valentin. Episc. in Collat. VII. Synod. V. pag. 182. Epist, ad Aurelian. Episc. p. 183. «4p. Hard. | Ha MI BOFK X1V Hoofdft. na C. G. Jaar 476. tot 622, 218 KERKELIUKE het voorkomen hebben, als of hij deze uitfpraak al. leen gedaan had ter wegneming der. tegenwoordige -ergernis , uit toegevendheid, en met de fchranderheid van eenen geneesmeester (*). Maar racumpus verwijt hem, dat hij, noch gedwongen noch wit on- wetendheid, dezen. ftap, zoo wezenlijk ont&erende voor de Kerkvergadering varı Chalcedon, gedaan had (1). Toen deze Regterlijke uitfpraak bekend werd „ werd zij van velen tegengefproken, zelfs onver- ‚wachts varı eenigen van die Geestelijken, die ze ‚eerst hadden verdedigd. Onder dezen was RUSTI- Cus, een Zusterszoon van viciLıus zelf, dien hij tot Roomfchen Diaken had aangefteld, bekend door ziine verzameling van de vertaalde Handelingen der Kerkvergadering van Chalcedon „ die ook nog een ge- fchrift heeft nagelatentegen de Monophyfitifche Hoofde- ‚dloozen ‚(contra Acephalos Dispusatio) ($), nog fchreef -hij te zamen met eenen anderen Diaken, van Rome overgekomen, SEBASTIANUS,, eene bijzondere Verhan- deling ter verdediging der drie meermalen genoemde Leeräaren en derzelver fchriften. vıcırıus, bier door vertoornd ,.deed hen en nog eenige anderen van ziine Kerkedienaren, benevens eenen Afrikaanfchen Monnik FELIX, in het jaar 550, in den Ban (**), | Even- (*) Fragm. damnat. Theod. Episc. a Pig. facte p. 8. ap. Hard. (1) Libr. contra Mocian. p. 595. ($) Bibl. PP. Col. T. VI. P. 1. 2. 208-237. (**) vıcıL. Epist. ad Rust. et Sebast. in Act. Sy. We Collat. Vll» pag« 175: - # GESCHIEDENIS. 19 Evenwel ook onder de Bisfchoppen van Gallien en IM in het Zuropisch Scythiö, ontltonden. bewegingen, ste] vol kwaad vermoeden omtrent de regtzinnigheid van Hoofäft, vicILIius, waar tegen hij zich met eenen Brief zocht unC. G, te verdedigen (*). Meest echter werd hij in her J." 47% naauw gebragt door de Afrikaanfche Bisfchoppen , van welken een FULGENTIUS FERRANDUS, van wien boven reeds gefproken is, de drie flukken in eenen Brief verdedigde (+). Een ander Diaken al» daar, LIBERATUS, verklaarde zich voor dezelve in ziine Gefchiedenis der Nestoriänen en Eutychiänen , ( Breviarium caufe Nestorianorum et Eutychiano» rum,) welk Boek afzonderlijk door den Jefuit Gar- NIER te Parys 1675 in 8vo is uitgegeven. VICTOR 5, Bisfchop te Tununum, de bekende Chroniekfchrij- ver, was een zoo ftandvastig ijveraar voor de drise Kapittelen, dat Justinıanus hem deswegens vau zijn ambt ontzette, naar verfcheidene Gewesten ver- bande, en eindelijk in een Klooster te Konfantino- polen, tot aan zijn’ dood, liet opfluiten ($). Ook verklaarde zich prımasıus, Bisfchop te Adrume- zum, een vermaard Uitlegkundige van dezen tijd, voor dit gevoelen. De Alyrifche Bisfchoppen hiel- den in het jaar 549 eene Kerkvergadering, op welke zij zich ter handhaving der drie verfchilpunten ver- | eenig- (*) Ep. ad Valent. Tomit. et Aurel. Arelat.ib.p. ıBT. (+) Ep. ad Pelag. et Anatol. Ro. Eccles. Diac. pro tribus Capp. in Bibl. Max. PP. T. IX. 2. 515. ($) vıcror Tununens, Chron, pag. 333. ısıporus His Dal, de SS. Eccles. Cap. 25. H4 III ° BOER XIV Hoofdtt. na C, G. Taar 476. Tut 622, ee nn U 1 120 KERKELITKE eenigden (*). Maar de Afrikanen gingen nog ver« der; in eene Kerkvergadering in het jaar 550, onder voorzitting van REPARATUS, Aartsbis[ichop var Karthago, floten zij vıcıLıus van hunne Kerkge- meenfchap uit, behoudens de Kerkeboete, en verde- digden hun gevoelen nadrukkelijk in eenen Brief aan den Keizer- Kort daar na verloor REPARATUS Zij« ne waardigheid, en werd nevens andere Bisfchoppen ten lande uitgebannen; terwijl daartegen fommigen- door gefchenken en andere middelen zich lieten overhalen, om zich aan ’s Keizers wil te onderwer- pen. Niemand echter behaalde in dit verfchil zoo veel roems bij de nakomelingfchap, als FAcunpus, Bisfchop van Hermiane ,„ in het Byzacenisch Gewest in Afrika, die, met eenen edelen moed en opöffe- ring van zich zelven,- verftorvene Leeräaren, ver- ‚. ftandig, verdedigde, in een werk, pra defenfione trium Capitulorum Concilii Chalcedonenfis Libri XU ad Justinianum (}), in het jaar 349 te Kon- fRantinopolen opgelteld; ook ftreed‘hij nog voor zijn gevoelen in zijne ballingfchap, welke de Keizer hem opleide, en fchijnt cerst na het jaar 371 overleden te zijn. In het gemelde werk komt eene beruchte plaats voor betreffende het Helig Avondmaal ($). Onder andere tegenwerpingen tegen THEODORUS was ook deze, dat hij geleerd had, dat cHRIsTUS door den (*) vıcror }. c. pag. 332. - (+) Uitgegeven met aanteekeniıigen van J. sırm. Parys 1629. 8vo. en in sırm. Op2. 7, Il. p. 297586. ($) Liör. IX. Cap. 5. GESCHIEDENIS. wu den Doop tot een’ Zoon van God was aanpenomen,; III dit verftond hij naar de menfchelijke natuur. ra- BOER : a. Ä : XIV cunous, die hem door dergelijke plaatfen uit regt- Hoofdft. zinnige Kerkvaders verdedigt, en door de uitfpraak na C. G. van AUGUSTINUS: de Mensch CHRISTUS is wit ge- > a made Gods Zoon geworden; voegt ’er bij: „, CHRIS- —— „, Tus verwaardigde deze geheiligde plegtigheid var „ aanneming tot Zoon, (Szeramentum adoptionis,) a, inet zijn gebruik , zoo wel door de Befnijdenis, „ Als door den Doop: en men kan dezelve eene „’, aanneming tot Zoon noemen. Even zoo noemen „ Wij het Sacrament van zijn Ligchaam en Bloed, 3, hetwelk in het gewijde: brood en den beker be- „ Staat, zön Jigchaam en bioed: niet als of het „ brood eigenlijk zijn ligchaam, en de beker zijn „, bloed was; maar omdat zij de verborgenheid. var „, zijn ligchaam en bloed bevatten ; daaröm heeft 3» het de Heer zelf zoo genoemd.” Nog ftelde ra- CUNDUS , bij gelegenheid van dezen twist , twee .an- dere fchriften op, Liber contra Mocianum Scholas= sicum (*), en Epistola fidei Catholice in defenfione rium Capitulorum (+). Zoo veel tegenfpraak en verwarring BEER Men bes den Keizer en vıcıLıus beiden, om tot het gewone Due middel, in zoodanige omftandigheden , eene algemee- den eener ne Kerkvergadering, den toevlugt te nemen. De Bis- Kenn fchop wilde dezelve in Zralie of Siciliö gehouden vergade- hebben; maar de Keizer ftond ’er op, dat Konfanti- ring. n0- (*) Ap. sırmonD. /.,c. pag.. 587-598. (t) 2 c. pag. 599-608. 