title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: Nog een bittere ondervinding moest ik maken om mij te leren, dat tot de begeerde maken ook de afzetting van de wereld behoort. Ik had voor mijzelf van de vermaken van de wereld al lang afstand gedaan, maar liet me verleiden. Het was een concert voor weduwen in een instelling waar mijn man meest te doen had; op zijn aandringen ging ik. Spoedig ontdekte ik dat ik mijn Hemelse Vriend bedroefd had. Ik kon niet denken dat ik zonde gedaan had in het gaan naar het concert, en ik wist niet welke zonde het wel zou kunnen waarom de duister over mij was. En toch, was mijn vreugde weg. Ik bad zeer tot de Heere om mij te tonen wat zoude het zijn, opdat ik het kon belijden, en hersteld voorbidden. Eindelijk werd het mij duidelijk terwijl ik over Ps. 27:7 - 9 bad, dat ik gedwaald had door gemeenschap te houden met de wereld en haar genoegzaam, nadat ik in de Heere Jezus zulk een zielverzadigend deel had gevonden. Ik zag dat de innige en volkomen gemeenschap met de Vader die ik gemaakt had niet kon onderhouden worden zonder een leven van geheele afgescheidenheid. Ik beledigde mijne zonden en zijn licht ging over mij op, en ik kon zingen: "Verblijd u niet over mij, o mijn vijandin! wanneer ik gevallen ben zal ik weer opstaan". Sinds die tijd heb ik zeer teeder voor de Heer moeten wandelen. Mijn pad is soms eenzaam, want ik vind niet velen die deelnemen in de onuitsprekelijke vreugde van een wandeling in de gemeenschap met de Vader en zijn geliefde Zoon. Maar aan hem heb ik genoeg. In het zien op Jezus vind ik kracht voor mijn kracht, en ziende op Jezus ga ik zingend mijn weg. DE VIERDE TRAP. Gemeenschap met God, dat is de eigenlijke zegen van het gebed. Op de drie eerste trappen van het gebedsleven is deze echter voor de bidder meestal nog niet de hoofdgedachte: heeft gevraagd en ontvangen is het eerste, de gemeenschap met God de toegave die nog boven op wordt geschonken. Van tijd tot tijd echter ontdekt de Heiland aan de ziel die Hem waarlijk erkent welk een ondergeschikte plaats het vragen om bepaalde begeerten inneemt, hoe de ware zaligheid van het gebed eigenlijk te vinden is in het persoonlijk verkeer met God. Op den derde trap vooral heeft wat zij van God in zijn lof heeft geleerd haar aangetrokken, dat zij nu naar niets minder dan God zelf verlangt: de nabijheid van God is haar enig heil. En wanneer dit de ziel recht duidelijk wordt, dan bereikt zij den vierde trap: Het streven naar de onafgebroken gemeenschap met God in Christus. Dit is het ware bidden leven, het bidden zonder ophouden, waarvan de Schrift spreekt. O hoe dikwijls hebben wij dien tekst hoorden uitleggen, hebben wij zelven gezocht ons dien duidelijk te maken, en dan getracht het voorschrift te volgen. En hoe weinig is het ons gelukt! Aan dien Heer die daar zoooo ver boven ons in den hemel is, altijd te denken, gedurend te midden van al onze bezigheden, Hem te vragen of te zeggen, wij vermogten het niet. Op twee plaatsen tegelijk te zijn met onze gedachten, het was ons niet mogelijk, in plaats van te ondervinden dat zulk een bidden leven onze rust en sterkte en vreugde zou zijn, was dat een twee-ijliger en een uitputting. En als wij ons dan weer wilden gerust stellen met een of andere oppervlakte verklaring der woorden, dan gevoelde ons hart dat dit toch niet kon dat het ware gebedsleven, waarbij het gebed de ademhaling der ziel is, de gedachte verrijving harer levenskrachten, door de inademing van de heilige lucht der hemelsche gewesten. Het is wanneer de ziel ziet door geen teleurstelling, door geen te kort komen van het hooge dat zij ziet voorstellen, ook door geen pogingen om het woord van God af te brengen tot de mate van ons alledaagsche leven, laat te vredig stellen, dat zij recht begint te smeeklen, om wat op den vierden trap kan worden genoten — het onafgebroken verkeer met haar Heer. En de wijze waarop het haar gewoonlijk gegeven wordt is deze: Het wordt haar ontdekt dat de hemel, en het ware hemelbestaan niet alleen hoog boven haar hoofd is, maar dat het koninkrijk Gods met al zijn krachten en zijn levensvolheid haar nabij gekomen, ja binnen in haar is. Wat een geheel ander licht gaat haar op over een tekst als Hebreeën 10: 19 vv., "Dewijl wij vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, op eenen freshen en levenden weg, welken Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is door zijn vlees, zoo laat ons toe gaan met een waarachtig hart, in uw verzekerdheid des geloofs." Menschelijk was het haar eene heerlijkheid in dit vers, deze voorstelling te zien van het geloofsgebed: een werkelijk ingaan in het allerheiligste van Gods tegenwoordigheid door het verschenen voorhangsel. Maar toch was dit slechts de zegen van de bijzondere uren van de beoefening des gebeds. Dan moest men weer uitkomen, om de grootste helft van het leven buiten het voorhangsel door te brengen. En daar heeft de gelovige geen vrede mee. Als Priester mag en wil hij gaan in het huis des Heeren. Dat was het recht van de Priester. En het verschenen voorhangsel was toch een voorspellend dat de priesters en zoowel als de hoogepriester tot God mochten ingaan, dat er geen scheiding meer was tussen het Heilige en het Allerheiligste, en dat het leven van een priester des Heeren zijn moogt in de tegenwoordigheid van Hem die in het Allerheiligste woont. En op den vierden trap komt hij er toe om te geloven en te vinden dat het geheel onmogelijk is. Hij vraagt, hij gelooft, hij geniet het - een blijvende woonplaats in het verborgene van Gods tent. Hij ondervindt dat het vlees met al de omstandigheden van dit leven in het vlees niet bij mag te zijn de ziel van God te scheiden — het werkhanger van het vlees is werkelijk verschoord: die grote geboorte heeft den weg opengesteld tot een altijd durend liefde voor het aangezicht van God: 'Wil iemand weten op welke wijze dit geschiedt, dan hebben wij terug te wijzen op wat wij op den derde trap gezien hebben van de inwonning van de Heere Jezus in het hart. Het is alleen wanneer de vereniging met de Heere Jezus recht wordt verstaan, dat de al ontijdende gemeenschap met Hem kan worden genoten. Naarmate de ziel niet alleen denkt: ik Word bij God als een met Jezus gerekend en aangenomen, maar weet, ik ben . zoo wezenlijk en innig een met Hem als een rank met den wijnstok, als een lid des lichaams vree het hoofd, wordt zulk een tekst als Efez. 2: 6 begrepen: „Hij heeft u met Christus in den hemel gezet”, of (gelijk de vertaling liever moet zijn) „in het hemelse”. De gelovige is in Christus overgeplant uit den ouden bodem, overgebracht en deelgenoot gemaakt van de hemelsche levenswijze. Hij leeft wezenlijk in het hemelsche, krachtens zijne vereniging met Christus, de Heer des Hemels, die voor deze aarde den toegang heeft opengezet tot het hemelsche heiligdom. Zolang nu de gelovige slechts weet van enkele werkingen van den Heiligen Geest die hem op het gebed geschonken worden, is hij nog Verre van die inwoning in het hemelse heiligdom. Houdt hij Vast aan de inwoning des Heiligen Geests, dan is hij op weg om nader te komen: de Geest vrijlicht inwendig, wekt verlangen, sterkt tot den strijd, en bereidt tot alles het hart voor, tot dat de Heer, die tot nog toe verborgen heeft gewerkt, in Zijn tempel verschijnt en zich daar kennelijk openbaart. Daar er een zodanige voortgang is van den derden tot den vierden trap, van de makend des Geestes tot de inwonende gemeenschap van Christus, wordt in Gods woord overvloedig geleerd. Wij wijzen op twee plaatsen. De eerste is Joh. XIV: 21—23. Daar hooren wij onzen Heer het leven zijner jongeren beschrijven, zoodanig als dat zou zijn na de uitstorting van den Heiligen Geest (vs. 16 en 17). Het is die de geboden heeft en dezelfde bewaart, die den ingang zal vinden tot het volle genot van de Lofzang des Vaders, en deel neemt aan den eigen: zal mij geven aan hem: openbaren de Vader en ik, zullen tot hem komen en bij hem woning maken. In de andere plaats (Efez. III: 16 en 17) noemt Paulus in zijn gebed voor de Efeziers duidelijk de toenemende en meer vredevolle kracht van den Geest die reeds in hen was, als de voorloper en voortrekker tot den bovenste zegen: "De inwoning van de Geest in uw hart doet groeien." Het is waar, de verenging met de Heere Jezus ten volle is tot stand gekomen, dat de ziel ervaart dat deze belofte vervuld wordt. Jezus heeft het hart: de gemeenschap is het innigste en meest persoonlijke dat zij laat denken. Waar de gelovige gaat en doet, draagt hij in zich aan zijn Hemelse Vader. In de nabijheid van de Heere Jezus is vastgehouden, genoten, die tot het innerste stelt. Gelijk ik den aangenomen indruk voel, die bij me is in mijne bezigheid, behoud ik kan het drukste werkzaamheid, en gesteerd wordt door de kracht die komt van het licht zijns aanwezige, alzoo geniet onder ophouden of afbreken de gemeenschap van Hem die almaal heeft. Door het geloof open ik mijn hart tot deze inwoning, en houdt het geloof bewaakt. Bij mij Zijn tegenwoordigheid. Nu kunnen wij ook verstaan wat het eigenlijk zeggen wil als wij het gebed de ademhaling der ziel noemen. Wij denken meestal dat wij het zijn die in de ademhaling werkzaam zijn. Maar; het woord heeft een veel dieper betekenis. Gelijk de Heere Jezus op zijn discipelen blies, toen Hij zei: "Ontvangt den Heiligen Geest", zoo wordt de Geest van de Heilige Geest uitgeblazen. En gelijk op elk uitademing een inhaling van den adem volgt, alzo is het gebed der gelovige ziel het uitgaan van den adem des Heeren; de Geest die door de Heer werd uitgeblazen keert naar zijn oorsprong terug. Zolang nu de ziel niet gekomen is tot het recht volle geloofsleven, is de ademhaling, gelijk bij een kranke, een werk van zorgen en pijn; leeft de Heere Jezus echter woning in het hart, dan is Hij zo nabij, en is de verbinding met Hem zo innig, dat de niet- en inademing van den Geest niet een moeite en een zorg, maar een vreugde en een kracht is. Zij gaat broedend voort. Bij het begin van het gebedsleven, was het alsof het de mensch was die eerst roept, en de Heer die dan als de tweede antwoord geeft; hier wordt het verstaanbaar alle uitgangen des gebeds van den Heer zijn, dat het gebaren slechts het optrekken is van den mensch, door een kracht die van boven was afgedaald. Dan wordt het een zalige onderwijzing: "Christus leeft in mij". En dat deze onophoudelijke gemeenschap niet alleen is met den Zoon, maar ook met den Vader, is duidelijk. Toen de Heere Jezus op aarde leefde als de biddende Godmensch, was zijn gebed niet alleen het gevolg van zijn menschelijke zwakheid, maar de openbaring van het Goddelijk verkeer tussen de persoon der Drieëenheid. Het gebed was de aardse vorm van de gemeenschapsoefening des Goddelijken Wezens. En wanneer nu de mens, de eeuwige Zoon, in het door den Geest toebereide hart, als in den tempel zich ter woon begeeft, wanneer hij aan de ziel de belofte waar maakt: „Dit is mijn rust tot in eeuwigheid, hier zal ik wonen" want ik heb je bezorgd: — O dan is de Hoogepriester dag en nacht in zijn tempel om het vuur op het altaar brandend te houden, en de tempeldienst wordt nimmer afgebroken. Het woord vindt dan een nieuwe, inderdaad zijne wezenlijke vervulling. Hij kan volkomen zaligmaken, alzoo Hij altijd leeft om te bidden. Het volgende voorbeeld ter opheldering: De rust des geloofs. De Wete-Eervolle Heer A. B. Earle, Evangelist in Amerika, verhaalt ons hoe hij door God is geleid geworden tot de blijvende rust in Jezus, nadat hij reeds in Jezus tot vergiffenis zijner zonden had geloofd. Hij spreekt aldus: Het is nu ongeveer tien jaren geleden, dat ik een onuitsprekelijken honger begon te gevoelen naar de volle ondervinding van de liefde van Christus. Menigmalen heb ik tijden beleefd van grote vreugde en vrede in de gemeenschap en in de dienst van Christus. Ik had het moeten beleven dat door mij vele dierbare zielen tot de kudde des Heeren werden toegewezen. Ik was toen ten volle overtuigd dat ik Christus toebehoorde - dat mijn naam was opgeschreven in het register van zijne kinderen. Ik had het werk der Evangeliebediening lief, maar had sinds lang een innerlijke onrust gevoeld, een leegte van de ziel, die nog niet was aangevuld. Tijden van groote vreugde werden gevolgd door tijden van duisterwandel en twijfelmoedigheid. Als ik vrede had, dan vreesde ik dat die niet zou voortduren, het was ook zo als ik vreesde. Veel emotioneel geloovigen kwamen tot mij, en klaagden over dezelfde zaak. Hoe kon ik hen in deze zaak helpen, als ik zelf niet wist hoe. Het bij mij recht te krijgen, Ik bracht heel niet verder dan het zevende hoofdstuk van de Boeddhisme, en daar liet ik hen met de klacht: "Ik ellendig mensch, wie zal mij verlossen uit het lichaam van deze doodsstraf?" Ik zelf bevond mij daar, en ik dacht dat ik daar moest leven en sterven. In deze toestand had ik veel te verduren van de verzoekingen en de aanvallen des Satans. Ik nam mij herhaaldelijk en met ernst voor dat ik standvastig blijven zou, maar kon mijn besluit niet ten uitvoer brengen. Dan zocht en vond ik weer vergiffenis, en voelde mij gelukkig, en zei: "Och dat ik altijd zulk een vrede kon smaken." Maar weldra was die vrede weer verstoord door het een of andere woord, of daad, of gevoelde van het zwervend hart. Zoo leefde ik vele jaren lang, dan eens gelukkig in mijn ondervindingen; dan weer ongelukkig, dan eens twijfelend en vreemd, dan weer kalm en rustig. God gebruikte mij om vele zielen te winnen, en gaf mij menig uur van zoete gemeenschap met Jezus, waarvoor ik Hem hartelijk dank zeg; maar met dit al was ik onvoldaan — ik had behoefte aan onfeilbare raad en vrede. Mijn hoofd was vol die dierbare woorden die onze Zaligmaker gesproken had: "Als jij in mij blijft, en mijn woorden in jou blijven, zul je wat je verlangt begeeren, en het zal je gebeuren." Ik verlangde en smeekte er toe te komen, maar kende de weg niet. Och dat iemand me toen de weg naar rust in Jezus had geleerd! Toen ontmoette ik gelovigen die meenden dat zij volmaakt waren, dat zij niet meer zondigden; velen hadden die hoop waren gewiss ernstiger christenen, dan de gelovigen gewoonlijk zijn, maar in mijn oog waren zij niet volmaakt. De rust in Jezus, waarnaar ik verlangde, was door mij nog niet getoond. Eindelijk werd het mij duidelijk dat de vraag die moest beantwoord worden, deze is: Kan een onvolmaakt christen liefde en ongestoord rusten in een volmaakten Zaligmaker, zonder gevoel van veroordeeling? Hiermede liep ik eenen langen tijd in mijn gedachten; Zo veel ik kon, las ik de ondervindingen van hen die in den innigsten omgang met Jezus schenen geleefd te hebben. Ik zocht naar licht in de Heilige Schrift, en vroeg aan hen die naar mijn oordeel door het gebed veel vermogen hadden, om met en voor mij te bidden, dat ik toch in deze groote zaak in de waarheid mag worden geleid. Eindelijk werd mij duidelijk dat Jezus er in heeft voorzien, dat ik en alle gelovigen in de volheid zijner liefde blijven kunnen, zonder enige enkelvoudige poos. Toen dit mij duidelijk was geworden sprak ik: ik heb dit noodig, ik verlang erna, zonder dit ben ik niet gesanctioneerd zoals ik wezen moet, en elken dag dat ik zonder dit leef ertoe Jezus onteerd. Ik besloot, daarom na rijp overleg, om, wat het mij ook koste mag, dit door de hulp van mijn Zaligmaker te verkrijgen, weinig wetende hoe ongelijk aan Jezus ik toen was, of hoeveel van nood was om mij er toe te brengen. Het eerste wat ik deed was mij een boek te maken dat ik mijn Toewijdingsboek noemde, en langzaam en plechtig schreef ik op mijn knieën de volgende Toewijding: Andover, Februari 10, 1859. Heden vernieuw ik mijn toewijding met al het mijne aan Christus. Jezus, ik geef mij nu en voor eeuwig aan hem; mijn ziel die in zijn bloed gewaschen is, en ten laatste in zijn gezaligde lichaam te worden; mijn gehele lichaam om tot zijn eer te worden gebruikt; mijn mond om altijd voor hem te spreken; mijn ogen om over verloren zondaren te weenen, of om op een andere vijze ten dienste van zijn verheerlijking te worden gebruikt; mijn voeten om mij te brengen waar hij mij hebben wil; mijn hart om het gewicht der zielen te dragen, of, zoals hij wil, gebruikt te worden; mijn verstand om altijd voor zijn zaak en eerbied werkzaam te zijn. Ik geef aan hem mijn vrouw, mijn kinderen, alle beverdingen, al wat ik bezit, en alles dat ooit bij mijnen lijf zal zijn. Ik zal de geboortsvoorzorg in elk mij duurde plagen plicht. A. B., £." Hij had toen om genade om die gelofte te kunnen volgen, en niets terug te nemen wat op het altaar was gelegd. Ik dacht dat ik, door deze toewijding, wat aan mijn groot verstand wist, iets onbekend, iets oprechts kon ontvangen als wat mij tienvangen Baar bevatten kon; doch hierin viel ik jammerlijk ten val. Ik geloof dat ik toevalligerwiis tot Christus kwam. Maar hoe helderder het licht in mijn hart scheen, des te meer ontdekte ik zijn onreinheid. In mijn dagboek vind ik het volgende: "Boston, December 32, 1859 De drie laatste weken zijn mij geweest weken van een dieping in mijn hart. Nog nooit te voren was mijn hart mij zoo blootgelegd. Ik ontdekte nijd, hoogumpt, afgunst, eigenzinnigheid, een grote mate van ongekroond liefde, en een zwakke liefde tot den Heiland. En terwijl ik al deze dingen aan Christus had gewijd, en kon van het altaar niet terugnemen. O, kan zulk een onreine worm aan Christus gelijkvormig worden? Ik weet dat dit mogelijk is. En als ik ooit naar hem gelijkvormig zal worden, waarom niet nu, terwijl ik ben waar ik nuttig kan zijn, door anderen naar Jezus te leiden? Ik gevoelde mij als een zieke, die, hoewel hij in de handen van een bekwame geneesheer is, zich wringt en krijscht onder de pijnlijke geneeskundewerking, die noodig geacht is om zijn leven te redden. Maar in mijn gedurige bede was: Laat Jezus grondig met mij te werk. Menige dag van ontmoediging volgde op deze toewijding en dit ingaan in de diepten van mijn hart. Ik werd in eigen ogen zwak en klein, en onwaardig. Nu en dan kenden mijne vreugde en vrede geen grenzen. Soms was het mij als of ik den prijs greep, waarnaar ik zoo ernstig joeg, maar dan ontdekte ik een verborgene zonde in mijn hart, die mij zeer verontmoedigde en smartte. Hoe duidelijk leerde ik verstaan de woorden van J. B. Taylor, die, terwijl hij deze zocht, verklaarde: "Niettemin, ondanks mijn oprekte belijdenis dat ik de wereld, de zonde en het vlees gekruisigd heb, zo heb ik pijnlijker smarten vanwege de inwonende zonde ondervonden dan ik ooit voor mijn bekeering gekend heb. O, de smart die ik gevoeld heb ter oorzaak van hoogmoed, nijd, liefde tot de wereld, en andere kwade bewegingen die in mij levend werden en mijnen vrede verstoorden, een scheiding maakten tusschen God en mijn ziel. Hoe velen hebben dit, en nog meer daarvan, al dit alles ondervonden, terwijl zij in bangen strijd verkeerden om de blijvende rust in Jezus te vinden. Eén zonde die boven andere mij kwelde, en die mij moeilijk was te overwinnen, was een ongebroken wil — een begeerte, die bijna een vast besluit was, om mijn zin te hebben, en alzoo zelfs om kleine bedeelingen, om een nietsbeduidende benadering of verontschuldiging, onbedacht en soms met scherpheid te spreken jegens hen van wie ik wist dat zij mijn vrije denkbeiden waren; in een woord, ik had een wil die gewoon was te zeggen: dit zal ik doen, dat zal ik niet doen. Het was mij duidelijk dat deze eigenzinnigheid overwonnen moest worden, om ik door en door een Christen zijn, en anderen tot zegen te strekken. Daar het mij onmogelijk was deze eigenzinnigheid te overwinnen, zo gaf ik de zaak in Jezus' banden, wetende dat Hij mij genade geven kon om zelfs dit te overwinnen. Maar ik vond dat ik niets in Jezus' banden kon geven dan door het eenvoudige geloof. Mijn geloof was zeer zwak en gebrekkig. Het was niet zoo gemakkelijk de beloften ten volle te geloven. Ik kon aan anderen zeggen wat het is te geloven, maar het was iets anders toen het daarop aankwam, van gehele harte de mij aangebodene zaak aan te grijpen. Intussen werd mijn geloof al sterker, totdat ik eindelijk er toe kwam eenvoudig te geloven wat God in Zijn woord heeft gezegd. Ik vond in mij eerst het kriet des geloofs, daarna de aar, daarna het volle koren in de aar. Ik kon de rust die ik zocht niet vinden, totdat ik eenvoudig kon geloven al wat God heeft gezegd, en Hem geheel en al vertrouwen. Ik voelde dat mij iets in mijn binnenste ontbrak, dat ik toen nog niet had. Voor ik met de volheid van Jezus' liefde kon worden vervuld, moest ik van het eigen ik worden ontledigd. O, hoe smachtte mijn hart naar wat ik geloofde, en nu geloof te zijn, een zoete en ongestoorde rust in Jezus! Ik geloofde dat ik haar zou ontvangen, en dat zij nabij was. Weldra werd het mij gemakkelijker verzoeking tegen te staan. Ik begon volkomen Christus en zijn beloften te vertrouwen. Met deze vermenging van geloof, berefte en verwachting, begon ik een reeks van godsdienstige bijeenkomsten te gapen. God zij gezegend. Nadat ik mij, met anderen, op nieuw aan God had gewijd, was ik alleen in mijn kamer, en bad ernstig om de volle mate der liefde van Christus, toen op eenmaal een zoete hemelsche vrede al de leegte van mijn ziel vervulde, zodat geen onbevredigd verlangen, geen onrust, geen gevoel van onvoldoende in mijn boezem overbleef. Ik gevoelde; ik wist dat God mij in Christus geheel en al had aangenomen. Een kalm, eenvoudig kinderlijk vertrouwen nam bezit van geheel mijn wezen. Ik gevoelde dat ik duizend harten en levens, als ik ze had, aan Jezus geven zou. Toen voor het eerst in mijn leven, had ik die rust die meer dan vrede is. De had vroeger reeds vrede gevoeld, maar vreesde altijd die niet te houden behouden; nu had ik vrede zonder vrees, en dit was waarlijk rust. Die nacht ging ik slapen zonder de minste vrees -- als een vermoeid kindje rustend in de armen der moeder. Ik geloofde dat Jezus mij aangenomen had, en dat hij bij mij bewaren zou. Ik vreesde niet dat ik mijn gelukkige stemming zou verliezen; deze vrees, die vroeger mijn rust had verstoord, werd mij ontnomen. Het was mij of ik in een nieuwe wereld was, mijn last was afgevallen, mijn beker was vol, Jezus was met mij. Ik voelde niet alleen dat mijn zonde mij vergeven en ik gereinigd was, maar ook dat Jezus mij zou bewaren, dat ik niet noodzakelijk zou hebben om Hem te helpen mij te bewaren. Zoals ik te vergeefs had getracht had te doen, maar dat ik alles aan Bern kon toevertrouwen; en dat ik nu in plaats van een, twee banden had om mee te werken. Ik was vroeger een gelovige. Ik had Jezus en zijn volk en zijn zaak lief, maar kon mij niet zonder vrees in Zijn banden toevertrouwen. Maar het was mij of ik nu op eenmaal eenen grooten last van angst en zorg kwijt raakte. Ik vond dat veel van mijn zorg niet alleen onnoodig, maar in de arbeid hinderlijk was, daar het mijn werk voor mijn Heer moeilijk en minder aangenaam maakte. Ik was gelijk geweest aan eenen reiziger met een zwaren last op de schouder, die, uitgenoodigd door eenen vriend om in zijn rijtuig te komen rijden en uit te nisten, zijn plaats in het rijtuig neemt, terwijl de last nog altijd op zijn schouder drukt; en die op de uitnoodiging om onder het rijden zijn last af te leggen, antwoordt: mijnheer, gij zijt zoo vriendelijk geweest om mij te laten rijden, ik zal mijn last zelf dragen. Ik had het niet geleerd om, terwijl ik in mijns Heeren wijngaard arbeid, Hem mijn last te werpen waardoor mijn werk betrekkelijk ligt en gemakkelijk zou zijn geworden. De hoop werd mij eeuwig nieuw boek. Hij had het te voorzien, gadenzelf met een sluier voor mijne oogen. De gehele week arbeidde ik door, zonder vrees of den langgezochten en nu zo boog gewaardeerd, zou ik te missen. Ik, geloofde dat Jesus mij in de uren der beproeving zou bewaren, en dat ik mijn gelukkige stemming niet verliezen zou. Deze gezegende verandering vond plaats omstreeks vijf uur op den avond van den tweeden November 1863; en hoewel nooit te voren mij zoo zwak en klein heb gevoeld, zoo is Jesus sinds dien tijd mijn alles geweest. Ik heb sindsdien geen nacht van twijfel of duisternis gekend. Een hemel van vreede en rust vervult mijn ziel. Jezus is mij dag en nacht nabij. Het preekgen is mij een wellust, een heerlijk werk. In het gebed is Jezus niet ver, maar bij en met mij. De Bijbel is mij nog altijd een nieuw boek. Ik heb de gelovigen meer lief dan ooit te voren. Aardse betrekkingen zijn mij dierbaarder. Mijn huisgezin, mijn vrienden, tijdelijke en geestelijke zegeningen, worden door mij in een nieuw licht, en een oog begrepen. Die vreeselijke vrees en angst voor den dood is nagenomen verwenen. Mijn verstand is verhoogd. De waarheid is mij duidelijker dan te voren, Mijn gedachten vloeien makkelijker. Ik heb geleerd te geloven aan wat God spreekt. Ik kan Hem vertrouwen en zelfs geblinddoekt voortgaan. De zegen waarmee ik tot bekeering van zielen arbeid is groter dan te voren. Mijn vreugde om aan de wereld Christus, in zijn liefde te verkondigen neemt gedurig toe. Hoe meer ik de grootheden zijn levens en de volmaaktheid van zijn karakter inzie, des te meer verlang ik als met de tong eens gelovigen anderen te verteilen hoe lief ik Jezus heb. Zo iemand mij vragen of dit een zondelooze volmaaktheid is, dan zou ik antwoorden: volstrekt niet. Ik gevoel mij zeer zwak en onvolmaakt, maar ik heb geleerd Jezus geheel en al te vertrouwen. En Jezus is mij zo nabij, dat ik in vele gevallen heb ondervonden, dat als ik bij overrompeling iets deed wat niet goed was, nog eer de donkere wolk van veroordeeling over mijn ziel kwam, het woord van Jezus daarin weerklonk: "Vrede zij u, wees angstvallig." Ik ben niet zonder verzoeking, maar hare kracht is gebroken. Ik heb in elken nood eenen Zaligmaker bij mij. Sinds jaren heb ik Jezus vertrouwd, en het Hem overgelaten mij te be-, houden. Ik heb gedacht dat als ik nader bij Jezus kwam, het kruis zwaarder zou zijn, maar nu, veel lichter, zo dat ik al in een woord samen kan zetten, en zeggen dat ik God loog, maar hij lieftelijk lied, maar de rest idee ga af, een kabaal zóřten niet alles, in Christus. Deze kracht des harten wordt alleen door het geloof verworven, en alleen door het geloof gehouden — niet door Jezus te helpen of te bewaren, maar alles in zijn banden te vertrouwen. Vaagt de riedt de wijsheid een onmogelijke eenvoud in, een vaderland die kan zodanig bij geen veroordeeling meevoelen. Ik antwoord: daardoor dat Jezus al de eisen der wet voor ons heeft voldaan, en dat hij een wijze heeft gegeven dat de ziel een gevoel van veroordeeling meer heeft. "Je ondersteelt dat gij de vele schulden te betalen hadt, een dag aan alsig er over zult kwelen dat gij de regtvaardige schulden niet bij kunt toevoegen, en dat na lang uw er over hebben afgetobd, een medelijdende en rijke vriend u zal zeggen: "Ik weet wat uw schulden zijn, en dat gij ze niet kunt betalen, maar wilt gij naar mijn huis komen, en alles aan mij overlaten, dan beloof ik u dat gij zoolang bij mij blijft ongestoorde rust zult genieten, door niemand gestoord zult worden. Gij gelooft hem, trouwt aan hem toe, en gaat met hem naar zijn huis. Pas zodra gij daar bent, hoort gij aan de deur schelden. Uw vriend gaat er heen. Men vraagt of gij er zit, uw vriend zegt ja, en vraagt wat niemand van niets hebben wil. De man aan de deur is een van uw schuldjagers, en zegt: "Ik heb eene rekening van vijftig daalders, die hij mij betalen moet. Uw vriend betaalt dadelijk de rekening voor n, zonder u er over lastig te vallen. Zoo doet uw rijke vriend met al de rekeningen die men tegen u hem aanbiedt, zolang gij bij hem woont. Hij wist vroeger u aan hulp aan te bieden, wat hij daardoor op zich nam, en dat hij genoeg had om woord te houden." Zie je niet hoe je rusten kunt, terwijl je weet dat de rijke vriend dagelijks de schulden te betalen heeft, die je niet kunt betalen? Deze Triomf is tegenspoed die zich lang, terwijl ik bezig was mij te vertonen: Of voor mijn onmacht om mij te bevrijden, of voor een zwaarwel te boeten, aan mij had gezegd: „Wend je tot Mij en Ik zal je vast geven, Mij is gegeven alle macht in hemelse en op aarde; Ik ben in de wereld gekomen om zondaren te redden juist zo als jij bent. Maar ik geloofde dit niet, en ik kon dit, zo als het scheen, niet geloven, en ging voort mij af te tobben. Maar ten laatste kon ik geloven al wat Jezus zei, en hem geheel en al vertrouwen, en dan gaf bij mij rust — niet vrees — niet kwelling — maar zodanige bestendige, blijde rust. Terwijl ik aldus geloof en zonder twijfel mij aan Jezus volledig vertrouwen, geeft hij mij rust. Jezus alleen, niet Jezus en mijn getrouwheid, geeft mij deze rust. Hierbij dit punt in het geestelijk leven, wordt Jezus voor allen, die Hem zien vertrouwen, wijsheid, rechtvaardigmaking, heiligmaking en Verlossing. Jezus voldoet aan al wat de wet te eischen heeft, van den aanvang tot aan het einde van den weg den wij in verhouding met Hem bewandelen, enkel op voorwaarde dat wij Hem ten volle geloven, en alles aan Hem toevertrouwen. Op deze wijze kan een onvolmaakte Christen, die een vast geloof heeft, in een volmaakte Zaligmaker worden gerusten, zonder het gevoel van veroordeeling. Zoo is er dan nu geen verdoeming voor degenen die in Christus zijn, die niet naar het vleesch wandelen, maar naar den geest. Dit vast geloof wordt ons toegerekend, even als aan Abraham, als of wij elken eisch der volmaakte wet hadden volbracht. Door dit geloof worden wij verlost van den eeuwigen dood, en van vrees en veroordeeling. Die aldus geloven gaan — niet zullen gaan — in de rust. Het onderscheid in de ondervinding van de geloovige voor en na deze rust in Jezus is dit: Tevoren was hij altijd aan het klagen over, en het belijden van zijn afwijkingen van Jezus, nu is hij vol blijdschap, en smaakt hij een zoete rust in Christus. Zoo veel meer hij tevoren gelukkig gevoeld, irriteerde hij die gelukkige stemming te zullen verliezen; nu is hij zeer gelukkig en zonder vrees die stemming te zullen verliezen. De wijze waarop hij tot deze toestand is gekomen, leert hem hoe daarin te blijven. Er is geen verandering ontstaan in zijn geloofsbelijdenis, wat hij reeds vroeger beleed te geloven is hem nu dierbaarder dan tevoren. Het onderscheid is in zijn geloof. Hij heeft alles buiten Jezus losgelaten, verlaat zieh alleen op Hem om in vrede en rust te blijven, en wordt niet teleurgesteld. S9 Lezer, kent je deze zoete rust door het geloof in Jezus Christus? Zo ja, dan hoort die om je heen, ook daar te breken. Zo niet, laat mij dan je weer regen, dadelijk, voor je deze zaak nog de gedachte laat gaan, je op nieuw aan de Heiland weg te geven, en niet op te bouden in het smeeken, eer je met al de toewijding zijn uiterste verlangen zijt. Dan eerst zijt gij geschikt om in de genade op te waken. Dan eerst kan je geloof zijn wortelen ongestoord diep in de waarheid en in de liefde slaan, tot dat het wordt overgeplant op vreemdvelde bodem, om daar, in de bodem des Heeren, voor eeuwig te groeien en te bloeien. DE VIERDE TRAP. Op den vijfden trap wordt vooral beoefend: De huiselijke voor hooding voor iederen. Hier moet ik een noodzakelijke opmerking maken. Bij de vorige trappen zal je wel gevoeld hebben dat het onderscheid tussen twee standen niet altijd scherp getekend kan worden: de overgang is dikwijls ongemerkt. Iemand kan in den overgang als aan twee standen gelijk beboeren. Iemand kan ook dikwijls van een lagere trap voor een tijd tot een hogere weer afvallen. En evenzo kan iemand op een lagere trap soms voor een korte tijd op een hogere geraken, zonder daar nog thuis te beelden, of zich de eigenaardigheid van den trap geheel toegevingend te voelen. Dit is vooral waar van onzen vijfden trap. De genade naar de redding van anderen, en de voorzorg voor anderen, is een van de eerste bevelen van het genadeschap. Bij degenen die op den tweeden en derden trap zijn wordt het soms veel gevonden. Maar het is meestal meer als een vrome wens, iets een begeerte van de liefde, dan een krankzinnig geloofsgedachte, dat veel vermag. Dit is het waarvan Johannes zegt: "Indien iemand zijn broeder ziet zondigen, die zal God bidden, en Hij zal Hem het leven geven." Dit is een deel van het priesterschap van de ware gelovige; Beide op den derden trap leerde de christenen verstaan dat bij in priesterschap gewaad, wit en rein, en met priesterlijke offerandes, God moest dienen. Op den vierden kreeg bij het inzicht van boven de zegen en het voorrecht van het priesterschap — het wonen voor Gods aangezicht, een ongestoorde gemeenschap met de Heilige. Hier op de vijfde trap wieden Heer uitgedoofd wat in priesterschap leidt, wat een kracht is ten zegen de geesten van de gemeente van de grote heerschap mee God. Hij begint zijn gemeenschap van de grote Hoogepriester, den oneindige zondelaster der wereld te dragen, en als een Mediator in de brug te staan voor de genade voor zichzelf niet of iertal bidden. Met Paulus kan hij zeggen: "Ik vervolg in mijn vlees de averblijfplaats van de Terdrukker van Christus voor zijn lichamen het zeggen van de gemeente, de Geest van God, denken de mensen niet zoozeer aan wat zij genieten kunnen, zij het behagen niet zichzelf; maar hunne kennis aan de Vader vervult ze met de brandende begeerte dat Zijne liefde alom gekend worde. En in den naauwen omgang met God hebben zij het geheim geleerd te verstaan dat hun gebed, als de werking van Gods eigen Geest in hen, werkelijk een van de krachtigste is waardoor de werkende God op aarde openbaar wordt. Zij hebben het geleerd dat God de wereld regeert, en zegt door de gebeden Zijner kinderen. Men zou verwachten dat de orde leeraars, als heiligen het Godsrijk op deze trap zouden staan. Het is te vrezen dat dit niet zo is. Het is de Geest van Christof die hen in sommere mate vermaakt. In datgene wat de hoogste heerlijkheid van de Zoon Gods uitmaakt, worden zij hunnen Heer gelovig. Hun leven is nu in Christus zoo bevestigd dat zij bijna niet meer aan zichzelf denken; zij willen slechts leven om een werktuig van verlossenide voor de kinderen der menschen te zijn. Wij hebben gezien op de voorgaande trap, dat zij het altijd biddende leven van de Zoon Gods in de hemel mededeelachtig worden. Maar gelijk Hij, de Grote Hoogepriester, altijd leeft om te bidden, niet voor zichzelf, maar voor anderen, alzoo leven deze gezalfde priesters des Heeren op aarde ook in een zekere plaatsbekleedende betrekking op aarde. Zij kunnen met Paulus eenig mate meespreken als hij al zijn lijden voorstelt als strekkende tot heil der gemeente (2 Kor.) IV : 12, 15). Zij worden wachters op Jeruzalems muren bij wie er dag en nacht geen stilzwijgend is, maar die zo der ophouden den Heer doen gedenken. Zij verstaan te bidden zoo als de Heere Jezus ons geleerd heeft: het Father in uw naam, Uw koninkrijk, Uw wil is waarlijk het eerste en het hoogste in hun bidden. -v Heerlijk zijn dan ook de gebedsverhoringen die op deze trap worden ondervonden. De Heer geeft ze menigmalen doof antwoord, Geef de belofte van de verhoring van hun gebeds op aan wij die tot anderen onbegrijpelijk schijnt. Zij ontvingen de toetreding dat zielen voor wie zij gearbeid hebben hun gezonden worden, terwijl de mensch geen teeken van het weet te bespeuren. De opoffering van het eigen belang, en de geheele overgegevenheid om dienstbaar te zijn aan de eeuwige liefde en het volbrengen van haar werk op aarde, wordt door de genade Gods op wonderlijke wijze beloond. Een aanleiding in de vreugde des Hemels over de bekeering van den zondaar, gemeenschap met den Heere Jezus, waar Hij van den arbeid zijner ziel ziet en tevreden wordt, dit kan in volle kracht alleen genoten en verstaan worden door hen die met den Heere Jezus gemeenschap oefenen in zijne overgave voor anderen te leven en te sterven. Aan beelden van gelovigen die op deze taak staan ontbreekt het geenszins. Om van die van vroegere tijden niet te gewagen, een ieder die met het leven, het werken, of het schrijven van George Müller van naderbij bekend is, voelt dat deze de plaats is waar hij leeft. De Vijfmaal Honderd Duizend Fonden die hij in de laatste 40 jaren in antwoord op het gebed heeft ontvangen, of de Acht-en-Dertig Duizend van het afgelopen jaar tot onderhoud van zijn vijf weeshuizen, in totaal twee duizend wezen, is niet maar een gering gedeelte het uiterlijke en zichtbare van zijn geloofswerkzaamheid. De eenvoudigheid zal alleen openbaren voor hoeveel duizenden van de weezen, die door zijn huizen zijn gegaan, hij een geestelijke vader is geworden, door de kracht van zijn biddend geloof. Eveneens voor hoe vele tienduizenden van Gods kinderen hij een voorganger en een zegen is geweest op den geloofdweg. De Heere geve ons, zij het ook in mindere mate en meer beperkte kring, de heerlijke verwachting van dit leven der voorbidding. De ZESDE TRAP. De hoogste trap des gebeds, waar zij verkeeren die het naast bij God zijn, en Zijn aangezicht aanschouwen, is de suinkind. Gelijk wij het „Onze Vader" eindigen met een lofzegging: „Uw is het koninkrijk en de kracht en de heerlijkheid tot in eeuwigheid'' — zoo voltooit zij ook alle waren gebed in dankzegging en aanbidding. Uit Gods Woord weten wij dat deze de eenige gedaante is waarin het gebed der aarde in de hemel zal beoefend worden — al wat er van het gebed daar zal zijn overgebleven. Het innigst verkeer met de eenwige is daar waar Zijn heerlijkheid het schepsel zoo overstroomt, dat het tot niets in staat is dan bewondering en lofzegging. Het is de ware Godverheerlijking, het is de ware genkzaligheid. Alle behoefte, alle begeerte, alle gedachte wordt verzweegen in het volkomen genot van het volkomen Opperwezen. Het schepsel heeft zijn bestemming bereikt; het heeft zijn God, in Hem is al zijn leven, lieven, loven. Op treffende wijze wordt ons deze opklimming in het gebedsleven te zien gegeven in het grote Gebedenboek der Gemeente des Heeren — het Boek der Psalmen. Terwijl in het eerste deel der Psalmen de gebeden om hulp en redding een grotere plaats innemen dan de dankzeggingen, worden deze laatsten verder meer overvloedig, totdat de laatste zes loutere lofszangen zijn, en de allerlaatste niets dan een gedurig herhaald Hallelujah! Heerlijke afbeelding van den woom en de vreugd, en het einddoel van dat geloofsleven, welks inwendige geschiedenis in het Psalmenboek door den Geest is ter neer gesteld. Alle gebed en strijd en noodgeschrei en geloofsontboezeming lost zij op in het: Looft den Heere! Het is in overeenstemming met deze leer des Geestes, wanneer wij in de ondervinding opmerken dat deze hoogte van het genadeleven bij sommigen slechts bereikt wordt bij het naderen van den dood. Wij hebben berichten van het sterven van gelovigen, die het moesten uitroepen dat, zoo God de openbaring Zijner heerlijkheid nog meer zou doen worden, het aardse vat niet in staat zou zijn het te dragen. En in zulke oogenblikken, waarin de kracht des Heeren zoo heerlijk op hen rustte, was het geen zeloosheid dat zij die niet tot voorbidding besteedden, neen, zij hadden te doen met wat waarlijk hooger was — de heerlijkheid des Heeren te verkondigen. Voor hun heengaan liet de Heer hun toe te smaken en ons te verkondigen, wat het werk en de zaligheid des hemels zal zijn. 