title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Hij haalt zijn beroemde liefde voor mij, moeder, die onder de kruis stond, Santa Maria tot een enkeling behoort, want hij is zeker goed: niettemin, zo was die wisselcrant. Ik laat anderen vriendschap, wil ik hem den drinken. Hij durfte naar onze zaligheid, zoals daargeschreven staat, die Joden hadden albereit daar een drinken was verweren: edelijk en galen en anders niet, zoals anderen vriendschap, wil ik hem laten, wat er na hem gegeven werd. Hij niet zijn hoofd ten eerste, hij sprak: dit is allemaal volbracht, ik heb niets groter verwacht, betaald des menschen schuld: in alle ledematen heb ik pijn, zoals andere liefde, wil ik hem laten, zijn eigen wil, wil ik zijn. Hij sloeg zijn ogen ten hemel, hij zag zijn vader aan: als ik genoeg gepassiert ben, zo wil mijn geest ontsnellen — nu sterft de edele koning, rijkelijk. Als andere vriendschap, wil ik hem laten: men vond niet zijn gelijke. Longinus zonder twijfel, met een speer was lang, hij opende ons Heerschers zijde, daaruit vloog de ziener drinkend water en bloed, dat daaruit stroomde. Als andere vriendschap, wil ik hem laten, en trouwen desman. De zon liet haar stralen schijnen, de aarde bevestigde mee, van zoveel groter pijn, die stenen sprongen ontwijkend, en alle die wereld die was in laat, als andere liefde, wil ik hem laten, aan hem hou ik me vast. Joseph tot Nicodemus ging, zij namen dat lichaam af, dat aan de kruis gestorven was, zij lieten in dat graf. Maria die dreef zoveel grote rouw, als andere boelen, wil ik hem laten, en zijn hem getrouw. Hij onderbrak zijn tocht naar het hellegeberg, hij verloste zijn vrienden daar aan, Adam met zijn gezellen, zij dreef zweet geluid, hij zwetend die poorten open met geweld. Al ander boelken wil ik laten, wat mij daar omheen gheveld. Des papaja's voor der zon verrees hij met zijn kracht, dat alle die ridders ontsprokken: Al bewaard dat hij hoge graf, niemand en doreten tasten aan. Filt ander genoegen wil ik laten, en dienen die man. Nu is hij op ghevaren als in dat hemelse land, daar al hij eeuwig duren, tot zijn vaders rechter hand, ten jongsten dagken komma hij weer, als ander grootse chap wil ik laten, en dienen die sen heren. Slot. Honde — 7, 3. Atten — 7, 3. Wanneer (verdwenen) — 7, 4. Daar/even — 8, 1. Uitgeleende — 11, 2. Mede — 13, 7. Gegen. Nr. 96. De mint dat bemijn hoop ontgaat, die macht wel dagelijks; want hij met Borglijn is belast van droeve dagen. Zit vrolijk, het is gebeurd dag, die zon die is op gegaan, die here die heeft gewonnen den strijd, hij troef verloren die gevangen. Nu laat ons gaan een vrolijk gang in ganzen waren minne, die door ons opgehaald, hij wil ons laten binnengaan. 2. Jesus mijn dat allerbeste goed, dat immer meer macht kunnen zijn, want mijn dat liefelijk hart doet allen arbeid genezen. Nu laat ons gaan. 3. Is dat wij Jesus volgen na een korte tijd in minnen, hij wil ons er onteren als hier na en maken eeuwig leven. Nu laat ons gaan. 4. Minnen wij Jesus een paarlijk en schuwen de wereld weg, zo mogen wij worden van doodsen rijen en eeuwig leven. Nu laat ons gaan. 5. Jesus mijn die brede straat en macht men niet verbergen, die Jesus mijn in het hart draagt, met vrede zal hij sterven. Nu laat ons gaan, deze... A. — Schon, Hoer. belg. 2, 25. — Ha. 2, 8. Want m. doet, dunt hert — 5, 1. Stat (straat) — 5, 3. Hont (draegerht). Nr. 97. Ik, Bach, een schilderlijk beerte, een wonderlijk schone macht te hoog te Die allerhoogste, Jesus, die allerliefste beer, die mint, die reine maidens, die maidens alsof ze waren. En hij zag van den hemel uit, hoe dat zij waren gedaan, zijn liefde, zijn hart bruut. Hoer. boly. V. X. 13 2. Hij, Beide: verblijdt u, maagd, verwen, roos, root, om u heb ik gegeven de allerbitterste dood, en gij zijt varken bleek, heeft u die vijand afgedaan? Voorwaar, dat is met leugen. — Ten heeft mij ook geen wonder, al ben ik van varken bleek, want mij wordt alle dag van varken af geleid. En dit is al om dijn minne, lief, en die mijn hart verkooren heeft, en kan ik gebracht niet. — Heer Jesus, keert hem om rechts om hij zou gaan, hij liet die droevige ziel al op haar zelf staan. En zij bedreef zo groot misbaar, en die haar hart verkooren heeft die liet ze allemaal staan. Die tranen die zij weende die deden Beer Jesus ween. Hij troostte de ziel van binnen, hij sprak: nu en ween niet meer en ik zal u maken blij hier boven in de hemel al in mijn vaders rijk! Hij nam ze al in de minne, hij zette ze al in zijn kruik. hij voerde ze alsof hoog al in de minne huis, en zij dreef zo groot vreugd. Te voren was zij droevig, nu is zij seer verblijd. A. 80. — Hb. 1, 5. neer (uut.) \ 195 f Nr, 98, 1. Heer Jesus, uwen brunen cop, ecce nrnndi gaudia! hi bloeyt als enen wijngarts cnop. da fia lencia 0 virgo Maria, 0 plena graciaf 2. Heer Jesus rockelkijn dat was groen, ceL ende al sijn lijfken als ene bloem. ceL 3. Heer Jesus is een avontgangher, cet. tot eenre jonferen was alle sijn ganc. cet, 4. Si hebben mi lief, si minnen mi seer, cet. daer om bin ic bi den jonferen gheern. cet. 5. Maria, hoedet uwen soon, cet datten u die jonferen niet en nemen ! cet. 6. Ic en cans ghehoeden piet, cet. hi heeft die reine herten lief. fiet. 7. Ic heb si ooc also duur gheeoft, cet. daer om en mach i42ker niet wesen of. cet. 8. Hi nam een corf in sijn hant, cet. hi las die sprockelkijn daer hise vant. cet. 9. Hi nam die crukej hi haelde water, cet. hi halp sijnre moeder dat moesken caken. cet. B. 74. Schon Hör. he]g. 2, 28. 13* f Nr. 99. Vta Pfieacfaei]. 1. Des morghens vroe bi tiden, een Inttel Toor den dach, doe quam Maria Magdalena ■ tot onsea heren graf. 2. Doe si tot BiBen grave quam, ende si hem daer niet en Tant, den heren dien si sochte, si weende ooc altehsnt. 3. Ende doe si mitten rouwe dns Beer al was bevaen, daer vant si enen ackerman in hären weghe staen. 4. Wat isset dat ghi soeket, Maria Magdalene? — ic Boeke minen heren, Jesus van Nasarene. 5. Si hoordet aen sinen woorden ende ooc aen sijnre spraken: Bidi dit ghebenedide troost, die mi van eonden beeft verloost? 6. Jesus mit nwen bmnen oghen, ghi steelt mi mine sinnen. ic wist Maria laat clagen, dat ik berouw heb bin. Claechdi dat mijn re moeder, dat wil ik aan wreken: ik wil u also doen minnen, u herte zal u te breken. Breecti mi mijn herte, so nemt mi mine ziel, Bovendien wil ik mit u wonen, en schiede mi ni so lief. Die wech is also soete ten heerlijk waard van lelies en doorn van roos: mi verlangt na die vaert. Van lelies en doorn van roos en doorn van akleien — en daar heer Jesus wonet, daar bloeit al van beiden. Die wijn is opgestoken, dat vat is opgehouden. daar loopt vijf rivieren wi willen drinken gaan. Die wijn die daar uit vloeit die is van suiker aard, die doet die droefheid winderen, die ons die vrucht baart. H. 47. — Hs. 1, 2. dagen — 1, 4. graaf — 6, 1. hoerdeut b, 3. lyndi (lidi) 12, 4. geeft (baart). Het is goed in Jesus tafel te gaan, betalen is daar afgedaan, dat is ons zeer genoemd. Hebt Jesus lief, hebt Jesus lief, hebt Jesus lief en laat de wereld, tis tijt! Wie is die man, die niet en kan in Jesus kelder te wijn te gaan? Hebt Jesus lief, zeg. Heer Jesus weert, schenkt onafhankelijk de wijn uit de milden harten dijn, gij hebt zo wel betaald al midden avond minnen dijn Laat onafhankelijk daar mode gedacht zijn! al hebt u lang gehad, du hast voor ons aond in minder betaald, wi moeten met verdriet wel gaan tot da. Hebt Jesus lief, zeg. Gaet Toort, weerdinne, pat ons een geluk! wi hebben zoveel gehoopt dat laten waar wel tijt. Hebt Jesus lief, zeg. "Tsal u gheschien, april si mittie; hoe veel het al, ik niet op mij. Hebt Jesus lief, etc. Wi willen gaan danken onze weerdinne, Maria die hemelsche koningin, die ons verbirgt mach. Wi willen gaan bidden met bilden sinnen in Jesus kleeren met rechter minnen en scheiden niet van dan. Die onzag so vriendelijk hart ontvaan, op zijn kost vrij gaan. Hebt Jesus lief, hebt Jesus lief, hebt Jesus lief en laat die werelden, till tijd! B. Ü9. — Hs. 4, 4. Hietste — 4, 4. Tuttifrutti, Ü, 2. Mit duinn, wi vrij. Nr. 101. Liedje den sloten van den dag, ik worstel. Jesus minne heeft mij geschonken recht midden in mijn harten grond, hij geeft mij vroedje in al mijn stond, zoete smaak boven alle sinnen. Nu zegt mij, kinderen al gemeen, hebt u heer Jesus ooit gezien? Ik bid u, helpt mij verspilt, of ik ooit nog zal kunnen vinden. Ik zie uitsluitend mijn begeerte beide bij dag en nacht en daar toe allen mijn kracht, of ik ooit nog zal kunnen vinden. Schoon jonge vrouw, wat is u geschied, uw liefde en kennis wijt niet, wij weten niet wat u is geschied, wij kunnen ons niet versinnen. In mij is een soortelijkheid, die boven alle smaak gaat, die mij uit de creaturen leidt en in mij wonen binnen. Jesus, god der minnen, die godliken stralen in uw aanschijn, die hebben doorbroken hart mijn, deswel ik in uw liefde schroom. A. 51. — Hs. 6, 4. In de mieren dienst. Nr. 102. Dit is die wijs: Die meester wil ons met zijn bloemen luisteren. O, gij die in Jesu wijnhoek plant, verblijft u op dat suurde lant, daar gij zult verkeren! De schoonheid is in ons onbesproken, de blankheid onbegrijpen, de eeuwigheid zal u daar begeiven. De klaarheid, de vrolijkheid, de overvloeiende vreugde, dat Jezus u daar heeft bereikt, en is u niet te noemen. Jeruzalem is laut zijn naam, vol heilige bedoelingen, zeer bequaam, vervuld met alle vroolicheden. Van ben en komt daar niemand in dan die in het hart dringt, Jezus zegt min en is verward met duisternissen. Dus is hij de Bijbel wijnhoek plant en naast zich dient, hem zeer verloopt om kortstondig bij hem te komen. Tsal eeuwig duren zonder vergaan, het is veel klaren dan claren goud, verstookt met gouden bloemen, die klaren blerken dan de maan, de zon schijnt ook boven gaand met barre zoete rook. Van pure goud is schoon gepayot, met zoete rozen overleid, die suiker eeuwig duren. Ook boven al Maria's zoon is daar zo wonderlijk schoon, dat land u heeft gewonnen. Hi is 80 zoete genoegelijk, veel klaren, schoon er ongelijk dan honderd duizend zonnen. Hi zit daar in dat suikerland, zijn lieve vader aan de rechterhand voor alle creaturen. Die hem aanstaat is zo verblijd, tien duizend jaar dunkt hem geen tijd: dit is waar, dat kan versinnen. Want redenen die tijd en is daar niet daar nooit meer en is verdriet van binnen noch van buiten. Mensen daar eeuwelijk vroolijk en blij, van alle zorgen is men vrij daar en mag geen weelderij gebreken. Maria is daar de koningin, alle reine maagden haar gesind, die Jezus zijn verkooren. Maria boven al is gemind van des koning's zoon, haar lieve kind als basalt onder den doom. 18. Hoe klar, schoon en suverlijk dat zij daar is in hare kindersrijk, en is u niet te noemen. 19. Haar kroon blint wonderlijk seer, als gouden leliën zijn hare kleed, goud, rozen, hare saphieren. 20. Recht als die sterren en maan hier van de zonnen licht ontfaan, zo doen van hare alle geesten. 21. Haar rook gaat boven alle kruut, en boven cimbalen haar gelui en al het geselschap der pipen. 22. Die burgers dragen al een kroon, zij zingen dat het blint in de troon osanna alle kulia! Morgen ook der machten aan het gezicht dees konings zoon en met de macht Maria. Hoe dat klaar hout leemlijker, hoe schoon, klar, zoet en wonderlijk, en kan ge onze mens begrijpen. Haar kroon heeft om een rozenkrans, al bladjes met Jesum aan den dans en loven onder meerieren. Datransken heeft zo grote virtuiteit: elk roosje geeft meer klank uit dan boone, raken en aarden. Geen kruut op aarde kan zo goed, dat ruiken kan ast'ransken doen, als ware al het kruut fijnen. Zij horen ook dat soete geluid: komt mijn geest mijn soete bruit en zit in mijn armen! Zij zijn bevondelijk met Jesus mijn abele Cherubin en Seraphim, van groter minnen zijn zij vervuld. Gelijk de zon is haar uitsicht, zij vloeien dat soete lammendiel, gekoeld door witte stolen. De engelen en eilanden zijn gemeen en zingen bidden over een den koning van den troon. Loof, eer en aangenaam, abele Sabaoth, anachtljk hoog en eeuwig god, een wesen, drie personen! Gij zijt de eeuwig is geweest, en hemel en aarde met uw geest dat vrolijke juichen. Och, het is heilig aar behagelijk, te boren van dat soete rijk dat edelachtige leven! 36. Want als haer tijt hier is ghedaen^ sal hi se blidelic daer ontfaen, ghelije die sonne vercieren. 37. Ic en heb u te veel ooc niet gheseit: dat länt en is noch bet bereit dan enieh mensch can ghedenken. 38. Plant vri, ghi sult daer sijn .verblijt, maer siet dat ghi ghestadich sijt^ u tijt die naect allenken^ 39. Dat Jesus u daer sal ontbien, u werken sal hi oversien ende u nae doochden Ionen. 40. Och waerlic hi is seer verblint die tijtlic voor het ewich mint ende wil dit lant vergheten, 41. Nochtan wel siet sijn fondament, dat schoon vercierde firmament mit sterren ende planeten!' 42. Och god verleent een ieghelijc omt lant te denken op aertrijc ende daer nae te bewonen! A. 101. B. 1. Die drei ersten Strophen auch in A. 31. — A. Hfl. 7, 1. Het sal e. cl. sonder einde — 7, 2. tis schoonre dan waert van govLt — 8, 2. te b. (ooc b.) — 8, 3. bloemen (roke) — 11, 2. veel schoonre ende clare — 15, 1. vro ewich — 17, 2. des feJiU — 17, 3. onder deren — 18, 1. So clacr, so vrisch ende s. — 22, 1. Die burg;- heren — 25, 2. si sinct — 26, l.'groten — 29, 3. liefden (minnen) — 30,3. gheciert (ghecledet) — 31,1. ende fehü — 31,3. van der tronen — 32, 2. ewich heilich g. — 33, 2. hemelrijc — 34, 3. eerlike — 35, 1. ende (die) — 37, 1. so veel niet (te veel ooc niet) — 39, 1. daer sal (sal daer) — 39, 3. nae u (u nae) — 40, 2. het fehU — 42, 1. verlieut. B. Hs. 1, 2. in - 2, 1. klaarheid (claarheid) 3, 1. klarheid vrouwen vrede suv. — 4, 1. is dat (ist) — 4, 2. seer (zo) - 4, 3. met alre vrouwen — 5, 1. hier (heen) — 5, 2. minne — 6, 2. ernstig - 9, 1. claren goud — 10, 2. uitermate (wonderlijk) — 12, 2. moeder (vader) — 16, 1. eeuwige vrolijkheid - 16, 2. alle — 17, 1. Her (lief) la b. &l gb. — 18, 5. dat en kan geven meeste gehwaves — 19—21. verlies — 22, 2, ende (aan) — 23, 1. meer ook der inferno a. ii so Echoon — 23, 8. die (ei) — 23, 3. more moeder (die macht) — 24, 1. Hoe dat klikt ooit hemelrijk — 24, 2. boek daar Echoon ende w. — 24, 3. en ja niet van te apprehenderen — 26, 3. dan a. ende m. — 27, 1. onbekend (alle krant) — 29, 1. minne — 31, 8. onder een (over een) — 35, 2. a. w. plant M heldelijk — 36, 2. liefde (heldelijk) — 36, 8. ende gelijk der zonnen v. — 37, 1. Ik en heb ze ook niet gezegd — 38, 1. vrij (vrij) — 38, 3. allemaal — 40, 2. beste — 40, 3. dat land — 42, 1. verleen. Die meinen will die meine, die gae aen Cristus hart! Hier hin daer aen den cruce, daer hem die minne toe dwang. Sie wi aen dat cruce! Hier hin daer nachot ende bloot, mit blut al over beronnen, dat hi durch uns unt groß. Sie wi aen sein voeten! Aa aijnt mit nagbelen doorwont: aen alle seinen lewen daer en was ooc niet gesont. Sie wi aen sein armen! Sie eijnt wide opgehoben: hi wil uns arme sünder tot seine ghenaden ontfaen. Sie wi aen sein handel, sie sein mit naghelten doorslagen: wi sollen Cristus leiden in unsern Herzen tragen. Sie wi aen sein hoofd! Dat is mit doomden doorwont: die god van herzen minne, seine seele wird hem gesund. Sie wi aen sein side: sein herz is wide opgehoben: daer sollen die edele seelen des morgens in Armen gaan. Die meinen will die meine, die neme des meine waar! Hier hin in volle brüsten, die uns die macht gehabt. Die jungfauen daer ter tafeln gaan, die engelen schöne singen. Maria is keiserin, Jesus wird schenken sein. Daer schenkt men den vater, den sohn, den heiligen geest in gottliche minnen mit freuden allermeist. Op des cruces ast, daer blühet die rote wijn. Man schenkt den lieben gasten, sie müssen luther sein. 80 wie mit donic ende liden is bevaen, in Jesus wonden Bai Li hem vermeien. 2. Nu eijn die telgheeren wide untgespreit ende bloeijen sehoon ghelijc den roden rozen. so wie zijne senden te rechte beschreien wil, onder desen boom so sal lü hem verposen. 3. Die mei is ons al bi den wech ghazet op enen berch ende die is also hoog, op dat een ieghelijk sonder let die rosenkruut vrielijk aenschouwen moghe. 4. Hoe recht op howassen so is die edele mei, geplantet in also diepen dale. dat is Maria die maagd rein, van minnen so starf die tine nachtegaal, 5. O edel nachtegaal, die alreschoonste boom die hadde seine blader bo wide doe ontloken, hi sanc so lüde die zeven noten hoog so dat zijn edelste lichtken is gebroken. 6. Nu is die nachtegaal hier gebleven dood al omme die ziele van een schoon reine jeugd-maagd. hi is gekomen al uit zijn vaders schoot, waar sach iemand gelijkheid deser trouw? 7. So wie sine sinne nog ongestadig zijn ende uitgedeeld tot aller schepen creaturen, die merkt wel aan den nachtegaal fijn, hoe hi den dood omme ons willen woude beanspruchte. B. 62. — H. 2. 4. verposen — 3, i. wegho — 3, 3. sonder Let — b, 2. ende (die) — 7, 4. Uden (beschrijven). (2, 3. wo) in lezen: hier beschreven.) Schon Horae belg. 2, 23. 207 In dem alten Liedbuch aus der ersten Hälfte des XVI. Jahrhunderts: Dit is een sauerlijck Boekje in den welken staan veel schoone lezen, in latijn en in duitsche. Oheprent tot Aemstelredam. by my Hannen Janszoon Maller. 8? (in der Bibliothek des kön. Instituts) lautet dies merkwürdige Lied also: Dit liedeken gaat op die wijs. Hoe lustig is ons die roos gemeet ghedaan. Hoe minne is ons des cmicen boom ondaenl het sproiten gheluwe bloemkens aan der beiden, so wie met dmc, met lijden is bevaen, in Jesus wonden sal hi hem vermeiden. Die mei die is al bi den wech gheset op eenen berch die staet also hoghe, om dat een ieghelijc soude sonder let den soeten cmicen mei aenschouwen mogen. Nu staen des meien tacket nighespreit ende bloejen schoon ghelijc de rode rozen, so wie zinnen sonden te rechte hier dschreit, onder desen boom sal hi hem verposen. Recht op ghewassen is dat edel graan ende is gheplant in also diepen dale, dat is Maria die swarmer maagd rein: van minnen so starf de fijere nachtegaal. Die fijere nachtegaal des cmicen boom opklaar, hi heeft zijn veerkens als wijde ontloken, hi zong zo luide op die zeven noten hoog, zo dat zijn edel herten is gebroken. Nu is die fijere nachtegaal ghebleven dood om minnen van eender swarmer jongefrouwen, hi kwam te hoog als niet zijn vaders schoot: wie hoorde ie ghelijc deser trouwen? So wie zijn sinnen ongestrach zijn ende leven set op aertsoort creaturen, die merkte aan deze nachtegaal fijn, hoe hi den dood om ons wonde besuren. Es war eine Lieblingsdarstellung der Mystiker, sich unter dem Maienbaum, den man dem Maien oder sonst jemandem zu Ehren stakte, das Kreuz Christi zu denken. Heinrich Suso erzählt von sich (Suso von Diepenbrock 8. 34.): Wie er beging den Maien: "Unter allen Zweigen, ills ja vnchsed, konnta er nicht alleichera finden dem nachDen Unien Ibuu den nichtigsten Aat des heiligen Kreuzes, der blühender ist mit Gnaden und Tagen und aller nachfolgenden Zierde denn alle Hain je wurden." - Auch wird wol Christa verklart unter dem Maienbaum verstanden. 108, S. Die meien die dien io meine dat is die soete god. hi ghlnc hi op eertrikp, bi leet daer menighen apot. f Nr. 105. Dit is die wül von den gewrikten mei. 1. Dio lieve coele mei, die is ons ontdaan, ic sie dat cruice so lioghe staan. 2. Daer aan so hangt een jongeling, daer onder staat die lieve moeder een. 3. Vijf rozen staan daar aan den mei ende andere bloemkens menigvuldig. 4. O edele ziele, merk op vroomelijk aan, hoe Boeteliek zingt die wilde nachtegaal! 5. Als aan den cruice daar hij aan stond, uit liefde was zijn hart gebracht: 6. En heeft daar iemand honger of dorst, die komt en drinkt uit Jesus borst, 7. Mijn hart bloed wil ik hoon schenken: o mens, wilt op mijn dood denken? 8. En laat ons niet nutteloos hun hart gaan! O edele ziele, om uw hart is al gedaan. — 9. O god here, wanneer, wanneer? — wanneer die soete god wil en niet eer. B. SG. — Ha. 1, 1. ondaan — 1, 8. water — 3, 1. Wyf vroomelijk — 4, 2. snetelijk — 8, 1. witten — 9,1 Simanal wanneer. 209 Die mei spruut uit den dorren hout. 1. Die mei spruut uit den dorren hout met roos en bloemkijns brei, maakt menig bloedige lierten stout en doet zijn genoegen singen. voor alle Jesus beide zoet verliegten kunnen ons al recht, tragen van ons zwichten. 2. Die mei schoon suverlijk gedaan, die hangt aan den cruice. help god mocht ik liem ombeven, zijn bloedige wanghen dragen! zo would ik truren verlangen, geen ander lief en would ik hebben, ook mocht ik bij hem rusten! 3. Hoe overschoon is deze mei met bloemkijns omwringen! zijn vruchten zijn zo menigvuldig, naar hem doet mij verlangen. Sijn telgen heeft uitgespreid, sijn Trucht is ons altijd bereit, conden wi hem wel ontvangen! Och mocht ik met mijn lieve soet spazieren in het hofje en clene, daar hi sweete water en bloed, so mocht ik worden rein van mijn zonden al gemeen, met Maria Magdalena hem minnen en anders geneigd. O Salomo, dat je weet wel, dat ik tot hem kom gewandeld. conden ik met spoed hard snel, ik weet het zond met vroomheid. maar die fijne werelds speel, mijn wellust, die vriend en niemand, zo hebben mijn liefde benomen. In candide daar roept bij luister: keert terug, keer weder, kom bruut, kom duf, kom mijn vriendin, kom rust hier bij mij neder! Ik heb besloten die moeilijkheid, mijn wellust met menig handenkracht, ik wil ze delen die mede. Sta op en loop, mijn waarde mijn, kom rust in mijn wensen, ontvang en ruik die medici, so heb je mij gevonden! Wees dan blij in dat hart van jou, andere mijn grote zware pijn! die min heeft mij gebonden. Laat die zonden van je zenden, wees nederig en wil nog wederkeren! mijn vlees, mijn bloed is bereid: wat wou je meer begheren? en daar toe dat rijke mijn, waarde bruut, die liefste mijn, wou je onbevredigd te laten? — Waarom dan zo willen we truren nu? laat ons met vrochtheden leven, want Jesus zal ons zijn gehol, wensen we hem niet begrijpen. zijn mondhoek is ons bereid, als daar hij aan de dood schreit, een kus des vredes te geven. Die bijbel ons dat wel bewijst in numeris dat zesde: converte ne vasculum in_numericum omdat hij ons wil kussen. hierom laat ons vermoeden gaan en Jesum met armen omhelsten, zo kunnen ons levenslusten. A. — H. 5, 6. Vleiß — 7, 4. Hobstü — 7, G. Aendenct — 8, 2. Wil — 0, 2. Vruchten. Nr. 107, Het tobben uit drie landen als in Brother Johannes Brugmann. 1. Met vrochten laat ons zingen ende loven de triniteit, dat zij ons zal brengen tot de hoogste zaligheid, die eeuwelijk zal duren ende eeuwelijk zonder vergaan. och mocht ons dat geven! och eeuwig is zo lang! 2. Leven wij na de geboden maar als wij leven zouden ende dienen altijd God ende onser lieve vrouwen, ende lieten overstellen den staven overgang, zo mochten wij ons verblinden: och eeuwig is zo lang! 3. Bischof zonder einde is boven in hemelrijk. die wij daar zullen vinden, dien is hier geen gelijk. daar is dat goddelijk wezen, schonk ons den bliden tranen, ic heb wel gehoord lezen: och eeuwig is zo lang! 4. Maria, de moeder ons heer, die is van ons Troost, als wij ons bekeren in deze ellendige tijden. Maria, maagd rein, och edel wijngaardtranen, bidt voor ons gemene land! Nu wil ik van haar scheiden, Zij gaat al haar ganse leven, Ten bate geen lach meer beiden: Ook eeuwig is zo lang! Wes sal ik met handenwerken, Wat sal ik aan gaan, Dit is de wereld manieren Van geheugen moet ik laten staan? Voor druk, verdriet van binnen, Voor druk, dat maakt met kracht. Wat zie ik gaan beginnen? Ook eeuwig is zo lang! Adieu wereld minnen, adieu, 't is al gedaan! Ik heb in mijn zinnen Wat nieuws aan te gaan: Ik wil gaan avonturen Ga ik een andere gang, Als ik mijzelf verbonden voel; Ook eeuwig is zo lang! Tot hem wil ik me keren Die eeuwelijk duren zal, En loof ik hem tot ere, Die goede god boven al. Wil hij mij nog denken En keren mijn zin; Tot zou ik mij met hem schenken: Ook eeuwig is zo lang! De engelen menigvuldig Ze doen ons grooten tier En laten ons te weten, Het geldt ons even dier. Zo mogen we ons verbijlen En leren de engelen zin Nu en tot alle tijden: Ook eeuwig is zo lang! De engelen alle samen Ze maken ons groot feest, Ze loven god de vader, De zoon, de heilige geest. Als we onze zenden laten, Ze geven ons grooten dans En loonen ons onbeperkt, Daar eeuwig is zo lang! 13. Lacht ons gaen dienen gode, dat rade ik jong en out, ende houden zijn geboden ende bidden hem veel fout, dat hij ons wil beschermen van voor der helle stand ende van dat eeuwig kennen! Och eeuwig is zo lang! A. 38. — Schon Hör. belg. 2, 86. — Hs. 6, 1. vroechden (vrouwen) — 6, 3. is mijn banden (ik me houden) — 10, 7. mit hem (mi hem?) Johann Brügman war ein berühmter Prediger der Minimischen Brüder in den Niederlanden. Im Jahr 1466 war er Lector der Theologie im Konvent zu St. Omer (conv. Audomarensis), im Jahr 1458 Prediger des Elisabeth-Klosters im Haag (s. die Hs. der Maatsch. der niederl. Letterk. zu Leiden, Catalogus I, 44.), später wurde er Provincial. Durch seine Predigten erwarb er sich solchen Ruhm, dass man noch lange nach seinem Tode zu sagen pflegte: Als cond ghi praten als Brügman (und könntest du auch predigen wie B.)! Er starb im Rufe großer Heiligkeit zu Nimwegen 1473. Von seinen Schriften ist bis jetzt weiter nichts gedruckt als seine Vita S. Lidwinae Virginis, Schiedams 1498. 4? (zwei Exemplare davon im Warrmann zu Köln), wiederholt in Acta Sanct. April. T. 2, p. 270-364. Vgl. Paquot, Mémoires T. X. p. 322-324. Nr. 108. Dit is die Weise: Mit Freuden will ich singen, schönen Boiken bis zu der Hand, vati drien 1. Mit Freuden will ich singen und loben Dreifaltigkeit, dass sie uns will bringen zur höchsten Salzigkeit, die ewig soll duren, und ewig soll enden. und mochte uns das geschehen! und ewig ist so lang! 2. Oh lebe ich nach dem Geloven mehr als ich lebe sollte, und diene ich immer Gode und unser liebe Frauen! als ich die Sünden lasse, sie wissen uns groß Dank, sie danken uns über maßen. Omdat het wellicht een aanknopingspunt kan dienstig zijn, voeg ik hieronder de CORRECTION toe aan de originele tekst. Ook de blischeffecten, zeker eenvoudig, zijn onvergelijkbaar! 3. De blischeffecten, zeker eenvoudig, zijn onvergelijkbaar! Hierboven in het hemelrijk, zullen we daar vinden, wat ons geen gelijk zal geven. Dat is dat goddelijke wezen, het schenkt ons een beeld, dat we hebben gehoord en gelezen: ook eeuwig is dat zo lang! 4. Maria, de moeder van God, is voor ons verblijd, als we ons bekeren in deze arme tijd. Maria, maagd rein, schoon suver, wijngaertstrank, bidt voor ons gemeene! O alsof eeuwigheid zo lang is! 5. De heiligen allemaal samen, die drijven grote feest, die loven God de vader, de zoon, de heilige geest. Als we die zenden laten, weten ze ons grooten dans, danken ze ons bovenmatig, O alsof eeuwigheid zo lang is! 6. De engelen menigvoudig, maken ons blad spoor, laat ons zijn verduiveling, dat gelijk ons even duur is, zodat we er kunnen verzoeken de suikere engelen zang nu en tot alle tijden: O alsof eeuwigheid zo lang is! 7. Nu laat ons dienen aan God, dat rade ik jong en oud, en houden zijn gebod en danken hem vele fouten, dat hij ons wil beschrijven als voor de heilige stand en voor dat eeuwigheidskerken. O alsof eeuwigheid zo lang is! Ik wil opstaan, dit is meer dan tijd, en zoek hem alleen, de jonge vrouw, zoen die al verblijdt, Jezus is die ik mijn heen. Hij is den weg als men verklaart, ik wil met tot hem keren, de rechte weg, ter jonge vrouw waard, maak ik nog aan hem leren. O Jezus, meer, nu bidden die uit alle mijns harten grond, van zonden wil ik maken vrij, dat nu en talloos stonden. Adieu mijn lief, hebt goeden nacht, dat niet een scheiden zijn. Doet mij de pure moeder blik mits suverheid aanschouwen, door haar wil mijns genade zijn! Ik wil haar dienen met trouwen. De engelen vroemt, wil op mij slaan, dijn ontfermelijk ogen! Ik heb u groterlijke misdaden, des is mijn hart in doodslag. Gij zijt des sondaars toeverlaat en troostersche der armen, gij zijt die geen daar te aan staat: wilt mijns dochter ontzien! Mijn kinderen, maghen en acht, die moeten mij beswijken, die schriftuur bewijst wel dat: ik moet alleen gaan strijken. O moeder gods, daar om wilt staan bij mij als ik ga sterven, want ik moet loon niet werk ontzien, wil je mij genade verwerven. Dit liedje ik eerstverfd aan, is seer gehuwd van binnen; zijn vlees heeft hem gehaakt zo cranc, dat hij is flauw van minnen. O Jesus, die dronk den bitteren drank, aent bruus om menschen wijde, behoed ons van den helen stand ende van des duvels quelle. A. 36. B. 8. Schon hör. helg. 2. 39. A. Hs. 1. 4. Die daer is in hemels tijd. — 8, 3 des jongfrons zoon — 4, 2. Hartzen — 7, 3. Aiso 60 drank — 7, 5. Die fehlt, B. Hs. 1, 6. Wel omzet — 1, 8. Des mach ca mi b. — 2, 7. Verleid (verblüht) — 3, 2. Haar (hem) — 3, 3. Die jongfrau schoon — 3, 4. Maria is die ic meine — 3, 5. Si is een kech — 3, 6. Tot haar — 3, 7. Ten hemelrijk (ter jonge vrouw waert) — 4, 8. Aan haar (aan hem) — 5, 1. Vrooch (macht) — 6, 2. Ende din vermessene ogen — 5, 6. Ende ook een troosterinne — 5, 7. Door haar wil mi genade zijn — 5, 8. Als ic sal scheiden van hen — 6, 1. Staat schaakt — 6, 2. Si willen mi beswijken. — 7. Fehlt. Nr. 110. Dit liedekje heeft gehakt Baert siutar die cluet Dariime uitrechet. 1. Die werett hield mi in haar gewoitud mit haar bloedigen reken menich fout : an bin ic haar ont komen. och dat is seer bedrieglijk is, dat heb ic wel verdomd. 2. Die edele ronne boven tijt die heeft mi juist herte seer verblijd, ei wil mi sterven leren, waar mi die edel minne stuurt, daar toe wil ic mi keren. 3. Ik voel in mi een rinkelkind, het lichte in deren aemijn, daar bi wil ik mi zetten. die minne vermaak dat also wel, een vuur daar af te maken. 4. "Ick sie den engten wech bereit, mit doomen al al dicht bespreit, mijn leven wil ick wagen. Dat ick daarin ghetreden bin, en sal ick niet beklagen." 5. "Nu hoort, na hoort wat minne doet! Si maakt van doomen enen hoet, natuur, wil niet verzetten. Wat mi die edel minne geeft, dat zal ick gemakkelijk dragen." 6. "Ick sie den engten wech is bereit, met leiden also dicht bespreit, den rook heb ick opgemomen. Dat ick daarin ghetreden bin, is met wel bomen komen." 7. "Die minne is boven maten goed, si heeft verbranden doomen hoet, daar in had si behagen. Si gaf mij een leilenzrans, dien ick vrolijk dragen." 8. "Natuur, u vrooehde is matig zin, der leiden rook die doet u pijn, dat zelden still dragen. So wat ghi in der leiden vind, dat zal u al behagen." 9. "Wat kan daar wesen, zachter pijn dan in der leiden rook te zijn, bij nacht en ook bij dag? So wi daarin ghetreden wordt, die leven zonder klagen." 10. "Die roos die onder die leiden staan, die zijn zo wonderlijk gedaan, met klaarheid om te bevangen. Wij in den schijn ghetreden wordt, die heeft een groot verlangen." 11. "Die minne heeft een hoog naam, dat is de leiden zeer bequaam, die minne is vol van genaden. Die leiden die daar onder staan, hoocht zacht zijn zij geladen." 12. "Die leiden leven zonder pijn, zij schenken, zij drinken den puursten wijn, haar vrootheid is boven maten; zij zingen alsof zoete discant, wij moeten die leiden laten?" 13. "Die leiden klaar en wel gedaan, zij zingen, zij springen, zij houden aan, zij hebben die minne om te bevangen. Al in der minnen love te zijn, dat is al mijn verlangen." Adieu, adieu, niet meer gij, Gij zijt in vrede, vrolijk zijt gij. Ik ben door veel doorworsteld: Ik neig in uw minnen naar de schoon, Daar ben ik uit bevlozen. Dit minnen heeft een roosencrans, Die leliën maken 'Ben dans, Zij zijn gevierd van binnen, Bij treden aan, zij zweven aan Nadat hoger schudde die minnen. De minnen glans is zo gelucht: Die leliën lengen, zij blijven staan, Die minnen wil hoger rijden, Die leliën zweven in weldalen na, Hoe kan die minnen volgen? Die minnen zit in de hooghe troon, Seer blenkend boven maten schoon, Daar zijn die cherubijnen. Zij zingen wonderlijk discant Tot hoogte lov van die minnen. Hoe wonderlijk blenkt die minnen kroon In de overste van die hooghe troon! Daar zijn die serafinen, Zij houden die overhevelde toon, Een doen die minnen op te springen. Wie heeft die hooghe dans verstaan, Dat niemand, dat zwijgen, dat stil staan, Dat zweven om en om, Dat treden van, dat zweven aan, Die snelle hoogte op springen! Die minnen staat, die minnen gaat, Die minnen zingt, die minnen springt, Die minnen rust in de minnen, Die minnen slaapt, die minnen waakt, Hoe kan dit al verwaarderen? De blenkende kleder zijn als gespreid, Die duurzame vaten zijn als bereid, Elk na zijn behoren, Al wat dat in de hoven dient, Dat heef die minnen vercorren. Die duurzame vaten van hoghe schijn Met edele kruiden, met puur wijn, Zij houden edele wijzen, Zij tonen baron(edelen) aard, Die minnen die wil ik prizen. Wat vrocht meester in de hoven zijn, Daar also milde schenkers zijn, Die hooghe vrochten maken! Zij bogen als baron(edelen) aard, Als zij die minnen genaken. 24 Wie seiz ons geven een droppelkijn Al van den edelen puuren wijn? Hi springt het boven maten, Laat ons al stil en moedig zijn, Hi daalt in reine vaten. So wie een droppelkijn heeft gesmaakt, Die wordt moedig, zacht gesmaakt, Sacht in den sinnen, Wat lijden dat hem overkomt, Zo houden vrede van binnen. A. 81. — Schwester Bert ha, stierf te Utrecht 1514. Bald na hun Tode verschenen twee van hun Schriften, die een: Suiter Berthen hoeveel traagheid van de passie hier na besproken (volgt de Inhoud der Gebeten, daarop) ook de taan hier veel Lyrikens, die Suiter Bertken vroeger gedood werd. Het heeft op de achterkant veel Lyriekens, die Suiter Bertken vroeger geschreven heeft. In het einde: Geprint tot Leiden in de Jansens, 1618. 12". So in Mone, Uebersicht, waarin S. 160. 161. de Anfänge der 8 daarinnig enthaltenen Liederen angegeben worden, daarbij ook ons obige, maar alleen 9 Strofen! Dr. J. van Vloten, Geestelijke liedekens van Tonis Harmans van Werrershoef en Zuster Bartjen (Berthen) van Utrecht (overgedrukt uit den Konst- en Letter-Bode 1850. Nr. 11.) ~ ik ken ik alleen uit het Catalogus der Bibliotheek van de Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde te Leiden, bijvoegsel 1848—52. bl. 22. V. Vermischte Liederen. Nr. 111—123. Nr. 111. Kyrie Eleison (Magne Deus), 1. Kyrie — god is gekomen in de wereld vol vroomheid. des mensen wij tellen tijden verblind — Eleison. 2. Kyrie — god is geboren van een maagd verkorven, daar wij zijn zijn ontbonden van zonden — Eleison. 3. Kyrie — wij zijn ontelooiden den vijand in de doop. god houdt ons voor ontgangen zijn banden! — Eleison. 4. Christe — Christus onser pijn! Onser nood bleef hier voor — Eleison. 5. Christe — onze broeder en behoeder, in goede werken raakt ons stevig! — Eleison. 6. Christe — zoon des vaders, ons raadpleger, begiftigt ons niet in verdriet! — Eleison. 7. Kyrie — God moet behoeden in dienst van goeden, dat hij ons themelsche erve verwerve! — Eleison. Her. belg. P. X. 8. Kyrie — God moet bekomen den sondaar en leren, dat hij een quaade leven moet begeven — Eleison. 9. Kyrie — God vader, zoon, heilig geest, drie persoon een god, laat ons u loven hier boven! — Eleison. A. 18. B. 81. — Schön Hörne belg. 2, 87. B. Ha. 1, 2. Loub Bea vr. — 2, 2. Macht uitvooren wij. A. T, 8> den goeden. Nr. 112. Dit is de wise: Hier voor en na mij afgelopen noch goud, noch edelsten, flint noch ander kleed. Ik ga in een dagheraden vroeg eer de lichte dag aanbreken, spazieren in den wouden ik bak daar komen bouwen spreken, en baden berden wijzen raad drie edele schoone trouwen. Ik bak die een met rouwen berouwen: zij weenden zo veel bitteren tranen uit minnestukken hart. Ik zag zij gaan, ik zag zij staan, zij en wilden van niemand troost ontfaan van rouwelijk amertuin. Zij sprak met een droevigen ein: waar mach ik wel denk dien ik min? dien ik badde uitverkoren? die derde dag die gaat nu hen, dat ik van hem gezegend zijn die met vergaf mijn zonden. Bi hem bo pla ik geest te zijn, want hij dat droevige hart mijn diewijle pla ik te verblinden, vriendschap, zijn zoete aanblik verdrijft uit mijn al druk en pijn, nu is mijn hart vol lidde. Recht als een druppel die word geparst, daar men den edelen wijn uit pars, zo is mijn hart verklommen; om dat hij maakt zo lange verstoort, verdrookt mijn kracht recht als een herst, die da hangt het in de zon. N. B. De tekst is deels afgeleid van het 16e-eeuwse 'De zoon van de mus'. Als een moeder haar enige kind, dat zij met grooten moed had verloren, met harten was gemind, want menschen zijn gelijk niet en zijn zo edelijk geboren. Die engelen spraken met zoete reden: "Waarom schreit u zo, waarom weent u zo? Ik kan wel uw zeer verdedigen, want ik weet tot genoegen van uw steden mijn heer te vinden." Sonder vertrek naar komen en bespreek, waar hij was gelecht, en twijfelde niet, dat de heeren van het hemelse rijk hem zagen. Zij zag in het graf, zij en niemand niet, zij keerde haar om als met verdriet, zij weende bitterlijk. Als zij daar stond en weende zeer, zo zag zij hem in de omgeving in een gaardener gelijk. Zij sprak tot hem met groter gevoel: weet gij iets van mijn heer? Dat doet mij, doch ontbreek het! Weet gij van hem ook enige besluit, zo beslist mij, waar hij is gebleven, ik wil hem weerhalen. Hij is verrezen in de waarheid: nu hoort als hare die engelen zeggen met alsof ze met zoete taal spraken. Laat af van dijn truren, Bechthold wijf, hoe veel dien jonghe tijerlijf in rouwen aldus verteren? Wie Boecht met dus grote verdriet, gij schreiet dus eerbied en harde stijf en wat is dijn begijn - Och konde ik vinden den meester mijn, daar ik om liedt zo grote pijn, nat hertelijker minnen, ik BOuide Bö wel te vreden zijn en salven mitten balsem fijn en bring ik hem weer binnen. - Maria, sprak doe Jesus tot haar, hoe magh ghi driven alhier misbaar en mogtet dus droevig wesen? Gaat en zeggt openbaar mijn broeders en Petrus al voor waar, zo dat ik bin verresen. - Als 61 van de samen dat soete woord, dat zij 80 dikke had gehoord, viel al ter stond ter grond, een boot te hulpen rechte voort zijn edele voeten, als wel behoort, met also groter weerde. Och rabbi, sprak zij, meester mijn, ik Bonde zo geemme die voeten dijn, laat Bender sparen. - Neen, Maria, dat en mag niet zijn, want ik tot den hemelse vader mijn nog niet en bin gevaren. Nu gunnen ons god nae deser tijt, dat wij met bem in bemelrijk wellic moeten leven! B. 60. — Hs. 1, 2. opgenomen (aanbracht) — 3, 4. in (zij) — 3, 5. bin (ben) — 4, 6. lideiis — 7, 4. Geert tenoverreden zijn — 7, 6. toe (tot) — 10, 2. gelegd — 10, 6. zei (seit) — 11, 6. begeerde — 13, 2. Mysbeer — 15, 5. want ik en ben niet gevaarlijk — 16, 6. tot mijn hemelschen vader — 16, 6. bevelt. Nr. 113. Criste du bist die liebende, en dauch, voor di sieb niemand verbergen en mach. Een lieb je van lieb men di verstaat, een salig je lieb je ons verklaart. Ik bid de, heilighe henre de, in deze nacht beboetende milde in die so si die ruste mijn, laat ons deze nacht in vrede zijn! Verdrijf des swaren slaap vast, geef ons te ontgaan des vijands list, dat vleisje dat zuiver en rein is, zodat we sware zorgen vrij! Nu slaap, ogen zonder leit! Dat hartje wakt in standigheid. Beschermt ons goeds rechtelijke band, verlooft ons van de zondens band! Beschermer aller kereltedehuld, geef hulp sterke zij ongeremd! Nu help ons heer uit alle nood door je heilige vijf wonden woed! Gedenk heer der sware tijden die in de leven gevangen zit der ziele die je hevig verloost, gebeurt, Heer, bij jouw eeuwige vloek! De kracht van vaders hand, de zoon van God, des heiligdom van geesten goede geest hebt lof en eer en waarachtigheid door je onbemeten eeuwige kracht! B. fil. — Uit de Latijnse hymne: Okriti, qui lux est; Mono, Lat. U;miien I. Bd, Nr. 70. Ha. 5, 4. wyf — 6, 2. licht — 1. const Oath). Nr. 114. Ik quam daar in die mei, alle wij daarin ons geven, zo vinden wij nimmer dat mach het best, daar ons de wereld toe dwingt, want zij belooft ons lichtelijk lang te leven op aarde en wat genoegt in te brengen. Dus gaat ons hart bedriegelijk, dat wij verzuimen onze tijd, hoe mochten wij dit gebeiden? Haar lof is schoon, maar niet dan droog, ook lief geschenken, neemt dit goed, wilt dit doorspreken en merken waarlijk die mensen ons gelijk? Zij denken laag als in een diep sloot op dat hof der kerken. Dus gaat ons hart. Laat ons waar nemen onze tijd, daar in te doen der zielen profit, dat zal ons vrood maken, om elander te minnen broederlijk, want samen moeten wij in die sloot, dat conditie wij niet versaken. Dus gaat ons hart. Laat ons minnen dochtzamelijk ons evenmens ons zelf gelijk als zonder haat of rachtkwellen. Zo worden wij van dochten rijkelijk nu en hier na in hemelrijk, daar wij af van eeuwig verdwijnen. Dus gaat ons hart. Dit liedje dat is gebedicht tussen Hoogsuren en Utrecht, dat scheiden als op die wagons uitgoed minnen, dat te denken dat wij elkaar mochten minnen, heeft niet als weer te jagen. Dus gaat ons hart. Nee, dit liedje dat is geschenkt uitgoed een suiker liedje dat ik gehoorde in het oude Jerusalem, al in mijn vaders land, wanneer die tijd zal komen, ik en weet ook niet wanneer, waar ik was in Jeruzalem binnen, al in mijn vaders land, wanneer dit zal komen, wanneer dit wil komen, die mij heeft uitgesant. Die erachten mijn rechterbeen, dat zijn gewoont schoon en er is groot. De weerga van de beer zorgt voor mijn ziel dood. De moordenaars zijn overal in aantal, in alle hoeken om me heen. Wanneer boos zal hij komen, wanneer zo wil hij komen, die mij heeft uitgestooten? Met zuchten en met kermens zal ik over de zee. De wind, de hevige wind, heeft ons tegen, de mast is al ontweeg, de andere is weer gedreven, schip en beest zijn gepletten profanaat. Wanneer zal alles komen, wanneer wil alles komen, die mij heeft uitgestooten? Mijn trouw is gebroken, verloren is in de rivier; mijn manteltje is versleten, dat ik op de doop ontfina. Nu wil ik me haastelijk wenden en naar een Heilig Eiland, naar Valencia in mijn brugoom, naar Valencia in mijn brugoom, uus me van hartelijk liet. Condens ik een herberg, daar ik geworden ben Jesus' broed! Dat geldt de rechter doodsduiten, die ik weinig onder de kwade gevels voedde, zo voedde ik me omheen. Wanneer zal hij komen, wanneer zal hij willen komen, die mij heeft uitgestooten? Heb ik een ontweeg, heb ik een ontsnood, dat ik onder de kwade gevels verbleef, zo voedde ik me omheen. Wanneer zal hij komen, wanneer zal hij willen komen, die mij heeft uitgestooten? 