title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Dat loodt hi in haar melk verdedigde lege. Als dat jaar, een tenvijverde moest 'i-^v^i! Dat loodt hi in met schoenen. Dat jaar, de moesten rechten fijaniënesse. Ook dat jaar, de was de grootste vermindering. Aan de andere kant, de aide bij de schrijft- gedeelte, was geaannoodigd. Alle die hoogste ven den fië, de koning, de minister, de adviseur, de raad, de hertogen, de graan, de teefen, al die vergaderingen in de stad, die waren de meester, de bisschoppen, de kooriers, de ridders, de soldaten, de schutters, de boeren, de jongeren, de vrouwen, de kinderen, de ouderen, ze moesten allemaal voor de wet komen. Het was dat hij het beste, de regering had een ritter, die heel goed was, mocht nog zo veel pretenden. Dat was het plechtig, dat moest in de code van de wetten, dat moest in de consumentenverklaring. Dat moest in de rechten van de koning, dat moest in de groten van het gebied, dat moest bij de grondwet, dat moest bij de wetten van de stad. Dat moesten allemaal worden gehoorzaamd, dat moesten allemaal worden gedaan, dat moesten allemaal worden onderzocht. Het bedde was al geregeerd, al was het geen ridders, geen heeren, geen namen, maar dan was het wel een auteur, een wonder, dat alle die jonge vrouwen, dat hij de maatschappij, daarmee kon rechten. Dan gingen ze naar de toren, gingen ze in de logementen, daar gingen ze voor het bedrijf. Daar gingen ze naar de markt, daarna gingen ze naar de kerk. Daar gingen ze naar de bal, daarna gingen ze naar de weduwen, daarna gingen ze naar de school, daarna gingen ze naar de rechtbank, daarna gingen ze naar de jacht, daarna gingen ze naar de bruiloft, daarna gingen ze naar de kerk. Daar gingen ze naar de stad, daarna gingen ze naar de landbouw, daarna gingen ze naar de kerkgemeente, daarna gingen ze naar de herberg, daarna gingen ze naar de meent, daarna gingen ze naar de boomgaard, daarna gingen ze naar de markt. Waarom die goede weg naar het vandaag gebrachte eten, en met kruisjes belegd. De bogaard is al omringd met vijgen, en bezoakt met een grof soort. Daar zijn meer dan ik naar het gebakken can. Die zijn niet mee gekomen, zodat ik niet kan genieten. Een water daar als door gaat, die van den toren neder in de bogaard gaat. Een vloer is ons tot op het pavement gedaan. In de bogaard loopt het als een spoor; daarmee tinct in mijn huisvesting. Achte vijgen en daarboven diertjes die vijgenstaart aanjagen. In de bogaard staan al onze vijgen, in de bodem. Wat wil dat voorstellen? Daar zijn altijd vijgen staan, vierkant in de toga. Garnier in den hoekloos maken. Die atoom vlaggen en niet in de lucht. Daar zijn emmers die achtige zijn, en daar moet ik mijn heil in vinden. En neder gaan met hebben en slagen. En andere speelt dene insluitsprijs. Die daar maken veel, niet veel, nogal leeg. Waarom, dat geen hof, meer wijde kruising. Waarom niet een tiende boom, geen oleander, geen phantoom, geen kanaal, geen kaslang. Die zijn voor Azië, en goed voor gezondheid. Omdat de vogels daarbinnen zitten, en daarbuiten vliegen. Daar is een grote school; roost, leiden, vele soorten, takker, mier en wierooi. Dat is makkelijk daar binnen vinden. Gis, pruun, guimbert, knofnot, moes. Einde aan dit eind, aan de rand van de aarde, een plaats waar geen donker is, geen duisternis, geen dage, geen nacht, en de sterren staan altijd overal stil. 2575 daar waft de gungknebel een doei; De roffels nagle, verbaren. Voor wie voor in de bogart waart urare Entie ftenunen koord en klikken. 2560 den voor een fone met toe Dit is de voorste tijd. Bij de bocht, die fijler lijkt, in de cascade, vloeibaar zinkt de regen. Kijk, vandaar komt het pijnlijk: Eene fonkne uit de diepte van de zon. 2585 in de voorste zin, vloeibaar is de steen, een gaarne raadplegen. De roffels zagen, een geestenstoos. Dit is nu aan, geen raaien, dat goede, dat geen kwehen, dat geen hoede. Dat nu een lachert, gevecht in de storm. 2590 dat nu een nemener, de tarwe kan schakelen, En een acher, een geest, een dienst, gekloost. Einde onverwacht, zie de grom, de duisternis. Tricli, Caril, voor nu geboord, een gevaar, een poort. Al ik, deze zin, in het best, in de raaien van de storm. 2595 dien ik onverwacht, nu gieten. Nog zelden, tot een quite, een lachert. Einde, vast in de toren, een gevaarlijk, een storm, de boghe dienst, kan. Zet nu, voort, niet stokstaande, de zijde van de storm. 2600 en beloont dat, voor een weder, een fijne zijde, in het port, een yinde, en in hetzelfde, in de toren, in het land, in de toren. In woorden, voort, een vlucht, voorzichtig, en antwoord, het gevaar, bevalt. 2005, dat ghi fit, "Mteik" voor "tort" te "moknie" in Bij de ais, ghi eopt, "bode", meer dan ("geexakte") encore "ladraa" ende "cowbeter" te "nlaat". Ach, hij a "hoor" voor "spreken" Tan voor "hoogste" mij Hij loopt "rechte" a "becotideglich" faen. 2610, ende "Boden", oft "gli" irilt "deka" gaan. Iis "M" bij "fitaaci" "gedachte". Kwaat "sal", "Juftel" dat "ga". * ♦ I > Ach, "weet" "Jegijariëbes", hij "pligk" "eclen". Honderd "bifanten" "verdwenen" uit "hoor". 2615, om al "fie" "gedachte" "lit" "ferrar" dat "fine" "feld" "kern" "weder" gaan. Daar toe "de" "oibe" "helft" "moeilijk" "Sanders" "dagen" "werkte" "Adib" (zeg "le" "zet"). 2620, "der" "bifanten" "verdom" "tus" "der" "kern" "weder". En "des" "naam" "Beklinkt" "taal" "verdom" "iixii" daar "ftl" "nu" "ghij" "tus" "Wegens". Terwekelde "lin" "gezonde" "bestede" "9" "ma". 2625, "Des" "derde" "dag" "gaf" "nit" "tot" "de" "hoor" "verdom" "driehonderd" "bifanten" "te" "gader" in "hoor". Maar en "hoor" "ok" "skiet" "Ig" "e" "hoor" "weder" "goed" "ma". 2630, "fijn" "ende" "oft" "ghi" "finna" "ghij" "maat" "verdom" "goed" "maar" dat "fine" "metten" "nwen" "al" "verde" "siede" "hoor" "weder" gaan. " Dos ghewindi fine bnde ie- Ua^e^ib sieci^** < > > "f maer ic rade. IL ende 'i>efiel^ "i./ n-^ dat gbi nwen eop niet ea fet te 'l^ci«« 2635 daer na alft ghenoegbet ii'Md,i> ' - dan .fei bi n mtft ter berbct^be-leMen ' - ende bidden, dat>gbt netbeal'tt.' ^« an nwen eop fei bi beUiengtaMsl fo barde finen fin, ib dat biekclne Ibiid^ 2640 g^even om dufent maib ¥an gO|ide; maer gbi en £elllBn bem verosfleotfltat: als i^e.da^tane i) ban^n ifiHy fo bieten bem -ende bit heattfi 'i:^") dat bme üi.Tneilffcapett b ghiflbteii ieme. 2645 dns feldine met nwen GucMeb difafoi fine fare berte, en M bi dinliç > i ' ^ en' -^ ende peinfen, bi en aatib dat grole goet, enter eren gkeiftotoi, din^»^k«taMioet; 2650 des weest gheraet eid satstenAii(fiu- 1 ;r.pd Bae maiiMup endeiiipi felneriM^, dan moochcfi lieii dievulaeriMil v f(/ : b , . : hi d boodefike ende weest coeüe^ no r>'n oi h;;^ j:,>>' te tdne M Mut, die gülliibl tnlAieiK, n^li« 0:> 2655 beide vm metatpu ti en t dirl9n8lHffil«i« . />.>> ie weet wel, mach^vlu, dat M'dm'i^lrt ; ^') / .!*i'{ Bwen wüle Ordre* ende 4ei^t'dn.*Aarecläe% 1 -<! ekle doet bijs met/.Üet MMDnoiiffeclüeiii*'i 1 «> Doe bem de wvt^UtfcB iaefci^d^./ i'^j)'« n^'i tM'> C^-if'J 2660 bi danke^ abütt'^eridalwMidev afti^i ir! % -:-:• coii anerg^ens vroe fatiV of^^ fijn;)pMpt iil f<: t iini'{ ende reet rikdic kn^torre'^miei^iiiK'iit! : ^ •! oio dnfent fcbikcnechten'>bl>aiet.hAB><lrtiil < . ' i tyh ab bi Im '¥^eMkirm'dm'tatm'>qmak,fj:''** . ' ii>."> OCti: 2665 barde condeUke leide biraaoififdbi^be«» j < -^ i/b U mat ende befbdi dlii;'hngbc^^'l v ^ ^rl al die banden mat M'>iMiiläen^ aeeia^; tj«!.n'i il doe qnam dkrijpwlWaidei aiat oalWiiten> i r . d ende met bittren wo0fd4üy ala'tanltwbsi'j^htfeib«'' 1 ('»O'^U 2670 Orient', feit U, «Ir niMv diji^ Idevüeit; die fo grooti an, iwnfcit -dirif^bnifar./ i'*ü vj tJ'^'i . oftn liiere achte Terradinr nagi « '- ! ' ü ':-' nn wandert y> diitli aAt ioim:>daire^' ' ^ " ] ii''> fo na comen 'oolln- tem.' * ' « •••! 'i > • "••'•'(:iC*J 2675 <bere% feit bi, :>^%dara en unb sie >btai" *: V ' : o.S dat ic den tor dv i|arde bcfiej '''> .'. ' " '•'tT? dati bedB oll nlD«Mi laeftD^ -• ■• '>i • 'H- > >-.->jii.':'. Aalsver Wonderde, bemarct aan de Gisteren, dat de Poortwetser zich beschadigd had, en dat het Bodemwater zijn Fundamenten ondersteunt. Hierdoor werd het MeerACTUeel, en de Nijl de Aar verschoven, en de Waterpeper vis de Rietpalen afwisselde. Dit gebeurde op de 4de dag van de Maand, en werd door het volk opgemerkt. De Schrijver merkte op dat dit geen ongewoon geval was, aangezegd dat de Nijl en de Aar vroeger meer dan 80.000 Stromen had, terwijl ze nu maar 2800 zijn. Dit is een vermindering van 76. Het is bewonderenswert dat de Port hier nog steeds bestaat, aangezien het Waterpepper en de Rietpalen constant de Stroming verstoren. De Schrijver waagde te vragen hoe het mogelijk is dat het Port nog bestaat, aangezien het Waterpepper en de Rietpalen constant de Stroming verstoren. De Schrijver waagde te vragen hoe het mogelijk is dat het Port nog steeds bestaat, aangezien het Waterpepper en de Rietpalen constant de Stroming verstoren. De Schrijver waagde te vragen hoe het mogelijk is dat het Port nog steeds bestaat, aangezien het Waterpepper en de Rietpalen constant de Stroming verstoren. De Schrijver waagde te vragen hoe het mogelijk is dat het Port nog steeds bestaat, aangezien het Waterpepper en de Rietpalen constant de Stroming verstoren. Herga de te de B, ata fleret mi skritv. 2705 Flonif Olfoubca wästval 14fl. i uNf doe dedi a McMüd wärfer häärt fif eade ga hem weder en de dmr skritv dat de feife hadde op ghëföt oN^ den portweider. woëldhlide haMa diar ivb ende dancte hem yan der gröter ilure di gliche warenhuis ga tocha'k gjMM.L'. ende ba hem dat weder vanb Banden dages te corten heet daibdach amerghens a Etorii eine tijfacii i 2715 tweehondert biirmänne hi toir beul ida gegen aub nieg miefette bi toei ten sake hiingbi sitten schick i hi grant tandeende hem innis wat fo hi op cnickewttn ende daer toe ttaa'4a' um diësiiit > i. 2720 sib bfide, da Mitf ItensblMdfe vi een woort gjegcntie nief cii-fteie; daer na juffe' lll'*6Te^ laue ende faem der skritv daaiejtaa'baa' i. 2725 di in hem ba te glejlhoirett, iv. ende iWoer, alsief laugte ab Wi M l> . f' dae hi te Gmtat Aüsk fiinde % ^teinek : ^ . r -i dat Florife een -ftoon beheeft m'j des derde ik da|^e|Flo|ii|4meti|pi|na|B 2730 finen gouden^ wf^eaäk f^tam :1 ^ f ::;..:. 1 , als daer weder tel^fatm^ Aat. i^ ul ,:as.i j. i' .:»ii> tierft dat hi ted likte M" i 'i-^n z.L.n • : '-':..;i i.i ende den schlichten diea VjtiighebMf t:. :. :i ni» driekondeit btliutlen'^Aaer bpfigoot^ > \; i -n ''^^ (d\\'l 2735 die in Spanje hoedingshebben waren gevlucht L die portwerder firtttir'Jf^ien aUb'vde ispio^ de fette fijn na fie|ie steden m - ende togbeden bdde"liäer ' bchduhahidi v'.^. ende pijnden hem te|pelen wel; -m/ i {, ::,:. . rPrt.i; 2740 Gloria dede Tort gafio ^n-tf^^y^ > 'm . . / ui hi leider an harde 1^' giiedoc|i(e > ' !> i * i . J i. Ende maakte naieve dedite ende Achter het binnen de wijle hiernach door carboen, daarom daart die portider verlies. Jedenmiddag, hief dat oorspronkelijke verlies zich niet herhaalde. Een ridderschap en een fautein, twee dingen die samen niet konden vallen en toch vallen ze onder de wetten. De schrijver schijnt de voorliefde voor carboen te hebben, want hij noemt het herhaaldelijk in zijn verhaal. De lezer kan deze voorliefde voor carboen waarschijnlijk niet delen, maar het verhaal gaat toch verder. De schrijver schrijft over de soenen die na de middag werden geserveerd. Hierin vloeien de wijn en de carboen omhoog, wat niet onbelangrijk is voor de rest van het verhaal. De rest van het verhaal gaat over meer ridders en meesteren, die allemaal een rol speelden in de strijd die voorviert. De schrijver noemt nog een aantal dingen die met de krijg te maken hebben, zoals helmen, schilden, kruisen en zwaarden. Dit alles wordt beschreven in een aantal regels, die de lezer dan weer moet interpreteren, omdat het verhaal soms wel eens wat vaag wordt. Ofschoon het verhaal wel vrolijker wordt, als de schrijver beschrijft hoe de ridders en meesteren na de strijd een feestmaal vielen, om daarna in het paleis hun avondmaaltijd te gebruiken. Dit geheel wordt afgesloten met een uitreiking van prijzen aan de winnaars van de strijd, wat de hele vertelling een vrolijker aanzien geeft. Ende nas in anste in fiere harten bmi^ hoc hi den 10^lmb^t^Otew^nm^ 277MC be&chen boyen feide iwritXy hi Tanter an gfaefcre9rte..wenider; ^> ;.* . r hi befiich den vogelfadre fdbre bePfien fto<t ende den ceahtakelliat enderi&MH; ¥pet^ ende feide, ^ hi gberne foude . .- 2780 dttfent marc daer on^gheren iriw.go«dft ende bat,: di^ hine hc» teqcqolite. :, doet Floris fach ende' hei htm 4i>€ht^ hi namen in den haist.ende hoK^vaic jim,2 cheie', feit hi^ f0m:dat in des JdM9i:,.befli^ 2785 oft mi noo| ghefcbiede^ vm «ntirer^ buhlen ende it nw vritttUbAp irtHe vtßtfuUmK - fo ne willideft met vercopen iv .-. maer m ghichten gfaevioken uj. Die portwerder onifinbeQ:bHd|#lik«' 2700 ende i^oer endcufciln «bdMiwMlib«; wat hi hem )äM end« witde.gifene|lf, hi foa^ aaJil^iflwttMn ^Mift. ' if u. li met leide hine in sinen bogislf' ende boot belli fiae imdeB% cn^ Wart 2705 veriioleiilike al daef'fn muiy .-. w.!) .:. des U bero>w9Mffe ^IMT. 119 gteipilK^ . . Floris ontving een antwoord dat zijn moeders advies was. Hij hoopte dat het antwoord zijn problemen oplosse kon. Hij verwachtte, dat de brief bij het arriveren zou zijn, want zijn man was al op reis om het land. 2800 nummers betekenden dat de post niet aankwam, wat een grote teleurstelling was. Floris hoopte dat de brief wel aankomt, dat zijn vader thuis zou zijn en dat de zaak opgelost zou worden. 2805 nummers betekenden dat de brief bij het postkantoor was aangekomen, maar niet aan haar bestemde bestemming. Het was een grote teleurstelling dat de brief niet was gevonden, maar dat er een fout was gemaakt met de codewerden. 2808 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. 2810 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. 2815 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. 2818 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. 2820 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. 2825 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. 2830 nummers betekenden dat de brief eindelijk was aangekomen, dat zijn vader thuis was en dat de zaak was opgelost. Het was een groot opluchting voor Floris en zijn moeder. En de vijfde dag komt de weer weer tot in die moesson, dat is de vijfde dag. Ik ben nu verzekkerd van de dingen die je deed, deze bloemen, deze bloei en valsheid, vinden zich niet meer. Dan zal ik zoeken, ik ben nu behendig, alle bloemen die ik zend, dat zijn de juiste. Hier is meer behoefte aan het geven, doe dan een wens en ga dan naar de stoetade, dat hem blind maakt, denk niet aan het lanse, maar aan de ander, die wil je loochenen, te dien dag dat Floris je persoonlijk werd, wil je zijn, hebben ze het kort, dat was de doodsdeur, die ze hadden, bleef dwars door loopen, te dien dat Floris voor je heer was, groet hem, en reageer wat hem daar voor je zeggen. Floris, voor je heer, herbereikte de grootste helden. Andere bleef in zijn krochten, en je, veraf, verward, hij zond bodemonderdruipen en deden, ook in de tuinen, in wouden en brokken, rozen en bloemen, meen handen, en bleef nergens in de tuin, de bloem was weg, hij en gingen, die tot woede, en hij was bewaard, 49e heilige, de afgelopen dag, geen lelie, geen rode appel, kerven deden de duiven en eepjes, en nu is het einde. Na een komend die meioerdag, daar voor ons fin al een lach, die hier niet noodzakelijk zijn voor het hebben van voedsel. Terstens kwam de gebiedde, als hem was geheeten, aan een roodbeen, als een beek, dat was een geraden om dat, dat zij bestonden, was de rood en de natuur minst voedsel noodzaak. Die portewerder, als die baadde geadeld, een rood, die een was en best gevocht, deden die dragers in zijn kamers binnen en gaf de Florence, die overwinnen, die jonge vrouw en die liften bejagden, men zouden met de koning op de dragers dooreen. Doe ging de grijnzende Florence binnen, die is voor iedereen, die ik ken, die niet voor iets sterkere minnen plagen, dat ze bij ons in het bad lieten dragen. Die portewerder gaf ons een roodbeen, dat hem voor een boet op het boodschap van rood, dat hij met rood en deeten met rood, daarbij kon iemand in de kist, waar niemand een schapen riep, bij ons daad, die op die dag waren en goed daarvoor. Neemt aan, zegt bij, de rood en ga dan naar de toren en demp dan de boodschap groot, ga je dan naar de bodem van de vloer, en zocht meer jonge vrouw, Blancefloer, dat ik je hierbij zeg, en ver uit levensdeel, zeg, die je hierbij vloeien; en sneed je haar en troonwijkend, mijn faal, en keerde je naar de banden, naar mij, weer met je en kom je daarna meteen naar mij. Doe, uit, bij ons biertje, doe namens je den kist met de retrait, ga naar de bodem van de vloer, waar de schade voor iedereen is, en dat is de glimmende, constent van grote naar kleine, was bij je stand. Zo hard waren ze, die waren geheeladen, dat ze vloeken die loog, ze stielen en ze voldeden aan hun woede, dat ze bloemen niet als iets zagen, noch droegen, die ze hard waren, vragen, dat zeiden ze en dat zeiden ze tegen ons. 2910 daer dommen fi neven den pilaer, fi quamen op ten hoogste, Tloer ende trijaren der kamers, der Binnenfloer in woonde, ende lichte flaen ter rechter zijkant, ende quamen gegaen ter andere kamer daer woonde inne een jonge vrouw met gehaakte vlechten, fi hadden ende wilden niet beide en spraken ter gerenz ende stegen: jonge vrouw BlancheFloer, dit present heet onz onse here de poortwachter geschat die jonge vrouw niet en gewoed was, maar fi was waar, maar fi was hoed, om dat fi BlancheFloer hoorde niemand, en gaf aan andere gaven die bloemen. Fi dankte, en zetten neder den korf met rozen ende keerden weer. Doe ging fi ten corve ende nam een roos, die haar beviel. Floris wachtte, dat BlancheFloer was, en stond met de anderen Tegen haar. Die jonge vrouw schrok en werd, daar haar schaap voor zo veel voor haar, dat fi toe en van hem liep en hij pelg helpt aan tuende riep: Wat bloemen zijn, wat kom hier met? Fi arefte en maakte een geschicht dat alle die jonge vrouwen woeden Ten Haert en kwamen gosalpen daar waar het was; fi vroegen en trachtten beden om haar wat haar naam was en waarom haar naam Ab hi dat hoorde, ving hij op en deed hem met bloemen weer. Die jonge vrouw was bepakt schier, want Gl was hoofdsof en goederzier haar naam geholpen in karen zin om BlancheFloer heeft geshenomen, dat fi haar dikke kleed en groeide eens jonge dier, des mee de fi droeg en van Spanje was gehaald, fi had haar ook zelt om te voorzien, dat hij haar harde geschiedenis was, als haar schaap, zo dochter haar en penningdeed, dat onder dat present met leven haar hart voor Floris geschenkt. 2955 B, antwoord de jongfronten, die tot haar naam genomen, en dat helpgeroep demaand de penning en een leven, en dat een wieltre van onder het lood, in aanwezigheid, met hun mende dat zij haar niet onhoor hebben, dat zij aan haar hoon genomen zijn, zij en moesten schrijven en al voorbereid zijn, doe keerden zij weder af naar de verste hoeken, dat zij niet in haar kamers genomen zijn. Na veel weten, dat hadden grote angst was en die hoofdzaak, die Floris had, die jongfronten was van Aarlelen, eens hertogen dochter en heet Clara, en had naast Blancafloei de meeste prijs boven alle andere van der wereld; zij was ook voor wel hier gespeeld, zal niet de andere niet een halve stad, zij en fadestaar dat zij wilden als dienden ze samen den amoraal, de een droog water, de andere de duistere daag in zijn fier kamenah, vergen geen vroeg en tsarents spade. Haar kamers waren niet veel bescheiden, een deur hadden zij onder hem bededen, daar de een bij de andere ging als zij baden in de krekels enegbe ding, zij ging weg en loopt haar deur, bedien of leren lede daar voor, dat het des jongeren niet een verlangen. Een woord en sprak zij niet tot hem, zij gaat te Blancafloer, daar zij zijn, die veel pijn om dien zij minnen en dikke vasthield, harde onverwachte met waren gehouden en gedaan, met grotere dagen en met droevige vinnen. Blanchefloer, voor i, foete in nie, wild gaen met mi, ik sei n toghen felke bloemen, dat ghi met onze ogen. Ne fijgt bloem in roos, nie, die ghi eer fout fijn dan die, Cloris, voor i, foete gebracht mijns onwetlen heb ik voor vreugd, dat met der bloemen was ge staan te ontlenen. Dat ghi met te komen met onze schijn, daar zij met mede vinden gewonnen die in goeden hoop zijn van minnen, hem ge staan te plegen der bloemkweker, om te verjagen der pijn, maar met naect droesheid en niet elke foete Vriendinne, en weet wel dat ik minnen liefste had; hij hoorde van mij, ik hoopte aan hem. Na es bier damand, die ook waent dat hij met mij binnen der maand veilig was te nemen te weten, neen ik begaf mij binnen mijn huis Floris, dat was groote meerdeel, ik gaf te hopen te volgen flikken raad, dat ik met corteloogje vreesde jaren, en mag ik beminden anders niet ontsnappen. Wat moest ik doen, ellendeelde wel ik het lieber te verliegen mijn leven, dan ik Floris leerde te verliegen zond, die minne kwam van mij bij mijne schaamde. Blanchefloer, voor i, foete gebracht mijn onwetendheid heb ik voor vreugd, dat met der bloemen was ge staan te ontlenen. Dat ghi met te komen met onze schijn, daar zij met mede vinden gewonnen die in goeden hoop zijn van minnen, hem ge staan te plegen der bloemkweker, om te verjagen der pijn, maar met naect droesheid en niet elke foete Vriendinne, en weet wel dat ik minnen liefste had; hij hoorde van mij, ik hoopte aan hem. Na es bier damand, die ook waent dat hij met mij binnen der maand veilig was te nemen te weten, neen ik begaf mij binnen mijn huis Floris, dat was groote meerdeel, ik gaf te hopen te volgen flikken raad, dat ik met corteloogje vreesde jaren, en mag ik beminnen anders niet ontsnappen. Wat moest ik doen, ellendeelde wel ik het lieber te verliegen mijn leven, dan ik Floris leerde te verliegen zond, die minne kwam van mij bij mijne schaamde. 3035 fo edel was al fine geadane, dat goed was aan bem te Terstane ende met wel bem mocht binnen, amorens waren fijn ogen binnen, die boet, die bem was gegeven, opt boos, tot stand bem Tet bet, dan ic n gebeugevend macht. Blanceflor kenden, alfin fecund, fi binden bem ende fi binden bar, vader verloren fi haar gebar. Dat fi een woord sprak en machtig, daar na als fi hem bedacht, al hoofdighende liepen fi te de name, daar fi hem metten amore met de naam, haar geheiligd andren aan hem dans. Dat verbond ende dat helpen was voor laat, dat men mocht in de zelfde jas hebben gegeven een grote jas, als fi hem Tan den cuffen droegen, als hoofdighende fi hem onderloopende ende harde minnaar fi hem onderhield. Doe sprak Claris en begon hem Tragantij te genieten genadig ende wel bij finne: "Blanceflor, zegt fi, voor je voeten gegeven, kind de bloem, daar ic u om voorbeeld heb, telde eer ic je aan toehouden? Mijn denk, dat gist aan dragel is grijns als eerst zijn zacht, zeg mij, dat gij is zacht voorbeeld, ic weet, dat daar aan leghet grote overweg aan die bloem, die een jonge vrouw voor een hele hevige verlies van hare rouw. Een klein eer wilde je niet zien; en denk ik berust in dien, dat gij daar geen voorstel finit hond, daar gij daartegen deelen hebt." Denk ik, zegt fi, en is dit Floris, mijn voet lief, mijn voet vriend, als ik nu dik heb gehangen, daar mijn lichaam ende mijn dood aan leghet? Dit is mijn troost, mijn toeverlaat, aan hem leghet al mijn raad. Doe baden fi Claris beide, dat fi haar minnaar niet bracht tot leiden ende stelle decte ende hael. 3080 wort gevestigd den admiraal, fi wisteten waar fi voortging, fi eeten fierrte, entie bliefap tan hare milde denken. Nu weest', fi sprak Chria, "ODYSSEVERT" ego hebt ghene boede te mi waert in ben niet fo dal tan federemade tan ßuna, dat IG mete gheredtite g^efelïana met ene lichte taalschat bedrieghen finde ic sei u doen, alfi sel fi woed, of ics badde te doen, dat men mi dade. Beide met hulp en met raad, sal ic n immer ghedipeeb ßjn; onser beider eten en onser wijn dat feien wi eten onder ons drijft. Ghe vestigd met gesterde vinden in die den altoos te Tordemen uw wilte beide openbaar en stil, als dit was gedaan, te halle nam Blancefioer Floris bij der halle Tolike en met beelden finne en leidende ter kamers, daar en werd u innen. Een rijkelijk bed op haar bedde lach, daar fi op te lapen placht, daar op ghoghen en zitten beide, en begonnen te spelen tan den leide, dat hem gefel had en hoe fi hadden gbehouden, fint dat fi jaren gescheiden waren. Floris sprak Blancefioer, "Naar heb je u tonden. Mijn bliefap is nu te denken stond je niet en mag. Fiint quam die lede dag, dat men mach toefgen ons een gevoel, hebbe ik gedoekt meebestelde jeet. Naar is mij met mine pine wel tergangen, in groten vervolgen en in langen, heb je geweest en in groter nood, dor "wensen" wilde en welha dan dood. I see, you have been looking for answers within your own head, hard in the corner, ending in despair, over hard and uncertain. Yet, you have faith, that somewhere was within my own heart more than just sorrow and fear. And today, I find that indeed, I am not alone in facing these things. You wondered, hard in your own skin, whether I had come here within you. I was afraid, almost like a child, of what you saw. But now, you know that I am not alone in this, you have come here within me. I feel as if I've been walking in the dark, wondering where I should go, what I should do. But now, with your help, I feel a little lighter, a little more certain. I know that I don't have to face this alone. Together, we can find our way through this, step by step. Your presence here, within me, feels like a warm embrace, a reassurance that I am not alone in my struggles. I feel less alone now, knowing that you are here with me, sharing in my pain and in my hope for a better tomorrow. I don't know what the future holds, but I do know that having you by my side makes me feel stronger, more capable of facing whatever comes my way. Together, let's keep moving forward, trusting that the path ahead is brighter because we are walking together. Thank you for being here, for understanding, for offering your support. Your presence means more to me than you could ever know. Let's continue to lean on each other, to lift each other up, and to walk together into a future filled with hope and love. hadt hem moghen, also duuren! neent! die godinne van der avonturen, mijn vriend Fortune, benijst die, des, ende Geelde, also ghewoon is, haar geloof is als de wereld bekend, haar wiel loopt als om die heen; dat na boven, na scheer onder, van haar veel te boren wonder, van haar natuur, van haar feden. Als zij wel ghewaar heeft, mede den man, ende beeilen gefaardigd voor hoogte bij hare wil, bij bare gedachten dat bij hem niet ontbreekt van vallen, eer hijt weet, hij is neder met alten onder die voeten geworpen neder. Dat zij geeft den man, die nemet haar weer, dat hij niet weet, hoe hij zich gedragen. Meneghten prins heeft zij onderworpen, meneghen dwaas maakt zij tot held en geeft hem blijdschap en groot eer, terwijl zij paarden met dieren verenigd en deren met booten en met witten. En maakt held en rechter in het hart, een kop maakt zij van kwetsende humor, een broodmaakster maakt zij van een van deze. Dit pleegt zij, dus gedaan is haar leugen, haar gedichten zijn harde onbevredigend, barbe onbevredigend zijn als haar daden. Dat is haar wandeling en mensentaal. Hij is bijgestaan, diere hem aan hoon. Nu hadden zij deze twee zo verheven, dat zij tot waren en hem lof te leren en also te volgen immer meer, doe oorzaak van leven in rouwen en in zorgen. Bleek schap, daar zij breedte toe. Het gerucht, dat Claris eens merijnen toe ontwaakt en werd gewaakt, dat het hoge dach was, en verruimd baar, want zij tot toren wendde om te winnen. Toen Blancefloer liep zij, haar gevoel liep duister en zeide beer, dat hoge waer opten dach. Blancefloer barde verbaasd schaap en antwoordde, als zij roepen hoorde, kom, zei zij; metten woorden bleef zij liggen en slaap. Clarissa, bescheiden ten condite liep, in haar beken fi water ontving ende verhaldelijk fi neder ging 3215 voor baren here den amiral. doe waaide fi met den weter den dwale Blancfloer, die in haar kamer lacht. al verbaasd niet en vecht, voor wonderde hem ende bi vraagde hare, waar Blancfloer merde ende bleef onweten.. fi zij foude te vinden dienstwege wissen Clarissa, zij was ghedefen al desgen nacht haar boekje om nu lang haar lijf, dat groeide fijn 92 3225 met eren in de waarheid jorfw9it maar, Code fi bleef vlapende een lach, waar feit hi lichtelijk dat zij, waren, feit hij, dat egaat eens; dat met rechte madi haar fijn mijn wijf, 3230 die bit om pijn ere ende lang leven; Dit liet hij al voor geworden doe. het liet gheschreven eens ander meer nog, dat Clarissa ontliep ende faad, dat hoger was op den dag, ende riep Blancfloer ende Uetje op zingen. Blancfloer hiet zij om water gaan, 3235 zij foude Yoren gaan metter dwale ende wissen daar eer; ende binnen der tak Floris Blancfloer te zich dwang 3240 ende zij hem weden daar waesij voor Jane dat conten ende dat helpen ghedreyen, dat zij bleef in slaap blijven, mond aan mond, kin aan kinne, binnen dien was Clarissa haar gheschenk inne 3245 verhaldelijk ten pilaren gegaan, ende had dat water ontfaan in een beken aan goede, ende als zij weer keren vonden ende lieden aan de deuren, luide zij riep: 3250 "Jonafrouwe, heeft Blancfloer geslapen so vast, dat zij niet en hoorde ende gaf haar weer gehad antwoord. Claris was eens, dat voor haer ginghe, ene vocht haer lange meninghe ende haefte te meer, dat voor den ammiral; en hij vernam, dat Blancefloor niet kwam met hare, vrocht hij, waar voor bleren was, jonchi-ouwe Claris ontschuldigde fier: "Genade, zeg hij, voor zijn voeten. Op dat moment was ik op reistende en ik om water vocht, neen, ik zei eer ik houatje. Kamers liet hij aanwijzen en zegde, dat wat voor de hand was, hier eer zijn dan ik. Doe beval hij hem de ammiral, dat hij zijn gedachten wonderlijk zagen. Ik riep hem zijn kamers. Hij vertoonde zich en vroeg om Teresette. Zijn gezicht was hij, of het was meer Blancefloor en deed hij haasteloos komen. Diegene en hadden niet verwenomen, dat hij Claris voor zijn here was gestapt in Blancefloerens kamers kwam hij gegaan, daar vond hij voor grote helderheid binnen aan dieren stenen in alle seinen; een rijkelijk bed deed hij opzettelijk, daar Blancefloor bij Floris op lachte, alsof hij hare twijfel waart gewaar te gader liggen, hij waande dat dat was, Blancefloer en Garis hare gesproken; bediende hij, en meer nets niet veel, dat hij dat jongelink in de binnen was. Floris en hadden gras en geen hart. 3285 daer ne was in den, de ne ghene vo fcone als hi was fonder Blancefloer allene» doe hief sach flapen fo foderike ende hebben behelf fo vriendelijk, jammerde hem, dat hief fode wecken 3290 ende begaan te hant adier trecken, hi keerde weder te fine here, die niemand meer quam hem fere, 'here', zei hi, 'ghi en scha piet nie fo grote aäne als Blancefloer ende haer gezellinne 3295 Claris hevet, want fi flapen te vamen' dat dachte mi, here fo wid gfaeten, daer ie voor hem stet ende sacht, hoe haergedichte in anders anne lach, die ierenstcap ende die grote minnei 3300 mont an mont, kin an kinne, in dorpste wecken, no in inne woode, des ik ziet, dat ik se pinen voedde. Claris beredte, daer fi hoorde dat dami rade jacht hem ende verjacht', 3305 hi werd Ueec ende roo daer naer. lu ontsacht ende had grooten vaer, dat iemand bij Blancefloer laghe ende verhalen zoals minnen plaag. 'reet', zei hi, 'mijn waarheid ik zal gaan zoenen die familie van den twee jonge meisjes.' Daar de aye zei, hoe gedane wij is in Blancefloeren arme leghet, noch zei hi, wat iemand zegde, 3315 dat niemand fo con ei, dat hi daar een her joncfrouw ghenaken in den toeksen. met hem deed hi gaan finen kamershield, hi dam den groot op ende gliac, daar hi die kinder flapende vond, dat waarheer hief hi a! baer in zijn hand ende ging ten bedde ende bleef staan daar voor, mocht ontschieten die verwenstren, daar scheen dore die zon en maakte fo licht daar binnen, dus schiet hi die kinder met groter minnen 3325 liggen gehuld, als hem was gegoten. nie en gescheiden hem meer van dit. Blancfloer kaart hie ijs hief schif ten, maer Floris, die bij haar lach, ze had geen tijd om te horen gegeven. Mogen wij allemaal dromen, 't is al een droom. Hier god, zei hij, met een blik op de cameriene. Ontdekt, zei hij, haar bedde, die goed bekend, Een bedde aan het einde begon ontdeken Lijkend, dat bleek met fonkelende weken. Doe waren bij voorbereid, dat de een was een muur Voor groten torture bij dit voorbereid, Dat bij een woord niet mocht worden gesproken. Tan tome deed het hem terde bestemming, Dat in het jaar droog bij ingedrukt wilde gaan. Met pen opontkroon, en eindeloos leegzogen. Voor bijnen den vroegen berucht, Met een barren zwaard verboden verbiest. Van de vacht wanden beduiken, Een twijfelde niet, & een groot geavanceerd meer, Doe ving Floris op Blancfloer, Een gebroken hart aan Tan der berucht Toer; Bij begon om te wassen, en voor. Damon maakte stoot, eindelijk en lecht toe, Zo lag bij hem te gedenken aan Floris; Hij vroeg, Plek je in talen, dat was fel bedoeld: "Wie besteedt tijd en kost bij je leven! Ja, en gevoel na verstaan, dien lijf! Bovendien, was het zo, deed en zocht, Dat grote lasten niet te doen En te blijven, bij ingewikkelde verhalen, Jou besteedde, om een diepe, diepe zorgen te voeren Bij al den god, die ik ere, Ik zij de Verklaringen en dine prent, Heden ging uw minnaar, die gij bent begeerden, De grotere drang, dat mijn ere en mijn respect, Dat ik niet leef, dat nee, Zijt dat gij leep voor, dus besteedt overmacht, Zo moest ik sterven, dat wreed waak, Doe antwoordde Floris de admiraal. Harde vroemde rel en weende meer : - 3370 'wi en doen bi onher beiden, edd bereik. Mijn kin, en die kinne. Nieuw waar voor gelden, mijn minne, no voor gerechtigheid, no voor waarheid, als ik te buitengewoon draag en ik te leerzame. Allez hier niet langzamer richten, dat ik te bemachtigen, schijnbaar eenvoudig, te moeien komen voor jou en mijnensel, bi tot de bron van waarheid dan, ik gaf hem vreugde en hief hem neder, bescheiden, twee serieuze, daar ik vond dat ik begeerde, na ik moesten hem hoofd te doen, eade ten troosten, ordening gehad, na kwam die leeg, stond die dag, die men des daar te bevallen, plaats, dat dame riet, geen sierlijk bundel, daar men vergadert jong en oud, koningen, hertogen gemeenlijk en al die hoofdfiguren van die rijk. Harde rijde was bijna de ruimte, die pilaren waren alle van hout, houten beelden. Theben no troeien, ze hadden niet gestaat voor rijden palen, als dat was een, dat was ere rijken aan. Van goed was al die ingang, daar aan gevoeld, menselijke wonder: die hemel boven, die aarde onder, dat daar licht toefende, die twee; omstreeksen der aarde loop de zee, in den hemel gezet, ere sterren, al schoon daar taart verre in, de aarde den man en menigeaande diere, negen berghen, menselijk dal, menige rivier. 3410 men mocht zich daar vinden geschreven. Alle die heren en daarom onze hoop is meer grootere ere, hijt stoet en maakte; ten gevolg van stille met de hand en stelden fine wille: "Goede heren, wat wouiden na der aanleiding, die u hoort, antwoort, zo dat u hebt ere, dan allen en niemand zo hoor, wilde u liever breken en puntjes trekken. Ik zeggen over waar en over plecht, dat aan mijn leven en aan mijn ere is gevangen." Die dan iets verwacht hebben, mensdaad en beschuldigd waar ik tegen den anwalm aan. Ik Tracht harde die taal. Na hoort, zeg ik tot u. Tan Blanceflor heeft gehoord die hier is in den toren boven. Tan zo groot prijs en Tan loren, die is een drie maanden leden, dat met zo wel begon haar leven en haar gestel en zo met dachte, Tan zo hoog en Tan zo edel geschreven, dat ik ze tien toekomst deden vergeten. Den commandement, daar ik tegen was, als ik tegen had gevocht, destijds tegen den toren, daar ik tegen stond, verweerd twintig jonge vrouwen in: zo wist ik met in mijn tijd, hierboven in den toren, daar ik Tan verweerde, twintig jonge vrouwen in. Zo wist ik met in mijn tijd, hierboven in den toren, dat ik Tan verweerde, twintig jonge vrouwen in. Ik had met ook verteld des, om daarin zo overweldigd is, ik Ausse had gehouden te wijn. En eens meer gehoord, dat leven in mijn tijd. Ik deed mee met dienen, zo mijn opvatting, dies ik elke dagbewustheid boven gehouden, die ik badde voor de toekomst, wilde zie. En gericht stond binnen, dat ik te mijn dienst niet en kwam. En weerde en anderzijde wachtte ik griem, ik vond om haar mijn kans, bijnij ging weg en vond een jonge barbier, baar voetlijke slapen bij haar. Bij waande, dat Glam barre zijn intrede was. 3455 te gader lagben ü. barde Freunde. dit feide bi ende stroer sekere. Ende tdde au die ininne, die & twee onderlinge drieën ende vier wart we, om dat ic Garife voor mij stel, die bi mij fide dat bi Blancefloere lach, dat ic een woord niet mochte reken. Ende peinsde, hoe ict nodig was om te wreken. Mijn wacht nam ict in mijn baant ende ging, daar ict fe beende, Tant ende metten armen te gader, geboden genomen. ict vertoogde mijn wacht cadeel in ontspanning, en graven te mij ende baden geboden. Doe bepaalsde mij, dat als mesdaad en onrecht waren, of ict verdelend ruwende raad en zonder aandacht allen gaf berust bij eelt en gevaarlijk, dat pijnde om al mijn zorgen. Hoe ict deze dag besteed had, stelde dat mijn wacht zorgvuldig was om een beter leven. Doe sprak ik met allen, dat mijn zorg was om al mijn mensen te beschermen, dat mijn pijn was om al mijn zorgen. Hoe ict deze dag besteed had, stelde dat mijn wacht zorgvuldig was om een beter leven. Dit had ik geleerd van mijn vader, om vrienden te lachen in tijd van nood. 'ghi heren', feü'bly Vit ca «i cackl jAel, ! 3405 men ne ghewmnei nemitaäR.la^ • i ' ) . t c. * ' dat Toor mia«a here emAa^fii ^n hof'.. ,a ' ' dos groot gheioep'^ Ieiifiii8ii;|iliefiiigke.i • i * nwerlijc heeft Ha fmMHoi^ei* ». . »^r * ; . u • fija vonneffe ghefeit eiÜes.fiiieii< wiUe. n ::n..>i iu. n 3500 doet wel ende fwlghet ttUfti.' m'> ,3:L:; \<. ende latet'ttQai';fco<i|^e(^fai9eBi ;. m.: n h^r.i '>.«.« » wi heblien .gfaBlooit eifdevehwirtw • hi'v-.i rf ■->t ons heren iMktar endii ßhe^iwoti^^ * *~: l'rt'(i o'.'^.o nn fiJQ wi fciilde€i' <e-tii»rei >9ktt, ' r ':J.m{Mi o'-l* 3505 der kinder antworde 4Mh|*laM>taieyr' inntitn vbn'^ fo moghen vü nrt iischttyfiotalHii'lwl^ Hiu tt'Hi m ende fegghen recht *^ittiioffevgh'^Aükt r [)nol ohio tufchen onfen here 4nAe ibe Uadtr %ifckeiloi9d 1 <^ in dander fide ßoet .»p ^Atjii Uns Mlei) ninuin nt 3510 een coninc yan Arabien Aast (tMenAecft"«')«! 'H^ irb %ere her coninc , iitt(«ar{|^^lBdate^fedhi|9if^ ^i ood CK\ in prijs nemmer no k¥9 dttldaife rve^^'^l'^'^t im ^:i> w tßd ons fedit eade doet vmBmm^ hebben fi oiifeii here lacbter i^odMi, Sölö fo ^ wd redity dat metife yerdoe fonder wedertale^ ic ftggii boe» ' die enen dief met dieften liaghe^ het wäre, qiiame U int ghedinghe jeghen lernen odit te wedcrtalen! 3520 onfe liere, hi doe defe tire lialcii ende doefe te fiunen f erbenien bedcL* defe fuQilike woorde ende «rede loofden fi alle ende foditer toe. om die kinder ftnde mcn doe. 3525 Twe ferianten braditenfe tort, droef ende feredi, ab §^ hebt gbehort» om die martelie die fi eolfag^w^ dat fi hem al gaende onderftgfaou baerliJG ontfarmde aadcra tecw 3530 doe i^nc te Blanoafloepe die jondiere^ ^foete minne, wi fijnd^ doot nn feker ende in groter aoot m moeten wi Aerven, %eten wi wei, dato mijn fcont ende nvMem.eL 3535 bi mi es comen, fcoiie jowifroawey nwe berte in groten ronwe. badde ic bier tote oeaMninel^ fo en w^r n defen torcn niet ^efdtiet maer fd danunirad iia redit teditea». 3540 gbi fdt met redita der doot ontfedilen.. tonredite fddi fierfen nn, bedi en es niet comen U n.. foete, nn nemet dit ^dng^eriijn; aUö langhe alft oftr n fd fijn» 3545 ne mogbedi fienren in ^ere iiijs/ 'Floris/ fdt ü, <wd Ibete nnajß, barde onredit dinct mi nw tde^ die fcont es miin» dat weet ic waie 7* 100 4 bi ffli hebdi dtffe gröte ibande/ ' 3550 ende qnaemt mi foekea inl' uwen lande, ende fijt dor mi comen hier inne ; / * , ' bedi weet ic wd ende TeiUiine, dat ic vor a fteryen foude, of men na recht rechiea woode. 3555 dor ne ghene anxt vaa der dobt, no dor ghene martelie fo'gvoot ne willic honden tfinghtriija; ' bedi die fcolden fijn alle mijn/' Floris fade, hi ne- eolide' ghcido^hen, / 3560 dat fi foade fterren Toor finen og^en ende hi feive leren fonde; hi bat haer, dat fijt name, ende fi ne wOBdc» hi warpt hare ende fljt hem weder, fo langhe dat viel daer neder 3565 onder die voete, fi ghinghen yort. 