title: Historisch-kritische Beschouwing der Glucosiden...
creator: Dirk de Loos
text: Chevbeüil (1) was de eerste, die den bast der Quercua nigra Jj.f ook genoemd Quereustinctoria^iCUATTD, onderzocht en aan de gele kleorstof ^ welke hij er nit afzonderde, den naam van^u^m^nWgaf. Omhaar te ver- krijgen trok chevbeüil den bast met warm water en dampte het aftreksel voorzigtig uit, waarbij zieh de kleur- stof in goudgele blaadjes afscheidde. Aldus bereid is zij volgens bolley (2) geene enkelvoudige stof , daar zij ook anorganische Stoffen en looizunr zou bevatten. Daarom volgde hij in 1841 deze bereidingswijze. Hij trok in een deplaceertoestel 1 deel poeder van den bast met enge- veer 6 deelen alcohol van 0,840 sp. gew., en sloeg uit de alcoholische tinctuur het looizuur door vischlijm of door kalk neder, zonderde het nederslag door filtratie af, verwijderde uit het filtraat den alcohol door des— tillatie , voegde bij het terugblijvende een gelijk volumen water en dampte de vloeistof zeer langzaam uit. De gele stof, die zieh afscheidde , werd door oplossing in absoluten alcohol, bijvoeging van water en langzame uitdamping gezuiverd. Volgens bolley is de quercitrine een geel krys- tallijn ligchaam, zonder renk en bijna zonder smaak, oplosbaar in 400 deelen kokend water en 4 tot 5 deelen water vrijen alcohol. Zij blijft in de lucht onveranderd, hare oplossing wordt na eenigen tijd bruin rood. Aan drooge destillatie onderworpen gaat er eene gele vloei- stof over, welke tot eene helder gele massa stolt. Met bruinsteen en zwavelzuur verwarmd, levert zij mierenzuur. Bolley veranderde den naam quercitrine in giter- citronzuur, acidum querdtricum ^ omdat hare oplossing eene flaauwzure reactie vertoont en de eigenschap bezit om bases te verzadigen. (1) Chevrevil. Legons de Chimie appliqae^ ä la teinture. (2) Annalen der Chemie und Fharmacie, XXXYII, 101. 153 Op 100° gedroogd vond sollet haar zamengesteld uit: koolstof 52,52 52,95 52,03 52,76 52,03. waterstof 4^87 4,94 4,81 5,19 5,07. 2utirst<Jf 42,61 42,11 43,16 42,05 42,90. BoLLEY maakte van het loodzout gebruik om het aequivalentgewigt te bepalen en bereidde het door eene alcoholische oplossing van het znur met eene alcoholische oplossing van azijnzuur loodoxyde neder te slaan en het nederslag met kokend water af te wasschen , tot dat het doorgezegen vocht slechts eene flaauwe loodreactie en volstrekt geene gele kleur meer vertoonde. Op 100** gedroogd vond hij deze verbinding zamen- gesteld uit koolstof 33,68. waterstof 8,11. zuurstof 26,21. loodoxyde 37,— 86,87 37,20. Uit deze ontledingen leidde bolley als formale voor het znur HO, 0,^ H,ß 0^ en als die voor het lood- zout PbO, 0,e H,e O3 af. Pbeisseb (1) was in 1844 van meening, dat de genoemde hast geene gele kleurstof, doch weleenkleur- loos ligchaam bevat, hetwelk door opneming van 4 aeq. zuurstof in een geel ligchaam, bolley's quercitrine, door hem quercitreine genoemd, overgaat ; de kleurlooze stof noemde hij quercitrine en gaf er de formule G^^JI^qO^^ aan, zoo dat dan de quercitreine de formule O3JH3QO, g zou bezitten. De quercitreine gaat met loodoxydehydraat eene goudgele verbinding aan, welke pbeisseb zamengesteld vond uit: koolstof 41,53. waterstof 3,33. zuurstof 31,20. loodoxyde 28,94. In 1853 leverde bigaud (2) het bewijs, dat ook de quercitrine van bolley tot de glucosiden behoort , daar (1) Jonrnal für practiscfae Chemie, XXXII, 151. (2) Annalen der Chemie and Pharmacie, LX XXV III, 136. 154 sij door de behandeling met euren gesplitst wordt in quercetine en suiker. De uitkomsten van zijn onderzoek maakte hij (1) in 1864 bekend. Hij vond liaar oplosbaar in 425 deelen kokend wa- ter, oplosbaar in warm azijnziinr , gemakkelijk oplosbaar in verdnnde ammonia en in sodaloog, weinig oplosbaar in aether en bijna onoplosbaar in kond water. De op- lossing in ammonia wordt in de lacht donkerder van kleur. De waterige of alcoholische oplossing geefk met ijzerchlorid , zelfe na eene vier- of vijfhonderdvoudige verdunning, eene donker groene kleur zonder nederslag. Even als met bruinsteen en zwavelzuur levert zij ook met zure chromiumzure potasch mierenzuur. Door sterk zwavelzuur wordt zij ontleed , door sterk salpeterzuur worden er stikstofoxyde , koolzuur en zu- ringzuur gevormd ; sterk zoutzuur lost haar in de koude slechts weinig op, doch door verwarming scheiden zieh krystallen van gekleurde quercetine af. In het luchtledige gedroogd vond bigaud de quer- citrine zamengesteld uit: koolstof 53,04 53,47 53,66. waterstof 5,08 4,91 5,22. zuurstof 41,93 41,62 41,12. Door de vergelijking dezer ontledingen zien wij , dat BIGAUD een weinig meer koolstof dan bollet vond, hetgeen volgens GEBHABDT (2) toe te schrijven is aan het ver- schil in tem]fieratuur , waaraan de quercitrine in de twee gevallen is blootgesteld , want telt men 1 aeq. water op bij de uitkomsten door bigaud verkregen, zoo komen zij nagenoeg met de analyses van bolley overeen. Uit de hoeveelheid quercetine en suiker , welke door de behandeling van quercitrine met verdund zwavelzuur ontstaan, bepaalde bigaud de formules der quercitrine en quercetine. Hij vond 44,85 Vo suiker en 61,44 Vo quercetine; de suiker verschilt in zamenstelling en eigen- schappen geheel en al met druivensuiker, daar zij geel- achtig van kleur is, volgens de waarnemingen van zam- (1) Annalen der Ckemie und Phannaoie, XC, 283. (2) Giehabdt. Trait^ de Chimie organique, IV, 831. 156 HiNSB geen rotatie vermögen bezit en ztunengestelil is volgens de formnle C,, Hj, Oj,. Uit zijne onderzoekingen leidde bigaud de volgende formnle af om de ontleding der quercitrine voor te stelleii * 0„H^,0,,+5HO = 0,«H,0,,+0,,H,.0,s. quercitrine. quercetine. In 1854 leidde wurtz (1) uit de waamemingen van BIGAUD als formule voor de quercitrine O33 Hj^ O,^ en voor de quercetine C^ß H^j 0,^ af, zoodat dande splitsing op de volgende wijze moet voorgesteld worden : C,,H,„0,, + 2HO = 0,eH,oOM+OMH,,0,,. quercitrine. quercetine. De formule door bigaud voor de quercitrine op- gegeven komt mij waarschijnlijker voor dan die van BOLLEY of FBEISSEB , daar zij niet alleen afgeleid is uit de procentische zamenstellingen der splitsings-producten , maar 00k uit de hoeveelheid daarvan, welke zeer goed overeenkomen met de hoeveelheid door berekening ver- kregen. De hoeveelheid suiker zpu namelijk 44,66 Vo en die der quercetine 59,80 7o moetenbedragen, terwijl de bere- kende procentische zamenstelling de volgende is: koolstof 53,59. waterstof 4,71. zuurstof 41,70. WuBTZ voerde geene gronden aan, welke het aan- nemen zijner formule boven die van bigaud verkieslijk maken. In 1855 vond hlasiwetz, (2) dat het rutinezuur voorkomende in de CapparU spinosa identisch is met quercitrine. König(3) bewees inl857, dat degele kleurstof, die sedert eenige jaren onder den naam vsaiflavine uit Amerika naar Engeland wordt overgevoerd , onzuivere quercitrine is , daar zij, na uit azijnzuur gekrystalliseerd te zijn, ge- (1) Annales de Ghimie et de Phynque, (3) XLII , 246. (2) Annalen der Chemie und Pharmacie, XCVI, 128. (8) Jonrnal für pncÜBche Cbemie, LXXI, 98. 156 heel en al dezelfde zamenstelling en eigenschappen als de quercitrine bezit. QÜEROETINE. Zoo als reeds gezegd is^ werd de quercetine het eerst door rigaud (1) bereid. Hij verkreeg haar door de kokende waterige oplossing der quercitrine met ver- dund zwavelzuur te verwarmen; langzamerhand zet zieh de quercetine in citroengele, krystallijne vlokken af, Volgens BiGAUD vormt de quercetine een citroengeel poeder met een' groenachtigen tint. Zij is smakeloos, reukeloos^ weinig oplosbaar in kokend water, gemakke- lijk oplosbaar in alcohol en ook in warm azijnzuun Zij bezit het karakter van een zwak zuur, is in water, het- welk een weinig bijtende potasch of soda bevat, met eene gele kleur oplosbaar; hare oplossing in ammonia wordt in de lucht donkerder van kleur. Zij smelt door verhit— ting op platina en verbrandt Met ijzerchlorid neemt zij eene groene kleur aan, Rigaud vond haar zamengesteld uit : koolstof 59,15 59,05 59,26 59,48. waterstof 4,05 4,85 4,27 3,84. zuurstof 36,80 36,60 36,47 86,68. TANNINE, ACIDUM TANNIOÜM, ACIDUM GAL- LOTANNICÜM of GALNOTENLOOIZUUR. In 1813 vinden wij reeds van tannine , als eene stof in de galnoten aanwezig, gewag gemaakt door pel- letier (2), die vermoedde, dat zij geen enkelvoudig ligchaam zoude zijn, en het was in 1815 het eerste (1) Anoalen der Chemie und Phnrmacie, XC, 283. (2) Annales de Chimie, LXXXVII, 103. 157 BEBZBLius 0), die hare zamenstelling bepaalde , zijnde deze (berekend met het oude aequivalentgewigt der koolstof): koolstof 41,160. waterstof 4,186. züurstof 54,654. doch hij besloot uit de groote overeenkomst , welke hij meende, dat er bestond tusschen het looizaur en het galnotenzuur, dat beide ligchamen gelijke Volumina kool- stof en waterstof bevatten en alleen verschillen moesten in de züurstof, zoo dat hij de formule C^ H, O4 aan- nam; het door bebzelius genoemde galnotenzuur was echter brandig galnotenzuur, daar hij meende, dat het galnotenzuur om volkomen zuiver te zijn, gesublimeerd moest worden. In 1832 vond bbaconnot (2) 00k looizuur in de eikenschors^ doch 8TBNHOU8E (8) bewees in 1843, dat ge- noemd looizuur niet identisch is met dat uit de galno- ten, daar het hem niet gelukte uit het eerste galnoten- zuur op de gewone wijze te bereiden of door verhitting brandig galnotenzuur te verkrijgen. In 1834 maakte J. p^louze (4) zeer belangrijke waarnemingen omtrent de tannine bekend en gaf de vol- gende bereidingswijze op. In een toestel bestaande uit eene lange glazen buis, welke op eene glazen karaf rust , aan het bovenste einde door een glazen stop en van onderen aan het naauwere einde door een str^je katoen gesloten is^ brenge men fijn poeder van galnoten. Men drukke het poeder zacht in de buis en als deze daarmede half gevuld is, vulle men haar geheel met aether uit den handel en sluite haar. Den volgenden dag vindt men in de karaf twee lagen; de eene, die zeer ligt en vloeibaar is, neemtde bovenste plaats in, terwijl de onderste eene ligt gele kleur en eene siroopachtige hoedanigheid bezit. Men gaat zoo- lang voort met het uittrekken met aether , tot dat men zieh verzekerd heeft, dat het volumen van de onderste (X) Annales de Chimie , XCIV, 320. (2) Annales ds Chimie et de Physiqne» L, 881. (S) Annalen der Chemie und Pharmacie, XLV, 17. (4) Annales de Chimie et de Physiqoe , LIV, 837. 158 laagniet merkbftftr wordt yermeerderd; alsdan scheidt men de twee lagen , yerwanut de borenste om den aether door destillatie terug te verkrijgen, wascht de onderste eenige malen met aether af en brengt haar in eenen oven of onder de luchtpomp om te droogen. Daarbij vermeer- dert het volnmen aanmerkelijk en de tannine blijft als eene sponsachtige massa terng, welke somtijds wit ^ doclx meestal flaauw geel van klenr is. Op deze wijze ver— kreeg PisLOUZE 85 tot 40 Vo zuirere tannine. De bovenste laag bevat aether , water, galnotenznnr^ een weinig tannine en nog onbekende ligchamen. Gebruikt men watervrij^a aether en goed gedroogde galnoten, zoo verkrijgt men opdeze wijze geene tannine, waarvoor pixouzE als reden opgaf, dat de drooge tannine nagenoeg onoplosbaar is in watervrijen aether, terwijl zij met waterhondenden aether eene dikke siroop vormt, Yan daar dat, bij het in aanraking brengen van zeer fijn poeder van galnoten met waterhondenden aether, de tannine zieh meester zal maken van het water en met het water en eene zekere hoeveelheid aether eene zeer dikke siroop zal vormen, welke , zwaarder dan aether zijnde, de laagste plaats zal trachten in te nemen en grootendeels het eerste zal nitvloeijen. P41.0ÜZB gaf de volgende eigenschappen der tan- nine op. Zij is bijna ongeklenrd , bezit een' adstringerenden smaak, is reukeloos, zeer oplosbaar in water met eene zure reactie, ook oplosbaar in alcohol, en weinig oplos- baar in watervrijen aether; zij kan niet in krjstallen verkregen worden en verbrandt geheel door verhitting op platinablik. Hare oplossing ontleedt de koolznre aka- lien onder opbrnising en geeft met de meeste metaal- zonten nederslagen; met zonten van ijzeroxydnle wordt de oplossing niet troebel, maar met zouten van ijzer- t)xyde geeft zij een donker blaauw bezinksel. Eene ge- concentreerde oplossing wordt overvloedig wit nederge- slagen door zout-, Salpeter-, phosphor- en arsenikzuur, doch niet door zuring-, wijnsteen-, melk-, azijn-, citroen-, barnsteen-, selenig- en zwaveligzuur. Salpeterzunr levert door verwarming eene groote hoeveelheid znringznur. De 159 zouten van cinchonine^ chinine^ bmcine^ strychninej codeine^ narcotine en morphine geyen met oploasingen van taimine witte nederslagen , welke in water bijna on- oplosbaar, doch in azijnzunr oplosbaar zijn. Wat de verhonding van tannine tot aether aangaat, ZOO heb ik de opgave ran mohb (zie later) bevestigd gevonden^ datde tannine zeer oplosbaar is in water vrijen aether en daarmede eene siroopachtige vloeistof levert. Zouten yan ijzeroxydule brengen in het eerste oogenblik geene yerandering te weeg in de oplossing van tannine ^ doch zeer spoedig wordt zij ligt violet geUeard^ de op- lossing wordt hoe langer zoo donkerder en eindelijk donker blaauw. Deoyerige eigenschappen, die PiiLOUZE venneldde5 komen met de waarheid oyereen. WiTSTOCK maakte vroeger bekend, dat de morphi- nezouten^ als zij geheel yrij yan narcotine zijn, niet nedergeslagen worden door een aftreksel yangalnoten, maar pixouzE beyond, dat dit aftreksel yersch bereid zijnde, eyen goed als de taunine zelf zniyere morphinezouten nederslaat^ terwijl dit aftreksel ze niet meer neder- slaat^ als het eenigen tijd bereid is geweest. Deze eigen- schap wordt door piiiOUZE toegeschreven aan het galno- tenzuur ^ hetwelk zieh in het aftreksel der galnoten yormt, want eene koude oplossing yan dit zuur lost gemakke- lijk het nederslag op, dat in morphinezouten geyormd wordt of door tannine of door een aftreksel yan galnoten, Deze waameming yan p^iloxjze heb ik beyestigd geyon- den en ik heb mij ook oyertuigd, dat de reden, die piiLOUZE er yoor geeft , de wäre is. De oplossing yan tannine, in een oyeryloed eener oplossing yan lijm gegoten, yormt een wit, ondoorschij- nend bezinksel, hetwelk in de boyenstaande yloeistof oplosbaar is, en wel yooral door yerwarming; maar als daarentegen de tannine in oyeryloed aanwezig is,, dan lost het nederslag zieh door yerwarming niet op, doch yereenigt zieh tot eene grijsachtige elastieke massa. In beide geyallen kleurt het gefiltreerde yocht de zouten yan ijzeroxyde blaauw* Als methode om galnotenzuur in tannine te ontdekken, beyal piSlouze aan, om in de oplossing een stuk dier- 160 lijke huid^ welke door kalk van het haar beroofd is, te leggen, de oplossing na en dan om te roeren an te filtreren; als de tannine zoiver is, dan wordt alles door de huid opgenomen, en het filtraat zal met zouten yan ijzeroxyde niet de minste kleur geven, en na uit- damping niets achterlaten. Is echter slechts vier of vijf duizendste deelen galnotenznur aanwezig, dan zal het filtraat door zouten van ijzeroxyde terstond blaauw ge- klenrd worden. Yersch nedergeslagen aluinaardehydraat neemt de tannine dadelijk uit hare oplossing weg en vormt daarmede eene geheel onoplosbare verbinding. Pi^LOUZE vond de tannine, na ze op 120** gedroogd te hebben, zamengesteld uit: koolstof 51,07 60,87 50,50 50,80. waterstof 4,— 4,87 4,28 4,15. zuurstof 44,93 44,76 45,22 45,05. Uit deze zamenstelling en die van de verbinding met loodoxyde leidde pälouze de formale C,3 H^ 0,j af. Aan eene temperatuar van kokende olie blootgesteld , vormt zij water, koolzaur, en eene zwarte terugblijvende stof, metagalnotenzuur, door peloüze voorgesteld als volgt: 2C,s H3 0,,=C33 H,, O,, + 3 CO, + 7 HO. tannine. metagalnotenzunr. Als men haar slechts op 210° tot 2 15« verhit, dan verkrijgt men koolzaur, brandig galnotenznur en meta- galnotenzuur. Naar aanleiding van de zure reactie en de eigen- schap om zieh met bases tot zouten te verbinden , ver- anderde p^louze den naam tannine in addum tannicum , looizuur, P^LOüZE vestigde 00k zijne aandacht op de om- standigheden, waaronder het looizuur in galnotenznur veranderd wordt en bevond, dat eene zeer verdunde waterige oplossing van looizuur langzaam zuurstofgas opslorpt, een even groot volumen koolzuurgas laat ontwijken, en na eenige weken ongekleurde krystallen van galnotenznur afzet; bij afwezigheid van zuurstof kan men de oplossing maanden lang zonder de minste ver- andering bewaren. Daar de galnoten eene groote hoe- veelheid looizuur en volgens bichter slechts 3,5 <>/ 161 galnotenzuur bevatten, zoo nam P]£loüze aan dat de vorming yan het galnotenzuur moet worden toegeschreven aan de verandering van looizuur onder den invloed van water en lucht, en hij hield het voor waarschijnlijk, dat de geringe hoeveelheid galnotenzuur, die men uit de gedroogde galnoten direct door uittrekken met absoluten alcoholkan verkrijgen, afkomstig is van de verandering, die de tannine gedurende het droogen der galnoten heeft ondergaan. Deze laatste beschouwing van pälotize omtrent de aanwezigheid van galnotenzuur in ee- heele galnoten, geloof ik dat geheel en al waar is hoewel de verandering van looizuur in galnotenzuur niet plaats heeft onder de werking van water en lucht, doch van water en pectase (zie bladz. 170), en, wat zijne waar- neming betreft, dat looizuur znurstof opslorpt en koolzuur daarvoor in de plaats geeft, zoo geloofikaan dejuistheid dezer waameming niet te mögen twijfelen; met de ge- volgtrekking van Pi:LOüZE ben ik het echter niet eens en geloof door de waarnemingen van bobiqüet in 1837 en van anton labocque geregtigd te zijn om aan te mögen nemen, dat de zuurstof der lucht niet bepaald noodzakelijk is om uit het looizuur galnotenzuur te doen vormen; het is echter zeer goed mogelijk dat de zuurstof de verandering bespoedigt. In 1834 bepaalde liebig (1) de zamenstelling van het galnotenlooizuur en vond het bestaande uit koolstof 51,77. waterstof 4,12. zuurstof 44,11. LiEBia nam C^j Hg Ou als formule aan, waaruit men gemakkelijker de vorming van galnotenzuur en koolzuur kan verklaren, want 1 aeq. looizuur zou door opheming van 4 aeq. zuurstof veranderd worden in 2 aeq. gekrystalliseerd galnotenzuur en 2 aeq. koolzuur doch brengt men zulks in formule C,, H, O,, + 40 = 2 (HO, 0, H, O.) + 2 CO,, galnotenlooizuur. galnotenzuur. zoo ziet men, dat er in het eerste lid twee aeq, kool- (1) Annalender Chemie und Pharmaeie, X, 172. 11 162 stof meer zijn dan in het tweede, zoo dat ik geloof , dat het aangehaalde tijdschrift de zaak foutief vermeld heeft. Beter kan meu zieh deze ontleding op de volgende wijze voorstellen : 0,1 H, O,, + 8 O = 2 (HO, C, H, O,) +4CO,. galnotenlooizuur. galnotenzuur. Ten gevolge van de beschouwing van liebig, her- vatte P^LOUZE (1) in hetzelfde jaar zijneonderzoekingen, en hield de vorming van galnotenzuur op eene der vol- gende wijzen voor waarschijnlijk: C,, He O3 + lOO = Cy H, O5 + 5COj-f.3HO. galnotenlooi- galnotenzuur. zuur. 2 C, 3 H3 O^ j + 30 O = 3 O7 H3 O5 + 15 COj + 9 HO. galnotenlooi- galnotenzuur. zuur. doch bij zijne ontledingen was het een vreemd verschijnsel, dat hij steeds meer koolstof en minder waterstof verkreeg, dan volgens de berekening uit de formule mogelijk kon zijn; daarom trachtte hij genoemd verschil op te sporen en kwam tot de overtuiging, dat het moest worden toe- geschreven aan aetherdamp door kleine blaasj es ingesloten, welke gedurende het droogen der siroop gevormd worden. Om dezen aetherdamp volkomen uit te drijven , bragt hij het looizuur tot een zeer fijn poeder, droogde het en onderwierp het op nieuw aan de ontleding, zoo dat hij de volgende uitkomsten verkreeg: koolstof 60,69 50,66. waterstof 3,84 3,77. zuurstof 45,57 45,58. Door deze nieuwe ontledingen en de beschouwing van LIEBIG geleid, nam 00k piiLOUZE de formule C, 3 H3 O, ^ aan, welke beter aan de gevondene zamensteÜing vol- doet dan Oj3 Hg Oj^. In ditzelfde jaar beval henby (l) het galnotenlooi- zuur aan om alcalo'iden quantitatief te bepalen, en wel in het bijzonder voor de bepaling van het gehalte aan (1) Annalen der Chemie and Pharmacie, X , 210. (2) Journal de Pharmacie , XX. 163 alcaloiden in dekinabasten; zijne methode berast op titratie ; zij bepaalt hoe veel eener oplossing van looizuur men noodig heeft om al de alcaloiden neder te slaan en wordt door hem alcalovmetrie genoemd; de oplossing van het looiznnr moet te voren op de zuivere alcaloiden geti- treerd zijn, Deze methode om alcaloiden te bepalen kan bcna- derend zijn, doch als naauwkeurig is zij niet aan te bevelen, daar zij uit aftreksels van plantendeelen, waarin meerdere alcaloiden aanwezig zijn, meestal deze alca- loiden gezamenlijk nederslaat, zoo als chinine en cin- chonine , strychnine en brucine, en ten tweede omdat er altijd door het looizuur gelijktijdig kleurstoflfen worden nedergeslagen. Tu 1835 vervolgde henby (1) zijn onderzoek over de Verbindingen van looizuur met alcaloiden en gaf de volgende eigenschappen van deze Verbindingen op. Zij zijn wit , kaasachtig , naauwelijks in koud water oplosbaar, iets oplosbaarder door verwarming ; de ver- warmde oplossing wordt door bekoeling troebel en de verbinding scheidt zieh als eene harsachtige massa op de oppervlakte af. Zij zijn in sommige verdunde zuren en in kokenden alcohol oplosbaar; de alcoholische oplossing vertoont eene zure reactie ; zij zijn niet in Staat zieh in krystallen af te scheiden. Door hydraten van me- taaloxydes , zoo als van ijzer , lood , tin , antimonium , barium , calcium , magnesium worden zij meer of minder gemakkelijk ontleed en het alcaloid kan met alcohol wor- den uitgetrokken. In 1837 onderzocht eobiqüet (%) opzettelijk de om- standigheden , waaronder het galnotenzuur uit het gal- notenlooizuur gevormd wordt. Hij bewees, dat de toe- treding der lucht niet noodzakelijk is om het looizuur in de galnoten aanwezig zijnde, in galnotenzuur te veran- deren; dat zuiver looizuur in water opgelost, na acht maanden slechts eene hoeveelheid galnotenzuur levert gelijk aan de helft van het gebruikte looizuur, terwijl (1) Annalen der Chemie und Pharmacie, XV, 303. (2) Annales de Chimie et de Physique, LXIV, 386. ir 164 geheele galnoten daartoe slechts eene maand noodig hebbeD. Yolgens de tot op dien tijd aangenomene for- mnles van bet galnotenlooizutir en galnotenzour ^ zonde men bij den volkomen overgang van bet eerste in bet laatste znur slecbts 10 */^ verlies van betgebruikte gal- notenlooiznur kunnen bebben. Het verlies van 40 v« was das niet toe te scbrijven aan ontleding van betgal- notenznnr^ want bet zuor verkregen door galnoten een jaar met water bevocbtigd in de lucbt te laten staan, verscbilde in boeveelbeid weinig van bet zuur na veel korteren tijd verzameld. Evenmin is de scbimmel een product van de ontleding van galnotenznnr ^ want bobi- QüET liet eene waterige oplossing van tannine na bij- voeging van alcobol een' langen tijd staan, zoo dat de vorming van scbimmel volkomen vermeden werd , maar tocb werd er niet meer galnotenzuur dan vroeger ver- kregen. Wat bet verscbil in tijd aangaat om zuivere tannine in galnotenzuur en om de tannine ^ als zij nog in de galnoten aanwezig is, daarin te doen veranderen, dit moet worden toegescbreven aan andere ligcbamen, welke in de galnoten aanwezig zijn, en de verandering der tannine gemakkelijk maken; want als men gabioten met weinig water uittrekt, zoo dat boofdzakelijk enkel looizuur wordt opgelost, zoo kan men deze oplossing in bermetiscb geslotene flesscben onveranderd be waren , doch gebruikt men meer water tot bet uittrekken y zoo dat er ook andere Stoffen opgelost worden , dan vormt zieh spoedig galnotenzuur. Door deze onderzoekingen werd BOBIQUET tot de bescbouwing geleid , dat bet galnoten- looizuur zoude te bescbouwen zijn, als bestaande uit galnotenzuur en een koolwaterstof : Cia H, O,, = a(HO, 0, H3 OJ + H C4. galnotenlooizuur. galnotenzuur. Dat de gemakkelijke verandering van looizuur in galnotenzuur moet worden toegescbreven aan andere ligcbamen in de galnoten aanwezig, is in 1858 door E, BOBIQUET, den zoon van den zoo even genoemden scbeikundige, voldoende bewezen. 165 In ] 839 bepaalde onze beroemde landgenoot MULD£B(l) de zamenstelling der verbindingen van looizuur met lijm en leidde uit de neutrale verbinding de formule van het zunr af. Om deze verbinding te bereiden werd eene opiossing van vischlijm met een' grooten overvloed looi- zuur nedergeslagen en uit de hoeveelheid looizuur, die de lijm tot zieh nam en uit de procentische zamenstelling de formule afgeleid. Op lüO deelen drooge vischlijm bedroeg de hoeveelheid looizuur 135 deelen. Als foimule dezer verbinding gaf müldbr C»i H17 Ni Ow, welkemen kan splitsenin C, 3H, o^aOs+C, jH^Oj-l- 2aq. zoodatC|3 Hg O9 de formule voor het water vrije looi- zuur zoude zijn, doch wij mögen het er voor houden, dat de formule der gelatine met nog te weinig zekerheid bekend is , om daaruit de formule van het looizuur af te leiden, terwijl 00k de gelatine met het looizuur ver- schillende verbindingen vormt; daarenboven, hoewel de formule van het galnotenlooizuur nog niet bekend is, bezitten wij toch andere meer naauwkeurige methoden om te trachten de formule van het looizuur te bepalen, ZOO als voornamelijk de hoeveelheid en de zamenstelling der splitsingsproducten, gevormd door de behandeling van het galnotenlooizuur met minerale zuren , terwijl de ver- bindingen van zware metaaloxydes met het looizuur die onS 00k aan de hand geven. H. WACKENRODER (2) oudcrzocht in 1841, welke verandering eene opiossing van galnotenlooizuur door het koken onder vrije toetreding der lucht ondergaat Hij liet eene opiossing van twee deelen galnotenlooi- zuur in 100 deelen water gedurende twaalf uren koken in eene opene flesch, onder aanvulling van het verdampende water, en bemerkte door het koken bijna geene verande- ring; de opiossing werd daarop zeven maanden aan zieh zelve overgelaten in eene flesch , welke er half mede gevuld en met een kurk gesloten was en na dezen tijd vond hij slechts sporen van galnotenzuur in de vloeistof. Eene tweede opiossing , bevattende | Vq looizuur , werd , na acht uren (1) Annalen der Chemie und Pharmacie, XXXI, 124. (2) Joaraal für practische Chemie, XXIV, 28. 166 koken, zeven maanden aan zieh zelf overgelaten, na welken tijd het znur grootendeels in humuszuur, voor een zeer klein gedeelte slechts in galnotenzuur veranderd was. Eene derde waterige oplossing was, na zeven maanden aan de toetreding der lucht blootgesteld te zijn geweest en zonder vooraf gekookt te hebben , volkomen in galnoten- zuur en niet in humuszuur veranderd. Ook in dit zelfde jaar onderzocht anton larocque (1) den invloed, dien sommige ligchamen op de verandering van looizuur in galnotenzuur uitoefenen en vond, dat alcohol, kwikoxyde, salpeter-, zout- en zwavelzuur, bro- mium, terpentijnolie, kreosoth, zuring-, azijn- enblaauw- zuur de verandering zeer vertragen , dat arsenikzure soda en sublimaat minder verstorend werken, dat camplior, citroenzuur en cinnaber geene werking uitoefenen, en dat wijnsteenzuur de verandering schijnt te bespoedigen. Om de werking dezer ligchamen te beproeven, maakte hij gebruik van de eigenschap van zwavelzure chinine om het looizuur neder te slaan, en vergeleek de hoeveelheid van het nederslag, hetwelk hij op deze wijze verkreeg van eene oplossing van looizuur, welke na bijvoeging van eene der genoemde stoflfen een' zekeren tijd aan de lucht was blootgesteld geweest, met de hoeveelheid looizure chinine, die hij uit eene oplossing eener gelijke hoeveel- heid zuiver looizuur afscheidde, die even lang aan de werking der lucht was blootgesteld geweest. Daarenboven bevond larocque, dat looizuur, in aanraking gebragt met water en galnoten, te voren met aether uitgetrokken zijnde , in eene geheel gevulde flesch toch in galnotenzuur overgaat, zonder de vorming van Schim- mel, ZOO dat de zuurstof der lucht voor deze verandering niet noodig is, Ook maakte hij bekend, dat het ferment der galnoten suiker in alcohol en koolzuur kan verande- ren, en dat biergist, vleesch en kaas, even als het fer- ment der galnoten zelf, het looizuur in galnotenzuur kunnen doen overgaan. Stenhouse {2) vond in 1843 het looizuur voorko- (1) Journal de Pharmacie et de Chimie , XXVII, 197- (2) PhiloBophical Magazine, XXIII, 387. 167 inende in de sumak indentisch met dat in de galnoten aanwezig« Dohin£ (1) toonde in 1845 aan^ dat de aanwezig- heid van water in den aether noodzakelijk is 3 om het looi- zunr uit de galnoten te verkrijgen^ want drooge galnoten^ met watervrijen aether behandeld^ leverden hem bijna geen zauT, terwijl daarentegen galnoten met vochtigheid ver- zadigd hem veel znnr opleverden. Daarom beval hij als de beste bereidingswijze aan , om poeder van galno- ten, hetwelk drie of vier dagen aan eene vochtige atmospheer was blootgesteld geweest , met gewonen aether nit te trek- ken en het zuur door nitdamping van het aetherische aftreksel verkregen , dat nog niet geheel zuiver was , met gelijke deelen water en aether te schndden volgens het voorschrift van öuibourt (2), waardoor men drie lagen zal verkrijgen , zijnde de onderste eene oplossing yan zuiver looiznur. De waarneming van dominä, dat watervrije aether uit drooge galnoten de tannine niet kan uittrekken, is juist en was 00k reeds aan pi:LOUZE bekend, en om deze reden vinden wij reeds door hem aanbevolen om gewonen aether uit den handel tot het uittrekken van galnoten te bezigen , daar deze altijd waterhoudend is , doch met de verklaring, die piiLOUZE voor de werking des aethers opgaf, kan ik mij, zoo als reeds gezegd is, nietvereeni- gen ten gevolge der onderzoekingen van hohb (3) in 1847, waarvan de hoofduitkomsten de volgende zijn. Voegt men bij geheel watervrijen aether van 0,725 sp. gew. zuivere tannine, zoo lost zij zieh na eenigen tijd tot eene siroopachtige vloestof op , welke zieh met den overigen aether niet vermengt , doch zieh na het omschud- den weder afscheidt, Gaat men met de bijvoeging van tannine voort, zoo neemt de siroopachtige laag toe en ten laatste wordt de geheele hoeveelheid aether in zoodanige siroop veranderd. Daar er hier volstrekt geen water tegenwoordig was en verder de geheele hoeveelheid aether in de dikke oplossing ©verging, zoo was het duideUjk, (1) Journal de Pharmacie , (3) V, 281. (2) Revne scientifiqne, XIII, 32. (3) Annaleo der Chemie und Pharmacie , LXI , 358. 168 dat de siroopachtige vloeistof eene oplossing van looizuur in aether en niet in water was. Deze siroop liet door nitdamping ongeveer 50 7o droog looizunr achter. Het is echter een vreemd verschijnsel , dat eene aetherische oplossing van looizuur zieh niet met meer aether laat vermengen en mohb schreef hieraan de verkeerde be- schouwing van pi^louze toe. Giet men bij de aetherische oplossing van looi- zuur, waarop nog aether drijft, een weinig water, dan ver- krijgt men na het omschudden drie lagen; de onderste is looizuur in water opgelost, de middelste eene oplossing van looizuur in aether; de bovenste bestaat hoofdzakelijk uit aether, welke kleurstoffen en een weinig looizuur opge- lost bevat. Voegt men in plaats van water een weinig alcohol bij de aetherische oplossing, dan wordt deze veel dunner en na eenig omschudden vermengen zieh beide vloeistoffen tot eene dünne vloeistof, welke na uitdamping schoon looizuur achterlaat. De bijvoeging van een weinig alcohol bij den aether, welke dienen moet om de galnoten uit te trekken, is dus zeer voordeelig. Daarom trachtte mohb uit de galnoten door enkel uittrekken met alcohol looizuur te verkrijgen, doch het aldns verkregen zuur was niet volkomen in aether oplos- baar. Eene betere uitkomst le verde een mengsei, be- staande uit 4 vol. aether en 1 vol. alcohol van 90 Vo, terwijl door het gebruik van gelijke volumina alcohol en aether de hoeveelheid tannine zelfs 72,Ä % bedroeg, welke echter, evenmin als de door enkel alcohol bereide, volkomen in aether oplosbaar was , doch er bleef zoo weinig terug, dat zij nagenoeg als zuiver te beschou- wen was. In 1852 maakte Strecker (1) bekend, dat het looi- zuur door verwarming met verdund zwavelzuur gesplitst wordt in galnotenzuur en suiker en vond het zuur zamen* gesteld uit: koolstof 51,4 51,5. waterstof 8,9 8,9. zuurstof 44,7 44,6. (1) Annalen der Chemie and Pharmacie, LXXXI , 248. 169 Als formnie stelde hij G^^ H,, O^^ en gaf devol- gende vergelijking om de splitsing voor te stellen: galnotenlooi- galnotenzunr. zuur. E. BOBIQUET (1) zette in 1853 de onderzoekingen voort van zijnen vader, den vroeger genoemden bobiqüet, omtrent de omstandigheden , waaronder het looizuur in galnotenzunr veranderd wordt en kwam tot zeer belang- rijke uitkomsten. Hij trok het poeder van galnoten met waterhoudenden aether , daarna met een mengsei van ge- lijke deelen waterhoudenden aether en alcohol van 0,847 sp. gew. en verwarmde het terugblijvende gedurende twaalf uren met water op eene temperatuur van 20° tot 25^ De waterige oplossing leverde met alcohol een wit nederslag en het uittrekken met water werd zoo lang voortgezet, tot zulks niet meer plaats had. Het nederslag , door alcohol in deze waterige aftrek- sels verkregen, bedroeg na het droogen 3,15 Vo en be- stond volgens bobiqüet uit pectine en sporen van pectine- zuur. Om te bewijzen , dat het nederslag uit pectine bestond , zoo vermeldde hij , dat hetzelf oplosbaar was in warm water , hetwelk eenige droppels ammonia of sporen van koolzure alcalien bevatte. Deze oplossing leverde, na gekookt te zijn met zoutzuur, pectinezuur, het- welk met salpeterzuur gekookt slijmzuur vormde. De eenige zelfstandigheid , waarmede men de pectine , na de zoo even genoemde eigenschappen , zou kunnen verwarren, is de gom, doch bobiqüet overtuigde zieh , dat deze niet aanwezig was, daar eene kokende op- lossing door koolzure soda flaauw troebel werd, welke troebeling volkomen verdween door de bijvoeging van zoutzaur in geringen overvloed, waarbij niet het minste nederslag werd afgescheiden. Het gelukte bobiqüet niet om de pectine voldoende te zuiveren , ten einde hare zamenstelling te bepalen. Om te weten of de pectine werkelijk als zoodanig (1) Joarnal de Pharmacie et de Cihmie, (3) XXIII. 241. 170 in de galnoten aanwezig is^ trok bobiquet ze spoedig uit met een mengsei van gelijke deelen aether en alcohol^ welk mengsei de eigenschap bezit de tannine terstond op te lossen; het teragblijvende werd daarna met laanw wa- ter nitgetrokken^ zoo lang tot het aftreksel geen' adstrin- gerenden smaak meer bezat. Deze waterige aftreksels werden door alcohol niet nedergeslagen, waaruit volgde, dat de pectine in de galnoten niet gevormd voorkomt; daarom vermoedde BOBIQUET, datzij afkomstig zoude zijn van pectose^ het- geen hij bevestigd vond, daar het overgeblevene van de op deze wijze behandelde galnoten een' dag met water op eene temperatuur van 25° tot 80° getrokken zijnde, een aftreksel le verde, hetwelk met alcohol een groot nederslag van pectine leverde. Hij onderzocht nu nog of de pectase^ zijnde het pectische ferment^ in de galnoten in den oplosbaren of onoplosbaren toestand voorkomt, en uit zijne proefnemingen leidde hij af , dat zij in beide toestanden daarin aanwezig is. De oplosbare modificatie vond hij in het looizuur, door aether met water verzadigd, en in dat door een mengsei van alcohol en aether uit de galnoten getrokken. Om haar aan te toonen werd het drooge looizuur (door uitdamping van beide aftreksels verkregen) elk afzon- derlijk in zijn vijfvoudig gewigt water opgelost en de oplossingen eenige dagen aan eene temperatuur van 10° blootgesteld. Na vier dagen scheidden beide oplossingen eene stof af , welke de eigenschap bezat om de pectine in pectinezuur, het galnotenlooizuur in galnotenzuur te veranderen. Door het onderzoek van het looizuur door uitdam- ping van het aetherisch aftreksel verkregen , is , dunkt mij, de aanwezigheid van oplosbare pectase duidelijk bewezen. Ik geloof echter dat het niet mogelijk is, haar op deze wijze aan te toonen in het looizuur door uit- damping van het alcoholisch aetherisch aftreksel bereid, want volgens de onderzoekingen van fbämy, wordt de oploshare pectase door alcohol in de onoplosbare veran- derd, hetwelk door bobiquet ook is aangetoond; hoe ^an er dan in het poeder, op de beschrevene wijze ver- V 171 kregen , pectase in den oplosbaren toestand voorkomen , daar zij door den gebroikten alcohol onoplosbaar is gemaakt? Of is deze onoplosbaar gemaakte pectase op- losbaar in een mengsei van alcohol en aether; zoo zij daarin niet oplosbaar en de oplossing met de noodige voorzorgen bereid is, dan moet door den alcohol de pectase in de galnoten zelf reeds onoplosbaar zijn ge- maakt, en ZOO dit niet het geval is geweest, dan kan men de eigenschap van het afgescheiden poeder om pectine in pectinezuur, galnotenlooizuur in galnotenzuur te veranderen, slechts toeschrijven aan mechanisch mede- gevoerde owoplosbare pectase. Om de pectase in de onoplosbare modificatie aan te toonen, voegde robiquet het poeder van galnoten, nadat het met aether, alcohol en daarna met water uitge- trokken was, bij eene oplossing van zuivere pectine en vond dat deze binnen twee dagen in pectineznur veran- derd was ; het aldus nitgetrokken poeder van galnoten veranderde in vijf dagen het galnotenlooizuur in galno- tenzuur. Ik geloof dat ook hier de onoplosbare modifi- catie niet zonder bedenking beweaen is, want door den alcohol is het mogelijk, dat de oplosbare pectase in de onoplosbare is overgegaan. Emulsine, biergist, legumine, planten- en dierlijk eiwit werken, volgens bobiquet, weinig op eene versehe oplossing van looizuur, doch is de oplossing oud, zoo dat reeds een gedeelte galnotenzuur is afgescheiden, zoo heeft er alcoholgisting plaats. Zoo als 8TBECKEB meende bewezen te hebben, zoo geloofde ook bobiquet, dat het mogelijk is het galno- tenlooizuur onder zekere omstandigheden te veranderen in galnotenzuur en suiker, doch hij houdt de suiker voor een ontledingsproduct en meent, dat het ligchaam , waar- mede het galnotenzuur in het looizuur verbonden voor- komt, eene soort van gom en geene suiker is. Uit de onderzoekingen van bobiquet kan men de aanwezigheid van pectose en pectase in de galnoten afleiden. De pectase is het dus , die het looizuur zoo gemak- kelijk in galnotenzuur verändert, als men vochtige gal- noten aan de lucht blootstelt. Door de eigenschap der 172 oplosbare pectase om in aether oplosbaar te zijn, wordt het ons ook duidelijk^ hoe het mogelijk is, dat eene oplossing van looizaur (door waterhoudenden aether uit de galnoten verkregen) galnotenzuur kan lereren. Eene dergelijke ontleding, als 8TBEGKEB in 1852 waamam, door de behandeling van galnotenzuur met ver- dund zwavelzuur, heeft volgens onderzoekingen van denzelfden scheikundige (1 ) in 1854 ook plaats gedurende de behandeling van looizuur met alcalün, doch de sui— ker ondergaat nu eene verdere ontleding in glucinezuur en apoglucinezuur, Dezelfde splitsing heeft plaats bij de ontleding van looizuur met gist^ zoo dat de suiker spoedig in koolzuur en alcohol overgaat^ welke alcoholvorming reeds door bbacconnot werd waargenomen gedurende het lang staan van vochtige galnoten in de lucht. Stbeckeb bepaalde met de grootste naauwkeurig- heid de zamenstelling van het zuur. Om het volmaakt vrij van aether te verkrijgen, werd het in weinig water opgelost , de oplossing op een waterbad verwarmd om al den aether uit te drijven, de siroopdikke vloeistof in het luchtledige uitgedampt en de terugblijvende stof op 120"* tot 130° verwarmd. De gemiddelde procentische zamenstelling van tien ontledingen was : koolstof 52,3. waterstof 3,7. zuurstof 44, —. en STBECKEB meende hieruit, in overeenstemming met de zamenstelling der zouten, als formule voor het gal- notenlooizuur te mögen afleiden C54 H^j O34 en de ontleding te mögen voorstellen als volgt : 05*HtjO,4 + 8HO = 8 0,4HeO,, + C,,H,,0,,. galnoten- galnoten- looizuur. zuur. Het gelukte hem niet de hoeveelheid suiker naauw- keurig te bepalen, daar hij slechts 15 tot 22 Vo ver- kreeg en zijne formule 29,1 V« vordert. Stbeckeb nam aan , dat het looizuur een driebasisch zuur is , en leidde (1) Annalen der Chemie and Pharmacie, XC, :<28, 173 deze eigenschap af uit het gewigtsverlies van water^ dat men waameemt gednrende de verwarming van looizuur met lood- oxyde, zoo dat de formale van het watervrije zaur Cm H» Oh zonde zijn. Hij bewies ook^ dat de door bebzeliub aangenomene verbindingen van looizuur met minerale zuren niet bestaan^ doch dat het nederslag^ hetwelkmen verkrijgt door zuren te voegen bij eene oplossing van looizuur 5 bestaat uit looizuur verontreinigd met hetge- bruikte zuur, zoo dat de oorzaak van het nederslaan moet worden toegeschreven aan de geringe oplosbaarheid van looizuur in zuur bevattend water. EuMMELL (J) vermeldde in I8569 dat het beste middel om het looizuur kleurloos te verkrijgen , is , het- zelve op te lossen in een mengsei van aether en alcohol^ deze oplossing te trekken met dierlijke kool en weder te verdampen. ViNEN (2) onderzocht in hetzelfde jaar de galnoten van Devonshire en vond daarin tamelijk veel looizuur, doch minder dan in de galnoten van Aleppo, Daar slechts enkele looizuren door middel van zuren kunnen gesplitst worden, zoo gaf rochledeb (3) in 1857 aan de hand, om deze splitsing te beproeven met barythydraat onder afsluiting der lucht. Hij ontwikkelde waterstofgas en leidde dit, na afwassching, in eenekolf, waarin zieh eene geconcentreerde oplossing van looizuur bevond. Als de kolf geheel met waterstofgas gevuld was, werd door eene trechter de barytoplossing er bij gegoten onder verwarming der vloeistof. Het water, dat des- tilleerde , werd in een' ontvanger verzameld , waaraan tevens eene buis bevestigd was om den niet geconden- seerden waterdamp en het waterstofgas weg te voeren, Het waterstofgas verving hij eindelijk door koolzuurgas, waardoor de baryt afgescheiden en de splitsingsproduc- ten in zuiveren toestand werden verkregen. (1) Journal de Pharmacie et de Chimie, (3) XXIX, 62«* (2) Journal de Pharmacie et de Chimie, (8) XXX, 290* (2) Archiv der Pharmacie, (2) XCI , 69. 174 Kawalieb (1) onderwierp het galnotenlooizuur aan deze behandeling en verkreeg als splitsingsproducten galnotenzuur en een koolhjdraat van de zamenstelling C|j Hj, 0|,, hetwelk geene suikerwas^ en daarin ook niet veranderd kon worden. Of het ROCHLEDEB werkelijk reeds gelukt is, op deze wijze andere looizuren te splitsen , wier splitsing op de gewone wijze tot heden nog niet gelukt was, heeft hij, zoover mij bekend is, nog niet openbaar gemaakt ; ik houd het echter voor zeer waarschijnlijk , dat men door deze methode tot het doel zai kunnen geraken, hetwelk rochlkder zieh voorstelde. (Zie echter over de looizuren de algemeene beschouwing), Uit eene reeks van onderzoekingen door w. KNOP in 1852 met zijnen broeder ad. knop (2) en laterdoor den eersten scheikundige alleen ondernomen (3) leidde w. KNOP als uitkomst af, dat tot heden de juiste formule van het galnotenlooizuur niet met juistheid bekend is, niettegenstaande hij vooraf in 185B Cjg H,ß O^^ als formule had aangenomen. In zijn laatste onderzoek maakte hij in hoofdzaak het volgende bekend, hetwelk te gelijk het positieve der vorige onderzoekingen bevat. 125 gram looizuur werd met eene oplossing van 125 gram gekrystalliseerde zwaveligzure soda in 1,5 Ned, kan water gedurende vier tot zes uren gekookt. Het eene ligchaam, waarin het looizuur gesplitst werd, was het galnotenzuur, dat werd afgescheiden door de ver uitgedampte vloeistof met 62 gram zuringzuur en slappen alcohol te koken; door den alcohol werd de zuringzure soda nedergeslagen en door uitdamping van het alcoho- lische filtraat, werden er krystallen van galnotenzuur gevormd en wel minstens 75 7^ van de gebruikte tan- nine. Op deze wijze werd er nog als direct splitsings- product een ligchaam van eene siroopachtige hoedanigheid (1) Chemisch Centralblatt , 1867 No. 15 en Journal für practische Chemie, LXXIV. 41. (2) Chemisch Centralblatt, 1862 No. 27. (3) Chemisch Centralblatt, 1854 No. 64, 1866 No. 42 en No. 47, 1867 No. 24. 175 gevormd en daarenboven eene stof^ ontstaan door de werking van zuringzuur en zwayeligzaur op het galno- tenzunr^ welke knop voor galnotenzuor aethyloxyde hield. Om ZOO veel mogelljk van de siroopachtige yloeisto& en haar vooral bevrijd van bijprodiicten te verkrijgen, gelukte het knop na vele vergeefsche moeite op de vol- gende wijze zijn doel te bereiken. 120 gram looizuurwerd met 15 gram gekrystalliseerde zwaveligzure soda gekookt tot de massa sterk schuimde; de stof werd in sneeuw afgekoeld^ waardoor ze vast werd, op eene zachtetem- peratuur gedroogd en fijn gewreven. Volgens KNOP bestond dit poeder: koolstof 31,79. waterstof 3,12. zwaveligzuur 10, —. zwavelzuur 2,78. zuurstof 41,03. soda 11,28. en door het aftrekken van de zwavel en soda zoude er voor de organische stof overblijven: koolstof 41,77. waterstof 4,11. zuurstof 54,12. In deze organische stof kan men drie Stoffen aan- nemen, namelijk ellagzuur, eene roode kleurstof en gal- notenzuur. Het ellagzuur is volgens KNOP als eene ver- ontreiniging van het looizuur aan te merken, daar het slechts 0,5 — 27o bedraagt , zoo dat de roode kleurstof en het galnotenzuur als splitsingsproducten van het galno- tenlooizuur te beschouwen zouden zijn. Door oplossing in weinig kokend water , bleef het ellagzuur, door een vetachtig ligchaam graauw groenge- kleurd , terug. Door bijvoeging van alcohol bij het filtraat werd er eene rood bruine siroop nedergeslagen en bij krystallisatie le verde de vloeistof naafscheiding der siroop zwaveligzure en galnotenzure soda. Knop deed verscheidene ontledingen van de zoo zuiver mogelijk bereide siroop, doch zij stemden nooit 176 volmaakt met elk&ar overeen^ en leidden allen nagenoeg tot de algemeene formule Cx Hz 0% Suiker was in deze siroop volstrekt niet aan te toonen. Uit deze onderzoekingen leidde hij het volgende af: L Het looizuur is geene sutkerverhinding. II. De Yorming van het galnotenzuur uit het looi- zuur geschiedt door zwaveligzure alcalien zoodanig^ dat de organische zelfstandigheid van het looizuur^ tot op 5 & 6 Vo> in galnotenzuur overgaat. III. 6 tot 6 Vo van het gewigt aan looizuur gaan daarbij over in een ligchaam, hetwelk de zamenstelling van een koolhydraat bezit. De uitkomsten met zwaveligzure ammonia laten zieh aldus te zamen vatten: I. Kookt men zwaveligzure ammonia met looizuur ^ ZOO splitst het zieh eveneens in galnotenzuur en een lig- chaam van de zamenstelling Cz Hz Oz. IL Het galnotenzuur komt niet voor in den vorm van een ammoniumzout^ maar van twee amiden. III. Het eene krystalliseert en is het amid van het galnotenzuur C14 Hg Og, Hj N, IV. Het andere is amorph en blijft in de moeder- loog^ of vermengd of verbonden met het koolhydraat en zwaveligzuur. V. Het tweede amid wordt door koken met tin- chlorid en ammonia in een organisch ligchaam ontleed, hetwelk de zamenstelling van galnotenzuur 0, 4 Hg O, ^ -|- een koolhydraat Og Hg Og en water =Cjj Hjg O^^, -f- 4 HO bezit. Door deze onderzoekingen gelukte het knop dus niet, de formule van het looizuur te, bepalen, en volgens hem zou tot heden geen scheikundige de wäre uatuur van het looizuur hebben bepaald. Hij meende echter , dat het 't meest met de neutrale vetten te vergelijken en dan eene zamengestelde niet vlugtige alcohol- of aethersoort zoude zijn. Als eigenlijke kern van het looizuur en het galnoten- zuur beschouwde hij het brandig galnotenzuur, C , ^ H , ^ O , , 177 of C3 H3 O39 hetwelk dan zieh misschien kan omzetten in koolhydraten van andere eigenschappen. 