title: Jahrbuch des Vereins für Niederdeutsche Sprachforschung
creator: Verein für Niederdeutsche Sprachforschung
text: De Romeinen dreef keizer Hendrik uit, De Gunneld, mijn dochter, had; Ik werd een weduwe, ofte ik hoor, [D. 3231] Zonder allen sinen schaden. Ses duizend volken hielden, Aan den schepen zodat Met hoogmoed en vitaliteit Verdedigd en gehouwen; Toen kwam de oorlog, waren ze wel duizend, Aan den sloten des winters hield ik ze stevig, Toen de zee des sommers ze waren; Met de beschermden ik mijn rijk over, Dat ze bleven zonder alle voorzorgen. Grote Rikard van Normandie, De drang ik uit het lande, Went het drong van zich de zus van mij En deed er kummer en Jammer aan handen. Daar kreeg ik door mijn dood zo dradig, Mijn testament liet ik schrijven; Sodan gingen de Denvenschen tot mij tot rade, Wat ze dan mochten bedrijven. Nemets mijn lichaam met jodium in den strijd, Zodat ik, zo schoon ik wonnen; Ik hoop tot gade, het werd mij zo blij; Dat schoon ik wist beperkt. Stond ik was deed, wan ik geen strijd, Ik eerbied de niet legen; Noch was mij god dat zo blij, Dat hij mij daar toen wilde dwingen. Wol drie en dertig jaar Ik Denemarkens kroon verkreeg; Al waar ik was, al waar ik voor, Soete vruchten zij alle, die van mij horden. Ik werd geleid tot Parijs, Daar ik den strijd had gewonnen; Toen Denemarken had ik graag gewenst, Had dat zo kunnen geweest. De vierde Knut, des oudsten Knutes zoon, Die Knut, mijn vader, was dood al, Alse hij gaad was bevalt, Dan nogsteeds ik Denemarkens kroon droeg Negen jaar, niet meer met alle. Der Nornische Werren so groß in Erinnerung sein, der, Mit Gemüt wären sie nicht gewesen; Sie setzten Ehr dank oben und segelten unter die Tore; Das mochte meine große Klage sein. Magnus, der dar war, Sankt Olavs Sohn, Den sie zu Königen machten. Dat mochte haben die Ehre als Lohn, Daran dass sie den Vater wohl beschützten. Des machte ich eine Dinge so, Mit einem und bleib beide Freunde gut, Dass die von uns sollten beide reich ernten jo, Die längste im dem lebenden bleib behaucht. [D. 3281] So vorer ich den Engelaut in Und fand das wohl im Frieden; Dien König machte ich dort den Bruder meinen, Edvard, so mochte er das haben, Dass er sollte steuern das Reich vor mich, Wann ich nicht war zur Stelle, Und so mit mir ohne Schwierigkeiten, Wann ich war zum Breten bis zum Breten. Denn ich König in Dänemark bleib, Ich war in Schweden inne Und dar voll große Mannheit bedurfte, Also sich das wohl mochten befinden. Und das nächste Jahr so kämpfte ich dort Und wann das sie siegreich klärte; Denn laut wann ich auch in der Wart, Sie Früchte mit alle als Ehren Herren. Deshalb hießen sie mich den Hardi Knut Von alle die mich kannten, Wann ich schützte Schilde und gleißner, wann ich kam auf, Und schickte den Laut und brannte. Magnus, Sankt Olavs Sohn. Doch Knut gen Hardi war abgegangen siecht, Ich Dänemark kreischte, also mir war gelobt, mit Recht. Denn Estredesson das vordroht; Denn wann ich einen Streit abfußte, Den einen zum Lande, den anderen auf das Haff. Wir einen konnten nicht bleiben Freunde gut. Door de Duitsers hadden we gevochten en geëxplodeerd, Ze bleven volkomen vrolijk van die mooie ruchter; Ze hadden daar een groot wonder gedaan; Ze wilden ons helpen die te scheiden dat, Ze niet op goed, maar op kwaad, mensen op haat. Veel volk trok samen; Ze trokken hen naar Zuid-Jutland En deden grote schade met moord en brand. Grote rachschends meenden ze daar op te brengen. Bij Sleswick kwam ik aan in de motte vort En vestigde ik aan het slop daar; Vijf landmijnen liep ik daar uit voor. Voordat de volgende strijd, die ik daar aanwars vroeg, Hadden mij alle Duitsers op lebige manier En Zweden een plek voorzeggen. Des sette ik met op mijn benen daar neer; Ik had gedacht dat te zijn mijn dood. Het was daar toe Zweden voor; Daar kwam mij een loopje in de motte; Mijn lichaam werd me daar neer voor vallen. Zo dat ik bleef daar ineens afgestoten. Sint werd mijn lichaam tot Dronten gebracht, Als veel mannen heeft gehad gezien en gehoord, Die mij daar brachten tot grote schande. 3365 Vppe kerken vnde kloster lede ick do wint Vnde hadde se altijd leef van alle mienen syn, i Vnde ere personen beide na vnde veme ! Hadde ick leef van harten gerne. Bischop Willem to Roschilde aldermeest, 3370 He was mijn vriend alderbest; Men een tijt was he mij vil kwaa vnde wreet, Wente ick deed de werken, de gade waren leit. Dat Schach op een nieuwe jares dag, In Lucius kerken let ick don een slach. | 3375 Des morgens, do ick mocht naar der kerken gaan, Fol. 66. Do vond ick een dier voor mij staan In bischoppes kledingen met zijn bischoppes staf; He gaf mij schuld en grote straf; He zette mij met de staf op mijn hoofd 3380 Vnde zei: du vult vleischtovers, sta buiten! He opentbaar zette mij daar in den ban Met boek, klokken, licht en haal. De lepen mijn knechten en wilden een slag. Neen, zei ick, ga laten een ga! 3385 S ook ging ik naar der herberg weer Vnde verwisselde mijn kleedje geringe zeeder; Ik trok mij een haarkleed aan; Barvot naar der kerken moest ik gaan. Ik leidde mij voor de zulve deur uit, 3390 Daar ik was uitgedreven voor. Solang dat de bischop kwam met zijn staf Vnde reisde mij op en losde mij aan, Vnde zette mij plicht en boete, also dar hoorde toe, Vnde also dat recht gaf in der godheid so. 3395 Dat derde, dat daar na moest wensen. Also de priester had dat evangelium gelezen, Do steg ik op den predikstool Vnde strafte mijzelf voor de werken vull. Ik lau te de bischop zo menigvuldig 3400 Voor de zulve genade en barmhartigheid alt, [D. 3381 J De heil dat in der zaak had gedaan. Also heb je gehoord en voorstaan. So gaf ik de kerk voor de vreemde groet Fol. 62. Half Steuernsherren und schot het dem bischof in den schock. 3405 Sint had de mi lief van harten grond, Als ik mi bewijsende in de dood stunt. Hij vroem, dat ik quam dood tho landen, So liet hij graven twee graven als tho handen; 109 So was hij toe und bereid zich; 3410 In Topsöwe oor dar mocht hij mich; Daar liet hij maken een ander baar Met weinende ogen bad hij gade daar, Oft hij jenen tijt icht godes had gedan, Dat goed zijn ziel zoude ontvangen 3415 Und een dan niet laten leven langer een stunde, Maar laten een volgen de meesten vrienden. Hij stierf de manck den zulven worden. In Lutzius kerke lieten men ons beide in de graven In de zulven graven, de hij graven let, Daar hij toch uit Roschilde met tegenover, voor na reed. Dat was in deme duizende und veer und soms het meest jaren, Daar na dat gades zoon was gebaard. XCVII. Harelt Svensson. Waar hij van deme ouderen meest, Deme port toe zijn bestaan in deme rechter best. 3425 Manck andere mijn broederen was ik de oudste. Des koren is mij toe koningen liefst. Dat gade toe hoor de, dat had ik lief, Wante ik wist dat was recht und nicht scheef. Und desche mensen der ene straffende ik niet; Fol. 67. Des dede ik quaetheid vrijelijk. Ik enwoude mij niemand tegenover zijn, Ik liet eenen zijn na zijn eigen sin leven. Des waren daar vele in mijn landen, Se vraagden niet na gade noch na de juden, 3435 Se vraagden waar na rechte ofte rede; Des was daar manck deme volk vele vreemd. Ick en deed ock nie een reis door het land, Zint ick kreeg dat rijke vundt quam tot man; Des ingewanden met de Engelse zo, Mijn vaderen vonden in Denemarken do Hadden gedacht twintig vundt en hundert jaar. Al ick hebbe gehoord en staat geschreven wat wer. De Denen gaf ick voor recht en zegde, Dat ze zich mochten houden met een ede; Ofte iemand een ander toelecht iemande zaak En wil blijven voor en met gemaakte so; Zo zal hij zijn, alsof de zaak groot, En also dat recht uitgevist, woord bij woord. Daar houden ze zich nog zo hard aan, Dat ze wilden liever in den dood gaan, Ze wilden missen dat zelf recht, Dat ick een gaf en toe voor had toegegeven. Ik en was niet leng koning dan twee jaar; Ik stierf van ziekte en nieuwe wonden voorwaar. XIII. Sante Klaut Harelds broer. Dat is een edelman een ere grot, Dat hij houdt zijn eed en zijn woord; Fol. 67a En besonders de vallen seiner acht, De geschikt is in koninklijke macht, Ofte hij zwierft, dat lijkt en goed, Dat zij klein edder groot, Deit hij des niet, dat staat een in straf, Inde veel kwaad kwam er af. Also de wijze meester Aristoteles In zijn boeken schrijft en leest, Also van der huiselijke regeringen heft geschreven Toe Alexander de koning te geven. Doe ick was geweest toe koninklijke macht, Met goed gemaakt ick zodoende pacht, Ik laat toe houden de heilige trouwen En laat een met goede werken groeien daarboven. Daar Yp nam ick een rink van goud, Dat ick daar toe moest zijn hond, Toe trouw, van bisschoppen banden meist, De met wijde met de heilige geest. 3475 Dar negest ick sodan louede dede, Dat ick scholde holden wol bj recht vnde vrede De karcken vnde ere personen vnde gud Vnde de bescharmen vor quader lüde vndaet. Schuldigen horsam lauede ick ok em, Elliken also sime Stade konde wesen bequem; Des schickede ick bischoppe in de stede bi mik, Als e hertogen vnde greuen hedden tovor en sick. Ick swor tho holden een islicken sine vrijheid. Also ick ock dede, also ick anders nicht eu wet. Dar vp annamede ick ein swert, Tho vören bi mi in aller vart Vnde kercken vnde klostere bescharmen darmede Vnde ere personen vor alle vnrecht vnde vnvrede, Fol. 68. Weduwen vnde ander arme volk, Den vnrecht vnde last schut van mannigeme schalck Vnde valsche Christen uthrichten mede, Vnde de beiden, de dar leuen sunder recht vnde rede. Ick lauede to sturen mit recht wisheit Mijn rijcke vnde alle mine meenheit. Dar tho nam ick ein konincklick spir Van deme bischop in mine rechte haut schir, Tho vorbliden de guden vnde to richten de quade mede, Enick na sinen wercken vnde in sine stede. Ick en let nemant bedrouet gan van mick, He en krege do trost tho sick; [D. 3477] Ick lauede to holden de priuilegien vnde recht, De mine vorol deren hadden redelicken geset Vnde Hatelt, myn broder, hadde nedder gelecht. Dar he wat suluen heft to voren afgesecht, Den schicke ick wedder bj macht Vnde helt dar na allen vermögen vnde acht. Ick en spaerde nicht vremde noch vrunde. In deme rechten dede ick en allike wee. Also ick hadde gelauet mit minen eide, Dat mi godt nicht en worde vnblide Vnde wreket vppe mi vnde vp mine landt. Auch gewacht ist geschehen, auch man findet kann, Das welches Land haben kriegengeschichte grot, Wente eure könig nicht in der Wahrheit stot. Ich Preußen und Kurland to Dänemark wand Und dar umher um kleiner Land. Sind let vorsammen alle Dänemarks Macht, Tho Engelaut hatte ich mir gedacht Ich werde wieder mit Streit, Das einer weg kommt in meinen Bruder Zeit, Fol. 68. Wenn Oleff mein Bruder mir hatte weisen holt; Als nicht ein war, mein Wahrhaftigkeit voll; Er mir vortrug stunden nach Stund, So lange dass die Kunst ging vaste vp den Grund Und dass Volk begann to verfahren van mich, Auch er ein hatte geraten mit falschheit und Swich. So ließ ich einen greifen und einen vorsprechen Tho dem großen van Flandern mit Boden und Brief, Miner hauSfruwe vader, er hieß Robbert, Tho hielten in geschenken, also er will was wert. So bot ich das allen Dänen, Männer, Hijken und armen allthiogen, Das sie scheiden bis dem süßen Recht, Das die heilige Kirche hatte redlichen Gesetz, Auch ich so auch to voren hatte gebetend dar um Und nicht des Negers dar mitte ein kam, Das sie scheiden theenden unsere Herren um leiden und Gnade Beide van Korne und van anderen Guten. Eder sie scheiden mit geben einen Schatz. Darum vlogen sie von mir so rat, Ich mende, ich wollte sie dar mitte bringen darten, Woll tho gegeben Erne tugen Gnad als; Den Schatz nennen sie stricken an, Ment to tugen wollte sie vor neuen Sede han. 3545 Mensch streckte leidet eenen valschen rat onder zich, Dat ze wolden nemen dat leugent van mij; De Joden und meist de Wendelbo, Ze en beiden met nog luiden edder trouw. In Odessa siegen ze met tot dood, Darl helpen vast tot de Funbode, [[). 3527]] Dat duizend gevendete achttigste jaar Na dat gebede zoon was gebaart. Fol. 69. Bent, mijn broder, bleef daar ook door, Wente hij stond met mij in der nood. XCY. Oleff Hanger, Knut broder. 3555 Grote gerechtigkeit tot de wereld macht Deed dikke schaden meenichvalt; Daarom een scheiding daar nummering gaat, Zonder hij en werd geropen met lijkt daar toe. Doe de Duitsers hadden geslagen mijn broder dood, Bodem met dat in Vlaanderen tot; Nog even, mijn broder, in mijn plaats Zetten ze daar weer tot gijzel en tot wedde. Vol goud en edelstenjes lieden ze mij Und repen mij tot land en tot zet. 3565 Ze deden met Denemarken voren toe; Daar ze hadden mijn broder geslagen van Na mijn zin en na mijn raad; Dat kwam met het laatste ziele tot kwade, Ze en besteden eer goud niet veel wel, 3570 Voor dat ik jou zeggen zal. Dure tijden hadden ze und harde jaar. De zeven jaar ik er koning was voorwaart. In die zetting en des sommers was het zo droog voor, Dat luttik koren kon niet groeien op de aarde; 3575 Des hervestes kwam daar zo veel water in het land, Dat ze niet konden brengen dat graan in de bant; Ze wodden und samendekten dat in kan en in trog; De arens sneeden ze van den gerst en van den rogen Und droogden dat in den auen en maakten daar af grotere, 3580 Want dat en dacht niet tot brood. Fol. 69. Viele fielen auch mal anders, den Hunger in Not; Viele Volkes Speise fielen auch, So wohl Geborenen als arme Genossen, Da sie hatten verkauft beide Silber und Gold, Und Erde und Eigen in Erde und in Holt. In anderen Ländern dar unter Bären mit Listen, Hatten sie genug auf Bone und in der Kisten, Dass warnt zeichen, dass die Plage und Not Auch in Dänemark ging vor meines Bruders Tod. Auf des heiligen Christi ausend des zweiten Jahres, Als ich in Dänemark König war vorwärts, Da ich in dem harten Krieg. Ich setzte mich nieder und setzte meine Hand unter meinen Kin, Ich bat zu Gnad von allen meinen Sinnen, Dass er sollte lassen Wut über mich gehen Und mein Reich in barmherzliche Beständigkeit erhalten. Unser Herr der hohe mein Befehle so rat, Ich blieb darin deshalb nacht. [D. 3577] Da dusende Festhaltungen stiegen und das zweite Jahr. Nachdem Gottes Sohn war geboren. XCVII. Ericks Eide Olefs Bruder. Ich danke Gottes, meinen lieben Schöpfer, Vor alle seine Gaben, die er mir gab hier; Er gab mir stark über alle, Die ich wurd konnten fragen oder sehen; Er gab mir auch eine Sprache so klar über alle, Als jemanne könnte haben, Dänisch oder Welsch, Und machte mich so sprechend einen Mann, Als man dort finden könnte über alle Land. Tausende Festhaltungen stiegen das zweite Jahr. Nachdem Gottes Sohn war geboren, Bleib ich vor Könige in Dänemark gesetz recht Mit der Dänischen Willen und gute Ehrlichkeit. 3615 Men sint dar na jar wel drië Bles Cisters orden gesticht van nieuwe, Do ward ons god so milde en so blij, Dat wij kregen zo goed een tijt, Dat de beste scheepel meel edder maal Niet meer dan een kleiner penning en galt. Ik hield zo strengelijk recht wijze, En hadde zo grote zachtmoedigheid, Vro niiemand voorhaast ik met, Ook genoeg niemand rechtloos van mij; Neven wel degene stede ik dat ook toe, Dus donate iemand onrecht edder onrecht. Des vruchten den ik alle mechtige mannen In de armen hadden mij leef al tot samen. Ik alati zo levenslustig was, Wanneer ik jengenegen man antwoordde gaf, Zijne huisvrouwen boete ik goede nacht daar toe En bad alle zijn volk welvoren. Sint lust ook den Duitsers te bewijzen mijn zij: Des roeden ze op Denemarken in; Ze met tusschen Walster en Zeeland Doen sloegen zo vrome een man. Des let ik een grote uithaal gaan, Toen wreken den dood, den ze hadden gedaan. Zo vroren ze hen toen Duitsers in land Wonnen een staat, de het Julis, En vingen zo alle de rovers daar, Die daar sloegen den man en waren daar na. Eer henen laatten ze een binden op den rugge daar de not; Zo sloegen ze in iemand in der aarde een pal wat groot; Zo namen ze van iemand een arm, En sloegen toe aan dat pale met harde, En quisten ze zo lang daar om, Dat ze stortten, en de buik was een leddemaar en dun. Sint krech ik voor een den besten vrede, Alsof iemand het beste deed. De aarde bisschop van Bremen, de harde man, Hij hadde mij gedacht te brengen in den ban; Des schoot ik met voor den paus in. Auch gott mir dar, der gab rad unter sein; Ich den Dänen vorwarf, der sullene Stunden, Der haben erenn, erdeschen, bischöfliche sullene in Lunden Und nicht wesen unter üthländischen Stück, Dass einer vorher war viel ungemachlich. Mein heiliger Vater blieb mir so mild, Mit sünderlichen Gauen und Gunsten und Willen, Er nahm uns nicht allein von frommen Stand, Mehr machte uns unseren Erzbischoppen zu seinen Legaten Und mich dem ersten in Schwedenland Und Norwegen, dass sage ich vorwärts trotzdem. Der Zeit, also ich da vor von Rom, Ich werde mit einem Speisman kommen; Er spielte vor mir, dass ich dort war; Mir konnt' er niemals halten vor der Warte. Vier meiner Ritter schlug ich nieder, Weil ich einen Guten. Fol. 71. Des vor ich hen dem heiligen Grauen. Also mir gott gab dar zu seinem Gau. Alle die höchste Maße nahm ich mit mir echt. Die ich fand, finden, Mann Edler Knecht, Das niemand von mir sollte machen Spott oder Sanke, Weil ich was sullene groß und lang. Doch ich kam hen zu Griechenland, Dort Konstantinopel, ich den Kaiser vaut. Er ein wollte mir erstmals nicht lassen darin, Doch die Dänen, die er dort hatte bis jetzt, Taten einen Unterricht von mir; Die ganze da in dem obersten Staat und Macht. Bis sin rechteren hant nam he mi, 3690 Ofte ick hadde gewest mechtiger wan he; He ledde mi vp in een sal, De vil kostelick was vnde pral. He dede mi dat tho eren from; He en quam dar ni werlde sint in, also he was won, 3695 Unde neen keiser na eme meer. So beiden se den umme minen willen in ere. So let he mi richten een bille vp Van schickelse na minen eigen krop; So gaf he mi sine gaue vrome, 3700 Hilligemanns bein, dar ick en bat om, Unde van deme hilligen cruc een part, [D. 3677] Dat sende ick hem tho Slangendorp wart, Fol. 71. Wente ick was gebaren daer; In der kerke dar na steit ere böge altar. 3705 Do ick quam to Cyper lant, Van dode starf ick to hant, Dat dusende hundert vp dat andere jaar, Na dat gades so was gebaren. Mine koninginne Bodelt blef dar ok dot 3710 Van rechteme dode unde andere anderen not. Dar eerede ons god mit groten Wunderwerken, Also witlick is in den landen, dat mogen wij merken. Dar hadde amsulke nature de erde, Dar en mochten nene doden in gegrauwen worden; 3715 Men wanner men dar begroef jenigen doden krop. Des nachts warp se een wedder vp; Men sin min krop bleef gegrauwen daer, Sint behoort se de doden beide verne unde na. XCVn. Nigels, Erikes broder. Een gud kint maakt sijn vader vro, 3720 Een quaet sijn moder schemet; Mit angsten unde sorg allerwegen so Id se vil sere gremt. Dusend hundert unde dar to zeven, Do men gades jaar so telden, 3725 Dat komt mi nog vol tho sinne even, Ik wart da tho koninginne overwelde. Doch dat ik da krech groter walt, Dan ik tho voren hadde. So en hoorde ik mijn naam groteren zwaar, Fol. 72. 3730 Mijn rijk was troeschwartend en trots schade. Deze koningin dochter van Zweden land, De daar bede junifrouwe Margarete, De kreeg ik met toehuizen tot aan de hand. Ik was de eerde deed. 3735 We telden een zoon, Magnus het hier dan, Viel quet in alle mate, Went hij bleef alle desse land Trots schade en niet tot rechtvaardiging. Hij sloeg mijn broeder zoon, hertog Knut, 3740 Want een god had hem toegelaten. 115 Dat hij weerde zijn land met schild en spaan, Hij en vroeg daar niet een stuk, Dat duizend jaren en de grootste jaar, Na dat godsgelubde laat zich voden; 3745 En Karl, de zoon van hertog Knut was voorwaar, Liet hij ook slaan tot dood; Hij was hertog in Vlaanderen daar, Hij kreeg dat na zijn moeders, Daar een was genoemd dat leven ook; 3750 Hij was een man viel goed; Daarom vruchtte hij het meest, [D. 3727] Dat zijn voordeel en ere Schoud blijven Denemarkens rijke naast, Wanneer ik mocht daar wensen. 3755 Daar gaf ik groten wil tot echt, Alse kwade raadgevers mij bedelen; Want een andere man lijkt tegen zijn recht, Dat komt een drade tot schade. Sint hield wij krijgt drie jaar Fol. 72. Met Erik gebeten Emwne — Hertog Knut halve broeder was voorwaar, Hij kreeg daar Denemarkens kroon, — Tot zolang dat wij kwamen in een slag Tot Vinduk, waar in Schotland; 3765 Daar bleef Magnus geslagen den sulven dag, Hij en wilde niet gaan tot de zoon. Daar vluchtte ik van haar en tot Slewsiek En dacht tot blijven in vrede; Daar sloegen mij de Juten en leden mij in lijf; 3770 Voor Knut dat waren ze zo vrede. Dusend hundert und dortig Jahr Und was auf das dritte Schreiben men die Zeit, also ich geschlagen war vorwärts; Mein Leib konnte ich nicht bitten. Erik Emune. Auch der weise Meister Aristoteles Schrieb an König Alexander In seinem Buch, was das lest, Secretum secretorum, Wenn ein Mann schlecht den anderen tötet, Gottes Engel dass vor einem Klagen; Sie riefen zu einem und sie gaben die Antwort, Dass er nicht wesen ohne Puni und Plagen. Herr, dein Knecht will dies Wesen gleich; Seine Sache will er selbst zu richten; Dein Amt will er nehmen von dir, Fol. 73. Oder er das krigen kann, das will ich sprechen. So antwortete der weidige Gott es so dann: Sie haben nun durch beide zur Zeit, Sie lassen sich ergeben gleichfall slagen; Sie sollten das zusammen leiden. So genug es mit mir mit allem in haut, Da ich geschlagen zu todespein Herald Kiesel, mein Bruder, das es so dann, Und viel von meinem schweren leiden wüste. Meine Kinder der letzte ich senken, Sonder ein, das Olaf, untergang mit und sterben; Einen Unschuldigen unserer Freundin encore; Ich schlug auch Magnus, also er nahm Lohn, Dafür dass er schlug Knut, meinen Bruder, [D. 3773] Der war mein Vaters Bruder Sohn, Wohl dass er nicht war gut. Doch ich die Krieger in landesfrieden, Die wollten mir die Däninnen entrichten; Ich nahm darupon einen längeren Tod, Mein Volk ließ ich machen Rede Dusend Schepper und hundert Meer Ließ ich sammeln in einer Fläche, Macht schenen, erer waren noch mehr, Ehr doch war wohl zu mäßigen. In elk schip sunder schipman had ik echt gevoel. Vol verwondering zag ik de besten, Daar toe zo veel dergelijke knekten; De Rijkman mocht wij gestegen. Da bleef dat eerste in Denemarken zedend, Perd in bete tho voren; Ik meen, ze scholent nog behouden mee, Dat ze nog zo don, als ik hoorde. Dat land streek ik aan overhand; Ik en wilde niet er afvallen; Zo deed ik even een bisschop te hand, Die ze de Christenen zouwen moeten leren. Mens streek ik aan, als ik van daar voor, De liefde ze voorlaat voor beide een niet vaste; Die bisschoppen deden ze grote hoon daar, Vier keer ze een lasterverden. Da ik had gedaan zo veel meer, Da genoeg ik des gelijkens; De Rippen sloegen ze mij dode onder leden, Ik kon die doden niet ontwijken, Dusent honderd op dat XXXIX jaar. Na dat god liet zich voortvinden. Ik niet dan vier jaar was koning voorwaar, Er ik bleef geslagen tot dode. Had ik geweten, zo zou ik niet Bij macht hebben blijven. Ik had gebrukt zo veel moed en strijd, Dat ik in vrede had mogen leven. XCIX. Erik Lam, Emilies zoon. Dat is van gade een zonderlijke genade, Die daar heelt in dat harde kwade, Welke laat edder ongedeelt, Dat hij kan krigen de lust en vrouw, Die wenden zich om tot samenwerking, Als god gaf mij tot heksenhed. Ik toe die eerste was overdadig genoeg, Dat ik in dat harde harten vruchten droeg. Wanneer ik was in strijd, Ik had mijzelf te sorgen voorlopig vele tijden, Hadden daar niet goede vrienden zodat Gehouden mij tot rugge weer. Sint gaf mi god een betere syn, Ik genk zachtmoedig beide uit en in; Des beten se mi do Erick Lam; Ik hoopte, ik en hebbe geen schande daarvan. Ik en krech des niet voor andere zaken, Dan dat ik was blinde en spak.) Wo! achte jaar ik koning was, Do hield ik kriechen en vleien Met Oleff, mijn moeder broeder so; Tho strijde was hij niet waard een boer. Druten een werf eentje laatste jaar Sloeg ik mij met een en voor wan den zege daar. Tho laatste duiste mij in mijn sin De wereld wilde het vleugels brengen in; Des voor ik in tho Odensee onvoorzaat Tho denk ik aan de kapel aan, Opdat ik mocht een beter rijke ontfaan, Dusent honderd opdat ze zou onverwachte jaar. Dat andere daar na leden was mij op de bar. Men een luchtige toegang opdat verde jaar Hereti wodden klooster, dat was de gebouwen daar. Fol. 74. C. Sven Erik, Bomnes zoon. We waren drie van koningen ziek, In Denemarken wilde wij hebben koninklijke macht, Ik en Knut en Waldemar, Alle drie van mij echtigen ziekte klar. Sommelijk van den heeren, de koren mij, En sommelijk, de ervelde Knut tot zich, Sommelijk de beiden met Waldemar, Wenten Knut, zijn vader, zo edel was voorwaar. De aardse bisschop Eskil, die daar was in Londen, De kreeg tot mij zo quade grond. Hij en wilde niet met mij houden noch staan, Dat ik dat rijke alleen mocht hebben. Des laat ik een grip bij zijn hals, Wenten ik mende, hij was mij valsch. In Sint Laurenskerk laat ik een beugen op, Daar leep hij om als een dop. So namentlich den Guten Mann, Wente ich Früchte vor Gades Tür und Bau; Ich gab einem Wetter vor dem Wetter Mott Bornholm, so setzte Boeth,) Dusend vierhundert um das neinte Jahr, 3) Nach das Gades Sohn war gebären. Mehrere Jahre darauf Blieb Sunter Bernardus unser Herr Gäst; Das blieb sein Tod hier sehr bekannt, Das er hatte Brüder zu Esrom gesandt. Alle drei konnten das Reichtum nicht bekommen alleine, Deswegen schiften wir es in Teilen klein; Fol. 75. Ich Jutland, Knut Funen und Seeland okay, [D. 3873] In solchen Maßen ging das Schiff zu; Menschen Waldemar Halland und Schonen nahmen; Dann hatten sie genug daran. So lange als wir lebten, bildeten wir Struggle, Wohl zwelf Jahre hatten wir das zu Seite. Ich se gedacht zu morden als beide Und sind sie zu steuern das Reichtum alleine. Deswegen ließ ich Knut zu Korsbigholm slagen; Menschen Waldemar ungenießig mich dann. Das war bei Esbern so gar sauer so quälend, Er vor zu Jutland auf einen Boeth, Der dieselbe Nacht, als er über kam, Das war so groß ein Sturm und Form, Das da vorgangene Stück vor Halland Anderhalb tausend Schiffe aus Düütsche Laut; Die Düütschen, die noch kommen lebendig ins Laut, Die schlugen das, als wir es fanden; Wenten sie hatten gedacht und gesagt, Das sie wollten Dänemark haben lustig gelebt. Auch sie okay viel nach haben getan, Auch ich selber habe beide gehört und gesehen. Een derde part van alle Denen had Hadden ze wüste gelecht met roef en brand; Ze snorden barre zeilen door de godenwijn brorst, Wanner ze ze hadden toegeslagen en torst, So leiden ze ze tot strand met zich Inden voor den ze vrede deme land en maakten daar aan gek. Dat maakte al de slimme twede recht, De de Denen die hadden voor koningen ziek. Fol. 75» Des riedt ick alle Denen mannen, Heren en vorsten allsamen, Dat ze zich binnen landes vordergen met goede eendracht En zagen tot onze schade, also wel is recht, Wenten er nabij hebben gerne de zeed, Ze zagen dat ze er behouden mee, Ze helpen ze een wil gerne dan, Dat ze van den stel tot de aarde gan. Sint toegegaan tot samen in een slag Uppa Greed beide op een stevigen dag; Daar bleef met dat geluk zo verblijd. Ik voorloes daar beide lijf en strijd, Dusend anderhalf hondert op dat souende jaar, Na dat de goden zoon was gebaard. Cla. Knut Magnus zoon. Daar was geschoven, alse Sven heeft geseid, En so alle ding was over lecht, In Rome Schilde stat laat hij met slag. Ik denk, daar gaat nog veel rucht van. Cla. Waldemar Sancli Knuts Hertogen zoon. Dat is wel waar, dat in het Evangelie staat, Dat welk rijk niet een heftend rechtvaardigheid, [D. 3923] Dat blijft daarwonderlijk schone; Dat merkte ik wel en kreeg ik te zien, Fol. 76. Daar Denemarken had Een koning die niet minder was dan zoon. Wi hadden tot samen grot onlust en kwaad, Dat koste het eerste Knuts en Svenns leven. Wi en lieten dat niet zijn voor vogel, Mensen dat ze waren geslagen tot dood al. Ich allein regierte Denemarken viel Wohl Und brachte das Münzsystem auf das trocken. Ich hatte so viele über gehabt, Wanted die Dänen sich mit mir zu trennen; Ich konnte mir nicht vorstellen, Etwas tuschen uns eine Tun alldär; He steht das wohl dutzend Jahre, Einst sei eine willens wohl bewahrt. Ich will das voraus sagen ja, Bischof Absalon half dar sehr zu, Die da war zu Kopenhagen Kirche. Da war zuvor ein Mann aufgeworfen ein Wall, Man hatte das gedacht und hieß das Danewerk. Fol. 76. Dutzend anderthalbhundert auf das achte Jahr, Nach das Gades Sohn war geboren, Da blieb die Mauer als Redewohl. Drei Jahre nach Gottes Hilfe, Die heilige Frau, unsere Frau, zu lieben, Die Liebe hatte sich getan. Sint vor ich hin in Rußland Und all das Volk ich überwand; Ich ließ sie Christen und Taufen; Nach das Gades Sohn war geboren vorwarf Dutzend hundert auf das siebentigeste Jahr, Da bei mir mach das Laufen. Das selbe Jahr machte ich den Seeländern ein recht stolz, Wo sie scheiden des Landes und Wollen Und andere Sachen äffentlichen Tönen. Da blieb auch mein Vater auf dem Altar gereist Und Knut, mein Sohn, zu Könige gesetzt; Die Frau ließ Gott mir kommen. Mit Herschilde ich auch überwand In Osterleden erst Finnland, Da herzuschreiben ich gute Wieder; In Dänische Land war ich seit Dem in, Kam in, Wolgast und so Stettin Mit anderen Slotten und Städten. Kaiser Friedrich, der sich schrieb von Rom, Er sandte mir Botschaft, ich zu ihm ging. In der Stadt Lubbecke wünschte man uns miteinander. Ich gab sein Sohn daar die Tochter meiner und heim mir alle die Lande seine. De noorden van de Elbe stotten. Hij gaf me dat bewijs, zijn zoon. En Innocentius, de paus, stond vestiging toe, ook met bullen van goud, klaar voor eeuwige witte teken, dat alle het land en alle het eigendom schuld aan de Duitse koning antwoordden. Dusent hundert tachtig vier op dat eerste jaar, na dat gadesoon was geboren, werd dat contract gemaakt. Op het tweede jaar, dat daar kwam negen, kwam de dood en werd mijn gast. Hij nam van mij alle macht. Von R. fett geschreven en aan Bande, voor de hervorming. CHI. Kunt Waldimars zoon. Niemand mocht jengenegen iets voorstellen, dat zij groot, klein of vorm, men mocht het leen toe danken met zijn zinnen. Niemand mocht ook voorstellen daar de vogel, die daar vlucht, het wet niet wist, waar hij kwart zijn zou vinden. Toen ik koning in Denemarken bleef, stuurde ik de keizer brief en bood hem aan een veer geven. Ik schreef hem ook een brief en bad hem een soort zin aan, dat hij zou moeten winnen in Denemarken, voordat hij dat veer zou geven. Bisschop Absalon antwoordde daarop met mij, dat Denemarken zijn leger zo vrij was als de keizer zijn rijk; dat zijn genade ook zo houdbaar was en niemand daarvoor naar banden zou gaan of in jengenegen mate zou voorwijken. Des stuurde hij uit vijfhonderd schepen om te kloven en wilde met schepen scheiden van rijk en leven. God hebbe lof, dat dit niet gebeurde; Bisschop Absalon stuurde ik een tegenstander. Hij sloeg zichzelf en greep zich voor van alle wegen, niet waren zijn zonen ook zo kwetsbaar, oftewel wreder. Fol. 77. Wenden rijke und Holsten land 4040 Mit heerschild, ick überwarte Und Dänische Herren und duane.) Se den, geben mir Schatz, So lange als ich in der Welt war; So neigten sie der Dänischen Krone, Dafür, dass der Kaiser, der gute Mann, Bewilligte meinem Vater die süße Land Vor Gunst und unbeschreiblichen Gnaden. Mit dergleichen konnte ich dar nicht krigen, Mit Ordnung lediglich ich Macht dar gegen, Dass ich sie doch wollte haben. Das Schach auf einem allerheiligsten Tag, [D. 4023] Da kam mir das meinige Ding durch, Dass ich Dithmarschen mögen gewinnen. Ich das wohl zwei Reisen überhaupt, Mit Kegensburch in Holsten Land Und andere Slote dar mehr, Zwanzig und zweihundert Jahr. Nachdem das gutes Sohn geboren wurde, Doch ich mochte König und Herr sein, Da kam dann mit das Gerücht und Ruh, Dass Sankt Franciscus stichtend van jetzt Sinen Orden mit Tugend und Ehre. Zweiundzwanzig Jahr war ich König noch; So lange ich Dänemarks Krone trug, Er ich wartete, gelecht in der Erde. Das Schach zwanzig zweihundert Und auf das dritte Ende Jahr, [D. 4029] Nachdem das gutes Sohn geboren wurde; Die Tatsache mit dem Tod. 1) D. duane, Diener? Unterthan? vgl. Y. 2535. ^) 4065. 66 in D. richtig ein Vers. Fol. 78. Clan, Waldemar Kunze Bruder. 4070 Das kann wesen eine verliebte Sünde, Tho don gegen seine eigene Wort und Eide, Und meist ein Herr und Fürst, Daher, dass Gott, der die Wahrheit ist, Die Wahrheit von uns allen begehrt ist. Ich das begegnete in der Wahrheit größten. Dertig jaar, na dem dat ick koning werd, Door ick van hier hen to Norwegen zort Und Erling to koning ick makte daar; Philipp om makte ick ook to hertogen daar, Se lauende met manschap voor mij en na; Truwen deens dat met gezworen. Daar negest ick achter de Elve voerde Und Ertenborch und Bitzenborch sloch tor de aarde Und lede se wüste met al. So kreeg ick met een jonge vrouw klar, Des koninges dochter van Denemarken voorwaar, Daghinair mochte men haar heten. Sodan nam sich de keizer so in den syn, Hij had zich gedacht tot Denemarken in; Orlog verdeelde het over mij. Des voor ick een strijken tot mocht Met Denemarkes macht tot peren en tot voet; Wil drukte ick een wedder achter dreef. Sint laat ick bouwen Den in slot Und nederzocht Wensborg, dat was goed. Ik en vroegde niet daar na, wel dat voorname. Fol. 78. Greve Hinrich und greve Gunslin, De beide ere land van den banden mijn, Und manschap zich met gezworen dan. Soo won ick een slot, dat het Stettin, Und een, het Muthen, onder de banden mijn; [D. 4072] De markgreven dat to hoorde. Daar na won ick ook Pruisen land,* Und de hertog van Polen ging met tot hand, Daar hij zijn strijd hoorde. Sint voor de keizer in laag tot Holsten weer Und vroegde niet na zijn eed noch Und wilde bestrijden dat laag. Ik kwam met drie werf tweeduizend man, Daar en was niet minder met allen; Alle Vresen dachten wel beiden tot haat. So toch het de rugge onder was niet vro, Went de veldhoop daar in een strikte door De hoogste twee maaltijden, die hij had, De slaagten Broeder en Sven starke doet, Went ze konden wel vechten in de not. Wi worden des vro vil drade. Sint laat ik maken een brug over de Elbe die Unde voor daar over met droge schoenen. Grote Hinrich wilde ik die gesten; Hij was de Pallautz graaf op den Rijn; Zijn laag vang ik onder de macht mijn Met sloten en steden de beste. Voor Hamburg ik sint een half jaar lach. Ik konde krigen de stad, Zodat ze niet konden zich krigen door, Men wen ze hadden voor zich binnen. Een slot bouwde ik in Dithmarschen land, Dat mij dat niet mocht gaan van hand, Eder iemand dat van mij wonen. Zodat ik bouwde een ander slot Thur lantweren beide vast en goed, Dat stond toen in Traumunde. Zodat ik die samen een vloot schepte Met anderhalve duizend grote schepen, Toen Estland liet ik glijden. Ik wist dat land en was zo vrolijk Unde bracht ze toen naar de christelijke liefde daar toen; Ik Revel en Riga bestrijde. Ik stuurde ze onder Denmarks wolt; Ze moesten daar toen dieenden zonder loon, Ze mochten daar toen wel horen. Twee duizend tweehonderd en acht jaar, Na dat dat gade s zijn geboorte was gebaren, Die werd geslagen in Zweden bij Wene^) Hr. Ebbe Sonesson, de held zo vrom. Die Werke, seinen Kameraden, dar ten Hülfe quam, Mit Dänen, Rittern und Knechten. Dar negest vor, groß Henrich, mit dem Gewehr, Und bevollmächtigt mit seinen Hausservanten in der Bande, Und all das andere, das er hatte. Das will so, dass ich mit ihm lachen. Doch er das voraus, er wurde mit Haß; Deswegen blieb wir unvermutet. Er griff mich uppig Lywthö in meinen Bett, Mit Woldemar, meinem kleinen Sohn; Er führte durch die Werke in Befehl. Dar setzte wir gefangen in festen Ketten, Wartete das uns die Dänen loswenden vor XL marke, Da sie das vorausnamen und ordneten. Ich machte das sagen ohne Strafe, Der gauge, den ich dar für welch gab, Die einen standen nicht viel meiner Schönheit, Mit schönem Pferd und anderen Kleidern, Die ich den Herren dar gegeben hatte, Und Frauen und Mädchen und Weibern. So musste wir legen unsere Hände frei, Uplauf des Körpers unseres Herren und schwurten darbei, Da wir das nicht scheiden würden. Mein kam ich zurück in das Land wieder, Ich dachte durch Rache meinen Schaden wieder, Oft ich dar durch [Konde] finden, einige Steine. Des sandte ich meinen Boten zum Papst zu Rom, Und kreischte da gut Antwort, als er da war gekommen; Er mir absolvieren, heim zu fordern, Uplauf den einen, den ich meinen Freund schwor, Da ich von ein zum Land vor, Da ich durch voren von Befehl. Ich ließ ich das sammeln ein mächtiges Heer, In Barenhüfte wurden sie erschlagen sehr, Und ich ein Auge dar verlor. Ich hatte dar auch geblieben gefangen wieder, Hadde mir nicht entschlüpfen, einer Freund, Mit Begeisterung und Liste. Mijn sint ik bleef van orlog mode vande troet, Do maken ik den Denen privilege vande recht Vande bot een redelijk hoop leven, Wente de daar leven met redelijkheid, In de wereld id een geen wel geven; Met cadeau blijven ze ook geven. Eenen dag, al ik scheide stegen mijn part, Do leep ik mee in de syn met de vart, Vol na mij scheide regeren, Vande wana mijn zoon drie Scheiden zich de een tegen de andere teen, De minste also de meeste. Ik bleef zo Stand vooral na een dag, Er ik mijn dank to rechte plaats Voor desse vorgeschreven stukken. Sint vragende mij een ritter goed, Wat ik de dacht, de ik zo stot. Hij baat mij dat uit drukken Vaar een weg, zei ik, in Zwedenland; Daar was een ritter, het was her Bonde, to liand, Hij kan dat berichten. Hij voor daarheen toe vragen daarom Vande krechz tot wetende, dat hij daar kwam; Also als ik een lafde. Dien here, zei hij, also had hij gedacht daar aan, Waar dat scheiden zijn zonen gingen, Wanneer hij werd ganz van dat leven, Men zei een dit voorwaar zo, Dat orloog en twijfelachtigheid zouden blijven, Doch zouden blijven alle kovenanten. Dusent tweehonderd dat XLII jaar. Na dat goede zoon was gebaren, Dood werd ik geleid in lijken, Ik ik negentwintig jaar Voor Denemarkens rijk had gestaan in oorlog; Dood moest ik dat doden wijken. GV. Erik Wijdemars eerste zoon. In valsche en drogen gevaarlijke broederschap Is wakker grote nood en zorg; Daar zal hij zijn tijd veel rap, De zich daar voor zal waren. Zoals de rode was geboren. Do ick hadde Denemarkes rijke kregen, Do kreech ick twegdracht Mit Abel, mijn broder, also ons was gewickt even; Neen man konde ons sturen tho recht, Drie jaar hadde wij krijg en orloog, Ons land leidt wij zo wüste. Zo veel man werd ons geslagen aft; Des en mochte neuen herten lusten. De land, de onze vader met her schild Hadde gewonnen met ere en prijs, De kregen die over ons macht en weide; Eer Spoor moesten wij da wezen en blijven. Fol. 81. Sint laat hij grijpen met vals en zwijgend Zet mij in slot en leugen; Zo laat hij hoven mijn hout van mij, In vlechten laat hij mij senken. De tijd, als ik zat op mijn knie En schulde mijn hout ontberen, Die vragen die na mijn kleidoenten, Woor dat de mochten zijn. Ik zeg dat licht in Roskilde bij In de grawbroeder klooster te bewaren, In mijn kisten, gemaakt van nieuw, Daar voor en hebt geen war. Dusend drudderhalf honderd jaar, En een weinig op dat eerste, Op Sint Laurens nacht ik gegrepen werd; Dat weet ik wel te weten. Sint da vonden de visser mijn hout en kop, Voorvult en zonder schade, En vorderde dat zo te Slesvig op; In Sint Peters kerk is dat leden. Abel Eriksson, mijn broeder, Ik hebbe vernoemen, dat onrecht en vals, Woor lange dat het umme gaat, Dat komt zijn heren weer op den hals Met bedroeven, zorgen en leiden. Dus Erik, mijn broder, was dat, Als ik eme dacht te vooroverdenken, Fol. 82. Toen Roskilde voor ik met de spot; Ik mende zijn goud te ontvangen. Toen ik kwam, daar de kist stond zo na, Gebonden met ijzeren banden zo hard. Ich ene vant dar nicht inne wen eine kappe graw. 4270 Unde dar tho eine monuike korde. Doch ick hadde gesehen de kappen graw. Ich sorgde, dat wi hadden gekeuen; Seine acht vornam ick dar an so. Er wollte sich an ein kloster geben. 4275 Greue Allefs dochter van Holsten laut. Doch ick tho hussvruwen hadde, Ander Marks rijke, alse ick bevant, Dedes se einen doppelijken schaden: De breus, de mijn oudervader Waldemar Uppc Wenden rijke voorwerende, 4283 Thegen Denmark se so vndogentlick wart, Uppc hat se de voorwerende. Dat dritte jar, do ick koning bleef, Do werd ick so to sinne, Dat ick tosamen toch ein her vil geven; Ich dachte mi Vreslant tho wynnen.. Men do ick quam tho Eyderstad, Eyderstede De Vresen mi dar do motten; Se geven mi dar so quaden bat, 4290 Min blot se dar vth goeten. Ich mein, ick krech de wrake vnde not Van gade rechtverdige kamen, Dat ick let slan minen broder dot, Mi suluen tho kleinen vramen. Fol. 82. CVU. Christofferp Erikes vnde Abels broder. 4295 Vor rijke tho raden was ick nicht kloek, Noch in deme harten, noch in deme bok; Des ginck it mi öucl an banden. De meenheit mi al entegen stoot vnde nedderslagen sloopvnde veste vor vot vnde deden mi vele tho schaden vnde tho schänden. [D. 4272] Jacob, de ertzebischop was in Lunde, Den let ick gripen vp ene morgen stunde; In gevencknisse let ick en setten Uppc Uagenschow dar, dat licht in Fune, Dat en dede ick nicht mit guden vörsune; Des quam dar äff eyn lanck tretten. Denmark dar umme in vorbade was voorwar Wol vp dat negende jar. Er dat men aflösinge konde krigen öfte haen. 4310 Da sie sulzige Jar, als ick den Bischof greif, Thoen Rypen van krankheit ick dot bleib, Als ein Mennich Plecht auff to gan. CVlll. Thürck Glopping Christoffers son. Wer daer so vnredelich tuet, Dat er das betet, das gade tho bort, 4315 Und nimm, das gade is gegeben. Er mach sich vormuden grossen Widerspruch, Ohne er ein da vor recht boet; Fol. 82. Des late er es lieber wesen. Da ick kreische Dänemarkes reiche Gabe, ) Ich nemen Mann rechtweisheit hält; Ach leider, da ick so dorste und edel Der Kirche nimm ick auch eren fündig do, Mit Juden, Jüden und Hunden ok so; Die Kloster ick arme und wüste Leute. 4325 Unkusch war ick in meinem leben ok, Ein schentlich Ruchte ick dar van vordrouch, Und meist mit guten Mäusen wurden. Des war mit Gott tho wrake an. Ich en konnt neuen Frieden van buiten hassen Und binnewendig noch halfa number. Ich mache doch ein Bier tho Schweden in, Tho krigen dar upp mit macht und Sinn, Als sich ok Männlich treten; Sie stritten und gewannen als ohne Straffe; 4335 Eren könig Waldemar setzten sie auff; Ich hörte mir, da ick dat hörte. So ging da Magnus, sein Bruder, fort; Die Schwedische Krone entfick er van en dort, Sie setzten sie eme upp sein Haupt Panne; 4340 Sie machten eine tho einen mundigen könig dar, Schweden tho stürten beide verne und na. So vorend sie hem tho lande. In Fjordorp blieb ick gescheitert dot, Dafür da ick lebte unredlich so Und nicht en spare, da gade to hörde. Ich wart gescheitert upp Sonntagnacht, Ich blieb dar dot mit der Kraft; Fol. 83. Tho Wi hörte mich vorden. Dusent tweehonderd op dat LXIV jar, 4350 Na dat gades zoon was gebaren, [D. 4322] De leden zie ik daar in de erde. Wanneer dat daar komt, so na mij een man, Dat hij dat best voorzien kan, Oft hij heeft vrienden hult en wordt. CIX. Erik Eriksson, geheten Menlick. 4355 De mij de Deenschen hadden tot koning verheven, De wilden mij de Duitsers hebben met oorlog gequitteled, Wilde ik was jong tot sturen. Des voor ik in ere loopt Vnde leden zee vies met sabel en brand; 4360 Eer koren maakte ik een dure. Rostock wanneer ik met storm en strijd; Stralsburg bedwong ik de zelfde tijd Vnde andere steden meer. Tot Warnemünde bouwde ik een kasteel, 4365 Zodat er een stoet daar niet tot voorbij kon loopen; Ik en roos daar af niet meer. Die daar sloegen mijn vader aan, De maakte ik met recht verdooven, Al zodan waren veel meer waard. 4370 Des bouwden ze Helm en legden daar Vnde rouwden en namen beide verloren en na, Zo dat vallen zoveel beklagen werd. Fol. 83r. Daar na kwam daar twaalfrecht man aan, Dat ze zich scheiden van een ander, 4375 En zelfs tot kleine vramen. Sommige kleden ik zond dat huis afslaan ... .2) Alles meer aan ere mate ; [D. 4404] [CX. Christoph Erikson.] Des Villen zie ik tegenover weer, In alle mate dat ze konden. 4380 Ze deden mij beide last en schaden meer; Luttik goed was daarvoor gewonnen. Tot Torneborg grepen ze Erik, mijn zoon. Dan had ik tot koning verheven laten besluiten; Ze en vroegen niet naar door en horden geen bede, 4385 Ze deden een last en vrezen. Tot Haderslev zetten ze een in den toren, Hij en moest een ander genade. 