title: Eerkroon op de hoofden der doorluchtige staetsmannen, burgervaderen, zeehelden, en andere personaedjen ... vaderlandsche dichtstukken
creator: Blussé, Pieter | Adams, John, 1735-1826, former owner. BRL | John Adams Library (Boston Public Library) BRL
text: Uw ftevenkroon , uw roem , uw maagdom is gefchonden ; Brittanje , in elken nood trouw door u bijgeflaan , Brictanje, welk geval! aan Nederland verbonden, Heeft zijn Begunftigers op 't fchandelijkst verraen! Zeg, roekelooze Vorstl is die u dankbetooning, Voor nieenig gunstbewijs van 't weldoend Nederland? Die uwe erkentenis voor meenige verfchooning? En gaf 't , met dit beding , u laatst zijn' onderfland , Toen gij , in 't naauw gebragc door eigen onderzaaten , Reeds lang de keerens moe van wreevle tierannij, Zijn* hulp zocht, tot gerijf van uw' verlegen Staaten? Toen zettc 't onverpligt u zijne fchepen bij. Verkocht het tot dees' prijs zijn Vrijheid, all' zijn Rechten,, Bcdongen bij 'tverdrag, waaraan het ftipt voldeed? Verkocht toen Nederland u 't vrije volk tot knechten ? Ja kocht het uwen boei, tot zijn verdcrf gefmeed? Hebt gij 't, fints langen tijd , hierom verfmaad, gefchonden ? Zijn wcerloos visfcherdom op 'c barnend ftrand gejaagd? Zijn koopmans vlooten in uw havens opgezonden?- Den fcheepling, ach ! te wreed , te oamcnfchelijk gepk&gd ? Wat- ABISTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEN. y^ Wat voerde u herwaard heen ? ontzinde Roof harpijen I VVac anders dan uw zuchc tot pleegen van gewcld? Dees Iluurde uw roer» en deed uw roofvloot mij beftrijen En woeden längs mijn kusc, op 'c Noorder pekelveld! War dunkt u , fchrandre Prins ! ontbreekc mij ftof ton klaagen ? En. ach! ik melde u Hechts 'c geen cegenwoordig is. Gij fchreit ! . . mijn heilzon gloorc , na duistere onweervlaagen j Gij fchreit! op 'c echt verhaal van dees gebeurrenis. ^k Schep mocd , deeze eedle traan flrekt mij ten heerlijk teeken 9 Dat een' gehoonde Stad, die Nasfau teer bemint, De vrijheid hebbe in nood haar' klagt vrij uic te fpreeken 2 Wel lecn mij verder 't oor, betoon u Amflels Vrind. *s Lands Oorlogfcheepsvoogdij , de roe der Nagebuuren 5 Ahoos der Brieten fchiik, der Staaten pronkjuweel, Die 't alles trotfchen kon op de eikenhouten muuren, Dees viel , door eigen fchuld , nooit zoo veel fmaads ten deel \ Door eigen fchuld !.. Gij fchrikt !.. Bedaar; gun mij te fpreeken? De vloot , ZOO ijder dacht van voorraad wel voorzien 3 Werd nogthans bij gebrck belet in zee te lleeken , Belet om 's vijands vloot zoo tijdig 'c hoofd te bien, Belet een' rijken fchat hem uit zijn kil te ontvoeren. Of was den Brie, mijn Prins! de v/aterkrans beloofd? Bcfprooken dat de Leeuw niet ^enen klaauw zou roeren , Maar dulden dat zijn kop wlerd midden doorgekloofd? On« 7^ AMSTERBARl' AAN WILLEM DEN VIJPDEN, Onze Oorlogs vloot voorheen had naauw zijn poorten openi^ Terwijl gerechtigheid bleef pal ftaan in *t gevecht, Of telkens durfde men op de overwipiiing hoopen ; ;, Men was gerust op God en 't onverwinbaar recht. Nooir werd de Tuinleeuw door vergifte tooverdranken Dermace in flaap gewiegd, of wakend zoo gefusc, Dac hij niec hooren kon de fchorre donderklanken Van 't braakende metaal, aan 't oor van Neerlands kust. Toonde ik nier, fchoon mijn magt te kleen fcheen voor twee eeu we Wanneer mijn' graanvloot niij ontvoerd wierd met geweld , Dat ik raeer magcs bezac dan Holland met de Zeeuwen? Heb ik toen op de zee de Vrijheid niet herdeld; Den plondraar niec geknot; zijn trots niec fei gewrooken; Voor 't oog der roofzucht, die mijn fcheepsvaarc had belaagd, Ten toppunc van den mast een' bezem opgeftookcn , Ten blijk hoe 'k van dat fchiiim de zee had fchoon gevaagd ? Of was hec Neerland niet , 't welk , ruim eene eeuw geleden , Der Britten vloot verfloeg, en de ijsren boeijen brak. Die 'c daar, tot ons bederf, in 'c oorlogsviuir zag fmeeden? In 't kort , was 't Neerland niet , dat moedig 'c hoofd op ftak ? Dat pal ftond als cen rots, in fpijt van woende haaren F Dat , fchoon door 't droef verlies van held op held gedriikt , Nogthans door vlijt en moed ( van ouds zijn flcnnpilaaren ) Zieh 't vijandlijk geweld zecghafcig heeft ontrukt? Dan AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEN. "^J Dan ach ! waar is thans , Prins ! die moed , dees vlijt re vinden ? Is niec hec laf gedras^ van *t zelfde Nederland , 't BetroLiwen van zijn heil op ftcrken arm van vrinden , \ Reeds oorzaak dat de vlam al vvoedend verder brande ? 'kErken, men heefc voorlang een vasc befluic genoomen, - Tot veiligheid der zee , die voor elk vrij moet zijn ^ Een (lerker vloot beilenid , tot waarbarg onzer ftrooraen ; Doch heefc die braaf befluit tot nog iets meer dan fchijn? !Wat is'er, droef herhaal! van die befluit geworden? Of wicrd het uirgevoerd, naar't oegmerk van 'tberaad? I Geenszins: de kleener vloot is naauw ten halve in orde, Hoe veel te minder nog de grooter vloot in flaatF War helpt een pooging? Vorst! kan die al't heilbewerken? Behoud de wil alleen , een wensch , hec Vaderland ! Doet hier zelf hoop iets uit? ja wel, de hoop kan fterken; Doch waar vermerkte ooit hoop een werkeloo^e hand? o Neen ! 'c zijn fchepen , Vorst ! die Nederland behou^n. Mijn raad voorlang was dceze , op 't voetfpoor van August : ( Zij bleef , naast God, geheel de grond van mijn vertrouwen) „ Mefi legt voordeellgst zieh ten ootloge uit in rust.''^ Doch nader bij, mijn Prins! welk ftervling zal gelooven, Dat iecs gehaperd hebbe aan de Opperfcheepsvoogdij ?.' Neen , zulk een dcnkbeeld gaat verbeeldingskracht te boven s Een droomer dring 'c zieh op ; 'c vindtgeen geloof bij mij. Doch 78 AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VUFüeA Doch toegeüaan wat nog? dus moecik verder vraagenj Was 't onmagt, of verzuimP een van dees cwee gewis; Dan geenszinsonmagt; neen: 'kzaldoorbewijzen fchraagertt Den onweerfpreekbren grond van mijne ontkentenis. Hen heefc toch, die voldoet, geenszinsaan tljd ontbrooken,., Geenszins aan voorraad van 't benoodigd timmcrhout ; Gebrek aan manfchap heeft geen fpaak in 'cwiel gedooken; Men hecfc den achtbrenRaadditinhetbreedeontvouwd. Dac meer klemt ; geen gebrek aan gangbre munt , aan fchijven 5 Weerhield de nijvre band van duizend arbeidslien. Tuig, Hemel! hielpik niet genoeg 's Lands fchackist ftijven 3- En, boven voorbeeld zelf, in körten tijd voorzien? Wat blijfc dus overig, dan ernftig te overweegen, (Als 't blijkt dac fnood verzuim de gruwzaame oorzaakwaar', Dac die Gemeencbest heefc flag op flag gekrecgen , En telkens kampen moec mec fteigcrend gevaar. . . ) Jn de eerße plaats , waaraan 'c verzuim zij toe ce fchrijven ; Ten andre ^ längs wac weg men verder onheil ftuic'. 'tZijn bei dees Itukken! die ter toets nog overblijven, Eer ik, naar mijn beftek^ geheel den brief befluic\ Dan achl virelk droef tafreel moet hier mijn pen u maalen, Daar elke beeldcenis niets dan bekommring wekc ? 0 Hemel ! fta mij bij , behoed mijn bare voor 'c dwaalen ! Geweeten ! toon uvir krache , daar gij mijn waarborg ftrekCi En A^rSTfiRDAM AAN WILLEM DfiN VIJFDfiN. 7-9 jEn gij, doorluchte Vor&t! recds tot dien iland verheven, Dat ge u , op elken flap , niet kunt genoeg beraän , IWat eenigzins iet nuts aaa Nederland kan geeven , Of war in tegendeel het eenigzins kan fchaen ; Floor verder eene Scad , wier tröuw u reeds kon blijken , (Terwijl zij waarheid fprak in 'c geen zij aanufchreef.} ^aat uwe oplettendheid, hoe veel gevergd, niet wijken, Maar dat zelf ijder vvoord, op nieuw, uaandaehcgeev'. tDraat vast datdus 'c verzuim, waarvan ik Aus gewaagde, Een' eerderoorrpronghebbe, en nie: van zelf oncfproot: *^een ; *c was van gistren niet, dac men ons heil belaagde; I VoorJang droeg Leeuwendaal dees monfters in zijn' fchoot. : Veelmondige gerucht , dat waarheid mengt mec logen , Verwekte op 'c onvoorzienst een onrusr in de Stad ! )ie, fints 'c vertrek van York, vast aangroeide in vermögen ^ En, daar het fchielijk wrochc, alöm heeft post gevat, a, Prins! van al het geen ik ooit met fchijn kon wachten» Was dit gerucht (daar 't zelf de menschlijkheid verbann, Jeveste trouw verwoest , ) vvel 't versc van mijn gedachten f En echter 'c vond geloof bij raeer en minder Hand. pij vergt, met recht, dat ik u mee den inhoud melde: 'c Gewecen ftemt terftond dees' onvermijdbren pligc ijhen, die Gods beftier in üaat- of (ladzorg (leide. En welken uw belang ook naauw aan 'c harte ligr. Die 8o AMSTERDAM AAN WlLLEBl DEN VlttDEl^. ! j Die oogmerk heeft de komst van dees mijne Afgczanten , i Terwijl hier de eerbied zelf , die 'k in mijn' boezem voedc , | En in der Biirgren hart wenfche alzins Voorc te planten^ U deeze boodfchap brengc, en plechdg hulde doec. Dan 't beige uw Hoogheid niet een vrije taal te hooren t \ Gewigt der zaken dult een ernftiger gefprek: 'tMoet rondHaan — 't ga zoo't wil — eer vordengunst verloorenj Dan dat zieh de Amftelilad mec pligt verzuim bevlekk'. \ Geweten ,(denk hoe 't klemm') 't geweten doet mij fpreeken* Naar 't algemeen begrip , is Hertog Lodewijk t Vermoedlijk de oorzaak, ... ach ! datNeerland niet kon wree Den fmadelijkften hoon , . . . het fchreeuwendfte ongelijk. ,* Verbeelding, die mij roert, doet mij u thans aanfchouwen ^ Door feilen fchrik vermant op \ leezen van dit fchrift: Nu zie 'k u moedeloos de banden fumenvouwen: Dan hefc gij die ora hoog mct onweenlaanbre drifr* Ja , Prins ! waart ge in mijn plaats , gij zoudr getuigen können , Hoe de eigen fchrik, dien ik u vvis door de adren drijf, Ook in mijn kloppend hart het bloed bij^en doet rönnen , En ik uw boezemfmart in mijnen boezem fchrijf. Gij zucht; en (faal ikniet!) deontroeringboeituwlippen;| Uw polsaer krimpt en zweit; 'c voorvaderlijke bloed \ Snelt door uwe aders heen ! . . in 't cind'laatgeu ontglippenj Dees klagt , zoo teeder als vervuld van heldenmoed : ' „ Hoe AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEN. 8l 35 Hoe, Lodewijk! door mij met weldaen overladen, „ Een Raadsmaii voor hec oog , in 'c harc een veinsäarc zijn ! ?, Dees ! welk een denkbeeld ! . . dees mijn Vaderland verraden ! „ Ilij de oorzaak weezen dae in kort zijn roem vcrdwiin' ! . .. „ 'c Is waar, vaak ziec men 'c harc der crotfche rtervelingen , „ Te drifdg aangefpoord tot aanzien of belang, ,, In fpijc van eedler pligc, naar ijdle groothdd dingen; „ Doch zeldzaam, als die llrekt tot eigen ondergan?;. „De hebzucht(gingcgij voort) kan de ergfte monfters kweeken; ^, Wac pligt heet zinkt , zog rasch dien geldzucht tegenilaat : „ Maar nimmer was me een feil in Lodewijk gebleeken , ,, Veel minder zulk een blijk van heimelijk verraad. ,, Zijn pligc verbood hem niec Brictanjes vriend te weezen ; " „ 'k Was dit , zo wel als hij ; dit was gansch Nederland : ,, Maar hoe? zoo lang dacRijkgeene oorzaak gaf tot vreezen, „ En 'c zijne trouw nie: brak om 'c niinfle misverfland, 5, Of heeft des Henogs taal mij dermaate ingenonien, „ Dat hij geveinsd zijn'Vorst de fchuldige achting gaf? j, Waar' die? hec wäre best met hem dan omgekomen ; „ Hij delfde dan flechts zijn — maar geenszins Nasfaus graf, 5, Wat nood in zulk geval? zoo e6n, die 'c heil beläagde „ Van mijn doorluchtig Huis, en Neerlands vrljen Siaar ; 5,Watnood ?zoohemeen wormdenfchclmfchenboezemknaagde, „ Dien zwellen deed van fpijt, en berilen äan zijn' haar. IL Deel, F „Wac 82 AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEI^Sr. | ^Watnooi3?.."'Maar, Prinsl'kbedwing een harcstochc,die mij prangci; *k Weerhoud de craanen , die 'k zoo vriichtloos heb geftort ; Daar toch mijn zwoegend hart geen'waaren croosc erlangde , En de overvloed van ftof mij reeds cot voortgang port. 'kZal hicrom geene reön dier klagte in 'c breede ontvouwen ; Men kan niec twijfflen , of gij waart reeds lang b'ewust , Dac Lodewijk geenszins het wclgevest vercrouvven Der Batavieren wierf, 'cwelk flechts op daaden rust. Of gaf wel Lodewijk den Staat doorluchtc blijken (Dus vraagc het onvernoegde en hoopeloos Gemeen,) Van zucht voor Nederland , waar 't laf heid heet te wljken , Te viugten voor geweld en wreede onmenschlijkheen? En hebt gij zulk een klagt tot hier toe niet vernomen ; Dac had zijn reden , Prins ! en deeze ook weer haar grond : Men had, waar'zulks gefchiedr, wellige meer k waads te fchroomen 5 De vrees voor 's Hertogs haat floot clk gedacg den mond. Intusfchen last het u hiervan icts meer te vveeccn, 'k Beroep mij onbefchroomd dan op 't gctuigenis Van Mannen , die aan 't roer van niijn bewind gczeeten , Staeg ijvren in den post, die hun bcvolen is. Of hebt gij reden om het tegendecl te denken , Vergun hun dan voor 't minst een oogenblik gchaor," Vermaan hen, vol van ernst, datzij geen waarheid krenken, Bezwecr hen zelfs bij God , die nooit zijn crouw verloor. Voor Amsterdam äan willem den vijfden. 83 •^Qor mij, 'k heb meer dan eens mer bittre fmart vemomen , Hoe hij, die Hollands Raad tcn wijzen vraagbaak ftrckc, Ann meenig Lid diens Raads, bij 'c plechu'g famenkoomen, Met eene ontblooce borsc, zijn klaagflof heefc oncdekc. En zie , zie hier in 'c korc d^n inhoud zijner klagcen : 5, Een duurend misverlland met Hercog Lodewijk , „ En zijnen invloed op uw neiging en gedachten ;" „ Tvvee bronnen (zoo hij dacht) van 'c heerfchcnd ongelijk i Twee wapens, even zeer gefchikt tot Neerlands rampen : Met dees beflrijdt uvv flinke eene eedler rechcehand; Die doet uw vorstlijk Huis met droevig onheil kampen: Vereenigd zijn ze ean pe.sc voor *t ganfche Vaderland» Wel nu, zuk ge eenigzins, zuk ge op den duur gedoogen, Dat zulk cen tweedragtvlam geheel den Staat verteer', Den onderzaat bc:lctte op zijnen Vorst te boogen, En u ten voorvvcrp llcli' van fmaad , in plaacs van eerP Neen; niet alzoo, mijn Prins! wil u in tijds beraaden,' Verwaardig eene Stad dat ze uwen val belett'! 'k Vcrzeker u, gij wierdc, hoe zeer met druk belaaden. Ging haare magt zoo ver , uit al uw lecd gered, Zoo waarlijk moet hiertoe mij 's Hoogften arm verderken ! Ik wenfch niets vieriger dan uw behoudenis; Ja 'k bied, om zulk een heil, is'c mooglijk , uit ce werken, Een laatfle pooging , Vorst , die u geheiligd is. F a Ilec 84 AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEa Ilet beige uw'Hoogheid niet, dat thans mijne Afgezanten^ Uic naam van mijnen Raad, als raijn Regeeringsleen, U doen bevroeden , dac een man , van allen kanten Beladen raec een' haac , zoo groot als algemeen ; Dac ^en , die vfeemdling is in Neerlands vrije Staaten , Onkundig van de wijs, waarop men 't land regeert, Dien ijder vaak befchouwc in 'c hart ons land te haaten , Dac dees niet langer zij mec uw gehoor vereerd. Dan 'k heb, bij die verzoek een bede u af te fmeeken, : Hoogflwaardig op zieh zelve alle uwe oplettendheid; 't Zijn mijn Gezanten niet, die als Betichters fpreeken: Neen ; 't is de ftem van *e volk ; gij voelc dit onderfcheid. *t Is ver van mij dien Heer te willen fchuldig heeten Aan 'tgeen, waarvan men hem al te openlijk becicht: Doch,daar hera't gruwzaamst kwaad ter fchendaad wordt verweetei Onttrek hem dan voor 't minst uw vorstlijk aangezichc. Vcril(X>rdheid , als zij blijkt in houding en gebaaren, Geprikkeld door den nood » heeft doorgaansfterke kracht; Zij kan, den fchuldigen door 6enen wenk, vervaaren. Doch msükc de vroomheid iloiit, die zulk een fmaad veracht. Is dan de haat van 't volk ten hoogften trap gereezen; Wierd hier door 's Ilertogs dienst voor Neerlandnutceloos; Hoc fcbaadlijk zou voor u de raad eens Rtiadsmans weezen, Die , vcinzende u te onczien , des vijands zijde koos ? AMSTERDAIVI AAN WIT.LEM DEN VIJFDEN. S5 Ja zeker, hij yerflrekt, totdat zijne onfchuld blijke. In 't 00g van 'cganfche volk een dimrzaame ergernis; Een oorzaak dat in 't korc de onfchatbaare eendragc wijke, IVlet dat vertrouwen , Vorst ! \ welk thans hoogstnoodig is. Dat meer is, de argwaan zelf moet zijn verblijf ontraaden: Die vordert 'slands belang; die eischt de omzichtigheid. De wangunst, die hij torsc, zoiidt ge opuzelf doen laaden : Verbleef liij langer , (Iraks zaagt ge u veel leeds bereid. Gij ziet me, in die vertoag, naar een' geilrengheid hellen ^ Die mooglijk fchijnen zal te.fpruicen iiit een' haat, Of averechtfche drift om Lodewijk te kwellen. Dan geenszins ; ik bewees hem vriendfchap mec de daad: Ik heb in vroegertijd voor hcra mijn hart ontllooren, En van zijne inborst nooic een kwaad begrip gevocd? Hij heeft van de Amfleldad te klaar een.blijk gonooten Van haar genegenheid, dan dat hij zulks vermoed'. Neen, Prins! men moet voor Go.d en al de waereld melden , Dat enkel 'c waar behoud van 't dierbaar Vaderland, Van uw doorluchtig Huis, een voordragt heefcdoen gelden, Zoo pasfend, als gevergd aen niijnen eercfland; Gevergd van eene Stad, niet Hechts als ingezeten, Maar ook als fleramend Lid in 't hooge Staatsbevvind; Gevergd van ijder,, die bij de infpraak van 't gev/eten Tferflond die klopping volgt, en zijnen pligt bezinc. F .q Mi3- Sl5 AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEN. Mislukt een pooging dan , men heeft geen' angst re fchroomen , Geen wroeging, die 't gemoed oncindig kwelt enknaagt; Men tart den dood zclfs uit, bewust dat decs den vroömen Wel 't leven , maar geenszins zijne zuivre deugd ontdraagr. 't Is waar, hec gunstgetij is niet geheel verloopen; Men heeft, zoo lang GodsgunstonsNeerlaad niet begeev% In 't groeijen van den ftorm , een ruime haven open , Indien flcchts de Eendragc wcer op vnscen grond herleev*. Dan echter is 't gevaar reeds tot dien trap gcreezen, Dat fleches eenmiddel, Prins! tot uitkomst oveiTcbiet : Dit wordt door de Amftelftadunogmaals aangeweezen: Onttrek haar uw .bcraad , onttrek uw ncigingniet! Zie hier het middel: „kies toch eenige achtbre Matmen, Scaatkundig, maar vooräl in Neerland opgevoed ; Wil dagelijksch met hun, vol ijvers, famenfpannen , Tot rcdding van den Staat, zoo lang die oorlog wocdt." Zulk een geheime Raad , gevormd uit weinig Leden, Doch elk van hun bezield met ijver tot 'slands heil, Geeft, bij vooruitgezicht , twee dierbre nuttigheden, En dees heeft de Eendragt, Prins I voor haar Befchermers veiL Vooreerst , men fpilde dan geene enkelde oogenblikken 9 Zoo kostbaar voor den Scaat, in 't neetligst tijdsgewricht; Verwende pooging zou gcreede hulp befchikken ; En de ijver 'c fpringrad zijn van elks bijzondren pligt. Ten AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VlJFDEN. ^ Ten andre ^ zou hier door de moed van *c volk berleevenj \ Vertrouwen als voorheen zieh welgevestigd zien, En dit elk onderzaat vernieuwden fpooiflag geeven , Om zelfs, in mindren kring, den Staat: (Iraks hulptebilu. In 't korr, dit middel , Vorst! zou \ morrend ongcnoegen |[ Der fir.aldere Gemeente e^nsklaps bedaaren doen; De muitling zou weldra zieh bij den braven voegen , En voor zijne Overheid verfchuldigde achting voen. Die, die 's de voorflag, Prins! van AmllcJs Burgerbeeren , Hoogscno.odig , vol van ernst, uw Iloogbcid voorgeftelds i^ijne inhoud doec de hoop der Amflelfiad vermeeren, Dac ijder wingewesc naar dit gevoelen helt. Voor *t overige, Vorst! zal men geen* tijd verliezeni Men neeme een fpoedig, doch niec minder vast beraad, Wat voor 't Genieenebest in deezen zij te kiezen ,- Als oorbaarst voar 'c belang van een' gefchokren S-taat. Een tweederlek weg blijft flechts voor Neerland open ; Of een herfiel van Vrede, of 't doorflaan van den Strijd: Hier is geen middenfpoor, welks voorkeur ons kan noopen Dat ons uit rampfpoed redde en voor 't vervolg bevrijd/. De Vrede, ja! 'k beken 't, kan me allermeest bekooren^ En Wien bekoort zij niet? daar ze alle welvaart flicht, |n plaats van krijgsrumoer , een blij gejuich doec hooren, 5^n *t ganfche menschdom dier aan harc gunst vcrpligc. > F 4. Dan 88 AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEN. j Dan hoe zcer de Amftelftad , naar Vorst: Auguscus wetten , Der Vrede hulde doe. en naar heur wcerkomst haak'; Ze omhclst nogthans geen' Vree, die Vrijheid 't hoofd zou pletten? En Neerland binnen korc tot een verwonliJig maak'. Neeii : Prins ! men heeft te wreed de Tuinmaagd aangefchonnen Hat onrecht aan gevveld, \ verraad aan moor.d gehuwd, Dan dat ze , op laiFen grond, die fmaadzou dulden können, Geneigd zijn tot een'Vree, waar de eerlijkheid vangruvvc. Hoezoude ook zulkeen Vree'cbehulpzaam Vrankrijk beigen,?- . En welk het lot niet zijn vQor Neerlands vrijen Staat? Wat hing u boven 'c hoofd ? Wat all' uw Vorigen relgen ? Wat afzicht? welk een hoon? wat oneer? welk een haat? Was de Eevße Willem niet een geesfelroe voor Spanje? Heeft hij de vrijheid niet in vast tiras gelegd? En gij , gij 't fpeeltuig zijn van "t valsch — 'c verwaand Brittanje^ Gij minder zijn, wat fchrik ! dan een gedwongen knecht! Gij,dierbre Prins!., maar zacht;wie kernt m,i}n fchrijflust ftaaken? Wat heerlijk licht 1 wat glans! welke achtbre majesteic! Zoll 't godlijke Eendragt zijn , die de Yflad wil genaaken? Ja toch zij is 't , die reeds haare eigen ftraalen fpreidt. Een aantal dcugden zijn haare achtbre Staatsjongkvrouwen; De Dapperheid ,en Trouw beflaan haar rechte zij: Ter flinker fiaan \ Beleid, het Oordeel, en 't Verrrouwcn, Met Wclvaartj naauw vereendaan vrije Zeevaardij. Da AMSTERDAM AAN WILLEM D^N VIJFDEN. 89 De Twist, het Zelf belang, 'cVerraad, all' gruwelzonden, Air pesten voor een land, waar Vrijheid zegevierc, Heefc ze allen flrengelijk aan ketenen gebonden. Zij fpreekt : — 'k hervac de pen , daar zij ine in 't eind' beftiert. „ Waak op, o Am/lelflad I (dus vangc zij aan te fpreeken) „ Waak op ; herneem uw kracht ,- hervat uw' heldenmoed • ^, DwingeenenDwingeland, die naar uw kroon dürft fteeken ,, „ Dat hij zijn' fchuld erkenne en zijnen misflag boet'. 5, En, wen ge in Hollands Hof eerlang zult binnen treedgn, „ Geef dän uw^ woorden kracht , aan uwen voorflag klem ; „ Vereen u met den Vorst en de overige Leden ; „ Ja 't ganfche Neerland hebb' hetzelfde doel, een ftem. 5, Längs dien weg zai het zichgevreesd, onwinbaar maaken 5, Voor heimelijk verr^ad en openlijk geweld : 5, Der Dritten fchatkist zal, dus doende, ledig raaken , „ Daar zij den toevoer mist van Hollands gangbaar geldo ', De eenftemmigheid , die 'c oorderGodheidkanbekoorenj „ En '{ zalig geestendom verruktcn toon doet Haan ; 3, Heeft, ineen'laagerkring, voor Neerland heil befchooren; „ 't Gaat vast , door Eendragt groeic der volken welvaart aan, 5, Dan hicrbij (ging zij voort)moetge o.ok den Yvervoegen; „ Geen traagheid wordt bekroond door de Oppermajesteit » ^, Het allerkleenst verzuim kon 't nageflacht doen zwoegen » 53 Met flaaffche ketenen dier traa.ge werkloosheid. F 5 ,, In C}0 AMSTERDAM AAN WILLEM DEN VIJFDEi^ „ In'c kortkuntgijdeVrce, längs zachten weg , bewerken» „ 'c Is wel; doch draag ook zorg dat zij dati eerlijk zij; „ Wil middlerwijl vooräl uw oorlogsvioot verfterken ; „ DeVrijheid dult een wenk!..niersmeer!„ geendwinglandy.'* Hier eindigde Eendragt ; en , al zwijgend , toog zij wadep, Met haar'gewijden lloec, waar mijn gezigtpunt ftuiü. 'kLeg des, bij haar vertrek, ook mijne fchrijfveer neder : 'k Beveel u Piins ! die fchrift , . . werk gij zijn' inhoud uit. AMSTERDAM» 35 7 8 1. 30 H. I^E B RUINS. ÖOR« DORDRECHTS B U R G E R IJ A A N HAARE El E G E E DER oorluchte Catoos in den Raad! Onwrikbre Zuilenvan den Staat Der Nederlanden! Deciüsfen Op 't Burgemeesterlijke kusfen! Die Bijl en Bondelen verfierc, Terwiji uw heerelijke lomraer De Burgerij, die Gij beflierc, Verkwikc, en zij met minder kommer Zieh neerlegt , laat ze in deezen tijd 5 Waarin Gij haar ten fchilde zijc, o Veelgeliefde Burgervadren ! Uwe eereftoelen moogen nadren Met hallten, aan U toegewi].d. Haar jpß DORDRECHTS BURGER I| Haar harten, die van ijver gloeijen. Van liefde en trouwheid ovcrvloeijen , Gewaagen, als iiic ^enen mond, Als Beigen op Bataaffchen grond: Hoe , Vaders ! zouden wij nu zwijgen , 0ns niec verbeugen in Uwe eer, Daar we allen blijde tongen krijgen? Die, dit gebeure nimmermeer. Zoude elk den Ipf der dappre Helden , Die Neerland dienden , fteeds vermelden , En zwijgen , in ons Leeuwendaal , Van Vadren, die door mannentaal Gefcbonden Rechten vvcer herftelden? Da? n^et! .... zoo lang hei Burgerbloed Door iiw regeering, vvordt gevoed; Zoo lang Gij over vrije lieden , Als eerfte Burgers, zult gebieden^ Zoo lang de Vrijheid in ons Land (Och! dat haar glans ons blijv' befchijnen !-) Den vrijgellreeden llandaard plant', Waarvooi' de tweedragt moet verdvvijnen; Zoo lang men hier de zon en raaan Zal zien en op- en ondergaan, Zal 't Nageflacht altoos gewaagen, Poe Ge elk van ons op 'c hart woudt draageu. Als Bürger, niet als Onderdaan. Is AAM HAARE RKGEERDERS» p3 Is \ dan wel wonder, achtbre Heeren T Dac we om uw lofFelijk regeeren, Srandvaste trouw en kloek beleid En godsvrees en voorzigtigheid , U eeren ? daar Ge , als Palinuuren , Het ranke fehip van Nederland Door blinde klippen poogt te ftimren, Te hoedcn voor 't onveilig ftranjd, Waar Engelands Geweldenaaren Het woedend dringen heentevaaren , Tot Zeil en treu van boven ftorc, . Of heel de kiel verbrijzeld wordc, En nederzinkt in 'c diepsc der baaren. In zulk een' tijdftip wijkc uw moed, Grootachcbre Vaders! niec een' voer: Neen; daar Gij, met de Stadsgetrouwen, Uvv hoop op *s Hemels zorg diirfc bouwen , Waardoor Ge eene eeuwige eer verwerfe, Zult Gij, fchoon Neerlands zon moog' taanen, Zelfs door een zee, met bloed geverfd, Voor Neerlands kiel nog 't heilfpoor baanen, Daar Ge allen tegenftand verbreekc, En 's Lands bejaagde Vrijheid wreekt; Gelijk Ge, in Sraatsvcrgaderingen , In uwen naam , die aan laac dringen Dcor Hera , die als een Nescor fpreekt. Wac 94 DORDRECHtS BURGEilJ Wac is uw Dordrechc, dan haar wapen, Voor eeuwen, zag uic bloed gefchapen, (*) Wat is nu on^e Vaderftad Op zulk eene eedle glorie prat, Dat zij, in haar alöude vesce, AI raast de Vijand als ontzind, • in U, voor ons Gemeenebeste ,. De (lerkfle fteunpylaaren vindc! Zij is op U , haar fchrandre Heeren , Die ons in deezen tijd regeeren , Steeds moedig, hoewel (looc op floot Ons Land dreigc met den jongden noodi Zij poogc, door U, dien afcekeeren. Ja, Kroonen onzer Maatfchappij ! Ja, Vaders van de Burgerij! jPronkpacrels van de Batavieren ! Wie kan, naar waarde, uw fchedels fieren? De lof van ons fchiec hier te korc: Maar elk zal uwen naam zien prijken , Opdat uw deugd vereeuwigd word% In Nederlands gefchiedkronijken ; En wij , hoe zeer de laster tierc, En fnood bedrijf den teugel viert, Wij zullen U onze achcing toonen. Als uw rechtfchapen Voedllerzoonen , Wien 'c vrije bloed door de aders zwierc, Ont- *, Balen vcrmeldt, in zijne Bejchnjving van DordrecM ^ blad2. 8i, op '£• AAW HAARE P^EGEERDERS. 95 Ontvangc hier de eerbied onzer harten. Die, vol van viiiir, gevaaren tarten Op 't blank geWeren , als een fchild, Waärop de Nijd haar pijlen fpilc. Hoe voelen we onze borften gloeijen Van licfde voor uwe achtbaarheid, Daar vvij de hoop voor 't Land zien groeijen, De hoop, door U voor ons bereid! Wij vlijen ons bij haar cer neder? Of, is het nood, wij grijpen weder Voor U, genoopc door heldenvier. In onze viiisc het blank rapier, In plaatfe van een' zvvaaneveder. A. B L U S S & , ,. -^ K \ \ jtulgenis van anderen, dät in *t jaar 1351 een btoedige waterttrijd op de Maas oorvicl , waardoor die rivicr drie dagen lang rood van bloed was. Hkruit zoö °.i tcg^nvvoordig? Wa^'en dcv fwd Dofdred^HL onUeeu(,l li'in. G E D A C FI T E N^ BIJ GELEGENHEID VAN HET VADERLANDSCHE VOORSTEL DER S T A D EIDEN, GEDAAN IN DE VERGADERING VAN HOLLANDj OP DEM 3ifteu DER HOOIMAAND', 1782. J_^ ooic werd, oj) \ waereldrond ^ Een land zoo fei feeftreden, Als Neerlands vrije grond Te dikwerf heeft geleden. Nooit werd een wreeder magc In eenig land gezonden. Noch, met verwoeder kragt. Der volken regt gefchonden, Dan met geen' minder moed Werd dwinglandij verbannen ; Men waagde goed en bloed, Ten trots' der Aartstirannen, Hoe GEDACHTEN, BIJ GELEGENHEID VAN HET enz. p^ Hoe wrced de Kasdljaan Hec regt ooic zochc te knotten, Men bleef hem kloek weerftaanj Spijc Alvaas moordfchavotcen. Hij moest , ( hoe trotsch voorheen , ) Aan Bacoos wakkre ftreeken Gansch magdoos afgeftreen, Zelf om den vrede fmeeken, Nooic kon hec driest geweld Ons vrij gewest benaauwen, Of elk ftond pal, als Held, Mec ijzren Leeuwenklaauwen. Zal nu dan zulk een Land Zieh laaten' overbeeren, En coc den laagften ftand, Door fchelmenj zien verneeren? o Neen! de Batavier Zal deeze fchendaad wreeken j Op 'c Britsche Monfterdier j Berucht door valfche treeken, H. Deel. G Hoe GEDACHTEN, BIJ GELEGENHEID VAN HET Hoeveel hct taai geduld Der Beigen kan verdraagen, Zij laacen, buiten fchuld. Zieh nimmer ftrafloos plaagen. Getuig o Oceäan! Hoe dikwerf Neerlands Helden Der Brieten wuft beflaan Kloekmoedig paalen (leiden. Dan, hoe nu zoo veracht, Zoo werkelöos gezeten, En, met vergeeffche klagt. Den kostbren tijd verfleeten! Mijn zangfter zwij'gt, en treurc Om 'c fchandlijk tijdverbeiden. Dan . . . , 'k zie haar opgebeurd, Door 'c vaderlandfche Leiden. 0 Leiden! dierbaar pand! Gij kernt aan Batoos Neeven, In hunnen veegen ftand, Weer moed en blijdfchap geeven. VADERLANDSCHE VOORSTEL DER STAD LEIDEN. 99 Hadc ge eerdjds reche met lof Uw' Vander Werf ce noemen, Thans hebt ge 00k dubble Hof Der Vaadren crouw te roemen. Hun ronde mannentaal^ Ernsthafdg, zonder fchroomen, Gevoerd in Hollands zaal, 2al 'c Bricsch geweld becoomen» Gij eischt dat wij den Dog Zijn niecs bediiidend blaiFen Verleeren, en 'c bedrog Der lafFe vuigaarts llrafFen« War roem verdient dees daad„ o Wakkre Palinimrenl Gij zoekc de hulk van Staac Den rechten koers te fluuren. Wat roem voor u, o Scad! 'k Zie veel van Hollands Sceden, Met u, het gloriepad, Vol blijdfchaps, reeds betreeden. G Ä Nu roO GEDACHTEN, BiJ GELEGENHEID VAI^ HET e»«> Nu daak een ftraal van hoop In *£ harc der Eensgezinden , Om eens den duistren knoop Van 'c laf gedrag te vinden^ Dit doet den fieren moed^ Zoo dikwerf ujtgeblonken , In 't edel Hollands bloed, Met nieuwe drifc, ontvonken. Zoo worde de eendragtband, Ontfnoerd door fterke fchokken^ In 't Vrije Nederland Mec ijver faamgetrokken. Zoo moet' de koopvaardij Haar' ouden bloei herkrijgen, En Maas en roemrijk Y In vollen luister ftijgen. — Algoede Hemelheer ! Doe onzen wensch gelukken, En wil, gelijk weleer, 0ns aan 'c verderf ontrukken. WEESP, 178s. fs. VAU AKfiN, Jui^iov GELEGENHEID DAT ARNHEMS GEMEENT POOGINGEN BEGON TE DOEN, TER HERS TELLINGE VAN HAARE OUDE V 0 0 RRE C H TENi- £ JL s waar , het oorlogsvuur woedt thans op Bacoos flraiiden : De norfche Mavors heefc de zoete Vree verjaagd i De tooraelooze Dog brak los van zijne banden, Met woesc gecjank , en heefc den fieren Leeuw belaagd. G c^ , Dar 102 TER GELEGENHEID DAT ARNHEMS GEMEENTE Dat moedig ftrijdbaar dier, hoe anders ook ontftoken Door eedle gramfchap , als het ooir wierd aangerand, Hoe 't aan het Brltsch gefpuis zicheertijdshcefcgewrooken, Schijnc thans , van moed oncbloot, gcklonken aan den band. Hoe dit het grootsch gemoed eens Bataviers moog' treffen; Hoe hem zijn boezem krimpe , in 't voelen van 's Lands fmart; Hoe hij de werkloosheid in 't minst niet kan befciFen , Verwensclit— vcracht— vefvloekt, in 'c afgepijnigt hart» 'c Verandcrd niet, ach neen ! — • Dan bij dees droeve plaagen, En blijken van Gods (Iraffe op 't zondig Nederland , Beginc de vrijheidzon weer vrolijker te dj^agen. o Ja! driewerfgeliik! inijii jonge boezem brandt , Door 't edeläarcig viiur der vrijheidmin ontftoken: Ik rpan de ontftelde Her, door droeven rouvv ontfnaard ; Daar mijn verrukte geest, zoo lang door fmart verbroken , Zijn' blijden toon met dien van Batoos Tiiinmaagd paart. Gelijk een fmeqlend vunr, wanneer mcn 't uit wil dooven, Door 'c zorgen dat de luch: geen vat 'er mcer op heefc, Niet zelden overviint, dees kragten komt te boven, Zijn vlam aan allen kant verheft, en opwaards (Ireefr; Zoo lukt het Neerlands volk, nu 't zijne vrijhcidpanden , Hoe fmeulende en verdrukt, ja bijna uicgedoofd, In ruimer lucht bcfchouwt; 't verbreekt de Ih'amrae banden, Vervloekt de flavernij, en fteekt weer moedig \ hoofd Ten POOGINGEN BEGON TE DOEN, TOT HERSTELLINGE enz. I03 Ten hoogen hemel op , tot voorfland van zijn regten : Zijne Oudflen (laan hec bij; de dcugdzaamlle-Edelliön, Capellens^ Zuykns, niec ontelbaare andren, vlechren Der dwinglandij' een' ftrop ; 'k zic \ monHer weerftand bien, Men roept: lö I triumf! hec blocd begint te kooken , Verhit door vrijheidmin , in 'c oude Gelderland! I I Ziet Arnhems Volksgemeence 00k 't wectig rege verbroken, Zij grijpc vol heldenmoed, naar dit ontfchacbaar pand. Is 'c waar, mijn Vaderftad, wat ons 'tgertichc dürfe melden? I Score, ftorc uw dankbaar harc dan voor uwe Oüdften uic! Help, help hen, waar gij kunc ! doec uw belangen gclden; Gij zier dan hun triumf eerlang in hun befluit. Uw Burgerij is warsch van wreevle muiterijen ; Zij cert haare Overheid, die zieh regtäartig draagt, En haat het woe^t gelpuis en zijne razernijen, Waarin de tAvistzucht heerscht: raaarziet zij zieh verlaagd, In haar geheiUgd regt en onwaardeerbre panden , Dan gloeit heur vrijheidmin ; zij fpreekt dan , vol van moed , Voor haar ZOO waard belang. Haare Oudflen doen die banden Dan vol bedaardheid los : hoe kookt hun 'c vrije bloed ! 0 Ja! dac blijkc 00k nu ! — Gunt mij, regtfchapen Zoonen Van Batoos nageflachc! dac ik mijn dankbaar hart, Voor uwc trouwc zorg', (möge God diedubbel looaen!) Uitboezeme in uw' fchoot, daar gij de flaeföchheid tare . . , G 4 Dan 104 "fER GELEGENHEID DAT ARNHEMS GEMEENTE Dan welk eene eedle Maagd zie ik hier tot mij naadren ? Wietoont zieh zoo vernoegd, zoo vroüjk van gelaat? Hec is de Vrijheid zelve , de redfter onzer Vaadren ,. De helpller van dit Land, de fteun van dezen Sraat! — Zij drilc heur fpeer, waarop wij haaren hoed zien wuiven, Ten blijk van haare vrcugd ! — Daar opent zij den mond ; Zij doet de dwinglandij' en tweedragt rasch verftuiven , En voerc deeze achtbre taal, op haaren vrijcn groüd: , Mijn liefen waardig Volk, mljn dappre Batavieren! „ Die 'k losgerukt heb uit den arm der flavernij', „ ^ Heb u altoos bewaard , en deed u zegcvieren ; 5, 'k Zal u befchermen voor de trotfche dwinglandij". „ Ik heb dit korts getoond, toen de eerelooze Britten ,, Umet raeer magts beftreen; zij vielen woedende aan ; 5, Maar 'k deed uw borst door min voor 't vaderland verbitten j^ „ En zegevierende die vuige monllers flaan, „ o Wee hem, die beftaat mijn regten ftout te fchenden, 3, Miin vrije zielen poogt te brengen onder 'c juk: „ AI kwam een dwingeland , met opgeruide benden , } „ Mijn vorst Oranje kan haar redden uit den druk. „ Of zou die eedle Zoon van mijnen welbeminden, „ Van mijnen trouwenS tarn, nu trouwloos zijn ontäart? „ Hij zij mijn Paliauur.' mögt ik dien in hem vinden ! „ Is niec zijn heil met dat van Nederland gepaard ? „ Dan POOCINGEN BEGON TE DOEN, TOT HERSTELLINGE enz, I05 „ Dan daar mijn waardig volk , door achteloos venrouwen , „ Zijn regcen ziec verkort , zie 'k 00k , cot mijnen troost, , De pooging, die het doet , tot breeking van dietouwen, . Zoo kneüend om zijn' hals l — Ik zai van't roemrijk Kroost , „ Dat hierroe medewerkt, de dicrbre naanien graaven „ In dimrzaam marnier, voor het laatHe nageflachc: ,j 't Zal dan j mec darikbaarheid , gedenken aan die Braaven. „ Nu biede ik hulpaan elk, die'cflaaffchejuk vcrachc! — Hier zvveeg de Vrijheid, toen een kocts van luchte wölken Haar voerde naar om hoog, door 't ruime hemelzwerk j Ik zag haar t)iddend na. — Mögt God nu 't hart der volken Verlichten met haar min, in hmi raanmoedig werk! Mögt hij aan ons gewest den lieven vrede fchenken, En weer den eendragtband hernicuwen in 'c gcbied ! Mögt hij , gelijk van ouds , ons in zijn gunst gedenken ! 'k Zong hem dan , blij te raoe , een lof- en dankend lied. ARNHEM, 178a. S. VAN BRQNKHOR$f. - ' = .-^ '■ '■■■ ■■ i:rJ t^'^k ^ 5 AAN E E R D I C H T, V O O R DEN DAPPEREN ZEEKAPITEIN CHRIST lAAN STRAATE NBU RG. ie deed den heldenroem der voorige eeuw herleeven? | Wie volgde een' Ruiter na, op \ loflijke eerefpoor? Wie waagde, als hlj, vol moeds, benoordenöm te ftreeven ? 1 Wieftond, in 'tguurstfaifoen/cgevaardienszeetogtsdoorP j Wie tartte, op \ brüllend nat, de Bricfche plonderßclen ? Wie zetce, op 'svijands mast, de vaderlandfche vlag? Wie zag, helaas! zijn' buitdoor'cwoen desllorms vernielen? Wie vierde 't jaargetij' van Oogstmaands vijfden dag? Wie ftijft de ronde taal van Amftels Burgerhceren ? Wie ftrekc 's Lands Admiraal een fpoor tot eer en pligc? Wie doet het Britsch gefpuis van fpijt zijn long verteeren ? 't Is Straatenburg ! die meer dan . . . andren heefc verriebt. AMSTERDAM^ 1782. . JOH. DE BRUINE. A A N DE BESTUURDERS VAN H E T VADERLANDSCHE FONDS. il en deezen flond vei"]aarc de glorierijkfte dag Voor Ne^rlands vrijen Staat, dien ooit mijn Zangfter zag^ Die dag , waarop 's Lands eer de dorrende laurieren Hergroenen zag om *c hoofd der dappre Batavieren ; Die dag, toen Parkers Vloot, in 'c hachlijkst krijgsgevaarj Het fchuiraend flagveld liec aan Zoütmans Heldenfchaar; Die groote dag des heils , waarop 's Lands Wacerhelden Den moed van Baco's Kroost door hunnen roem herllelden ; Ja! eindelijk die dag, die Neerlands vrijen hoed Nog op de punt der fpeer roemruchtig draaijen doet, Ligc zoudü gij, op die uuri de fchalmen uwer boeijen Met rraanen voi van fpijt, in dauverni], befproeljenj Waar' Io8 AAN DE BESTUURDERS VAN HET Waar' Neerlands Vijand niec van 't doelwit afgefchrikt, Waarop hij, tot dien dag, met vooiTpoed hadt gemikt In 's Lands vervallen Staat, zo akelig en dnisrer: Maar na dien grooten dag herlcefde Neerlands luister. WieD. Insc het kruipen voor een' laagen Dwingeland, Als GO D de Vrijheidfpeer befchermt met eigen band? U niet, rechtfchapen Kroost van vrije Nederlandren! Gtj zaagcmet vreugd denglans van Zoutmans Oorlogsrtandren Elk Krijgsman , die den flag met roem had bijgewoond, Scbcen u een Godheidtoe: de moed, zo troiiw bctaond In zwakker ftrijdenskans, door lafheid ongefchonden, De wonden van den Brit, hunne ?.'\g^Vi. eerewonden, \ Stortte alles uwer ziel' het edel denkbeeld in YaR Uefde voor iiw volk , van grooifche heldenmin. , Het bloed , dus fprak iiw hart , gevloeid uicNeerlandfche aadren, fS] *t zaad der heldendeugd, 't Gezigt van 't bloed der Vaadren Wekke in der Zoonen hart een heilig heldenvuur, Dat voor 's LandsVrijheid blaake, en 'sAardrijks eind verduur*! Maar hij, die Neerlands roem tot aan zijn'doodbefchermde, Was't, die voor deezen togt zijn fpraakloos wicht omärmde , En met een teedre traan dei: huwlijksmin in \ oog, Uit de armen zijnerGae, naar 't wachtend flagveld vioog, Waarhem, in 'sVijands vimr, 't gevvcld des doods bcftookte. De val van hem , wiens blöed van heldenijver rookre , Toen VäDERLANDSCHE FONDSi- lOp Toen hem de leste fnik ten veegen mond ontvloodj jBedroefc de Moeder niet, door zijn' onrijpen doodi Haar, die een' Neerlands Held heefc iiit haar' fchoot getoogen^ Sta, zo hij ftrijdend fneefc, een vreugderraan in de oogen. Wij trotfchen Griekenland, in fieren hddenmoed; En 'c vrouwlijk hart kweekc hier denzelfden ijvergloed. jDan hij, dien ftraks defchichcdesdoodsin 'cdrijdLiurgriefdei [Was niec alleen flechts H^ld, maar kweekte ook ouderliefd©, 'Met Vorst iEneas aart in ftrijd en huis bezisJd , jWas hij 'c, die 'c huisgezin der Wcduvve onderhield, lAan zijn gevoelig harn met engen band verbünden, I IDaar ze, in zijn liefdej Man en Vader wedervonden. Dat zulker zwaar verlies geboec worde of verligt , Dit wenschc elks edel hart, diteisehcelksGhriscenspligt." Zo dacht gij, en met recht, o eedle Scervelingenl Beguniligd doo;' u\v' G O D ract aardfche zegeningen» Hec medelijden weide in 't zuchtende ingevvandi Gij fchreidde ; en elke traan was GODE eene ofFerand, Een blijk van dankbaarheid ! Dat kenmerk der Bataavea Voegt , bij dien traanenvloed , de ruimfle liefdegaaven. Geen losfe en wufte zorg deelt fluks die gaaven uit s oNeen! bezadigdheid beiluurt het braaf befluic. Wie fnaaren roeren kan , en 't Christen hart voelt kloppefl ^ Km zwijgend zo veel deiigds voor \ nageflachc verkroppen? Mija lia AAN DE BESTUÜRDERS VAN. HET MijnZangfter is ce zwak, en treedc erkentlijk toe. Vergun haar, eedle Schaar! dat ze u fleChcs hulde doe; Zie lang de vruchten van uw hulprijk mededoogen: De GOD, die \ al regeerc, beganftige ook uw poogen: Dat elk Bataaffche Held nu nog, mec ilouter hart. Zieh zelven onderwerpe aan eedle lighaamsfinart ! Verminkt hem 'c oorlogsvuur aan armen of aan beenen, Uw zorg zal hem , op nieuw , als arm en becn verleenen* Ja roofc hem 'c doodlijk kruic het zincuig van *t gezigc, Gij zijc het, die zijn fmart en duisternis verligt. Cij zijc het, zo de dood hem 'c levenslicht doec derven. Die 'c loon van heldendeugd zijn dierbre Ga^ doet erven. Den Weeskens ftrekt uw hulp een"* Vader , die hen kweekc Tot Helden, welker vuist den dood der Vadren wreekt, Of , zo de blijde Vree , voor de eerkroon der kurieren , Den heim der Vrijheid met olijven dra mögt cicrcn, Oni dan als Kinders , uit het heldenbloed geteeld , Te zorgen dat den heim, door 'c Vrcdeloof gcftreeld, Geen roest van achtloosheid of fmet van laf heid dekke. Dat uw getrouwe zorg een' flok en flaf verftrekke Aan deOudcrs, kinderloos en hulploos door den llrijd: Hun zal, wanneer de dood den draad hims Icvens fnijdc, Met blijdfchap op 't gelaat , van hun befi:orven lippen Den adem, met een bee voor uw geluk, ontglippen. Hiui VADERLANDSCHE FONDS. III jHun ziel zal , vol van u , dus naadren tot Gods troon. ,Daar, eedle Bataviers, daar wacht u 'c heerlijkst loon* JHij , die zijn Land niet mint , moet ook zijn' Godsdienst haaten • De waare Godsdienst bloeic , door *c heil der onderzaaten, En, fchoon men eens de roe der tuchtiging behocfc, *c Gelaac van waare Deugd noch Godsdienst Haan bedroefd. IGOD doe u lang de vrucht van dees' uvv' arbeid fmaalcenl Uw lange leeftijd zij een fchakel van vermaaken , Door wier genot uw hart het grootsch gevoel befeft , Dat Menfchen tot den rang der Engelen verhefc. HAARLEMs 1782, A» {«OOSJESs SZ, TEM ZOO DE M E E S T E R, ZOO DE KNECHT. [en Rodney, die, door fnood Euftadus te dwingen, Om zijn misbruikte magt en wreede plonderingen. Van Jjder wordc gehaat , waar hij de fteven wende ; Een Arnold, tuk op fchelmsch en eerloos landverraaden; Gordon , die 't huichlend hart in \ oproer dürfe verzaaden , Zijn door gewcld , verraad en dweeperij bckend. De een moog'zich , döor den roof van Neerlands fchac ,verrijken[, Dees welverdiende ftraf, door lisc of gunst, ontwijken; Men fier' Iiunne euvelda^n met fchijn van deugden regt; Britta^^je, dat zoo vask zijn' eigen rarap be werkte, Daar niets zijn woest geweld, zijn list of haat beperkte, Toont ons, in hun, denaart desMeesters in den Knecht. ROTTERDAM, .1783. AGNITA van DJJCK. A A N DEN B R I T^ TER GELEGENHEID DER VEROVERING VAN S^ E U S T A T 1 U S. \j/ ncmenschce Brir! die roof- en moordgezinde banden Dürfe flaan aau \ göed en bloed der vrije Nedeflariden ; Wac heisch gedrochc hcefc u die fchendaen ingeprencF Ga weg, gevloekce gier! naar 's aardrijks ander end". Naar 's afgronds zwavelpoel , naar Plucoos jammerkolken , Doemwaardig is uvv docn bij welbefchaafde volken! Ja! gij verdiene niec meer, mec luv verblind gezigt, Te ftarcn op den glans van 'c koesiread zonnelichc. *k Ben nog in de eerile jei!gd,döch wensehte opNereüs iliroomen j Uw wreevle plonderzuchc manmoedig te betooraen. Zoo niec de kinderpligt aan de ouderlijke wer, Die ilt als heilig eer, niij hier in hadd' belec, Gewis ik hadde alreede, op welbeftuurde vlooten, Uic vaderlandfche zucht, u voor den kap gefchooten« WILLEMSTADj 1782. CAREL WEBBERS, IL Dlel. H O P D E HEROVERING VAN S^ EUSTATIUS, DOOR DEN HEER j MARQUIS DE BOUILLE. JJLJf e liefde tot het Vaderland Is de oorzaak dat mijn nimf de ontilelde fnaaren fpant: Zij zal de heldendeugd des braaven Gals trompetten : Zij zal den wakkren held Bouille, Die 't Britfche roofrot wijken dee , Een' groenen eerlauricr op zijnen fchedel zecten. Euftatius, weleer verrascht Door liem, die op verbond noch 'c recht der volken pastj Maar 't heiligst vrceverdrag lafhartig dürft verbreeken , De dcugd en waare trouw verbandt, Om 't vrijgevochcen Nederland , Uit eerelooze drifc, de hartäer af te fteeken: Triumf ! gij zijt van \ boos geweld Op 't glorierijkst verlost. Door roovers wreed bekneld, Moest ge, onder ^cijzrenjukdesdwingiands, haastbezwfjkeny Zoo niet Bouille, vol wijs beleid, (Wie roemc naar eisch 's man s dapperheid?) Döor't blinkend heldenllaal j die fnoodaarts hadd' daen wijken» Eoem , ÖP tiE ÜEROV^RiNG VAN St. EÜSTATlUS, en2. II5 Roem , Rodney ! wreede roofharpij ! jOp uwe oncniehschce daen en fnoode cirannij ! JBouiLLE mag meer dan gij, op dappre daaden roemen. Men zal den man een vvaaren held , Een' fnuiker van hec Britsch geweld , En u een' menfchenbeul , een' wreeden roover nocmen. 