title: Reimchronik von Flandern
creator: Kausler, Eduard Heinrich von, 1801-1873, ed
text: 5770 Ende als die vrouwe begraven was, Waert eruchtich, gheloft mi das, Mergriete, haar suster, in goeder trouwe Van Vlaanderen en van Henegouwen. Ende diese vrouwe, si hu besant, Adde te kinderen iongheeren valiant, Twee, en doutste hiet lan, Boudewijn hiet de iongste man, Van Avesnes de toename. Ende hier naer de vrouwe bequeste Mergriete, die edel gravide, Huwede sonder langher bede An Willem, den graaf van Dampier, Een troon rudder van herten fier. Ende bi desen edelen beere Hadde soe 111 kinderen Tan groter eere: Willem, Ghys en lanne. Hier naer curte ghobbarden danne Mergriete, dat soe weduwe bleef Van Willem, van daer soe om dref Huterlike groten ronde. Ende die edele lantsvrouwe Bleef regerende wijzelijk, Beide de landen sekerlijk, Tote dat soe van der wereld siet. Binnen baren tijd ne liet so niet, So ne versach bi vroeden raad, Om te beseinen oorlogen en schade Van baren kinderen in waren dingen Ende mids den raad van den koning Van Vlaanderen, baren souvereign, Soe deelde die edele vrouwe reyn Henegouwen en Vlaanderen land, Haar emmer behoudende de hofhant Van beide den landen en het leger. Lant van Avesnes, si hu bekent, Was Henegouwen toe geleid; Dies so soudi voor waarheid Boudewijn, zijn broeder, voorzien Van Henegouwen, getrouwe mien. Ende Willem van Dampier, voorgesteld Sowie gehouden openbaar Viaendren te zien, Dies blide was en in rivaal. Ende dies soude Gheviet te lian Versien siin in het slot laut Van Viaendren, si hu verclaren: Ende lanne, de iongste zoon, ter eert Was toe geleid die heersepiet Van Dampier, getrouwe mien. 5820 Aldus heeft die vrouwe vroet, elk kind bewijst zijn goed humeur, Meeste goeden, vroegen, wensen, raden. Om te bespreken meerde schade van oorlogen en twisten. 5825 Zoooo waren vonden deze listen. Hier en daar trokken ze naar huwelijksaanspraken. Willem van Vlaanderen zekerlijk met het hertogdom Brabant, de dochter van Henry van Nassau, genaamd. 5830 Deze dochter van de hertog was weduwe van een hoge prins, die laatgraaf van Henegouwen was. Deze Willem in zijn waren dingen trok over zee met de koning van Frankrijk, in waren dingen, en was in een strijd gehazen van den heidenen zonder waen, voor de steden van Mechelen; Maar raad een scone troost. 5835 Waart hij gebleven ongeleid: Dat was de stad van Damme, die over hem geheven was. Hier en daar gebleven, gebleekt met als had, herder hij in het land zonder beiden. 5840 Deze Willem was vol van edelheden, en bleef aangeboden twee speelspelen; Maar hardelijk zei het hem, dat het hem moest: Wil je naar Trente in den toorn van de grachten, waart dood gedroomd die rudder moij, 5845 Deze menigheid added zwaar het hart, dat hij dus van de wereld seide, en zonder hoop van zijn lichaam. En de edele vrouw, zijn weduwe, behield zeer veilig haar leven, op het land van Brabant, en op de stad, en voor raad was zoet op het wout van Nijpen beset. 5860 Deze edele weduwe vroedde, dat stegen met hare goede keer om God heen en daarna raad groter eerblijkskap. Waart ze zelf daar in begraven. Einde na Willems dood in deze dagen, Die aldus stierf in zijn vrucht, Gelijk hij voer en hoorde kunnen, Int jaar van Jtcc en in jaar, Slopen, zoals vrouwe Margriete voor was, Ghij, hun zoon, in Willems stad, Sijn broeder. Maar voor waarheid - Digitale versie door Google 1967 Soc behoort deze oberste woorden Van beste den landen, geloof mij, Die welke stonden hun tijd In grote pas, zeker zit, Deze edele landvrouwen Dedene met iongesten in goede trouwen Stonden vele schoonere werken, Beide spitalen en kerken, Ende in haar principe stad Te Felines, daar deden Eenen schoonen klooster maken, En bleef voorwonende in ware sagen, Tot ze van de wereld waren. Dit edele huwelike diet Besat de landen langen termijn: Int handen moesten ze doen haar fijn, Als niemand schreef ons Heeren jaar Meer en lxxviii voorwaar. En na dat ze van de wereld verliet, Guido 1933 Dat bleef van worden vergenegen, is ons Dat zo deden van beide den landen: Waar graaf Gwijl, die kwam in banden Verloren naar belegering, Twelke voer en was bekend, Naar die dinsdag sekerlijk Van den koning van Vrankrijk En Margrieten, ihre moeder; En land, de bouten broeder Van Auvergne, zij hun behaag, Debut van Henegouwen land, En bleef voor geweldige graaf, Nemen meer en spreker aan, Maar raad Gwijl te voert schrijven, Die adden te zijn getrouwde vrouw De dochter van den Vogt Van Bestemden, dat verstaat, En daar toe bevestiging van Dendermonde, Een wijs man in zijn stand, En van grote geloofsfede In Vrankrijk, om zijn wijsheden. "En de vrouwen, goede kinderen van hoeghen moede: Vistie zonen, en dochters vier, Vooraleer pringen ene lantsvrouwen fieier. Die houtste zoon Hobrecht heet, en was een over vrome dict, Edel en ten wapinen goed. En om zijn hoeghen moet so was hem gegeven te wiegen Eene eentje een vrouwe, en schoon van leven, Van Cicilien des coninces dochter: Broeder, wijser, nochte dochter Van het meer nauwer in enige land, Blanca zo was soort genoemd, En haar vader de koning heet Karol in waren ding, En was een over vrome prins. Deze koning, van herten fier, Wan te Boncuenten den strijd Op Meynfroete, des sekers zit, Digitized by Google Die voorzichtigheid de heilige kerk Hem verhief raad quade gewerk, En wilde keizer zijn met eracht: Maar Karol van Cicilien met macht Met Robrecht, zijn dochter man, Velden neder in den dan, Daar Meynfroete en zijn conroet Op den veld om blijven door. En na de batelge yard waardheid Valt Robrecht winnen die sterke zijde Van Apulien met zijn zweer, En dede joor en weder gekeerd Int land van Napels vroomelijk. Deze Robrecht sekerlijk Had bij Blanca, zijn vrouw, Eene schoonheer schoon van leven, Heet Karel, die te zijn xv jaar Stierf, daar men om zacht mensbaren veld En de kurt na de desse groete rouwe Stierf Blanca, de edele vrouw, En binnen kurten tijden daar na Verhuwd Robrecht een ware Bij zijn zweers raad, en nam In huwelijk een vrouw lofzam. Van Niwers die graafde, Eene prinses van edele sede, Zuster van den prinsen hoog, Die in Borgoengen was hertog. Einde bi desen edelen wijn, Addi twee zonen, vrome van liue. Digitized by Google — aoo — 5960 Daar af de houUTE hiET Lodewijk, Ende was grauw sekerlijk Van Nieuers naar zijn moeder dood, Ende dode voert een huwelijk groot, Van den welken sekerlijk Hij behuised was waarschelijk T graepscip ran Reeters in ware tijd; Ende al bi rade aan den koning Van Vrankrijk, zijn soeverein. Die andere broeder was een edel grijn, Ende was een vrome beer valiant, Robrecht van Cassele was hij genoemd, Gelijk gij naar zult hooren verklaren: Maar voeren willen hu openbaren, Wie zij waren, die vrome heeren, Ende kinderen van wijser leering, Bedeelden mannen en vrouwen Commandeerden van den edelen lijen Van Gwy, den edelen graaf, Die heer moedigen elk heer, dan hebben. Die beste na Robrecht over waar, Daar ik hier voeren af dede verebter, Hiet Willem, en was een ruiter goed, God verdiende, en wel gemoed, Eerende papen en kleermakers, Wistende veel goede te doen. Hier na trachtte hij het huwelijks Ende nam een vrouw rijk, Des heeren dochter van Nigella. Hier na de zelf, als ik versta, Begreep in huwelijks Raoul dochter van Neele sekerlijk, Die koningsstad in Vrankrijk was In die tijd, af ik las. De derde zoon van Gwy, den graaf, Was een ruiter goedvruchtig en gaaf, Boudewijn zo was zijn naam, Ende was een ruiter zonder blaam, Edel van zeden, en reignal zoon Om bevelen van allen vrouwen. 6000 Ende in de vrucht van ziere ionchede Quam hem aan groote siechede, Daar hi af copial lange stonde; Ende sind in deser onghesonde Addi luxe willen bedrievend, Ende waren in het geschap van vrouwen, Also te medicijnen uiteinde gaan, Ende mids dat sine andere zonden laten; Men had wel gehoopt der baten: Maar om God wil jij al laten. Dus stierf die edele jonge jucht In heeren en in groter duisternis. Die vierde zoon was vol van de eeuw, Een edel cleric van groter leeraar, En in clergieën sofistant, Iban so was bij genoemd, Proest te Brugge binnen de stad, En in het geloof te Rielle mede, Van Mets en van Luden mede, Zocht hi de ultieme waarheid. Als van den Staat ran de clergieën. Die vijfde zoon, hoorde Hen, Hiet Philips, en in zijn jucht So was hij gesteld tot duisternis, Tot clergieën, en werd zijn Zoen Cahoene. Maar kortweg werd geboden: Beda hem verwandelde zijn mot, En werd ruiter van pracht goed, Vrome ten wapening, en tot beren, En nam in huwelijk met ere De hertogin van Chieta, En daar hij behandelde met singularity, En grote rijkdom Bij Apulien de goede stad. De immens doctoren werden heeft verklart, Van den edelen graaf waren vrouwen ran groter namen, En leefden in heeren zonder blaam, In huwelijk met groten heeren, Die men wel kon noemen tot ere. De eerste dochter, zij huilde bekend, Aan den hertog van Brabant: De andere aan Holland den graaf, De derde een beier aan groter have, Aan Melanen so was hij heer; De vierde van Blois den edelen heer. Dese branken van groeten geslachte Wart een strunc van groter macht, En daer na cruci gerekend sekerlik: Want die edele vrouwe rijk. Digitized by Google ao3 6050 Des grauen Gwijant wijf, der wereld vergeet, Ende die graue naar dat verscheet Tracht tewelike, ende nam zegen Een edel wijf als zonder waen Van Lusenborg des graaven dochter: Schoon, ende van mode soort Was niever bij haar gelijk. Dese edele vrouwe sekerlik Was van Namen graafsdame. Wiel wijs, ende van scherpe sin Was dese vroemde landsvrouwe, Ende bij den edelen prins getrouwe Gwijant van Vlaanderen, den edelen graaf, Akte soo uit kinderij, daar men sprak even Tele. Ende de drie waren Manboefde, boerische verklaringen; Haren namen doe ik zeg te kennen: Jan was de houtste genaamd, Die ander Gwijant, de derde heette Henric, ik neem liedjes zeg te niet Van de drie dochters sekerlik Waren de twee in huwelijk; De houtste had een heer valiant, Die koning was in Schotland; Die ander had in huwelijk Van Frankrijk den heer rijk. De derde dochter, geloofd mij dat, In huwelijk gesekerd was Met Eduard, den houtsten zoon Van Engeland. Mac en om te gaan Rees groet oorlogse en strijd: Want in zee bij Carter tijd De muren in Vlaanderen kwam Bij den koning, als ik vernam, Mijn den keer schrijven ter waarheid Van eenen Simon van der Waert, Die welke was van desgrauen hof Groet geroken, ende cranc tan loeue, Dat hij desgrauen hevelijke Den koning Filipsse te weten deed: Dit was hij cransker midden waard. ao3 Einde de coning heeft niet gespaard; Hij nee, ontboot wel aestelike Den grauw Gwy, zekerlijk, Dat bij quaam te Parijs, Ende probeerde met bem die macht feits Filippen, zijn dochter, de jonge inecht Die grauw hield dit al ouderlucht, Ende meende te zijn wel ontvaan Van den coning zonder waen, Die men die schoon Philips heet, Ende nog om een ander bedoelde, Dat was, dat bij was petri Van der schooner magdel fijn, Ende dat so naar bem was genaamd. Dit heeft die edele grauw gehouden, Dat hij om diucht ontboden was; Dit maakte hem met ledig ras Met sire dochter bij den coning, Dit bliep was in waren ding. Ende de voorstel die de dochter houden, Ende den grauw heeft III gescouden, Ende sprak hem aan ter stede Van grotere ongetrouwdheid, Ende dat hij had verboden zijn leen : Want die prinsen al geen van elkaar Van Vrankrijk en die grote ract Hadden gesloten, wel verstaan, Dat geen prinsen van den rijk Ne zouden stellen in huwelijk Haar kinderen houden Vrankrijkse kroon, Het en waren al zonder hoen Bij des conings consente voeren, Oft hij zoude zijn goed Terbueren. Ende midden deze grotere misdaad Sonne wasser ne geen verlaat; Hem had verboden leen en goed, Houden welk metter spoed De coning met geheime zorgen moede Hem verboden die Vlaamse hoede, Midden deze misdaad voren gezegd. Daar waren in meeneger vouden gegaan Sgrauw misdaad, en gedaan. Aldus was te zien gedreven Gwy, die edele lantsheer, Van zijn souverainen heer, Dat grote fraude was zekerlijk. Het was om niet gevaarlijk, Wat onschuld de grauw deed, Hem ne mochte helpen niemand bede, Him moest zijde zijde dochter laten. Ende de graue voor zijn straten, En quam neder te Ylaender waert, Dronk, ende grom, en zijn huivering verklaring. In deze tijden voor waarheid Was tweewater te Parijs in de stad Zo grof, zo krachtig, en zo vermogen, Dat beide de bruggen heen vlogen Met de storm van de Seine. Dit geschiede, zo ik meen, Als men nu en vorige screef. Nu wil ik voor te schrijven, van daar bleef, Van den edelen graaf Gwy. Als de prins, gehuwd met, Binnen Ylaandren samen was, Dedene vergaderen quiek en razend Zijn raad in korter tijd, En in hetzelfde sonder respijt Macht en vrienden in grote getal, En vertrouwde hem almaal Zijn vaardigheid van Parijs, En bad hem leiden om haar aart, En om hun goeden raad En doe ze aanhoren, die den stadt Van den edelen prins goei; Zo reden ze hem, dat hij mettertijd Astelië sonder te Rome was Aan den paus, zei hij verklaring, Die Bonifatius was genoemd, Dat hij den koning altejhandelde Van Vrankrijk deed appelleren. Sacon waren bereid, en procuriers, Die boden aan den graaf lofsam, En drokken wel, als ik vernam, Astelik, zo dat ze quamen Voer den paus altej samen, Daar ze hare boodschap deden. Haestelike so waert beraden De paus Bonifacius Ende laatste baesteüke aldus 6180 Van Melanen den legaat, Dat hij zonder enige Terlact Trocken bij den Francksen koning, Hertog seggen dat hij jouw alle ding De dochter Tan den graue Gwy 6185 Henk weer zonder, ende dat hij Den graaf liet gebroken paysiuelike Sijn land, ende Tan den huwelijke Hij nee geen belet niet dade; Ende daar hij anders werd te rade, 6190 Dat hij in het hof te Rome zonde, Ende dade Terantwoord in korter stonden, Hertog noemende dag en tijd. Dit werd gedaan, des verklikker sit, Van den legaat Tor den koning. 6195 Ende als die koning verstond die dingen, Waarom hij daar komen was; Soe gaf hij hem antwoord ras, Dat hij Tan een zangerij Hem nooit meer zou doen, 6200 Noch volgden daarom in enige hoven: Want hij vrij al tot nu nog, Ende zijn verordeningen, daar af Ende ook zo hield hij zonder sparen Zijn hoven, en jughement, Gelijk den mening van was bekend, Dat hem geen zaken ontgelden mochten, Wie recht te zijn eer zocht; Middels welken dat hij weer leide Tapeel zonder langher beide, 6210 Al die niet wilde gehoor geven. De legaat, al zonder Tieren, Nam orlof aan den koning, Ende haastte hem in waarheid, Dat hij bij den paus kwam zien, Ende dode hem kortelijk verstaan De antwoord van den koning. [Ende de paeus in waren dingen] Sant den grauven die antwoordde Van den koning ran werd te woord, Die aestelike sant in Engeland, Ende deet den koning be kan, Ende sochte aan hem advies en raad, Ende eider meer, dat jaarstaat, In Aelmengen, in Oostenrijk, Aan moghende heeren en rijken, Die ik hier sal noemen stieren. Eerst een mogendheer en fier, Ardouffles, den koning machtig Van Aelmengen, en daar toe krachtdicht, Van Oostenrijk den hertog, Ende daar toe andere prinsen hoog Van Brabant, Gelderland, en Gelijk lach, Holland, en andere heeren bekend; Ende nog meer een prins voorbar, Die in huwelijks staat voorwaar Aleanor, de dochter van Engeland, Graaf van Bar was hij genoemd. Jese Namen grote heeren Vergaderden met groter ereen Te Geraertsberg in de stad, Daar graaf Gwy manschap deed, Van Aelmengen den koning, Die daar beloofde voor alle dingen, Te beschermen den graaf Gwy Lijken den koning, geloof ik, Van Vrankrijk en zijn macht. Hier na deze heeren van groter kracht In allianties hem verbonden Metten graaf, en in charters Stenden, Zodan ze in Vrankrijk zagen Drie preist die ontfaan Lettres hadden van de heeren, Om te ontschuldigen met eer Den Vranksen koning met buigen moed, Ende de drie prelaten vreedzaam, Die de destijds daden, Waren rijk en van groten staad. Van Gembloes de eerste, en de andere was Van Sinte Baafs, beloofd mij dat, Beide van Geraertsberg, Dit over leden scheen in de herberg, Beden hem partijen in beden aiden, Beden om vechten en om te riden. Binden de koning van Vrankrijk Deed commandement haastelijk, Ende kwam met haasten te Niederwär't. Ende graaf Gwy als onghescheiden Sant Willemijn, zijn zoon, te Düren Met trouwen ronden met harten groot. Ende jore. Robrecht van der Leeuw, een houten brug 6270 Sant bij de Biese, en de haven in de stad. Aan de rechterzijde van de haven lagen drie bruiken van hoge moed: Van Spanje, van Catania en van Valkenburg, goed ten orloge, 6275 En ruiters en knechten een groot aantal. Er lag een grijze, oude man onder al die Lieden met wapen in hun steden, Heves coningen machtige, Die tijdelijk neder zagen Voordat de Biese met menigen vrome man, 6278 Twee leger legioenen Die hij belegerde tijdelijk Int 1579, het jaar waarin onze Heeren achtendertig jaar, Binnen deze tijd was overal waar, Dat de Biese aldaar was beleerd, Die koningin voor waarheid Van Vlaanderen, die lejan was genoemd, Trachtte in Sampaanen oude hant. Digitale versie door Google Met de hertog van Lothre, en met menige ruiter reus. De graaf van Rossi en van Verbon waren in zijn gezelschap te Sint-Baafs, En bereidden onder vaart, Om den graaf, al ongescheiden, 6285 Van Baar te velde, en zijn land Tezelfde overgave als viand, Mids dat hij van der alliantie was Van graaf Gwy, als ik las. Maar bij bedachte bemerkte oude hant, 6300 En gaaf hem over in de band Van der koningbinnen zien, Diene te Parijs te houden. Van danen soort trok de koningin Voort naar de Biese met baronnen gezinnen. 6305 En Filips, graaf van Artois, die zoon was Van de graaf van Artois, als ik las, De weide Robrecht was genoemd, Trachtte te sterven in Betuyen, zijn behandeling, Mids dat toe beloofde Robrecht 6310 Van Vaendren, die lach in de hekte, Van de Biese, de goede stad. Mids dat sy sconijnxt mogebenthe de Die ran betunen dachten zeere Gebauen bem ouer met sulken beere Philippe van Artois in waren die, Diese batter naam van den koning Ouer nam. Ende court daar naer Quam hüte Gasscoengen ouer waer Die graue Robrecht van Artois Tote Vuerne, daar hi vernoys Veel de de, als ook ic sal zien Hoe verklaren zonder waen. Hi had in seine gescheidene Veel grotere beeren, geloof ik, Die ic som nomen sal ler vaert; Van Sempoel haar laatpiermaert, Zijn broeder, en Lodewijk van Blois, Ende Robrecht echt, die grote koning Van Boulogne, en Jan in ware ding Van Tancarville, die camerling Van Vrankrijk tien leiden was, Ende menegen middel vroine en ras. Ende binnen Vorne, ghelooft ray, Waren rudder van herten vri, Vlaminghe ende Almanne coning, Ende onder deze vroomen baronnen Waren drie graven, die ik hou Nomen sal ter tijt van nu. De eerste was van Gulik, die graaf, Die lieve minde heer, dan hebben Die graaf Gwyn was zijn houder vader Dese was kapitein van al samen Den gezelschap, dat daar was; Die andere twee, geloof ik dat, Waren graaf koning en stout, Lustig, vroom, en niet hond, Deen van Champagne, en de ander van Moos; Dese beeren meenden respons Den Fransman te doen motten zwaarde. Si daden sadelen haar paarden, Ende roeren te velde vrolijk, Daar ri verraden waren iamevliken. Want in vergadren ran den straat Een rudder van de Vlaamsche zijde, Die Boudewijn Roulin was genoemd, Die Toerde den Vlaamschen in rampant; Ende eermer ga slechts slaap of stoet, De banniere hi wechtschoot, Ende voor ouder als een verrader. 6360 Int Francsche here, daar staat te gader Hilden, track die losengier Bi den castelein, die tbestier Van Berghen added te diere tijd, Die oec was, des seker isjt, 6365 Gekreert metter Vrancser partie. Met desen tore, gehaakt mij, Worden de Vlamingen geconfier, En die Fransozen seere versier : De waren was cranc, die meer dode. 6370 Nogtan soen dode daar vromichede Die here van Gauere, een rudder stouf, De welke was in onhout Van grauw van Gulken tiere stond, Maar die rudder wart soen duur wont, 6375 Dat hij dood bleef op den veld. Die grauw van Gulken waert met geweld Van den Fransozen gevaen ; Maar hij was als zonder waen Soen duur wont, en soen duur slepen, 6380 Dat die vrome compagnie degen Staarden binnen derden dag. Die grauw van Mons, als zonder sage, En van Blanmont die grauw met Maakte hem zonder enig belet 6385 Huiter batalijen, en de Ypre in. Die grauw van Artois naar dit gewin Tracht binnen Vuren met moede, Dat hij sigierde. Van den goede, Dat ik daar vand, waart gezien gingen; 6390 Daar naar keerde met deze vrome Tot voor Ricele in sconijn beër, Tot welke maachtig was, van groter weerd. Voer Ricele, lach die koning Xi weken in waren dingen, 6395 En binnen den voor genoemden tijd Besoortte elke anderen met groten nijd, Dedens van buiten en van binnen. Op eenen morgen voor huizen, om winnen, Die grauw van Valkenburg dedenlijk 6400 Met groeten moede gheneindelijk. Want hi had de taart doen spelen, Dat si waren onversier: Want die grauwe van den Foreeste En die jaan van Tsalons met grooter feeste, Mids gaders de grauwe van Monblanc, Die zouden hebben bewaard Metten bergen dat aand, Die waren oud in baar retweet. Mids welken de ere was zonder hoed, Dat de meneghen verghinc tongenloos, Die becochten metten leven. Er was berucht met desens gekrucht, En jule rennen toe op die van binnen, Die keerden moeaten, want geen winnen Nee was het verbeiden van den here. Maar scamellie in vroomer weide De volgende si tot over de baaien. Daar was men rechtend als in baaien Want de Jyansorse volgden streng. In dit rechten en bedringde Wart die grauve aan Vendome gevallen Van den grauve, als of zonder waan, Van Valkenburg, de degen stout: Maar niet ne mocht ineinvolgen Binnen Risele gebracht. En die grauve bevoelde die dingen. Van Valkenburg, dat hine niet mocht Behouden; met een vroomen gedachte Schot hine metten hoefde neder In een pit, daar hi niet meer leven Levende nooit meer hoorde ik zeggen. En die van binnen, als ik vernam, Keerden met pinen binnen de stad; En die van buiten voer waarheid Noemde de grauve van Vendome, En keerden met grooten rachting, Torrenich zeker om haar verlies. Die van Vendome, zit zeker dies, Voerden haar beren te land, Met grooter droomerij menegerand, En ordineerden sine sepulvren. En na deze avontuur, Deden die koning stormen zee met schepen, met fiott, Beden op porten en muren. Curt hier naer wilde avonturen Van Valkenburg, die vrome beer Metten, Duutschen van ?romer weere, Die met hem daar binnen laghen, Ende trocken hüte, want sie sagen Tinn wat van der conjuginnen Ende rann den koning met vromen sinne: Soo bebben riet baestelijk gebakken. Maar haastelijk kwamen iegben Sconijn leide met groter kracht: Doe keerden sie, als die de macht Van den heere niet mochte verbeiden, Ende moesten rann den velden gaan, Ende heerden binnen sonder verlies. Den koning sinen toernooien wies In land so rijk aan vp die van binnen, Ende die koning naar mijn versinnen Deden vergaderen sine baronnen, Die bij hem lagen rann hoeden doe hen. Daar waren drie hertogen reijn: Borgond, Buren, ende Lotharingen, Ende daar toe zeventien graven, Machtige prinsen van groter havens. Daar zochten aan hem leden raad, Want hij had herinnerd aan den staat Van den koning Van Ingeland, Die welke als een prins waaien Hem bereedde met groeten moed, Om het moeilijk te worden te goede Den graaf Gwyn, ende in het gelijk Die beelden van den keizerrijk Met Ardouville, den koning rijk. Doe aanpraag voeren haastelijk Die graaf van Henegauw, ende zeide: Ik zoude zenden sonder beide Aan Ardouville den koning, Ende hem vermanen in waarheid Den heet ende de jaarbinden scone, Die is tusschen de keizer kroon Ende de kroon van Vrankrijk, Ende zenden hem presenten rijk, Ende doen de alliantie zeeden.« De koning sloot, dat ment beleed ik, Soude, alsoes die graaf zeide; Noodzakelijk die graaf voer waarheid Was van machsepe naar belanc Gwyn, Van Vlaanderen land. Maar Robrecht Van Vlaanderen, die is Adden geoorlogd, ende zijn baronnen: Dit was hij Van Vlaanderen partij Van Vrankrijk, geloofde mij. Als desen raet dus waert gesloten, die den coning ende sinen genoten. Van Sempol Jakemaerde, die aesteüke te Cuelne quam, bij Ardoufle, als ik vernam, coning rant den Romen riek; Hij recomendeerde haastelijk van Sconinx van Vrankrijk wegens, met schoonen worden, naar der pleghen, ende ontteedene werden schoon zijn last, seggende, hoe die eiken kronen van Vrankrijk stonden verbonden, tegenover het keizerrijk van lange standen, dat zij voor aan te geenen daghen den een op den anderen nee sonde wagen, haar macht, noch andere eerlijkheid mindereren te gerijden: Waar af de coning zijn heet, behouden wilde, wiens lief wiens leeft, getrouwelijk alsoet behoorde, en met hem blijven in goeden accorde, alsof bi meende, dat in het gelijk in de naam van den keizerrijken doen sal, en scholdig is te doen, en dat hij nooit zijn baronnen zich onderwerpen, helemaal geen grote, van den oorlog, dat al bloed geborgen was in Vlaanderen, dat taschen den coning, gehoekt mij dat, en van Vlaanderen den graaf Gwy. In deze condities, zo is mij gebracht. Ende in Carter spatie deden voert de presentatie van Telson sommier, geladen met schatten. En als die coning bevalde dat, die gehoorde was; gaf hij antwoord, het geven, daar menig hoorde, dat de aliansen aan beide den rijk(n) zouden doen houden en buigen, getrouwelijk in alle manieren. Maar sprak hij met worden fiere: "En van den oorlog groet nog geen smal, ik neem niet aan bewaak en zal taschen den coning en den graaf." Hier ging hij ongetrouwelijk aan den graaf Gwy, als gij mocht horen, deze gescheiden hem leed en toren, als gij hier naer zult horen. Sempoel, naam orlof sonder waen, En dequam voor Ricele bi den coning; Wien dat hi vertelde de ding, Dies goede maten blide was. Curt hier naer, zijt seker das, Tract huut Ricele heymelike Bi den coning van Iranckerike Een rudder, die was van den rade Robbrechts van Viaendren vrouch en spade, Robbrecht Datics was hi genoemd, En dede den coning bekant: Wilt u doen bi sinen rade, Hi soude hem wisen de rechte trade, Dat hi Ricele sende geberigen. Die coning Tragedie, hoe hijt bedreven Sonde, met een korten word. Die verra der gaf antwoord, En zegde, dat men houden here Liep roeloes, en sonder weer, Swine loop een groot ghetal, Buiten den porten al over al, Die men heet ter Magdaleenen; En hier up zouden zeer beenen Van Valkenberg die pruutse heeren, En pine neringstekelijke zeer, Te geberogen die prooi. En voert, om hem te vernietigen Te brengen, dat men waren Torsien Van sterven lagen te dien, Als bi baten te Telde waren, Dat sine besprongen in vrome gebarc; Das sal hi verhalen in, En ik sal peinsen, om hoe ik gewonnen, Op dat men volgde razend. Ik sal die poorten krachteloos Open houden, tes men is binnen Dan die ran buiten. Dus mocht ik Winnen Ricele, op dat buit dicht goed. Die coning acorderde metter spoed, En die Terrader keerde weer in. Dese verhalen en den sin Was heimelijk binnen der nacht Tot Robbrecht Tan Viaendrenbracht: Want in het bereken Tan den coning Was raadlijk prins, die hem aan ging, En die stormloos zeer leed was. En Robbrecht met leden rask Dedde Robbrecht Datics vaaen. Smorgens vroeg, als sonder vaaen, Quam de prooi voor de stad, En die lach voor waarbede Ware heimelijk voorzien. Ende die graue, geloues raien, Van Valkenberghe enen lust vant, 6600 Daer hi de proye mede gheprant. Hi dede cen iongbe vigghe bringen, Ende die dede lüde singhen : Mc[u] tracse bider hoeren sterhelike, Ende bet gbelde so onerlike, 66o5 T)at al die verkene buten Avaren, Daerwaert quamen sonder spätren, Ende worden gbeiaecht ter porten in. Als die ran Buten desen sin Sagben, braken up die lagben. 6610 Ende altemet passerden de dagen, Ende de leeftocht wart binnen diere. Ende curt hier naer gbeuiel sciere, Daer Robbrecht ouer tafle sat Met sinen lieden, ende at, 661 5 Dat in de sale een steen ghevlogen quam Die Uveen ruddren haer Jijf nam. Hier naer dede Robbrecht ouer geuen Ri>elc, bebouden arnasch, ende Icucn, — Sft* — Ende trac Hunt met fieren sinne: 6620 Ende die coninc quammer inne. Ende doe Robbrecht ende die sondeneren Huter stede soude raren, Wart besiegen in een rat Robbrecht Daties, verstaet dat, 66s5 Om wech te voerne: maer solc ghescal Maecti, dat een groot ghetal Fransoyse quamen, diene saen, Teliuereerden, ende lieten gaen. Vp den yierden dach, naer dat de stede 663o Was ouer ghegheuen vor uraerbede, Sant die coninc tYpre waert Chaerle, sinen broeder, ter vaert, Ende vele Heden ran wapineii mede. Maer daer waren in de stede 6635 Duutsche, vrome beiden coene, Ende drie grauen ran hogen doene Van den Berghe, ende van der Marken, Ende van Blanmont, ende elc met staerken Vromen lieden ende valiantr 6640 Wel mkbi, sij hu becant, Waren deser soudeneeren. Ende als Chaerle quam geuaren, To te comene met sinen lieden, Quamen die grauen, hordic bedieden, 6645 Ende metten Vlaminghe, hem te moele; Maer haestelike ende onsoete Waren Dutschc ende Vlaminghe Ter neder gheleit curtelinghe. In dit poogjezo so wart gheuchten 6650 Die graue van den Berghe sonder waen, En de ander ontsloe tYpre in. En Chaerle volgde na dit gewin Tot voer Ypre aan die voorvalge, Die hi Terbrand, als die een maalga 6655 Niet en gaf om die ran binnen. Doe keerde af, doe ik buig binnen, Bij den koning, die binnen dien Gehorch Curterille, gehoorges mien, En traag tinglemonstres aan dien, 6660 Daar bem Chaerle, zijn broeder, kwam aan. En te descovern tijd aan den koning zonden Die ran Brugge in korte stonden, En gaven bem over, voor waarheid, Den koning, behoudde zijn volle vrijheid. 6665 En die koning over woor Zant haastelijke sinen broeder daar, Die de stede aan Brugge opnam, En ander daats toeer bij in den Dam, Om te verlichten in waren dingen 6670 Sconinx aan Ingeland schepingbe, Die binnen dien tijd, geloofde met dat, In Vlaanderen over komen was ; En was te de Ghen, gehoorges mien, Komend bij den graaf Gwre 6675 Metten Walhieren met grotere macht Als die mariniers die kracht Van de Fransen aan den vernomen, En dat Chaerle aan Valoys was gekomen — a?6 — Binnen Brugge met grotere macht; 6680 Haasten si hem met grotere kracht Met haren scheep aan in de zee, En Chaerle, zonder laten mee, Liet den Damme in de stede Ccc Bedauwers voor waarheid, 6685 En heerde tinglemonstres aan Bij den koning zonder waen. En binnen dat dit geschiede, Quam Bobrecht en zijn Hede Van Biscele binnen Ghent gebracht; 6690 Daar vond hij, horde verloren, Den koning van Inghelant, En teles grotere heeren valiand, Die ghi naer zult horen verloren. Maar daar kwamen ze aangetreden, midden in de haven, 6695 Dat zijn van Brugge waren gekert; Dies zijn de grauwe was verseerd, En de heeren gemeene, En hadden welken haastelijke Twee vrome prinsen werden gezant, Met Heden van wapen sofisant Ten Dample, dat ik hoopte te verlearen: De hertog van Oostenrijk, een vrome baron, En de prins van Wales met Deze en hebben niet gelet; Zij kwamen met vierentwintig met recht te Damme in, Dat was voor de Bedauwers onghewin: Want zij werden daar verslagen Op de Straten, en buiten de weg. Daar zij heimelijk waren gehuwd, En hier na de prinsen koen Heerden weer binnen in Gent. Later hier na, doos ik te behendig, Vergaderden die heeren gemeenlijk Binnen de vermelden stede rijk, Om te hebben uit en raad. En daar zij waren in (lees verstaan, Sprak voren naar Gelderland de graaf: "Dus is valscheidsgegaan avenue Van Almaensen die koning." Daar vertracht hij al die ding, Hoe van Simpel Jakob het Alles dingen aan bewaakt Van soening weg van Vlaanderen, Gelijk hij voerde propere als in een lands heeft gehoord verklaring. Dies de heeren toernich waren, En maakten aliantse daar, Dat zij zouden over waar Arduffle beuken om de misdienst, Op dat waren er enig risico Van den oorlog zeer gewelddaan; Waar af de hertog van Oostenrijk Primaal op zetter was. De hertog van Brabant, zit ze zeker dans, Henry van Lutensbergh, en nog drie Graaven, de eerste was, geloof ik, Gelre, Blanmont, en Vaikenburghe Ende reed andere, die in het herberg Waakten, zwooren eendrachtig, Oorlog zij getrouwelijk Elke in andere te beschermen. Hier na begon ze in aan te slaan, Hoe men oorlogse soms beloopt, Want men den koning zag berichten Van Vlaanderen, en zijn liedjen Om te verdedigen: want zijn woorden Hadden meer naar die tijd. Doe warten gebauste, scher acht, Hat men spraken om een Constantijn ; Want die koning van Ingevaart, Mids om der beren van sire zijde, Ne getroosten bem niet tegenstand, Twijfelachtig been, mids dat die koning Van Almaardig bem dus af gaat. Als deze raad dus waardig gelegd, Kort daar na warten verengd, In jaar bestaan aan beide zijden, In conditie, dat binnen die tijden Die koning van Frankrijk getroosten zoude Selterlijk Brugge, Curtilne en Bichel onmiddellijk, En al te goeden voer waarheid, Dat bij in Vlaanderen had gewonnen. En voert zoude partijen soms Haar voet voor ons belegde vader, Bonefacius, Die al gade gaat, zoude hoeden aan beide zijden, En dat jugeren zonder verminderen, End dat binnen de vroemde jaren. Dit akkoordeden al daarbij De beide, die koning en die graaf. En hiermee scheidden beiden de partijen veilig. Die koning trok in Vlaanderen, En die koning van Ingevaart Trok te sep voorwaar, zij het bekend. En als dit die Walvaarse vernamen, Begonnen zij hem zeer te vergrammen, Dat zij dus scheidden zonder gewilligheid; En akkoordend in baronseinde, Te pijnigren de steden van Gent, En ook dat dater zoude zijn ongeveer, En staken te veel steden in vier Binnen Gent, en roepen schier In de huizen, om rouw en pijnigen. Maar dat zag men zien vereren: Want die van Gent in de wapenen schrepen Met luide stemmen, dat zij riepen: "Slag als dood met grote moed, Die ons rouwen van ons goed". In deze beroerte met moed groot Worden daar geslagen dood Wel meer Walvaarse schier. Einde ghereen hadden zij in dangereen 6795 Brochet de Wallois, die buiten waren; Maar de grauw als zonder sparen Met zijn kinderen was daar tegen: Maar anders waren gebleven. 15» De princen buiten, en alle zijnen heden. 6800 Aldus de Wallois in Vlaanderen streden. En na dat dialgescheld gescheiden waren, Trokken weg met hun schilden Die prinsen van het keizerrijk, Die ik hier voren duidelijk 6805 Gehouden, als gij hebt gehoord. Ze bleven vroomlijk op woord, Dat zij beloofden en zeiden, En deden haar hogeraf gevaar, gebeden, Die zij stonden aan de koning te zien 6810 Van Alemannen zonder waan, En uitstelden hem alle vrede, En alle zijn helpers mee. Als van Aarlingen die koning Dit verstond wel van een, 6815 Zij met grote spoed Om heden, die hem werden te goeden. Daar kwam Gerpant van Hongarije, En de Vrijen in grote partijen, En Lodewijk van Beieren, 6820 En Rudderen, en zeilen schappen meer Tot de xviiide maart ten wapen rasch. Aan de andere kant kwam wel tamelijk Hertog van Oostenrijk en zijn partij Met heden van wapen, geloofsbond, 6825 Wel xiii maart als zonder falie. Daar geschiedde grote veldslag; En in deze grote stoet Wachtte Ardundel geslagen dood. De koning reed den Roomse rijk. 6830 Lodewijk reed naar Beveren zeker Wachtte in deze straat gevaar, En Rudderen en zeilen zonder waar Tot gevaar en dood geslagen. En na deze edelke heiligen 6835 Trok de hertog van Oostenrijk Met zijn heer zeker naar Aken, En lachend xli dagen, Daar werd hij ontzien als zonder woord, En gebracht binnen de stad. 6840 Ende, kort daarna ver van waarheid, Quam die graue ran Hengouwe. Toten koning in goede trouwe, Die heer was rent den Roomsken rijk, Ende dode hem roanskap haastelijk, Ende maakte roert een huwelijk, Dat de Roomske koning rijdt Nam Charles dochter van Valois. Hier was die grau quitte des rois Van Alemaenen, des sijt vroet. Hier na die grau metter spoed Sant Robberecht te Rome was, Sine zoon, om de nacht hoorde Te bouwen roer onse heilige vader Bonefacius, die al gader Tobescil soude hoeren aan beide zijden, Ende termineren in korteren tijden. Ende in het gelijk in waarde ding Sant die Vlaamse koning Van Simpels Jakemartde; Die Engelse koning ter vervolgen Sartte den bisschop, zonder zij, Van Dorommes, geloof mijn. Als deze 111 partij waren Te Rome kwamen metten haren, Trossis voor onsen heilige vader, Ende toedden haar last als gader. Ende als onse heilige vader gehoord Had de partijen weder en roert zich termineerde haastelijk, Dat de koning van Vlaanderen Den grau van Vlaanderen zou geven Zier dochter, zonder daar tegen Te segenen, te doen, in enige manieren, Ende dat hij hem restituerde schier Sine ceru, die hij hem af had genomen Zonder delay, of van komen. Ende in het gelijk zou hij roepen Den koning van Engeland voor waarheid Restitueren en weer keeren, Zonder belet of teder, Sloten en Steden, die de koning Van Vlaanderen in zijn bezit Had doen versterken: Ende hier niet zouden torloghen blijven, Ende cesseren aan allen zijden. Ende brief Maren in korte tijden Hier af gemaakt, en gebracht. Hier met zijn de heeren gekeerd Digitale door Google Tot land en waert, al metter zpoft, 6890 Hobbrecht van Vlaanderen, des sijt vroet, Quam in Vlaanderen sekerlijk In sinen vader, dien hij cloorklik Heeft verclaart die terminatie Van den paus in curtere relatie. 6895 Die ander twee beren te gader fijn Tote binnen Parijs, daar zij te zien Trocken bij den Franse koning, En daar bij Maart in waren ding Charlies van Valois, Loys Dürens, 6900 Den grauwen ranc Artoys, en menselijke prins, Rudderen en schapen van ogen moede. Daar verhaalden meester spoedig Die bisschop, en Jacobaert voornamelijk Van al tal in curtere stond ♦ 6905 Des paus' sentence voor waarheid; En die heeren toegedenken ter stede Des paus' sentence en meestal. En tegenwoordig en present Van den koning naam die letters zij 6910 Die grauwen Tan Artoys, en waerpsen in vier, Dat den mening wonder dacht, Dies de koning niet en rocht e, Ende zei roert, in geerne in aandassen Ne zoudt de sentence gehoorzamen; 6915 Maar alsof veranderd als Passchen quanien, Ende den vrede hende naam, Zoudt ter oorlogen verstaan Alsof hij dede zonder waen, Tegen hij den grauwen Tan Artoys sant 6920 In Gascongen alte hant, En Charlie van Valois ter vaart Sant hem neder te Vlaanderen waert, En curte daar na, dat hij in laat, Ghince heen al Vlaanderen in hant, 6923 Zonder alleen de steden van Gent. Als dit den grauwen was bekend, Sant hem ute met groter spoed Dat men haastelijk werd te goed, Aan die heeren zonder sparen 6930 Die van zichzelf aliantse waren. Mager het was al omrecht niet; Dit de grauwe dochter verdriet, En de moesten scheppen anderen raad, Naar dat hem geschenken staat, Want hine mochte in geen manier Den raad vinden noch visieren, Om zijn vijanden te weerstaan. Doe moesten een raad vangen aan, Dat hij, Robrecht en Willem, Zijn twee houtsteden, ik hoor bem, Hem overgaven zonder waen Charlemagne van Valois als gevaar, En in condities besproken klaar, Dat haar vangenen meer een jaar Nee mochten gedragen. En binnen die tijd Soe mochte de grauwe houden vreemd Metten koning, om te appteren; En consteert niet te verkopen. Met vriendelijkheid binnen die tijd; Zo mochten Charlemagne, des seker zijt, Van Valois, als zonder waen, Den grauwe weer zenden saan, En Robrecht en Willem mede, Ongevaarlijk te Ghend, in de stad, In zulk een staat, als zijn onzeker. Aldus die grauwe in handen ging, En zijn kinderen, geloofd met dat, Daar hij zeker in bedrogen was; Want Charlemagne van Valois zond de gevallen Den koning, en deed hem te vertrouwen De condities voor te verklaren. En die koning onbeschadigd Deda Charlemagne beloofde in zijn hand, Te houden, als een prins vaardig, Tussen hem en de grauwe; Maar hine verleidde een twintig niet aan, Gelijk ghi hier na moet verstaan. Die koning zond den grauwe gevangen Te Compiegne in de toren snel, En Robrecht, zijn zoon fier, In een kasteel, dat Chinon heet, Welke in Toreynen staat, En Willem in Overijssel, aan In een kasteel, Nonnette heet. 60/75 - Ende die graue all binnen den jaere Dede beede stille ende openbare Versucht doen zeer genieten An den koning van Vrankrijk, Om taponterne binnen der tijd. 6980 Maer hine conste, seker zit, Pays gebracht, noch geacht End die graue dit heeft gehoord, Die versuchte haastelijk An Charles van Valojs, scheutelijk, Dat hine zonder langer respijt Daden volgen; ende geniet, Hern ene zijn kinderen mee, Zonder te Ghend binnen der stad, Volgende der gelofte zijn. Charles roer in korte termijn An den koning, waar hij versocht De gevangenen, zo hij het beste mocht, Van den gevangene harde schiere. De koning wederzijde in felle manieren, Leggen eerbied en tegen trouwen. Dat stond gevangenen dicht voor: Wan zij moesten blijven gevangen. En die koning zonder waen Sant Baoul, ran Neele, zit zeker das, In Valendren, die koningstaufe was, Als gouverneur te zijn van het land. En die graafte binnen hand Voer met hun drie zonen te hand Te Namen in haars zelfs land. Hier na die Franse koning Tracht in Valendren in ware dienst, Daar hij grotelijc in waarde ontfaan. En daar had hij zonder waen Eenen verrader losengier, Den welken hij dienst gaf ter bestier Van den kasteel ran Malen te hand, Gobert del Espinache genaamd. Toen stelde hij gouverneur ter raad Van Simpoel her Iaquemaert, En verliet Raoul de Neele. Hier kwam de koning met grooten rivaal Te Frankrijk waarde als metter vaert, Hoor hier naar troonwet Edewaert Tan Ingeland zekerlijk Des konings zuster van Frankrijk, Die Jehane was genoemd Valendren bleef in konings hand Twee jaar sekerlijk gevangen. Hier binnen zo deed sterkelijk De gouverneur diverse kasteelen Versterken en meer in deelen, Kasteel ran Bicele, dan enkele andere. Curt nae dedie een ander, Daan Viaene besagte zecre Om desens kost; dies uten keere Mellich was al hemelijk. Hier nae gesciede kurttelike, Dat hüte Brügge verwandelen gie Een iJsleeschouwer in waarde ding, Die Jan Breidel was genaamd, Met geselschap, zij hou bekend, Te Malen, daar men jaarcohte wijn, In kasteel, jaarstaat den finc, Ende Jan vernoemt wilde hebben wijn Van den kapen, verstaat den finc. De kapen Janne qualifye toe sprac, Die welke Jan Toernoemt kasteelike wrac: Want hi sloch den kapen dood. En Gobert met baesten groot, Die kastelein, wapende hem schiere, En kwam neder als die fieren, Om te wreken barde saen; Daar soe werd hij weer staan Jan Janne ende zijn gesellen mee. Dit geruchte kwam in stede Van Brugghen, dat men te Male facht. Wel de met grotere kracht Van den gemeente wel havelike, Trocken te Male raseiseik, Ende sloegen Gobert ende de zijn mee Aldaar dood ter zelfde stede. Als dit de gouverneur vernam, Haastelijk hij te Brugge waart quam Met rudders, met kapen in grote getal, Ende soldaten alsoe wale, Ende liede Jan geguttoet met: Ende niet lange, dat hij laat, Hij en trok te Brugge binnen, Wel mmmh stuurde, doe ik t binnen, Om mijn stuurman te dooden, Als dit vernamen die baronnen, Die den kastelein adden versiegen; Worden saen versiet daer tegen, Digitaled door Google *39 * Ende trokken in den Dam wel schier, Ende namen te eenen besteier Eenen, die Pieter de koning heet, Ende was een zeer vrome diet, Een vrouw van Brugge dat hij was. Deze gaf hem de moed, quotiëns en res, Oec, saint hy heavenlijk binnen de stede, Aan vrienden, die bij weten deden, Dat men hem wilden worden te goed. Later, na er met de goeden moed, Trachtte hij bij nacht te Brugge binnen, Rouwend met verstorende sinnen: »Seil en vriend en slaag al dood.« Meneer François van rare huid scoot; Die werden verslagen hier en daar, In struiken, in heldere wateren, In straten, in stegen over al, WATER verslagen groot getal, Tot een smid en zes medewerkers, En zestig gevangen ongericht. En daar ontvoerde metter tijd Van Stampfel Jakemaert, Pieter Filote, Johan de Brem, Johan de Leyns, en meer daarbij Die welke met wel trokken sinne Trokken te Gent binnen, En bezetten den castel daar. En daar af, zo heeft; het laat ontfaan Johan de Brem, en met hem Johan de Leyns, ik zeker bem. En zo hebben een gedeel Blijven bewaardend het kasteel Van Gent; en Jakemaert Van Stampfel nam zijn vaart Te Parijs voor den koning, En vertrachtte hem al de dingen, Hoe dat te Brugge was vergaan. Als de koning dit begreep, Dedee een groot mandement Van roedren en schappen, zij het bekend, En de vergadering was Oprecht, gehoorde met das. De graaf van Artois, des geloof, Waart bij den koning bevolkt, boekt En deopper kapitein te zijne. Eindelijk binnen deze Tornooien termijn, Dat volk met wapenen aan, Komt die dag van Brugge te restane; De welke huizen trokken, baestelijk En concludeerden zekerlijk Beide sloten en Steden, sáns, Als: Houdenderde, Herdenbord, zonder waen, Belle, Poperinge, en de Friese, En nog vele anderen bleven bij Gehuurd en Cassele de Steden Bleven bij, tot over vaderhede : En de kasteel van Curtérike Beelden de Fransen ereelike. Der Vlamingen kapitein was Rijder de koning, geloofd met das, Haar motiv was en cried, Dat zij baronnen prinsen vrij Hadden, scone zijn Tangenses hebben wouden, Of zij zouden tornijge houden, Leghen scone zijn machtigheid. Den Vlamingen quam te balloenen mede Gewoon met Namen, des zeer zijt, Ende met hem ter zeker tijd De claren Tan Gulhcn, en in gelijkt Daderen en pensen zelden, huizen Zeeland, Gulden, Namen met De Vlamingen en hadden niet gelet; Sine beleren haastelijk De kasteel Tan Curtérike. Als de graaf Robbrecht dit Curtérike, Van Artois saan hij neder quam Metten Fransen, zijt zeer dat, Daar veel edele mannen in was, Baronnen, rechters, en andere beirden : XXX meer Trompet ter weergen Was de Franse heeren overlegd. En de neder komende de rechte weg Soo was onder de berechte gehoor Pecrt nieuw weer, no roert. Als die Fransen bij OudCurtérike kwamen, En zij de Vlamingen vernamen, En elke Tan andere waard gebaar; Ordenierden hare schar Dien partij aan beide zijden. Saen gebemonde vreeselijk striden; Maar in zere Curtérike hare Ontvingen zware verlieser Die Fransen ter zeker stede. Daar bleef verslagen voor wareheid De graaf van Artois, en lahemart Van Simpel zijn broeder ter vaart; De graaf d'Angeli, de graaf mede Van Buken bleef daar ter stede. DAubemaelle, en de Dries Bleven beide de graaf pruus. 