title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Te Bruijnwijck baet een hooghe huis, Daar ik voor ga mee was. 2. Te Bruijnwijck baet een hooghe huis. Daar zie ik een fijne macht, ter veyntser uit Met haar bruine oogen drie. Dezelfde macht wil ik hebben. Ts goed, wat het wil. 3. Si, pak mij over de oxel aan. Si, zij ik waar gecn edel man Zij ik waar niet haar gelijk Si wil hebben een edel man. Een schoon en ook een rijzende. 4. Jonkvrouwen, laat mij onbegrijpen. Jij bent mijns goeds een arme knecht Jij was wel mijn gelijk Een rijke koopman wordt wel arm Een arme landknecht wordt wel rijk. 5. Adieu jonkvrouwe, ik ga naar die beer Je zette voor al in mijn hart Door een roven ga ik wachten een klein while Daar ga ik voor verwachten. 6. Die dit liedeken eerst verfoegde Een vroom landknecht is hij genoemd Hij heeft wel glichten Hij drilt veel hele den koelen wijnt Dan zweeg water water donnen. LXXXV. Een oud liedeken. Ik kwam tot een danszaal Daar veel jonkvrouwen was En daar vond ik zijn atleet die zeer bedroren was. Ik boog haar vriendelijk Mijn groeten zijn loopend mij Haar voeten die vreemd bewogen mij Mijn broer is in gevaar Die met ten bellen riep. Een ander had ik verwonden Des leed mijn harteken verdriet Zij gaven mij een oude man. Al om dat goeykens wilde Ging ik dat houwelijk aan. Zo kwam hij voor mijn bed. Al voor mijn beddeken staan. Zijn contorties en ook zijn schoonheid, Heeft hij al niet gedaan. Hij heeft voor veel malheuren aan zijn been. En dan moet ik hem gaan verwennen Den leelijk oude man Dan moet ik aan de drie Hij heeft van al genoeg. Van wilde braat en ook van varkensvlees. Veel meer dan hij behoefte Hij zat en babbelt -al waar het een zin Hij en heeft in alle lijnen hoofd Ochtend niet meer dan eenentachtig 129 Dit klacht ik vlei liene gepeled Och lieve gepekte goed Dat ik mijn lange leven. Alzus verflenste moet. En dan met een oude man Dan moet ikker bij het bedde gaan Die genoegzame nog vrucht en kan De oude man is geëxhaueerd Den onden en die is dood Eenen jonghen heb ik verworven Hij geeft mij vliegen voor groot Dan denk ik op de oude man Och, Yonder ik weer zachts zijn gelijk Nimmermeer en scheide ikker van LXXXVI. Een amoreus liedeken. 1- Je had een alder liefste Die ik met ogen aanfacht om haar kwam ik gereden Vandeni avond als totten dag. Om haar kwam ik gereden. Vandeni avond als totten tijd Och woude ik met in laten dat rein trouw falende wijf. 2. Hij klepte als tot lijfelijk Met zijn harp en dicht Dat als die plannen sprongen, van de kamer Staakt op mijn alderliefste. Staakt op en laat mij in Je zweren van bij mijn trouw wen Ik waar zo voor gewenst bij die 3. Dat meiskent schoot aan een hemden wit Ter duur dat zij ging Hoera. keegel. P. XL 180 In baron blauwe hemde Dat zij haar liefde omringt Nou west welkom Mijn liefde mij bij vertroosten Wij willen genoegzame vertroostingen. En maken geen geluid Dat verhoorde de wachter. Op hogber tinnen Hier is een schoon frisse toonbeeld, gekomen in Wat zal hij mij geben, twee hoornblasen en een paar schoenen Of ik laat van hem clappement Wat inopper kamers doen Och, zwijgt wachter stil Laat dat verhoor zijn Ik zal laten maken Van goud een vingerlijn Met eenen abden snoer. Dat men zieft aan haar haar op barst Haar mantelken, zet je op schrijden Haar oogen, en duurde niet laag Hij deed een bode vinden Daar hij den water van Wat gaf hij hem te loon Een vingerlijn aan zijn band Dat men liefde hief op een liedeken En in januari Rijt god here van den hemel Waar de nacht nog eens voor lang Die dit liedeken dichtte Dat was een niet minder fijn Hij heeft voor wel gevangen Amsterdam al in den wijn Hij heeft voor wel gevangen. Ter ere van die liefde zijn God geef de es de nijders tongen Bij eeuwig trouwen is goed voor je zaken LXXXVII. Een oud liedeken. Je staat op hooge bergen Je staat te zee waart in Je staat een schipje drijven Daarin waren drie ruiters in De ene staat in mijn sin. De aller ionoffste ruiter Die in dat schipje was Die kan met eens te drinken De wijntje uit een glas God loont hem die dat was Je brengt me een klein haarloos meisje Geloof zijt van haar bloot Om dat je een klein haarloos meisje zijt Daar om laat ik je in moeten Je zult hebben in geen goed Ben ik een klein haarloos meisje Ik ben en ben alleen niet. In een klooster zat ik rijden God loont hem die mij met rijt Dat ik uit alle genoegen feit Och, ionne, nonnen als jij in het klooster gaat Wacht als je wijnge ontwaakt Hoe ik die nonne kleedde toen Als je in een klooster wilt gaan Men doet li in dat klooster kwam Haar vader die was dood Men riep in al mijn heren halt Geen rijker kind en was groot En niet van haar bloot De ruiter had voor haar haat Hij sprak datadel met mijn part. dat n int cloofter is gecamen Dat raynder lierten fo fere deert ' Het 18 mi wel rijdene waert Mer doeo hi voor clootter quam Hi dopte aen den rinc. Waer ia dat ioacfte nonneken Dat hier left wijnge ontfinc Het is fo fchoonen kint Dat ^der ioncfte nonneken £n mach niet comen wt. 8i fidt al hier befloten Ende 11 is Jefus bruyt. Si loofl bem ouerluyt Dat alder ioncAe nonneken Ghinc voor den ruyter ftaen Haer hayrken was ^gefcoren Die minne was al ghedaen Nonne cleederen had fi aen Gbi moecht wel tbuyrwaert rijden. Stout ruyter ghi moecht wel gaen. Ghi moecht een ander verkiefen Mijn minnen is al ghedaen. Jck hebbe een ander leuen aenghegaen. Doen ic een cleyn baaelooa raeyfken wai doen Tuet ghi mi mettcn voet Om dat ic ionc ende arm was Je en hadde doen gheen fpoet. Stelt nv te vreden uwen moet. 133 ^ * i:xxxviii. ^ Een oudt liedeken. 1. JN niijnen fin haddc ick vercoren Een maechdeken ionck van daghen Schoonder wijf en was noyt geboren Ter werelt wijt na mijn behaghen Om hären wjUe fo wil ick waghen Beyde lijf ende daer toe goet Mocht ic noch trooll äen haer beiaghen. So waer ick vro daer ic nv tnieren moet- 2. Haer minne doet mi mijn herteken quelen Jck ducht dat ick dat befteruen fal Nochtans foude fi mi niet veruelen Mocht ic noch trooft van haer verweruen. Die nijders tonghen willen my bederuen des ben ick gheworden vroet Woude fi mi in haer herteken eruen So waer ick vro, daer ic nv trueren moet. 3. Jck en derfe haer niet voor oogen leggen. Aldus moet ik blijven in die kwelle. Noch van mijn weg te doen vergeten. Aldus is voor mij niet altemal gezond. Nochtans is het die principes. Die mij dikwijks verfoelen doet, moet ik dat weten, die courante schulde. Zo waar ik vroeger. Oft of ik dat weet, die suyveren juucht, geloof ik om haar moet lijden. Si foude met loonen bij haarder duist. Ende beteren in korte tijden. Maar laten dat staat daar besteden, nooit meer voe ik een krijg vind ik boete. Mocht ik nog eens met haar verblijven, zo waar ik vroeger. Dat gepeis van huid doet mij verhoogen, hoe wilde ik mij blijde laten. In een pijl van afgoden die mij oogben en al die mij haten. Och woude ik mijn lijden vatten, dat reine vrouwen bloed, wondt mij nog komt te baten. Zo waar ik vroeger. LXXXIX. Een oud liedeken. Ik draag naar mijn hart, een verborgen gevoelen. Stond ik in barren aften, al wat ik doe, in die mijn. En ik die waarheid wist, zo waar mijn trouwen gedaan. Nu weet ik van te voren wel, dat die liefde is vergaan. Ik kwam aan een verdoonde weide, daar vond ik ook een lindeken zitten. Ik ging met fluisterende stem, jij was te ver moe geweest. Ik ontspande mijn boog, ik zocht mij in dat gras, daar piekte ik om die liefde van mij. Waar dat is verzonken was, ik rade aan al mijn bevelen mijn willige gehoor te geven, en al mijn meedenkingen wel. Dat is hem wachten van de mout, ten is geen kinder spel, zij was met aangedrongen. Gezegd, gezegd een schoon woord, ik wilde gaan tedaan, en spreken de vrouwen man toe, maar die dit liedeken dichtte, dat was een meelkertje. Ze had die muts van negen mannen, ze is geen constante niet voorbij. Sinds baden negen maanden, lang al voor groter nood. Als in het grootste nood. Andere muts is, het gevoel kort en grondig. Een oud liedje. Jij hebt gij groepje wel lief, jaar, een pak van minnen valt mee te waarderen. Jij bent bedrogen. Je wacht daar de wilde vallen, hebben gevangen. Met 18 met ontlogen. Jongeier wil daar loon af hebben. Soms komt nog taart tot mijn bed. Zit volkomen, dies. Mijn man, die is van huis geregeld, tis zijn verlies. Jongeervrouwen, gij hebt voor gevaarlijke honden. Oft ge mij met beten, diepe wonden waar voor dat lief. Op zijn mans bed, en kom ik niet, wat mijn geschiedenis. Jongeier, mijn honden, als ik ze doen binden, aan geen groene heide daar staat een linde in een boomgaard. Daar luist je, wij twee genoegzamer wijzen, stond onverwacht. In geen boomgaard, dat hij kwam, in lijnenvellen, dat hij ze nam, hij riep aamse. Dat ik u zo lief graag, zeer rouw dat mee. Jonge vrouwen, een recept, zit voor gevaar. Oh, wilt u een goede vrouw weerhouden, keer op keer tot uw man. En vreemd dat gij waart rooflever, laat voor je voeten dalen. Koosken, te lezen, is bij manier van. In gesternte velden voor menige bestialiteit. Des verzekerd zijt. Als foude mijn man zijn ogen uit te creeren, hij is mijn quilt. Sinds ik je in mijn bezit 2. Schoonheid, wijf en dochter, ik niets Dit wil ik met vermeten Tebes recht dat ik haar Tuchtcap bije Want als dit doet, met mijn druk vergeten Zo reeksen zij al, haar zonen Met is te bedanken dat ik te aanleiding die allereerste die ik beminnen 3. Haar mondje, haar oortjes, clear. Zij blaken als kristal Mocht ik haar spreken of komen naar Dat ware mijn begehr, al Maar lachen, nee, ik niet dat doch die quade klapperdondt tonghen Och, zij brengen ons in verdriet 4. Dat vrouwen is met te hoghe geboren dies ik wel mag begrijpen Als heb ikzelf in mijn hart verzonnen Het is al in erebaerheid Och, lachen zij, ach mijne keel. Je wil nog al in boeken lezen. En dragen mijne druk alleen 5. Die liefde, en kan ik niet begehen. Zij is zo vast in mij Boven al die daar leven. Het is recht dat zeg ik die Och, zou ik dat verstaan dat ik haar getrouwd zou zijn Zo ware alle mijn trouwern gehaald 6. Och, Venus vrouw, zijt aan mijnen baat door alle ioncfrouwen ere Gij zijt mijn troost, mijn toeverliefde Je bent minnelijk op ere Gij zijt mijn liefste, dies wel weert Dat ik je dien, mijn liefde lang Schoon liefste als gijt op mij begere. 7. Die dit lietje heeft gemaakt Het kwam uit rechter minnen. Als en heeft hijt niet te recht gehoor Men ziet in beste verbeelding Het was voor huwelijk knecht Ter ere van schoonheid vrouwen Heeft hij dit liet gedicht. 2. "Och, Triefen hoer waarde, Co Terfecht doen gebi vaf in was boels armen laecht, Rijck god nog weet, ik raad je hebt nog vrouwen kleider die vol zijn Triefen doen aan." 3. "Dat Tufken focht eenen nauwen lijf, Si trok die kleederen uit baer kiss, daar op fete bij den hoet. Je zweer ik op mijn trouwe dat Triefen had een bad bij een vriend moet." 4. "Hij vloog zijn hamer op zijn schouder, Wijf doet op die poort, hier meer dan tijd, Jij moet uit wandelen gaan. Mijn moeder bescheelt me met zorg, Om dat ik met verhalen haan." 5. "Deden buiten de poorten kwam, Op zige grauwwer dat bij sprank, Al onder een lindeken groen, Daar op zat een man die naachtig aal." Ter eeren van dat Triefen schoon. 6. "Triefen reed den fijne pad, Al daar die beesten te rijden placht, Die beesten die kwamen hem tegengeven, Triefen bleef hier Triefen fijn, Waar is die reis gelegen." 7. "Die kleederen die gij aan draagt, Heb ik nog wel meer gelten. Nu vreegt mij Triefken onverwaar." En wat mag dit bedrijven, Dat gij die kleederen aan draagt. 8. "Die kleederkens die ik draag, Die gaf mij een dienst met welk ik ga, Ze falder nog wel meer geven. God geef haar vreugde morgen, Bij haar heb ik te nacht geleghen." 9. "Och Triefen zijt gij een eerbaar man, Zo trekt mannen kleederen aan. En verweert u voor u lange leven, Op dat niemand gij bespreken kan, Daar leit verlachingen een wijf." 10. "Ze lieten daar beide haar woorden vallen, Met scherpe woorden gingen ze dan fluisteren, Dat Triefken dat bleef daar dood. Jij zweer ik op mijn trouwe dat Triefken dat bleef daar dood, Hij en was niet meer in meerder nood." 11. "Die beesten reedden den fijne pad, Al daar die Triefen te rijden placht." Als je weer je eigen deur Staat op, mijn liefste lief. Die brief die is daarvoor Staat op, mijn liefste lief. Die vrouwen die dat hebben vernomen Een gevoel wit hemden toe, aan. De dreun van de schot door van Ze meende dat die brief in te laten Het was gebaren getrouwen man Wanneer waar zijn gewaden Die ghij dagelijks plecht te dragen Berecht me met ik wil zien. Vertoeven hier tot morgen Het zal wel gezien Jonkvrouwen daar zijn gewaden Die ghij dagelijks plecht te dragen Die brief is gebleven dood Ik weer op mijn troewewaard Hij en was niet in meerder nood Och beeil die rijkte verloren dacht Zo ben ik een ongelovig man En met hem toe wil ik steunen En bidden Maria de maagd rein Dat we kunnen ramen willen eren Jonkvrouwen ik had het al toe lief Nu ben ik op geworden kwaad Voordat ik weer ben op het Wie heeft die meeste schade dan Sprak dat wijf tot baron man Die onaf dit liedje eerst voor fanck Een clerc van liefde was bij genoemd. Hij leerde in Venus' scholen Die radioone vrouwen die beelden bij lief. Daarom zo moet hij dolen Een onterukt liedje Ik arm sabaarpje tussen heide Waar val ik benen ga ik Mijn lief wil van mij scheiden Dat kost mij veel tranen Waar val ik mij onthouden. Die ik laat kost is trouweloos Dus blij ik in den rouw O raad van avonturen Wil ik niet verlaat Dat ik mocht trouwen geboren Al voormaals heeft gebeden Dus moet ik daar om teuren Den bittere dood vereren Och lief wil dit wel vertragen Gij jonghers in het hanteren Die nu ten spied gaen. Met de vrijheid om te dromen, altijd vol gevoel, een liefde die eeuwig loopt, pijn om dat eind, eer ik begin, zo zal ik niet bedrogen worden. Gelijk sinds de Symfonie die terzette. En verloopt niet zijn kracht, door de vrouwen werken. En falmon wijs bedacht, moet ook den dood beschermen, die een gelijkkantig kan, tijdelijk of permanent, brengen in zwaar dolen. Een nieuw liedje. Zo ging ik nog niet gisteren, achter een heimelijk ganzenloop, om mijn liefde door de deuren die ik geschoten had. Jij clote zo levendig aan de ring, stel op mijn allerliefste liefde, sta op en laat me in. Jij en zal niet in laten, jij en laat me niet in, ga naar het vervuilde en ga naar de flap, daar is een ander in, laat me daar alleen zitten, ik zal het haar nog wel loonen, maak ik nog geloven in een kort half jaar. O Venus toont uw eer, wacht ik op dienaren, maak me niet gebaard, de dood ben ik vreeselijk. Ik en laat betrapt in gevecht, ik moet van haar scheiden, zij bouwt mijn hart te gebroken down. De waarheid dat men gemeenlijk zegt, dit ben ik bedreefd, tot in de diepste grond, die volle zijn, linnen aan vrouwen geven, hij vindt hem zelf in de dood gevonden, want zij hebben een leien vloer. Je vindt me niet bedrogen, zij is mijn schoonheidskoningin. Na dat bi nijders tongen, mij lief is mijn onzekerheid, zo wordt van mij gevangen genomen, dit liedje in dankbaarheid neemt van die allerliefste mijn God wil haar wel bewaren, ik en kan bij haar niet zijn. Jij kwam nog gisteren, in een boomgaard gegaan, daar vond ik twee schoone jongetjes. Soo veer bedrekt, baen, Die een was die liefste mijn, Die ander badde door leboten Dat lange herteken mijn. 7. Ik bood haar een minnelijke groet. Ik sprak haar voor minnelijk aan, "Mach dat met mij niet geboren So ben ik een allemaal man Je wasche des niet eerder tongen leidt Si hebben mij gezoled. Mijn genoegen, mijn vreugde. 8. De nieiders gaan hier achter straten. Si strooen haar vriend. Mijn liefde en wil ik niet laten Ik wilde nog talment zijn. Je faalte voor minnelijk spreken Ik heb ik een verloren Een ander ik kefte falsch. 9. Een nieuw liedeken. In de lente, aan den mie den ik daar kwam gegaan, So diep in een vallei daar schoon bloemkens baen. Die mei zong in de vijver, Verleidt aan elke kant, Je had genoeg te doen Want ik mijn liefde daar vond. 3. Je zong daar alleen Si baet haar geloof haar haar Bij een fontein claren dus kwam ik al nieuwen haar. Als ik met je was gegaan, So secrag dat ik verstoort Doen kwam in openbaar Haar liefde die ik met je had. Je groote vriendelijkheid Je hoonde haar goed denk Doen deed ik met des gelijk Die me troost geven mag. Schoon lief om een bede, dwells reyn liefde prijst, Dat ghi geen zand verdacht Mijn lichaam en bewijst. En wilde niet af spreken Want vangt niet mischien Ter dood toe foude iot wreken. Zeg ik nu ongelijk bij je? Schoon liefde tot uw scaden. Heden mijnen gevonden hier. Wij zijn twee wij zijn verraden, Oen wij hebben komend hier. Als wat mijns vaders huis, Dat tol reinaertje staat, Maria tot uw liefde, Wilt u het geven raad. De raad die ik zoek, Tal vinden, En is te mael niet goed, Jij moet mijn liefde eindigen, En horten mijn rood bloed. Schoon liefde om uw wil, Zo wil ik hervaren de dood, Die verraad ons wijgen, lee, Zijn mijn ouderhoor. Ik wil je gaan bezoeken, En maken groot geschal, Mijn lichaam hoort de wormen, Welke ik hem geven wil. Mensen stormen en stroomden, Hoor liefde die bleef daar dood, Waar Tal ik nu gaan of rijden, Niet ver van in meerder nood. Ze was van rouw getroost, Wanneer ze Jach zijn bloed. Die streng dood verwondt, Door grooten tegengevocht. Die dit liedje schreef, Is de wereld onderhouden, Dat doet leiden een zijn nicht, Die hem te voren telt. Een oud liedje Die zij die morgen sterren, Mijns liefde klaar aanschijn, Mens falke wakker met zang, Die alder liefste mijn. Wie is die daar zingt, En mij niet slapen en laat, Hij faal zijn singen laten, Voorwaar zeg ik hem dat. Dat ben ik ridder koen, Een ridder wel gehuisd, Wanneer volgens mij lonen, Al mijn vanghes arbeid. Komt nog wat tanden speelt, Als voor mijn vaders hof, Als daar hij loon vloekt, En vloekt daar niemand af. De dag die naam een eind, Die zongheline kwam al daar, Met lakens blanken armen, Woude hij zijn om te wenden. Nu staat een schoon hoedje, En rijdt met niet te na, Ik moet nog eerst weten, Wat loon ik zoude ontvangen. Bergen en land schoon Ioncfrouwe, Zijn Sal en vrij eigen zij. Een boven alle die daar leven Sulde die alderliefste zijn Sal ik boven alle jonge vrouwen Dien alderliefste zijn Zo foude ik boven alle ridders Mijn lijf geweldig zijn Ze namen daar elkaar Ze gingen in een gang. Hoe teig, P, XL, Lö Al onder die lindeken groene. Die na het gala daar op zanen Hij liet zijn mantel glijden. Beneden in dat gras Omdat zijn vergulde sporen Van de dood niet en tot de dood werden nat Daar lagen de twee verborgen Die liefde lang nacht Van de avond tot de morgen Tot dat scheen de heldere dag. Een nieuw liedeken. Wat komt de wind varen Mijn blauw en is hier niet lang Met een andere schooner vrouwen Ze heeft mijn beroep tekens boven. Hij nam dat meubeldeken bij de hand. Aan de bij de witte hand Hij legte het op een eind Daar bij een beddeken van Daar lagen de twee verborgen De hemel lange nacht Van de avond tot de morgen Tot dat scheen de lieve dag. Wel op rijder cone Pakt dat melkje fin Keert het herwaarts om Met veer een wilde vogel. Hoe foude ik met omkeren Mijn boosdoen deed me voor wee En waar dat niet gesproken. Ten ziende nemt meer geen meer. Had ik nu drie wenkje Drie wenkje als eel Zo foude ik nu gaan wenkje Drie roven op een staal. Die een foude ik plukken Die ander laat staan De derde foude ik schenken De vrees die ik haat. Aan diegene groene heide. Daar staan twee boomkens sijt Die een draagt noten mussen Die ander draagt nagelkens. Die nagelkens die zijn voorzien Die noten die zijn rond Wanneer ik voorzichtig cuffen Mijn liefste rode mont. Die ons dit liedeken zong Zo wel gefangen heeft. Dat heeft gedaan een landknecht God geef hem een goed jaar. ^ Een jiyeu liedeken 1. Je hädde een geftadich minneken. Geen fcoonder die daer leeft Vercorßn in mijn finneken. Van rouwe mijn herte beeft Want fi mi nv begheeft daerom mach ic wel fcriüen Wantrouwe van alle wijuen. Want fi een ander heeft 2. Twee bruyn ogen fo draget Ii So vriefidelic int geficht. daer mede fo veriaget fi druck lijden int gewicht. 10» 148 Tis lange te voren gedieht Tis lange te voren gefcbreueii Dat fi nii foude begheuen Want TTOuwen woorden die zijn liebte, Socte weerde lieueken ■ Pcyft fomtijts een8 om mi doet vry al t gherieueken AI foader fantali Seer felden beri ic b!y Weder ic ete oft drincke Om V ift dat ic dinoke AI wijfdi mi voor by Hoe foude ic haer vergeten. ' Je ligghe iti fwaer verdriet. Van drincken noch van eten. CftD ie gheuoeden niet Jck weet wel hoe fi Biet Die myn herteken heeft beuangben. Naer haer ftaet alle mijn verlanghen 'Je leue in fwaer verdriet O venus foete vrouwe Js dat V dienaers loon Jnt eynde van v trouwe So ift begbinfel fchoon Dieä Ilerf ic duyfcntieb doon dat haer een ander Tal trouwen. Die bloem van alle vrouwen ' AI onder des hentels troon Adieu mach ic wel fcriuen Adieu is mijn aduijs Bedroghen moet ic blijuen Als Salomon die wijs Die fchole van Parija Abfalon die fchoone Sehoone vrouwen fpannen. die croone die geue ic den boochlien priJB 149 7. O bitterlijcke fcheyden Waer toe fidy gkemaeet Die doot wil mi verbeyden die alfo bitter fmaect het moet ghefcbeyden zijn Sohoon lief ftaet mi te fpraken Jck valle in defperaten Je bliue al in die pijn XCIX. ^ - Een nyeü liedeken 1. Je wöet een wtu^rcoren. Sinds ik laatst was vertrouwd bij u, Bieden fi mi nu elders gaan, Die blinden of die stromingen, Die en heb zorgen mi niet gedaan. Dit alles al waren schuldens Dat fi mi geeft oorlof nu. Cet autre al waar fi roet goud En kruik ik liefkoos niet voor v. Noch weet ik een die uitgaat vrijen, 'Tis milde lach wat hi bruit leert amoureuus is hi bij tijden. Als hi de alderliefste aanvaardt, Die liefde waar ik scheffe of legt. Der minnen laat valt mi te groot Hi en kan haer niet gefessian. Hi is bedriegenvan zin in doot. Die poorten en die inneren Die doet mi dicwijl groote pijn Kt moet ik altoos treuren. Al oit der liefde mijn Als een abder gaat dainen en opelen En bedriuven haer liefde Dan God ik huys en treuren En piekende rechtof de ogen waer dat ghi zijt. Schoon tief t schoon vlagen Doet mi dicwijl aan van Italiën. Je hebt ten menige pasgaan Om nu te wille gegaan. Ten water en ten lande Tallen tijden van der nacht. Mijn schoonheidsgevoel met land En die bloemen lagen in den gracht. Hier mee willen wij stroom Schoon lief onser beide zijde Je hoop ik sal gehoorde Noch eens uw arme blank Dan is mijn wil volkomen In al dat mijn geboorte begeert. De liefde aan wil ik niet nemen Want het is mi mijn gouden hart. 1 - Ja, gekocht, ik zeg adieu. Waar twee, wij noodig zijn om te zeggen Tot op een nieuws Soo wil ik trouwens verbieden Je laat beter bij dat hart van mij want waarom, zijt dan falsten ik zijn Tot vrucht of pijn Altoos zal ik vrij eigen zijn. 2 - Mijn, onze gevoelens Dat doet mij dikwijls treuren Haar liefde rebelt Die doet mij hart schuiven zeggen, wat doet, een denkbeeld Ik blijf gewoon, ik ga verplicht naar bloot Schoon bloem, mijn dood Zal ik blijven, ik tot in den dood 3 - Je dank voor lief Reikend met minnelijk liefde geprefen Voor alle grief Soo wil ik met genoegen Des niet minder, van met baar genoegen Zij hebben belet ons bundel aan te zien Op dit termijn. alstoos zal ik vrij eigen zijn. 4 - Mijn hoop, mijn trouw Voortdurend zal ik nog keeren Liefde op mij gloed Zoo zal mijn vrucht vermeerderen. al moet ik deruit mijn koorn En blijven in dit lijden groot Zwaarder dan loot Vrij blijf ik tot in de dood 5 - Adieu van mij. Soo zijt ghij nu gescheiden Een ander met dien ' ' Soo ben ik nu gaan Termijden Carigieuw gelijk de vervuiling Een moren, een kranscijn Puur, zwaar van dien Alstijl, zal ik vrij eigen zijn. Adieu, goede stad Adieu, plek vol vruchten Reikend, maagdelijk vat Daar wij tuinen verbonden Gedenk, den trouw die glijd mij bloot Gij zijt mijn lief, die ik hoed en vloot, Je gaat, vrij bloot Vrij blijf ik tot in de dood Een Duits liedsken Ik wil mij gaan verlagen Verblijden mijn moed En doen na mijn vermogen Al valt dit tegenwoordig Vrouw, Venus, bloed Dat is van diep natuur. Ja, kwaad is goed die Duitsland, die moet beweren. Die fiere nachtegaal Zingt een zang onherhaalbaar. Mocht ik mijn liefde betalen, in barre ankelse blanke gelden, onder bedrijf van mijn vruchten leugens. Alle mijn leningen lange, waar alle mijn trouw genoegen, rein, leelijk, wit gevoeld, doet een zorgvuldige behandeling. Laat mij, die dienst wegens mijn bitterheid, weef in staat mijn hart. Wilt u mij uit mijn minnen ontvangen, doe mij het bevel daar na dat mijn verlangen. Schoonheid, Toef van minnen, en heb ik geen gevoel, zit het in het hart van binnen, die schoonheid van melodieuze willen mij verwachten, doe mij het bevel. Om de pijn, die ik bij nachten, door mijn hart gaat, wilt u om het raad van avonturen? Wild ik niet om het vlees geboren, dat zal mij met vele tranen laten ontwaken, reyn bloem geprezen, een trouwelijke woord, zodat ik heel genomen. Nou hoort u lang gefaillen, eer u dat minnen begint, Vrouw Venus, val u van quellen met woorden gelijk den winter, eer u begint. Zo hoort na mijn proeven, aanvankelijk dat eent. Zo en waarde niet bedrogen. Dit liedeken dichtte ik, of eerder werf ik heeft gefelt. Vrouw Venus was zijn nicht met haar was hij gequelt, zijn vrucht verkeert, hij leeft in grote twijfels. Daarom hoopt hij, zij moet hem niet gebuigen. Ik heb om een dergelijke vrouwen wil gehad, Geleend van menigeen dag, Niet voor niets met een vrouwtje, Hoe dacht ik nu, bedacht. Och, wild ik bij mij blijven, En dat vreugd, raak ik nu toe ter tijd, Want ik moet van hier. Ja, schoon is mijn lief, Met een leven geef aan andere wijf. 2. Lucht, geen ander wijf lijkt, Zo draag je hart toe mij, Zo vreemd, als die lieden, Dat ik die liefde leid. Die ere wil ik behouden, Tot die allerkleinst, Mijn, En flap ik bij schoone vrouwen, Ja, schoon is mijn lief, Daar flap ik een ander bij. 3. Hij nam die verfijkende, Al blikker witte band, Hij legde al voor haar kamer de vinger op, Daar lach de macht en de ip, Die wacht er op hoger tinnen, Ja, schoon is mijn lief, Hoe luistert meer dat bij blies. 4. Je daar iemand verborgen, Dat vreugd, nu ter tijd, Dat hem die lager niet en vermaakt. Die bij de lieffste zijt, Je zie die morgen sterren, En den dag die spruit daar bij, Je hoort de vogel zingen. Ja, schoon is mijn lief, Daar toe de nachtegaal. 5. Laat zingen wat ze willen, Ten is nog geen dag, Zo moet je god bewaren, Daar je te nacht bij lach. Ze heeft twee valkenogen, Daar toe een hubbende krans, Zo moet je van haar scheiden, Ja, schoon is mijn lief, God spaar ze lang gehouden. 6. Hier mee heb ik gegeven, Het is mij van herten leen, Ik heb om uw willen, Geleend van menig een dag, Schoon lief laat ik gedenken, En die trouwe die ik je gaf, En laat twee bruine ogen, Op mij wenken. Ja, schoon is mijn lief, Adieu, ik schei van hier. 1- IC hads mr onderwonden Van eender lichamen syn Sinds fint mi diepe wonden. Al in dat langer hart mein och hoe mocht ik haar dienen Haar gestadig dienaer zijn 156 Al heeft ÿ mir gevangen. Haar vrij wil ik zijn Het is der minnen federa dat ÿ ongesteld zijn Sinds spreken schoone woorden in het hart en meer in zij met. Van den een tot de andere. Geen trouw daarin, en G. Hij sprak met valtcher herten Och ghij zijt die valtcher mij Des en ben ik niet atreyne dat achter ik warelijk kleine Twee banden aan een een been Sinds dragen zij velden wel ongericht Met grimmen en met morgen Ten minste niet anders zijn Hij koetst uit mijnder herten Een ander weder daar in Mijn lief die wil wandelen daar Oazen den hencker toe Van den een tot de andere Die hij veel liever heeft En bij mij niet en meende Die ick so wel vermaak Soo wil ik hem laten varen En bebben veel goede nacht CIV. Een nieuws liedeken Ik weet een vrouwkje amoreus. dat ik met hart en minne Haar wezen is voor gracieus. Sinds staat mijn zinnen finne Gestadig is ÿ in alder goed. ' Men winter niet veel vrees want zij heeft eenen rooden mond Twee boertjes rond En een paar witte kaken Alle vrouwen hebben ik lief. Om eender lichamen wil Om haar lijf mijn hart grieft Heimelijk alftilje Niet dan reine eerbaarheid. En wil ik haar betogen, want zij heeft een gelige huid. Een aanvallend kleur, en daarop twee bruine ogen. Ik weet niet wat ik moet zeggen, deswegen wil ik verder onboren. Haar tanden zijn als al van witte marmer. Al waren zij fijn, dan zouden ze meer zijn. Haar lippen bloeien als koraal, en van kin tot kin is geen zonde in het algemeen, dit is volgens het principe. Je hield haar voor een godin. Moedig en fier is die ganzal, maar felle gevoelens komen bij haar buiten. Haar vingers spelen en vleiten klanke op harpen en op lyten. Haar tong was waar ik vrucht in begon te zien, spreekt woorden van retorica. Aardiger en snap ik nooit aan. Die tweecht gebaand. Haar stemmen schiet wel goed in. Ja, ik zie wel, het fijnste van haar is haar blauwe ogen. Moest ik je nog aanroepen, moedertaal, dat waar mijn teken een weelderigheid is. God geef me daar baar genoeg. Het mocht haar luchtig zijn, want op baron witte boek. Eenen, in een vaste schuld, dat waar al mijn begeerens. Dit fogeb ik uit, hoewel rein. Ter eeren van alle mooie vrouwen. Want om mijn liefde in de wereld te pleifen, staat al mijn begeerten. Mocht ik gebaerd zijn, een kwestie van vrijheid van haar bloedende wangen. Waar god zijn, liefde, pas om mij. Als ik om haar. Daar na, laat mijn verlangen prinselijk zijn, oorlog neme ik met zelfbeheersing. Want een complexie is Tangtrijn. Laat me dan dienaar weten, schoon liefde al baart, god, wat voor quade tongen die liefde scheiden. Al hoor ik van ver in die stad, nu dit en dat. Ohelp en mocht ik niet verleiden. Mijn baron loopt in die bad wat. Anders in dat verhaal. Ik in voor corter stand. Men schrijft voor veel met een lachende mond. Je plaats te zijn baar alder liefste gracht. Mijn beroep, hielt je bedwongen. Mijn lachen en je zoe ge komen een. Die mij beeft uitgedrongen. Meer lachen, ik arm man, dat ik niet verbeteren kan. Niet achtend dat ik je bemachtig. Dit wonder dat ik niet ontfinde. Als beeft je mij dus uitgedacht. Ik en fals te droevig niet weerhouden. Zo waar ik wel van vinden als ik blijf. Bedroefd ik mij in die denk. Als beeft je mij begooien. Een ander fal ik aanleunen. Als voeder druk of terzinnen. Een verloren, je ander veroveren. Hij is voor die bem over gebleven met zijn beste, zijde en leven. Dat bij voor lange in raadzaam leeft. Ter ere van een wijf. Als loop ik naar je baar voor. Met mijn boord je jaar spot. Niet achtend als soude ik daar om te streven. Jou liefde daar dan vrucht moet worden. Adieu mijn vrucht, adieu spaken. Adieu mijn liefde blijft in ere. Als ben ik thuis geworden. Ik hoop den tijdt sal nog keeren. Als moetet aldus zijn. Dat struijt en ten zin. Ten is geen trouwe van trouwen. Het mocht voor nog wel berouwen. Ik rade ik alpin amoreuze wel. Die Venus zij willen verpachten. Ver richten hem fortuin brengt in het gebrek, dat zij hem leeren wachten. Sulik is voor schoon voor ogen. Zij kan wel vriendschap toeggen. Als ware een wereldsijn van goud. Zij en wouden niet dat haars dromen soude. 1. IC quam mer gifter avont, - Altogether, die botte Daar moete mi een meilken, een meilken dat was fier Jik boot haer goeden avont, met woorden voorchte Of IC een vreken met haer mocht maken chier Si leyde lief komt scheur, en blijft niet lang Je zal gaan boeten vier, komt door die ganz Op dat WI ons verblijven, en laten al fantasieën. Ende melancholieën, en ende tot allen tijden 2. Je quam met haften spoed, fi sach al omme Om ende om, al na die nijders quaet Si sprak met snelle woorden, 161 IC heet van wil je fi toonde mi daar een alfo fieren gelaat Si Lijdt liefken gaat en wee bedekt. Mijn tekent verfraait bi dit bankje Op dat WI ons verblijven. 3. Si hief op en fi sach, met alfo voeten tafel Alfulliche vrolijk en had IC nije gehoort. Haar stemmen dat klan, gelijkende die nachtegaal. Met minne so werd mijn hertken so doorboort Si Lijdt gaat ongestoord, IK blijf bij Ten worter niet gehoort, doet IK willeken. met mi Op dat WI ons verblijven. 4. Jck lach te nacht bi haer, wi waren alleen Gebrukkende daar ons beider fherten luß Hi fye de lief weß gedacht ich dieordekens reyne Die wi te üimen in minnen hebben gehobt Si fye de liefken ruft, in die armkens van mijn Op dat te fi ghehust, voor die nijders fenijn Op dat wi ons verblijven. 5. Daar laghen wi twee, wi twee wi moften scheiden Het scheiden dat dede ons beyder herte verdriet Haar oohskens op hem loeghen, haar handkens die fi spreide Je bidt V mijn alderliefste en segtet immer niet Wi willen nog te famen, al in dat riet Wi willen iolijt bedriegen, spijt al dees nijders dict Op dat wi ons verblijven, ende laten alle fantasieën, Ende melancolieën, en ende tot allen tijden. CVII. Vanden Keyser, 1. JGof toegevallen, Maria fonder spuuen Dies kunnen wi wel loven fonder respijt Den keyserlijken hoet die is ons koning blijven Dies kunnen wi wel maken groot vreugd In definitie, tijden en met hem verblijden En laten verdwijnen lijden Van een graven Jan, den vieren man So is hij dan, fegt so wie kan Aloncius profeteert. Den Arent zoon quam eerst uit Oostenrijk Met een lewinne was bij eerst gescheiden Een stout baroen, men vond niet zijn gelijk De leeuwen dieren heeft hij wel bewaard Zijn volk geschaert, Belde hij in ordinantie Met wapenen en lanciers Hij en vond niet nodig, Ken, die waren bij Hij en moest vliegen voor het wijs engelen Ghemacht waren alle zijn krachten Den Arent zoon heeft ons geweest ontmoet Maar den heiligen geest heeft hij ons voor wel verwijsd En niemand eelt, met een van zijn iongen Grote victorie valt hem gefaald Omdat sommigen kunnen In boeken die wel weten Geschreven van profeten In aardse dal, heeft hij gevaar En volk in het bal, daar boven al Macht bij zich wel vermeten De leeuwen soc is nu zeer beroofd om te bijten Want den edelen Arent is nu komen bij In zijn bevel, tot onverwacht aller profiten We bogen vlaanderen word van oorlogen vrij Verzett wel met Het heeft gedacht in droom Den edelen Keizer van Rome Den grooten Kans van de twee zwaarden Sal bij verhalen, en voortwaarts gaan Tot ten droogen boom O princelijke graan, gij zijt fouvant idone Want den oversten koning heeft eet wel verstand Gij zult ontvangen, die keizerlijke kroon. En acht deze nederige tong niet en twintig Gij zijt gemakkelijk Wil ik nooit iemand deren We willen helpen waren Met lichaam en ziel, als gij op het veld Verdienen tenten leiden De leeuwen moet zwelt Met schapen en met speren. Een nieuw Hedeneken Lijst van geëiste ontwerpen Aanleiding tot verkoop van miniatuur Je biedt me met bewogenheid corageus Dat ik veel troost zal maken gewinnen Mijn zin is streng, mijn taak gezegd Aan een die me wel gereed heeft Stevige taak, ik moet, ik niet Triomferen, banquetten met mijn bowling bouwen Want als ik uit alle mijn verdriet Als ik eens vriendelijk op niemand zet Als had ik alderwereld goed In mijn behoefte, en ik moet verwoesten Dat is zijn van mijn liefde voor voet Zonder meer, ga je voeden, ik deinen Verwarme zal ik al wat ik kan Mijn liefde troost, als zonder verdracht Sternen, zal ik niet, moet ik niet. Die aardige brieven die ik me vond In mijn hand, en die amoreuse taal Hielden mijn hart in haar bedwang Geironde ben ik met Venus straal. Ik ga niet, zal ik niet af gaan Altijd tot baron dienst doen Sternen, zal ik niet, moet ik niet. Ik zal alle mijn levens lank De liefde dragen, zonder verachting Dringen, al zou mijn linnen kraken In liefde bedwang, buigen verplicht In schaden, zal ik altijd gaan Die me met mijn liefde heeft bewogen Sternen, zal ik niet, moet ik niet. Zulik in Venus boeken toekomst Hem teemoet, luchtige handen Ik ben daarmee mede gebracht Dere droogte, ik kan niet bevestigen Rozen zal ik in alder tijd Na liefde dank de nijders spijt Sternen, zal ik niet, moet ik niet. O Venus metropole, sterrenhemel Geef me bevel, mijn liefde alleen Dat is in mijn minne en niemand else Met harten vreemd, als zonder verbonden Verenigen, wil je met genadig Ende tot mij alzo genadig. Sternen, dat moet ik. Ik wil, dat ik blijf, want bij mijn vaten vertrouw ik je, je gelijkke vrucht doet dat ik met bloedrood schrijf, van eigen te zijnde tot in mijn dood. Sternen, dat moet ik, ik moet niet, niet zo, niet zeker. Cleuc, Hoorn, en Batenborg Haar namen zijn wel bekend Met zang wilt u zich prijzen Gaen wandelen al door dat land. Die beeren zijn uit geprikt Al in dat gouden jaar Ze wilden niet weer keeren Ze waren ridders gevaarlden Tot Venetien dat zij kwamen Ze namen een verdrag Ze wilden niet weer keeren Ze bevochten dat heilige graf Ze namen daar elkaar Al bidden witten hand Wij rijden af naar het zienen Door dat gouden land Ze vlagen in het vleiten Dat Tergulden jaar Maar zij waren vreemde gasten Tot Jeruzalem was haar begeer Die een beer sprak den stunan toe Hout uwen anker al vast Bewaart het schip met cadeaus Zie wel tot uwent mall Het heeft drie beren geladen Het ene is om gebroken Bewaart het schip van schaden Dat ons gebroken gebord en komt Schip roer en proefanden Al die dag is wel gehaald Nu lieren van den landen In die goden geween Voor winter en ook voor nacht Dat meer is ongevecht Wij willen tot lijf waggen Het gebord zorgt even dier Ze velden voor den winter En ook al naar die waggen Tot Jeruzalem aan dat land Salomo's tempel dat G schenkt Ze traden tot Jeruzalem Op dat belachelijk land Ze traden op dat belachelijk graf Daar Maria voor innig op lag De beren zij daar om komen Dat zij lidders willen beflagen zijn Hout uwe scharen baren En laat den koopman varen En voert dat zwaard met recht En beschermt weduwen en weesen Soo voert gij een goed recht Nu hebt gij edelheid gekregen. Een amoreus liedeken 1. Mijn hart met laag drijf, vriendelijk schijn, Dus pijnlijk zijn Ghis licenties mijn Jouw oogen gelijk dat eeuwig winnen Gevaarlijk is, vol int en beschrijving Als had ik den moed, als parelsijn En klaren robijn, storm dat hart mijn Vol grijf, als water in de rivier Ik lijdt van al die pijn Hebt met mij doch medelijden. 2. Och, mijn liefste, lieveling, schijn Alles mijn gevoel mag niemand else Dan jij, minnaar, alzo wel Dat is midden drijns wijs, beredeneerd Wiens trouw ik nog een krankhulp gevoel. Hoe dat hart, Scheiding doet van besluit Int Horten van uw voeten streling Die mij niet en kan verdragen Neemt mij doch in genaden. 3. Mijn reinste liefde, vol eerbare benijding Jij schijnt, je bent gekend, ik lijdt Bewaar van God gebenedijd Dijn fijn is voor veel weelden Wiens wensen voor rein, voor eerbaar zijn Ter verzekering wens ik met je verblijf Ik bevreemde van als waar levenstijd Wat baart dat ict baat Jij en mag niet nu niet verlegen Keert mij doch de, de jongste blad Voor Dijders vleugel Mere vrije aanvoet. dat T is fwaer is mijn verdriet Gbeßadich Tan motiue Och edel lief, -in duechdwi dooniliet die mi den fpriet -Van minnen fchiet £n weet ic en Tal t laten niet En twijfelt niet V eygen fal ic bliued Jnno, Venus ende FaDae ftranck Ghi hout mi in .▼ beduanck Vry ende vranc Wast T gelaet wint al den danck So vriendelijck is v aenfchouwen Tis recht dat v mijn ionße infpranck Wiens dicht oft fanc Mi maect geclanck Want inder werelt onuneganc No^ Tiiendeliker van aenlbhouwe Jck blijue v goet ende getroowe MeerlHcb ift mi dat ghi mi ontüaet Ende al milhaecht Wat lieffle naaect Wiens fioneti ghi hebt nv oatTchaect Ende laet vruecht Temüncken Mer waert dat ghi mi wat troolte Daer nv na fnaect Mijn Qele waect Och lief \filt mijns gedincken Ende laet trooft aen mi iincken 169 CXI. ^ Een nyeu liedeken. !• Mjin herte is myn in tween geclooft Wie fal mi heelen defe wonde daer en is geen meeHer toe gelooft . dan een daer ic om heb1)e gefonden Om medecijne van haer'te ontfaen Trooß fi mi niet in corter JRbondeii Eylacen van drucke fal ic vergaen 2. Daer en is gheen cruyt fo goet fo fijn. Noch goet fuycker, noch noten mufcaten. Noch fpife noch dranc, noch bier noch wyn die mijhder fiecten connen gheuen bäte« Dan liefkens trooft gaet bouen maten Och mochte ick trooft van haer ontfaen. Trooft 11 mi niet, het is te laet Eylacen van -druc fal ic vergaen 3. Scboone wöorden en zijn die cruyden niet Ten is ^een rechte raedecijn. Die troost met goeden hart biedt, verdrijft den druk uit dat hart van mij. Eens, liefste, placht ik die liefde te zijn, jij en weet niet wat ik heb misdaan. Laat je met lachen in die schijf, Eilanden van drukte, zodat ik verga. Had ik misdaan het waarom leed, dat mijn vrouw Venus' wraak dede? Jok heb ik voor lang geweerd haar knecht, getrouwe en ook gevoegd mij en haar gedien, na Venus' wetten. En altijd wel te pas gedaan, troost, dat ik niet het is onredelijk. Eilanden van drukte, zodat ik verga. Wee aan uw bedroefde harten, zij hadden gaarne troost gevonden, te lijden voor verlies, gewonnen. Hadt u na mij willen duwen, nee, u niet, dat moet u fijn duwen, en altijd groten druk ontdoen, en u wildt mij dan geen troost geven. Eilanden van drukte, zodat ik verga. 