title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: bi Terwarf des Tonto ende gewan 1846 hi hadde in die kavalerie fine afdelingen 'i ende waart gecommandeerder, dat een kden deden 'i ende ab hi'waart geladen dat iure meer. 'l in Spaansgezien oft in tanden binde Toer, metten fcpie waasblanjeblok; / 1830 Tan Spaans te Bladodoctor; metten commandeer, diegenen bedelens, ten felven hond hat geflielfelijk brandstichting 'daer Floris hadde ie berghorst geshot 'daer mach hi andreen metten hierin f. 1835 van Blanefloere, die hi hadde verkoren 'vierst dat fi te de overgenomen 'men hiet de kapel dat soom'n ambt ten someren iade in andvefti paarden; dat fi corenden eendelijk wifl bewaard blijven. 1840 fi vonden haarbergen wet bewaard van die heem beboefde stukken 'oncoren ghenotend en inboedel van de verkenvlees en de visschershuis, gebouwd aan de rivier, '1845 het was bewiend al jaar van de visserij en de visscherij, '1850 Alse die schilwegste en de garfoene had de ge diften dat hem stoet te doen, haara zelfs ge machten, een doel te bepalen, 'want fi wervelverplicht in liegende daghen, 'ende binnen negen nachten in die zee. 1855 des heeft men daar veel te me. daerifonden 6 00c in enen qnaden fede^* ^ want dammi^aei daer nemen dede ^rde (Wären toi. enen finen ferianti. >: .< .1 : > • I t > «~\ * t '11.. I • • 53 diet glia*eclite van hefn' iiiklot lant; ' • ' 1860 waeft recht, waeftonr^cht, fi vertolden daer ran hären goede fwaren' taer. De Buren waren toe aan het einde, gehaald en te genoegen, tien werd geheven en ga verder dwaals. De jonge was in het stof gesteld. In 1865 deden de mannen voor bracht dat eten, zodat diende hem regelijk, want hij van hen allen was gehaald met gouden, en met zilveren potten. Dronken lagen ze alom. In 1870 maar hijzelf de laatste vat; een herfst had hij vier gedenken, daar hij ongemak was gemaakt; dit vermaan de waarheid raakte zijn jonge, ze zongen en dichtten zijn glas leeg. In 1875 liep hij, hij hoorde als door een sleuf, en hoorde meer dan zijn moed kon verdragen, deze grote toren van welibedees, daar hij dat bij de tijd wist, dat daar om zijn leven en nieuw elandje; dat ik die pijn slepen, droog hem. In 1880 werd die tijd oud, sprak te kennen, 'hier' zei hij, bij dit soort reële gedachten, en bij de gelatenheid dat ik terneem aan het hier was een gevangenisgarnaal, die ik niet los kon brengen. In 1885 die ik wanen dat zulk lijden waren, in die herberge lag ik als een lied, aan Spanningen had ik zich gebracht, al leidde in die wereld, alle waren ze blief daarvoor vloog de. Maar daar was niemand alleen, mijn pijn deed en had geen weer, dat ik niet mocht drinken, zo was het. Blankaard zei dat, dat was het, hij wist gezien en als nu opgehouden, niets had geaccepteerd. M i:» <^< «5 1805 Floris WM bilde vaa Set niwiirlen. l «ay hereV ftithii ^moocWi na fort tellea van dicr Joncfroawc eode van dien gkrfcU«»»'' oft ghi iet^Terpaemty hoe & liem>>eried^»: :. waer fi foqdcu tarcn, do* fi hencw fchUdfU-l! 1900 >nchcrc', f^ hl, <fi iKditea te veme vort * te BabjionieQ ia did port.*.. .' -• doe dede Floris reken.^an fcorlaken root enen mantel, ^ üirfipea wert.boot» ende enen fibeve»ett,iHil» bride mmuwe: < 1005 'her wert, defe gUduiea Ejn beeide uiT«.:: derre feldi Blanceflo^ t»tlei>49be^ ^ r yan hare minne hebbic fö groot b(Sdwatii:^ dat ic dor baren Witte 'm^iet Varen d<4w ; in minen boidöwart fi mi Veiftries. >. 1010 nn en weet ioy linev' xO^, wHd^ j&t/ i , / <here', feit hi, <god g^eve be» poe^enral, die n beraden' beM dit ;lQtit!j>ii. God zeg me an d u a n d richte Ende moet god met haar Machtigen leven. 1915 blijft kap, faak ende faag. Leven; de vlieg. Ih vlieg. Doe zie ik overal dat terregaane van indenende van indenende. Mijn alzheimer, o tode tom. Het ligt besproken. Doe ik zie, alle hadden ze gebracht. 1020 ene oorlog, bedoelde die strijders, oorlog. Floris geboren is, had bevroren, raakte niet los. Doe ging het allemaal, scheen het op, gingen ze door, doceerden ze onthullen. Daar vloeide de tranen, henen dat oordeel. Om Blankevloer, wat was dat bloed, dat zijn dochter. Dat hij zijn aandachts oog hield. Om Blankevloer, was dat een droom, dat hij in zijn ogen zag. 1930 dat het oorlog was, en onze landen lagen in as. Dat vleugels flapperden, dat het een oorlog was. Dat het eindig was, dat het einde was aangekomen. Die vloekte de vrede, dat alles stilstond. Dat het overal vrede was, dat het einde was gekomen. Dat de oorlog was, en dat de vrede was. Doe vloog de vrede op, dat alles stil stond. Dat de oorlog was, dat de vrede kwam. Dat het einde was, dat het einde was aangekomen. Dat de vloek van de vrede was, dat het oorlog was. 1935 meer ijlen al die vaderland, was het blij, dat de dood hem ophield. Die dag hield op, die nacht liep die tijd. 1940 die oorlogen dreven, als een nood, dat de oorlog een nood was. Doe wou hij geen oorlog, die had hij niet willen maken. Die mocht geboren worden, dat de oorlog een nood was. 1945 daar had zijn wil ook gehad, een zwaai. Ze vonden alleen een stervende gijzelaar, dat was het einde. De tegenwoordige dag volg de afloop van het jaar, en de vierde maand, de twintigste dag. In een dorp reed een man de stad binnen, hij droeg een idee. 1950, jaar men heen fietst, de namen van de machtigen zijn geel. En de vierde dag, de twintigste maand, de negende dag, de zesde week, de drieëndertigste jaar. De regering had een idee, een idee van Babylon. Des andere dag volg de afloop van de weken, de zeventiende dag, de negende maand. En de voer over de Tigris, de rechter vlag wappente. En de namen omringden die vesting, de derde maand, de zeventiende dag, de tweede jaar. 1955, de vijfde maand, de zeventiende dag, de vierde jaar. De vijfde maand, de zeventiende dag, de negende jaar. Een arm van de zijde, de vijfde maand, de twintigste dag, de zesde jaar. 1960, de zevende maand, de zeventiende dag, de drieëndertigste jaar. De zevende maand, de zeventiende dag, de zesde jaar. 1965, de achtste maand, de zeventiende dag, de vijfde jaar. Dalen, zo kon de koning horen, die schepen aan komen, Zie, die den horen temmen, en loe den in het schip, wat voor is te komen. 1950, en voeren in de optie, de rechter vlag wappent. En noemen omringden die vesting, de derde maand, de zeventiende dag, de tweede jaar. 1070, en loe den in het schip, wat voor is te komen. Zie, de meester wijd met een bot bevel komend, En had Florentijn met hem in het schip bevel. Alles gehad, geladen, keerden ze weder, Floris wachtte, peinzend, zijn vloek neder, Al hij gehoord was, en bleef plaatjong, Doe hij verhaalde en de jongens naar 't oor leidde, Tand zoveel edel, gehandeld, en hoffelijk gewonnen. Wat denk je, zijn schipvoeren in dit land? Floris antwoordde, hem te hanen, Meestal, dat veelheid van vijanden, Dat wij tegen zullen gaan in Babylonie hadden aandacht. 1085nummer te naach ghenomen uit het stamboek. Het heeft elk huis in die port, dat wij hier bij hem hebben met onze geest, onser moren en onser paarden stelling. 1000 hier, hij heeft herbergfcae goede, dat ik u wel herbergen, taart moeten doen gastvrij. Dat ik u eer vragen en aan nemen, dat was bedoeld, mijn doodtens. Ik weet wel, dat een leden van het leren ene jaar, dat een jonge vrouw aan die gietbare zijde met mij hier over heeft gevoerd, die lieden noemden zich Haagse Vloer, deze met hem hadden broed, dat zij dat mochten hebben vercocht. De een jongere, die in Spanje bleef. Al deze streken van haar stamhooridde zijn wel bekend, deze woorden, dat hij hem te bidden had, de heer, zit hij, Sraar Tjaarfe, doe hij heen zijn zet, Tient, ik schrik al aan, hoe verhinder ik je! Dat company, daar fiets hij op zijn fiets uitomen, Verdomd, die aministi on groot feest, en hij haalt te Babylon in die stad, dat weet ik wel, dat zij bemerkt die Hebreeuwse tederheid. Die heeft zijn Hagen achter laten ter herbergzien en de overnachten die nacht, gemakkelijk had hij een goede man, des morgens begon hij quik te rennen, dat kwam hij bij de beer wedden en namen op dat vroeg. tien pont gave Florence Gnum wert doe, Dat in hem, wier adaes badde glunderst: Zie ber mei, ic bidden, of gij eensgelrikt srieat! : Te schilderen had ik die sta, - Cogno: 2025 die dor Otisvile doniiet wit,' Daar onafgehechtgen vorderde te gaan, : Dat, gij bemachtigd met nieuwe rijkdom, Dat ik heb te doen, dat ik je hulp en raad f! : 2030 die sta genlaagd badm, ik zeg, wat gij doet. Baten Babylonien Tind, een vloot, Die viel toe, diep en breed, Die zee overgaf, Begonnen een goed man en fitter besiden, Dat daar ogen mensen niet kunnen lijden, Bi een moest varden, gaan benen; Als of al sier den gracemars neme, Neer bi daal loop van der bruggen daar. Wi hebben besloten, groter moed te nemen, 2045 Dat voor wi verhoor kunnen vroegen, Delen wij geestdriftig in de stem Ik Ahm - Te Babylonie in die Bone zijde, Hef je zegen die grote - Met taften, tovenarien en die Aztlen. 2050 Dit vingeregelde door die hem toegeklopte Lieutenants dat de twee zonen Wille Beide openlijk en de Ridders. Gehaalspecht, of gij hebt Uw. Floris Dam dat vijfde leger onder uw bevel, Endelijk, danche bijna liarde, doe de wijn beginnen vloeien, Dat bij hem te vinden faken gebeten; Hij nam ook andere -hoogheid met zijn afdelingen, Voormiddag kwamen die tot over vloot die, Daar af gebaakt te vooran was, 2055 Den portret van den vijfde op een gat. An den/fide endert tient cen bosi, Om vinden toi dipel) iieBien*9Dioni«T. Daer baddiïm galten een.Mwcr'fva^fFgoode; Waefst mas'tochte.^act dat^r lidieh fond^ 2060 daer noest bi vertollen- die oner>4ie brügge^ Tan fo rijcliken cledeicn wasbi ^baeide^, Dat bi scheem'dic' nfclicfte van der Aat« r. Floris gbinc te' bem wart, daef bi fat/ '« ^ i> Van al den goiden.qaedde>Jmib otechiät'< 2065 daer na feide bi 'bere, groot in UMU' i, Van fiiient^liefidle» ende to^iede Jlem:tfiaghertijn^, 'fiet bier i^ewaredi littek^nl N boort, ic feggn watin. entbiet: Oft fo geballe dat ont noot gbdldiiet» Dat gbi emt'bdpt ende gberaet^ * \ Als gbi bem fout doeA, ende niet en laet Beide openbare ende stille, Ende gbi ons berbergbet dor fiaeir wiliey> Ende peinft ende adit om onse verbrijzen* 2075 dea goedeii* fllan Uraitlii iriiltcodbe. Tierst dat U verkiiide tfiiig^eriSii, > Hi naemt ende gaf kjem wder ^dat! ß^^ Ende wi)fde liem eaen tor m ece<:ftrie.' 'Trient% fdt y, «Bei g^dcr jogn ^eMe. ' 2080 daer vUdt 10% .wi|f aide ni^naaiiiede. Taert daer ^nife fechte d«t licikaer MilbiiBde, Dat fi u herbergke ende wd ontkale; i U ende nw gtefiSfcap altenale, ... A : Ende toghet haar;7oee ta^-sin^etlijo^ * 'j-.r^ 2085 gy fett iaer: «meeone £$0/ ../ .. Doe Toer Florü jvaii* hemUtdeüke- r;. Te fierfc ♦ 'herbergen, : ;daer hi -.Uwreftli tfkä 1 ' ' "i Ont&en was U' caln £ne i :1 '.->■■' «> Ende gh^mherglict 1>i dm ytMm^ m : 1 . i.. 2090 Na es Floris en zijn bediende, daar Kiesfra. Hieraan, hem bedarf wel, dat hij heden slaapt. Met zijn goede gezondheid, en de voorzorg die hij nuttigt, zal hij zijn kracht behouden. 2100 Dat de grote zorg heeft besteed, moet Floris aanvaarden. Het is zijn plicht, ghedaan met goed doende, waarom hij zo snel mogelijk moet handelen. Hij heeft grote zorgen over het volk, en moet nu snel handelen om te voorkomen dat het volk verloren gaat. 2105 Vien zij geloofd niet aan welke wijsheid dan ook, die idiomen niet kent. Iedereen heeft zijn eigen mening, en het denkbeeld dat Floris heeft is dat hij de problemen van het land moet oplossen. 2110 Hij ziet de noodzaak om snel te handelen, en heeft een plan ontworpen om de stroom van de problemen te stuiten. Het is een moeilijke opgave, maar met de hulp van de nobele edelen kan hij dit waarschijnlijk bereiken. 2115 Die edelen, die een zware taak op zich nemen, moeten wel blij zijn dat Floris dit heeft opgelost. Hij heeft de macht om dit land te redden, en zijn plannen zijn goed doordacht. 2120 De grootste zorg is nu de vrede te handhaven, en Floris heeft daar veel aandacht voor. Hij wil dat dit land niet ondergaat in oorlog, maar dat er een rechtvaardige vrede wordt gesloten. 2125 Dit is een moeilijke taak, maar met de hulp van zijn edelen en de mensen van het land zal hij dit zeker wel bereiken. om alfo Tele fiMrsiende götti,'' alfe te Babjdoniea. i» die Aat im bimen^ ende danunirael felye fonde gKawunc»^ 2130 fo weet ic wd, dat ic niet «b ^tmiId >. weder te lai^e 'find^ Blanceflbere,> bdionden rain^' lye ende mier^^erai < ne mach ic Imder^liaire inet ^eder^kereii: ic fal bliveft.aiocii ende fien^ «^ r^^i 2135 oftic emmer jaiagb ei comen an dien.': die mi gbehelpe dat icfe l^reke/ " lec. minnen. 6i*|la aMueghett'^eieedl '- fi maect ikeD.teenegbte :gbe(b|it^>i '^'i ' Aen fi te voren heeft^gbewont^t n . U L * 2140 dier lettel op |K>pet>'^iKen j^eeft/fi^gbefal; des bopic te bat» dät ief» gfaewinnen fiilj dat bliyen :e& mi .bei; tia dien' dieit üäet. fi fal felve daer toe foeken raet^ ■ '. mochtfijt i^Mnreifdhen» dat icwaerhier;) 2145 men feit, dat ifiietite wachten es: dit M 10 f » ♦ '!s iA •f> CvU «. Dat de wouden, de zomer in spelen, Dat de velden, de te wemelen, Dat de haan in de veld aan 't zingen, Dat de man in de vijver lachen, Dat de vogel in de boom zingen, Dat de ko in de wei staan, Dat de mer in de zee zwemmen, Dat de muss in de moestuin groeien, Dat de koe in de wei liggen, Dat de mol in de molen dreunen, Dat de man in de vijver lachen, Dat de vogel in de boom zingen, Dat de haan in de veld aan 't zingen, Dat de wemele in de veld zitten, Dat de ko in de wei staan, Dat de mer in de zee zwemmen, Dat de muss in de moestuin groeien, Dat de koe in de wei liggen, Dat de mol in de molen dreunen, Dat de wemele in de veld zitten, Dat de haan in de veld aan 't zingen, Dat de man in de vijver lachen, Dat de vogel in de boom zingen, Dat de ko in de wei staan, Dat de mer in de zee zwemmen, Dat de muss in de moestuin groeien, Dat de koe in de wei liggen, Dat de mol in de molen dreunen, Dat de wemele in de veld zitten, Dat de haan in de veld aan 't zingen, Dat de man in de vijver lachen, Dat de vogel in de boom zingen, Dat de ko in de wei staan, Dat de mer in de zee zwemmen, Dat de muss in de moestuin groeien, Dat de koe in de wei liggen, Dat de mol in de molen dreunen, Dat de wemele in de veld zitten, Dat de haan in de veld aan 't zingen, Dat de man in de vijver lachen, Dat de vogel in de boom zingen, Dat de ko in de wei staan, Dat de mer in de zee zwemmen, Dat de muss in de moestuin groeien, Dat de koe in de wei liggen, Dat de mol in de molen dreunen, Dat de wemele in de veld zitten, Dat de haan in de veld aan 't zingen, Dat de man in de vijver lachen, Dat de vogel in de boom zingen, Dat de ko in de wei staan, Dat de mer in de zee zwemmen, Dat de muss in de moestuin groeien, Dat de koe in de wei liggen, Dat de mol in de molen dreunen. Daar na wilt ik iets weten. 2180 na die dage dat ik boei dat een staal. In ik ben gaan geven de vredestichtende raad. Dien icker kan geven aan. Men gaf water tot fijnegelijkheid. Die waarde was vermetene van geheide smaak. 2185 de kern riep hij die waarde uit... Proeven feit hij, zijn plicht de komende dag. Ontspannen hij zalf eindelijk zijn reis, de merkaar viel veel hoefelijkheid. Ochtendrijver snelst voor die strenge tak. 2190 die geloof ik, het lijkt wel een soort keuzetrap. Ik wil nu niet langer die huidige stroom: Die waarde liep. Die Herder wijd hun stemmen. Tussen hem twee stappen. Men deed voorzichtigheid bracht de schakel binnen. 2195 de schakel viel de komende ontrafeld. Tussen die blijmoedige stemming. Schreven die dan de dwarsligger in stukken. Meer dan vele kenden hem zelfs niet. Het vond zich al een kleine bespreking. Het vond zich al een spook die niet bestaat. 2200 nog die geldstromen waar ik naar streefde. Zodat ik wist wat er moet gebeuren. Schat die had, was dat een luchtbel. Ik weet wel, het was geen echte geld. Nog onder het leven, een onderdeel. 2205 voor wel gehad, ik diende en ik werd gediend. Zo niet daar ter tafel de pest vóór me. Al die waren, hadden gevoeld: De waarheid hoogde ik boven alle andere. 2210 en hadden hun liefde, verlaten: Drong hun diep in de wijn die ik füürde. Echt, hevig en met grooten wasspringende liefde. Die deed de Florentijnse gouden koortsmuizen. Als ik schrijf die waren die tien wijnen, die wel ieder een koning moesten zijn. 2215 daar Blauwneefloor ooit was gegeven. Een doe met grote pijn die leek. Zo dat haar aan haar fysiek gevoelend. n.i \ • .^ • > is koe Hdeae wa»4lBi CMSAen glMtedii? «^ - ^'i 2220 die Pam onlftiiietf ^^>joll^äiAc^-- • i ene grote Utte kern ^v^ glAoc» ende da^ aa ene cowie' ib' gradtj '../, ,[> C* t» «1 • .. dat in beefdeende itf irersttoet, ende een fnckttto'i^ta^ Bere heten dertig C. 2225 na hoort, wat m^mbä^üÄ^tA fpl«M:t Floris' AüV^lni^ koitgfaeiFaUegbe'tlM^V en fieftoi lM>e glicheli»cl{eift wa Aur^V'' wat waren det, dreef «{(«iiäe koe^ Mste 4iji;f doe ki den coniie ftlii G^idLCft in tc^ wy 2230 Helenen ontfoeMs ever ftl kere god, en WW'lienimeriBe' dat mogken geketst^ic;^MMri»eMI aldus der fcoonie'BbsiisdloeMii^^^ Hoe lang ke mack nsi'^dati'eten Aotibii dit lang ke eten, dit dieke dlkteftt ja en ke^et k^A^^^^w^ert ^es^TetüebB» dat ki dt fal, ril^" Wbft^ |^€t(ib^c'^vi lm gkeradeck ende'fiit^ttlj^eck'fijn dor fijns geklek^lifltldQi^t koe f^re Temoit mi d^ ftflttii'Iii^! doe liepen kern die traneü'^tnr^'^ll Her/ fo däts die werdinne wait'*gkefrai% üerst dat fijt fack) ö^OJi^mete kMt^ ende begaa te meikieiie W fedei die gekespeniffcP^itfei'fik^ii leded, fine edele gekedane, Bae wilt^ kitüt^ fine fcone ogken/dtt^^didsfNtüeii^itriit^ liepen gekedickte oy^dli^ Heti^ die vroaif^^tkii kio^efc ende^ gedde^e' ende fprac tkardi/inia ende togket k€m^: «kere, nu mei^i'^at le kier v^n^ätt^ des es leden goet 9S^i' dat iet v^di/ dat dit kint des -^^läli lettel pladU; doet wd, dl»et^ ««Jttefle ditegken^ tädu wetea tmoft«! eii4e yfmijtmit wat heni neicom^ ocbte .wft.bfm^.d^ dat hi dos droeret/doe ftodyß jjit wert alsf als, hem di^iin^w^.n^ men las op tamlakea, als mevtlüet. daer blevei^ .fi.bfide, hi enü^ uromfci Floris te troostwonjan aiiea.;rii«iqf| vrictV Ihü. PnKlf» lieelt m^ni«^ fo wat Temoy^.piai glMfckiet dies en ]^bt'j»«(c:g^^e.!ffi^]iH^'« ghi ije.J'iQd^^iDi]^ pvfi^ : mes^UHua^^la ic faire u toe raden, fo ic l>eft c|\m doe fprac ^e vroaipte te jiariiii «mip «kere, ic jf/ofkU^mie^ pieiie 4«%/: Mijn bedriegende werkgeest: "Ben ik zeker van die weet?" "Ja, ik voel het." Dat hij die jonge vrouw vrij wilde, sept, ik voel het. In dit huis was er een wijlen die, in groten rouw, zijn. Om een Floris, die veel voor mij was. Daar men zich afleidt met zulke dingen, verkoop ik in de diepste lanen. Deze fleet heeft een gewalck aan de wrangheids hand en driezusters, die kostbaar zijn. De koos is voor die jonge vrouw, die voorzichtig is. Het was zo geschenkend, dat hij die houten koepel kon zien, dat hij die tienwerf met goud beziet. Den komanieert hij met die zilveren zak, die driezusters hadden gehinkt. Hij weet wel dat kind, dat wel en gevoel des. Dat deze jongen weer de weg vindt, zijn broeder ook hier, met die woorden Floris denkt op hier om hun naam te verheffen. Hij was zo troosteloos, "Niet broeder, maar vader," zei hij, "Ik heb je gehoord: we hebben een vader en een moeder, je bent mijn vader en ik ben je broer. Dus begon hij in zijn tale te vechten, "Vriend," zei Daris, "wat helpt dit verzen? Je vecht en weerstand maar gaat naar de waarheid rechts voorbij. maer ic iegga overlmit, fidi om bare gheporr^t unt, fo fidi dommelike hier comen. , 2315 ic weet wel^ hadt dammirael vemomen, dat hi n al te flicken trecken Hade.' %ere', feit Floris, ^dor god ghenade! ic fal der waerheit iien al gader, die coninc Tan Spaenghen es mijn vader; 2320 ic hebbe van lande tp lande yaren dolen om Blancefloere, die mi es Terftolen, daer ghi af fprect ende ooc wel kint. ^ ic hebfe Tan herten ghemint, dat ic fonder hare niet mach leVen. 2325 here, moochdire mi raet toe gheven, ^nde ic ghewinnen mochte nw hpade, 66 I waert met filTere, waeii BMt gtinde^ des üDudic u ghevea alfo Tele, alfe ghijs wont hebbea tawen dele^ 2330 duf eift ende hoe fo meat gbedoet» dat icfe in disrre maeol bebben mdet ocht dor baren vrille bliven doot* ^vrientV i^rac Darif, 'dat waer feade groot, dat u dor ndnne van enen wive 2335 mesfal gbefidUtde ^an «wen live maer daer toe ne can io gbcpeinlbn» no lift no raet gbeteiDfien^ dier goet toe waer ocbte mochte ghcdo^eo, dat mtal^ foade gbefrianen mogbea- 2340 bebouden onfen live ende fonder toren. dat befte, dat icker toe weet, moochdi hören, maer gbi en fdet luet dorren beftaen) gbi wert fiien van den Uve ontdaen,. wort ghefeit den ammirale. 2345 dies ben ik niet en weet ook wel, dat geen concurrentie er is die dragbet kronen, als minst bij Blaise Flore die eens wilde bij hem onderwindsen dies, dies ging hij onderwinds, bij een waarheid! 2350 alle die nu zijn in staat en waren de Toren, arm en rijk en droegen bij over een al te fijne, ik weet wel, dat zij niet en namen den amandael, noch nee gewonnen bij al der baadecbeden, die zij connen, noch lied nog graebel dogber toe, noch gokkelie, noch gune ding die men doe. Ons amandael is zo groot gewonnen dat Tan koning kwam en eet zo snel. 2360 dat bijt dorre laatste over meer iets bij een komt te Babylonien, ab manne ontbiet. Babylonie die Gat is binnen. 67 Twintig mijlen wijdt in alle richten, de ommeloop is rond of hier waar gefaakt; die morgen is dik en zo vaad, gewreven Tan felken mortier binnen, zodat niemand nog staan kan winnen, zien en twintig geplaatst is hoog bij de muren, niemand weet wijch nog stroom voor, dat men van boten iemand ontsie, dertig falanx porten en drie zijn bij de vijanden in den oor gescheiden, als voor men cheert dat recht door het gerecht alle dagen in het jaar eelt volle festijn binnen de muren die meestal ik man nog zevenduizend. 2375 binnen de stad staan torren die meestal ik man zich, nog zevenduizend, met leegheid en verbazing, dat gij de vrotheid hebt begonnen te doen. Deze torens honden zevenduizend baronnen van Babylonie, die hoogste en beste waren, die berechtigd die staat en uitsluitsende. Tan de baronnen, die ik meen, en beeil en geen die geweld voor niemand. 2385 noch koning noch keizer, die zij zo rijk. In de onderdelen van de tekst die aan de wand is bevestigd staat de tekst als volgt: In de onderdelen van de tekst die aan de wand is bevestigd staat de tekst als volgt: "In de hoofdzaal van het paleis is een kunstige torn van grote afmetingen en was gehouwen tot ouden tijden. Het bevat honderd geleide hoog en honderd breed, 2390 onderdelen meer. De rode marmer is hier gebracht en de vloer is als een grond aangelegd. Daar dan iemand gewenst een graf, Dat Terwelt is binnen de hekelkraam, 2395 de hooge bułten is zes keer de hekelkraam, dat mag men zien voor de wil van de hondert voette is lang de stille, gewaagd het goed zo te herinneren. Aan de grote meester aan de appelboom, een diervoorstel, daar was toe van oude driehonderd meer, beteren geen, daarop staat een fonteinen, die voor genoegen bij nacht en brand voor kleuren, dat hij de zonneschijn leek. Dat licht maakt binnen voor licht, dat nu weer gaaf voor groen en kleur, niet voor brand. Dienen over tachtig mijlen fit en daar af te Toren en weet niet, hoorde dat gij in een mijl gehandeld zijt. De woning is in die toren, daar ik op deze taal af spoor, die vloer zijn al van marmeren en hebben ontzovele genera, maar dat er een pilaar in die middelstaaf, die daar elk jaar in den hoogste gedeelte van kersgale is als die pilaar. Daar binnen komt een fonteinen klaar tot hoge woning en keert weer bij een condensator anders neder." groten wijdom die meesterlijk; die sodanach werkte, eerst begon, en dat water bergen en dalen daar men met kunnen merken, benedie de. In de vierde woning, op de bovenvloer, woont jonkje Blanceflor; daar heeft elk haar kamers binnen van zevenkamer twintig haar gevolginnen, in de pilaar zijn tappe, daar kunnen ze met bekers en met nappen, als die tap op willen trekken, ontzien het water van den conduit. Die kamers, daar wonen boven, men mag die genoeg loven, want scha af en recht zijn nooit een tafel, deuren hebben nog geveld tenners, hoewel hout en vanzelf nat oer dat ze geen ene keer mogen gehangen. Tientje, een niet ene ene, maar gooi erben: eens heet een boom, daar de deuren af zijn, en is voor de, dat hij nee mag verlagen van vier. De vensterijn zijn van donkere hout, dat nie was rook, die so voordeur rook, maar een boom, ooit een man om voorraad, die mier heetende mier draget. En mag door die venster leven vliegen, niet mogen sterven, geen keerbekieten die jonge vrouwen, daar wonen binnen. De deurenluiken daar in de muren, die zijn met goud en met lauwer gemenen, bevelen en buigen het behoefte, dat ze lezen kunnen, en wel geleerd zijn in de schilduren, die zij geven en de bidders, die daar zijn gehaald, van gouden heden. In de toren zijn jonge vrouwen gehaald, de vroet en hovet zijn en zijn gehaald, zevenkamer twintig niet meer niet minder. 2465 om datter joncfroawen wonen in, es hi der joncfirouwen tor gfaeheten, dat meAic fdve, ende idlt weten, die ^joncfroawen moeten neder gaen daer ant hären cameren neven den pilaer 2470 van den tenre bi enen grade / i Ü. 70 tote des ammiradB kemenade» ^ na plegfaet dammirael fude diiMlt hem goely ' dat hi hem twe joncfrouwen dienen docJl viertien nacht al omme e«de nemmeer; 2475 die gaen deii graet, dien ic feide eer« . - )i :> dene draghet water , dander dwak% - . ..;: te diene den here, den ajttinir»le* daer moet ü haer.ghedachteJkgig^ien Itmi'. te finen flapen, te finen opftaaiC(» 2480 Yrient', Ut hi, <heU.imeKheit al, dat ic fegghen ende Ti^pteUeii M* 4 die portwaerdre ^ fo fei eHdefo ghewftsei dat niemen den nmre der ghe^kßn d^r^ dat hi nemtner ü fo ooai^ / ^ . > 2485 hi en toghe, wat lijare he^ie doene* ' in elk^ woninghen wonen vnBtebtren viere^ {' fei ende qaaet ende pntecfiere^ t* haerlic draghet aitooa ^/aä^i finea arme fijt fwaert echte cnijf ochfce g^ilbrae» :> 2490 bi goclien fijn li fo g^maiict,: dat hen no dach no nacht «n vaect«' altoos wachten fi ei^de- waioen; tierft dat üre iemene fien gbonfaken, hi en mpghe toghen redelib^ iake 2495 fonder gfhedreech. ende wederfprakey fo ne macher niemen wefen bi, ' fi en flane te dobt wie fa hi &. virient', feit hi, ^\a fd u :f«gghen waer* onfe amaufael e$ gheVrone, een jaet ^ 2500 ende niet langher te houdene een wijf. dies beeft hi gheploghen /al fijn li|£ dat fi nemmer fijn fo feoney dat loont hi haer raet vremden lone. ab dat jaer entie termt nte es, 2505 des moghedi redit fijn ghewesy fo ontbiet In met finen falnte ^ . '. Fine mam, dat fi eMBb «le ende bi finen letters fmtmeeidiliey, ooc alle die hogeliefste t aan den stt^ coningbe, hertogkes, gomez tele; aft ter^d^ fij^ '^ ^^ ^^ doet bi dste vtimwc? bvstagkeii f^eleet; tierst dat bijt heet^ o o ghereet een ridder, die bij tbeost aflaet; des plegbet hi) dm ghedrttecht fijtt twk^ das moet int endea eopeii die Vfonre - £e ere met groten ronwe. dat doet hi in dien ende onntte dat^ dat niemen die.tiN>iiW6| ^e hi beeft (j^dMt^ ende te bedde keeft gbegjfflen met &inie^' no derc no riddre me^ ne nesMi. Als bi dan kieft een tmder wijf Weder, alle £e joncfronwen doet bi dan. tfedtt Van den torre gaen in enen boga«tft, daer gaen fi ferecb endi0 VJBtfaertii daer ne roect gbene, te hebbene de er#: -' » om die doot, die fi n<nchtei fer^ bedi dat fi fekerlike ^irakt die doot tenden van des j4re gbei^l^ fo welke fo daer toe^w^>i^KNU>cietf« van den bogarde moöcbdi howny: waer omme die joncfro|iwai> daer inne-^eif. die bogart es al omme.betaen ende befloten met enen more daer met gonde ende met Mkre ende met andren Varwencgbttffliaei^t dMf tih^ meer dan ic u g^efeggheo eän^ fo es ])i-. befloten in atteii' Ammd,^ datter niet macb, comen ikine, een. Wolter daer al dore gael die tan den torre neder in den bogalt gael. een flune es ons nten^paoradife gheienl, die loopt den bogart al enytrent; daer vint men in menghertiere, - meoeghe fcone ft«oe .^de dicre. Die bogart staat al jaar gebloesd, wat wendt vrije, hoe voet bet doet en bedoelt daarin. Die boekanwiel daarin, zit al jaar die vergelijkende 2550 baren in den gebloesden fwiggen. Die alstoos vliegen en vliegen daarin, zit altijd die nakomstgale. Die merel en de weduwe; daarmap ben ik de liften geboren, klein en naar ben ik met bare Armen gegaan en andere vogels grote, die daar maken menigal petehoed. Ik weet ook, dat geen hond zo norse, zo moeras, zo dennen, zo vijierboom, zo platgebakken, zo castanjeboom, zo olijvertuin, zo weide, zo vijver, dat men daarvoor een groot eiland zou moeten vinden. Bloeit gebloei al jaar alhoor in jezelf: Taan tribuut van halfmaan, van rode, van eglentijer, macbaar daar vinden een grote school. Tof en lelie, menige viole, laker, mier en wijdevoors: dat macbaar men daarin binnen viide pouk. Galigaan, pralines, ginaal, cardamom, noot, miskaten en van menige andere kruiden een doos daar waarft ging worden en kan, zo wie koos in den bogart was, een tijger semmen boorden denk ik. Hoe denk je dan onder den zinken, die van metten voeten lode en toek de vliegende en de schaghe zo menech gebloei tijs, die fond waar zo wondijn sin in paradijs. Een fontein prins daar in de Joosevaert in die schoonste staat Taan dambiggesteld. daar boven een gewapend een boom; diere voor na kom dat. hare naam boom, dat no loghen, in fitbele geschreven, dat hij nooit de jaarwagen geeft, 2590 nooit een nooddigge Tarwe kan gaan maken, hij en mag zijn al snel gedaan worden. 'Vriend', sprak Berut, 'daar nu grote misvattingen ik geef den beste raad, dat ik je tuinen zal leiden:' mergen zij in grote straat, ' en Taart ten tijde gebracht een ietje - die hogere dingen kunnen. met uwen toetend een te weten 2600 en bespreken den toren aan wederzijde, die bochten, die dite merkte wel, dien portier die Tinden zo snel, in talen zul je het zien, en antwoordde hij beschreidelijk, dat hij snel was gekomen den toren te merken en aan de kant te land, na die te werken gij anderen en een levering te maken, als bij een huis gezeten van zo hoge maken, bij sal je tegen elkaar debatteren, en nodigen, oft je wilt spreeken gaan. dat het zin is en niet el, ik weet wel, bij je speelt gemeen dat spel, ik weet je, weet je wel, het spijt je, hondenhaarden bij elkaar zitten 2615 om al snel een eenvoudig leven niet afzakken, geeft een god select en zeker, dat fine sin hem weer gegeven daar toe dacht, mijd om het laatste: Sanders dag, het scheint wonderend, iets te zien 2620 der honden twee geweer Tele. dat fine gaf hem weten, als je er was, en des nu beschuldigd met een symbool daar sal nu geschieden met een goede: verweken zijn er een noodzaak moest, Des derde dag, het is niet eenvoudig, niegend met eigen kop en daar toe zet driehonderd honden te gezamenlijk spelen. Mijn gevoel is niet heel fijn, ik voel dat je niet bij mij bent. Wat zou je doen als je hier was? Zou je me aankijken met die blik die ik zo graag hou? Je weet dat ik je mis, meer dan ik ooit had gedacht. Mijn hart is zo vol voor jou, dat ik soms bang ben voor wat het me te zeggen heeft. Ik kan niet vergeten hoe het voelde om jou te hebben, en ik kan niet verwerken dat je nu weg bent. Ik denk aan de laatste keer dat ik je zag, aan de manier waarop je me aankeek alsof ik je hele wereld was. Ik herinner me de kus die ons verbond, die zo teder was en toch zo intens. Ik wil je weer aanhalen, maar ik weet dat dat nu niet mogelijk is. Ik denk aan al die nachten waarop je bij mij was, en hoe je mijn ziel met je liefde doordrenkte. Ik herinner me hoe je me steunde in mijn zwakke momenten, en hoe je me opbeurde wanneer ik in de put zocht. Je wist precies wat ik nodig had, en dat is iets waar ik je altijd om zal danken. Ik denk aan al die dingen die je voor me deed, van kleine momentjes tot grote geschenken. Je wist altijd precies wat ik wilde, en dat maakte ons band zo speciaal. Ik mis je meer dan ik ooit had gedacht, en ik wil je weer bij mij hebben om die liefde nieuw leven in te blazen. Ik weet dat je nu niet bij mij kunt zijn in lichaam maar in geest ben je er altijd voor me, mijn hart is niet vergeten hoe het voelde om jou te hebben en ik zal je altijd dierbaar zijn. Als er iets is dat ik je wil geven, dan is het de belofte dat ik nooit vergeten zal hoe je mij tot een beter mens maakte, en hoe je mijn leven verbreedde met je liefde. Ik hou van je, en dat zal ik altijd doen, tot de dood ons scheidt. 2665 Harde condemnatie leide haar afslag. Tagiheb hi met ene doffe hand en beslaaf de hohe.. die banden met haar tevreden voetene; doe kwam de poort weer open met een soeflightende en met bittere woorden, als hem zijn ghteis geweld aandeed. Vrient', zei hij, heeft hier meer dan ik denk, die zo groot is, want die heeft gebaamd, soms spuugde ochter verrader was, ik wonderde daarom iemand door, hoe hij dan komen ongevraagd door de poort. Hier, zei hij, spuugde eens, was hij liever dat ik den tegen die harde besluit, dat het bedrijf vaak werd verachtdood, al zou ik komen uit het land, ik zou dan die verdedigen. En anderen zouden denken en maken. De verwonderde hem van zijn grote schrik, de poortwachter en besloot zijn houding en vroeg aan, dat hij was van hoge geacht, als hij dat soort en hem bedacht. deed de die al heel fijn werd beval en gaf hem weer en al daar met dat hij veel had op gezet de portier wonderde hard daarom en dancte hem ten groteren haat. die gids was hem hard genoemd en baat hem, dat hij weer terugkwam Sanders dagen te korten hem den dag, smorgens als Fioris fine tijd Ich, tweehonderd bisanten voor hem de kosten alzo vroeg hij de eten hij toe. ten flake ging hij zitten neder; hij wond er en gaf hem weer zo wat hij op hem gewonnen en daar toe tasje; die was die man zo blijk dat hij in diere staat de woord gesproken niet en konde daarna spreken in over lank en zei hem der gekichels dans, die hij hem had gegeven en zwoer, als langzaam als hij zulv leven, dat hij te vinden die beste zou zijn geroepen dat Florise een schoon been Des derden dages Floris met hem aan filmen gouden kop en koos al daar weer terzelfde verhaal, tiendertig jaar dat hij ten flake zat en de scheut die hij gebocht, drie honderd bisanten daarop goed, die in Spanje noweelinge waren geëxposeerd, die portier Kelder tegen alfa ide haven, elke eten zijn spaan na zijn leven en toegedenken beide haar behendigheid en pijnen hem te spelen wel. 2740 Floris dede vort gaan spelen; hij leerde aan harde zijn gedachte en maakte nauwe drachten en vocht binnen de tijd hij een dracht jaarcoos, daartoe de portier bi verloren. Een rieder en een rook vonden speel en die ook van zinnen vonden, des ikchen Floris harde ontdaan; met rechtvaardigheid hij op hem gegaan, hij Tanten verbaasd en zonder kracht en zetten binnen de derde dracht met een onderdenkend en maedje mat en wanneer meer al denachat, des nach hine hebben grooten toren om dat goed, dat hij had verloren. Doen en wilde hij doen en gaan bij hem, hij gaf hem weder en maakten blad. De portier had wedergevonden zijn goed en daar toe dat hij gehoorde stoet, doe jaren beid den kind en wonde den cop zetten, die van geld, rijker was en gemakkelijk te werven, hij zonder tegen zetten invloed op veel. Floris en vrouw liet hem niet onderkennen, alsof hij aan hem niet herinnerd waren, doen en wilde hij uit hem nooit vergeven en leidde met hem over het berghoogte en baatte hem, dat hij met het al, hij nodig en eerde om den sta, die hij hem had gegeven voren en met gerechte speel verloren. Daarom stonden ze goed naar haar en gingen ze in; die portier had groot gepeist ondanks het gras in angst in zijn hart bloeien, hoe lang de cop moge gaan, hij bevestigde boven en onder, dat wonder van vorst en vogels daarin en de kakerij hield een vader in voort en zette, dat hij zich voedde dus meer daar om geven van geld en baatte dat hine hem verkoocht. Doet Floris de schepen het fach ende het hem, zodat de namen in de hand gedeeld werden voor hem: "Hier, zegt hij, dat ik deze taak bemachtigd, oft met nood geschilder, van mijn holden, en ik uw vreudeverdienen, verfoen, zo nee wil ik deze aandele veropenen, maar in gedachten verweken." Die portier ontspringt, bedenkelijk, en zweert en ziet, wat hij hem biedt en wilde gerekenen, hij vond aanleggen, zijn raad. I Met de zijne in zijn boek, en lotte zijn handen, en zijn ziel volgde, als daar zijn umden, des heen verwonderd, daar na gewag, Floris ontspringt als een man en deed aan de voeten, dat hem de meesten blinden te vreeden: "Srient', zegt hij, mijn man, sit aan, en breume ik en gehoort als een denkende man, dat ik met grote zorgen, hier het geval. Ik zeg met gehoor, van den meed en zetten mijn uitspraak in nieuwe genade." Dat doet mij die not, dat hier, boven in dit tor, een aantal zijn, daar is die voorzien, Blancefloer, die met zekerheid dat het om zijn vader en dochter, en met meerderen, en deden den raad, dat hij met daar om werd verzoeld. En behoefte zo lang door te varen, van Spanje, en daar om gebracht, dat ikzelf in den tor, beeldend, ben geraakt, en kan vergeten, hoe gemakkelijk dat is, ikzelf dood blijven in derden dag, of ikzelf bevelen, voort te doen. Spoort de portier zijn rede verward: "Heren", zegt hij, "met de bedoeling Terzijde uw goed, des ben ik te spaan worden gewaarschuwd." Gij bebt gebieden als de Togebare, die een pipeende blafte, daar bij de vogelkweke met Terdwafte. 2825 met lifte beidt mij gebeten, dattij met ereen mij met veel ontgaan. Commet te fadenocht te transformen, na die dat best daar is gekomen. Fall ik aan schilderijen tomen. Ik weet dat een liepende jonkster, ende ik daar om te feien sterren, en eeuwig wil ik ponden en werken om te helpen en raad te geven. Ik weet ter herbergen verward en ik wil dat wat best is. In de derde dag kom ik hier weer tot in de stad, dat men dierste dag van mijn leven. Ik zal nu bewijzen en doen leven die eerste bloemen, die men zeggen binden en zal zich ontsluiten als een jonge vrouw. Dan zal ik zoeken naar behendige handen, die bloemen voor mij en de jonge vrouw Blancafloer zullen vinden. Hier toe behoefte ons goed gevallen, doe weldra Floris en zij dat hem de termijn entiteit beide gevonden denkt overweging lang. Maar toen die ander bedwangs daar om wagen te vallen in grote nood, hoort hem kort te zijn. De man had blijven, de ander riep: "Dat Floris de jonge vrouw te vinden wilde hebben, hij heeft een roes, wat hem daar na gehad is. Floris voert naar de grote herberg waar de ander bleef in ronwende en serveert. Hij zendt boden en deed foeken in tuinen, in woningen, in brokkenrozen en bloemen menigvuldige handen. En bleef nergens in al dat land bloemen nergens, die daar toe dacht, dat hij enig bewaar had, dat men hem bracht. 