title: Germaniens völkerstimmen, sammlung der deutschen mundarten in dichtungen, sagen, mährchen, volksliedern, u. s. w
creator: Firmenich Richartz, Johannes Matthias
text: Ho, Greet, wat proosten? Dat is 1100, Dat is nu niet daarvan dacht ik, Hij is nog niet naar Broabant toe, En heeft nog lang geen not. Moar, ik leuf, ze blijft toch apart, niet lang, In dat ramoerlijk land, Want wellicht is voor het verder gaan niet bang, Of voor de moord en brand. Ik heb wel uit de krant gelezen, Geen oordeel vissende bij 't wel, De vrouwen schreien, 't is gebeurd, Uit vensterglas en deel. O ja, ('t is schrijnlijk, noabijeman) Ze aanriet met kokend nat, En steenen uit het rommel, En dan onze kort en plat. Die jongeren van zulke slag als die, De waren kunst zien of die roepen, Loop, ook al mangs, met 't roer daar bij, En schiet dat riet zoet en kraakbaard. Baerent. Bloei, dan gaat 't er al wat onwets langs, Als iemand zoals ook mee doet, En dan de drietijdse ook al mangs, Ze krijgen nog heel wat loon. Ja, 't was ook beter dat zulke slag Ben gink en hedenmorgen 't vee, Wellicht hield hij dan nog uit een dag, Want wieven vechten mee? Greet De oorlog is toch schrikkelijk; maar Waarom geen vrede, erupte Of hadden 't leven met elkaar Met vlees, of moke Hoe dat ik, nou zo aan 't loopt en snijdt? En al's kapot, ramt. Aanleiding. Ja, krek, as in de primair gevoelens Doe hebben ze ook zo tiendels Doe, kregen ze de poatersjabt' Zo heiligt op 's avond hoest, Ja, sleutelen mangs zie ik half kapot Met kroesier, de barbaarse oorlog. Harrem. Dat bestaat, recht en ik geloof ook wel Als het de onze oet Broabant tient, Dan scheiden z'ampart neet beeld en dal Zo is 't niet uitgemengd. De koning van ons is lang goed; Maar, als ze bem wat hevig rookt, Dan is' hij ook koppig tot zien dood Eer dat hij weer van maakt. Baerent. Ja, Greet, als wat 's tot nu nog zo maakt, De spreuk, dat ik zeg, is waar, Dat daar de meeste spoelen valt, Het meest wordt honing daarvoor. Zo zal 't wel gaan, met broeders vee: Beschouwen is 't kwade gefokt. En ik teuf, Jan Harrem-oom, dat ze Zich krabt, daar 't hun niet joke is. Harrem. Dat beste recht; maar ik geloof ook vrij Ze krijgen er nog wat aan, 't Is vroeg of laat, verstand as wij Met 's avond gaan aan de gang. 4 Jtieg. 2 reine trieben erlangt. 9 Stüler mit einem anbet. 4 mit 9 Gefert abgemalt, antwortete. 5 fl H$. 6 Ziegen. 7 stützend, festhaltend. 8 entzogen. 0 gesetzt, genau. 10 Stühle. 2 Personen beigefügt für die Bieter auf der Bühne (1831), 2 Personen für Stühle. 3 benachbarten Pärken. 4 Parteien. 5 Schreie. 6 Börse. 7 glauben. 8 gegeben. 9 fielen. 10 benachbarten. 11 Jtigen. 12 bei. 13 benachbarten. 14 Jungen. 15 Saubearbeitung. 16 flüchten, meinen. 17 Fälle. 18 vollständig. 19 tafel bu. 20 glauben. 24 toten. 22 geben. 24 sagen. 24 ganz und nicht nächtlich Alltag. 25 getan. 26 angeboten. 27 gemacht. 28 Statt befanden sich. 29 6 Stühle. 30 genug, gefallen. 34 Stühle. 32 ist. 33 Sage. 38 fallt. 38 Börse. 39 fässt aufgefuttert, genug. 39 fragen. 40 bei. 41 fliegen. 42 fragen. 43 fordert. 44 geben. 45 anbauen. 46 jenen, eigenen. 47 wird. 48 treiben. 49 teilen, gebe. 50 fehlen, wir nur treu. 51 fallen. 52 freuen. 53 alten. 54 anbieten, reine Gefilde. 55 über. 56 bleibt. 57 bevor. 58 fallen. Karma doet gevoelen niet zwaar arg, Jouw zoon heeft volgens zijn plicht, En schoon heeft de moeder ons ook zwaar arg, Dan heeft hij wat goeds verricht. En als jouw zoon goed en lief is, Hef je voorzorgen en het is weer dan verteld, Vergeef hem, jou tot grof verdriet Van zijn heldendaden. Webbage, gramme buit. 50 Stukken, afkomst, zaad, 40 Granen buts 01 verbouwen. 82 Producten, (Eieren. 18 Aaltjes. 4 Selts. 4 dat gewaagd. 85 Grotebergen. 6 groentenbaten. In de lente in je boomgaard (Ervatten. Samenoproven uit je soort. Postel over jou, de Bakker op de wagen vol stuksboten. Staatspoort. Peiter. Slager Blok bij Marlienpolder, Korenhoef aan de glene rijke? En de Joden Benjamin Hadden zijn raisen ook in het sin. Ik ga maar saggies op gaan stappen, Want het hangt hier in de lappen; Wind en sneeuwachtig voor de bouw; Was ik maar weer in mijn long. Laat ik maar het best hopen Maar wel, zeg ik, gaan ik lopen? Dan kan jij hier nog lang staan kijken, En het zal dat lach neit liken, Dat je hier op de pipe staat; Ik loog, 't is best, dat je 't met me gaat Jaap. Ja, olle jong, dat zal 'k de bakken; Maar ik heb een heilzaam soort vellen. Peeter. Komt, zet ons geen goed voor de geest; Jaap. Heb je morgen veel geld wachtend, Met je leven wil je naar het kerkhof gaan. Peeter. Laat ons dan die pakketten halveren, Dan komt' beter aan voorzien; Anders, haal 'n doos, niet oet, Bin de scheuvels of die hoes? Laat ons nu een pipe bak opsteken, En wat van die afgrijselijke gepreken; Hef die wijn, verkocht in de stad? Rolijk? Jaap. Nee, witte. Peeter. Wat best had? Jaap. Wol en halve Rijder, zinken, Maar dat woel er niet naar liken; 'k Kreeg ses gouden en een oort Van Roulf Bakker voor de Beerpoort Peeter. Wil je dan niet meer met de prijzen? Jaap. Mein, het koren was aan 't rijzen. Peeter. Kerel, ja! maar 't had gein wicht, Was een pond, drie, vier, te lichte. De is dan ook Meester licht west. Jaap, wat achteraft komt, Loofra dast tot dien doos, niet dichterbij best in dien muze. Maar, wat sees ik? Hoestte, koekte? Peiter, wat is dat? Wiif is ziek, Jaap. De briefjes van 46 tot 59 zijn verstreken, 49 is ongemein, een verwarring. 50 is een achtergrond, 51 is naast het alternatief. 52 is een briefje, 53 is een voorstel. 54 is een briefje, 55 is een verzoek, 56 is een briefje, 57 is een antwoord. 58 is een briefje, 59 is een verzoek, een brief, 60 is een briefje, 61 is een briefje, 62 is een briefje, 63 is een woordenboek, 64 is een briefje, 65 is een briefje, 66 is een oude totale schrijftafel, 67 is een briefje, 68 is een briefje, 69 is een oude appeltaart, 70 is een steiger, 71 is een briefje, 72 is een briefje, 73 is een briefje, 74 is een lichte keerzijde, 75 is een overzicht, 76 is een gevoel, 77 is een sint maart, 78 is een geloof, 79 is een briefje, 80 is een briefje, 81 is een briefje, 82 is een briefje, 83 is een staan. En mocht het zo onverwacht liden, dat ik je hoore vragen, met een eindeloos aantal of twee. Jaap, Brandwijn smaakt ook goud, bij Peiter. Daar kom je dan, bij Roeskebrug, of wat verder bij Jan Mügge, het zal je razen proeven, hoor je, Jaap? Jaap, heb je ooit een zwaar gevoel, dat ik gaap; ik ben zo koud, ik kan wel breken; ik wil, ik zal de Korrieslag spreken! De duivel haal de, heb je het verstaan? Muuten, wil je een winstgevel zien? Peiter, sols je dit koren rijgen, laat het. Jaap, Peiter, je kan heel aardig praten, kan je dan hoesbollen zonder geld? Is het zo met de geslag, het is nu zo smerig, een burgervader? Waar betaal je dan je huizen van? Jaap, dander, kerel! ik weet nog niets. Mourit is oud, dat weet je, Peiter. Wiif is smerig, dat is genoeg. Maar daar is Jan Mügge's kroeg, gaan we in de barbakie. Jaap. Hospes, beb i gou'i jannever?U* Geef dan *n sööpienitt an dei wever; Ik drink ssokkerbrandewiin.it* (bei ropt:) Beirglas voll Peiter (bei sig sölfs). dat 's eerst en swiin! Ik sal op mün kouke passen, Dei sal bei mi neit ofnassen;*1* Maar 'k beb sölfs"» nog niks in 't Ulf: (bei haalt en kouke oet de büüsse.11*) Ein vöör me,"7 en ein vöör 't wiif. .. 84 muf fo fd)te(tltc$. 85 fte einmal »«Ute erfreuen. 86 ©fclfcrncfcen? 87 oeet jwcL 88 fa)me<ft. 89 ba au* an!. 90 fogleUft. 91 etteal toetter. 92 einmal prüfen, tollen. 93 gdbne. 94 b. I. SBagftolbcrbranntmetn. 95 bUfc. 96 9Bei|en. 97 flRübe. 98 Gewinn. 99 SDeut. 100 toteren. 101 b.aulbaUen. 102 obne. 403 Xnapt>, f»4rlia). 104 9lad)bar. 105 SRtetbe, *Ua<bt. 106 Donner, S>onnettDettet. 107 toeif. 106 SDhttter. 109 ftarfam. 110 Ärug, ©(^enfe, SBlrtb*baufl. Hl b^abt ibr guten SBa^^olberbtannttoein. 112 Irünrcben. 113 ssokker 3ndet. 114 abnagen, toeg- nafeben. 115 felbft. 116 ffttä, 3ade. 117 mi*. 8itm <nl*f ©ermanten« SBclferftimmcn. 59b. III. 96 702 Ümttrt 1« tct ytftttj 6ff*t«§**- i ' Sol 'k maar in de kouke biteu?H8... Fei! nee, daalkies sol H mi sptten"*... In de büiisse wee>!20 met dei! (Peiter stekt de kouke in de büüsse.) Jaap. Peiter, sägst' 'I?«1 daar valt we£r snei... Maar, ik sol diin kouke preuiven. De Kastelain.K* Jaap, hest' honger, löstte reuiven?*23 Vlaisi24 en spek? kom dan op stoul. Jaap. Geern, miin jong! daar ligt de boull^s (Hei smit de sakkenis* 0p de deele.W) 'k Heb soo 'n honger, k kan wel blaffen.^8 De Kastelaio. Wever, wilsl' ook metons s-chaffen?i29 Peiter. Dankzij een handvol hout in de haard is hier koud. Jaap, mag je wel wat reppen en wat minder dikke lepels. Helaas, tijd voor vandaag, zei ik dan. En je benieuwdheid geldt er voor. Jaap. Schat, wat verwacht je van deze weezer met niet een slokken? Ik, een stuk baas en een droog brokken; Reuven, ben je daar zo helder niet; En dat vlaat, dat lost ik niet op. Helaas, je kou is al in de koekens. Jaap, het begint met de roosbessen. Hou je, gaat de wind? De wind is noordoost. Kerel, dat is een ziekte troost! (Hij roept:) Hospitaal, help! Kastellaan! De Kastellaan. Wat verwacht je? Welke weifel vertegenwoordigt? Kreek, een halve daalder, meer. 118 bellen. 119 fgetest, meer en voorbijgaand. 120 blijft. 121 stoort, maar egaal. 122 schaamt zich. 123 stelt. 124 stijf. 125 zonnestraal. 126 gaaf. 127 suikergom. 128 bellen. 129 stijf. 130 wijd. 131 zitten. 132 rood, eilen. 133 stok afvallen. 134 ongezond. 135 vergeet. 136 bit. 137 stille. 138 fiep. 139 vallen. 140 terwijl ik bijna, hoob. 141 bloedende. 142 sint foeten. 143 schaamt zich. 144 spuug, brauwen, spuug. 145 dood. 146 grijp maar. 147 stok om. 148 getikt, precies. 149 staart. Jaap. Daar is je geld; gezondheid daar! De Kastellaan. Ik wens je gezondheid, goud met je gelden. ( Hij gaat uit ) Peiter. Jaap-buur, eerst wil ik nou gezonden, Mijn hart, ik weet wat te zeggen, vriend; Als het mee gaat, dan is het vergund. Jaap. Prat maar, ik hoor je goed. Peiter. Als je dat nu nog mag horen, Dat staat in je eigen zorg, handelen, mag je in je eigen loop, En dat voor jou toch eens maakt arme... Jaap. Ja, als moeder maar zou sterven, Dan was ik uit de pijn, Peiter. Als je je voorraad wilt verklaren, wil ik niet meepraten. Jaap. Nou, ik zal dan niet meer spreken, Ga maar voort met 't eeuwig preken; Meinst toch goud. Peeter. Daar kan je op aan; Ik wil je helpen, als ik kan. Hoort dan toe, en laat de raden vallen. Reis de beste van twee kwade weg, maar de zure appel door; Beste nog in dien keur. Hoediah, doe bij dien boerensaken; Doe muis geen agement maken; Plough en zaai, maar koop geen zaad; Sla vroug op, en arbeid laat vallen. Jaap. Deel venlijk, je kan nog meer as werven. Peeter. Als louise dat niet laten kan, en dien reis geld verkwist; Als je toe in de kroeg wilt zitten... Jaap. Nee, Peet, nou begrijp je me beter, Dus je zegt zelf. Peeter. 450 baist ik ene. 151 tostafte. 191 gute. 1 maak 94. 154 Staartaar 2 september. 155 benoemt het. 156 blijft het zo. 157 voorraad niet. 158 verbaasde. 159 gebleken. 160 betoonden, befluisterd, verbazen. 162 eens, laatst. 164 erfenis. 165 nog te nooten. 166 geef. 167 voorbijgaand. 168 geboort, kanst jezelf verbeteren. 169 voorraad vinden. 170 geboren, kanst jezelf verbeteren. 171 ontkomen. 172 bespreken. 173 maar. 174 zelden. 175 zatte. 176 verstand. 177 geef dertig, schatten. 178 zwart, maar zwart. 179 eenzaam. 180 vrij. 181 vroeg. 182 toon, maar. 183 belooning baar (Selbst verständlich. 184 tabelle, voorgestellt. 186 vraag. Jaap, dat is voorbij. Dat spotstuw toe, Jaap! Vraag dat door, maar als Geert Pap. In de broederpeerd, dat is dien kroeg, toch; Vraag 'et door bij heele lengte nog; Vraag 'et aan niet volk van Geert; Feit, Jaap! 't is een schande weerd. Hoor, breur, ik wil de wat zeggen: 'k Heb twee lasten haver leggen, de eerste nog weg naar stad; Want 'k ben als een aal zo glad. Dan wil ik onaanmeld aan spreken, Of mijn wijf, want de kan preken, de kan al down wat ze wil Beidt van olie, wijf. (Peeter hield Jaap de voesel toe.) Jaap. Nou, hoed je sül! Kan ik dan mijn büür betalen, Dan sal ik de duivel betalen. Hoedt, geef me de stuks, Kan ik dan mijn buurman betalen, Dan sal ik de duivel betalen. As ik ooit was toe aan koren kopp, Of met in de drank verloop. Mijn mout dan in de stad, rais, was geweest Krijg ik daar op en brief te lesen: „Goud jegal, jaarwier, beier!" Dan kreeg Satan geen kertei. Peeter. Ik hoop dat toe aan deze moest ik spreken, En dat toe aan de Geest met gekste; Jaap onthulde wat ik die had gezegd; Dus steig niet, ben eeuwig weg. Jaap. Hoor, Peeter! Ik wil daar niet op vliegen, Maar geen mens zal raar zien vliegen Als in boosseijn en op mijn land; Daar, olla jong, daar best mijn handel. *k Had het vette vij verkocht,» 'l Mijnstio gewastl ien bulten« brogt;is En nouw mosH we ja rais kieken,* & Houw hetlö wel ien stad zol lieken ; 17 < b. i. mettoütbtge. 2 $etbftmatft. 3 (cfctfein, neu* tt$. 4 ju genefen. 5 wollte. 6 $anblungen, £$aten, *u#rt#tungen. 7 nun einmal fetyutt. 8 »üeftietu. 9 ba« fette ftlct vetfauft. 10 mtifte? 11 &tu$t, (Stute, &e»4e$«, 12 tu taufen. 13 gebraut. 14 muften. 15 »it ja einmal flirten. 10 tote es. 17 in bet 6tabt »ütbe au«fc&en. Onze vrauw had ien de stad Nooil nijtis nog heur vouten had. 19 's Morgens tiedig oet de veeren,20 Spande ik onze broene meerenM Veur de neije Fajeton,22 't Wief der23 op, de rais begon. Ik mien rok24 met glenneft knoopen, Om mit deur?* de stad te loopen, 't Wief heur tirenlainen27 schoet,*8 En heur bais2» mit 't blaauwe roet;30 Ik mien ronde houd't zol W* mijnen, Wiede boksenU om e bijnen;S4 • 18 niemal« ni*t. 19 tyce 8ü§e gehabt. 20 zeitig au« ben gfebetn. 91 Stuten, SWa&rcn. 22 Waäton-SBagea. 23 ba. 24 »Ott 25 glülenben, gldnjcnben. 28 butc*. 27 Uretaine ftanj. eine 9ltt $att leinenen unb &alb »ok lenen 3euaet. 28 ®ä)ütje. 29 Ibr futjee 8Wefc$ett? 80 Staute, flHetecf. 81 £ut. 32 fotlte t*. 83 £ofen. 34 ble »eine. 964 . I 7«4 /fttmttft I« Viifrcm ftif Vtflriay •rvftiaira. 't Wief en kanten muts36 op kop En de boud mit ploeraen** op. 't Weer37 was iesselk mooi;M — gijn regen; As en deele&tf alle wegen; En de meeren, rond ien hoet,40 Naiden as de wind er oet>i Daar gong t hen, en dat an l joagen, Of en Heer zat« ien de woagen. Dienst ik kwam op Windeweer, Zeiden ze van: „dag, meneer!" Ik had al veel gewest op de straten, Had ik niet wat zitten praten bij en een seepje in de kroeg; Maar ik kwam er dan nog wel vroeg. Jong! Wat keek onze vrouw oet de oogen, Douw wie? Stijntilpoort eenmaal vlogen; Douw ik met mijn Faqueton Voor het Looster Veerhuis zitten. Mooi, rustig ze al bij het binnen komen, Douw ze al de hozen, boomen, Schepen, snikken, mensen zag; Hier blijf ik de heilige dag, Ze zei, — 't kon me niet veel schelen; Want beter zou me gauw vervelen, Als ik haar door de belletjes stad, Liggend op de hakken had. Ik wist mijn lied nu niet verlagen, En ging maar alleen kaaijerken; Ik wilde de lustjes van mijn Mans Doemkes kopen of wat anders. Ik wilde dan eerst naar het karmis, En dan een en spuug wat grappen, Van Jan Klaas die roerende velden Kieken in de bijstand. Ik kwam op het Vismarkt, — wat een heeren, Juffertjes, kooplieden die er reederen. 59 häufet. 60 übelfe. 64 Streffrften. 69 Grenzgegen. 63 gangen. 64 fagte. 65 e6 fontaine mit regt viel betreffend, c* fontaine mir gar nicht gleichgültig fein. 66 kann es wäre mir bald auszufüllen fein. 67 weißt du leb sie. 68 bureau) bei gange. 69 wollte. 70 bureau sräbelfestiger ober ganzzeit verlieren, verfaulen. nur allein freieren. 79 ben JHeinen, Äinbern. 73 JDaumchen, eine Stirt felnetz Äuchen. 74 ober etwa anbere. 75 Äitmel, Jtretchwelbe. 3abrmar!t. 76 breiten, gegangen. 77 Darstellung in den ben Jtrome-Äigen, 6»iel. 78 eine hoffen, obä>. 79 Äerl. 80 In den delt mit Üben Skleren. 81 Giftermärzt. 82 b. i. welcher Begegnung von Ferren. 83 Jungfrauen, tarnen. 84 Aufsätz. 85 führen. Wat en leuden, los as rout. Wat en kouke, wat en gout. 1c Wol noo deur de roost hen kaijero, ** Maar met knoffeln en met baijern. Kwam ik bijl niet op e glee, Maar bleef op e zulde steek. Douw gong in op e ripe loopen, „Laat die lus maar eerst wat koopen," Zeeg, „als ie noa hoes toetwas zin, Den zeg 'kioi maken, da k 'r bin!" Volk stelt misch, ik stet volk op zied, En 'k kwam eindelijk hijle blieken. An der A-Kerkhof, boeten kam, Bij en eetkroketten kroam ik? 'k Had aptiet en koffie, er viel veel. Voor vijf cent, die sloeg ik te leven, En ik koffie er voor mien vraag, Nog wat eetkroketten toetwat, En met 12 rood onder 't proppen, Daar een in zijn van de straat, Vlakbij waar de kroegen sloegen, Hoorde ik de violen gaan. „Korn," zeek, H9 , /k bin zoo muitvanl loopen, /k Wil rais gauw en seupkei koopen, En rais kieken, houi, 't gait; A Hol nog wel van vrolikheid, Ga dan derl ben en beari der dansen; Mag dij kunsten van dij Fransen; Wel nijt geern; maar 'k draai er ien, i' Vraag en half oort brandewien. De Linie danste, gounend en keeken; Maagdjes, die wel suikers leeken, Hadden mannen op een zied, Mooijei, maand. — O, 't was zwemd. Suben. Uif, loder, tmf. Eug, Unim Auften. Uit, Saare. Bodicht, Aelst, nw Suben. Banben, fyajieren. Stoopen mit ben 6** ben. Bin unb, (er mit bewegen. B. i. fam ie| 8b Niet sortsdrt, op een gleeauf bteOtitfebe? Jam wetten? Auf berfelben sttitt. Guster. Laat bie Sestc Sagte 14. Tonen Ibr na, 'aufen ju feib. Herber l. Baf l. B. Stad. Eeite. Tarn enstblfc ganz frob. Aufner abem. DtilfA Tarn. Sagte. Fünf. Bie Sfttsg Üb 2** in ben Selb. Hl ju. HS mit einem Chafe, Gleid. (Anber. Sagte eine. Gerate, eben, glee. Loo. Steben. Fünf. Gelegenheit. Sagte id. "Mühle. Einmal febnea. Ilrunra? M Tol. Bie. Bache noad, &obl ton, i. Liebe noa, k Gehe b. Baf. Bore. Bie Aünfte. Scannen. Je, Bieebt b. Hinein. Oort ber Ollertc Xbeil tinte Wacht. Bie Glnce. Drie, Bie Änberen. Gufren, fluiten. Sottigen. Bie so|( vie^amei Aufsachen. ÜJiannileute. Auf ber Seite, feböne. Auferörbentlchtig. Justiort in Italoa Ut Justiij tmtfcn. Maar ik ben geen gewone boer, ik ken kinkelen. Kom, loop nog even van die winkel, 't is geen der, ik mag niet zeggen houwen, Ik ben niet ordentelijk touw. Une druide met opzijde, Och, zij keek in zo lijf, zo bleek, Nogte mij zo vriendelijk aan; 'k Wordt wel wat anders van! De speelt mij; maar wel kan die boeten? Arms, ja barstens als paskestoeten; Haar zo kraal als onze hond; Wilde koos als in de mond; Wangen harde als appelkoos; Lippen leken kanmannen; Hals, melk krolen, er om touwen, Wiel als onze vaal melk koeien; Oogen, zwart als appeltjes; En was haar harde "louw" ga lachen! Ze zat ze en leegde mij bij de borst, Achter bij zocht ik een de houen; En dacht (was ik bijna bijgestoken leven?) Wol ze mij en deedje nog geven! Maar ik zag: "fui, schaam je wel! Fui, mens! wel en dan is dat? Fui, mens! zoek 'k, was dat je mening? Fui. mens! heb je zo'n zoon bedoeling? Fui, dat is ja geen gedrag Kaste la in 177 — was mijn gelag? Draai ik mijn geldpapieren, en bom in die brievenkast liggen; Maar draai ik mijn geldpapieren, kan ik kant ontsteld blijven! Weg was 't puutje, weg was 't geert! Draai ik mijn ogen uit te vooren! Ik grijp de klokkel bij de hoorn; "Bijstand, zei ik, "geef mij mijn geld terug, of ik haal die lammetje en krom!" Sommige, stoomboot, iets. Snelheid, sprinter, Stilstand. Ging hard, niet faak snel. Staat, bleef, Munter, vrolijk. Vriendelijk, ging hard terug. Verbrocht, verste, irriterde. Ober, zet, Selnaar, teruggaf. Beinaf, lange, achteraf proef. 'tuur, tien, tien, twee. Beinaf, tot in de eieren. 156 gilben ganj unb 90t fctmbeeren. 157 Soden. 459 Inferno fabulab mit gittertelf tole&Wä? 159 Februar. Apfelferne. 160 ja. 161 fiten. 162 Tage. 163 309. 164 Bögen, Jettinenbleiberit. 165 Blüten. 166 fliegen. 167 feiern. Einteln, solche Begeisterung. 469 Stücken. 170 feindliche Euceb. Hilfe. 172 feste. 173 Säulen. 174 kürzest. 175 entfernt. 176 eine, für einen. 176 ein, für ein. 176 rein Ertragen, rein gleichfartig. 177 Gaften. 178 Bereich. 179 feste Beutel. 180 hin auf den Bögen. 181 Gang. 182 feiern. 183 Josef. 184 Über den Juni. Hilfe. 185 Befehl. 186 Herre, Mensch. 187 da da kam, ein Leben. Da da fall, viel Macht, ein Schlachtwille. 188 Da da Himmel, viel Volk, auf bin. Und voll, an mich, all in, Dat ich das Leben von Schlachten; — Die einen, kriegte mich bei den Kräften. Die anderen, greifen mich bei den Kehle, Dals meine Hände, vlogen auf, die Teile. Haubenhaltung mit beiden Hände, Dals, zeigten die Menschen, vor meinen Knochen, Und ich sprang, als wär ich kalt, Viel, das Fenster, da öffnete sich. 189 Was meine Hand, still, und meine Augen; Mehr, da war, konnt ich, lang, noch fliegen. Oh, sie klagen, — es hilpt, weißt du, Was! Das Volk, ist schon ins, eine Stadt. Zal mehr, weißt, ich — auf Messirens, Eer ze, mich, noch, inner, letzten. Schlug meine Büchsenkasten, um den Kopf. "Runde vor, kan ik zien galop; Zundermeer meer en woord proeven," Runde, ik door wel veel straten, En zodoor kwam ik kort voorbij. Endling weer in mien hoek. "Sluip de meerste voor de wagen; "Vrouw!" zei, "mijn moeder maar niets wagen, "Wat er met mij is gebeurd?" "Wel, wel redden van verdriet! Nou wil ik geld uit buizen, uit te halen, En de kastellijn betalen; Maar daar kwam der het slimste kruis, Ik had geen geld meer in de buis. Schulden loaten leek op mij kwaad toon, En betalen was geen goed toon; Maar ik stopte hom toepand Mijn almszetting in de hand, En riep: "Voor, ik baat jullie meervaren, Het is een kerel, kan ik jullie zweven, Die mij ooit weer krijgt in de stad; Ik heb daarvoor genoeg van had." 186 ein tourné. 187 tafel is om de tafel. 188 aan de zithoek. 489 viel. 490 reed; aanvallend: Achtel. 491 gele, gist voorboven. 192 ademden. 193 juristen bespreken. 194 voor mijn geballende ademden. 495 Fontein. 196 erat, ben ik gegenstand van ranen. 197 lach. 498 lust (zullen). 199 meen, deel, mijn geld. 200 fluiten, beiden. 201 of dat Raget. 202 tuin. 203 vroeg, eenig, onbelangrijk. 905 overblijft nur. 206 voorstellen. 207 bronnen. 208 oorzaak van geblokkeerd gaan. 209 gaan en ga. 210 even. 214 stoten. 212 vijftig straffen. 213 voorzover vier. 244 Duarte. 215 stoten. 216 of. 217 gevangen. 218 boos. 219 werf, brui. 220 stok, jas? 221 streus. 229 gebracht, gebracht. 223 schuld. 224 raad. 925 hem. 226 vijfentwintig. 227 jeugd. 938 dat. 229 gehad." 767 Felicitatie Meesterproef. Gouden voorstel van Nationaliteit. Wieni, Nederlands bloed in de aders vloeit. Van vreemde smelten vrij, Wiens hart voor Land en Koning gloeit, Verhelp den zang, als wij! Hij stelt met ons, vereenend van zin, Met onbeklemde borst, Het God gevallig feestlied in? Voor Vaderland en Vorst! Stört uit, dan, broeders, eens van zin, Die hoog verhoorde kreet! Hij telde bij God een deugd te min, Die Land en Vorst vergeet; Hij gloeit voor mensch en broeder niet, In de onbewogen borst, Die koel blijft bij gebed en lied Voor Vaderland en Vorst. Bescherm, o God! bewaak den grond Waar op onze adem gaat; De plek waar onze wieg op stond, Waar eens ons graf op stond. Wij smeekengel, van uw vaderhand, Met diep geroerde borst, Behoud voor het lieve Vaderland, Voor Vaderland en Vorst. Dring luid, van uit ons feestgedruisch, Die belofte aan uw hemel in: Bewaar den Vorst, bewaar zijn huis En ons, zijn huisgezin? Doe nog, noch ons laatst, noch ons jongst gezang Die eigen been gestand: Bewaar, o God! den Koning lang En een lieve Vaderland! Tollens. 1 trom, 2 vliegt, 3 vallen. 4 zet, 5 overblijft (Verwacht. 6 onbenummerde bruult. 7 instellen voor. 8 zet aan, zet uit, stel aan, stel uit. 9 een, enige. 10 gehoord, stil. 11 hoorde. 12 eenigen, toenemen. 13 bij, in. 14 zet, valt. 15 unbewogen, ongerijlden. 16 zet, 17 betoonte. 18 vooraf, 49 zet, stel. 20 onze graf. 21 heben. 22 overwinning, triomf. 23 luid, 24 feestgedraai, groots gebruik. 25 zet, 26 zet. 27 bij, in. 28 doe gestand, hou vast. 29 onzeker, onbetrouwbaar. 30 oud, nog steeds geldend. "O, werelds Verlosser, groot van macht, Zijt welkom, tweemaal, welkom in de nabije! De dag ontzag uw komst en is geweken, De zon verdween en is bezweken Toen uw schijnseul scheen. Zijt welkom, licht der middernacht, Voor dat gij ons in de duister komt verschijnen, En doet de duister verdwijnen, En licht ons middagklaar met groote kragt. Zijt welkom, Tetragrammaton, Zijt welkom, licht, veel meer dan de zon; Zijt nog tientallen malen welkom, O licht van licht, tot schijn der vrome, In de nacht gesticht. Zijt welkom, machtig koningszoon, Uit konings stam gesproten, Beroemde adelaars van de grooten, Zijt welkom, uit uw vaders hoogen troon! Doet op uw poort, Jerusalem, Uw koning is alreeds in Bethlehem, Het is Davids regte nazaat; ziet, uw koning Ligt in een stal, geen slechter woning Is er in dit dal." Zijt welkom, groote wereldsvorst, Zijt welkom, die uw slaven komt bezoeken, Gelijk een kind in ziekte docken, Om houten en soberhjk uitgedorst. Heisa! Ik heb geen welkom aanvaard, Want ziel, zie ik ben ook maar uw arme slaaf. En zijt gij zelf die daar ik moet van leven; Het is mij smart, ik heb niets te geven Als alleen mijn hart. Hoe nu, grootmagtig vorst, hoe nu? Verlaat gij 't rijk? Veracht gij zo de troonen, Om in mijn hart zo klein te wonen? Ei, wacht een weinig, bid ik, 't is te nieuw. Ei, laat het hier eerst uw dienaar zijn, En zuiver maken, 'k zal uw belofte zijn. O wonder, 't is in weinig oogenblikken Wel na mijn zorg, ei, wil niet schrikken, Komt er qua vrij in! Maar ach! helaas! ik ben te ziek, Ik ben niet waardig om zo grooten koning Voor u in zo zieke woning; Maar ach! ik bid, heb deernis met uw knecht, Ik bid, spreek maar een enig woord, Op dat bij na uw zin mijn ziele boort, Mijn hart zal door dat woord zo heerlijk wezen, Als geen palts ooit was voorzien; Ei, voldoet mijn eisen! Nu magtig koning, is 't bekwaam; Zo laat mij toe om na 't geluk te trachten, In uw hart te verwachten. Ei, komt er in, in uwen eigen naam, Zo zo mijn vorst, ei zo mijn heer! Hoe minlijk doet gij uw knechts begeer! 71 teerte. 72 Otun. 73 ta. 74 Saartig. 75 empfangen. 76 Erbarmen. 77 nur etwas. 78 Seele. 79 fein. 80 fein. 81 vor tiefem, 82 erfüllt. 83 Verlangen. 84 bequem, angenehm, tauglich. 85 Glück. 86 verstanding. 87 Leiden. 88 Gij schenkt uw slaaf een hemels zoeten. 89 Ja veel grösser. 90 Gij, die des hemels boog besleißt, Verlaat om 't heil der wereldsche menschen, Die na haar zielen welvaart wensen. 91 Erbarme euch über mich elendig dier! Blijft altijd bij mij tot mein end, En houdt mij voor des vijands heftig torment! 92, laat ons durch den bosen nicht verleiden! Blijft bij ons, heer, op dal wij scheiden Mogen nimmermeer! 93 O goddelijke majesteit, Op kersuachter uit een stille maagd geboren, Die nooit haar onschuld heeft verloren; 94 O grooten priester in der eeuwigheid, Zijt welkom in uw eigen goedheid. Wij vallen nu voor uwe kruik te voet, En scheen u schijnt een kind, o heer der heeren, Gij zijt ons lot, ik wil u eeren Als mijn grooten God. 95 Gij komt van passend met uw macht, Om in ons hart een vreedevuurstelling te stichten, En ons in u duister te verlichten. 96 Dat is, o heer, de rechtelijke tijd bij nacht, De nacht der boosheid door uw licht Verdwijnt en klaart zicht, terwijl het duister zwicht, Den helderen dageraad die moet verschonen, De donkerheid die moet verdwijnen, Wijl ze uw schijnsel mijdt. Verlicht, o kind van Bethlehem, Ons hart en ziel, ons geheel gemoed en zinnen. 96. Søren. 97. «erteilen, verfahren. 98. Gebärnadte. 99. reinen. 100. einmal. 101. Glut, Safen. 102. gu. 105. Gasten. 103. Otfen. 104. 906, Reichsfest. 105. so. reicht gelegen, zu guter Ordnung. 106. Streifentfeuer. 107. stützen. 108. verleugnen. 109. verstorben. 110. neigt. 411. tau. Geistorgesetze. 119. musste erfinden. 113. Künste. 114. Gute, Zimmer, Grössenung. 115. Gute. Op dat we te recht beminnen, Und leidenswert ons in heiliger Jerusalem! Laat in meinem Herzen, Ihr Tempel sei, Und bleibet in Ewigkeit immer bei mir, lauscht in meiner Not, Laat auch die Sorge für mein Tun sein angelegen. Mein Herz ist fein, aber nicht dumm, Zu gut, um zu trauen, Zu ängstlich, um zu wüthend zu sein, Zu zierlich, um zu dolen, Zu still, um zu toben, Zu sanft, um zu hassen, Zu fein, um zu streiten, Zu gut, um zu lügen, Zu fromm, um zu fluchen, Zu ehrenreich, um zu betrügen, Zu gut, um zu töten. Dort sollte ein Mägdelein vroeg auf stehen, Um durch das Getreide zu suchen zu gehen, Und sie suchte bestimmt unter den Linden, Mittels der Bäume, aber sie konnte ihr Liebchen nicht finden. Dann kam da ein Herr anfangen, Der sie zu: Kind, was tust du hier allein zu stehen? fragte. Und teilte, sie solle alle grünen Bäume, Und plücke die gelben goldenen Rosen. Sie telte der grünen Bäume nicht, Und plückte auch alle goldenen Rosen nicht, Sie hatte ein junges Mädchen verloren, Und konnte von ihm keine Tidigkeit hören. Haben sie der grünen Bäume nicht, Kann sie auch keine Tidigkeit von ihm hören? Er ist der auf Zeelands Düne, Und verkehrte mit allen schönen Frauen. Ist er der auf Zeelands Düne, Verkehrte er dort mit schönen Frauen? Zu gut, um zu trauen, Zu ängstlich, um zu wüthend zu sein, Zu zierlich, um zu dolen, Zu still, um zu toben, Zu sanft, um zu hassen, Zu fein, um zu streiten, Zu gut, um zu lügen, Zu fromm, um zu fluchen, Zu ehrenreich, um zu betrügen, Zu gut, um zu töten. Was trug er aus seiner Mousse, Eine Kette, rot von Gold. 116 lieben. 117 leite, fuhr. 118 bei mir. 419 für mich. 120 auf, febowach. 121 Heb verirren. 1 tonte, ba ein 3Rgbletn früh. 3 ihren Übung, fügen (Seeliebten. 3 suchte in. 4 mit einem Jale, posten 114. 9 angegangen. 6 über fagte. 7 steigen. 8 ließ. 9 gelben. 10 glibbenen. 11 seine Schabracke. 12 Platz. 13 Setzer, Schüler. 14 freuen ÜJMbchen. 15 ging er auf sein verntet. 16 fette. 17 Öolb. De ik, een schoon kind, schenkt, Wil op uw liefde niet meer denken! Als ware de ketting nog eens zo lang, Dat zij van de hemel op de aarde hangt, Veel liever wil ik hem verliezen dan Ber ik een ander laat zien, wil kiezen. Doe ontroerde de heer zijn bloed: Sprak, schoon kind, zeg wat je doet! Je bent er mijn regte vrouw En ik wil er geen ander trouwen. Bellijn riep, slaap je aan? ter Hieraan Alsmijn hart Als een van de jonge gezellen van een zaak begint te reppen, Die op ziet zelve niet kwaad is, maar, door het geven van haar omgeving, Loog een onaanangename nasleep met zich voert, Dan zegt een ander gemeenlijk: „Bellijn! Bellijn! Ik hou wel van je, maar niet van je jammerlijke aanhang." Alles achtte dan in de lach, En de zaak is er mee afgedaan. Vraagt men nachterlijk wie Bellijn was, Dan krijgt men het volgende verhaaltje tot antwoord: Een landman in Gelderland had drie zonen, waarvan de jongste, de schapenherder, gemeenlijk voor zeer onnoozel versleten werd. Deze had onder de kudde een schaap, van hetwelk hij bovenmatig veel hield, en dat hij de naam Bellijn gegeven had. Bellijn was steeds de trouwe vriend en gezel van de arme Steven, die buiten Bellijn niet veel troost had. Toen nu de vader kwam te sterven, overleidden de broers met elkaar, hoe zij de arme Steven het bezit een groot deel van de erfenis zouden kunnen ontrekken; zij begrepen dat het onfeilbaarste was. b. i. fd> liebe toobl. 84 eud), je ift munbattlicb. 85 eurem, tö ebenfall* munbartltcb. 86 brld)t bann in Sacbcn anl. S7 bamlt. 88 aber. 39 wer. 40 Crjätyung. 4! 64af*Hi ©<tdfet. 42 einfdltig. 49 mürbe. 44 beerbe. 45 ifcet mdfig, auferorbentlicb. 46 ©efell, &efdbrtc. 47 ber auf er 48 al«. 49 überlegten. 50 einanber. 51 am brfkes. M 3$etl ber «rbfaaft. 58 entheben 06UMMft}f ^B^ttttßptejfcf « 7*0 I middel hierin bestond, dat al wat siecht en I * onbedaidend was van de erfenis, onder het ' geliefkoosde scbaap Bellijn geplaatstM zou i worden ;M wat dan goed was verdeelden I zij in twee deeleo, eo meenden het hierover wel te zuUea eeos» worden. Nu zoude de onnoozel* Steven oit de drie hoopen kiezen. Hij ging lang rond, en stond telkens bij Bellijn stil: eindelijk echter voor het laatst nogmaals bij hem stil staande, zeide hij: Bellijn! Bellijn! ik hou wel van je, maar niet van je jammerlijke aanhang, daarom zal ik je ontrouw worden en voor dienstbaar, neem het mij niet kwalijk, mijn beestje, het beste kiezen. Dat deed hij; en sinds die tijd ziet elk Gelderschman steeds meer op de aanhang, die een zaak heeft, dan op de zaak zelf, hoe goed die ook is, wogen bijzonder wanneer bij een huwelijk sluiten. De ooijevaars, de vorst der Geldersche vogels, verhief zijn staande vleugels, en overtrof de raaf en de koekoek ver; het winterkoningje was ben echter te slim af; onder zijn veerden gekropen, had het zich omhoog gehaald. Bij elkaar kwamen de vogels samen, en zeiden: wij zullen samen vliegen, en wie het hoogst komt zal koning zijn. De ooijevaar, de vorst der Geldersche vogels, verhief zijn staande vleugels, en overtrof de raaf en de koekoek ver; het winterkoningje was ben echter te slim af; onder zijn veerden gekropen, had het zich omhoog gehaald. Allen zagen, bet, en het vogelendom, verontwaardigde zich, zag zo verschalkt, te zien, begreep het beestje, te moeten bestraffen; het kleine vogeltje ontweek hen echt in een molshoop. Toen besloot de raad der vogelen den uil tot wachter niet te kiezen, omdat deze alleen bij nacht zien kon. De uil stond en waakte tot de morgen, zodra de eerste stralen verbindend in zijn oogen wierpen, toen werd hij slap, en het lieve winterkoningje ontkwam den sluimerenden wachter en vloog vrolijk het geboomte rond. De vogelen hebben, van toen af, altijd den uil bespot. Waarom? Hij zag bij dag maar zien, dan scheiden zij hem als den slapenden waker; uit, en vermaken zich nog over zijn domheid. Onderwijl zij echter hem bespotten, zegt de Gelderschman, laaghartig zij zien zelden, die toch den uil als waker hadden aangesteld. Doch dat doet tot op den vrolijke dag niets tot zaken, want men lacht over den regten dwaas. Maar nog een tweede leering ligt hierin, en deze is, dat het hoogelijk van belang is, een ooievaar te hebben, op wiens rug men hoog vliegen kan, om het eventueel of men den schalk gespeeld heeft of niet; want, wie winterkoning is, blijft het zijn. Suftranm. faßen. Intefetief, afgebraakt. Entoumbert, fteryenb. Sterren, geflietcrt, gepikt. Geben. Stieren. Entworf, aber. SKanltonraf, laufen. Bie, gule. Geil. Bic, Ürogen. Fanne. Warf. Tyefstelje, Oefen. Bann, bannen, na. Verpotet, verpotten. Bann, ver. Der, luftigen. Bem, spatten. Spaten, ober, nötigt. Set, firmament, Germaniën, Schusterstimmung. ■ I Sßefifrieftftye $tontarten.*) &ovbtmtttun&eu. 5D(e n>eflfrieWd&en ttonbarten gerfaüen in |**t 4au»tab$eilunaen, in ba* Sanb'gticff f4c efct IBauern'Srieflfaje unb in bat ©tabt*fcdeffföe. JDer Glnfluf ber Ijonanblfajen €pta<$e $at fldj auf W fcanb»8rteflf$e »dt »enlger geltenb gemalt alt auf bat €tabt*8riefif4e. $a* 8anb.Ärfeflfa}e ift M« 6*raa)e ber *3e»otnet be« Ratten fcanbef, »Irb aber au$ cuf ber 3nfel a>rfd)efling gefproojen, wty buttt bie SBabben ober Untiefen (bie alten vada De* Sadtut unb Ittlnfu«) von fcrleeTanb getrennt V unb ht früheren 3a$r$unberten bdnaje feft tnft bemfeiben }ufammen$lng. $a« 8anb'8tle|ifc$e t\töt W in |toel $auvtj»dge, in bie fcunbarten ber @fib!vejWic$en Gpifte unb in Jene bet ftorbößllaVn 6#- Die JRunbarten ber eubtoeftttalen ©pffce galten unter fö »tele €$attlrungen . bie ficfc in folgen* tmi Kbtydfangen gnfantntenf äffen laffen: 1) fiunbart von ftottoerum. JDiefe Runbart ifl aper, ba Äett» ntttnm mir noa) Ruine tf!, faft aulgeftorbev 2) ftunbar* ?tn flDtrlipii» SMefe ftiuti»tf; otowW ••■* fie^enb, lebt noa) im Äunbe be* ©otfe«, $at aber bur$ ben ttinffuf bet gitotfeUtfren fcurt>*WefWa viele tyrer (Wgeutyfimlläjfeiten eingebftft. 3) IRunbact von ginbelopen. $kfe gan| iefinbert beaa)t»* »ertye Scunoart (at fid), tto| tyret offenbaren Gieaföumt, faft fo retn erhalten, tote jie vor eiloa |wl» (ipibert Sauren geftrodjen »urbe. SMe €tabt $inbelopen liegt auf etner fcanbjunge im 8uM« (Lucas Flevo). du ben JRuubatttn bet RorMJKlebeu CW#c |f|trt bte 9hmbtrt ber 3vfd etyetttonvtfwt iOametm Moanctegum Josula), *el*< tu gUtt«? SBttfe lote bin 3ufd Sitffteltaft bwo) bte ttatfetu von frrteeUtt gettcuttt Sie QctDQbnn bet 3vfd fclvft nennen leitete Sclermoninje tlcn. 5Di« »nnbart blefct 3aftf Int itangntit 8e«M>» fo)aft mit ben früher tm fltoutnaetlanbc nnb in Oftftietlaub gefot9d)enen SWuabattro. 2Da§ #3tabt«ffrteflfd)c if butt) bie ftatfe ffieralfdjnng bet boCUnblfaen S»taa)e mit bem fftlcftfftcn «ttairta. •eii bet <tanbitua von tMbten tn fftteiUnb Farn etat Cot»a)e |um fiftfebetn, wefebe flä) von ben Srnnbcctct kd blatten «anbei febt witetfä)teb. 3u btefet alten etabt*9tUHfa)cn Cytaebc fUb bie frteHfd)en ©efen« uicbtrnefd)ctetci. •) 9etgl. bie notbfrteftfctcn EWunbatten, OletmanUnl ffi«Utt#tmtmen Aanb I. Gelte l~ltY Onub UL fette 1-1J, eeite 448t-4W, unb bie lcltgtu nDnubatten DWtkltanbl, •etmantenf fflWic|teunm JBaub I. 6e«e i«— Ä ©anb III. eetee 4W-4»S, I JMnhMt I« »« ««fwk ma jtmwA. in Sanb^n'efrfc^e SWunbarten. fltmtoaxt in in tf «grab om polomatt, Om Petra« da er Docipr ward. Lyk as ien man U> roar,* Throch* kuppen in* tawoch batiken,* tyeart nei nln etormniaioei* Oaf oeic Sireneklanken, Mar 't acip* am goe beteid» Wer atjoert yn feüdibeid,» Io om gin need oaf deatfaio meer thinkt,U D©ri« 't luwd boese*» fen wall* af klinkt Sa geao eek«* Peilaa' bern« Nei al bjar peinejead bodjeaV" Nei al dat letiersjean," Dat digerjea" in doajen,*) üwtai Leidens wyid gesowe** Nei 1 noflykö aldevttaowa,* Dax* blydacip*» op de troinjeatt blfekt In 'I wolkom bjar lo mjitte» klinkt Gelokkicb, nomm'le« miich,?' Ik mei» dy wolkom bjitte:" Dou biet dy seaM oerdreauwn;38 Dyn scipke koe net stjitle.34 1 gUtftmk et» fftam am ftabct, ein €t««erraainu 2 bute). s «ab. 4 6anbbaufe. 5 fltt nae* Mntm ©tnrm- tofn. f nee naa). 7 fonbetn bal Ccblf. 8 mit guter triftig, Störung, UcietUgung, •efaidlicbfeit. » triebet fteuett in 6l4er*elt, 10 unb an reine ftott ober Sob. U Ke$t beult, 12 ba, inbem, roenn. IS bal laute guttat. 14 »om ffiau\ Ufer, ßtranb. 15 fp geben au*. 16 Jttnbet, Ctyue. 17 nacb ädern Intern na^benteuben (tafttengen, ttoettea. 18 nac* allem bem J8u*)ftabeB*ecictt. l* bem ft«tt febeuben auffuebcu, ffotf#en. 20 unb bem übet ben «ftebet» mit bem Stopft fangen. 21 auf. 22 ©efaufe. 6 na* bem Übelkeit, angenehm. 24 (Hinterhalt. 25 *• Stillefeile. 16 Bitten. 27 und bald Starmut gegen entgegen. 28 Erle, braut, aufrichtiger. 29 reif. tat. 30 Haft. St ^dfett. 92 ble See. 83 übergetrieben, *un- ttttgetrieben. 14 Tonne nl$t angenommen. Duo jstete stille stehen nein,** (Duo feye Lied noch übermacht wei,86) In eare,17 duo net ken vorgehen.38 Dale, Petrus ist dyn hechste Leane. 31 Als ginstling fein kalender Vorcopeste4t nea bjar gleiten,63 Mar flechtst' mei iwerkreis** Nei wissenschaft st Kosten. Duo sa** gyn tiid mei iwerk styl,** Feilt nea it bittre Gegenforderung * Mar ut ist ein streifendes für die Gaffer,'' Vor die andere die* ein Stückle in traten.* Gelockt, gelockt, meine Freunde Ob all die Lebenswegen! Duo beste N schwierig fein 't Leben präsen,** Prjou eak yn 't eins* bjar segen. Dye oanW yn leidenschaft** in forstning,*t Wird die eare fein dyto buws in land,«t In fein Bolsuinas Akte sied,** D©r*4 mannig wize kop ausgelegt.65 Verwolle! Vergesse doch nicht, Ho w* alt freiuanen wierne.67 Verwolle! Vergesse doch nicht, Bwet wille68 wy woll biene,69 