title: Krinke kesmes all versions
creator: hendrik smeeks
text: Ik zag met aandacht rondom het wrak, dat het hele stuurboord aan flarden was, de Baftaanse roede lag dwars over het schip, en de Baftaansche vloot, hing over het achterboord, daar het geheele wrak over hing; ik kreeg een touw aan, en klom tegen het wrak op; ik vond niemand, ik zocht onder en boven ik kwam in de hut, daar waren kisten, en drie lijkjes, ik vond "met een grote Engelse hulpschiendoe". Be Beschrijving van het Koningrijk. Dog, welke mijn vijand waren, kwispelden en mijn hand likte; op het halve dek was een grote Engelse pot met water; aan achterboord onder het halve dek, twee stukken die hier haar poorten keken, en een stuk met twee roepaarden omgevallen, van voorboord daar neer aan, gerold, de kajuit had vier vensters, de rassen waren weinig beschadigd, de kapitein koos nog heel in vijfentwintig. Ik dit gezien hebbende, wist niet wat te doen; wat gepraticeert hebbende, haalde al het los pendende water van de Baftaansche mast, en hakten de Baftaansche hoofdtouwen boven 'onder de mastzaaling af, die vielen overboord, vallende, raakten bijna de grond; hier kon ik met mijn gemaakte leergemakkelijk bij. Ik afgestapt weer naar beneden, dan boven; roepende of er geen mensen waren; dog kwam nog hoorden niemand. Onder 't slot dek heur vreende, zag ik de Timmermans-kist open, daar in waren zaaieren, haakjes, bijlen, beetjes, schaven, boeren, &c. Ik met bijl, haakjes, breekijzer &c., weer naar de hut, daar tien koeien in waren, en in de koeien waren nog drie kalfjes. Ik vond twee Bullebakken, twee Denken, en vier hoofd-kuffens over boord; om naar mijn Kasteel te brengen, ik opende een EEE -NIUUL-. En in de Brink Krisnae 158, stuurmans kist, vond ik daar in twaalf goede hambaren, getekend H.G met drie pakken onderklederen en een Landganger, een Kaas, Tabak, Pijpen, Zee Atlas, &c. Ik vond de Heiden en de Pluizen ook over boord en daalden langs de Befaans hoofd-touwen af om dat alles te bergen. De grote Engelse Hond kreet me na, en wilde van boven springen; dit bedwong me weer naar boven te komen; ik bond hem de bek toe, en liet hem met de Befaans choot naar beneden. Daar ik hem volgde; de grote Hond was grof en sterk, en ik gebruikte hem tot mijn Laaddrager. Bij hem komende, nam ik zoveel als draag ik naar mijn Kasteel, hier wat rустande, en de Hond wat gekookte Vis gevend, met wat Water, beetje drinkend. En die mijn dat beest hoe langer hoe meerder vriend-chap. De avond viel, ik was vermoeid, doch ging met mijn Drauger, (zo noemden ik mijn hond) naar de rivier, en deed hem drinken. Ik had daar een partij gekookte vis, die hij op de Wy weer na mijn Rafel gaande en daar komend, gaf hem van een droge stierenhuid een vel over zijn lichaam; ik nam twee ongeleunde manden van anderhalf voet, ook van een voet, die met twee touwen aan een hingende, dit was zijn gereedheid, om te dragen. En ik maakten vuur, kookten en braadden vis, zodat met mijn Drauger ons buik vol was. Des morgen met de dag ging met Drauger naar het Wrak, zettende hem zijn manden en vel af; bovenkomend, floepte ik de kisten op een rei open, vond kleding, linnen, tabak, koopmanschap, beschuiming, kaas &c. In een kelder stak een fleten in, daar ik wel vier meer op maakte, die alle vol brandewijn waren; ik wierp weer linnen, wollen, en wat mij diende over boord, en bevestigden die dag, met ons beiden te dragen, wel eetend en wel drinkend. Het Wrak zat als scheef op de achterste boord van bakboord. Er was beneden nog vol water. Ik zag dat alles wat ik kon, niets mishandelde mij in elk van mijn hutten kwam vrij wat goed. Ik maakte nog twee lange manden voor Draager. De kelders liet ik met de bezanschoot af; ik droeg linnen en wollen, en Draagers reis veel staps terlen; dus kreeg ik haast dieven kelders over. De lege kisten kon ik ook als de kelders afzetten, maar kon die niet voortkrijgen, tot mijn inviel, dat een zaag had, ik zaagde vier blokken van een gevallen boom, maakten daarvan vier raften, die ondereen langwerpige vierkant vormden, toen een waagen. Trekgerechtstapjes maakten ik voor Draager, welke de wagens met een stok kon trekken als ik wat aanjoosde. Dus kreeg ik weinig tijd veel grote en kleine kisten, eenige boften Stokvis, met veelsoortig voedsel. Na de Kaasuit viste ik vier kleine tonnetjes fine Bechuit, een tonnetje als een bier-vierdeel, Karmen, Glazen, twee Silwer Beekers, Bouteltjes met Wijn, Bier, Olijven, Azijn, de Kooy met zijn Gordijnen, Stoelen, Banken, Lampen, Kandelaars, een kist met Kardassen, &c. Hier bleef het niet bij, want de hoed. langer hoever rijkere, de Konaptjes kamer had ik nog niet geviste, daar komende ik vond zeer veel Kooijen en Kisten, veel Kardoezen in hun kokers, twee hoorne Lantaren, en twee kelders met Brandewijn. Ik durf niet na beneden in de Kruitkamer te gaan, uit vrees voor het water. De beide kelders en vleisten afgelegd hebbende, bracht die naar mijn Kasteel. Voorts resoveerden: ik om onder in de Koninkapels-kamer..een gat te bouwen, en aan een einde het water hem daar door ontlasten zou, en nam een avondgaatje of grote, kruisboor, en boorde daar door; daar geen water uit kwam, dat mij verwonderde; boorde even voor de Kruitkamer, daar terstens water kreeg; ik weer in het Wrak, stak een lantaarn aan, ging dat doen in de Kruitkamer die ongeveer verzonnen, gebruid, en droog bevond, daar was bruikbaar Kruit en ook Kardoes-papier in was. Aan de andere zijde was de Broodkamer, zo droog als kurk; daar vond ik voor mijn Draager, meer Brood als voor zes jaar van nood had. Daar bij veel Leidse en Soe-aniemelks kaas, vier en twintig Kelders, eik met zijn Sieutels, twee toegemaakte Tonnen zonder spoelden, daar Bouter in was. Hiermee bezig hebende, bracht wat Be schuit en kaas boven, dat afleggend, naar mijn Kasteel bracht; en met Draager wat gegeten hebbende, tijden wij weer naar het Wrak. Het water zag ontlaag having, zag in de veertig ronde potten, boven met kalk toege-maakt; ik kende die niet, een open kruis was die vol boom-olie, hier waar moesten, voort een partij naar mijn fort; daar had ik nu brood, kaas, olie, brandewijn, en voorts al wat ik wensen kon. Nu moest ik de vaten fijnerieren die op strand gespoeld lagen, kon met mijn boot en enige stukjes of bosjes daar naar toe. Hier vond ik drie vaten mom, een wat azijn, drie vaten Frans, en drie vaten Rijnse wijn; ik dronk eens, en zag waar ik te doen had. Voortrollen kon ik niet; ik had bij de olie-potten nog zes kelders brandewijn maar die ik weg goot, om dat ik meer brandwijn had als ik begeerde; deze kelders aan de rivier gebracht, en schoon gespoeld hebbende, tapte ik er vier vol mom, en twee met Frans wijn. Ik had ook drie kelderankers in de hut, waarvan twee vulde ik ook met Frans wijn, als zodat die lieper dronk als Rijnse, deze voerden wij ook naar mijn wijn-hut; een met wijn-azijn vulde ik ook, bracht ik in mijn kasteel, daar ook een kelder brandewijn weghaalde, en haalde die vol Frans wijn. Ik goot zo veel brandewijn weghaalde, dat ik een okshoofd Frans wijn af tapte. na de rivier rollende ,„ fpoelden dat fchoon, Jey dat onder een digte fchaaduwe var een Boom, daar geen Zon kon by kcomen; hier in bragt ik een ander vat in over, t’elkens een _ Ankers kelder vol tappende „ kon Draager die gemakkelyk trekken; dus kreeg ik al de Wyn, Mom, en Afyn over, tot onder de. Boomen, daar die nog mer takkeiı wel dek- - ‚kende. De Kran Ä - Ik bragt‘ vier kelders Brandewyn weer uit myn kafteel in de.Brandewyns- hut, al waar nu vier-en-twintig keders Brandewyn had, ° op en by- malkander Staa.‘ Ik had gn ri 2 a er | . Drood«. / vum ide. Gi se ie ne ne . 160 . Befchryving van het Koningryk »: Brood-hut festien Kiften met Befchuit, en drie vierendeel. vaten met fyne Befchuit. Ik had in de Kaas-hut. veertien Leidfe en. fee-- .ven-en-twintig oude Soetemelks - Kaafen. : Ik had in de Oly-hut vier-en-veertig ronde potten Olye. Ik had in de Kruir-hut agı- - en-en dertig Kardoefen in haare kookers. en fes geleemde Kiften vol gevulden Kardoefen. ‘had daar ook in festien riem Kardoes - papier. Ik had in de Bies-hut veel boffen gedroogd, de Biefen. Ik had in de Hout-hut, droog Rijf, en gekloofd Hout, met nog een grote stapel daarbij. Ik had in de Zout-hut veel beleemd kist met Zout, daarbij veel Bostsokken die weer gedroogd had. Voorts een hut vol Kooyen en Pluimen; en in mijn Kasteel een brave kooy met al wat daarbij hoorde twee kelders Brandewijn, een kelder Rijnen, en een kelder Franse Wijn; een kelder Mom, en een kelder Wijn azijn; nog een anker Franse Wijn, een vierendeel vat met fijne Beschuit, een kist met Scheepsschuit, een kist kaarsen, een Teekel, met een dozen kopjes en Schoteltjes, Tee, koosboonen, en een rest zalm, dit alles haalde ik uit de Broodkelder, met drie nieuwe Ketels, Linnen en Wollen was, Tabak, Pijpen, en alles. Nu had ik een Konings leven, en daarbij ook gezelschap aan mijn Hond. Op was groen en blauw, als sommige vader. Op een tijd een brave Stieren kregen, (want ik had de er nu sinds (ging voor plaatsen in 't Bosch, om te zien of ik ook een Stier bekomen kon; rond een half uur gewandeld hebbende, zag van verre een uitneemenden grooten Vogel, die op een hoge boom zat, ik bekroop hem zo dicht als mogelijk was, staande nu achter een dikke Boom, en mijn Troer over een tak leggend, schoot hem recht in de Borst, dat hij dood op lag kwam, hij viel zo ver als een groot Schaap. Het was een wonderlijke grote en schone Vogel, Syn lichaam was. 200 groot als een Kaas, welke ik op Batavia had. Hij was te groot om te dragen, daarom haalden ik mijn waagen, en Draager moest in. Span had achter aan de waagen een leuning, als aan een fiets gemaakt, om aan te schuiven. Een bijl met wat touw op de waagen gelegd hebben, de toegen wy te veld, en vonden hem te zetten op de waagen, en bracht hem naar het Kaasteel, daar hem met aandacht bezag. Zijn neus was krom als een Arends bek, maar bloed rood; zijn hoofd en borst was goud geel, op zijn hoofd had hij een zeer schoon roode kuif; zijn hals, rug en staart van tamme Eenden; zijn rug was sterk voorwaarts, zijn vleugels waren bloed rood, als de beste Papegaai-veeren, en zoo ook zijn vork; zijn beenen waren zeer grof, maar zeer dikke en roode kromme klauwen; zijn vleugels waren bij uitnemendheid groot, de schaften waren meer als eens zóó dik als Swaanenschachten. Ik sneed hem aan poten, vleugels, en hals af, die liet droogen; zijn lichaam afvallend, bevond dat zeer vet en blank, hem opsnijpend, was onbedenklijk vet van binnen, 't welk niet sterkt, maar zeer zoet was. Ik kookte en bracht van hem verfchéide dagen, ik gaf de Draager smulden daar lekkertjes van, tot hij op was. Na eenigen tijd bracht ik de Sloep in de Kom, maakend enige Riemen van het waagen-acht, dat ik uit de Kajuit en uit de Hurbrak; want alle kooien in de hut, het. Beschrijving en kaftjes in de kajuit had ik afgebroken. Nu roeiden ik soms voor plaatje in de kom om daar te vissen. Ik had, de peilstok en 'lood uit het wrak gekregen, en wilde de kom eens peilen vond die een kanon, schuit van land, wel vijf-zes voadem diep. Ik had drie grote hokken met kettingen, daar men vliegen mee vangt, gevonden hier mee de vissen maakte. In de kom vissend, bond een brave staak aan de lijn aan mijn vlot, met nog een gade steunhouc: de hoek met een klauw Vlees tegengesteld, had voortzettend dat mijn vlotten onder gingen als lood; ik zette mijn lijn, en zoetjes naar land roeiend, waar de sloep vast gelegd had bevonden, haalden alzoetjes op, en kreeg het vlot te zien, dat weer om laag getrokken werd, wanneer mijn lijn weer zette; dit duurde wel bijna vier uur, dat ik nu ophaalde, en vierde; tot den visch vermoeid waren de, hem aan strand liet leiden. Mijn lijn had ik over een dikke Boomtak, welke boven ’t water was, geleid; hier overhaalden ik hem op; zo had een. zeer grote kop boven zand, die zeer monsters was, Sparde zo een vervaarlijk been op, dat ik door schrik in mijn hut liep; uitziende, te weten dat hij naar de grond, de jij zag naar trekken; ik maakten de in klaar; en vierden al uit, maakten hem dus moede, en trokken hem weer zachtjes tot aan de kant, tot op twee voet naar boven aan de water, daar hem aandachtig bezag. Het was plat, en wel zoo groot als een zeer grote tafel, geleek wel naar een. Rog was bruin van kleur; ik nam een haverzak uit de leren tas. Beschrijving van het Koningrijk De beschrijving van het Koningrijk Nu eens op een tijd op den berg de Uitkijkzinde, zag zeer vele grote foppen vogels in de vleugel van grote, waar door de kom haar in Zee ontliep; ik laadde drie grote roeiers, en derwaarts gaande, schoot ik in twee schoten, vijf van de geziede Vogels, zodanig dicht lagen ze bij een; en een krijgende, zag ik dat het foppe Swaanen waren; ze dreef met de vloed naar de kom; ik haalden mijn Sloep, kreeg de overige dode, bracht die in een hut, plukte en bewaarde de veeren: het vet was goed in de lamp; vier stukken ik, die in de sok-droogde in al mijn tijd waren hier zodanig Vogels niet gezien. "Veel schoten ik om het vet, en de veeren, waar mee vier buletsakken vulde. Nu leefden ik en mijn Draager zoo wijd begeerden, Maar de Weereld en al daar daar 'mis en op is, de verandering onderworpen. Dus een geruime tijd, zeer gerust en vrolijk met mijn hond leefde, wijd meer op 't Vaderland of 't Schip denkend, was ik op een tijd op den Berg de Uitkijk, met een Verre-kyker wat rondom ziende; ik ontdekte eenige Menschen bij de staak, dat mijn vrees en hoop bracht, niet wetende of het goed of kwaad, geluk of ongeluk voor mij zoude brengen. Mijn in mijn Kasvel begevende, laadde ik mijn zeven roeren, mijn deur en kijkgaatjes stoppend, behalve een raaf de brand. Draager bond zijn mond, om dat niet blaften zou. Uitziende, zag ik Mannen, Vrouwen; en Kinderen na, 't Wrak marcheerden, op mijn Kasvel 'niet eens denkende. Zij bezaaiden het Wrak, en trokken voort naar de Rivier, daar zij mijn hutten vinden; een vervaarlijk gebaar en kracht maakten, dat mij zeer uitstelde en verschrikte. Zij allen konden mij niet in mijn Kasvel doen; maar zij waren naar gifling wel hondert Man, die mij walgelijk konden uithongeren. Zij haalden hout uit de hout-hut, en maakten vliegens vlagen vuur, mijn droog hout moest daar aan geloven, en al mijn Vissen die zij vonden, pakten zij aan; al haar doen beschouden ik door een kijkgaatje, zij zaaiden in vijf partijen rondom die vuuren, onder haar eten, warm en tieren, zag ik (geloof ik) eenen mijn Kasvel daar op een geroep van - Lg oma. Toen zy nog aan 't Wrak waren, bad ik God dat hy me wilde in geven wat me was. De helft dood te schieten was wel kans toe; maar ik had geen water, zy kon me wel hongerdood hebben (ook kon ik niet weten of nog meer Zuidlanders aan kwamen of niet; dat alles maakte me vol angst). Indien ik uit kwam, konden zy me doden, ik wist geen raad, God had me uit zo veel moeite; ik bad nu weer van harten; en eindigend, leid ik in Gods naam vuur aan, at mijn buik vol beschuit, dronk een beker wijn toe, gaf Draager mijn buik vol vis en Schepsgeschuit. Ik schoot een schot boven uit, waarop ze alle op hun aanwezigten vielen, ik dronk nog een beker wijn, en begaf me naar mijn hoever en geladen roer uit mijn kasteel op de zijkant van mijn kasteel, in het Bosch nog alle ter aarde tot ik achter mijn hut komende, haar toe sprak, Mansens wat Land is dit? en wat Volk zy is? Zy bleven alle leggen, tot ik een van hen hand op liet liggen, hem teekendoende, dat de anderen ook zouden opstaan, ’t welk de den, wenkten haar dat ze zouden gaan zitten. De schilderij hing aan de muur, tussen twee grote ramen, met een witte doek, en stond op een kist vanzelf. Er stond een soort van troon, misschien wel van marmer, met een doos op, en daarin lag een soort van koning, die gekleed was in een witte gewaad, met gouden omhaandingen, en een gouden diadeem op zijn hoofd. Ik stond voor deze schilderij, met mijn rug naar de deur, en de anderen stonden om me heen, in een kring. Ik keek naar de schilderij, en de anderen keken naar mij. Ik zag dat de koning op de troon een rood laken had om zijn schoenen, van hetzelfde materiaal als het gewaad dat hij droeg. Ik zag ook dat de anderen, die niet zo naakt waren als de koning, allemaal een soort van gewaad hadden, van een blauw, rood, of groen kleur, met gouden of zilveren randen. Ik draaide me om, en keek naar de menigte die om me heen stond, en nu zag ik dat sommigen van hen witte mutsen op hadden, terwijl anderen rood of blauw hadden, en dat sommigen geen muts hadden, en dat hun haren over hun schouders hingen, tot wellen op de grond. Ik zag ook dat sommigen maskers hadden, van gouden of zilveren metaal, en dat anderen geen maskers hadden, en dat hun gelaften bloot waren. Ik was verbaasd over deze verschijning, en de aanwezigheid van zoveeldifferentie in de kleding, en de afwezigheid daarvan. Ik draaide me om, en keek weer naar het schilderij, en de koning keek naar me met een blik van macht en verachting. Ik voelde me klein en onbetekenend, vergeleken met de pracht en het licht van zijn verschijning. Ik werd rood van schaamte, en keerde me om, en zag dat de anderen met elkaar spraken, en lachten, en dat ze me niet meer aankeken. Ik voelde me opluchst, en keerde me om, en keek naar het schilderij, en de koning keek nog steeds naar me, met diezelfde blik van macht en verachting. Ik voelde me weer klein en onbetekenend, en ik wist niet wat ik aan moest doen. De beschrijving van het Koningrijk Na dat zij wat hadden gedacht en gefreudhad, liepen zij alle Booschwaar in. Ik dankte dat hij mij van dit pericel verloren had, nu meende ik alle gevaar te boven te zijn, en ging en bezag mijn hutten; bevond dat mijn hout en vis meest voor was, het andere hadden zij niet aangeraakt. Mijn daglicht was nu tijd om mijn Rafteel voor te komen, of zij wederom kwamen. Twalve ankers kelders groot, ik de brandewijn uit, de flessen spaand en met water vullend, bracht die in mijn Kaastel; dat vorderden voorzienden met vier kelders, "vier kelders Franse, en drie kelders Rijnwijn, twee kelders Saksen" Wijn, twee kelders Wijn azijn. Uit de Brood-hut bracht ik over de overige dozen, vaatjes fine Beschuit, met flessen kistje Scheeps-beschuit, tien Lelie, en twintig Soete-melk kaas, twintig potten Olijfen, dertig Sleven vol Boter, nog zestig dertig kan kooikers met gevulde Kardokeizen, voorts, Linnen en Wollen zoveel bergen kon, Touwen zadel, Keetels Bylen, Schop &c. Mijn Kaastel was een half uur gaans van het Wrak; ik met mijn waagde daarheen, en haalden nog twaalf fleskelders daar de flessen meer Brandewijn uit zetten, bracht de middelgeschotjes daar uit, die leeg naar mijn Kaastel brengende, om wat in te bergen. Kisten en kelders flapte ik op een, tot negen en tien voeten hoog, eerst vulden ik de onderste kist, daar dan een leeggietje op zette, vulde die dan ook, en zo vervolgens mijn leger, kisten en kelders waren mijn trap, daar de leeggietjes dingens bij op bracht. De kykgaaten overal vrij laten. Wanneer dit alles dus gevuld was, zee op een gestapeld, had ik nog een zeer ruim en groot gemak; want het was acht-en-tweevoeten recht in 't midden door te meten van de ene wand aan de andere. Lampje en Kantel had ik genoeg, nee, vens Kaarsen, Lampen en Kandelaars. Nu moest ik myself nog van Brandhout en Zout verzorgen, dat ook alhier had. Moorts haalden ik zo veel leedige kisten wit de Konstapel's kamer als bergen kon; deze bracht met mijn Hond in 't Kateel, die vullend met Touw, Beyschuiding, en voorts wat ik zin in had; bergden ook mijn overgebleven Kaas en Olijven, had ik nu een voorziening van mijn Kateel te verweeren, als er geen gewapende kwamen. Mijn mening was, dat wel voor soms jaren verfijn was, Op een tijd het Wrak met aanvallige vijandelijkheden, vond nog twee vaaten, vol met gevulde Handgranaten, met. BESCHRYVING VAN HET KONINGRIK. Deze pen daar in, daar anderhalf honderd van overhaalden, en ziende weer de Botervotten, vulden ik daar van nog drie Brandewijns aanstekers. Werkte ook vier metaalene Paffen, die overbracht, nevens een vaatje roer koekels. En nu kon ik niet meer bergen, maar was van alles klaar en voorzien. God biddende, dat mij wilde bewaaren en helpen; levende weer gerust en wel. Twee Tuinen begon ik aan te leggen, van acht voeten hoog, en achtien laag aan elk zijde van de deur, recht uitgaand; om niet overweldigd te worden, deze gang. Zie ik meer een deur. Ook dacht ik nooit zover van huis gaan, altijd het bosch of de rivier eerst bespiedend, dan op de Uitkijk ziende met mijn verrekijker. Na verloop van tijd was het volle Maan; als ik voor mijn deur zat en rookten, hoorden ik boschwaard in, een vreemd geroep en geschreeuw, dat mij niet weinig verschrikte. Het kwam hoe langer hoe nader; ik sloot mijn poort en deur zodra ik kon; biddende God om hulp. Het gedruis ging naar de rivier, daar hield het en bleef. En op de dag werd ik aan de rivier naar een eiland gezien. De kustlijn. De Droom. Drie mensen, verende in eenzaamheid, eenige houten spiezen, andere grote knopen, daar ze mijn hutten mee verbranden en dan verbranden; waar aan ik merkte, dat het oorlog was, mijn bazin en roer geladen hebbende, bereidden ik me tot verdedigen. Door mijn verrekijker kon ik zien, dat eenige hun aangezichten meer een geelachtige verf gehad hadden; andere hadden ringen om de ogen, en een streep over het voorhoofd en neus; de meeste waren even niet eer. Ze, zo'n schreeuwen raad; daar naast schreden aan het kasteel met groot geraas. Ik loog een schot boven uit, en zag of ze als de eerste troep ook ter aarde vielen; maar ze bleven staan, en lagen na een tijdje op mijn fort, dat schot ik uiteen kijkbaak, zo een geschilderd door, ze hoofd achter betelden. Doodsgeweld in de hoop, brandende, schreeuwden ze geweldig, vliegende naar het Bosch, een paar drie zo dood of gekweld meende komen. God heb ik dank dat tot dusver zei ik mijnzelf; ik nam een rood wijn tot vreugde en gaf de draaier een schot. Na ongeveer een half uur, kwamen ze met gruwlijk geïschreeuw weer om, maar ze mochten niet dicht komen, maar trokken naar de strand, daar ze weer raad hielden. als wonderdertwaalf gechilderde met haar houte spiezen uittraadden tot aan mijn poort; doch die niet konnen op krijgen, wenkte tens een partij met dikke staak en knodsen; dezen dan met geweld de poort opbrekende, traaden in de gang naar mijn deur, als wanneer ik een bas met musket-kogels en schuit op haar lood, waar door fest onder de voet raakten, de andere gingen loopen, Ik met een houwer uit, die niet dood. waarachtig maakte ik dood, waar onder een jonge was die ik het hoofd afhieuw, haar dat toewerpende, daar zij rondom kwamen staan; ik na binnen, laadend de Bas als voren, nam deed drie hand granaten, eens tuffelend haar werpende, bleven zij staan hij floeg, eens afgeweld, bleven zij staan; ja daar kwamen nog aan, niet bij, waarom mijn tweede en derde ook tuffelend haar in liet gaan, welke goede werking deelden, want zij kreeten als honden; nog waren naaby, dies nam ik twee roers, daar mee aan 't eind van de gang komen. ‘De, schiet daar onder, een viel onder de voet, en een iander kreet; straks loten ik ook in iander, waarop zij al krachtig vertrokken naar het strand. Of zij haar doden begraven; dan of zij die in zee smeeten, weet ik niet. Zij trokken naar de rivier, daar zij veel vuuren maakten, alwaar de dag en de geheele nacht meevoeren, altijd by beurten huilend, dan bij ’t eene vuur, en dan bij ’t andere. Ik bad al bij dag mijn poort weer verfijn; flappend gerust: “Als zoo eens gedronken had, mijn geweldig op de wakkerheid van mijn hond verlatend. De zon was wel een uur op geweld, als wanneer mijn vijanden weer naar het strand toogen; stilsting zonder geschreeuw, daar halt hielden, en zodoende het scheen raad houwend, traanden weer twaalf. Geschilderde helden uit naar mijn kasteel, met hun houten spelen in de hand; ik zette mijn bellen klaar, mijn lontenstok gereed, en kwam met twee geladen roers mijn deus, zij mij zagen, de vielen op me. Jeegen hebbende, vond eene op:, welke een voedse agarde opkrachtte, leidde die opzij hoofd, z'n armen voor zyn borst kruisende, kwam al bukkende naar mijn toegang; en fliksten wenkten ik hem; hij kwam tot aan mijn poort, gaarde op zyn hurkende positie, leidde als een Aap z'n beide handen op de voedse, welke op zyn hoofd lag, verfchilde magavertend, mijn lieder dervend aanzien, nog geen zicht, en wat geboomte. Beschrijving van het Koningrijk, toeprezen de grote troep zag dit van verre aan, en mijn elf Makkers bleven op de grond liggen. Ik alles overziend hebbende; met mijn roer in de hand, en een blote houwer met een touw aan den arm hangende, trad tot aan mijn poort, (zijn een ijzeren hek) al waar hij op de hurkende positie zat, drie of vier treden daar buiten. Ik sprak hem aan; waar bent jij, wat wil je? Hij zag op, ik wenkte hem aan 't hek te komen; daar kom je, begon hij te huilen, en op zijn borst kloppende, wees hij op de doden, en dan naar de Zee, waaruit ik, beschuldigd dat hij de doden wilde halen. Hier op deed ik teken dat de andere die tegen de grond lagen, zouden vertekenen. Hij omkeerende, riep hij daarvoor, waarop zij alle opstonden, en liepen bij de grote poort vandaan. Ik wees hem hij zou het flauwe idee hebben, dat hij de doden moest halen, en wat terugkeerde, de stroom. De Poort losgemaakt hebbende, vertrok ik mijn Kasteel, gaandeweg binnen mijn deur zitten, mijn ballen en roos verduurden. Bende. Hij kwam in de gang, en flémmetend eenvooreen, een stuk weg buiten de poort, die op een hoop neer smeltende. Wanneer hij de laatste haalde, en buiten was, kwam ik weer met Wyn en de schuit uit, hem wenkend te staan, voor ik mijn poort zeer vast toe ; teken doen dat bij mij zoude komen, dat hij de rode. Ik beschonk hem met twee Biers en een flesje Wyn. Hij dit aannemende, zat weer op zijn hoek ; en ronkte als een Naa- pen mensch, stond open ging bij de groote troep. Ik bleef aan de Poort, om dit alles aan te zien, wat zij zouden aanvangen. Daar kwamen ves-en ge schilderde helden met hare spijlen, al hulden tot bij de doden, welke opneemende, droegen die tot bij de groote troep. Daar komende, verhoogde zich een veelal gehuil en gekriek. Zij marcheerden al krieland na de rivier; dit duurden den geheelen nacht, dat zij bij beurten huilden, altemaal bij twee vuuren tegelijk, darin alles zouden horen kunnen. Den dooden haalde kwam des morgens tot voor mijn poort, daar hij hard op begon te huilen. Ik door mijn kijkgaaten rondom geen ander Volk verneemende, kwam hij, met zeg en houwer. Hij zat als vooren op zijn hurken, met zijn beide handen op zijn hoofd. Ik deed tegen dat zou zitten huilen, en omkeerende, wilde hem wijnen en brood haalen; Draagger Blaften, en als ik om zag was die kwand al boven op het hek; maar ik dit ziende, schoot hem van boven dat naar buiten neer viel, waarop weer een algemeen geschreeuw en groot gehuil bij de rivier opklonk. Een geverde kwam niet den hoop, even als den dooden had gedaan; ik wierp hem twee Beshuiten toe, laatend hem den dode weg slepen; onderweg ontmoette hem verstreken anderen om hem te helpen dragen, die bij den dode kwamen, balkten zoo hard als ze konden, en daar mee bij troepkomende schreeuwden ze zelfs even hard als of haar het uiterste verderf was nadat ze naakten. Eindelijk trokken ze Beshwaard in. Elke kan denken of ik bleef was mijn poort, deur, en kijkgaaten dicht; met Besen hebbende, zette ik vuur aan en ookten en braden als een Prins, maakende met Draagger goede cier; ik zette daar een vittory-beeker op, gaande gruwel leggend. Aapen, tot den volgende morgen en ga niet in den dag weg. Na ademhaal ik papier genoeg had, ik schreven honingriet omkeerend lon; Draagger dien kwand dit ziende, lieten ze neer vallen een algemeen geschreeuwen. En biy- gaaten van een aankoB- er een egaal paneel ga reek. Ik zag een heleboon voorvallen, aan die kant door 't dikwils leven van buiten kon ik zien. Om plaats te winnen, brak ik mijn leemen vloer, die weg werpende, groef de Olypotten in de grond; voegende alles zoo kort op en aan een als mijn doenlyk was: Ik haalden nog kruit, schroot, en kogels, uit het Wrak, met nog veel Beschuit, een al dat noodig was aan elkende zijde een, deefen maakten ik met breek-yzers en beitels, die wel beleende. Rondom mijn Fort maakten ik boven aan scherpe paaltjes in de grond, twee treeden aan het Fort genaken. Eens op een nacht begon 'Draeger geweldige te blaffen, maar ik hoorden niet; maar des morgens ontwaakende zag ik dat al in mijn breed. En nu kon ik niemand als door mijn paaltjes met zoden bedekt, waren waar door verschrikte, denkende dat ze onder zouden begraaven. Rondom uitziende, vernam ik dat 'Draeger uitgelaaten hebbende, was ook gerust; Den geheelen dag zag ik ineedig uit, niemand verneemende; daarna stak ik lig aan en gaf mijn rek kooy. In de voormiddag begon Drauger weer te blaffen. Mijn lig bedekt hebben-ron... Mijn de opende, zei mijn schietgaaten, mijn bassen stilte aanbrengende, gaf ik rondom vuur. Daar op volgde een vreemd geschreeuw. De schietgaten werden weer stoppend, geladen. "Fan, ik hoor je bassen zeer wel, en bracht die weer terug aan boord. Na ongeveer twee uur begon Drauger weer te gnorren; ik verbood hem het blaffen, en gaf voort rondom weer vuur, daar al weer zulk een gekriet op volgde. Ik stopte mijn schietgaten, laadde mijn bassen weer en peurde te kooy, alles en de Wacht op Drauger latend aankomen. 'sDag werd wordende, ik en mijn hond niets vernemende, traden na buiten, met voorzichtigheid: na de Uitkijk te gaan, doch daar niet, uit vrees van verraad te worden, bleef daarom die dag bij en in mijn Fort, smeulend oppassend, en met Drauger de wacht houdende. Mijn poort en deur des avonds wel gesloten hebbende, maakte ik vuur en licht. In de voornacht gromden Drauger als vooren. Door mijn kijkgaaten uitziende, zag ik veel vuuren, ja zonder tal, zoo aan de rivier, langs de strand, als over al in het bos, dat alles klaar gemaakt hebbende, dat tot een soort wat ontittelde, doch bedaard had, denkende, God had mij zo veel malen bewaard, hij zou mij nu ook wel bewaaren. Part III, De volgende morgen zag ik weer de kronen van de bossen bladeren, laden ik weer aan en kroon Drauger zijn blaassen, dat ik stopper, de Wacht zag verder niet, bleef zeker inden. "Waar de honden niet konden doen, kon de mens ook niet, en twee Lont-stokken gereed staande, gaf Drauger maar weinig eten, om niet flaauw te worden. Den ik nam een Beschuit met war wine, en begaf me naar kooy, zoo lang flapperde, tot Draager me wakker blies, Ik ontwakend, hoorden veel getier, geschreeuw, en gejoel, alsof ze zongen. Uitziend, zag ik het Wrak in volle vlam, dat me zó ontstelde, dat ik niet staan kon, kruipende naar mijn kooy, werd flauw, doch weer bij me zelf komende, en alles overdenkende, bad ik God als schreiende om hulp; als na een weinig uren; vuur in de Kruikkamer kwam, dat een vervaarlijke flak gaf, op een vervelend geschrei opzong. Het gehele Leger was omtrent het Wrak en derd, daar dan flappend, springend en vinger-klikkend zich stil houdend, verwachtten wat daar van komen wilde; en schelden me geheel gerust, denkend dat eten, drinken, kruit, en loot had, in een sterk Fort, daar dag wordende, en niemand vernemende, trad met Draager welgewapend uit, rondom mijn Kas tel gaande, en met een verrekker overal heen ziende, zag niets. Dagen tegen de middag eens naar het Wrak te gaan, en te zien hoe het geschaapt stond. Na ik mijn middag-maal gedaan had, stapten ik met Draager derwaarts, ik had een. 180 Befehlvoering van het Koninkrijk er te gaan, en te zien hoe het geschaapt stond. Na ik mijn middag-maal gedaan had, stapten ik met Draager derwaarts, ik had een. geladen Hoer met een touw op mijn schoenen, der hingen, en een Houwer op zijd. Baar konden vond wat stukken en brokken, enige nog brandende; de tranen bedaarden mijn oogen op dit gespit. Gaande met een bedroefd. Gert op den Uitkijk: of nog Menschen ontdekken kon, zag niemand daar op neer zittend, raakten in slaap, ontwaakten weer, zag Volk bij mijn Kasteel. Ik werd geheiligd, verschrikking afkomend; trad langzaam daarheen, mijn ondertussen bedenkende wat mij te doen stond; nadat komend, zag wel derug gevallen bij mijn Kasteel, dat zij ingenomen hadden. Eik kan denken hoe ik vermoed was. Ik dacht kort beraad goed beraad nemend, voor te streven, of mijn Fort te winnen, mijn moed was meerder als ooit, ik agten haat niet meer als honden. Recht op haar aan te trekken, trad ik een naar mijn toe, gaande op de hurk zitten, als voor deze; ik wenkten hem op te staan, dat hij deed; samen stonden wij staan, kwam nog een uit haar troep, met een spijt naar mij toe zag, rond ten halve weg meer hij zijn spijt aan hen, bij de eerstkomende, ging op mijn schaapen bord, reden had, dat ik had een op mijn Schot- Zij. Daar brokken, en bedaarde de tranen. Krim, KEIZER, de KEIZER, hurken zitten; ik wenkten hem op te staan; hij opstaande, weer naar mijn Volk, kloppend op zijn Bors, doend een teken, dat mij geen kwaad zal geschehen; dus staande, en denkende wat ik doen wilde, werd ik van achteren omarmd en gevat; die twee welke voor mij stonden schooten ook toe, mij met hun steun mijn geweer onttnemend, en mijn kleding uittrekkende; doen was ik zo naakt aan, daar op als zij, denkende niet anders of zij zouden mij ontwaken, te meer om dat diegene welke ik werd, bij het Fort waren, met een gekriek merkten raden langzaam, met spijzen kwamen aanloopen; doch een van die, denkende wel mijn gevatte hadden haar teken doend, werd, zag wel pen zij al haar spijzen van haar, en bij mij kwamen dat zij in waren, zaten alle op haar hurken neerzaten. Ik ben gefopt en opgestaan, vatten malkander Je beraad bij de hand, dansten dus al zingende om mij Van Fort te heen. Ik wees naar mijn Kaftel, denkende Wat ik daar zie, ik zeg u anders leeren dan Regel op zitten. Die fest welke mij nwitgeflonk hadden, Aan zonder en bij mij flanarden, vatten mij meede aan, en Streken, moest ook met haar dansen: waarop de andere Staan, zetten in. Haar handen klapten, en schreeuwende Warm 108. 200 hard, zij konden. Ik dansend met een Aan mij 106; droevig gemoed, nu wel merkende: dat zij. Zij iets niet wilden doen, Het dansen geëindigd Op zij zijnde, was ik haar weer naar mijn Kaftel; Wat. Vi j 2 ö Ser, : On en = 0 UL u ad 2200 0 > 2 2 2.0: iss Eee - . R ” 182 Beschrijving van het Koninkrijk waar op een een schreeuw gegeven, kwamen nog wel twintig uit mijn Kasteel te voorschijn, welke haar daar in tot nog toe verborgen hadden; deze bij ons komend, nam elk Zijn houten spijlen weer op, mij in het midden zettende, en begonnen de straat langs te marcheren ; ik geduurig na het Fort ziende, en dat pasfelend; begon te schreijen, dat zij haar niet eens kreunden. Wij pasfieerden ook de Staak daar ik mijn Kist &c. uit gegraven had, welke ziende, werd mijn hart hoe langer hoe meerder beklemd. Dus ontrent tien uur langs straat voortgetrokken zijnde, keerde zij haar links het Bosch in, en hielden naar een half uur halt, enige wat vrugten halenende, daar wij alle van aten ; zij rukten wat takken van de Bomen, die tot hun bedriegende rondom mij heen, mij enige mee deelende, die ik onder een grooten Boom neer leidde, daar wij naakt op leggen gingen, en zo koud werd als ijs, Ze lagen rondom mij, flapperend geruis, behalve die altyd wakker blijven, en de wacht al zingend rondom mij hielden; die telkens door anderen afgelost werden. Ik kon door hun zingen en konde niet flapperen ; zij dat merkende, maakten vuur; mij daarbij leggend, werd ik wat. Ik beveelde mij aan God, en verwachtte geduldig wat mij wedervaren zou, denkende geduurig om mijn Kasteel. "Des morgens gingen wij weer aan het mat- cheeren, en raakten na een uur uit het Bosch bij een poel, al waar wel duizend karvetjes van dunne rysjes gevlogen stonden, van fantastisch en groot als mijn Koninkapels lantaarn: hier, van nam ik een, aan mij ook een gevende; ik bezag dit, vindende het ver bij de bodem, en half weg de hoogte merkte of het een pot aarde besproeien, daar balden wens Boomen in lag; ik konde niet weten wat dit beduidde; maar na een uur gaand de Zon wat hooger rijvende, zag miljoenen muggen en vliegen uit het moeras opkomen, als wanneer ze strikken vuur maakten, en elk-zen baast in de korf deed roken; deze rook had een aangename reuk; en deze alle muggen en vliegen van ons bijlieten. Dit moeras gekapt zijnde, kwamen wij weer tegen den avond in een Bosch, daar ze terstond vuur maakten, en rondom gingen zitten, mij als voren bewaakende. Des morgens weer voort trekkenden, kwamen we aan strand, aan een grooten ingang; ongeveer twee uur langs strand gaand hebbende, ontmoetten we een rivier, die langs gaande, raakten weer in een Bosch, daar veel vruchten groeiden; ongeveer de middag hielden we halt, hoorde nog een Troep bij ons, die eerst alle op de hurken gingen zitten; daar na op, flauw land, zongen en dansten, als gekken. Ze bragten vruchten mee, welke omgedeeld hebbende, trokken." 