title: Vierteljahrsschrift für musikwissenschaft
creator: Chrysander, Friedrich, 1826-1901 ed | Spitta, Philipp, 1841-1894, ed | Adler, Guido, 1855- ed | Schwartz, Rudolf, 1859-1935
text: Nuchtans tot allen tijden Aensicht hi, luistert lieden End Techten om die croen ; Kend die verwarring mit siriden, Sei hl seer courts verbluffend Daar boven, in den troen. End die die strijd Verliesen, Taondt niet syn, rookt si luften, Sy Valien, tis hem leest ; Dit wil hi niet verwijgen, Mer dat si weder rijst, Maakt hi die weg bereit. Dus wilt u niet verwaren, Om sinen wil laat gharen, Het zin, als wet dat si. [BL XXXVIIa.] Hi je u waal verwaren End binnen korten tijd Van allen maken vrije. Och siit des niet ontwaakt, Al wordt u lid den swar, Op dat groot lijdsaam lijdt, Want duim u loon komt niet aan, U croen wordt boven klar, Zier om lof jgod allicht. En bidt tot allen tijden, Dat hi u hier laat lijden Ter ere van sinen naam. Want als gij waal eentijd atriden En sonder jezelf verblijven, Soo wordt gij hem berekend. Die ziel. Edel vrou, der vrouwen, Schoon moet zijn v anscouwen, Want je trui is zo zuiver. Wel mag ik je vertrouwen, Deed gij mag schijnen van rood, Soud mijn vergeten die moet. Och duet mijn hart oplichten, Recht als de son doet stralen De bloemkweker op dat woud, Mer een punt doet zeer sluiten. Mag ik dat niet gebruiken, Vlaaroch u vrees, tis mijn schuld. Waarom, tvaer niet Tmoren, Als hi, als dient niet horen Ver meer om mijn voordeel. Zo aan ik weet (BL XXXVIIIb) Trouw, komst mijn te voren Mijn leen, is hij al geen troost. 19. "Oec heb ik die wil vreemd, Hoet na mit mijn sal ik wensen, Tis dus na mit mijn voordeel; Want woord ik da dan te wete hoe see men mijn genesen, Is mijn ter stondt dus weer. Maria. 20. "Hoort, ik heb een leer geleerd, Meer dan moet profiteren; Wild ik kort loon ontvangen, Zie dus ook niet bevreesd nog sloppigen, Laat god mit van begaan. 21. Hij kent veel beter dan leven, En wat hij van zal geven, Dan zal hij doen om meer. Wil ik, gij zijt gezeten, Wil hij, gij wordt verdrewn, Van alle dat hem seert. 22. En wilt u daar toe verleiden, Dat gij u laat genoegen, Mit dat hij u toe zond, Dan blijf je blij, vroeg en troostend. Ron, lijden of verbogen, Van alle zittend content. 23. Denk niet aan dies, mijn behoeflen, Had ik, ik vond het liefste. Maar loegt hem teder, toeterd tijd. Want hier beneden en daar boven, Des mocht wel helaas verdelen, Aanschouw ik profiet. 24. In hem zet ik alle zorgen, Vreest riet, hoet zijn sal mocht sterven, Of over lang tijd. Wil ik, gij mocht vleugels sterven, Hier om wilt u ziekte besorgen, Die tijd, daar gij in zit. 25. Wilt u voor zonden zoeken, En voor dat oordeel denken, En vreest hebt u tegengegaan. Want deze drie doen wel vruchten, Zij zijn hulp in nood, In zonden wederstaan. 26. Niederlandische geestelijke Lieder, met hun Singweisen, etc. 209 27. "Lof god, deze voor Terlient. Hoop hem wilt u verlaten, Hij komt u die te baten, Als Woord gij dit niet onttrek. De dancl hem boven maten En lijden wilt u niet haten, Als wou det bij, "XXXVIII"? Bwaer. 28. Hi doct iv die syn graoy, Deet dat, daers geen teowrtMy, Die ghi soud wederstaen, Mer golden consolatie, Wat mit tribulatie Indelijk meer loens ontfaen. 29. Hier om geefs niet verloren, Als komt van drue te voren End zeggen word verblijf. God heeft van doen herhaald, Als dunkt hij van niet te horen. 30. is bij tot altijd Moes moge wel geloofd End soud' enig toecrucen, Ui mynt? Wouderlijk End heeft van hier gepoogd, Op dat ghi beter zou kunnen Verdienen hemelrijk. 31. Dus laat van niet bedrukken, Die duivel komt die vliegen End zeggen: dat en dat. Denk, dat hij wel kan liegen, Van gij zou bedriegen End brengen in zijn gat. 32. In god hebt veel betrouwen, In vroeden end in rouwen Dankt hem gelijkmeer, Wilt des leeraan wel onthouden, Zo moeselijk kort aanzien Mit trouwheid van hier. Die Ziele. 33. V boude allen vrouwen Suldi die leest blijven, Maria, suiker macht. Ik val, gids door de vissen, [Bl.XXXIXb.] Die see, ik va van vissen, die mij dus wel behandelt. 34. O edele vrouw der thronen, O waardigheid mij te tonen, Leer, dat levenshout, En maak van niet te vol loven; God loont veel meer dan duizend woorden, Amen. Verklaar: 1. O, ghi, die vetter lüden lüdt, mit recht ko moechdi syn verblijf, op dat ghi eeuwig lietsaem siit, Want ffi sei eorts groet loen ontvient, En hebt daer geen twijfel aan. 2. Na mijn verstaan, als Jezus aegt: Die lagen mij tijdelijk, doch niet, die eeuwig kroon is heel bereit, End groot croet unoheid in hemelrijk, waar die lieg verdachts. 3. Och heer, o broeder, hoe wel hij staat, die tegelijk Vil achterlaat en mijn om god, die hem doet quetsen, Waarlijk, deze is gods liefde zoon, syn loon zal groot zijn syn in de troen. 4. Och heer, dat teken is zo duidelijk, zo hoef men niet te twijvelen aan onrecht, daar op denkt met grotere volwassenheid: Mijn zending hebben ze wel verdient, ik dank den heer, die mij verleent. 5. Wie acht alleeft een onbezonken keert en anders gene wel rack begeert, waarlijk die is zeker wel geleerd, om burger zoon in hemelrijk, waar hij strijd wel eert vroomelijk. 6. Die onvernoemd en heeft verdienst, meer alleeft zijn wil ziet, in Tijds, dat teken quetsen bedient, Want wie vroeger boven zijn ontstaan, die wordt met lijden die bestraft. 7. Dus laat ons lijden niet vermindern, dit is ons goed, dat we kunnen verstaan, Want dit doet de geest tot god gaan, op dat men lijdt verdacht. Want anders heb ik ongelijk. 8. Laat ons met lijden zijn tevreden, Want als Jezus uit toe sijt, Zo hebben we zoon testament dat hij zijn laatste moeder ziet, Doe hij van herder zijn kruis draagt, Verzinkt in het water. 9. Dat testament is altijd open, dat ons verdienen doet die eeuwig kroon end eeuwige waarheid in de troen; En want dat druk en lijden doet, hier om zo zijn zoon en zoon. 10. Maar lac, we zijn die verbijnaar. Wanneer ons druc of liden vindt, ons dunt, dat ons god niet en is En wellicht wijst toe, ten is zo niet. Want wie groed mij uit, heeft die verdriet. Hat is alsmen bescheiden rijn, zo wil dat god ons vader mijnt casteert hij als syn lieve kind Met druc, met liden die vult teer, Hier om in liden dan te bidden heer. Wat hier van Uden is gezegd, Dat is besloten en leit In wilige uitmoedigheid, Want hennelijkheid is onberekend . . mag met onverdiendheid Hier om zo laat ons trouwelijk aanroepen god van hemelse en bidden uitmoedig, Dat hij ons liden laat hier neer Verdiendlijk tot syn ere. Ihesus, wierom dragen heer, wilt u in wil en eer, Dat gij ons liden laat hier neer Verdiendlijk, zodat u behaagt, En daar na heeft ons onverwaar amen. Dit Heilig Avondmaal, Staat 169 heeft 11 strofen in de volgende reeks: 1, 9, 10, 11, 4, 5, 7, 8, 9, 10. Varianten 1,4 suli. 2,3 etcighe. 2,5 lytd. 3,1 Och here (god). 3,2 tcilU. 3,4 dat is god liefste. 3,5 syn vroed sig. 4,3 en daar op denk met groet. 4,4 met teel. 4,6 wanden. 6,2 ghenen. 5,4 burgher. 6,6 vervelen. Mijn wonderlijke boeken, maten. In het wonderlijke bouwen maten. Hoe dat enige menselijk maken laat zien. Proberen, vaak bij het zomermeer, Als ik denk dat ik moet scheiden, Tenslotte van de harten van mijn lanen. De angst rekt de rechter, welke hier is. Hier, verloren en verloren van dat avontuur, Dat wijzen, zei de helden pakt, Als ik dat moet doen, terwijl ik na ons verdiende wijzen, Hier bij jou in dal van Jozefat. Die mocht vreemd beleven, Maar na dat ik vind het geschreven Van ons ongekwalificeerd niemand kent, Strengen rechter, eet ik meer. Of het waardig is, zo gods mier, Of gehaat van gods gezindheid, Dus moet wij vresen, tegen aanleg. Ook is dat vreeselijk, want als je zult zien, Ze zullen syn genesen Van allen vreemde seer en zwaar, Als die hier te neder komen, Om troosten en verdoemen, Zot heeft heilige een weerzien. Doch die dan z'n zieltje verloren, Mit wat vreesen zal hij horen: Ga weg van mij, vermaledet, In het eeuwig vuur der hellen. Hern bereit met z'n gesellijn, Die gij ter wereld hebt beloond. Wilhelm Baumker. S. Och, hoe sei die mensch dan te beklagen, end mit grater angst vraagt: Oech, heer, wanneer in dit gezicht, Dat ik van hem dus heb zien lijden Honger, dorst tot allen tijden End niet getroost in het Teniet? So en dat ter stok gestoken Sei god des z aan antwoord geven: Toen, daarvoor, voerder, ik zeg dat, Also lang om huis en die mijn Ter niet en deed of gaf, zo lang ook niet en deed dit om mij. Och hoe zal hij dan beklagen Alle zijn weerloosheid hier dagen. Die hij met wellicht heeft vastgehouden Daar hij in mocht dewelke leven Hebben lichtelijk verdwijnen, Had hij die wellicht weerstaan. Ook als indigestie verheven Bl. XLII.] Ook als die geens, die in haar leven Om hun wil de riik geaveld, Zijn hij, Scepen zijn gesellen Die met hem dan gingen ter hel: O siet, hoe zijn deze nu geteld! Dit zijn zij, die wij beschouwen, Vroeger zij in oude gedachten, Aansticht hoe dat nu is menselijk: Kinderen gods zijn zij gerekend, In des levens boek getekend End midden heilige geert. Wij ongelukkige mensen, denken Als wij op haar leven raemen, Dat al haar leven wel verwoest Is, want niet van haar leven Dan een ander verwacht hoef te zijn. Niet oodlijk laken en geen pijnen! Wat wil ons niet ontfermen, Want des niet wolden doen, Niet om wellicht wij hem gaven, Nu had wij een grote hauwel. Dus is die hel nu ons deel geworden. 15. Och, und sieh, wir sind sehr verletzt, denn die Wogen schauern, quer, öfters fließt das Wasser. Doch wir haben euch geboren, Xumniernieer soll uns Gott hören, was wir viel bitten, das ist das letzte. 16. Was haben wir getan, uns und diese drei: Schatz, Trost und Hader mit anderer Weltzufuhr? Och, wie wohl sollte uns, uns und kommen, was da vor uns angekommen: Druck, Armut mit Ausmoehrheit! 17. Vermaletiden, müssen wir wissen, all die meine haben an gepresen, Der Weltlauf, vroechd, nach dem Ende, ihre Zuflucht. Lass, dass sich jetzt mein Bedürfnis vergebener Fluch, endlich jämmerlich getragen, von ewigem Leiden tot zur Ruhe. 18. O vermaletiden, Tage, da sie in werden und getragen, Trost des Weltalls immer mehr, furchtbarer als mir besser, ausgeboren, dann muss ich diese verlieren, zur Hölle, ewig brennen sehr! 19. Ach, und sieh, ich, dass die Arme, die ich dich wilde, hohe Karmen, mit eisernen Trust blicken: Mir zu Welt, ich wohl charmieren, ihr und Wund, ich nicht denken, dass sie mich jetzt, mir zeigen. 20. Oh, du, die meine Rat vor weis, willst die Friedens doch in den Wegen, gedenkst den Armeen in ihrer Not! Kommst ihm wirklich zu Hilfe, mächtiger, sollst du Gott lassen, von ewigem Leiden gehen zur Ruhe. Digitized by Google Niederländische geistliche Lieder nebst ihren Singweisen etc. - 213 Ij -- s> -- Jj _ Jj -- BLXLina. 26. O wel mouchal terhogen. O wel mouchal verhoogen, die om god TT na verhoogen den armen troost in haar Ver-driet, TJ mit woorden of mit werken, voor die ken, of voor die kerken, so wat dat ghi se hoort of ziet. Ja, jeder end mijnenteken sei god van hemmelijken da voor nog in syn rück ontfaen, daer sei dit palastes anscoopjen, voer geërtymdert' al klaar gouverneur, vant goed, dat ghi hem hebt gehuisd. Wilhelm Baumker, Ij t tl -- » t t»« klaar gouverneur, vant goed, dat ghi hem hebt gehuisd. I.0 wel mouchal verhoogen, die om god na vermogen den armen troost in haar verdriet, TJ mit woorden of mit werken, voor die doer, of voor die kerken, soe waer dat ghise hoort of ziet. Vaderlijk en mijnentekenen sei god van hemmelijken [Bl. XLIII b.] daar voor noch in syn rück ontfaen, daar sei dit palastes anscoopjen, T geërtymdert' al klaar gouverneur vant goed, dat ghi hem lief hebt gedaan. 2. Hoe fiel hem geestelijk, hoor naalden werd suikerlijker, mit alle aardschap verleidelijk. Des maven hart machs niet gronddieren, hoe ghi daarvoor zegt juubilieren, omdat ghi hem nu wel behandelt. Lof en eer aan alle, die voor geuwen bouwen, in dat eeuwig leven, daar voor die burgers danken lees. Wonderlijk zul je voor prijzen, help en troost met mijn bewijzen voor ihesum onsen lieven beer. So, dit phi van hem, zijt geboren: komt, reijnt vrienden, witter wordt, besit, mijn vader, zijn rijk, nieuw. Juist, met heel, met mijn verlangen, ga ik werkelijk aan beginnen, want groot, verdient hebt, trouwelijk. Honger, dorst heb ik geleden, veel verdriet, veel jammer hebben, zij troost mij in mijn gebroken hart. Laat ik in mijn nood, laat weten, drinken, ga's dit, eet dit, daar in en eedelijk geen vertrek. Deel in al mijn andere droegen, dank mijn trouw, na vernoegen, komt, bevat mijn vaders rijk, bereit met liefde, met mijn verlangen ga ik werkelijk aan beginnen, want recht, verdient hebt, trouwelijk. Hoe wel, zeg dat behagen, bleek, leid mij, hem vragen: waar, wanneer is dit gemaakt, dat wij van dit in lijden zeggen, honger, don't met andere plagen, en troosten van in, ik vecht. Soo, zou dit de antwoord horen: leuk vrienden, witter wordt; voorwaar, voorwaar, ik eeg, ik, Alzo lang? Pla, een die machtighe, mijnheer hebt gedaan of [LXIV b.J] goede, zo lang gescift, mijn van v. wat vrucht zal dan zijn, al mijn god zo heft uitgesproken, voor al dat is, of heeft gewenst, Zijn prijs in waarachtelijke, want al blijft, doch eeuwelijk, meer werelds prijs is ijdel, feest. O, nu wilt doch bladeren, hier beneden op aarde, de armen geven troost en raad, wie heeft nood, en bidt om poos, laat u denken, is gouds bodem, al waar, hier wonderlijke kwail. Als, zijn een Kult, aalmoezen, geven, is hij goed, of kwail van Liefde, al daar en leid, niet smaak, eens, als zit, zo staat in die zin, dat zit, puur, zweet om godsdienst, zit met ver, of grote loon ontvliet. 7. Wie ghi troost in syn behoeven om gods mijn, wilt des geloven, hi wort V tymmerman te hant in dat schoen paleis voor Gods geven, daar ghi in sult syn verheugen eorts boven in dat suikerland. Nu god sheeft om, hier die armen om dyn wille so tontfermen, dat wij nog werdigen moeten zijn, al blitscap mit V e n i t c ende verloren van dat woord leeg mit al syn vreeselijke pijn. Amen. Vgl. die Anmerkung lu No. 25. Digitized by Google. Niederländische geistliche Lieder nebst ihren Singweisen etc. 215 1 J V J V J Vi/ SJ \</ \J \J w w V/ w \> BLXLVb. 27. De Dauw maakt. Een dauw een maakt mijn wel begint en is mijn hart begeert. Och of ik was ter stond bij haar tot Jesus groter dan, zo zou ik blij ook in wensen. Een dauw een maakt mijn wel begint en is mijn hart begeert. Och of ik was ter stond bij haar tot Jesus groter dan, zo zou ik blij ook in wensen. Vaar al dat in mijn na de derm. S.8i leert schoon en draagt me groter. Van al dat in mijn macht de ren. Voorzeichnung fehlt. Die hat haar god gegeven. Die hoechste troon, dat is haar loon, daar is sie sehr verheven. Sy heet Catharina, haar klar aanzihen verleent dat eeuwig leven. O Jheronimus heer, V grote eer, Kescie tot allen tijden. 10 bid. macht sin. Wil je Catharina mijn trouwst in mijn lijden. En ook wanneer ik haar begaar, laat sie dan mijn verboden. 4.0 eliteftet So sei ic nu Aen haer gedaan met gebeden En priisen die Want si hier neer Heeft vroomelijk gestreden, Tormenten vele Maar die geest Om uven wil gedenken. 9.0 nuiecht katryn, Einer edel en eenvoudig, God grüezi van schoon, volkomend, Soo menig foute, Als op (Int Sou t) Aan rozen en bloemen. Soo wi v mynt En iracii vint, Hij mag hem wel verwonderen. 6. V die nie tsyn In mijn geest Geen twijfel, Ook juuchtt ic v aanvaagen, Met raekelijkheid, Opmoedigheid, Met alle docht den trouwen, O diefst die goy, Ik noemt wel so, Twaar ik een dunk van graven. 7. v mijn naam Liet sterren schijnen Daar boven en beneden. Mijn naam ree, Ik doe v anzer Tot veel handen in steden, In die dat ghij Lieft en met vreude Voert korst tot lof gedaan. 8. En hoerde ik, Dat vrou wen ye En machtig zo van sornissen Dat si verwacht Met reden ... Met schrift figuren, Als ghij, o bloei Die nu draagt roem Met recht tot alle eerbied. 9. Jv welkom in Nu daar enzijn Gij moet zich kunnen Gods liefde soen, Leer van de troen, In brug, leer van de heiligen. O lief katryn, V an een schijn, Is mijn begeven. 10. Een suur gevoel, O suur bijn, Hoort in het eeuwig leven. Hoort mijn dor Dat bid ik v, En wil ik niet begeven, Omdat je niet ziet Dat ik van je Mijn ziel mag beheersen. 11. In de hemelrijk Seer suikerig Is zijn genoegen opkomend. Het leven in t uiet, Voelen goei, In weeld en lauken. O lief katryn, Ik bid, zijn macht dat Laat mij dit wat gebruiken. 12. Zoals wie dienst, Wegens zijn vriend, Zoo schoon der creaturen. So waar ik ga, zijde, leeg van ata, ge help me in al mijn tranen. Dat ik verwijs met Jezus mijn hoede, mijn ziel vleugels verleen. Onze Zie je, zeker niet een gelijke, verloren van alle zorgen. En ik heb nood, mijn ziel ja groet, ik bid, wil je me Troosten, als ik zal pijn, ter antwoord staan, zeg je meer, of minder, of moedigen. O lieft, Katryn, wat doe je, laat komen om me te troosten. Ik heb zonden, veel ontgaan, bestraft boven maten. Het is mijn leed, ik ben bereid, mijn quade wil te laten. O reine macht, hoor mijn bekentenis, laat me in mijn drood behagen met ziel met lucht, zo suiker wil je vruchten dragen. Jou bruiloft valt in en daarin, int heil tot allen toekomst. O lieve vrije ziel, draagt nu prijs, Niederländische geestelijke Liederen ontspringen aan hun singwijze, met recht in het eeuwig leven. Groet lof en eerbuiten ons lieve Heer, en die borg mij geven. Het geeft wel een reen, want jij zit een wonder te boven. Jonge hart, wat pijn je smart bij Jezus mijn zoon. Hij overdeed en wael bekende, hij gaf het goede begijn, meer beter eind, als was het eindeloos. O, troost mij. O suiker troost, ik bid, verloss me arme schepsel van al dat je contrair bent, als komt die laatste dag, te geven reden van al mijn zonden, dat mij al zal worden vreugd. 19. le my beneel LXLVII. O _ ^ _ — > _ — J _ _ >^ ^ _J ^ ^ _ v> _ _ J^ — _J _J ^ _J ^ v> _ v.^ _ — w — w V schon end eel, o roes, o guestdierenu, Bidt god voor mij, dat ik Word vrij van allen vreemde manieren. Een laat mij stijgen, o lief kattj'u, van dien Mael streven. 20. O koningin, in rechterhoek vloek ik dit mijn begeren, Verblijf in zijn geest, zodat ik dit leef of denk tot de dood van een vader. En als hij leit op een verachtdoende, zodat wij hem zullen troosten. 21. V zijn lof, mijn onbekende hoer, nieuw en tot altijd tijdsloos Die ons hier neer in zijn wil te zien en ook in zijn verblijf En geven loon, een suiker kroon naar die wetenschap leiden. amen. BL XLVIIIa. 28. O Jhesus beer, mijn O Jhesus beer, Verlicht mijn zin - nen, Tot u wer uw eer laat mij zijn - genen Een suikert, suiker melodie im, 15 21$ Wilhelm Baumker, Vandaar sint agnet, I V ry-y: verachter die andemijn en Mijn T ij r wonder boeren, Dan geloof ik aan jou, hebben harten gelijk. 1. O Jhesus heer, verlie het mijne Binnen, Tot uw wer uw eer laat mij beginnen Een suikert, suiker melodie Van vandaag zijn quet, wat u welkom hoort, Die anders niets hoort en zoude horen, Dan al hetzij van jou, heeft hart gevoeld. 2. Gij waarheit haar zin, als haar begeren, Ze droeg uit voor mij met groter eer, Gestadig wacht ze op, talloos uitend En suikert van zeden en ook van levens, (BL XLIX) guestdieren, Het hecht wel reden in alle manieren dat ze nu met jou verbluft. 310 naMht agniet, u comngiane, fegruet so siet mit ihesiis mynne eei meer dan hondert dusent fout, Die T veieoet leer mynnentlicke, om tsin een roes in hemmelrike, Int lant, dat alle vrucht in hout. Ghi siit daer aegoen, seer wonderlike, Die hoechste troen dat is v rikc, Die enpelen syn v dienres daer, (i I ! i siit daer vroa, aegro aech verheuen, Ant ghi petrow waert in v leucn v brugom ihcsu openbaer. Een engelien v seer begeerd, Syn'hert Teline, hem docht, ver-teerde, Want ghi seer vaert in aen gedachte, Syn guet was veel. hi v aensochte; Mer wat juweel, dat hi v brocht, Twas al veramayt end niet geaacht Want ihesus mm had v beuangen, v hert, iv 8)ti Iiad groet verlangen, bi hem te wesen ewelic. Der wenrelta vrae HD ghy [Bl X LIX a.] weinich acht, Ghi waert verhuecht in v gedaolite Mit ihesus mynne graeeliie. Ghi waart oech eel, van aenschyn scone, Mer schoonre veel na tscrits oetone Van guet geloof in hert bereit. O fluuter roes, dat licht t dede Die T veroeaa tot een vrede Van daar werrelta yddheit. O lange hert, o guwe n Icly. Ghi leet groot smart end zwaer martelij. Ghi waart oet liclit dertien i.-icr. Ghi waart seer bout, ghi leet wt mynnentliche, Noch pyn, noch gout en modil tw wynnen Bragom myn, dat la dodi daar. Liefagniet, o suur herte, Verdriet, v grote smerte Saar wel ghi leet end vromdus; Hier om ghi siit in dusent vruchten End seer verblust van al v duechden, Die je deedt op aetrilie. 10. O reine mach, o suver bloem, Mit recht ghi draecht nu vrolijk roem Bi iesum christum talre tüt. Ghi bebt ontfaen die hoechsten troen, Noch son noch maen en is nu no gen Nu morgen na, ala gu nu uit 11. O vader, o aan ons twee dit aanschouwen Da de dood ons troen heeft gegeer Trochtden Knd in die verblütt sei meine. Veroen blen je aear een smaken, Veroen meer dan duus nyn die sielan verblütt van ontsprekelijk. Met recht een lam, dat is van teken, Want Jeesus lam had van ontstoken Met mok, met verdachterheid. O koning, o huis boela, Ik bid bij mijn o soen vijole, verzeicht mijn met uitmoedigheid 19. Hoep, ghy sp. al al vercoren, Bid bij hem, hij zal je horen, al daar en is geen twijfel aan. Nu leven macht, wilt mijn ontfeulen, leid bid bij, draecht voor hem mijn gebeden En wilt mijn trouweloos biston. Digitized by Google 14. O suver bruut, hoort mijn gebeden End mijn gebeden tot alle steden Naar uw groot verdienerheid Ik heb misdaan als boven maten, mijn zeer ontgaan, komt mij te baten In mijn tijd ergerlijke 15. Ik bid bij u, seer, o troesterinne, Dat u den beer uit rechter mijn tijd Seer neerslag bidden zal voor mij, Om uw verloest van al mijn zorgen Kond welgetroost mij met zijn wonden, End soos van heen mag ik gaan 16. O sukkertje, end wijst der schepselen, In paradiso tot zijn abe vren Ghui draecht nu prijs en frischheid moet. O lief agente, helpt mij te komen Uit dit Terzriet onder mij bloemen, daar u nu machtig zit en proes. 17. Edel end reyn, ghy drinkt met vreugden Van die foiteyn, die door alle duizenden Uit Loeve als uit baar beginnend. I>Bt it die beer 'van tewim leaen, die V nv scer daer hecft verheuen End Booen verciert als syn vriendyn. 18.0vli lauer muehtf modtt io •eouven. Hoe ghi nv draecht die croen Bl Lb.] van gowen, Die iv die coninc heeft gedaen, Int lant beuaen mit guluen homcn, die sterren, maen, mit hären bloemen, die ghi wt reinicheit daer draeeht end oec die son te bouen gaen. 19. O duerbair steen, mocht ic daer comen end oec aensien die crans van bloemen, di ghi wt reinicheit dair draecht. Ic sow dan bly end vrolie wesen, Want ic waer'vry van allen vresen, daer ic nv mede bin Tersaecht. 20. Nt lief agniet, hoert myn begeren, ic bid, aensiet mit groter eren, soe wie dit Uetdkyn sinet of leest. Ali hi sei i^aen voert reeht dair bouen, wilt htm bistaen nae syn bchoeucn, soe dat in Vreden coemt syn geest. 21. Löf d den beer tot allen tiden, die ons hier necr wil seer verbliden mit hem end v, o suuer maeoht, End alst geeft tiit Tan heen (Bl. LIa] tc liden, dat wy verbliit dan mögen riden tat lant, daer niemant la Yenaeeht. Vtrmufß: BLUa. \^ ^ ^ — \J — ^ — ^ 29. God gruet saaer maecht margriet. God giuet V, 8U-uer maecht margriet, God gruet v, gods wt- uer-co-ien. Ic bid dat ghi my aen-aet end myn ge -bei -wilt ho - len. Och troett my doch in myn yer- 16» 220 Wilhelm Baumker, w w 1- Dat my die coemt te vo driet, 1 len. l.Ood gruet t, f uuer nuieeiit margriet, Gud ^ruct V, jrods wtucrcoren, lo bid V, dat ghi my aeniiet end myn gebet wilt hören. Ooh troüHt my doch in myn TCrdriet, Dal my die doemt te voreu. 2.1e bin bedeesft end leer. [BL Hb.] Versacht, Als ic dene om mijn leven End reden moet, uit goed begrepen, Voer al mijn zonden verzoent. Ik vrees, ik zal zeer snel bestraft, Met recht mag ik lof wel begeeren. Nu liever maakt, mijn tröst mijn liefde End oefen mijn hart te beheersen, Ik bid dat, sta ik mijn stok bij Tot uw bepalen is cerceen End bid ik, dat hij mij maakt vrij Van al, dat mij maakt deren. -4. Ik bid u, dat gij mij verhinderd Van schoon der creaturen, Ik hoop, dat u die mens alhoest, Zo lang ik zal gedijen. Des van dat intrie aan stukken zweet, Wat zijn macht wil mijn leven. 5. Een droom figuur zo nam hij aan End kwam op voor geberen, Die had die onschuld geopenbarde, Hij en zijn God waren niet verzoent. Die was erg bout end overgelaten, Als was gij een vreemde voor hem. 6. Die was al geest, al was die teer, Soms iets van voor gevallen, [BL. Lila] Ondanks dat werd die neer, Ik, onder ver, Nam die richten aan degenen; Van Jezus, ons lieven heer, Hij had die de nodig gekregen. 7. Nu lieve naecht,riet mij dochter aan, "Wilt u horen mijn gebeden, Welpt mij die graven oefen, Leidt gij naar meer openbaringen : Denk, alhier weerstand, Met Jezus ten ten in Vrede. 8. Toen, eer ik in hemelrijk End alle goeds vrije vrienden. Welpt broeder, gerit trouwelijk, End mij, die hij uit mij dreef, Tot uw eer, heeft goed gedaan. Dit dienstbaar doen begonnen. 9. Nu wilt avondbroeder bijeen komen, Syn Geestelijk huis te samen, Als ik vernieuw end waarlijk waan, Die alle games namen, Zo vroeg als zij van henzijn gaan, Dat zij vleugels bij van kwamen. 10. 0 heilige drieënzeiget, Een wezen, drie personen, Lof zij u in de eeuwigheid. [Bl. LUb] En vroedighheid, die met u wonen, Verlicht onafhankelijkheid En daemaan wilt ons kronen. Amen. Verwarring: Vi/ — . w _ w — mm \j sj \^ Vi/ — V./ — w _ ^ _ \^ _ w Bl LUb. 30. 0 Suur maagdelijke staat. O Suur maagd, uitgezocht, keert stoet, Al gladde geblokkeerde tijd Digitale verwerking door Google Niederländische geestelijke Lieder, met hun zingwijzen, etc. 221 1 aanraak, Zo is dat bloed des bloemen, Veel meer gaaf en weet ik niet, Als van goed dat geschiet. O die nieuwe en heb je nu Ik sta die is al gehecht, Dat Jezus, tweevoudig vader, Dat daar van is ge komen. Suur maagdelijke staat, Al lichte geblokkeerde tijd 2 Uit zijn maagdelijkheid, Verzekerd met grotere vreugd, In haar was geen beïnvloeding. In Gabriel liet haar weten Dat door haar botaurus groeide, Dat ze van dat fandaan moest dragen. Hij kwam in haar en vond een kleine Vader, Dat is vreugd en daar toe rein Van elke wereldse pijn. In deze edele, suikere macht, Die God dus aar zond en wel bebaat, Bij het eeuwige leven. Daar is ze wonderlijk schoon En koningin van den troon, Dat leeft haar god gegeven. Die burgers zijn haar ouders, Wat zal hij hen te loonen gaan, Op gruwels verheven. 4. Haer brugom is die koning daar, Haer soen, haer lief, haer trooste gaar En al haers hert begeren. Van hem ia dat alsoen gencrt, Ze wat sie daar van hem begeert, Tegenziend, men macht niet keren. Soe wie hield trouwelijke dienst, Verwaardt vlug zijn genade als een vriend Van Jhesus daar eren. 5. Nu lieve maanden, nieuw aan haar, Wat vruchtbare al van gebeurd dan daar, Wat gij bij haar zegt wegen. Haar brugom zei van brugom zijn, Van troost, van liefde, in mijn kin En dat haar hart genesen. Hij zei van blijdende ontdaan, Verkieren boven soort en man En malteB vrije van vrezen. 6. Wees hem gastvrij in zijn woorden, En laat dat gij tempering ziet, Oheefij daar en daar niet vertrouwen. Wilhelm Blaauwkerk, U sbt moet en bidt hem [BL LLVa.] vrilic aan, | Het gebed van zijn woord wel ontvangen, Hoe zou hij van zich horen! Hij mint van wonderlijke seer. In zijn brugom, het is zijn heren, Gij zit hem uit te luisteren. 7. Soms wonderlijk is van bereid, Alsof verward met zorgvuldigheid, Maar wonder waar te spreken. De myste vrucht, die daar geschaakt, En waar van dageraad te kennen niet In handen duizend weken. Wat nu die vruchtbare ook nog voor Vemal, oech noch oer Gemak, Begeerste het nu op en daan Soe ons die lerders preken. 8. Ze hebben grote macht te gaan, Die meeste soort die mystiek daar Bij wonder vrucht wel consenteren. Ook ze die mystiek leidt nog, Al mochten hem gezien van goed, Des meeste vrucht begeren. Want daar verblijft hem nergens Van Sanders vrucht seer [BL LIVb.] geruchtelijk, Als van die soort, goots tereen. 9. O reine maanden, hoort des goeds mijn woord, Die hem die koning daar geeft in, Zijn brugom, beers der Heren. Geloofs, die bliscap is zo zet, Die hem des andere Troost aan doet, Geloof hart en maak grondig denk ik. O god dans, zij zwem so wel te vrij, Si eiland onder een Die goetedoeting. Dat is die leidende fout, Daar alle waarheden in het gemene Weten, ooit beginnen. Wie daar van drinkt, hem dorst niet meer, Want jij is dronken in den beer Altogether, een groot misverstanging. Wie daar uit drinkt, een ingenieuwig, Hart begeert in hen en mij, En kan geen mens verstaan. 11. Een ingenieus daar claer bevynt, Dat lus Tan goy is meer gemak, Dan van zijn eigen persoon. Ook tegen hem gewoeld [Bl. LVIa.] Hij niet zijn hem seinen mijn dan goed Kunnen die eenzame goeds soen. Ook dat die een die ander mint Geloof hem seinen is gezet, Dat claer tekste betekent. 1 LV in de pagina's. 12. Nu duurt hier verstaan ook waar, Een twaalfgenoemde principes hoe zij Hem der gelaten. Hoe dat die een van de andere waarheid Als van zijn zelf daar in verheven In gods waarheid boven maten. Want zo men mijnt, is men vervijlt In andere waarheid tot allerhoog, Wie zoud dat waarheid nu vat? 13. Want ingenieus heeft waarheid zo veel, Daar van hem zelf de leen deel Meer dan hij kan Tenningen. Hoe kan hij dan van claerzinnig Zo waarheid begrijpen in dat rijk, Die hem toegewicht uit mijnen? Want dit is niet te zeggen noch te woord, Hoe menig suver, schoon persoon Als hemelse heeft binnen! 14. Eerst in die vader en die zoon, Die heelgeheiligde Trueclid hier aan doen, Denkt zelf, wat waarheid is en mach verstaan. Ik waen van te zeggen dat verwaar, Als leefde gij honderd duizend jaar, Gij en zoudt niet verstaan. Want tis die meeste vruechd, dats ciaer, Twaer cleyn, al waer die mauste daer Op deae manier gepresen. 15. Voert denet, wat vruechd die conin- «bin, Wat ehembin end seraphin Hem doen end ander tnronen; Denct, ian baptist, die hetUoh man« Sint peter, die apostel dan End ul, dict riic bewonen. Denct seif end aeynt v hertgen dair, Twaer my te lane end oee te awacr, Soud ict V allen tonen. 16. Bereit v, daer te syn vernoemt, Wanneer men aeyt, die brugom eoemt, Staet op eil gact hem tegen! End oec dan bly op moget staen End mit t lamken tegen gaen, vol olvkyns vercregen. Die vlam daer in doet [Bl. LVIIa.] bernen seoen, Dat ciaer mach lilcncken in den thro«!, Dair ghy t vruechd seit plegen. 17. Veert lampken neemt iv reinieheat, Voert oliken octmoedicheit, Die vlam wilt niynne noemen. Dit syn drie duechden hairde seoen. Die seer wel blcncken in den throen. Als si te samen comen. Digitized by CjüOgle in«derliiidiaohe geistUohe lieder nebst ihren Singweisen ete. 223 JJeea lud die edel oonin^hin, I>aer to Teel meer, dan le besjm, Maria bloem der Uoemen. 18. Oheliict den dwasen meechden niet, In gheeore wiis, wat y gesciet, Die priis der werrelt pachten. Ic •yiu sk hebben reinicheit, Mer laey si oetmoedicheit Knd mynne weinieh MihtaD. r>u9 bliift haer lamp in j-delheit «taen, V brudegom sdse nict ontfaen, Groet soand si nv Tenraehten. 19. Och maechden, wilt v nict verslaen, Tflel hier soe Tarin||[ syn gedaen, T brudegom sal sehier comen £nd T soe mjanentlic ont^^LVIIb.] faen, Vereieren meer dan son md maea Mit hemmelriicschc bloemen, Die ver die son te bouen gaen End al die Bterren, oeo die maen Mit hären ffiilden bomen. 20. Soe »eldi hören scoen gescal, Daer die engelen ouenu V brugom mede louen. End bi sei mit dat schoen geluit In de leiden als syn zoon bruit In schoen paleis daar ben boven. Daar seldi in den hoogsten troon Ontfleeft aan bemiddelen troen, Dat er ansjicht heeft van roosden. Dat ansjicht reinheid beantwoord, Daar bi die maagden mee loont, Die eerbaarlijk leven. Zij slaan de werelds vraag geen acht, En die wil ik haars hart denkt La hemelrijk verheef. Dus irament (en din in mijn seer, Bi ijsunifi hebben Uw leven beren, Bezorgen zij te worden. Stond, wijse maagden, vroomelijk En dienst aan brugom trouw Wilde, van hem en wil niet scheiden. O denk, hoe wonderlijk schoon Hij, op de hoogste troon, Die armen, doet bereiden. Daar is zijn verblijf in Utrecht, Schone, wijd naar de toren werft de zonnen acht. Wat lijdsamheid in het verbeiden. Wat is dan, denkt, van ziele ontfeen, Dat lichaam gaat naar boven gaan, Meer dan gij zoud verieren. Wees blij en maak van wel beredt Met deze drie duivenden Toegerust, Soo wil ik dat vereren. Om kort te zeggen, in het suikere land, Van welke dat vlees aanplant Vertelt veel schoone manieren. Niet aan die vader en die zoon, Die heilige geest wil voor behoeden, Tot reinheid bewaren. Daar toe met moedigheid, Met mijn, met standvastigheid Tot suikerigheid verklaren. Des wil ik hem bidden, spreek waartoe En vrolijk zingen met lijd, Tot zijn blijdschap te maken. Loof, eer zij ter herinnering, Abba, Izaak, Heilig, geloof Een wezen, drie personen. Ver noemt zijn gebeden Hierover al de wereld wijd, Ook boven in de troon. Wij bidden, is het uw wil en eer, Verleent het graag ons, lieve beer, Hier aan bij te wonen. Amen. "K/— ^ — S^" "J ^ \J ^ KJ ^ \J" "—" "Liyu cd by Google" 224 Wilhelm Baumker. BAUMKER. 31. Witt bMty dat it Teel elage Btel. i" 4-" t" Wat baet, dat ic veel kla - ge stel an eich mensch, ic f. de doch wel, dat al mjn dach end al mjni enie is dan win-ghe-wiis. 1. Wat baet, dat ic veel klaage stel aan enich mensch, ic sie doch wel, dat al ni} n klaoch end al mjni nrüs niet anders is dan winghewüs. 2. Och wie aal ie dan roepen aan in mjni Terdriet, om troost toefen, ic bin gevallen, en aan ontgaen, ic wil marna roepen aan. S. Maria, moeder wiercoren. In mij, hier ic t, nr doch geboren end troost mjni arm bedroeftde hart, dat waardig is in grotere smart. 4. Gaat dit mij van, vergeven vrou, so blijf ic midden in den roo end ongetroost in groter nood, dat mij ia Aware, dat die doet. 5. Mijn hartje drijf end al mjni Uden, dat ic met tranen klaech bij tijden voer V, moeder, aechter jammerlijk, dat weet ghi seker Taerlie. 6. Daar om wil ic verteilen niet mijn druk, mjni smart end mjni verdriet, nur Viss ena aijel met goed betrouwen geef io T op, o waarde ioq. Het is goed in goeden tafel te gaan, besteedt de tijd. Het is daar om gedaan, dat sinds ons sin zijn hand, want het is ons kerst, is gedaan, daar sceent hij aan. Niederländische geestelijke Liederen met hun zingen etc. 225 Wat zijn tranen, want het ons wel ga, hoe is die menschheid, die niet en kan zonder het kerst-cleren dan. Heb ik je lief en laat die wereld, het is tijdelijk. Het is goed in poëzie, taalvereerlijk te gaan, betalen is daar om gedaan, dat sinds ons sinto Johann. Waar is Jezus, waar is ge scheen, is gedaan, daar sceent hij ons den suikertrand, "Want ik hoor ons wel ga, hoe is die mensch, die niet en kan wil Jezus klooster drinken, dan? Heb Jezus lief en laat die wereld, het is tijdelijk! Heer Jezus, weert, sceent ons een wijntje als voor milder harten, dyn, die je doch hebt betaald midden in de kruis, den pijn, laat ons dat mee delachtig ayn, als hebben we lang gedwaald, je hebt de wereld ons al irrt betaald we mogen met vrolijheid gaan tot de dood. Heb Jezus lief, .. Waar is de waarheid, paat ons ge- kocht wat hebben we gesprochen, dat laat weer wel tijdelijk, doet ons bedanken een verdracht en neemt op voor, of we een medicijn, maakt ons der zonden quittunc. Het sal voor ge scheen, sprak zij met vliet, hoe veel dat is, ik neemt op mij. Heb Jezus lief, .. Laat ons gaan danken ons wereld, Marie, die edele koningin, die ons verbluffend kan. laet ons gaen drinken mit bliden s}ii in iheeua kelre init rechter myii, ende scoyt occ niet van daen. die waert heeft ons guetlic gedaen, op einen cost, soe gae wy rrj. Heb iheeue lieff . .. £ei Hoffmann (Niedert, geistl. Lieder. 18ä4. No. 100) m veränderter Fassung. Mm§ fiat Ml emar •ÜbenidUm 8. m doi Lied an m tt Sfropkm mu MmAehriß e. J, 149f, — ^ — \J — V-/ _ _ W — W _ V/ — w. ^ W — v.>. — ^ — V^_V>. . ^ — — isi/ — w _ > fehlt hi. uiyiiizied by Google 226 WOhoIm BiiimlMr, Van den Bergh bringt in seinetn Aufsätze »GeMtelijke Gedichten« etc. da» vtrr- Lied mit den drei ersten TexUtrophen aus einer Handschriß des XV. Jakr- hmämrU  be-taelt is- i i 4- ^ ^ V V V r- 2 „ _^ ^ ^ daer en of ge-daen. dat seit ons sin - te Jo - hau. want — ^ ihe-su8 kel-re is op ge - daeu, daer schenct hy ous den i 4- 7 -^CF— — — "^—^ — ^ — ^ Want hyt ons al wel gan. Wia 'ii' soe - ten traen. i I ^ I 4- ^ ^ » 3^ ^ die men-sche die niet Bepotitio. en can. wt ihe-sus kel-ie -p-^: — 1 i ^ -j. _ diin-keu dan. Hebt ihe-nu lief, hebt ihe-toa lief, liebt 4- BL LXb. ihe - suB lief ende laet die we - reit tis tyt. 88. 34. Gode wil ic myu hertieu op gheueu. Go-de wil ic myn her-tieu op gheuen, ende doen my Der Aolkng der sweiten Strophe hat hier noeh die Note e. Niederlandische geistliche Lieder nebst ihren Singweisen etc. 227 al-der menschen of en soe-ken troest in dat e - wighe 4- len-en, daer ict ge -du-nch Tin - den maeli 1 4. Oode vU ic myn hertien op gheuen ende doen mj alder menscnen of, en soeken troest in dat ewi^ho loueily daer ict gedurich vinden mach. . Mocht ic dat wesen {[oeds gebruken 8oe uynenilie Inder nelen myn, ■oe soud ic al dlnc buten sluten, dat my een hinder mochte syn. , Daer en can io niet toe gerakeu, i du en iroente my in een etil afgront, I 6. daer ic mach kennen efi leren smaken, hoe lief tot lief can spreken sondert mimt. < Hert ende aya wil ic op [£1. LXIa.] gheuen. bouen al, dat ic gescapen weet, dat ic 80« spade hebbe begonnen, dat is my Tan gueder herten leet AI en ioud ie nymmermeer ayn huMe verkrigeni noek troest ontfaen in gheenre noet, nochtans wU io hem gestadich bliuen tuttcr doet. Ie gbeue my op, tia meer das tiit, ic legge inyn hoeft in v scoet, dat ic te mael v eyghen bliue, nr helpt ona god wt alie noet In der Berliner Soni^Arift «MU folgmid* MdaHts Hdaehr. B. BL 102a. 4 i -i 6o-de wil ic myn heztgen op ge-uen, end doen mi i i al - re men i-8chen af, eil loe - k ♦ ♦ ♦ ^ i eil loe - ken ttoist in dat e-ni-ge le-uen, dair ict ge-du-rich vin-den macb. Der voUttändige Text dieser Hanäichriß »teht BL 146 mit der Überschrift. •Je hm ght90cit» mä «mn strael muUUn nißf M Hof mann «. a. O. iVe. 44. 228 Wilhelm B&umker, XacJi der corhergehendm Mttoü» w» wtMUn, mB{ßUm m dSm ron mir ^ uwhnetm Stellen » H stehen. V*rtnn{ß: \^-v-/ — ^ '-^-^'^ — '--j — — BLLXIb. 35. Hoe luyde, soe sanc die lerer. i Hoe luyde, soe sanc die le - rer al op der tyn-nen : soe wie in twa-ren ton-den leeft, himachhem wel Tei-syiineii, i dat hi syn bycUt toe tü-de doet, eei hem die doet die 1 wech on^der-gheet, tpsyn 1. Hoe lujrde, loe sanc die lerer sl op der tynnen; «oe wie in swaren sondcn leeft, hi mach hem wel vcrü^nnen, dat hi gyn bycht toe tiide doet, eer hem die aoet die wech ondergheet, tflvn vroede, die des bekeniien. 2. Ende dat verhoerde een iongelinc, ionc van iaren; nu scgh my, lerer wael oude» hoe mochstu dus gebeten? ic mochte leuen soe menigen dach ende hebben nist ende guet gemae ende dair toe mit goede varen. S. Die lerer sprao : dyn vrueehd en mach di nict gcduren, det lidens compt aUoe menigerhand in alioe eiifttr vmo. vxoe-de die des be-^en > mmü^^ och wacrstu in die nnne myn, dat dy dunct nv groet vrneclide sjTBt dat cn waer dy niet daii trurcn. A.Dic iougelinc sprac; ic eu can my niet bedwinfren. ic moet gaen bnikcn myn ionge ioecht mit danscn cn mit springen, die veghe syn, die moetcn stemeOt wel op, nv laet ons vniechde wentan» die tiit sal ons vcrlengcn : 5. Die lerer die sprac . dyn woerde syn groet Tennet«D; och waer s^'n iv gesellen, die daer bi iv waren geseten? si waren iuwes geliic, ende daer to frisch end verwennentlie, die wormen hebbena al ghegeten. Digitized by Google Niederlindiaehe geUtlidia Lieder nebst ihren Siagweisen ete. 6. Die engel in apnothese; ik zie een hemelse - rij langs de ontwerpen, aan de rechterzijde strekt een vinger naar het water, ik weet niet wat dat voor wat is. Het heeft een recht (Bl. LXVIII). Pat, dat weet ik niet, trekt mijn wenk. 7. Die leraar die in de wouden studeert, die god heeft gezant om mij te leren en te verlossen, en wie mij voor de rechtvaardige pad houdt, zodat ik des wille van God af mag laten gaan. Het is mijn gewenste roeping. 9. Vrijdag komt er een geval, en dan heb ik god in de goede genietens, dat hem van de tong van man heeft bekeerd, in alle kortere tijden. Herten neigen er naar, en hou die aan den rechten weg voor het goede werk. 10. Die jongeling spreekt met een bedroefd soldaat: "Ik zal je al zocht leiden, de sinnes van het helpende rijk, wat zal ik nu beginnen? Als ik aan een gravend ried worden, dan ben ik alderwereld spott - met ten dele hiervoor te doen. Amen. En houd voort aan die tien geboden en waak voor de Tijger des Dichters, zodat u mogen rijden met God voor u gaan. 8. Die Engelleute sprachen: "Nun dankt Gottes Wundergnuge." Viele wunderbare Dinge geschahen, nach dem Guten. Dieses Lied stammt aus dem 17. Jahrhundert. Darnach heißt es, Hoffmann, Niederwindüche geütlt. Lieder No. 122. Moll f heilt in seinen Werken über Brugmann ein ähnliches Lied mit aus einer Handschrift, die dem Anfang des 16. Jahrhunderts angehört. Im Antwerpener Liederbuch No. 65, findet sich ein Stück, das mit "Moll, fitter, füßlich, süß" beginnt, ist in 19. Jahrhundert vertont worden. Siehe: Gott Mieae, Seite XI, S. 81. Der Text ist die geistliche Umdichtung eines Wunderlieds, welches ursprünglich mit den Worten anfang: "Wie luge, soent sie, tückische Achter nach dem anderen" begann. Die geistliche Umdichtung des Wunderlieds von Lausenerg, weiteste Wachsamkeit (Kirdtmlied II, 717) nach einer Handschrift des 15. Jahrhunderts mitteilt, dass der Bauer des niederländischen Liedes Jedenfalls als Grundlage gedient hat. Die Singweisen, welche Böhme (Altdeutsches Liederbuch No. 106, 107) nach der Straßburger Handschrift und den Souterliedeken, 1540 Psalm 90 mit sieben Stimmen mit der Melodie nicht übereinstimmt (Cl. Chrysanders Jahrbücher II, S 37). In der Berliner Handschrift (O S. 122) lautet die Verschrift zu unserem Lied: "Wie buchten wir, der unmöglichen Hort, aufgestellt mit großer Wucht." Mag dies Lied die obige Melodie wunderbar übersetz sein, dennoch fehlt es an Eindringlichkeit. Bl.LXmb. S6. Dank werden. 