title: Fabelen en Vertelsels, in nederduitsche Vaerzen Gevolgd.
creator: Christian Fürchtegott Gellert
text: 'kZct 1 . , \ TyL ÜlLENSlPlEGit. 47 •k Zet naaQwlyks van den top benedenwaart myn' voet Of denk reeds aan den berg, die volgen aal ; dit doet Myn' lust vergaan ; doch als wy weör een'berg ontdekken , Wiens top wy moeten overtiekken, Dan denk ik aan hec dal , dac volgt, en gryp we£r moed « ♦ ♦ Wilt ge u in voorfpoed van uitfpoorigheid bevryden, U hoeden dat geen ramp onmaatig u doe lyden ? Leer dan in vreugde, leer in pyn, Zo wys als Uilenfpiegd zyn. Denk aan 't gduk wanneer u 't ongeluk bejegent; Denk aan bet ongeluk, wanneer 't gduk u zegent. P.M. * « CLE- C L E A N T. V^leant, een waardig Advokaat, Die 9 naar zya' eed, met raad en daad, Verdrakten diende in hunne zaaken, En menig* armen fchelm 5 zo wel van galg als rad , Door zyn vcmuft wist vry te maaken , Pleitce eens y dewyl men hem om zynen byftand bad , Voor zeker dievenpaar, geraakt in 's Rechters banden 9 En biagt weihaast , naardien hy zieh by uitflek kweet, Hen van de pynbank tot den eed , En door den eed uit hunne banden. Dat arme Volk ! Men ziet hieräan Hoe ligt 'er onrecht in de waereld word begaan. Want had dees man de zaak zo trouw niet aangevangen y De twee geboeiden waren ras, Dewyl hun 't feit byna bewezen was, Geheel onfchuldig opgehangen. Op C L E A N t. 49 Qp vrye voeten nu gefteld, Wierd d* Advokaat door hen hun dankbaarheid bewezeii ^ En, na 2y, om zyn trouw, hera op hun knien preezen, Betaalden zy verheugd aan hem 't verdiende geld ; Ja vo^den, door erkentnis aangedreven, Oflaioon hy niet te weinig had gefchreven , Hem daar nog boven , bly te moö , Een goudbeurs met dukaaten toe, Terwyl zy by hunne eerlykheid hem zwoeren , Dat voor zyn' dienst, die hen bevryd had van *t gerecht^ Hem ryker loon zoii worden toegelegd , Als beter tyden hen weSrvoeren. Het zonlicht was nu reeds gedaald; Zy konden vöör den nacht niet aan hun woonplaats komen : De Pleiter , met Clienten ingenomcn , Waardoor zyn dienst zo ryklyk wierd betaald , Vergunde, uit dankbaarheid, aan hen een legerftede. Dit kwam de Heeren recht ter Ihede. Nadat ha holft' des nachts door hen was afgewacht, IL Deal. D Be- 50 . C t E A N 't. Beflonden ze eerst den waard in 't bedde vast te binden ; . Voorts ftalen zy het gdd , hem tot zyn loon gebragt ^ Met alles wat hun roofzucht meer kon vinden. Toen traden zy voor 't bed, met deezen buit bevradit, £n wenschten hem beleefd een' aangenaamen nacht. P.M. ♦ ♦ * DE / iMh DE WOEKERAAR. JC/en Woekraar had , in körten tyd i £en* vofstelyken fchat verkregen; Niet door bedrog, längs flinkfche wegen ^ 6 Neen! alleen door 's Hemels zagen* Dit zwoer hy ftout en flerk , in 't aanzien van den nyd» Hy liet, om, voor dit heilryk lot. De erkentnis van zyn hart te ontvouweii , Den armen nu een Gasthois bouwen: Ontwyfelbaar met vast vertrouwen Dat hem daarvoor het loon toevloeijen zou van God« Befchuldig hem van trotfchen waan Noch zielverblindend zelf behaagen l Hy dacht flechts dar, in laatre dagen^^ Van hem de waereld zou gewaagen, £q dat hem God beminde om al zyn liefdedadm Da Pitt 5t DeWoekeraax. Dus pdnzend' llaande voor 't geboiiw^ Kwam hem een firhrandre vriend te voren^ Van Wien hy gaame wilde hooren Qf \ ook zyn oordeel kon bekooren. Hy vroeg of 't groot genoeg voor de annen weezen zoiv Ja, fprak die vriend : breng hen by^^n ! Die huis kan veeler zorg veizoeten. Maar als ge uw fchuld geheel zult boeten, En zy hier allen woonen moeten Die gy.bebt arm gemaakt, dan is het veel te kleen. D E r T, DE DOOD VAN DE VLIEG EN DE MUG. J-/e dood der Vliege doet my dichten , De dood der Mugge geeft my ftof > £n klaagend' zal ik u berichten Hoc 'c Iterflot de eene en de andre trof. De Vlieg flxeek op een' beker neder , Die pas vol wyn gefchonken was ; Zy proefde, dronk, dronk telkens weder, £u zonk al dartlende in het glas. De Mug zag droef op Iiaar vriendinne. Dit, fprak ze, zal myn graf niet zyn ; 't Is 't glansryk licht dat ik beminne, En geenszins eenen beker w^ti. D 3 Doch 54 De Dood van de Vlxeg en de Mva. Doch door het kaarslidit fterk omfcheaea ji Viert zy haar' lust zo veel zy mag, Verbrand (Iraks jammerlyk liaar beenen , £n fluit haar leven met een ach i Gy, die, voldoende aan uw begeeren , U-zelven in 't vermaak verderft ! Rust wd, en laat my, om u te eeren, Betuigen dat gy menschlyk fterft (. •' A M I N T. jf\mint, die zieh in grooten nood bevond, En , wilde hy zyn huisje uiet ontbeeren , Reeds zwaar belast, tien daalders uit moest keeren^* Bad zeekren lykaart, in wiens dienst hy toenmaalsftond^ Pp Wiens me^doogend hart zyn hoop 2jch had g^ond^ Aan hem dit geld ter leSn te geeven. De ryke hoort des armen redn, Maar ftraks op't eerfte woord was't graauwend antwoordrneen! Hy gaf hem ryklyk tyd tot weenen , klaagen , beeven« Hy liet hem lang en troostloos ftaan j Om Gods wil fineeken dat zyn he& mögt zyn Voldaan; Tot tweemaal naar de hiiisdeur gaan : Hieröp verweet hy hem vooräf met zwaare vloeken , Zyne armoS , toonde hem al grommend , welk een fchat Van kwaade fchulden hy nog in te vordren had ; Daar hy , by dken post » gevonden in zyn boeken ^ D 4 Den $6 A M I M T. Den armen , met een hsrs en meesterlyk gelaat , Dit recht gaf hem zyii geld ,) bejegende met fmaad. In 't eind befluit hy , na zulk hard en bitter kwellen , Om aan Amint ^ die hem daarvoor een handfchrift gaf ^ Tien daalders, te^en ze$ ten honderd, toe te teilen, Maar trok vooruit hem de intrest af. Toen hy nog telde , trad een zyner ambachtsliedeii , Ter kamer in , die fbaks den ryken bad ,. Vermits hy gdd van nooden had , Ora 't restje van zyn loon. Neen ; neen ; 't zal niet gefchieden , Was 't antwoord, hoe gy ook verlegen zyt om gdd, 't Word heden u niet toegeteld. Doch de ambachtsman bad hem vericheidenmaalen , Dat hy hem zyn twee daalders zou betaalen. De ryke , om dit herhaald ver^oek v^ftoord ^ Voer eindlyk uit : Vertrek, gy fchelm ! gy dief ! voort, voort ! Een fchelm , fprak de ambachtsman , dit kan ik niet verdraagen« Ik gaa om by 't gerecht terllond u aan te klaagen. Amiiit gy hoorde dit . . . en ylings ging hy weg. ;\iiiint, fprak toen de wodcraar, zeg. A M I N T. 57 My ten gevalle , zo gy voor 't gerecht moet körnen , Dat gy niets hoorde of hebt vemomen. Ik zal u dankbaar zyn. Ja , fchikt ge u naar myn re^n , •k Geef twintig daalders u , in plaats van tien ter leen ; Wan t voor zo kleen een' hoon , niet waard' om van te fpreeken , Dien kaerel , op 't f ladhuis , vergiShis af te fmeeken , Was voor my al te groot een Ipyt : Het (Irekte my voor eeuwig tot verwyt. In 'c kort: zo gy my, als getuigen, niet wilt krenken, Dan zal ik u gdieel de twintig daalders fchenken , Zo raakt ge op ecnmaal uit uw* nood. Mynheer , dus fprak Amint^ 'k had fints twee dagen Voor myne kindren naauwiyks brood : Ik weet hoe bitter zy van honger zullen klaagen , Zo dra ik weör in huis verfirhyn. *t Zal my een grievend hartzeer zyn. ' Men zal om myne fchuld my uit myn huisje jaagen. Doch 'k wil dit alles, met Gods hiilp, geduldig draagen. Behoud uw geld, fchoon 't my van rampfpoed hadd' bevryd , En leer op welk een wyz' men zyn geweeten kwyt. D 5 HE- HERODES EN HERODIAS. Jtiy die 66ne ondeugd voed, *k verzeker u, myn Vrind! Dat Iiy ten zelfden tyde ook alle ondeugden mint. Wie eens van 't fpoor der deugd, moedwillig, is vervallen, £^n haarer wetten fchend, fcliend ze in zyn hart ook allen. Die zedeleer klinkt u te ftraf. Gy zegt : ,, Zwaarmoedigheid heeft u die ingegeeven : 99 Gelleld dat ik me aan wellnst overgaf , 9, Word ik daarom tot moorden aangedreven?" 6 Ja ; *k geloof het , Vrind , hoe gy 't ook moogt wefirftrecven Gods woord , de reden zelfs, verklaart dit voor gewis. Want even dat vemuft, 't geen onbefchaamd diirft leeren Dat hoerery geen misdaad is, Zal , als 't uw Insten flechts begeeren , Uw recht tot moord ook ftout beweeren. De grootfte booswicht word gy nimmer t' eener ftond, Maar door eene enkle daad legt gy daartoe den grond. Zo ...J I Herodes en Herodxas» 5p 26 da gy in d&' pligc vrywillig zyt bezweken, Of u niet voor het kwaad zorgvuldig hebt gewacht, Bezit gy de ysfelyke magc Dat ge alle pligten kunt verbreeken. Waarom gehoorzaamt gy de wetten van uw' God? Omdac die Heilige , die voor uw welzyn waakte , Haar tot het welzyn van het reedlyk menschdom maakte^ Verbreekt gy nu flechts ^n gebod , Gy ondermynt den grond van allen , En doet het famenftel der wet geheel vervallen. Niers is 'er 't geen u dan weörhoud , Waarom gy u niet, even ftout, Aan ieder voorfchrift van die wet vergrypen zoud. Ach! houd toch deeze les in waarde, Dit bid ik u, onnoozie Jeugd '. E6ne ondeugd is 'er flechts op aarde, En ook niet meer dan 66ne deiigd. Naamt gy geen vast befluit, tot kwyting aller idigten, Uv/ gantfchen wandel in te richten , Geloof vry , fchoon men daar iets braafs , iets goeds in ziet ," Uw hart verdient noditans den naam van deugdaam niet. Zq 6o Herodes en Hsrodias. Zo lang ge u door 66n drift van 't hart laat overreedeil £6n voorfchrifc van Gods wet moed willig te overtreeden, Beneemc gy alle deugd haar kracht; En zult , wac goeds ge ook moogt bedryven , Waartoe natuur , ofhoop, ofvrees, of roem u bragt, Voor God en 't Redenlicht volftrekt ondeugend blyven, 6 Jeiigd ! neem deeze Les in acht, •t Is thans uw tyd der Deugd in 't harte trouw te zweeren, En't geen naar Ondeugd zweemt, daar moedig uit te weeren« De Deugd-all^n maakt u van Goddelyk geflacht ; En de Ondeugd kan aI166n een* Vorst tot flaaf vemeören? De Deugd is 't die u *t heil van 't leven fmaaken doet j U boven 't lot verheft in allen tegenfpoed. Zy zal wanneer , in de aakligfte oogenblikken , Uvv vrienden treurig van u gaan , Uwe afgematte ziel verkwikken , En , hemelsch van geftalte , aan uwe zyde flaan. Dan zal zy uwen geest, haar* lieveling, geleiden Naar *t ryk van ongeftoorde vreugd : Daar zal ze uw fierfel zyn by de englen, die, verheugd Om uw gdukkig lot , uwe aankomst reeds verbeiden. 6 Mensch He KODES £N Herodias. 6c ■ d Mensch ! is dat geluk , die gloriryke fbat , Niet waardig dat ge op 't flrengfte uw driften tegengaat? Nu zult gy door een echt en treffend voorbeeld hooren , Hoe \ ttne misdryf uit hec ander word geboren. *t Was Herodias , die , naar *t Bybelfche verhaal , De trouw verbrak met haar* gemaal , £n, uit een fnoode drift, ipet zynen Broeder huuwde: Eeo wanbedryf , waarvoor het heidendom zelfs gruuwde ; Doch't geen het Hof; datfraaakinwoordenfpedingheeft. Den naam van tederhdd , en niet van ontucht geeft. Laat dit de vleitaal zyn van 's Vorsten flaaffche vrinden , Joannes komt aan 't hof. Hem kan geen troon verblinden, Waaröp de boosheid praalt. Hy , aan z>'n* pligt getrouw, Spreekt diis Herodesaan : „ Gy naamt uws Broeders Vrouw, ^ ö Vorst ! dit is niet recht ; dit is de wet verbreeken.'* Zo hoort men (Iccds de deugd door haare tolken fpreeken. De troon maakt nimmer , hem lafhartig of bedeesd , « Die meerder zynen God dan eenen Konin g vreest. Zyn C>2 HeRODES EM HbrO0IA1 ■ Zyn pligt verbied hem iets te fchroomen Als hy de rechten vöör moet ftaan Van hem, die Vorst en Onderdaaa Uit ^ene ftoffe voort deed komen. Zo ftout fpfak Zachariaas zoon; Maar kreeg den kerker ook ten loon. •t Herroepeu had hem ligt gered uit 's D winglands handen , Maar neen j een Vriend der deugd leeft lievervry in banden: Dan flaafsch te heerfchen op een* troon. Hoe vry Joannes ook den Vorst had aangefproken , Hy bleef nochtans van hem bemind : Want hy , die menigwerf zyn pligten heeft verbroken, Eert echter \ hart dat zieh aan God en deugd verbind; Dit hart kan heimelyk zyn liefde nog vensrerven ; *t Bedroeft hem dat hy \ niet kan haaten en 't moet derven* Dos fchynt de Vorst nog niet ontbloot van alle deugd, Wat magt ook de ondeugd op zyn zinnen heeft bekomen. Maar 'Hbrobes SN Herodia tf. 6$ Maar heeft, omdat hy fteeds in de ontucht zieh verbeugt , De fnoode wreedhdd juist zyn ziel ook ingenomen ? d Neen; maar raaktbyflechtsinzulke omftandigheSn , Zö zai de wellust zelf in hem de wreedhdd ilyven : Geen wanbedryf heerscht ooit all^^n : £n gy zoud ligt, als hy, het grootfle kwaad bedryven^ Waart gy voor 't grootfte niet te kleen. 't h &esc De zaalis vol van Edelen en Grooten : De Dochter der Vorflin danst voor de disdigenooten» £lk roemt haar konst. De Vorst, die wulpfchen dans bemint, £o in de Spruit al 't Ichoon van haare Moeder vind^ Wenkt (Iraks Salome en zegt: ,9 Eisch wat u kan behaagen» „ AI waar' het zelft de helft van 't ryk ; ^ Niets is voor myne liefde en u te koningklyk : ,, Vw befi Word u niet afgeflagen." De Doditer fpoed zieh , door die reSa Op 't hoogst verheugd , met blyde fehreen Naar Herodias, zegt : Vorftin! wat zal ik vraagen? „ Vraag om des trotfchen Doopers hoofd.*' ' Myn Codi wie had dit ooit geloofd? Kan 64 HcRODE« BN Her 01 ÄS. Kan dan een bloedig hoofd , met naare en doodfche trekken f Voor een wellustig hart en oog tot vreugd verflrekken ? Hoe l kan een vrouw , wier aart de minfte fmanten (chuwt , Uit enklen wdlust , 2dch met zulk een fchouwfpel flxeelen ? Zieh kittlen in een daad, daar 't wreedfte hart voor grauwt? En leert zy ook haar kroost in zulke gruiiwlen deelen ? , . « Herodes hoort haar be6, verfchrikt, word treurig, beeft; Dewyl hy liefde voor den vroomen Dooper heeft. Doch Vorflelyke trots weet hem het hart te ontfteeken ; Die zegt : ,, 2y t gy geen Vorst ? denk aan 't gegeeven woord; 5, h \ niet van 't gantlche Hof gehoord? ,, Zal Herodias ilraks zieh niet door kodhdd wreeken 5, Indien gy 't haar ont^egt ? indien ge uw* eed dus fchend ? •* Hy peinst. Zyn wellust pleit en dreigt. Hy ftemt in 't end In 't wreed geuoegen van de wraak^ hem voorgeflagen« Des Doopers hoofd word in een fchotel opgedraagen. Dus, ziet gy> krygt weihaast, ua wcinig tegenfland» AI 'c heil der boosheln , door d^ne ondeugd, de overtiand. ^. L, D, y. D E L—. \ X m m DE VRYGEPST. > > VjTy^ die de Deiigd tracht na te flxeeven^ Gehoorzaam volgc wat Schrift: » wat Rede aan u gebied» _^ ■ ^ Een Vrygeest lagcht u uit dac gy zo flaafsch kunt IdSven, Envxaagt: „ Waarzoektgynaar?2oektgy'tgeno^eQniet? 9, Is 't mooglyk ! laat ge u dus verklodcen? 99 Om vergenoegd te zyn , berooft ge u van al 't zoec, 99 't Geen ons geneuglyk leeren doet : 99 Gy zoekt naar tust: is die in d' ergften last te zoeken? 99 Gy haat wat uvr gemoed bemint) 99 Gy mint het geen gy haat :heetditverfland9mynViind? 9$ De vryheid in de deugd te vinden^ 99 Dat heet9 om vxy te zy&9 zieh eerst aan ketens. binden« 99 Dring door den duistren nacht , dien 't bygdoof verfpreid 99 £n u het biein vervult met naaf e angstValligheid. 99 Volg9 Tolg Natuur ; geniet al wat ze u aan moog' biedens 99 Zoek niets dan't geen gy wenscht;nooit moet gy iets ontvlieden^ IL Dbeu t 99 Dan 66 DsVrtge£st. yy Dan wat u deert, dan wat u krenktu „ Denk vry ; en leef gdyk gy denkt. ,, Laat nooit der dwaazen re£n u ftooren. 9, De grootfte hoop is 't graauw ; verhef u boven dat : ! „ 't Gelooft zeer ligt, en weet niet wat: „ *t Verpynt zieh om zyn neiging-zelf te finooren. • „ *t ZAet niet dat miltzucht hen van 't waargelukberooft; yy Zy hadden anders nooit zo ligt , zo dviraas geloofd. „ 't Geloof van veelen moet u tot geen tichtfnoer ftrekken ; „ ( Geef deeze körte les gehoor : ) ,9 Een wyze dringt altoos in 't diepst* der waarheid döör. 9, Zy zyn te traag om haar door *t onderzoek teontdekken. „ Wat is de Schrift? Wat is *t geen ze cmsgeWed? ,, Een treurig leven, vol verdriet; ,9 Een raadfelknoop , nooit los te maaken , „ Ten zy we eerst ons veriland verzaaken, s 99 Wat is 't geweten? wat zyn magt? 99 Door kindertucht flechts voortgebragt; 99 Der blooden crf en heilig teeken : 99 Maar zy, die^weeten wat zy fpreeken, „ Gevoden nooit iets van zyn kracht. „ Volg D B V K Y O E E S T. 6y w Volg dan Natuur j zy fpreekt : wat zou zy meer begperen, „ Dan dat \vy haar gehoorzaam eeren? „ De vrees heeft recht en pligc bedacht, „ En hei en hemel voortgebragt : „ Laac eens 't vernuft de plaats der vrees bekleeden, 5, Is 't dan nog hei en hemel wat gy ziet? „ ö Neen ; een harsfenfchim , een fabel , anders niet« 9> Laat dan 't gemeen elka^r hun kinderklap ontleeden. „ Wat iemand blydfchap baart en vry houd van verdriet „ Strekt hem ten wet; een wyze is fteedsdaafintevreden: „ 't Is all' wat hy gelooft, en meer behoeft hy niet** Dit was 't vernuft waarmede een Vrygeest , in zyn leven , ' Zyn ftelfel ftout bewees ; waarmel hy was gewöon De deugd te flooten van haar' troon , Opdat zyne ondeugd wierde in liaare plaats verheven« Zyn fnood gemoed was zyn verftand, zyn God, En Hy, die flierf aan 't Kruis,wasdikwerf 'sboozenlpot. Zyn einde naderde. Hy, wien men nooit zag fchrikken, Beefde ylings op de komst der doodlyke oogenblikken. £ 2 De 7 De angst voor eene eeuwighdd, hem naadiend* meer en meer ; Ben Richter die^ ab God^ hem vioekte; de open kaaken Bens a^Dds 5 vlammende om hen tot zyn'prooi temaaken , Verftoorde 't loekeloos vertrouwea qp zyn leer. Hy , die nog onlangs, za vermeeten ^ De gantfdie waereld met zyn leer dcvst tegengaan ^ Hoorc met geduld zyn dienstmaagd aan , Wd diiizendmaal door hem een Christlyk dier geheeten ; En liet zidi^ zonder haar in *t minst te wederftaan, Poor deeze vroome Maagd wedrleg^^ en bekeeren. Zo (lerk is 'c fteliel 't welk een Viygeest dürft beweerem <. DE . \ DE ERFSTELLING. Wront 9 die 't groot geluk op aard vöör andren liad y Dat Vorften menigmaal aan herdren laaten moecen , 't Geluk dat hy een' vriend, een* treu wen vriend^ bezat; £n die, fchoon arm, zyn loc zag door dit hdl verzoecen^ Wierd krank : zyn Arts befloot uit zyne kwaal terftond Dat hy in körten tyd zou uit het leven fchdden ; Ontdßkt hem 't groot gevaar, waarin hy zieh bevond, En zegt hem: 't is uw tyd; gy moet uw huis berdden. Oront, die nu zidi van al 't aardfche poogt te ontflaan , Om, vry van geest, den dood te wachten vd vertrouwen, Verzodit voor't laatst zyn' vriend, zyn' Klades te aanfchouwen: Zyn vriend verfcheen , en bood hem allen byftand aan. Ach! riep Oront hem toe, na tederlyk omärmen. De fterf , myn dierbre vriend ! ik fterf , en laat al 't goed Dat God my gaf, u na; ik laat myn dgen bloed. Es Myn' 70 DeErfstelling. Myn* zoon u na j gy moet zyn teedre jeugd befchermen. Draag zorg dac hy in deugd en eer worcle opgevoed ! Bc tut myn vrouw u na : gy moet haar onderlchraagen. Gy, gy verdient dat zy u worden Öpgedraagen. 5"- P- B. * D£ } ■ I » < .. r \ V ^^ .^ t DE WELDAAD. H' oe pryslyk is het met zyn fchatten Bedrukten gaame by te ilaan , £n liever nimmer uit te fpatten , Om de armo6 van haar* nood te ontflaan ! Beatrix wierd , onlangs , door 't erven , Op 't onvoorzienfte onfchatbaar ryk. „ 'k Mögt, zegt ze, dit geluk vefwerven, „ Opdat myn giinst den armen blyk*." Juist ziet ze een' gryzaart , die door pynen Gekromd op krukkcn^ droevig klaagt. Tot zyn geluk , voor 't huis verfchynen , £n die haar om eene admoes vraagt. E 4 Ge- ft DeWeldaab. Getrofien door het grootst erbarmen , Gevoek zy recht 's mans bittren nood : ^y weenc, zy gaat en geeft den armen Ben ftuk bef<;binimeld roggenbrood. y^ L. A % DE r- I T |:' I I . I 1 1 «? DE CANDIDAAT. H/en Candidaat in 't Recht, die zyti bevordring zocht, Begaf zieh tot een* Heer, wiens aanzien veel vermögt; Be^al zieh in zyn gunst ; drong daaröp aan , en (leide , Dewyl in *t eergeftoelte een raadsplaats open was , Ben fineekfdirift hem ter hand , dat de achtbre man doorlas. Dit opftel/t welk iets grootsdi van'sjonglings geest voorlpdde^ Bevid den ouden Heer. Hy nam hem by de hand » £n zei : Gy zyt te lang my onbekend gebleven : My deert dat ge u niet eer by my hebt aangegeeven. 'k Heb Jiefde en eerbied voor verftand , Ik moet uw' flyl en künde roemen. 'k Wil gaame ook (ot dit ampt vöör andien u benoemen^ Zy raakcen in gel^>rek , en wat de Jongling (prak Betoonde dat hy recht gevat. was op ftudeeren , £n dat hem , daar hy fcheen gefchapen tot regeeren , Ocljf, geen bekwaamhdd tot het wigtigst ampt ontbiak^ 55 "tVo^ 74^ DeCandidaat. 't Verheugt me een voorwerp tot dit ampt in u te vinden , Sprak zyn Begimftiger : het word u toegezeid. Maar ach ! de Candidaat , op 't vriendlykst uitgeleid , Dacht door een groot ftiik gouds de zaak meer aan te binden. Neen ! Iprak de wakkre man : Neen , Jongling , ik beQ)eur Uwe inborst. Wie zo ligt gefchenken dürft belleeden , Neemt die ook aan. Gy zult dit eerämpt nooit bekleeden , Uw hart is al te flecht. Hier greep hy naar de deur. B. D. B. DE i I t * » 1 \ DE LOOZE MEISJES, JL wee Meisjes fleeten by eeiie oude Vrouw haar dagen. Die , tot haar beider groot verdriec , Haar huisgezin niet rüsten liet , Dewyl de morgenrust haar zelf niet kon behaagen. Pas kraaide nog haar haan by ieder dageraad , Of zy riep ftraks : flaat op, gy Meiden ! het is laat. De haan liet reeds zieh tweemaal hooren. i De Meisjes , die niet gaam zo vroeg zieh lieten ftooren , (Want immers zegt men dat men nooit een meisje vind . Dat niet den flaap en haar gelaat bemint :) Vervoert tot feile wraakzucht , zvveeren , Terwyl ze in 't bed zieh nog eens keeren , Den dood aan. dien verdoemden haan. Een gunftig tydftip bied zieh aan '^ Zy neeroen 't waar om zieh op 't wreedst van hem te on tflaan. 75 De looze Mexsjes. Jk dacht wel » trouwe haan ! dat die uw lot zou weezen. De toom der Schoonen is te vreezen. Geen fdiepfel kan haar wraakzucht Kgt ontgaan : £n 't is een kleene zaak haar flof tot toom te geeven. Onze arme hsian verloor dus *t leven. 't Naauwkeurigst onderzoek wierd vruchtloos aangewenA Wat de oude vrouw de meisjes ook mögt vraagen , Zy wisten niets : 't wierd alles flyf ontkend. Men hoorde haar den armen haan beklaagen. Zy fcholden op den geen' die 't gruwel had begaan, En weenden bitterlyk raet de Oude om haaren haan, Maar waartoe baatte toch die moord die looze kindren ? De dood des haans, waardoor haar plaag moest mindren, Verzwaarde die, tot haaren fpyt, wel ras. Haar kwelgeest, die niet eer in haaren flaap haar ftoorde Dan als zy haaren huishaan hoorde , Wist 's nachts nu niet hoe laat het was: Maar de ouderdom bragt meö, nadat ze in flaap geraakte, Dat zy omtrent den middemacht ontwaakte : Des Db i o tt MbisjbI ^^ Des riep ze ook 's middefnachts de meisjes , die den haan All^^n vermoordden om te laater op te flaan. ♦ ♦ « Waart gy zo wys de kleene plaagen Des levens met geduld te draagen y Zoüd gy zo menigmaal u niet genoodzaakt zien Aan zwaarer leed het hoofd te mocten bien. JI. J. R. * * E P I C E P I C T E E T. J^ Jjegeert ge een wd te vreden hart? Leer dan, naar Zenoos kunst, u-zelven overwinnenl Geloof fteeds dat gy word bedrogen door uw zinnfen ! De fniart is in de daad geen fmart , En vergenoeging kan geen vergenoeging weezen. Gdooft gy dit , dan zal 't gduk u nooit beleezen i En gy Zilie in de grootfte pyri Nog altoos wel te vreden zyn. Gy zegt : Die leer gaat myn begrip te boven. Die wysbegeerte is trotsch, maar is zy ook wd waar? Een duidelyk bewys moet u dit doen gelooven : In Epidtetus ziet gy 't klaar. Dces, toen hy nog als flaaf de ketenen moest draagen, Wicrd met een' zwaaren ftok , van zyn* te wreeden Heer, Tot tweemaal op het been met ßerk geweld geflagen , ' Maar fprak niet anders dan : Ik bid u> flaa niet meer. ..■.. 1 Epicteet. 79 Gy breekt dus ligt myn been. Hy had dit naaiiw* gefproken, Qf deeze wreedäart riep : Goed: is 't nog niet gedaan, Zo zal ik 't (Iraks te moisfel flaan, £n heeft met ddnen (lag terftond hem 't been gebroken. Doch Epi Aeet , in plaats van klaagen , fprak bedaard : Zie daar ! nu is 't u klaar gebleken. Zäde ik niet dat gy , door dien flag , myn been zoud breeken ? Zie , Leezer ! dat 's de vnicht , die Zenoos wysheid baarc Verwin Natuur, door zulk een kracht van reden. Verbedd u ilout , indien gy fleeds in rust wilt zyn : *t Vermaak is geen vermaak, de pyn is ook geen pyn. Maar, zegt ge , word dit door de ervaarnis niet beftreden? Hoe gaat dan uwe ftelling döör? Dat weet ik niet. Doch 't klinkt nochtans zo fraai in 't oor : » * Ik blyf , Natura ten trots , gelaaten en te vreden. J. P. B, ELr B L P I N. H/en man van Ilaat te Atheea\ dk geen verdienten had^ Dan dat hy, öa^ aan dag, hoogaadlyk dronk en at, £n 't windrig Hoffen op zyue afkomst nooit vergat, Verlangde, als waar* meer geest dan andren hem gegeeven, Dat toch zyn lof op ieders tong möge zweeven^ Wanc menigeen^ die, als 'c geboonerecht Hem niet verhief, en hy den rang had van zyn* kneoht. De plaats eens dienaars naauw' bekledn zou naar behooieD , iStaat mcest naar eer , en tracht die meerder op te fpooren ^ Hoe ftouter hem zyn hart, in we£rwil van zyn* waan, Wyl hy geen' roem verdient , veiUed naar roem te um. In de eigen flad, waanh die Trötsäaft woonde, Bevond zieh een vermaard Poeet , Een, die vcrdienfte preesj wiens zang de Deugd beloonde^ £n haar oufterflyk worden deed. EU * \ •r t E L P 1 N. 81 Elpin bad deez* op hem een lofgedicht te maaken. ^Dus, iprak hy, is het dat ge in aanzien kunt geraaken, Vermits myn naam gewis u 't (poor daartoe bereid. jMeen , riep de Dichter , neen ; die eisch word u ontzeid $ Wyl ik gelofte deed uit eigetizinnigheid, (En deeze laat zieh niet bedwingen) Van wel verdienfte, maar geen* naam ter eer* te zingen. y. P. B. iDEEi.. ' f HET ■ !■— ^^ HE T HOSPI T A AL. . w „ ■■■■■ 1..^ ■■ . ,1.» ... I ■ ■ ■ ■ ^ Jb^lmire had haar* Man verloreo > £n nam 't befluit vtt nook weör in den echt te tteSn. Albaroch! zywaspogjong« Wai; doet een oofsosch all6äi? My dunkt, het huwlyk mögt haar nog wd eens bekooiea: De (laat van weduw heeft niet veele aanloklyklie^n. Dit zag ze , en nam des vöör nog eens een' kans te waagen, Of ook een tweede man haar beter mögt behagen Dan de eerfte, dien zy^ by geluk, niet lang behidd: Want^ ach ! zy fmaakte *t lot van onze booze dagen, Waarui 't van kwaade mannen krielc. £n dit was de oorzaak dat dit puikjuweel der vrouwen Zieh, door gelofte^ op 't flerkft* verbond, Dat zy, zo ze een' Gemaal naar haar genoegen vondi Voor vroome mannen fliaks een Hospitaal zou bouwen ; Want zy was ryk. In 't kort, zy liet zieh weder trouwcn. HEtHdSl»fTAAt. 83 1 Joe Word fömtyds op eens al 't vootig leed verzoet 1 Dat was een man; een mam^ gdiefd van alle menfchen ; Gedienlfa'g , vriendelyk » en als een kind zo goed ; Een man, die alles op den Wenk yan 't Vrouwcje doet $- la \ korc^ een man zo goed als ook een vrouw kan wenfchen« Weihaast word ook de grond voor ^c Hospitaal gelegd. Man werke een maand« Eerlang is 't muurwerk opgerecht ^ Maar , noen. £}mire koftiL Door drifc en toorhe aan 't blaoken 9 Beveelt zy *t wetkvolk ftraks. den verdren bouw te ftaaken. Hoe! heeft men ook gehoord dac d*echt haar we^r berouwt? Die kaa niet mooglyk 2yn ; ze is unmets pas getrouwd ..^ Het zy 20 't wil ;. äthan^ daar wierd niet meer gebouwd. En pas zes maanden na die dagqn Wierd o<A deeä man naar 't graf gedraagen. Die braave man ! Nu , zweert zy , ftaat het pal Dat zy haaf leven lang nooic weder huuwen zal : Nochtans cer twee-en-vyfdg wecken Na dees gelofte zyn verilreken , Is onzc Elmirey ondanks haar geemlyklieid^ F 2 (De ^4 Hbt Hospitaa£. (De bouvtr kon toch niet blyven fteeken) Reeds voor de derdemaal verzdd 0! dat was eerst een man 9 düüm Elnxiie waardig, Verftandig, teder, gul en zonder acfaterdocbt ; NTec dgenzinnig, maar tot alle dienften vaardig ; Die niets beval , maar 't air met vriendlykheid vcrzodiL tty wist wat zy begeerde uit haar gezicht te leezen : In 't kort, zy fcheenen beide 66a hart en ziel te weezen. Die braave Vrouw i Ik gun haar deezen man. Doch vreest zy 00k dat haar dees keur we£r kon berouwen' Aklians zy gaf geen' last , gelyk voorheen , tot bouwen ; Zy dacht voorzichtig : elk bedriegt zieh nu en dan. De droes mögt ook 't geflacht der mannen meer vertrouwcn Indien men tweemaal zieh zo grof vergisfen kon» Zy had nu zyne trouw zes maanden ondervonden ; Dus was hy in haar 00g nog even minnenswaard' Als op dien dag, toen hy aan Iiaar zieh had verbonden^ £n met een züchtend ja zyn teder hart verklaard. HeT HOJPITAAX. 85 Diesgaat weör 't bouwen voort. Maar, 'k zie Elmire komen ^ . • 't Is of 't genoegen haar uit bd haar oogen ftraalt. „ Hoe komt her, zegt ze, Baas ! dat gy zo vreeslyk draalt ? „ Het gdd Word, zo gy wilt, u ftraks voorüit betaald; „ Hebt gy het werk niet aangenomen ? „ Haal toch meer vblk ! '' (heugd. Nu gaat het fchoon- 'k Ben recht ver* Dat moet een Egaö zyn van ongemeene deugd, Nu bouwt wat bouwen kan ; en binnen veertien dagen Toont de eerfte zoldring Aeds de vlyt der arbeidslidn ; Wanneer Elmire zieh weör by het werk laat zien. Zy fchynt verftoord. Wat "s dit 9 Zou zy al weder klaagen ? . •. Zy zag misfchien de metzlaars ledig ftaan , Gdyk 't gemeenlyk plag te gaan . .. Of ir •er iets ver zuimd ? . . . Dit zou my ook verftooren , . . ; Daar opent zy haar' mond Nu zal men 't aanftonds hooren. „ Ach! fchreeuwtzy, driftig, 't werkvolk toe : „ 'k Wil dat men niets aan 't hüls meer doe ; F3 ,>Ik 86 HEtHosPITlAL, „ Tk wil gesn' fteen meer aan nsn draagen. „ Voor Wien fpU ik myn geld mct bouwen ? wat verdriet t „ Voor Mannen die hun Vrouwen plaagen ; „ Want andre Mannen zyn 'er niet. * * « Die boozc Vrouw! men moest haar aan gaan klangen. 5'. L. D, y. I J \ *> ^ZIZ^mZ m I > DE BEDROEFDE WEDüWNAAR. H/en man woonde in PcMtou» (Ik noom de pkats om reden : 't Vemeemen naar de zsak valt dan den Leezer Ugt. *t VecftWygn van de kleinfle omffamdigheden Doet fomtyds twyilcft tan de waarheid van *t berichc.) Eea man woonde vi Poitou 5 en liet tyn vrouw begiaaven« Men rj indachtig : in Pdtou i& dit ge(chied : Daar is men (en £t moet van 't ftuk de waiu4ieid ftaaven.). Zo piachcig als by otis in 't lykbegtaaven niet. Ben linnen doodkleed ras de lyken aan te trdcken. Als 00k de kist niec toe te dekken» Is daar 't gelmuk : men brengt die verder daar *t bdioort. Zo ging men met deoe opra kift ook voort. Docb wat gcbeort 'er? Vo(»tgetoogen, Kwam 't lyk op eenen weg die kngs een hegge tiep : Hier kwetst een doom haar kin : zy opent eensklaps deoogen, Terwyl ze op 't oogenblik met luider ftemme riep: F 4 „ Waar- 88 ' De beoroefde Weduwnaar. ,, Waarheen, waarheen wilt gy my draagen?" Hier, dunkt my, hoor ik veele vraagen: ,, Hoe wierd de goede vrouw van haaren echtgenoot ^ Ontfangen? Achcte hy het vreemd geluk niec groor, 5, Dat hy zyn weSrhelft zag herleeven y ,j Die door den dood hem had b^eeven? 39 Hoe toch was toen zyn hart geibdd?'" Die laatfte zal ik n verklaaren. Na weinig min dan zeven jaaren Nam haar ten tweedemaal de dood in zyn geweld. De man deed haar op nieuw weSr grafwaarts voeren , £n ging ter zyde van het lyk Zo min ontroerd als alle ruwe boeren, Maar qp het zien der hegg' gaf hy het klaarfte Wyk .Wat omging in zyn hart : hy wrong, op 't fterkft* bewogen, De handen in elka^r met traanen in zyne oogen. 99 Och! riep hy uit , daar was het! Ja! „ Och ! kom de hcgg' toch nict te na^ DE \ ' L.„ DE TARTAARSCJHE VORST, JLjen Tartersch Vom , van wien 'c historiboek ons leert, Dat hy, nog Prins zynde, in Europa had verkeerd, Beval, dewyl hy 't ^olk galanter wilde manken, Dat vrouwen van fatfoen het zoogen zouden ilaaken. De Dames, woest van aart, befchouwden dit als fpel; Zy voedden met haar borst liaar kroost als v66r 't bevel. Zy moesten , meenden zy , natuiir niet wederftreeven , En 't voorbeeld volgen door haar moedren haar gegeeven. De Chan , op 'c hoogft' verÄoord door zulk een wangedrag, # Lag in een fcherp edikt zyn gramfchap aan den dag : Hy zwoer daarin den dood aan ieder der Mevrouwen , Die langer aan ha^r kind een zoogfter zou onthouto. Een last , zo yslyk ftreng , dorst niemand tegenftaan. Zy namen voor haar kroost door dwang dan minnen aan. De trek om aan haar borst haar eigen bloed te voedea 9 Liet echter zieh niet lang bepaalen door dit woeden : Een ded der vrouwen zwoer den Chan ter ne£r te flaan. F 5 Den 90 De Tartaauscrb Vorst, per Tartren Vorst had, na verloop van weinig dagen»' Zieh van al 't hofgewoel ontflagen : Dus gantsch all^n , vond hy zieh plocslyk aangerand« Ben vrouw van nmg trad, met d^ degen in de band, Hern onder 'c 00g, en fprak, van eedlen toom ontbcand; Houd q> myn kind my af te dwingen^ Of zie u hier naar \ leven dingen : Ik zuig het zelf ; 'k lesch met vennaak zyn' dorst ; Daartoe ontfing Ik deeze borst , 'k Blyf aan dien pligt getrouw, en wat ge 00k moogt beraam« , Ik laat my door geen dier, d WoctAl daarin -••— i^..y^i. ».^'«iK. \\:v^% Het Tarteiscfa Opperhoofd, door dit geval ontroerd, Stond af van zyn oiitwrerp , om niet ontzidd te worden. *t Europeaansch gebmik , onfmaaklyk aan zyn horden , Wierd nooit door hem we^r ingevoerd. P. M. DE K^ DE JONGE PRINS. JtLen Prins^ nog in den bloei van zyne lentedagen, Wierd , door het gunffig wdbehaagen Zyns Ooms , tweehonderd ftuks piftoolen toegeteld , Met dit beding, dat hy voor 't goed gebruik van *t gcld Vooräl behooriyk zorg zou draagen. Toen hy daamji vveör voor zyn' Oom verfcheen, Vroeg dees hem , onder andre refin , Of hy 't ontfimgen geld ten nutt' had uitgegeeven. Hier, fprak de jonge Prins, verblyd. Hier is myn beiirs , 't is all' nog by elka^r gebleven ; Ik ben niet 66n pistool nog kwyt Zyn Oom nam *t geld, geheel te onvreden, En fprak , het werpende op de ftraat : Leer » leer, 6 Prins! uw gcld op beter wyz' befteeden, Wät baat het dat gy 't liggen laat? Een Prins heeft daarom veel , om weör , ten dienst van veden , Zyn fchatten nuttig lüt te deelen. D E DE JONGE ECHTGENOOTEN. INa zo veel bittre cegenheden. Na zo veel koxnmerlyk gevaar. Als ooit een lederminnend paar^ Met grievend hartzeer heeft geleden, Schonk eindelyk de tyd , tot troost in hunnea druk , Aan myn gelieven een gcluk 't Geen zy, Indien de deugd belooning word gegeeven, Tienwerf verdienden , wyl ze altoos ftandvastig bleeven* Zy, als Verlicfdcn, ßeeds gcdreigd, in vrecs gebragt, Zy mogten tlians , gehuuwd , clkander vry beniinnen ; Men wist der vrienden list tc omblooten van haar kracht , Der oudren flxengen toorn zachtmoedig te ovcrwinneo» Wie was, na zo veel jaaren wee, Gelukkiger dan deeze twee? 3emind , te erlangen 't geen op 't hoogfte ons kon behaagen ; Tc rüsten in een' arm, door trouw onze achting waard\ Zo De j o mg e E c fi t g e n o d t £ n. 9^ Zo dit , 6 Mensch ! den naam niet van geluk mag draagen^ Dan is 'er gqen geluk op aard\ 'k Wed dac hier mcnig-een dus in zichzdv' zai fpreeken : Die goede Man verftaat de zaak niet ; neen ! * Waar* Huwlyksmin geluk, wat zou dan my ontbreeken, Daar ik een Viouw omhels van vede uitmuntendheön? . Is zy niet ryk en fchoon ? De ben nochtans te onvre^n. 'k Geloof u , lleve Vriend ! maar denk toch dat zulk paaren^ Als veelen doen , niecs Iieefc van liefde dan den fchyn : Dat heet naar 't ligchaam zieh alleen in d*echt verga^ren , Terwyl de zielen verr' van een vcrwyderd zyn. Een onverwacfat geluk bejegent dees Bcminden. Hoe teder weenden zy! de Man moest, voor een* tyd, Het voorwerp dat zyn hart verblyd Verlaaten, wyl hem een van zyne vrinden, Een nabeftaande, in een veräfgelegen Stad, 2yn goedren nagelaaten liad. AI kusfend van elkaÄr als afgefcheurd, intusfchen Begeerig om nog meer te kusfen , Spreekt de een den ander, by hun wederzydsch gekläg, AI ftaamlend na: Vaarwel! - Ach! . . . Ach ! Hy ^4 Ds jONÖ£ EcttTGENOOt&A Hy treed in 'c fdiip 9 byna van rouw beanreken«. Hoe dikwils ziet by om! zyn Doris blyft aan 't ftrandf Om Dämon 9 haer gdieflfte pand» Na te oogen tot het fdüp haare oogen is oatwekea 6 Hemd , dat hy keere in een' geimischten £bnd / Dos hoor ik hsoüt nog aan den oever fineeken« Het fchip volbrengc zyn reis : hy land vooifpoedig ^ £d fchryft met ieder post: ik zal haast wederkomen. Ook heeft hy de erfenis pas in bezit genomen 9 Of hy beviytigt zkh om weder f fcheep te gaon^ Maar fchryft ^ om zyrt& komstTOor haar bedekc te houdn^ Dat hy, ondanks al zyn beloften haar gedaan^ Een week moet wachten eer'tgeluk van haar teaanfchouweo £n bly te omhelzen hem op nieuw gebeuren mag. De jonge Vrouw , die fteeds by *t neigen van den dag Zieh uit haar huis begaf, dat aan den zeekant lag; £n vol verlangst den oever gaam befchouwde^ Ging op een* ty d , vemikt van zin , Längs 't {band aan haar zo waard, verzeld van haar Vrien4i05 iVan wie ze altoos Iiaar hartsg^hdm vertrouwde. Bt JON6E EeBTÖlSNOOTIH« 9$ Zy fpmketu Maar waarvan ? Indien gy zelf niet laad Wat lie&t eöi jonge vrouMr, die vol verlangst is, praat, Zyt gy niet waard* , mya Vriendl dat wy 't aan u verklaarexu 6 Neen. Verziryg, verawyg^ xnya lied! Hoe teder Doris weiiicfaen waren. *t Zal aan een hart dat mint van zelf 2ich openbaaren : Voor andre harten fchryf ik niet. Terwyl nu Doris met een zucht haar teör verlangen Naar Dämon Wy bcniigt, dien zy nu t^huis verwacht, Het vriendenmaat befchryft waaröp zy is bedacht Hern by zyn wederkoxost te ontfangen i Terwyl zy, wanddend% fpreekt van haare erfenis; Akeeds 'c ontwecp van haar' gelukflaat maakte» Dan wedr die overweeging flaakte £n hem, aan wien ze alleen dat heil verfchuldigd is^ Die , in zyn Testament , tot Erven hen benoemde , Met traanen van erkentnis roemde ; Terwyl zy reeds den armen fpysde in nood, ^tBehoeftig weesje, als moeder, byftand bood. Der kranken hart verfterkte en müd verkwiktej Gevangenen vereiscfate hulp befchiktei Ter- *9<S Dt JO'^GE ECtfTGEKOOTZll: Terwy I zy , daar zy dit reeds in voorüitzidit deed ^ ' Vemikt om haar geluk , digt aan den oever treed ^ Roept haar Vriendin : ei zie ! wat dryfc daar op de baaren ? Een kistje! wat mag *t zyn? Zo 't eens juweelen waren? Ach , Doris, dat waar' fchoon ; maar , 'k zeg hetu voorüit , Indien 't hFer heendryft, (wantikheb^theteerft'vemoinen) Behoort aon my*allddn , met recht , dien fchipbreuks buic. Doch 9 naar ik denk , zult gy wdhaast in 't kraambed komen^ En dan weet ik myn' pligt. Ik moet , naar allen fchyn , De doopgetuige van uw eerfte kindje zyn , Dan zal ik, opdat gy daardoor aan my moogt denken ^ U een driednbble fnoer van fyne paerlcn fchenken. Terwyl de jonge Vrouw , in 't eigenfte ogenblik , De fcherts van haar Vriendin met wederfcherts beloonde , Riep de ander: 't nadert reeds! wanneertotbeiderlchrilc. Zieh een verdronken lyk van verre aan haar venoonde. Wie weet, fprak Doris, (daar uit teedre deerenis De traanen in haare oogen flonden) Wie weet of hy , die hier zyn graafplaats hceft gevonden , Van twee gryze Ouderen het ecnigft' kind niet is l Wie De J0N6E ECHTGEMOOTXN. ^/ Wie weet met welk een heet verlangen Het afgeleefde Paar misfchien Reeds vaardig (hat hem t'huis te ontfangen; Om^ bly van geesc, de Bruid hem aan te bidn> Die hünne keur voor hem had uicgeleczen , £a die 26 9 om zynent wil , getrouwe zorg beweezen 1 God geeve dat zy nooit dit ysQyk fchouwfpel zien 1 Wie weet of mooglyk , door dit fterven , ■ I^et wel de trouwfle Vrouw den braaflten Man moet derven^ Die haast, om 't ongeluk van haar en van haar kroost. In armod weenen zal , ontbloot van hulp en troost ! ^Vie weet hoe menigmaal hy niet , vöör zyn verfcheidn , Gedacht heef t aan die Vrouw, hoe hem haar ramp deed fchrden ! Maar , Nicht ! verlaaten wy deeze akelige fteö , Opdac myn fiddrend hart dit fchouwfpel moog' vergeeten. Das fprak ze , en ging ; als jiiist , door 't golven van de zee» De doode wierd aan 't flraud gefmeten. Haar Nicht beziet het lyk; gilt, met een naare ftem: Myn waarde Neef ! en valt in onmagt nevens hem.. Op deezen gil keert Doris weder, Om haar Vrieiidin haar hulp te biön. II. Debl. G Ach, pS De )ottet EcttTdENOOTE«. Ach, Doris! ach! wat zult gy zien? Zy aet> valt c^ hct lyk van haaren £ga£ neder, £a fledt {Iraks aan zyn borst. Haar ?^cbt bekomt in 't end En maakt de gantfihe bunit dien dubblen ramp bekend. Toen zag men hem, die nimmer beefde, beeven; En hy, die noolc gevoel had van elend*» ' 'Wiad nie weemoedigheid cot weenen aa^edreven. Daar was gcen mensch die naar *t gebeurde vroeg : ' Ilct enkele gezicht was hier berlclits goioeg. 6 Gy , die varbaar zyt voor teder meededogen ! Bewcen in dees gebeurtenis De oprechtfte trouw, wier einde op 't hoogfte elendig is. Smaak wat het zy dat ge u om andren voelc bewogen ; Stel de onfchuld dikwils in haar lyden u voor oogen ; Deel in uws naasten tegmTpoed, Die deernis heiligt ons gemocd, £n doet menschlievendhdd in ons hec hoofd verheffen. : altoos fchoon , vat rampen haar ock tieSen. DE r 1 <■ ^ / ^SE DE JONGELING. Ji'en J( )ngeling , die Veel liad van ^n Stad gehootd ^ Die 't vast verblyf was van den zegen , Befloot zieh met der woon te vesteln in dat oord. Daar, dacht hy dikwils, Word door my 'c geluk verkregeiL^ Hy nam de rds dan aan > eh zag reeds , toc zyn vreugd ^ Die waärde Stad op eenen berg gelegen. Dank zy den Hemel, fprak de Jongeling, verhetigd, Dat ik in 't den dier Stad myne oogen mag gelooven ! Maar welk een berg ! wat (leilte! och ! wäre ik die te boven ! Een vruchtbaar dal lag aan den vöet Des bergs. De menigte van vruchten troffen de oogen Van onzen Jongelirig, en hidd hem opgetoogen, 6! Dacht hy', wyl ik toch zo modlyk klimmen moet, Zo wil ik j om geen dorst te ducbten, Myn' reiszak vullen met die fchoone en frisfclie vnjchteni G 2 Hy 1097v^-i: l icö De J0N6ELIN6. Hyat, en, door den fmaak van't ooft nog meer vcrrukt, \Vicrd flraks door hcm de reiszak volgeplukt. Nu klimt hy ; doch het was flechts modte en tyd verleib Hy valt , te zwaar belaSn 9 weSr fchielyk naar benenn. t Vriend ! (dus laat een (lern zieh van de hoogte hooren) Men kan naar onze Stad zo ligc niet opwaarts tre^n. * De berg is (le3 : 't valt zwaar &6n (lap flechts voort te komea: £n gy hebt op den tpgt een' last nog me^genomen ! Vergeet het ooft , waardoor gy u belemmerd sdet, Of gy bereikt den top van deeze fteilte niet. Styg onbelaaden; flyg kloekmoedig en wilvaac^ig: Want ons gduk is alle uw moeite waardig. Hy khmt , en zict vooruic hoe hoog hy klimmen moct. Maar Hemd ! ach ! hoe verre is nog de Stad gelegen ! Hy voelt tot rüsten zieh genegen , En eet van zyne vrucht , waarmefi hy 't leed verzoet. Hy flaat nu 't oog naar 't dal , dan naar den berg : beiladen Ziet hy *t genoegen , en omhoog veel modlykheden. Hy overlegt met re^n wat hy befluiten zai. Klim , zegt hem zyn verftand : uw heil verdient dat poo^^cn. Ncen, Da JONGBLING, 101 Neen, fpreekc zjn hart: keer we^r te rüg in 't dal; Zo zwaar een arbdd gaac verr' boven nw vermögen. Geniet een weinig rust ; verzadig u j en wache Totdat ge uw voeten hebt verflerkt met nieuwe kracht. Dit deed hy, en, verkwikt, lag hy in *t dal zieh neder, Nam dikwils vd6r te gaan , doch fcheen fteeds moede en mat. 't Geen 't eerst hem had gehinderd , deed het weder : Ja 9 hy vergat zyn heil en kwam niet in de Stad, ^ ♦ * Veel Christnen ziet men als dees Jongling zieh gedraagen. 