title: Historisch-kritische Beschouwing der Glucosiden...
creator: Dirk de Loos
text: In 1858 onderzocht 00k kawalieb (1) de werking van zontznur op het galnotenlooiznur ; hij voegde bij de waterige oplossing, welke in eene kolf aanwezig was, het genoemde zunr en verwarmde de vloeistof drie uren lang in een' voortdurenden stroom van koolzuurgas. De producten, welke door deze behandeling ont- staan , zijn volgens kawalieb galnotenzuur , ellagzuur en gekrystalliseerde druivensuiker ; de hoeveelheid van de twee laatste ligchamen was echter niet standvastig; zoo ver- kreeg hij uit een zuar van de zamenstelling koolstof 51,71. waterstof 3,76, zuurstof 44,53. en door hem als het zuiverste beschouwd, 0,73% ellag- zuur en 7,07 Vo suiker en uit het looizuur, in koolstof- gehalte overeenkomende met dat door Strecker in 1854 gevonden 7,27 7^ ellagzuur en 4,96 7^ suiker. Kawalier leidde uit zijne onderzoekingen af, dat het galnotenlooiznur niet tot de glucosiden kan gerekend worden, daar de hoeveelheid suiker, welke bij de be- handeling met zuren ontstaat, te gering is. In een later onderzoek van hetzelfde jaar maakte bochleder (2) bekend , dat het kawalieb gelukt was door het koken eener waterige oplossing van tannine met eene oplossing van baryt in eene atmospheer van waterstofgas gludnezuur en sporen van mierenazijnzuur (kenbaar aan den renk) te verkrijgen, zijnde dezelfde prodacten, welke door eene gelijke behandeling van drui- vensuiker met barytwater ontstaan. Uit deze onderzoekingen leidde KAWALIER af, dat men de tannine zoodanig kan verkrijgen, dat zij vol- komen vrij is van het ligchaam, hetwelk met zuren ellagzuur levert en men haar niet kan be vrij den van de stof, welke met zuren druivensuiker geeft. Daarenboven maakte hij de gevolgtrekking, dat er (1) Joaraal für praötische Cliemie, LXXIV, ^8. (2) Chemisch Centralblatt, 1858. No. 37. 178 op ongeveer 11 aeq« galnotenzanr 1 aeq. suiker ontstaat, en dat het galnotenlooizaar en het galnotenzanr in dezelfde verhonding zonden staan als de dextrine en de draiven- suiker. Het galnotenlooiznur zou dan door behandeling met znren of alcalien en afsloiting der lucht in galno- tenzanr, onder verlies van water, overgaan en de suiker, welke daarbij ontstaat, zou men als eene verontreiniging van het galnotenlooizaar moeten beschouwen. W anneer wij de formales , die voor het galnoten- looizaur gegeven zijn, te volgende : Pi:LOUZE zamen vatten, < 0|8 Hg Ojj. loa zijn zij de Liebig PÄLOUZB 0.« H, MüLDBB C4 Streckeb Cs4 0,4- Knop Ose H,, 0»v PiiLOUZE Veranderde zijne eerste formale, ten ge- volge van latere onderzoekingen, in die door liebig aangenomen ; de redenen, waarom de formale van mulder ons minder zeker voorkomt , heb ik reeds vermeld , daar- enboven voldoet zijne formale, even als die van liebig en PELOUZE, minder goed aan de procentische zamen- Stelling door stbeckeb gevonden, daar toch de moeite, welke 6TBECKER genomen heeft om alle mogelijke kansen van dwaling te vermijden, ons waarborg voor de naanw- kearigheid zijner ontledingen oplevert. Dewijl KNOP zijne vroeger aangenomene formale voor onjnist houdt, zoo blijft ons das te kiezen tasschen de nieuwste formale van STRECKER of het denkbeeld van knop en kawalier te deelen, dat de nataur van het looizaur nog niet met genoegzame zekerheid bekend is, om de zamenstelling door eene formale ait te drukken. De onderzoekingen van knop en kawalier bewij- zen, ZOO schijnt het mij althans toe, dat het galnoten- zanr werkelijk als zoodanig gevormd in het galno- tenlooiznur voorkomt; evenzoo ben ik het geheel met KNOP eens, dat het looizuur geene smkerverbinding kan zijn, om redenen, welke in de algemeene beschouwing 179 znllen behandeld worden ; en ten gevolge van het onder« o^k van kawalieb houd ik het insgelijks voor twijfel- achtigy dat de tannine tot de glucosiden zonde behooren, doch er zullen nog nieuwe onderzoekingen noodig zijn, cm deze meening volkomen te bevestigen; voor zeer waarschijnlijk houd ik het^ dat de tannine , die tot heden onderzocht is, altijd verontreinigd is geweest met een glucosid of dat welligt de tannine eene verbinding is van galnotenzuur met een glucosid. Hoewel de formnle van 8TB£CR£B zeer goed vol- doet aan de gevond^e procentische zamenstelling, daar die tut de formale berekend aldus is: koolstof 52,4.2. waterstof 8,57. znurstof 44,01. en de ontledingen in meta- en. brandig galnotenzuur zieh zeer goed op de volgende wijze laten verklaren: G54 H,, O3, = 4 O,, H, O, + 6 CO, -h 6 HO, galnotenlooizuur. metagalnotenzuur. C,, H,, O3, = Oj,H,0, +3C,,HeOe+6CO,; brandig galno- tenzuur. ZOO is er, ten gevolge der onderzoekingen van knop en vooral van kawalieb, meer grond om aan te nemen , dat er nog nieuwe onderzoekingen noodig zijn om hare zamenstelling door eene formule uit te drukken , te meer daar 00k btbegkeb's formule niet voldoet aan de hoe- veelheid galnotenzuur, die men in Staat is uit het gal- notenlooizuur te verkrijgen; want volgens berekening zou hetzelve slechts 72,96 v^ daarvan kunnen leveren, terwijl KNOP minsteüs 75 7o en wethbrill 87 V„ verkreög; zoo als reeds gezegd is, voldoet zij eveümin aan de hoeveelheid suiker door stbeckeb zelven en nog minder äan de grootste hoeveelheid, door kawalieb door behandeling met ;ßuren verkregen. \ 1 ' t li* 180 VERBINDINGEN van GALNOTENLOOIZUUR. De kennis van de meeste dezer verbindingeii zijn wij aan Büchner (1) verpligt, die zieh in 1845 met deze onderzoekingen bezig hield. Met potaacK Büchneb bereidde de verbinding door eene alcoholische oplossing van bijtende potasch bij eene alcoholische oplossing van looizuur te voegen^ tot dat zieh aan de oppervlakte der vloeistof roode äderen be- gonnen te vertoonen. Het nedergeslagen zout vormt witte, krystallijne vlokken , welke met alcohol worden afgewasschen. Beide oplossingen moeten tamelijk verdund zijn, daar zieh anders gelijktijdig eene bruine harsachtige stof afzet. De verbinding is wit van kleur, weinig krystallijn , bezit in gedroogden toestand een poreus aardachtig voor- komen, is in water met eene groene kleur gemakkelijk oplosbaar en bevat volgens büchneb: koolstof 45,0 46, —. waterstof 3,1 3, —. zuurstof 38,7 88,7. potasch 13,2 13,3. door hem uitgedrukt door de formale 3 (C,3 H3 Ol J + 2 KaO — 2 HO. Formule van stbeckeb: 2 KaO, O5, H,o O3, + 2 HO. Als men in eene tamelijk verdunde potaschloog zoo veel looizuur brengt, als zieh zonder wärmte kan oplossen, ZOO wordt de vloeistof, na eenigen tijd aan de lucht te zijn blootgesteld, donker rood; het op deze wijze ge- vormde ligchaam werd door büchneb tannoxylzuur genoemd. Voegt men bij eene kokende oplossing van bijtende potasch zoo veel looizuur tot het opschuimen op- houdt, zoo vormt zieh gedurende het koken der vloeistof tannomelamuur. Met 8oda. Om deze verbinding van eene constante zamenstelling en in zuiveren toestand te verkrijgen, volgde büchneb dezelfde methode en nam dezelfde voor- (1) Annalen der Chemie nnd Pharmade, LTII, 861. i 181 »rgen in acht als bij hefc potaschzout. De alooholische c dossingen mögen niet warm bij elka&r geroegd worden^ om het afisetten van een harsachtig ligcbaam te voor- komen. Het droogen van het zout geschiedt het best op een waterbad, waarbij het als eene ligte^ poreuse, geelachtige massa terngblijft, welke met weinig water gomachtig wordt, eerst in veel water oplosbaar is en op 100*" gedroogd door büchneb werd zamengesteld be- vonden uit koolstof 46,7 46,1 46,9. waterstof 8,3 8,1 8,4. zuurstof 89,3 40,8 88.7. soda 10,7 10,— 11,—. 5 Cj3 H3 O,, -h 4 NaO — 4 HO. Formule van stbeckee: 3 NaO, C54 H,, O3, + 2NaO, C5, H,, 0„. Met ammaniumoxyde. Het bereiden dezer verbin- ding gelukte büCHNEB het beste door ammoniagas te leiden in eene oplossing van looizuur in absoluten alco- hol, waarbij zij zieh als witte vlokken afscheidde, welke boven zwavelzuur gedroogd eene bruine harsachtige massa vormden. Door het gebruik van waterhoudenden alcohol scheidt het zout zieh als olieachtige drnppels af. BüCHNEB vond het zamengesteld uit: koolstof 51,03 51,3. waterstof 4,48 4,5. zuurstof 41,36 40,7. stikstof 3,13 8,5. ZOO dat hij de formule 2 0,3 H3 Ojj + H4 NO — 8 HO aannam, welke zamenstelling men nagenoeg kän uitdrukken door de formule H^ NO, O54 H^, 0,3. Met baryt. Tot bereiding eener verbinding, zamen- gesteld volgens de formule 3 BaO, 4 0,3 H3 Ojj, ontleedde büchneb eene oplossing van looizure soda met chlorbariupa, waardoor een vlokkig nederslag ontstond, hetwelk in koud water bijna niet, in kokend water zeer weinig oplosbaar was, zieh na het droogen als een flaauw roodachtig poeder voordeed en zamengesteld was uit 18S koolatof 89,7. waterstof 2,8« ««WSlof 86,8. baryt »0,7. Eorimüe van BTB£CK£P: 3 B^Q, C54 H,, Os4 + 2 BaO, C«^ H,^ O,^. Eene verbinding soamengesteld volgens de £ormule 4 BaO, 8 C,, H|; Oi^ werd door büchneb bereid door ZOO lang koolzure baryt bij eene kokende oplossing van looizuur te voegen, als er nog opbruising plaats greep, de gefiltreerde vloeistof daarna uit te dampen, met alcohol neder te slaan, en het nedersUg met alco- hol af te wasschen. Op 100* gedroogd vond büchnes dit zuur zamen- gesteld uit: koolstof 38,8. waterstof 2,3. zuurstof Slyl. baryt 32,2. Formule van Stbeckek: 3 BaO, O54 Hja O34 + BaO, HO. Met ijzeroxyde» Deze verbinding werd in 1884» het eerst door piiLOUZE (1) bereid, door eene oplossing van looizuur met zwavelzuur ijzeroxyde neder te slaan. De verbinding zou volgens pelotjze in zamenstelling overeenkomen met de formule Fe^ O3, 3 C,g Hg O,.^ en werd door stbecker uitgedrukt door de formule Fe, 0„ C,, H,3 O,.. Met stibiumoxyde. Deze verbinding kan, even als de ZOO even genoemde, verkregen worden en vormt een wit, geleiachtig, onoplosbaar nederslag, waarvoor peloüze als formule opgaf: SbjOjjSOj aÖgO, j,waarschijnlijkdusSbO3,05 4HjgO3 ,; de ontledingvan dit ligchaam werd echter door pälouze niet opgegeven. Met loodoxyde. Liebig (2) bereidde in 1888 zulk (1) Annales de Chimie et de Physique, LIV, 337. (3) Annalen der Chemie und Pharmacie, XXVI, 128. 188 eene verbinduig door eene oplossing van galnotenloolzuur bij een* overvloed eener kokende oplossing van azijnzuur loodoxyde te voegen, waardoor een geel nederslag ont- staat , dat men als zuiver en van constante zamenstelling kan beschouwen^ nadat het een kwartier uurs gekookt heeft met de bovenstaande vloeistof, welke veel lood- oxyde en ook een grooten overvloed van azijnzanr moet bevatten. Het zout^ hetwelk in water bijna onoplosbaar^ op de gewone temperatuur gedroogd, geelachtig van kleur en op 100** gedroogd zijnde wit grijs van kleur is, vond liiEBiG zamengesteld uit: koolstof 20,2. waterstof 1,1. zuurstof 14,9, loodoxyde 63,8. waarnit hij als formiüe aüeidde: 2 C,3 Hg Og + ^ jjQ + aq, of Ci8 H5 O9 ■+• 2 HO "^ ^ ^^• Volgens GERHARDT (1) kan men deze verbinding voorstellen door de formule 8 PbO, C54 H,g O3, +6 PbO. Strecker (2) maakte in 1854 drie verbindingen van loodoxyde raet looizuur bekend. Het eerste zout, dat hij verkreeg door azijnzuur loodoxyde bij overvloedig looizuur te voegen, was zamen- gesteld uit koolstof 38,7. waterstof 1,9. zuurstof 28,2. loodoxyde 86,2. welke zamenstelling overeenkomt met de formule 8 PbO, Cs, H,, O,,. Een ander zout werd verkregen door eene verdunde oplossing van looizuur bij overvloedig azijnzuur loodoxyde (1) Gebhabot. Traite de Chimie organique, III» 857. (2) Annalen der Chemie und Pharmacie, XC, SS8. 184 te voegen^ en bezat in het lachtledige gedroogd eene zamenstelling overeenkomende met de formule 10 PbO, C54 Hj, Oji en op 120" gedroogd met 10 PbO, 0,, H,, O,,. Het derde zout van stbeckeb kwam in zamenstel- ling overeen met de formule 6 PbO, C54 Hjg Ojj. Met cadmiumoxyde. Hugo schiff (1) verkreeg in 1857 eene zoodanige verbinding door eene warme op- lossing van looizaur met de oplossing van een cadmium- zout neder te slaan. Het nederslag, hetwelk eerst wit is, wordt gedurende het droogen groen geel, is in water en wijngeest onoplosbaar, op 100° watervrij en bevat volgens SCHIFF 21,4 Vo cadmimn, zoo dat hij als formule voor deze verbinding 3 CdO, Cg^ H,9 Oj, aannam^ welke juist voldoet aan de hoeveelheid verkregen cadmium* GALNOTENZÜÜR of ACIDÜM GALLIOÜM. Het galnotenzuur , zijnde het ligchaam, hetwelk op verschillende wijzen uit het galnotenlooizuur ontstaat^ werd reeds in 1777 door de dijonische academisten onderzocht (2) en door scheele (8) het eerst nagenoeg zuiver bereid, door 1 deel poeder van galnoten met 3 deelen koud water te trekken, de vloeistof te filtreren en op eene warme plaats aan de lucht bloot te stellen. Na verwijdering van de schimmel werden de gevomide krystallen in kokend water opgelost en door krystallisatie gezuiverd. Bebzelius (4) bereidde in 1816 het galnotenzuur op nagenoeg dezelfde wijze, doch daarenboven sublimeerde hij het zuur met het doel om het zuiverder te verkrijgen ; wij weten echter door latere onderzoekingen, dat het galnotenzuur door sublimatie ontleed en veranderd wordt in een ander ligchaam , brandig galnotenzuur genoemd. Dezelfde methode werd 00k in 1818 door henbt (1) Annalen der Chemie and Pharmacie, CIV, 827. (2) GsiELiN. Handbach der organischen Chemie, III, 809« (3) Scheele. Opuscula (1785) II, 224. (4) Annales de Chimie, XCIV, 303. 186 BRACONNOT (1) gevolgd; doch in grootere hoeveelheid verkreeg hij het zuur door geheele galnoten op eene temperataur van SO"" tot 25** eene maand lang onder voortdurende bevochtiging met water te laten staan; de galnoten zwellen dan op^ bedekken zieh met Schimmel en vervallen tot eene grijze pap, welke, na verwijdering van het gekleurde vocht, met water wordt uitgekookt; het bekoelde filtraat levert het galnotenzuur in gekrys- talliseerden toestand. Om het zuur volmaakt kleurloos en helder te ver- krijgen , voegde bracconnot , volgens de methode van BEBTHOLLET, kleine hoeveelhedentinoxyde bij de oplossing, doch het op deze wijze gekrystalliseerde zuur was met tinoxyde verontreinigd ; caseine, loodoxyde en plantaar- dige kool leverden hem evenmin gunstige uitkomsten; alleen voldeed de behandeling van de oplossing met ge- zuiverd beenzwart zeer goed en gaf volmaakt witte krystallen. Door de onderzoekingen van E. bobiquet in 1853, waarvan wij op bl. 169melding hebben gemaakt, blijkt ons duidelijk, wat de reden is, dat bbaconnot meer galnotenzuur verkreeg, door de geheele galnoten onder bevochtiging in de lucht te laten staan, dan wel het aftreksel der galnoten, daar in het eerste geval ook de onoploshare pectase hare werking op het looizuur^kan uitoefenen, Daar men wel als zeker kan aannemen, dat het galnotenzuur niet in de galnoten gevormd voorkomt, doch hare aanwezigheid alleen is toe te schrijven aan de werking van pectase onder tegenwoordigheid van water, zoo moest de methode van babbuel nu eens een gunstig, dan ongimstig resultaat opleveren. Zijne berei- dingswijze, vermeld in de tweede uitgave van thenabd's Traitd de Chimie^ berust op de verwijdering van het looi- zuur uit het aftreksel der galnoten door middel van eiwit en uitdamping van het filtraat. Bbaconnot wij- zigde deze methode door lijm in plaats van eiwit te gebruiken , doch ook met een ongunstig gevolg. Is nu (1) Annales de Chimie et de Pbysique, IX, 181. 186 het aftreksel der galnoten versch bereid, soo ad bij het gebruik van drooge galnoten al het looizuar, dus het ligchaam, dat het galnotenzuor moet leveren, door het eiwit of de lijm verwijderd worden ; is echter het aftreksel niet versch bereid of zijn de gahioten voor het uittrekken eenigen tijd aan vochtigheid blootgesteld geweest, dan ia het mogelijk op deze wijze een weinig galnotenzuur te verkrijgen. Daar bebzelius aannam, dat men alleen zuiver galnotenzuur kan verkrijgen door sublimatie , zoo als wij reeds vermeld hebben^ zoo onderzocht bbagonnot (1) in 1881 zoowel het zuur eenvoudig op den natten weg^ als dat door sublimatie verkregen^ en vond hij dat beide ligchamen werkelijk verschillend zijn, waarom hij voor- sloeg aan het gesublimeerde zuur den naam van brandig golnotenzuur ^ acidum pyro-gcUlicum te geven* Volgens BBACONNOT wordt het galnotenzuur door vischlijm niet nedergeslagen, is eerst in 100 deelenkoud water oplosbaar, wordt door zwavelzuur ijzeroxydule niet veranderd, door zwavelzuur ijzeroxyde blaauw zwart ge- kleurd; het reduceert na eenigen tijd het zilver uit sal- peterzuur zilveroxyde en geeft m»t salpeterzuur kwik- oxydule een oranjegeel nederslag , hetwelk langzamerhand groen wordt. Door sterk zwavelzuur neemt het zuur eene purperkleur aan, Deze eigenschappen door bba- CONNOT vermeld, kan ik bevestigen; de reactie met zwavelzuur ijzeroxyde hangt echter van bijzondere om- standigheden af, zoo als babesWill (2) in 1843 heeft waargenomen, Hij vermeldde, dat men geene blaauwe kleur verkrijgt, als men eene oplossing van looizuur bij een' overvloed eener oplossing van zwavelzuur ijzeroxyde voegt of wanneer men zwavelzuur ijzeroxydule , galno- tenzuur en chlore gebruikt. Zoodra men echter een overvloed van galnotenzuur neemt, verkrijgt men een blaauw nederslag. Als men eene alcoholische oplossing van galnoten- zuur met eene alcoholische oplossing van zwavelzuur (1) ADDales de ('himie et de Fhysiqne, XLVI , 206. (2) Comptes rendus de l'Acad^ie, XV IL 739. 187 ijss^oi^yde pp 60** to^ 70* verwarmt , zoo kleart »Ich , vol- geos FBRfiOZ (1)^ de vloeistof sohcxm blaanw en een wit krystallijn bezinksel van zwavelzaur ijz^Foxydale zet zieh vergezeld van harsachtige druppels a£ P:6louzr (2) maakte in 1834 de volgende eigen- schappen van het galnotenzui£ir bekend. Het krystal- liseert in lange , zijdeachtige xiaalden van een' eenigzins zuren en zamentrekkenden smaak , is oplosbaar in filcohol en weinig oplosbaar in aether. Het geeft geen neder- slag in de oplossingen van alcaloiden , vormt met baryt-» str(MP(tiaan- en kalkwater witte nederslagen, welke in een^ overvloed van het znur oplosbaar zijn , en uit deze o{dossing in prismatische naalden krystalliseren. Potasch, soda en ammonia vormen met hetzelve zeer oplosbare zoutenj welke volmaakt ongekleurd zijn^ als men ze buiten toetreding der lucht bewaart, doch eene donker bmine kleur aannemen door de toetreding der dtapipkringsluchL Azijnzuur loodoxyde en salpeterzaur loodoxyde vor- men insgelijks witte nederslagen, wier kleur door de lucht niet veranderd wordt; de oplossing van het galno- tenzuur wordt door toetreding der lucht ontleed onder vor- ming van schimmeis en eene zwarte stof^ door döbebeineb ulmine genoemd. Op 120° verhit, verliest het 9,46 «/o krystalwater en aldus gedroogd vond PifcLOüZE het zamengesteld uit: koolstof 49,5 49,6 49,4. waterstof 8,8 3,6 3,6. zuürstof 46,7 46,8 47,—. Uit deze zamenstelHng en die van het loodzout leidde hij de formule C^ Hj O5 af, zoo dat het verlies van 9,45 V^ water dan overeenkomt met 1 aeq. Aan eene temperatuur van 210° tot 215° blootgesteld , vormt het zuur koolzuur en brandig galnotenzuur : C, H3 O, =0e H, O3 +0 0,. galnotenzuur. brandig galnotenzuur. (1) Comptes rendua de rAcademie, XVII, 1064 (1843). (2) Annalen der Chemie und Pharmacie, XXVI, 126, 188 terwyl het door spoedige verwarming tot 240® of 250** koolzaur en water uitdrijft onder het achterlaten van eene aswarte stof , door vthOVZE metagcdnotenzuur ge- noemd en aldus roorgesteld : 0^ H, O, = Oe H, O, + CO, + HO. galnotenzuur. metagal- notenzuur. In 1834 onderwierp ook liebio(I) het galnotenzuur aan een onderzoek en leidde tut zijne uitkomsten de- zelfde formule voor zijne zamenstelling af als f^louze. In 1885 bevestigde ossian benbt (2) de waarne- ming van pelouze^ dat het galnotenzuur in verdunde oplossingen van alcaloiden geen nederslag levert. De alcaloiden^ die henry beproefde^ waren chinine^ cin- chonine, morphine ^ codeine j narcotine^ strychnine, bru- cine, veratrine^ emetine^ delphine^ atropine^ aconitine en coniine. Niettegenstaande het galnotenzuur bijna tot op 215^ zonder ontleding kan verhit worden, zoo bevond echter BOBIQUET (3) in 1836 , dat het zuur door verwarming met eene oplossing van twee deelen clilorcalcium in vijf deelen water reeds op 120** tot 122** koolzuurgas ontwik- kelt en er zieh een korrelig, geelachtig, krystallijn lig- chaam afzet, hetwelk noch ellagzuur, noch brandig gal- notenzuur kan zijn , doch volgens robiqüet waarschijnlijk bestaat uit eene verbinding van watervrij galnotenzuur met chlorcalcium. In 1838 vond liebig (4) het zuur zamengesteld uit : koolstof 49,18. waterstof 8.64. zuurstof 47,18. Stbeokeb (5) leidde in 1854 na naauwkeurige ont- leding uit de zamenstelling van het loodzout als formule voor het zuur C|4 Hg 0,q af, dus de dubbele die Fj^LOUZE aannam, en beschouwde hetzelve als driebasisch ; (1) Annalen der Chemie and Pharmacie, X, 176. (2) Annalen der Chemie und Pharmacie, XV, 300. (3) Annalen der Chemie nnd Pharmacie, XIX, 209. (4) Annalen der Chemie und Pharmacie, XXVI, 126. (5) Annalen der Chemie und Pharmacie, XC, 365. 189 voor het waterhoudende ssaur geldt alzoo de formule 2 HO, Oi4 Hg 0,0 9 welke formnies men als de juiste kan aannemen. De ontledingen in brandig en metagalnotenznnr moet men zieh dus op de vulgende wijze voorstellen: C,, He 0,0 = C,, He Oe + 2 CO,. galnotenzuur. brandig galnotenzunr. C,, He 0,0 = 0,, H, O, + 2 CO, + 2 HO. metagalnotenznnr. Behalve de opgegevene bereidingen van galnoten- zuur zijn er nog verschillende methodes gegeven , berus- tende, hetzij -op de werking van Sterke minerale zuren, hetzij van bijtende alcalien op het looizuur , zoo als van LiEBiG, LUCK eu BÜCHNEB (1), welke allen bevestigen, dat het galnotenzuur als zoodanig in het looizuur gevormd, voorkomt. Daarenboven komt het galnotenzuur in vele planten vrij gevormd voor en is onder anderen ontdekt in 1881 door AVEQUIN (2) in de vruchten van Mangifera indiea, in 1843 door stenhouse (3) in de sumach of de jonge takken der Rhus coriaria, in geringe hoeveelheid in de eikels van Quercua aegilops, in Dwi^Divi of liby-diby, zijnde de vruchten van Caesalpinia conaria^ in 1863 door KAW ALIEB (4) in de bladeren der Arctostaphyloa uva urd enz. enz. Daar deze onderzoekingen, even als de Verbindingen van galnotenzuur met metaaloxydes minder op ons on- derwerp betrekking hebben, zoo acht ik het niet noodig hierover vorder uit te wijden. (1) Annaleu der Chemie und Pharmacie, LIII, 175. (2) Annales de Ghimie et de Physique, (3) XLVII , 20. (3) Philosophical Magazine, XXII, 419. (4) Journal de Pharmacie et de Chimie, (S) XXIII, 477. 190 OHINOVALOOIZÜUR. Hlasiwetz (1) gaf den naam chinovalooizuwr aan een ligchaam, hetwelk hij in 1851 uit den bast der China nova op de volgende wijze afscheidde, Bij Jiet waterig af kooksel van den bast wordt eene oplossing van loodsuiker gevoegd, waardoor een neder- slag ontstaat, hetwelk al het zwavelzunr en phosphor- znuTj bijna al het kinarood en eene geringe hoeveelheid kinaznur bevat. Een derde deel der vloeistof^ door filtratie van het nederslag afgescheiden, wordt met basisch azijn- zuur loodo3tyde volkomen nedergeslagen , en daarbij de twee overige deelen der vloeistof gevoegd. Het neder- slag , hetwelk zieh dan afscheidt, bevat het kinazuur, de laatste sporen kinarood en een weinig looizuur. De hel- dere vloeistof geeft door bijvoeging van loodazijn een isabelklenrig nederslag, hoofdzakelijk van chinovalooi- zunr loodoxyde ; nadat dit bezinksel nogmaals verwijderd is, wordt er alcohol bij de heldere vloeistof gevoegd, waardoor er eene ligt gekleurde verbinding van het looi- zuur met loodoxyde bezinkt, welke in water gesuspen- deerd door zwavelwaterstof ontleed wordt. De vloeistof^ door verwarming van zwavelwaterstof bevrijd, wordt tot droogwordens uitgedampt, en laat het chinovalooizuur als eene doorschijnende , barnsteengele massaterug, welke in water en alcohol volkomen oplosbaar, in aether on- oplosbaar is. De waterige oplossing van het zuur wordt door ijzerchlorid donker groen , door ammonia bruin gekleurd. Met verdunde minerale zuren kan de oplossing zonder zigtbare verandering gekookt worden, verändert eene oplossing van lijm of braakwijnsteen niet en reduceert zilver- en goudzouten. Met oplossingen van alcalien en alcalische aarden in aanraking gebragt, wordt het zuur door de zuurstof der lucht spoedig geoxydeerd. Hlasiwetz leidde uit de procenti«che zamenstelling van het zuur zelf en die der loodzouten als formule voor (1) Annalen der Chemie und Pharmacie, LXXIX, 130. 191 het op 100« gedroogde zaur HO^ 0| 4 H3 O^ af en voor het waterhoudende znnr 2 (HO, G14 H3 O^) + aq. Het znur vond hij zamengesteld uitt koolstof 51,62 52,02. waterstof 5,89 5,82. zuurstof 42,49 42,16. en het loodzaat door het nederslaan van het zuivere zunr met basisch azijnzuur loodoxyde verkregen, uit koolstof 29,99. waterstof 8,08. zuurstof 22,67. loodoxyde 44,26 44,29. welke zamenstelling hij uitdrukte door de formale 11 PbO, 10C,4H8O7 4-9 HO. Aan twee andere loodzouten, die hij verkreeg, kende hij de volgende formules toe: 2 (PbO, Ci4 H3 O7) + PbO, HO. 6 PbO, 4 0,4 H3 O7. Aan eene verbinding van chinovalooizuur met ko- peroxyde, verkregen door azijnzunr koperoxyde bij eene oplossing van het zuur te voegen, en deze vloeistöf met alcohol neder te slaan (waarbij het koperoxyde tot koper- oxydule gereduceerd wordt) gaf hlasiwetz de formule: 4 (HO, C,4 H3 O7) -h Cu^ O, HO -h aq. Hlasiwetz vermeldde, dat er door verwarming eener vloeistöf, welke het onzuiver zuur bevat, met verdund zwavelzuur chinovarood en suiker gevormd wor- den , ZOO dat hij het chinovalooizuur beschouwde als eene gepaarde verbinding van chinovarood C,j H3 O5 met Cj Hj Oj, welke laatste groep dan als een koolhydraat te beschouwen is. Het gelukte hem echter niet om eene oplossing van zuiver chinovalooizuur op deze wijze te ontleden. Uit dit laatste onderzoek van hlasiwetz volgt dus, dat er andere ligchamen noodig zijn, om het zuur deze splitsing te doen ondergaan, zoo dat men het nog niet voor uitgemaakt mag houden, dat het juist het chinova- looizuur is, hetwelk op deze wijze wordt ontleed, want de suiker door hlasiwetz gevonden, kan even goed ontstaan zijn door de werking van het zwavelzuur op de aanhangende Stoffen. Wat de formule betreft, die hlasi- 192 WETZ opgaf| ;foo bezitten wij niet de minste gronden om haar aan te nemen, daar de zeer gecompliceerde za- menstellingen der loodzouten ons geen waarborg voor hare juistheid geven. Gebhabdt (l) schijnt het chinovalooizaur van hla- SiWETZ identisch te beschouwen met het kinalooizuur , door SCHWARZ (2) in 1851 in den hast der China regia gevonden; met dit denkbeeld kan ik mij echter niet ver- eenigen, daar de procentische zamenstelling dezer lig- chamen te veel verschilt, zoo als uit het volgende blijken kan : Chinovalooizaur Kinalooizuni van van Hr«A8IWETZ. SCHWARZ. koolstof 51,62 52,02 44,75. waterstof 5,89 5,82 5,49. zuurstof 42,49 42,16 49,76. (1) Gerhardt. Trait^ de Chimie organique, ITI, 898. (2) Annaleu der Chemie und Phannacie, LXXX, 332. ALGEMEENE BESCHOUWING. Daar de looizuren veel overeenkomst met elkaär bezitten en het galnoteDlooizuur, volgens de onderzoe- kingen van streckeb , onder de glucosiden gerangschikt zou moeten worden, zoo is door vele scheikundigen, ZOO als LAUBENT (1), STRECKER (Ä), ROCHLEDEB (3) en GERHARDT (4), het vermoeden uitgesproken , dat alle looizuren tot de glucosiden zouden behooren. De eigenschappen, welke de looizuren met elka&r gemeen hebben, zijn hoofdzakelijk de volgende. Zij ver- binden zieh met dierlijke huid en vormen dan het leder, zij kleuren zouten van ijzeroxyde zwart, blaauw of groen en hunne oplossingen slorpen met gretigheid zuurstof op, voornamelijk in tegenwoordigheid van alcalien, Laurent (1) stelde in 1852 als hypothese, dat alle looizuren analoog zijn zamengesteld, dat hunne ontle- dingsproducten eene analoge zamenstelling met galnoten- zuur bezitten en dat de vergelijkingen, waardoor de splitsingen in suiker (A) en een ander ligchaam (B) worden voorgesteld, behooren tot dezelfde type A + 4 B — 6 aq. Het galnotenlooizuur, en dus de andere looizuren insgelijks, zou volgens Laurent 26 aeq. zuurstof, het (1) Comptes rendus de Y Academie, XXV, 16!. (2) Annalen der Chemie und Pharmacie, XC, !i76. (3) Archiv der Pharmade, (2) XCI. 69. (4) Gerhardt. Traite de Chimie organiqiic, III, 846. 13 194 galnotenzunr en ook de overeenkomstige zaren 5 aeq. zuurstof bevatten. De formules, welke laubent naar aanleiding dezer beschouwing aannam , waren de volgende: asperlooizuur C^qU^^^O^^ (in 1851 door schwarz (1) ontdekt in de Asperula odorata, mbicUorzuur C^ H^ Og eveneens in 1851 door schwabz ontdekt in de Asperula odorata, in hetzelfde jaar door roch- LEDEB (2) in den wortel der JRubia tinctorum en in 1852 door wiLLiGK (3)in debladeren dezer plant.) galnotenlooizuur C4 ^H, gO^ g galnotenzunr C H, O5. catechulooizuur (gesmolten) C^^H^q O^g. u (gekrystall.) 0^ gH ^ gO, g + 4 aq. (voornamelijk onderzocht door GUiBOURT (4) en door Neu- bauer (5) in 1865). catechuzuur Cg Hg O5 (voorkomende met het catechu- looizuur in de catechu). chinovalooizuur Cg^Hg^O^g. caflfeinezuur CioHe O5. (in 1830 door ppapf (6) in de kofBj en in 1848 door ROCHLEDER (7) in de Paragay thee aangetoond.) chinovarood. (I) Anualcn der Chemie und Phaimacie, LXXX, 333. (2) LXXX, 381. (3) Annalen der Chemie und Pharmacie, LXXXIT, 339. (4) Journal de Pharmacie et de Chimie, (3) XI, 24, 260 et 860. XII , 87, 183 et 267. (B) Annalen der Chemie und Pharmacie, XCVI, 887. (6) Journal für Chemie und Physik von schweigoer, LXI, 487. (7) Annalen der Chemie und Pharmacie, LXVI, 85. 195 morinelooizuur O4 4HJ ^O^ « (door chevreuil (1) ontdekt in het hout der Monis tinctoria en in 1850 uitvoerig onder- zocht door wagnee. (2) zuur onbekend C3 H4 O5. Yolgens bochleder (3) kan men aannemen^ dat de looiznren van de familie der rubiaceen, wat hun zaurstofgehalte aangaat, eene doorloopende reeks vormen: ipecacuanhazuur 0,4HgOe. (door willigk (4) in 1850 in den wortel der Gephailis Ipecacuanha ontdekt.) koffijlooizuur C,4Hg07. (hetzelfde als caffeinezuur), chinovalooizuur C,4H8 07, asperlo oizuur C , 4 H g O^. rubilooizuur of rubichlorzuur C 1 4 H g O ^. kinalooizuur C,4HgOg. (in 1851 door schwarz (5) ontdekt in den bast der China regia). galilooizuur C,4HgOjQ. (in 1852 door schwarz (6) ontdekt in het kruid der Galium verum en aparine\ op welke zuren dan de algemeene formule C , 4 H^ On toe- passelijk is. Wanneer het hydraat van het citroenzuur Cj ^HgO, ^ een aeq. mierenzuur kon opnemen en het dan gevormde ligchaam zuurstof afstaan , zoo zou men de vorming der looizuren in de rubiaceen ^ volgens rochleder, aldus kunnen verklaren: 0,2 Hg 0,2 -h Oj Hj O4 = 0,4 Hg 0,e. 0, 4 Hg 0, 6 — 6 O = 0, 4 Hg O, Q galilooizuur. 0,4 Hg 0,8 — 70 = 0, 4 Hg Og kinalooizuur of rubi- looizuur. (1) Cheyskuil. Le90D8 de Chimie appliquee ä la teintare, II, 150. (2) Annalen der Chemie und Fharmacie, LXXVI, 347> LXXX, 816 en Jonrnal für practische Chemie, LXI, 504. (3) Annalen der Chemie und Pharmacie, LX XXIII, 64. (4) Annalen der Chemie und Fharmacie, LXXVI, 842. (5) Annalen der Chemie und Fharmacie, LXXX, 332. (6) Annalen der Chemie und Fharmacie, LXXXIII, 57. 18* IM Cj 4 H, Oj ^ — 8 O = C, 4 H, Og asperlooizuur. C, 4 Hg O, g — 9 O = 0, 4 Hg Oy cbiiiovalooizuur of koffijlooizuur. Cj 4 Hg O, g — 10 O =3: C| , Hg Og ipecacuanhazuur. Als bewijs , dat zulk een proces in de planten wer- kelijk kan plaats hebben, voerde rochl£D£B het feit door hem waargenomen aan « dat het rubichlorzuur door zoutzuur ontleed wordt in chlorrubine en mierenzuur : Cj4H^0g=C,, H4 O3-f-0,H,O4-|-2HO. rubichlorzuur. chlorrubine. mierenzuur. Het citroenzuur C,, Hg 0,^ zou dan 7 aeq. zuur- stof verliezen en daarna in verbinding met mierenzuur het rubichlorzuur vormen: U,,H,0.,-70 = C,,HeO,. 0.,HeO,+C,H,0,=C„H,0,. De suiker in den meekrap en in den bast der China nova aanwezig zou, volgens rochleder, 00k gevormd zijn door de splitsing van het ruberythinezuur en chi- novalooizuur. Wat de formules van Laurent en rochleder aan- gaat, ZOO is het niet mogelijk daarover een juist oor- deel te vellen , zonder in bijzonderheden te treden omtrent de zamenstelling en eigeuschappen van elk ligchaam af- zonderlijk; dit ligt echter niet in het plan mijner ver- handeling, doch ik vond het noodig deze onderzoekingen aan te halen, wegens het naauwe verband, dat er bestaat tusschen het galnotenlooizuur en de overige looizuren. Daar het door de onderzoekingen van knop en vooral van KAW ALIER zeer twijfelachtig is, of wel het galno-- tenlooizuur tot de glucosiden behoort en het nog niet van ^^n looizuur, 00k niet van het morinelooizuur, chinovalooizuur en asperlooizuur (alle door laure] de glucosiden gebragt) bewezen is, dat zij tot deze reeks van ligchamen behooren , zoo vind ik des te minder aan- leiding deze ligchamen v erder te behandelen. Volgens een onderzoek van btreoker (1) in 1854 zou echter het catediulooizuur door de behandelin^ (1) Annalen d«r Chemie und Phnrmaeie, XC, ä75. ■■ 197 met zuren suiker en eene tweede stof leveren; bij- zonderheden zijner onderzoekingen zijn mij niet bekend. Tot aanvuUing van de beschouwingen over deglu- cosiden yolgen hier nog de verschillende formules^ door LAUBENT (1) aangenomen, om de splitsing der glucosiden voor te stellen , waarvan vele overeenkomen met de formales , die ik bij elk ligchaam in het bijzonder als de meest juiste heb aangegeven: 0,»H,,0,,+ 2C,HjO, -2aq. = 0„H„0,4. saligenine. salicine. salicylwaterstof. helicine. I saligenine. I salicylwa- \ helicoidine. l terstof. rhodeoretinol. pararhodeoretine. + 2C,,H,05 -2aq.=C,,H,,0,„. phloretine. phloridzine. + 20,oHjO, — 2aq. = 0„H,,0,e. Tubiretine. onbekend. + 20,oH,0, — 2aq. = C,,H,eO,8. alizarine. onbekend. , J rubiretine. 1 „ rt ^ r\ "•"IC H O r ^^^• — ^»»^«7^ie- rV ? M rubian. l. alizanne. ) C.HjO jbenzoylwa- ^ +<> terstof. V— 2aq. = CjoH,4NO,,. N H \ amygdaline. blaauwzuur. 2 0,H,0» benzoezuur salicylwa- \ benzohelicine. terstof. // // (1) Comptes rendas de rAcad^mie, XXXV, 161. // // 196 fÄC,H,0,) •^ TT /% jbenzoezuur.f . - jn, tt a\ Cm Hl, O,, +^20 H O f — * ^- =^46 H,, O,,. (saligeniiie!) P^P^'^^- -h C,oH, O3 — 3aq. = C,,H,,0i,. alizarine. ruberythrine. -h 4 C,o H, O, - Ä aq. = C,, H,o 0,e. kinarood. chinovaiooizunr, -h 4 C,o He O5 — 6 aq. = C,, H,« O^^. caffemezuur. chinovalooizuur. + 4C3H5O5 -6aq. =C43H,eO,6. catechuzuur. catechulooizuur. ^ -h 4C3H4 O5 — 6aq. = 044 Hj,0,e. onbekend. morinelooizuur. -h^O^HjOj — 6aq. = 04oH,3 0,e. gabiotenzmir. galnotenlooizuur. „ -h 4 0yHß05 — öaq. =04oH,eO,e. rubichlorzuur. asperlooizuur. Tot een gemakkelijker overzigt over het geheel^ laat ik hier eene tabel Yolgen met al de ligchamen^ welke ik noodig heb gerekend in mijn proefschrift te moeten behandelen. De eerste kolom bevat de namen der glucosiden^ de tweede de namen der ontdekkers, de derde den tijd wanneer zij ontdekt zijn, de vierde de ligchamen, onder wier invloed zij gesplitst worden^ de vijfde kolom de namen der scheikundigen , die deze splitsingen het eerst hebben waargenomen, de zesde den tijd wanneer zij dit ontdekt hebben, de zevende de formales, waardoor de spitsingen kunnen worden voorgesteld (1) en de achtste kolom de namen der scheikundigen, die deze formales hebben opgegeven. (1) Ik moet hier opmerken, dat ik al deze forxnules niet voor volkomen jnist houd; vele komen mij zelfs zeer tw^felachtig voor en daarom verw\j ik geiyktijdig naar de kritiek omtrent de formule van elk ligchaam in het bijzonder gegeven. salicine . .. chlorsalicine ^u Hg O4 + Ci, H„ Oij saligenine. gaat de saligenine in saliretine over: O4 s C28 H12 O4 + 4 HO. 16. saliretiHe. =5 Ci4 Qj'l O4 + C12 Hl, Oj, chlorsaligenine. verkrijgt men in plaats van cUonaligenine dit 18 evenzoo het geval met de dnbbel- en dubbelchlorsalu -^ overchlorsalici] helicine . .. chlorhelicine bromhelicine. benzo-helicine. helicoidinc. populine H. - ^i* cfj ^^ ■" ^« H12 0,2 dubbelchlorsa- ligenine. - C„ ^*f } O, + C„ 0„ H„ overchlorsali- genine. Cu Hö O4 + C,2 H12 O12 salicylwater- stof. =i Ch cf } ^4 + C,2 H,2 0,2 chlorsalicyl- waterstof. - Cu f/} O, + C„ H,, 0„ bromsalicyl- waterstof. C,4 Hß O4 + Ci4 Ilg O4 + C,2 H,2 Oi2 benzoezuur. salicvlwateratof. PIRIA. PIRU. FIBLA. PIRIA. PIRIA. riRIA. PIRIA. VIKIA. (^1, llß O4 + C,4 Hg O4 + 2 C12 H,3 Oi2 rmiA. salicyhvaterstof. saligenine. een glucosid populierknop aesculine .. cyclanajne .. convolvuline. ^14 tfß O4 + Ci4 Hg O4 + C12 H12 O12 benzoezuur. saligenine. Onbekend. 2 Ci8 Hg O3 + 2 C12 H12 Oi2 aesculetine. PIRIA. BOGHLEDER. Onbekend. =: C26 Hgs Oy + 3 Ci2 Hjj Oj« oonvolvulinol. MAYEK. ^ ^26 Hgs Oy + 3 Cj2 H|2 Oi2 convolvulinol. ^ VJ32 Hgi O7 + 3 Ci2 H12 Oj2 jalappinol. jalapjo s C32 Hg, O7 + 3 C,2 H^g O12 jalappinol. MAYER. scaiq amyg 11 O 3 CggHggOy + CgHgO^+i C2O3+ 2 CjsHijOig scammonol- boterzuur« zuring- zuur. zuur. scami Hgg O7 + Cg Hg O4 + 4 Cg O3 + 2 C,2Hi20i3 amonol- botet zuur. zuringzuur. uur. HO s Ci4 Hg Oj + HC« N + 2 C12 H,2 O12 benzoylwaterstof- blaauwzuur. arbut , Hio O7 + C^. U^^ ^12 ituvine. phloifLO s C30 11,4 Oio + C12 H12 0,2 phloretine. phiUjf O :=i C42 H24 O12 + 0,2 H,2 0,2 phillygenine. datiai ü^q O^^ + 0,2 H12 O,« ;iscetine. ononll n2o 0,3 + 0,2 H,2 O,. + 2 HO Qonetine. ODOSa H22 0|3 + 0,2 H12 0,2 onetine. lipflO :=5 C20 H16 O2 + 2 0,2 H12 0,2 ericinol. thujiBrlO :=5 C2g Hi4 0,g -I- 0,2 H,2 0,2 thujetine. ) S C28 H,, 0,3 + 0,2 H,2 0,2 thujetiiiezuur. j zoude nog op de volgende wijze kunnea plaats hebben : lO :=: O28 «12 Ol4 + C,2 H12 0,2 thujigenine. RTAYER. MAYER. KELLER. KELI.ER. WÖHLER. " ^^y^^IO ;=: C42 H35 0,4 + O42 H37 0,6 + t^,2 H12 0,2 bryoretine. hydro-bryotine. ^^"^^10 ^ C44 H32 0,3 + 0,2 H,2 O colocyntheine. crocii 12 [O ^ C34 H23 O,, + 2 0,2 H,2 0,2 crocetine. KAVALIER. STRECKER. BERTAGNINI. STENHOÜSE. IILASIWETZ. IILASIWETZ. KAWALIER. KAVALIER. KAWALIER. KAWALIER. WALZ. WALZ. LORENZ MAYER / Z" rui fg O3 + C12 H,i Oji izuur. koolhydraat. HO ;=! C24 H,8 0,0 + 4 C,, H,o O^o sapogenine. suiker. '12 Hg O3 + ^12 -^12 O12 [Dovazuur. :=3 C20 Hg Og + Cj2 H12 0|2 alizarine. ra 30 ^30 zarine. Han Oon + Cin Hin O 12 **10 ^10 quf) = C24 Hg 0„ + C,2 H,5 0,5 quercetine. gaj3 ^ 3 C,4 Hg Oio + C,3 H,2 0,3 galnotenzuur. jalnotenzuur en druivensaiker. chl chinovarood en suiker. BOCHLEDEB. en SCHWABZ. BOLLEY. BOCHLEDEB. OEBHABDT. BOCHLEDEB. BIGAUD. STBECKEB. KAWALIEB. HLASIWETZ. / 202 Behalve de opgenoemde ligchamea, zouden ook de hars uit de Convolvulua Turpethum (1), en eene bittere stof in de Convallaria majcUis (2) aanwezig, tot de glu- cosiden behooren. Voigens eeri onderzoek5 door walz (3) onlangs bekend gemaakt , zouden ook de digitasoline en dtgitcdetine y gratioline, gratiosoline en gratioaoletine , en voigens JOHN gellatly, xanthorhamnine tot deze reeks van ligchamen moeten gebragt worden. Delffs (4) brengt ook de smiladne tot deze groep, hoewel het, ZOO verre mij bekend ia, nog niet bewezen is, dat zij door de behandeling met zuren^ emulsine^ alcalien of barytwater onder de splitsingsproducten suiker levert. Voigens SCHÜNCK (5) levert ook de indicany een ligchaam in de Isatis tinctoria aanwezig, door de behan- deling met zwavelzuur of zoutzuur^ zonder tusschenkomst van zuurstof of alcalien, indigoblaauw en een ligchaam, hetwelk alle eigenschappen met suiker gemeen heeft, Daar de suiker echter niet in zamenstelling met de kool- hydraten overeen komt, vond ik het niet noodig deze stof uitvoerig te behandelen. Schungk stelde de split- sing op de volgende wijze voor: Cs,H,jNO,o + 2HO = 0,eH5NO,H-3 0,,H,oO,,. indican. indigoblaauw. üit de aangevoerde beschouwingen omtrent de glucosiden, geloof ik, zoo als ook e, bobiquet (6), KNOP (7) en BECHAMP (8) van meening zijn, met zeker- heid te mögen besluiten, dat er in de glucosiden geen suiker als zoodanig gevormd voorkomt, omdat er bij de splitsing der meeste glucosiden toater wordt opgenomen. Het komt mij voor, dat deze grond voldoende is om mijne meening te verdedigen , want zoo er werkelijk suiker in aanwezig wäre, dan zou misschien de tegen* ( 1 (1) SpmoATis. Nenes Repertorium für Pharmacie, VII, 20. (2) Neues Jahrbuch für Pharmacie, IX, 93. (3) Neues Jahrbuch für Pharmacie, IX, 302. (4) Wilhelm dblfpb. Die reine Chemie in ihren Grundzügeu darge- stellt, II. Erlangen 1855. (5) Journal für practiache Chemie, LXVI, 832. (6) Journal de Pharmacie et de Chimie, (3) XXIII, 241. (7) Chemisch Centralblatt, 8 Junij 1857. (8) Journal de Pharmacie et de Chimie, (8) XXXI. 208 woordigheid van water noodzakelijk zijn^ doch dan het water niet in verbinding behoeven te treden, als bij velen als bewezen kan worden aangenomen. Ik houd het zelfs voor waarschijnlijk^ dat naai keurige waamemingen zullen leeren 3 dat er water bif splitsing van alle glucosiden wordt opgenomen^ zoo dan vele der opgegevene formules eene wijziging zulb ondergaan, en het denkbeeld van bobiquet vind ik z< aannemelijk, dat de suiker zijn ontstaan te danken heA aan een koolhydraat, welligt in de glucosiden als eenJ gom aanwezigj hetwelk, zoodra het vrij wordt , waten opneemt. I Zoo echter de ondervinding leert , dat er werkelijk I glucosiden zijn, welke gesplitst kunnen worden, zonderf dat er water wordt opgenomen, dan is het nog niet k noodig, dat de suiker, welke bij de splitsing gevormd \ wordt, als zoodanig in het glucosid aanwezig is; dan is | het immers mogelijk, dat er onder den invloed van zuren, ▼ fermenten enz., eene rangschikking der moleculen plaats | heeft, verschillende van de rangschikking der moleculen in het glucosid, welke nieuwe rangschikking dan de suiker vormt. Dat dit mogelijk is , kan men door meer dan ^en voorbeeld bewijzen ; zoo wordt het ureum door k eenvoudige verwarming eener oplossing van cyanzuur F ammoniumoxyde gevormd, zonder dat het laatste lig- chaam iets verliest of ietsontvangt; de moleculen worden dus geheel en al anders gerangschikt door eenvoudige verwarming. Zoo 00k gaat amjlum door enkele ver- hitting of door koken met verdund zwavelzuur over in dextrine, zonder dat de zamenstelling van het amylum erandert« Men zou mij kunnen tegenwerpen, dat hetjuisthet andere splitsingsproduct is (of zoo et meer zijn, de andere splitsingsproducten),hetwelk water bij de splitsing opneemt, ZOO dat dan toch de suiker in het glucosid aanwezig zou kunnen zijn, doch ik houd mij geheel van het tegendeel overtuigd. Als gronden voor mijne bewering kan ik aanvoeren de waarneming van mayer bij de opgegevene vorming van een glucosid (zie bl. 74), waarin 1 aeq. 0,^11,^0,^ 804 door 1 aeq. water . is gesubstitueerd ; de waarneming van KAW ALIEB, die verscliil vond in de hoedanigheid van suiker uit de thujine door zuren en van die door baryt afgescheiden (zie bl. 119), de suiker door baryt verkre- gen was krystalliseerbaar, die door zuren verkregen niet krystalliseerbaar ; zoo nu de suiker werkelijk in het gluco- sid gevormd voorkomt, zoo moest men op beiderlei wijzen dezelfde suiker verkrijgen, daar zeer verdund zoutzuur de krystaliiseerbaarheid niet verhindert, Volgens zwenger (zie bl. 43) kan men door enkele verhitting der aescu- line aesculetihe verkrijgen, dus insgelijks eenigzins een bewijs, dat de aesculetine werkelijk gevormd voorkomt in de aesculine, zoo dat het water, hetwelk wordt opge- nomen, alleen gebruikt wordt om de suiker te vormen. Volgens GERHARDT (1) zou mou de splitsing der glucosiden als eene dubbele ontleding kunnen voorstellen: '^ 10, H,, 0,+ " iH-^i H. +" l H. salicine. saligenine. druivensuiker. (1) Gkruarot. Traite de Chiinie organique, TV, 699. f * r FEB 1 - 1934. 