title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: ic sie den dach op dringten als door die wolken clair. Och Wächter op der Mäler, hoe kwel stu je mi so hard? ic liggend in warenen trouwen, mijn hart dat liedt smert dat doet die alreliefste dat ic van haer scheiden moet, dat klaag ich god den heren dat ic si laten moet. Adieu mijn allerliefste, adieu schoon bloemken fijn, adieu schoon rosebloemel daar moet gescheiden zijn, hent dat ic weer kom die liefste zou je zijn, dat hart in mijn leven dat hoort je altijd dijn. Weimar. Ha. 1537. Nr. 10. — Ha. 2, 1. em[ailing] (^en hoewen) — 2,6. mien (haer) — 2, 7. fa/ngwi (ontf.) — 4, 6. emeilut (iemand) — 6, 2. woe (hoe) — 9(mn9 »er (so hart) — 6, 7. des (dat). ff 8, 4. met des, met dat, unterdessen — 6, 6. hent, bis. f Nr. 64. Hätt' ich den Schlüssel zum Tage! Den dach en wil niet verborgen zijn, het is schoon dach, dat denkt mi. Mer wie verborgen beeil zijn lief, boe node is dat si beiden. Wächter nu laat uw schimpen zijn ende laat bij slapen die allerliefste mijn! een vingerling root sal ic u schenken, wild ik den dach niet melden. Oeb meld ik bem niet, rampsalig wijf, bet gaat den jongeling aan zijn lijf; bedenkt den schuld, ic bedenkt die speer: daar mee mak ik u van hier! Die jongeling sliep en bij ontsprong, die liefste bij in zijn armen nam: 'en laat u niet so nae ter beroeten gaan, ic kom nog tot avond weer.' Die jongeling op zijn vale ros trat, die vrouwe op hoge tinnen lac, si zag so verre noordwaerts inne den dach door die wolken op dringen. 6. "Addictie den slotel van den dagboek, Ik weerspelen in gebroken wilder mas, Soms vander mas tot in den Rijn, Al en zenden bij niemand vonden zijn." Antw. LB. 1544. Nr. 19. (Uhland Nr. 78. Willems Nr. 66.) Dr. 3, 1. met hem (meldt hem) — 3^ 3. apen — 3, 4. heer, 2, 3. voor zelfden, misschien gelden, en 4, 4. voor weder weder aan (zien) lezen. Uhland: 2, 2. laat ghi — 3,3. speur —3,4. hier — 6, 4. niemand. Willems: 2, 2. laat slapen (ende laat hi) — 5, 1. tracht (trat) — 5, 4. daar (door) — 6, 2. worpen (weerspelen). 1, 2. schoon da, Tagesanhang — 1,4. node, ongemak — 2, 1. schimpen, scherzen, spotten — 3, 1. rampzalig, ongelukkig. Str. 6. Haddic den slotel van den dach, als Melodie van een geestelijk Lied, Hoort. belg. 10. Nr. 101. 154 Nr. 65. Wie du mir, so ich dir. 1. 'Gen niitertjen jong van jaren, Hij vrijde een meisje Boet, Hij vrijdese vierdehalf jaar Te komen in haar gevoel. Hij boodse de trouw en de minne was boet; Als ze elkaar zagen, — schoon lief! Veranderde beide haar bloed 2. Ze sprak met zoete woorden: "Ik heb u al zo wel verstaan, Gij gaat op een ander vrijen, Gij moet wel hiervandaan gaan. Gij hoopt al uw moeite voor niets gedaan: Gij komt mij veel te zeggen, schoon lief! Daar om laat ik jou gaan.'" 3. "'Dat ik jou veel te zeggen kom, Is mij van horen laten; Een ander lief zal ik vrijen, De wereld is wijd en breed 'Ik wil vrijen die mijner gebeuren mag. Gij moet wel mijn gebeuren, schoon lief! Als vrijde gij jaar en dag." Voor je deurtje sta ik voor jou, ik bid je om geen brood, ghy moet meucht me niet gebeuren, wel edel roosje, droog. Oorlog, mijn lief, ik schei voor je uit, je hartje dat zou wel breken, schoon lief, dat ik nog langer bij haar blij. Hij stakker zijn paert met spoorn, hij riep so luide: 'O mijn vrijer, is nu verloren, de vrijsters die vrijen mijn?' Oorlog, het moeder, gescheiden zijn, scheut hij mij de rode roosjes, schoon lief, ik schenk je de koelde wijn. Hollands: Ondt Haerl. LB. 27. din 44. (Willems Nr. 74.) Als de Landsknecht ziet dat de Geliechten hem Terachts, dat spottet er zelf van hunde Liebe, en zijn den die Zeilen S, 7, 4, 7, 5, 4. ironisch opnemen. Hij weid zich een troost: Die Welt ist weit und breit, es gibt schon noch Mädchen, ich gebe dich aan (4, 5.); und wer mir die rothen Bösen (die Liebe) schenkt, dem schenke ich den kühlen Wein (Gegenliebe); dankt auch 5, 6. gebe des Drucks in ghy so und dem. Das fehlende schoon lief (der in allen Strophen wiederkehrende Refrain), sogar 1,6! moest hofnungs gefugt worden. 1, 4. ghenoet, Begegnung — 3, 5. gebeeren, an Teil werden — 4, 7. beiden, warten. Nr. 66. De beide Gespielchen. 1. Wie wil hoeren een goet nieu liet en dat zal ik ons zingen, maar dat is te Wittenberg gescheurd van also vreemde dingen. 2. Daar gingen twee gespeelten goed so verre aan geen groen gras, die een die voerde enen hupschen moet, die ander weende zere. Ghespele, wel lieve ghespeelken goed, waar om weent ghi so sere? Mer weent ghi om ons yawers goed, oft weent ghi om uw ere? Ic en ween niet om mijns vaders goed, ic en ween niet om mijn ere; Want wij twee hebben een landschenecht lief, rijk god, wie zal hem worden? Ghespele, wel lieve ghespeelken goed, laat mij den landschenecht allen! Ik zal u mijn broeder geven, mijns vaders goed een deel. Och dinen broeder en waar ik niet noch dijns vaders goed een deel, Ik heb veel liever mijn zweete lief dan zilver of gouden rijkdom. Die landschenecht al onder de linde stond, hoorde de reden een enkele keer: Och rijke god van hemels troon! Tot wie zal ik me wenden? En nam ik dan die rijke, zo vreemd die suikerlike, die rijke wil ik laten varen en nemen die suikerlike. Een intje goeds is haast vergeten, dan heeft die liefde een eind, dan zijn wij twee nog jong en sterk, meer goeds mag ons gegeven worden. Antw. LB. 1544. Nr. 162. mit Weglasang der drei laatste Strophe (Uhland 1^r. 115. B.) Strophe 7 von mir ergänzt — Willems (Nr. 57.) hat diesen Text geändert: Naer aftschrijven der XYIe eenweg, die er aber nicht nader an gibt, auch will nicht an geben, konnte, weil sie nach meiner Ansicht gar nicht vorhanden sind. Er sucht die Assonansen und schlechten Reime zu verbessern: so macht er 2, 4. die andere weende sere en meer dan de andere, die schreide (beide); das Volksthümliche 5, 4. mijns vaders goed een deel sn mijns vaders goed in leene, so an 6, 2. een deel an in leene; dann 6, 4. Ans gülden ein gar nicht vorhandenes goldenes. Endlich verwandelt er 9, 2. dann hat die Liebe einen Ende in dann geht die Liebe sterben und 9, 4. mehr göttlich macht uns gehörden in dass tut uns gott verwerven. Der landschaft wird bei ihm ein ritter, die schönen (die hübsche) 8, 2. war armolike, und endlich fügt er noch eine neue Strophe am Schlüsse hinzu, die ich für seine Zuthat halte: Hierauf stand an ihr weißes Haar einen Fingerlinken Ring van Gold. Hie da, sagte er, junge Mädchen, einen Pant van meiner Treuheit 167 Er hielt die deutsche Lied für eine hübsche Übersetzung und hat doch dann nach nur Reibs Düvertaeld. Er ist vom gold ein Ringlein an seinem Gewehr hängend: Sich da, du feine Brange magst denn dir will ich nicht wenden. Willems hat die 1. Strophe weggelassen und eine 7. ebenfalls hinzugefügt, sie ist aber verschieden von meiner hinzugefügten. Während ich mich an das Deutsche gehalten habe, ist W. ganz davon abgewichen; bei ihm lautete sie: Das hörte die Ritter unterhalb des Tores, das hörte er unter den Linden: 'Richte Gott, wohin von diesen zwei soll ich mein Herz wenden?' Das deutsche Lied in dem Frankfurt LB. 1682. Nr. 63. (bei Uhland Nr. 116. A.) lebt noch heute im Volke; s. Schles. Volkslieder Nr. 17. Nr. 67. Der grausame Wüstling. 2. Wat vantoe in baren weg staan, even niet, stille: 'Nee, schiet mij niet aan, Margrietje!' doet nu mijn wens, ja, wens.' 3. 'Uw wens en doen, ik nie; mijn moed zou me scheiden, stort ik dan mijn koelen wijn, alleen zou ik hem geloven.' 4. 'En sorgfelijk niet voor de koelen wijn, wilt u zelfs tegen voorzorgen: die waart is ons beiden vriend, bij zal ons nog wel borgplichten.' 5. Hij nam ze in zijn witte armen heimelijk, al stil in een duister kamertje, daar schaafde hij zijn wens. 6. Smorgens omstreeks de middagmaal ging hij haar kananeken zoeken, daar lachte die mojer en hij lachte: 'Het staat daar teinden mijn voeten. 7. Onder dat daar teinden uw voeten staat, dat zal u nog lang berouwen: ik heb nog drie gebroeders stout; zij zullen u dat hoofd af houden.' 8. 'Alle uw gebroeders stout die zet ik in mijn der nacht, ik zal alle deze zomer lang met Grietje houden mijn schenking. 9. En hij nam een sneeuwwit balk, hij stond al in haar keel, hij schoot tot een donderweinster, hij schoot al in die Dijle. 10. Tegenstroom kwam zij gedreven uit aan Sint Jans kapel, dat zag zo veel edelman, zo veel jonge geloofsgenoten, ja geloofsgenoten. Antw. LB. 1644. Nr. 67. — Dr. 4. 2. meer voor vanzelf, 3. eendern, 8. 3. störten, verschuttern, 3. 4. gelden, betalen, 6. 8. mojer, armoel, bij Plantijn „bragard" of „bragneur", igl. Hör. belgi. 6, 241, 4. loech, lachte, 8. 2. in zijn deren zetten, ganz das frz. prendre en place, Mitleid mit jRos. haben, 8. 4. scheren houden, Spott treiben, Hör. belgi. 8, 168, 9. 4. Dijle, Fluss in Brabant. 1. Hanselijn over de heide reet, hoe haestig verliefd hi ghevangen! hi ghevangen al op een toren gefasten, gheboejet wel als straffe. 2. En dat verhoorde een meisje jong, een meisje van zeventien jaren; si ging al voor haar moeder staan, hen daarna al voor haar vader. 3. 'Och vader, zei si, vader van mijn, mijn allergeenst adoreerd heer! Woudt ghi mi d'ese gevangen man geven de vrome landschenechtjes ter eerbij? 4. Deze gevangen man creeght ghi niet, want hi moet noodlottig sterven, hi is ser van zeven landsheeren verwesen als veer in vreemde erfgoed. 5. Het meisje liet vallen twee wittebroodjes weggenomen, daar in twee scherpe messen. Si wierp ze al in de toren was hoog: 'Hela, landschenechtje, wil jij los van die messen!' 6. Hij vijlde so menig nacht en dag, so menig nacht uren tot datter de toren ontsloten was: 'Hela, men schiep nooit landschenechtje treuren!' 7. Si trok hem daar toe twee laarzen aan, daar toe twee scherpe sporen. Si zette hem op haar vaders grauwe ros: 'Landschenecht, je moet niet verloren gaan!' 8. Daar hij ter halver weg was, hij keek zo om zich heen, hij dochter wel om de toren was hoog, maar nog meer om het meisje was jong. Daar 9. 'Nu heb ik al de jonge vrouwen lief, al omwille van een, dat ik het leven van mijn, och mocht ik hun dienares wensen!' 6, 4. hy moester niet lang her zumer. 8, 4. en dacht om het meisje zo schoon. 9, 1, 4. gebonden, gebonden, gefesselt - 4, 4. erve, ererbtes Eigentum, Grund und Boden, fremde Erde, fremdes Lande - 5, 1. weghe, kann, Keil, dann keilförmiges Gebäck, wie im Mad. der wecke ebenfalls beides bedeuten, s. Schmeller Wb. 1, 20. Weigand deutsche Synon. Nr. 2232. - Willems hatte geändert: het meisje liet backen een wittebrood, Snellaert stellte die ursprüngliche Lesart wieder her - 7, 1. laerse, leerse, ocrea - 8, 2. diewils, oft. Wenn andere Volkslieder fast völlig erloschen, so erhielt sich von diesem wenigstens eine Umarbeitung eines seinerzeit sehr beliebten Dichters, des J. J. van Asten. Sie steht in den Haarlem Winterbloeßen 1651. bl. 186. (wiederholt Le Jeune Nr. 56. und Hör. belg. 2. 186) : 1. Daar zoud er een ruiter van vroeg uitrijden, was om een landsheer zijn dochter te vrijen, soo Teer aan geen groen beiden, de landsheer doet hem gevangen geboeid op een hoge torn leiden. De ruiter heeft er zeker luide gezongen: "Ik heb zo veel stout ruiter gedwongen, en nou zit ik hier gevangen; de landsheer heeft gezworen mijn dood, dat hij mij zal doen ophangen." De landsheers dochter, nog jong van dagen, zij hoorde de ruiter zo droevig klagen en zij ging onder de muren: "Stout ruiter, dat jij sterven moet, ook dat doet mijn jong hart verlangen" "Mooi meisje, kon ik je dan behouden mijn levens, wat je begeerde zou ik jou geven en ik zou je met mijn leven en voor je leven op mijn vaders graf, daar mag ik nooit van je leven kou scheiden." "Stout ruiter, jouw bidden is al verloren, mijn vader heeft je al dood gezworen, maar wil je mijn, zoete lief, trouwen, ik heb je, stout ruiter, zo zeer bemind, dat je ziet jouw lijf behouven." Zij liet haar vaders wachter ontbieden en liet haar vaders komst verspreiden, en zij liet de ruiter ontbinden; die zadelde daar een appelgaard ros en reed heen met zijn beminden. Nr. 69. Een liedeken, ende den eersten regel zingt altogether twaalf. Dat zie je in de schuren lach, die schaap was kurig, de ruiter was nat. Och lieve heer waarom dat zei ik, die schaap is kurig, zeer koud waarom. Die waarheid sprak de dienstmaagd toe: "gaat, dekte den ruiter met haverstrooi. Dat meisje en dorstet laten niet, zij deed dat haar haar meester hiet. Ze nam den ruiter in haar arm; als was hij kurig, zij maakte hem warm. " Doen die ruiter zijn willeken had gedaan, sprak hij: "Schoon meisje, gij moet wel gaan." "Waar zou ik kunnen rijden, waar zou ik gaan? Ik ben met uw kind bezet." "Slechts met mijn kind bezet, zo moet gij rijden en ik zal gaan." Hij zette zich voor hem op zijn paard, hij voerde zijn moeder waar ze heen wilde. "Och lieve moeder, hier is mijn vrouw! Ik heb haar liever dan alle uw lijf." Die moeder zette haar enen stoel, die dochter worpt daar een kussen toe. Die moeder leidt een ei in het vier, die dochter twee, dat waren drie. Der Landsknecht is mij keber, "Och moeder, zei ze, moeder, mij geef goed raad: met wie rij ik een landsknecht, die me volgt altijd na." "Rijdt u een landsknecht eere, volg hij u altijd na, zo laat uw ogen neerzien en laat hem de hemelen gaan." "Och moeder, zei ze, moeder! die raad en ben ik niet vroet, ik heb die landsknecht liever dan alle mijn vaders goed." "Heb je den landsknecht liever dan alle uw vaders goed, och des moet God ontfermen, dat ik u ooit gegrepen!" Hij nam ze al bij den banden, bij haar sneeuwitte hand, hij leidde haar zo ver, als daar hij schone vant. Wat gaf hij haar te lonen tot baron nieuwen jaar? Een kindje in de wiegen met zijn gekruilde haar. En geeft ons God een cape, zo deinen capejkin, zo willen we hem leren schieten die wilde deinen vogelkin. 8. Ende gheefi ong god een magbet, so deinen maechdelijn, wi willen haer leren breiden van siden een huivelijn. Antw. LB. 1644. Nr. 129. Die noch fünf folgenden Strophen gehören nicht dasn, 10 — 12 finden sich auch sonstwo und merkwürdiger Weise sogar in dem verwandten deutschen Liede bei Erk Volksl. 1. Bd. Heft 6. Nr. 12. Vgl. das deutsche Lied: Es wollt ein Mädel grasen, Schles. Volksl. Nr. 236. ff 8, 2. vroet zijn, verstehen — 8, 3. breiden, stricken. Der Landsknecht weiß sich zu trösten. Daer staat een klooster in Oostenrijk, het is 80 wel geheiligd met Tover en rode gont, met grauwen teen doormuurd. Daer in woont een junge fijn, die met zoveel bijvalt rijk god, mocht ik haar dienaer zijn! Ik zou zeker met mij voeren. Ik voer haar in mijns vaders hof, daer staat een groene linde, daer op zingt de nachtegaal, die zingt zoveel van minnen. Och nachtegaal, je vogelkijn, wil je uw tong gehoor geven, ik zal je al je vederkijn met goud laten doen bewinden. Wat vrag ik na uw rode goud of na uw losse minnen; ik ben een van je wilde vogelkijns, geen man en kan mij bedwingen. Sidi een klein wilde vogelkijn, kan je geen man bedwingen, dan moet je door de hagel, de koude sneeuw, die lovert van de linden. Dwinge mij door de hagel, de koude sneeuw, die lovert van de linden, als dan schijnt de zonnen schoon, dan zal ik weer vreugd beginnen. Doe ik zijn sporen had aan gedaan, hij reed ten oostenwaarts binnen, hij zag zo veel landsknechts staan in hun blanke harnassen blinken. 9. Hi is een weinich voort ghereden al over die groene strate; so wie sijn boel niet hebben en mach, die moetse varen laten. 10. Den ruiter sprac met moede vri, doe hi sijn boel moest laten: 'ic wil bliven den lantscnechten bi, rijc god, comt mi te baten T 11. Die ons dit liedeken eerstwerf sanc, hi hevet wel ghesonghen met pipen ende trommelen gheclanc in spijt der niders tonghen. Antw. LB. 1544. Nr. 221. (Uhland Nr. 17. B. WillemB «Nr. 64.) — Dr. 4, 1. voghelken — 4,3. vederlin — 8,3. 10, 3. iansknecht — 11, 4. des (der). Strophe 4— 7. nrsprÜRglich eia besonderes, für sich bestehendes Lied, wie es sich so anch im Deutschen findet: Hör. belg. 2, 141. Simrock Yolksl. Nr. 87. (Ifittler Nr. 697). Es ist hier sehr passend eingefügt: es dient dazu, das erfolglose Werben des Landsknechts nm die Hand einer feinen Jongfrau darzuthnn; der Bescheid, den die Nachtigall ertheilt, ist anch sein Bescheid. Dieselben Verse kommen auch vor in einem schwedischen Liede (Svenska Folkvisor 2, 68) als Zweigesprftch iwiscben Ritter und einer in eine Nachtigall verwünschten Princessin: 165 'Och hör du liten NSktergal! en Visa jag beder dig qySda ; din* QXdrar jag l&ter med guld beslH, diu hals med perlor bekläda.* *Jag paaaar ej pä diua Qädrar af guld, soro jag für dig skulle bära, i yerlden är jag en fSgei vild, och ingeii man münde mig känua.' 'Är du i yerlden en fägel yild, och ingen mafi m&nde dig kSnna, dig tyingar yäl hunger, köld och snö, som faller p& ySgen den breda.' Unser niederländlBehes Lied findet sich sonst nicht; ein nieder- deutsches ist damit yerwandt (Uhland Nr. 17. A.}, es hat aber nur einen ähnlichen Anfang und nimmt dann mit seiner 6. Strophe eine andere Wendung. 9. 3. so wie, so wie boje mhd. swer sd, jeder der — 10, 4. te baten, zu Hülfe. Nr. 72. Die Wirthstochter und der Reiter. 1. Die quamen drei Rittern gelesen, verre in deutsch Land, mit netten und mit offenen, ja offenen, das waren die besten die man van tent. 2. Sie quamen vor und endlich wären sie da, da an daer man tappt den Wein: "Wärden! Wir tranken so gaaMend, ja gaaMend, wir haben noch genug Geld gelehnt." 3. "Waar auf sollte ich euch borgen? Gleich kommt aus fremden Ländern: Eure Kleidungsstücke sind dinte, ja dinte, gleich haben ihr Geld noch Panden." 4. Darnach sprach das junge Frau von dem Haus: "Nun tappt den Ritter den Wein! 5. Darnach sprach die Frau von dem Haus: "Er sprech nicht so brutal! Sie sollten euch helfen verteren, ja teren, eure Silber und auch eure Gold." 6. Darnach sprach das junge Frau von dem Haus: "Ich wollte den jungen Ritter wäre mein und jeder mit mir sollte wandeln, ja wandeln, von Straesburg bis auf den Rhein." 7. Der junge Ritter zog aus seinem Netz und warf in der Magd Schuhe; darin stand der edle Ritter, ja Ritter, mit einer Wamut Hose von goldenem Reifen. Antw. LB. 1544. Nr. 58. (Uliland Nr. 148. Willems Nr. 100.) Bei Willems die Überschrift "Beroht, aber lieb (arm, aber lieb) — ganz verfehlt. M 5, 2. bout, trotzig. Nr. 73. Lieber Frau als Schwester. 1. Daar quamen drei Landsknechte von Stralenburg über den Rhein, von streiten und von fechten drei Landsknechte, die wollen sie Meister von ihnen sein. Zij kwamen tot een waardin: "waardin, tap ons er wijn!" "Al wat wij hier verteeren en versmeeren, daar zal ik u borg voor zijn." "Waarom zou ik u borgen? Gij hebt geen geld noch pand, als kalf en lichte veeren." "Dat zijn uw kleuren, gij komt uit bijster last." De meid sprak tot de vrouwe: "Vrouwe, tap de gasten vrij wijn! Laat haar hart ophalen, ik zal het betalen als wat ooit verteerd zal zijn." Doe sprak de waard met boosheid: "Hoe spreekt ons meester zo boud? Zij zullen domineeren en verteeren al uw zilver en rood goud." "Hoe zouden zij verteeren mijn zilver en rood goud? Ik heb nog duizend kroonen die zijn schoon en ook van jaarlijkse oud." Doen sprak er de jongste van drieën: "Ik wou dat er dat meisje was van mij! Ik zou haar vrolijk leiden langs groen beiden tot Stralenburg over den Rijn!" "Zoudt gij mijn vrolijk leiden tot Stralenburg over den Rijn, maar eerst zou ik moeten weten in het geheim, wat er aan uw vader mag zijn." "Woudt gij daarom zo garen weten, wie dat er is mijn vader mag zijn: den hertog van Traveeme drinkt zo gemakkelijk de rijnsche koele wijn." "Den hertog van Traveeme is dat er is de vader van dijn, zo mag ik dan wel klagen al mijn dagen, gij zijt er den broeder van mij." "Dat ik ben uw broeder, baart dat uw jonge hertje rouw? Och ja, uw broeder oogen mijn bedrogen: ik meende te zijn uw zuster." 2, 4. Vereine, er, OD, Terschlehm, — 3, 2. Pand, lat. Piano, Kleider — 3, 6. Bijter, wild, hier armselig — 4, 2. Vrij, immerhin, nor — 4, 3. Lass ihr Hens sich erquicken — 6, 2. Boud, keck — 5, 3. Domineeren, Geld verschwenden, ein Ausdruck, der schon im Anf. des 17. Jahrh. üblich war — 11, 2. Baren, verursachen — rou, Trübsal. Nr. 74. Die Kaufmannstochter und der Landsknecht 1. Das Mädchen, opter laden lach, sie weende abo sehr: 'Hab ich nun Eulen, Knaep die mit das Luitken, sloech und ich einen Weilken, met ihm troch !' 2. Das verhörte ein junges Knaep, ein Knaep und die war stout, hi, dede einen Weilken machen von Silber und von roder Gold: 'Ach, mein liebes Mädchen! Du fällst mir sehr, sehr gut.' 3. Doch das Weilken, gemacht war, hi ging vor, sinds Liebes Tür: 'Schön, lieb, sieh, du da drin, da drin, so kommst hier vor !' 'Ach, mein liebes Mädchen, wie will ich das ?' 4. 'Du bevalt mir gut,uter Matten, wel, mit der, ich von ihnen über die grüne Beide, Vater und Mutter, zu leiden: 'Ach, mein liebes Landschaft! Ich bin bereit.' 5. Als sie auf der beiden kam. 169 Die beide war lanc ende groot: "Had ic nu ros ende wagen, die mit einen weinig droech! Ai, mit lieve landenschet! Ich bin so moo." 6. "Ros ende wagen en heb ic niet, maar eenenen bedelaers sacc: Magh ic u daar mee helpen, ic bangben u aan den bac: Ai, mit lieve meissken! Hoe bevatt u dat?" 7. "Ik ben een bedelaers noch ook een bedelaers kind, ik ben eens koopmans dochter te Covalens aan den Rijn: Ai, mit lieve landenschet! Ik vaar van die." 8. "Sidi eens borgers dochter te Covalens aan den Rijn, so ben ik eens vischers zoon te Valkenborch aan die merce: Ai, mit lieve meissken, hoe bevatt ic dat?" 9. Die ons dit goede liedeken sang ende wel gesongen had, hi bevatt wel gesongen, god geve hem een goed jaar! een schoon vrou had hij met hem gaen. Antw. LB. 1544. Nr. 31. (Uhland Nr. 254. B. Willems Nr. 81.) Dr, 1, 5. kindeken van veelken met. Uhland hat diese Str. weggelassen — 2, 2. ende fehlt — (4, 1. heur bij U.) — 5, 4. een fehlt — 5, 5. moede — 7, 5. mit fehlt — 8, 4. Walckenborch. Im deutschen Liede (Anf. des 16. Jahrh. Uhland Nr. 254. A.) nimmt Alles eine schlimme Wendung: des Malers Töchterlein verliert Kleider und Ehre und kehrt zu ihrer trauernden Mutter heim. Das deutsche Lied ist auch nicht recht vollständig und verderbt, es sollten jede mal Zeile 2, 4 und 5 reimen, das ist aber selten der Fall. 1, 5. veelken, Geigelein — 2, 5. ghi valt mit sehr bout, etwa: du machst dich sehr keck; wenn nicht amende zu lesen: bevatt m i ? Im Deutschen: o weliebes meid! ich bin dir holt — 6,4. hac, Ferse. 170 Nr. 75. De Reiter und schön Eischen. 1. Wat mag daar wezen, wat mag daar zijn, dat al de bladeren verdrogen zijn? 2. O moeder! ik hoor geen magent rein, ik draag bij den Ritter ein Kind so klein. 3. Draagt gij bij den Ritter so kleinen Kind, Zieh so dat gij daar den Vater van vindt. 4. Ik zie daar den Vater vor mir stehen, en ik durst daar nicht ein Auge op slaan. 5. Derft gij daar nicht ein Auge op slaan? gij durst daar wel mit te bede gaan! 6. O moeder! het geschah bei Nacht, het was so donker dat niemand zag. 7. De Landsknecht hinter der Tür stand, er hörte des alten Weibes falsche Grund. 8. Zoete Lebe! woudt gij etwa mich fahren oder wilt gij bei eure Frau Mutter bleiben? 9. Bei meiner Frau Mutter und bleib ich nicht, lieber mit dem Ritter in schweren Verdruß. 10. De Landsknecht hatte sie lieb und wahr, er setzte schöne Elsje vor ihn auf 't Pferd. 11. Doch er that so smal des Pferds, ten Halben kam, große Arbeit kam schöne Elsje an. 12. "Zoete Lief! wilt gij wat zarter fahren! ich krijg so tiefe Pijn als in meiner Seite." 13. Der Ritter stach sein Pferd mit Sporen, oder er hörte schönen Elsje nicht. Doch er that so smal des Pferds, ten Ende kam, schwere Arbeit kam schöne Elsje an. 14. "En is hier nicht ein Hüttchen da, daar ich ein wenig in rüsten kann?" 15. Der Ritter ging da ein Hüttchen machen aus Disteln, Döven und hohen Staken. 16. Als in dasselbe Hüttchen war Venfler noch Tür, der Ritter hing da sein Mantel vor. 18. 'Zoet liegel wilt gij wat van mij treden! Maar als ik ween, komt gij dan weer over. 19. Eer dat zij weende was, het meisje dood, dood was de ruiter in groten nood. 20. De ruiter legde zijn hoofd op een steen, van rouwen brak er zijn hart aan twee. HoUändiBch: Het Speelschnitje met vrolijke Naay - Meisjes, Anift. 1780. (Wilhelm's K. 231). — Dr. 7, 2. dat oude wijfs. Nr. 76. Schön Elschen. 1. 'Och Elsje, Seide hier, Elsje, wel Heye boele van mij, och mocht ik bij jou slapen, al in den armen van dines? 2. 'Bij mijn mecht je wel slapen, bij mijn mecht je wel zijn, maar eerst moet ik weten wat datter mijn loontje zou zijn.' 3. 'Wil je dat geheim weten wat datter jouw loontje zou zijn, te koets van Ripermonde, daar zul je je vrijje van zijn.' 4. 'Zal ik daar vrouwtje van worden, zal icker daar vrijje van zijn, zo treed je al van mijn paard en doe het uw wil met mij.' 5. De ruiter trad van zijn paard al in dat groene gras, hij speelde met dat mooie meisje zo lang dat zij moede was. 6. Dat meisje keerde haar om en zij liet over haar gaan over haar sneeuwitte wangken zo menig droevige tranen. 7. De tranen die zij weende die deden den ruiter zo wein, zij vielen hem op zijn hartje veel kouder dan hagel of sneeuw. 8. Zij vielen hem op zijn hartje veel kouder dan het ijs: hij maakte van dat mooie meisje zijn echte getrouwd wijf, ja, wijf. Oadt Amst. LB. bl. 81. met Weglassend van 3 Strofen naar Str. 5. (Hör. belg. 2, 146. Willems Nr. 68). Oadt Haerl. LB. 16. en 27..drak. — Dr. 1, 2. liepeboele. M 1, 4. arrem, een nog zu Yonders Zeiten übliche Dehnung, Vondel says anch berregt, wollef, haltire s. Hayde proeve 2, 88. — 7. und 8. finden sich auch in einem anderen Lied wieder 8, 4. echte ghetronde wijf, Ehefrau; s. darüber G. van Wasselt*8 Amsterdamse Oudheden 1, 40 — 52 unter troeven. Nr. 77. Das ist dafür! Daer was laatstmal een ruiter, die in het wijnhuis zat; hy en deed er niets dan praten van zyn schoon lief dat hy had: 'en ik heb er een lief, een overschoon meisje, 'k zal zien bij haar te geraken tot dat zij mijn liefde draagt. Het meisje aan den trap al van de kamer stond; zij hoorde deze woorden uit haar schoon leven zyn mond, en zij riep: Ach here god van hier boven, geeft er mij toch den zin dat ik den ruiter niet en laat in. Op eenen nacht men zag, al op den middernacht, op zyn schoon lief haar vensterken daar gaf hy eenen slag, en hy riep: Doet open, mijn schoone vriendin, doet open, mijn zoete lief, en laat er mij binnen! 'k en doe er voorwaar niet open, 'k en laat er u niet in, ze klinkt mij nog in de ooren uw trouwelooze min. Ik had gisteren avond wat beter gezwegen, want ik had nog dezen nacht in mijn armen gelegen. Als ik gisteren avond in het wijnhuis zat, schoon lief, dan was ik dronken, schoon lief, dan was ik zat. Ik ben hier verleerd met rode zijde! Ruiter, mijn wil staat vast, als 't u belijdt, dan kon je rijden. Waar wil ik hen gaan, waar wil ik hen rijden, schoon lief, het is zoo donker, alhier en schijnt geen man; ja, zoo donker, zoo donker als in de nacht, dat ik schier niet kan vinden waar na jong hart naar tracht. Wel is het dan zoo donker, zoo donker in de nacht, dat je niet en kunt vinden waar dat uw hart naar tracht. Neemt er het paardenken bij de toom en laat het hier wat weiden onder den lindeboom. Ik sta hier als een keerel en dat zeer hups en fijn, van goud zo blinkt mijn sabel, mijn zabel aan mijn zij, en van zilver zo blinken mijn sporen. Ruiter, mijn wil staat vast, als wat je doet is moeite verloren. 9. Staet gy daer als een keerle en dat zeer hnps en fyn, ik ben er hier van binnen frisch maegdeken allein, myn gordyntje is gestrikt met roode zyde: ruiter, het is verloren gestaen^ als 't u belieft, dan konde gy rydenT 10. De raiter wierd zoo gram en dacht in zyn gemoed, dat hy spreng op zyn peerdeken en stampte 't met zyn voet, en hy riep: ^adieu, schoon lief, toteerel gy zyt er eens myn lief geweest, maer na zyt gy 't niet meere!* yiftmisch: Fliegendes Blatt bei Willems Nr. 78. Der Text ist nickt sonderlich (z. B. 8 , 1. Ick 9ta hier all een peerele (so auch 9, 1) ßn dat $eer hup$ daer hy), aber bei weitem besse als der in den Amsterd. VolksLB. n. der Brüsseler in Büsching und t. d. Hagen Yolksl. 8. 818 —321. Die holländischen haben 8, 1. 2. die Tolksthümlicheren Verse: Het was nacht, *t was nacht, *t was midden in de nacht nnd 8, 1. 2. die richtige Lesart: Hier staan ik als een kareltje 6n dat zeer hups en fijn. Das entsprechende deutsche Lied ist schon ra Anf. des 16. Jahrb. gedruckt, s. meine Schles. VolkaUedar S. 138. u. Rüttler, YoUbbI. Nr. 801., u« hat sich mündlich in yielen Lesarten erhalten, s. meine Nach- weisungen in den Schles. Volksl. S. 188. Dasu sind neuerdings noch mehrere gekommen: Wunderhom, Neue Ausg. 1, 83 — 35; aus Anhalt- Dessau bei Fiedler S. 170; Tom Harze bei Pröhle, Yolksl. Nr. 82 nnd aus Ober- und Niederhessen bei MitÜer Nr. 803 und 304. ^ 1, 8. praten, schwatzen — 5, 4. zat, trunken. 175 f Nr. 78. Des Entehrers Strafe. Stemme: Wi vinden ciaer beschreyen. 1. Als al de ekelen ripen^ 80 mest de beer sijn swijn. Ik heb een, wilt geschoten, het heeft met zo lang berusten, bij de liefste en machtige niet zijn. Het zou een zuiverlijk avontuur gaan om wijn, avond wel als laat den ruiter quam haar te spreken, en hij welkom zei hij. Hij nam de zuiverlijke bij haar sneeuwitte hand, hij zette zich aan zijn zijde, wat hij deed, zij moest het lijden, haar eerken en duurde niet lang. Maar doen de stoute ruiter zijn wilde gehad dat hij gedaan, hij zei: "Wel schone jonge vrouw! Had je je eerken behouden, je mocht wel thuiswaarts gaan." Waar sal ik hen toe rijden? waar sal ik hen toe gaan? Had je me je macht gelaten, een meedekken van de Straten, je hadt veel beter gedaan. Had ik je mijn macht gelaten, een macht zo ik je vond, je zoud fier zijn boven geschreven, je en waart geen macht gebleven, want de zomer is nog lang. Die macht die keerde haar om, terug gaat ze is gaan, ze ging haar moeder vragen, of ze over den ruiter zou clagen, want hij had haar groot lied gedaan. Men nam den stoute ruiter gevangen gelijk een dief, als tusschen twee heren te slapen, schoon spreken mocht het hem niet baten, gevangen zodan zijn. Men deed de stoute ruiter leggen als op een pijnbank, de pijnbank was zo deprimerend, dat de ruiter weende, dat hij lachte onder zijn bedwanc. Men deed de ruiter knielen als voor dat blanke zwaard, ghij schenkt dit onthouwen! dit komt van mooie vrouwen, laat ze varen, deze niet en begeer. Ondanks Amsterdam, LB. bl. 18. Oudt Haarlem, LB. 16. draak (Willems Nr. 85), zonder Str. 1; 27. drok. Dr. 4, 6. mocht. ff 2, 1. Buizerlijk, rein, unbefleckt, dann von hübschem Aussehen, s. Weiland Synonymen 2. kuag, 2, 669. — 6, S. dn würdest hoch angeschrieben sein; Snellaert erklärt boren geschreven: „boren geschrieben, nicht um zu besehen — 8, 4. baten, nützen — 9, 4. wein, ween, Schmerz, s. de Vries Lekeuspiegel 4, 682. — 9, 6. bedwängt, Beherrschung — 10, 1. knielen, knieen — 10, 3. ont-houden, behalten. Nr. 79. Die Strafe bleibt nicht aus. 1. Wat benne wij siegte minnaars dorn, die zomtijds längs de Weg gaan dwalen! Hoe lieflijk plukken wij een blom, 't welk ons doet nieder dalen. 2. Nu heb ik eens edelmans dochter bemind: dat is nu alzoo groot hertzeere. Ik heb haar mein trouwtje meermalen aangeboden, maar zij wou nimmermeer. 3. Ik heb er gezworen doe eens een eed, zoo ik haar kreeg onder mijn banden, als waar 't haar lief dan ofte leed, ik zou haar brengen in schand. 4. Nu heb ik haar buiten in dat veld alleenig na mijn zin gevonden, waar ik haar met zulke groot geweld haar eertjen heb geschonden. 5. Dat meiske weigert op bij haar knien zuchten en weenen en droevig kennen. Ik had een hart als een steen, ik wist van geen ontfermen. 6. Nu heb ik mijn bose wilde volbracht, dat valt mij, eilaas! indachtig. Ik en heb te voren niet wel gedacht, helaas! nu valt zij klagend. 7. 's Morgens vroeg, het werd seinhoorn dag, mijn kapitein kwam na mijn vragen, toen ik daarvoor vaste in mijn ruiste lag, de deur werd opgeslagen. 8. "Nu moet ik een gevangen man zijn, zitten op een zool hoogen toren, in boeijen gesloten, het doet er mijn pijn, ik geef de moed niet verloren." 9. 's Morgens vroeg zonder respijt men hoorde de revolte slagen, de Zwitsers werd buiten de poort geleid 'een uur voor den dag. 10. Zij brachten hem aldaar voor het gerecht, alwaar veel France beeren waren. "Mijn liefje, die mijn hart ook te minnen pleegt, komt mij ter dood bezwaren. 11. 't Is er mijn vader en moeder groot schandaal, dat ik zoo ver hier kom verzeilen, ik geboren uit Zwitserland, aan drieduizend mijlen van hier. 12. Hij trok zijn beste kleederen uit en zei: "daar mijn vrome zoldaten, dat schenk ik u alle voor mijn laatste buit, mijn trouwe kameraad!" 13. De Zwitsers moest knieien voor het graf, men zag het bloedig slagzaard blinken, zij houden hom straks zijn hoofd af, zijn jong leven zag men krabbend. 14. "Vrede, gezellen, wie gij zijt, en wilt dit lied dan wel onthouden! Ik sterf voor geen schelm of dief, ach wat een spijt! maar om het gerief van de jonkvrouwen." Holländisch: De oprekte Zwitsersorde Speelwijk. Stampt uit het vorige eeuw, alwaar nog de Schweizer überall in fremde Kriegsdienste gingen, wie nu nog bij de Paus en Koning in Napels. Das Lied, zo ernstig het aan de Kunstdichtaug streift, heeft doch gans de Empfindung-des Volksliedes: Temachlissigten Versbau, schlechte Reime, veralte Wörter, etc. Auffallend, dat de ongelukkige Schweizer niet naar Soldatenbataljon, maar met het zwaard hingericht wordt. C 1, 2. dwalen, irren — 1, 4. nederdalen, sinken, an Gmnde gehen — 2, 3. tronw, eheliches Versprechen — aandienen, ankün- digen — 6, 2. kermen, jammern — 5,4. ontfermen, erbarmen — 6, 4. klagtig vallen, klagbar werden -*- 8, 8. boei, Fessel — 9, 1. rospijtyAnischab — 10, 4. b es waren, beschuldigen - 11,2. yeraeilen, ▼ersegeln, stranden — 13, 1. knieien, knieen — 13, 4. krinken, kren- ken, dahin schwinden, Tcrgehen — 14, 4. d: h. weil ich mich mit den Jungfrauen eingelassen habe, gerijf, gerief, Nutzen, Gebrauch, Dienst. 179 f Nr. 80. Wie die That so der Lohn. 1. Zekeren deugeniet van 'nen Wael, Bjftak een weinig onze tael. Iiy was wel meer als dertig jaeren in de dieveiy ervaren. Ach beer! ach heer! wilt gy niet hangen , en steelt nict mecr! 2. Op eenen keer hy wierd verrast en men pakte het Waeltjen vast, dat ZOO zeer begonst te beven en te schricken voor zyu leven. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 3. Als hy was op \ Steen geraekt, dan heeft men zyn proces gemaekt; zyn vonnis dat wierd gelezen, dat hy moest gehangen wezen. Ach heer! ach heer! wilt gy niet hangen, en steelt nict meer! 4. Het was justement den toer van eenen pater Minnebroer, aen wie dat den Wael moest bichten, die hem ook moest ooit gaen lichten. Ach heer! ach beer! wilt gy niet hangen, en steelt niet meer! 5. ^X faul penser t mon koei kameraed, dat kei rekt ten hemel kaet. Ce n'est pas moi qui a parlé, mais le Vieux, avec les anges, vous soupererez.', Ach, seigneur, ach, seigneur! Vous ne voulez pas vous pendre, et vous volez encore. Mon père, je pense que vous irez bien dans ma place. Vous irez bien dedans ma place. Zoô, Rience, zoô, vous devez savoir, que ce n'est pas moi qui peut en manger, je ne peux en manger aucun.", Ach, seigneur, ach, seigneur! Vous ne voulez pas vous pendre, et vous volez encore. Le père, il a parlé avec bonnes manières: Mon ami, je ne voudrais pas vous accabler, mais notre règle me pousse à vous enlever ce sait, zoô, je dois le je visiter. Ach, seigneur, ach, seigneur! Vous ne voulez pas vous pendre, et vous volez encore. Le Vieux, il a parlé moins, le bourreau qui l'a pris de nouveau de la leçon, il ne faisait plus aucune capriole, mais il avait, il avait loin de moins volé. Ach, seigneur, ach, seigneur! Vous ne voulez pas vous pendre, et vous volez encore. Le père, il avait bien entendu, il avait langui sur le terme, il savait le bal encore pour jouer, car ils venaient de toutes parts. Ach, seigneur, ach, seigneur! Vous ne voulez pas vous pendre, et vous volez encore. (Vlamsch: Boschink, und von der Hagen, Sammlung deutscher Volkslieder, Anhang Nr. 11. Aus Brüssel, 1795 aufgezeichnet. Der Text dort nicht sonderlich, die Erklärungen oft ganz falsch. — Str. 5 — 7. spricht der Wallone mit dem Pater vlamsch und französisch durch einander, das erstere mit franz. Aussprache: Koei Furgoeje, gute; Kei Kei für Gy, je; Kere Für geern; Rekt für recht; Kaet für gaat. 1, 1. dueniet, Taugenichts — Wael, Wallone — 2, 1. verrast, überrascht — 3, 1. Steen, ein Gefallen in Brüssel — 8, S. vonnis, Urteil — 4, 1. toren, das frz. tour, die Reihe — 4, 3. bichten, biechten, beichten — 4,4. lichten, aufrichten, trösten — 7, 1. fatsoen, frz. fa9on — 7, 3. belasten, auferlegen — 8, 2. beul, Büttel, Henker — leer, Leiter — 9, 2. op termyn gaen, terminieren, Almosen sammeln — 9, 3. den bal weer ora kAetsen, den Ball zurückschlagen, sprichwörtlich wie das franz. renvoyer r^teaf, einem nichts schuldig bleiben, ihm wiederum eins vernetzen. 181 f Nr. 81. Der schwarze Räuber. 1. Te Leiden op het galgeveld een paal doen zij tnijn wezen, daar hebbe zij inijn straks aan gesteld om te dansen met vreeze. meester Hans die speelde lustig op, Iiij gaf mijn al van dat geeselsop, ik heb het zoo weinich geprezen. 2. Nu ben ik weer in zwaar verdriet, ik quam op 's beeren wegen, de beere van Taagsveld ken niijn niet, hij zag mijn aan ter dege, hij heeft al door zijn loos beleid :|: mijn op zijn wagen gekregen. 3. Van Noorddorp wierd ik gebracht, na Hartekum gezonden, daar hebbe zij mij met goed verdacht zeer wreed en strek gebenden, zij brachten mijn ook zeer fraai ten toon tot Alkmaar in de stad zeer schoon : ik moest het al gehengen. 4. Tot Alkmaar quam er een groot gerucht : de ruiter is govangen. veel mensche quamen daar te vlucht, een ieder had verlangen, daar quamen menigte van lien en dat was al om mijn te zien, of ik straks zoude hangen, f). Des zaterdags brachte ze mijn weer uit, ik moest het weer gehengen, zij brachten mijn in Keesooms schuit na Haarlem te brengen. nu zit ik tot Haarlem ten toon 182 en dat voor alle man even schoon: ik inoest het al gehengen. Ik zit tot Haarlem in het gat, Al daar in 's heren banden, Ik wou dit weer tot Alkmaar zat, Al daar in 's heren banden, Maar liever wil ik op dit pas, Dat ik op de groene beiden was, Dan mocht ik spandeen lopen. Hollands: Scheltema's Sammling, Anfang des 18. Jahrhunderts, mit der Überschrift: "Een Nieuw Lied, van de Sterve Ruyter, Op een aangekomen Vos." M 1, 6. geesel, Peitschenslap, Oiesselhiebe — 2f 2. weil ich kam auf die große Heerstraße, d. h. ich wurde wieder gefangen — 2, 4. ter degen, gehörig, Ton oben bis unten — 8, 6. los beleid, schlimmer Anschlag — 8, 8. verdacht, Bedacht — 8, 4. wreed, grausam — strek für stärk — 8, 6. fraai, hässch — ten toon, für Schau — 8, 7. gehangen, sich gefallen lassen — 4, 2. ruiter, Räuber, Wegelagerer, der auf der Landstraße raubt, darum im Engl, high way man — 5, 1. zat er dag, Samstag — 6, 1. gat. Loch, Gefängnisse — 6, 5. op dit pas, dies Mal. % Nr. 82. Bösen lesen. 1. Ik heb me gedragen wel seven jaar Een pakte van minnen, valt mij te schwer, Ik ben bedrogen. Ik wande den wilden val hebben gevangen, hi is mij ontzegd. Jongebeer, wil je daar loon af hebben, ga nog dan tot mijn bedde, zit zeker, dit is: Mijn man is van huis gereden, tis zijn verlies. Jonge vrouw, gij hebt zo fijne honden, oft zij mij beten diepe wonden, waarom dat lief? Op eenmans bedde en kom ik niet, wat mijns geschied. Jonge, mijn honden sal ik doen binden, aan geen groen plantje daar staat een linde, in een boomgaard daar zullen wij twee genoegelijk wensen stout onverwacht. In een boomgaard dat hij kwam, in zijn armen dat zijn naam. Hij riep: "Ach mij! Dat ik je ooit zo lief gezogen, zeer rouwt dat mij." Jonge vrouw, en roept niet zo serieus! Gaat u een goede vrouw weerom keeren tot uw man, en zei, dat gij waart rozen lezen, in zoete dal. Rosen te lezen is bij manieren, in een veld met veel dieren, des spreken jij! Als zoude mijn man zijn ogen uit kracht, hij is mijn quirt. 2. RooskoDS root aen enen crane: wie een stadgetje boelen heegt die macht wel vrolijk dansen, ende des en hebbie arm ruiterken uiet, des motte ruiten ende roven, ende ziele als een dief. 3. Ruiten ende roven is geen schande, dat doen die heren al die beste van den lande, daar om zo wagen ze haar leven ende goed. ze liggen met in den horten ja die met zingen doet. Weimar. 1537. Nr. 43. — Hs. 1, 4. wadeüehe mackit — 8, 2. fehlt al — 3, 4. nach ende noch auch or, M 1 f S. dare, mhd. tiure, selten, gar nicht zu haben — 1, 4. moeten, begegnen — weide! je, mhd. weidelig, stattlich — 2, 5. 3, 1. ruiten ende roven, plündern u. rauben; reiten, Raubzug tnn, auch bei uns im 15. u. 16. Jahrb., s. Schmeller Wb. H, 160. Vgl. Uhland Nr. 146. Nr. 84. Pflanze deinen Mai da draußen! 1. Och lich di nu een slaap, mijn uitgegorene bloem? och lich di nu een slaap in uwen eersten droom? ontwijk u, soetoe Hof, wilt door uwen vijander komen! staat op, lief, wilt ontwaaknen den Mei met zijn bloemen. 2. Wat ruistche dat aan die muren, dat mij mijn ruste berooft? die mij tscheiden maakt euvr die leit hier op gehouden in mijn arme so vast, wi ik geen kunnen niet ontsluiten. mijn beddengoed heeft zijn last: plant uwen Mei daar buiten! 3. O Buigerlike jeucht, wilt nu uw rusten laten! doe op dijn vijanderijn ende kom uwen lief ter spraak! al om te vinden troost so ben ik hier tot u gekomen. staat op, lief, wilt ontwaakken den Mei met zijn bloemen. 4. Al stond ik daar tot morgen, ik en zal u niet in laten. 