title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Zevenzeventig was het niet dat ik zocht, maar stelde ikzelf dan tevreden, ellendig man! Waarom ontbiedt mij dit god? Niet dat hij mij ontbreekt. 80 En mocht niet geloven dat mij god de laatste ontving, dat ik te vreeden begon te denken, daar hij lachte in dit geval haar en daar, weer en geheel. 85 Zo gaf hij me een kleinertje, zo dat ik loog die ogen fin, dus zei ik denk je dat ding te voorzien: wil je gods gebod verhoren, beer koning, zo wil ik ontdoen, 90 het dan aan uw leven gaan.' Denk je dan de parende sprak koning, doe als die wijf, ga zelden en word dief, al heb je nu groot ongezondheid, 95 het zal je nammales wezen lief.' Met des werken voer denk je dan, en Carel hem te vrezen begon van den wonder dat hij hoorde: gods gebod, (In een woord 100 en wil ik niet tewater lachen. Ik zal dief wezen, al eis ik lacher, al ben ik hanger bij de keel. Nog altijd had ik liever veel, dat mij god zijn genade gaf, 106 dat ik van hem houde te leen, beide hoor en land onder mijn ridders gevant, en ik mij moest generen met het schild en met de spier, als een die niet en heeft en op die avontuur leeft, dat zou mijn wilde beter dan ik gehangen ben in het net, en ik nu moet stelen veranderen fonder enig sparen. Trouw stelen of god verwerken: nu zo moet ik je vasthouden. Ik woude ik waren eterzijde zonder niemand en tale, 120 en met waar gegost op ten Bijn zeven burchten van zijn wat zal ik zeggen van onze de ridders en de heren, die hier liggen in deze vallei? 126 wat zal ik zeggen, dat ik in deze duistere nacht alleen zonder iemand kracht moet varen in een land, dat mij is vreemd en onbekend? 130 met deze talen ga ik hem tegemoet die koning Karel en leden met een dieren gewaad, als die te stelen was bereid. Het was altijd zijn zekerheid, 135 dat mens zijn wapen gedragen ten bedde daar hij lag het waren de heften die ik man vach als hij aldus gewapend was, ging hij door dat pallas. Daar en was noch door iets zo goed, noch poorte, dien weerzetting, zijn waren tegen hem ontdaan. Daar hij wilde, mocht hij gaan. Daar en was niemand die hem kon tegenhouden, 145 want dat was al gade lach in de avondvlakte, als God woude; dat deed al door des konings houde, zijn hulp was hem berekend. Als hij die burchtbroek liet, 150 ging de koning met lichte tot de stalen, aldaar hij wist zijn os en zijn gesmieden, zonder enige langere blik hij scheen en schitterde boven 155 op het os, dat men mochte loven. Doe hij ter poorten gereden quam, schoon hij daar en vernam den Wachter en de poortwachter, die iets wisten, dat hij er 160 voor na hem was met zijn schild. Het sliepen Tafel alst God wilde, de koning bete en ontdoet , de poort, die befloten stoet, en leidde zijn os uit 165 zonder niemand en gehuil. Doe, toen ik in mijn gereide, die koning Karel en zijn vijanden: God als hij gewaarloos, als hij kwam tot in Azië. En werd voor een enkele keer, om ons te verloochen alle gade, dat Adam had verloren en dat na hem werd geboren, je liet je aan de kruis zijn. Doe, toen de joden hadden gehad, namen ze met een sper en sloegen je, deze hadden groot bittere dood ontfincte hier door onnodig bloed. Als echt als het was waar, en je heren Lazarus, daar hij lachte in zijn graf, Verwekte hier van de dood, en van de stenen maakte brood en van het water wijn: zo moest ik in mijn geleide Heer, in deze demonstratie nacht, en verbaart je met uw kracht. Uit moedig god en vader, aan u kreeg ik alle gade, was ik in vele gedachten, waar ik beest henen mocht gaan, daar ik stelens fouten begonnen. Doe kwam ik in een hout binnen, Karel de edele man, dat niet verre en stond van dan, toen ik kwam gereden daar, die man scheen een seer klaar. Tweder was klaar en zo. Dus dacht de koning: Ik was gewoon voor alle dingen, die te haten, daar ik je wist, die den Heden met levenskracht, haar goed stelen en rooven: nu kan ik hem wel geloven, die leerd van de avonturen. Ze weten wel, dat ze verburen, leven en goed; maar mensenvaardigheden, men doet zich hangen en beroven, of sterft erg dood. Dus heeft dit dik een groot belang, nooit meer een grooter rivaal met dat, dat ik man door je denk te terven, doe ik in al mijn leven. Ic bebele Elegie verdreven om deinee zake en mijn lande, die dikkere fete sijn lijf te pande, oft goed, daar bij leeft. Ik verwacht, dat dikkere voorhoor blijft, bij en blijft land nog leen, nog andere toeverlaat gezien, dan bij met stelen kan bejagen, daar op moet bij ons ontzien. Ik nam het land, des was bij berekend, dat naar ons wel rouwende fere, beide borst en land. Des was ik barstend onbekend, want bij badde in fierse scharen, die met ons ontbounden waren, ridders, diensten een saluut, die ik bes onderzocht al beide jaar land en van goede; nu Tolste (1) hem al door annoodig. Ik en laatze nieuwers gehandeld; deze onthield ik daarbij verburgend beide borst en leen. Bij en beriet toeverlaat gezien; bij moet ons at ontzien in wildernissen en in wouden en moet alleen bejagen, daar het ons alle op ontzien. Maar voor vele eisters aan, bij en voelt gezien armen man, die bij fierse pijn leeft. Dat pelgrim ofte koopman is, bijt bij ons te gebruiken wel, maar bij en voelt niet iemand el. Bisschoppen en canonici, abten en monniken, dekenen en pappen, daar bij kan betrapen, komt in (grote vaart), bij neemt bemulnen en paarden, en rekte zich uit barre gevaar, dat nu iedereen op die beide, en neemt bemuid Hervé cracht al dat nu daar hebbe bracht, zilver, kleding faciliteit, duizend bejaagd bij ons om destijds, daar bij die rijke lieden weten; bij neemt bemuiden schaat gevat, beide zilver en goud, finnen lijf is menselijk bloed, niemand kan dat geven. Nog eens beter om gedaan menselijk cracht. Ik zou ik nu in die nacht in gescheeld mochten velen. Acht hier god, helpt mij tot verdedigen! Met deze taal, die koning heeft gehoord, hoe een ridder kwam gehaald in diezelfde haal, als die ridder wil terhalve gaan, met wapenen zwart als koisten; zwart was zijn helm en zijn schild, die hij aan de hals droeg; een halsberce mocht men loven; zwart was het wapenrock daarvoor, zwart was de doos, waar hij op zat, en kwam een enkelvoudig sonderling pat over de rijkte door de woude. Als de koning gehoord had, zocht hij hem en was in zijn warheid, en waande dat de duivel was, om dat hij was zo zwart als; de rijkte god hem bijval. Hij dacht in zichzelf: 'Ga niet naar het kwartier, of het goed of het kwaad, en in de nacht door de wacht, ik zal die avonturen aandachtig volgen, nog al werd ik te horen hebben, waar hij ooit een godshuis heeft bezocht, hij zou niet zo zwart zijn.' Dat dacht de toren, die kwam wakker, dat deze mij niet ontsnapt was. En als hij terugkwam gaand, zocht hij hem en was in zijn warheid, en waande dat de duivel was, en de zwarte ridder heeft vernomen dat de koning tegen hem kwam. Dan dacht hij in zichzelf: 'Deze avond is terdoolt hier in, en heeft een geweldige avontuur verloren.' Ik wil dat aan hem te horen geven, hij mag de wapenrusting nemen die hij in de hekte zit in, die ik in vele jaren gedaan heb, en oplicht als den dag dan gestorven en goud smelten. waven quam hi in den woude? "ten was noit arm man, die volle wapen droeg an" ende volk ors hadde besproken, voe stre en voe sto van leden. Doen quamen te gebemonen, leden al vader groeten. Dien besprak den anderen wel, meer al een feiten niet al. Als hi den koning was leden, die stoute ors hadde besproken, hield hi stil en dacht, wie die andere waren mocht, waarom dat hi aldus liet en leeraal talen aldus vermijdt, dat ik niet en groet, doe hi mi gehoort en deed om geen ding en vraght; ik verwacht dat hi quaet jaght, waar ik zeker van dien, dat hi kwam om Terzpien, dat ik mi ofte mine brengen wilde in pijn. 11 340 teggen den koning die ik ontraadde, hi en lede te nacht zonder schade. Wat noodzakelijk was jagen, achter boschen en velden, of ik niet en vocht? Bij den here die mi gevocht! Hine ontwijt mi te nacht. Ik zal proeven fine kracht, ik wilde spreken en konnen, hi mocht volk fijn, ik zal winnen een ors en dat hi hield aan, en doe hem met lachter keren dan. Hi is hier gekomen als een domme, met die waarheid hi zijn ors om en vroeg de koning naar. Doen hij achterhaalde daar, riep hij luid: "Ridder, ontbijt! Waarom eist dat, ik wil weten wat hi hier zoekt en jaagt en rooft?" Eer hij mi ontraad van hier, al waarde nog zo ver, en voor diere uwer taal, berekens mij, voor doende de wale. Ik wil weten, wie ghij bent, Ende wat je jaar op deze tijd, En hoe dat inderdaad blijft, En magh je verlaten niet.' Dien antwoordde die koning: 'Mijn zorg heeft met veel dingen, En weet je hoe te berekenen. Ik heb liever, dat we rechten, Dan dat je me bij bedwelgt. Zo had ik geleefd veel te lang, Dat me een man dwingen mocht, Om dingen te doen, die ik niet en woude, Bereken, ten ware met liefde, Kwam met goed af of met slecht, Wij vullen deze strijd nu scheiden, En verkiezen tusken ons beiden.' De koning's gevoel was verrecht, En wilde niet voeren ontdaan, Om tekenen, dat aan zijn stoel; En wilde niet, dat men waar oorzaak, Dat hij was die koning. Zijn worpen om me te defineren, Bare orde ster en snee, Ze waren beide geheven wel, Bare speren waren sterk, En de schilden in een percel, Met zwaarden onder beleving, Dat dorpen boven over baar been. Mannen, vingen zijn waardigheid, Aan de tacten begaarden. Tot dan een lang weerzien, Dat men gaan mocht een mijl, Die wacht was sterk en snel, En zijn jonge waren snel, Zo dat de koning was in jaar, En dacht, dat die duivel was. Toen sloeg de wacht den koning weer, Die waarheid ging hen op en neer, Op de bermen, op de maelstrom, Zodat menighe moest faaien. Daar was een bas over gebogen zo goed, Daar dronk door dat rode bloed. Die Spanjerten van den schild volgen, die helmen op haar hoofden bogen Zo van schermen en van velden, Zo sharp waren der schilden rogen. Die koning peustte in zijn zin: "Dat is ter wapen goed, zodat ik lijden mijns namens, Ik zou blij zijn eeuwig schamen, Niet meer en ge scheurde ik ere." Doe vloog hij een schok voorbij, op ten zwarten, die voor hem hield, dat hier mannelijk had gevecht en van den ors een tumbledie. Tussen hem beiden en was geen vrede, en die zwarten vloog op ten here en vloog een schok voorbij, op ten heim, dat hij boos en twaard in twee stukken vloog: Zo angstelijk was die schok, als dat de zwarten schok, dat hij een zwart had ten verloren: "Zo dat ik ik was geboren!" peuste hij in zijn zin, "Dat ik leef, waar is het goed? en had nooit goed gehad poging nooit meer te hebben en te falen, waarom dan val ik nu ten werken? en prijs mijn lichaam niet twee peren, want ik ben idelde hand." Doe dacht de koning schandvlek, op een schaamte die voor hem hield. Doe hij schok liegen twaard op het veld in twee stukken gebroken. Peinzend: "En is niet gewroken die een wilde schaamte of deren, die hem niet en kon geweren." Dus bilden zijn stilte in het woud; haar gevoel was veel fouten, die wie dan weer mocht, "bij de here die met gewonnen." Sprak Carel de koning, "ghij en bent me berecht met een ding, heer ridder, des ik je vraag, je hebt gehad al je dag, hoe je bent of wie je zijt, en laat ons korten deseen streven." Mijn oog zit met ere lagen, Ik zie Tal van hen lopen rijden Als ik uw naam weet. Die fijne spraak: "Ik ben bereid, In dien dat gij mij makert vroet, Wat noodzakelijk dat u doet, Dat gij hier kwamt te nacht, En wiens toren dat gij wacht." Doe zijde Carel die edele man: "Vecht mij teister, ik zeg u dan, Wat ik hier voel en jaag, En mag niet rijden bij dagten, Ten einde zonder noodzakelijk niet, Dat gij mij dus gevoerd hebt." Ik zal u verslagen, hoed komt, Als gij mij uw naam noemt, Dit is zeker en vast." "Heer," antwoordde Elegast, Die ridder en sprak zijn: "Tegen mij ten best kan niet ingaan, Ik heb goed en land verloren, Dat ik had hier te yoren, Tot ongekwalificeerd mannen menig doen. Soudict u al maken yroet, Hoe mijn zaken komenijn, Eer ik het geschenk den fine, Het zoude u denken heel te laten." Mijn geluk is zo krank, Als dit die koning verstoort, Was hij blad in hun moet, Als had hij al geborstijn, Goed, dat loopt op de Rijn. Hij zei: "Ridder, is u bequam, Nu seggebt mij uw naam, En hoe gij u geneert, Tot al dat god hevelt weert, En tot hem zelf te yoren, Of moet ik een heen lopen toren! Ik Tal u voor heel te berechten, Raad ik zonder voorover En zonder oog moed, In dien dat gij mij maakt vroet." Dat pelgrim ofte koopman heeft, laat ik hem gebruiken wel, maar ik zeker niemand else. Ik vind dat ik was geboren en ik mijn goed had verloren, daar ik bij voordele leen, en de koning had verdreven Carel uit mijn lande. Ik zeg, dat ik vergeten was, hoe ik met onthouden in wilde moesten en in wouden. Daar twaalf bij leeren, moesten rijke lieden geven, bisschoppen en kanonici, abdijen en monniken, dekenen en paaven. Waar ik ze kon betrappen, nemen zij goed met liefde. En weet ik voldoende, weet ik goed in, brennen in mijn winst en onder mijn bevelen. Wat zou ik meer af te geven? Mijn leven is mensenschont. Mijn bevelen zijn het wout, en ik voer uit om oorlogen en ben jij daarvoor verloren, want ik ben mijn schaap verdorren, en cofeert geen baarlijke oorlog en ik weder had geheel. De schapen hadden een deel meer dan ik ooit gezien op een nacht dan een man. Nu zecht mij ridder, hoe ga je zitten en diegene die je ziet, is bij je volk makker, dat je moet rijden naar die man. En ontwijk niet de wapenen die de koning pakt in zijn handen moet: 'God heeft mijn bede gehoort, nu moet ik met beraden zijn. Dit is de man die ik begaarde boven alle andere op die plaats, mee te varen op deze nacht, God had mij te port geprezen nu moet ik liggen door den nood. Bij den here die mij gebootst! zei de koning tot Elegaft, 'an mij heb je geleid, geeft aan iedereen en leidt. Ik zal je zeggen mijn bedoeling.' 660 wat helpt vrienden verbergen? Ik heb voor Tele goeds gestolen, waar ik mettertijd gevallen, men liet mij waarlijk niet ontgaan om mijn gewicht van goud te rooten. 555 Meer het deden mij de noot, noot breekt alle strijd. — "Nu zeggen mij, zitter, wie je zit?" "Ik zal het zeggen, mijn naam," sprak die koning, "reist u bequamt. 570 Ik ben geheten Adelbrecht, ik pleeg te zwingen over recht in kerken en in kloosters en in alle godshuizen. Ik tel alle soorten kaas, 575 en laat niemand met gemaakt, de rijken noch de armen, ik en achte niet op hun karamellen. en weet ghenen armen man, daar ik mijn gewin weet aan, 580 en naam hem liever een kaas dan ik hem die mijn gave. aldus heb ik ontvreten en heb ik geleid. nu lagen om een schat, die ik weet. .18 mijn zoon werd wel gereed, eer ooit meer morgenvroeg, had ik betere hulp toe, als Telde aldaar ica roep te en mijn part draghe mocht. die schat in de grot wonen. god en Tats onta niet verwonnen, als hadden wij sinds deel. die schat ligt in een kasteel, daar mij die wegbeschrijving aan toont. als hadden wij een vijfhonderd punt, te mocht niet deren, dat wij dan den fioen teren. na recht mij, ridder, of je de nacht wilt Tesselen groots in mijn jacht? dat wij te hoop vallen bejagen, zullen wij bergen tot ons dageen. dan zal ik delen en je zal leven; dies achtergaat, moet verliefen.' Elegie zijde: "waar ligt den schat? liefste geslachte, vecht met dat. eer ik ooit, wil ik een leven Troet, oft ik een tolgaar u niet een voet." doen zijde Carel de edele man: "ik zal u berechten dan." Die coning heeft voor grote feiten, Het mocht wat tot daar dat van binnen feit daar hi leghet. Als die coning zegte, dat zijn gevoelen stelen, wilde, Elegie en zweecht niet stilte, hij zei: "dat moet ik met god terzijde nemen!" En laat dat met rieden, dat ik den coning daadde schade. Als heeft hij met mijn raad gedaan. 19 620 Mijn goed genomen en verdrongen, Ik tel ben aan mijn leren, goed vriend (zijn na mijn macht; In mijn schade en kom ik tot nacht, Zeggen hij is gerechtig keur, Daa ik hem anders dan ere, Ik mocht met schamen voor goden, Mens mocht met geraden nood. Als dit de coning verstoort, Macht hij blad in zinnen, moet dat hem Elegie, die dief, goed ongesteld en hadde lief, Hij dacht, mocht ik keren, Behouden leren en leven, Hij zoude goed voor Telere geven, Hij zoude met eren zijn daag op leven, Zonder stelen en rozen. Des mocht men hem geloven, Na die geplande daarin was, Vraagde Elegie dag of hij elders wilde leiden, Daar (het goed onder hem beiden) Mochten bejagen op die nacht, Hij deden toe zijn beste kracht Gaande en zijn behendigheid, Woude hij hem laten gaan mee. Elegie zei: "Ja, ik, gemeen; Men weet niet, dat ik veerkracht in schering. Egbertus Tan Egbertusmonde, Daar mogen wij stelen zonder vonde, Die des conings zuster heeft, Het is schade dat hij leeft. Hij heeft den menighen terriaden Ende gbracht in groter schaden, Ende ook met zijn hoofd Zelfs werd ik na zijn wil gaan, Dat heb ik wel terzijde. Nog zo hoor ik Tan den coning Langer en krachtig en menigvuldig, Beide borgh en leen. Al en had ik toegestaan anders geen. Het mochten zeer weinig van die vluchtelingen, die voor ons tewen, te volgen. Dat wij van den vijanden worden vervolgen, daar vullen wij taren, een ziel uit uw wil. Die koning pensioen en zweeg als stilte na dat daar geschreven stotend, dat daar waren vijanden goed. Als vadden zijn suiver aangetrokken, zouden ze niet laten hangen. En droegen nog over een, daar te varen onder hem twee, tot vijanden Eggeherders hart. Die koning hem niet en vergat. Ze kwamen gereden op een veld, op haar oorlogs goed verhoed dat daar tonden zí een ploeg staan. Die koning bete neder zaaide en Eleganten reet vooruit, daar hij de wechthand had verwerkt. Die koning nam de tafel in die hand, dat hij aan die ploeg zaaide. Hij pensioen in zin moet: Dit is ten ambochte goed. Die grienen wil in borghen, hij moedert hem toe beforghen, zulke dingen als hem bedorven. Doe zaaide hij op als vader yorstede en volgde de Elegante naar met sporen gezaaid. Die een was een jaar, vervolgens wel zo moeilijk geboren, toen kwamen ze naar de Turken, die de keizer was en de beste, die oversteopte op den Rijn. Elegante sprak: Hier willen ze ons, nu schiet ze ons, Adolphe, wat denkt u gedaan te recht? Ik wil werken bij uw raad; het zou leiden, geeist u schade dat men mocht zegevieren dan, omdat kwam al bij desen man. Die koning antwoordde naar die taal; en kwam niet binnen in de taal, waar ik weet, dat soude mij weerhouden. Aen u felven moet al ftaen.' Eigevoorde: Gesproken met lief, (dat is een behendig dief) dat sal ik cortelic verstaan, laat ons een gat maken gaan in den muur ter goeder uur, daar wij mogegen kruiwen dure.' Dit loveden (ik both beide wel,) n bonden baar orde snedende ging bij ten muren vooronder geblokkeerd. Eigevoorde die traject een izer uit, daar bij den muur met fouder picken, daar begon die koning te trillen tuit en voor van der loop. Daar stond Eigevoorde en loeide en vroeg, waarbij dit deden maken: 'Constant smetters buus geraken,' ik deed maken volgens het gevoel en fach ik nooit geen beschuldigingen tot volken stichten, daar men met door fouder picken.' Die koning sprak: 'Het mag wel weinig, ik kwam gevaren op den Rijn,' dit is leden die derde dag, dat ik Uw om mijn bezoek, daar moest ik mijn izer laten, het ontweek mij op den straat, daar men mij met tocht achter; en mocht niet keren door den terugweg, dus was ik mijn izers aan, en dit nam ik bij der man aan, daar ik zat aan een loop.' Elegante sprak: 'Het is goed genoeg, mochten wij daar te punt in geraken. Hier na dit een ander maken,' en lieten die taal, zij maakten een gat. Elegante toetste het aan, dat hij daar toe de fines leden, dan den koning Karel deed, als was hij groot en sterk, hij en constateerde nogal wer. Daan maakten ze van den muren hadden gebracht al duren en staan daar in zouden gaan, Elegante sprak: 'Gij zult ontzien hier buiten dat ik u het Tafel brengen.' Hij en wilde niet gehengen, dat die koning binnen kwam, zo ver ontsnapt hij hem der onvriendelijke, hij en deed geen behendig dief. nochtran woudi leet ende lief met hem deilen ende fijn ghewin. die koning bleef buten, Elegaft ging in. Elegaft conste behendigheid, die U proefde ter menigher sponde, hij was minlic en mate. bij trok een kruid uit een gate ende deed binnen een mont. die volle een had, bij Troostont wat hennen, kraaien ende bonden bijlen, doen Troostont bij tot het eind aan een baan, aan een bond, en zegde, dat die koning Troostont buiten den boom, in haar Latijn. Elegaft sprak: "hoe kan dit zijn? foude die koning (zijn bij Toren, ik dien te weten dat met een toren. ik ben verraden na zijn gebede, oft met leid nu al te bedrocht." Elegaft ging daar bij den koning liep ter sponde, daar bij van hem schreef en zei hem, wat hij bedoelde verstaven, dat hij hem bedroog, was ten beide aan banden, dien in baroniale Tondern, dat die koning daar was, maar bij en wist niet hoe dichter, dus zei Karel die edele man: "wie denkt u, dat dan, wat zoude die koning hier doen? foude je geloven aan een boon of dat een bond pas? so en is uw geloof niet vast. ik denk dat je met leugen telt. waar toe eist goed, dat je met queltz uw geloof en is niet vast." "Nu boort," sprak Elegaft. bij stak de koning in den mont een kruid, dat daar Toren hem stond, en zei: "nu vouldie Troosten, dat ik to Toren hebbe gedaan." echter kraaien die hane en zedend, alsof hij toeloop had gedaan, dat de koning daar was, maar hij en wist niet hoe dichter. Ghesei, wat die hane kraait, ik wilde mijn keel winden, en als die koning niet hier bij was, doe zij Carel! Help! Geshelden, vidi verantwoord? Ik dacht dat ghi onder was. Doe dat ghi ziet, laat ons gaan, als soude men ons vandaag zien. Elegie sprak: Mijn Tals beginnen, laat zien wat snel daar aan winnen. Elegie elfe was cruut weer, die koning vocht op en neer weer in zijn wereld, maar hij verloopt ter stonde, hij en mocht even niet die koning sprak: Wat met gescheeën, met denk ik heb mijn cruut verloren, dat ik had hier te horen belogen tussen mijn tanden. Bij mijn wet, dat mag mijn tanden. Doe loeiert Elegie echt en zegt: Stelt u voor een hoog recht? Hoe komt dat men u niet en ziet telkens als u stelt dat u gaat? Dat u leeft is wonder groot, u bent lang niet dood. Geshelden, zegt hij onverhoeden, ik heb uw cruut gestolen. U weet van Talen niet een haar. Die koning dacht: Ik vecht waar. Met een lieten die taal, God beware hem altemaal, dat hier moest borgenvallen, een deel was hier in vergeten. Doe dan constateer behendigheid, daar hij alle die ghene mede flapte de Tand der Taal en ontsloot dan altemaal fluiten, die men met lootonstelde. Waren zij deinen of grote en ging ten slotte daar hij lachte, eert iemand hoorde of zag, en haalde en bracht als vele als hem goed dacht. Daan wilde Carel dan dan dan rieden, Elegie die bitte hem ontbood. Hij zou om een tadel gaan, die in de kamer waren gesteld, daar Egbert en zijn vrouw in lachen, die schouwde die nooit man zag. "Hij leeft niet, die u gaf zelaan den grijze haar en die taak die Terweentheid aan den grijze haar en ook aan dat boek van 855 is te prijzen genoeg, daar hangen aan honderd schellen groot die alle zijn van goud en klagen als Eggheric rijt. Gefrust, doe wel en ontbijt! Ik zal hem vinden, iets te telen, al Toudi hangen bij de keel. Dit was den koning onbevredigd, hij had eer ontbeerd de jaarwille van den Tadel en de gewinnaar. Elegaft keerde weer in, als Elegaft kwam ten grijze haar, daar ik heden eer afzweer, ga ik die schellen volgen, dat Eggheric bij ontmoeting uit te vinden, zijn slot en schijf: waar is daar te minnen grijze haar, hij zou trekken zijn zwaard, had die trouwe niet gehouden, die hem schijf en Tragheid wat zou dat hij jachtde, of hem alwildens wilden terzelen. Niemand zou al metterzijden, en schijf: daar kan niemand in komen, zijn meer noch minder. Het andere dat u deert, smeekt en beschermt, dat hij haar schijf zijn gedaan, waarbij hij niet en mocht slapen binnen drie nachten, dat hij kon staan gewaakt, noch eten binnen drie dagen. Dit begon hem te iraken. Trouwenlist is menselijk fout, zijn ze joods, zijn ze fout. Zo lang hij lachte, zei hij haar te schrijven, dat hij des konings dood had gewonnen; en die dit te doen waren veroren, zouden kortsluitend komen. Hij ging haar bij namen noemen, hoe ze boden, wie ze waren, die den koning wilden daren. Dit hoorde al Elegaft en hij liet in het hart vallen. Lu pende, hij fotte brengen dortoe de onddoende en de jaagster moort." fi fiede: ^mi waer liever veel, dat men u hingehoeven der kele^ dan ic dat ghedogen zoude.' 905 en Eggheric vloog voor de hoofd die Trouwe Jaar na en mont, dat haer thee ten voor ten na en te monde uitbracht. n recht haar op en stac 910 haar aanwijn o ver de boom. Elegast die nam dit goed. en droog levenslange in een rechtste handen ontving hij bloed van de Trouwen, 915 om dat hij wilde scheuen en de koning doen brengen Toren, dat hij zamen wachtte aan den toren. Aan de zijde Elegast een gebede, daar hij alle die genen mede 920 sloegen die daar waren, en sprak zijn woord zonder terzijde, dat en beide sliepen vast. doen ontwaakt hem Elegast finnen zadel en zijn, waert, 925 dat hij lief had en waard, en maakte hem (groter Taarde buiten den hof zinnen paarden toten koning, die voor Terdochi * al omt genoeg, dat Elegast brocht. 930 hine hadden niet langher gelegen, hadat na hem mochten gaan: , voor zeker was hij verloren. hij vroegde, waar hij had gehad verloren. Elegast zei: ^ten es mijn schuld niet. 28 935 bi al dat god leven laat^ een wonder dat mijt hart niet en breekt aan den rouw die innee strekt. en breekt nooit meer door rouw noch door zege, ^ • 940 dit ben ik zeker te voren, het heeft voor groten toren. gevallen, zei, ^dits tegenteelt^ daar ik u heden af zei. dit hout, ik zal gaan 945 Eggheric z'n hoofd af slaan of doden met een kijkje, daar hij zit bij zinnen wijf. dat een lente om al dat goud, dat de wereld in hout. 950 Ik hoor weerkeren falen. Hier coningen, die reine diere, dat hij hen vrede door wat zij maken, hij zou zijn voor bere Tongemaker: en niet al gevoeld. En hebt jullie wel tienhonderd pond, en therewithal daarom richten? Zei, heer, het is al anderen ding, dat wij meer hebben derden, en meinen droevende hart. Tijterdeel heb ik mijn heer verloren. Ik had overgegeven aan de tijd, te komen te mijn goed en te verwinnen mijn armoede. Mijn heer, fal sinds morgen vroeg, ik kan je vertellen hoe. Eegherik heeft een doot gewonnen. Doe dan wist Karel wel tevoren, dat hem God te stelen ontbood, om hem te beschutten voor de dood. 970 Bedankt, moedigheidswoord, de here van hemelse rijk. Doe antwoordde die koning snel: "Hoe voorwaar dan tonna, of geen staakt met een kruis, daar hij liep bij zijn graf? Hoe foude Terzormen al, hij heeft meer dan geval. Hij foutte faan hebben Terzocht, en uw lichaam ten einde brocht, zou hij u werpen in de nood. Terzijde die koning, is hij dood, wat telden vouders af, hij foutte des rouwen gehad." Dit vrede door behendigheid, om Elegiërt te proeven. Maar dan wassere een ander aan: hij had gerne gewenst van dan, de lange leiden was hem leeg. Elegiërt antwoordde geregeld: "Bi al dat God leven liet, en waarde mijn gevoel niet, ten bleef te nacht ongebroken, dat jij hebt zo na gevochten, den koning Karel, mijn heer, die waarde is alle eer. Bij de heer die mij gewonnen! Ik zal vorderen mijn gedachte, en wreken mijn toren; konings dood is gewonnen. Eer ik van de horde scheide, gaat met te lief of te leed." Die koning penste: dit is mijn zeventiende. Ik heb je quali op hem verdiend, Ikzelf beter, ik kan lezen. 30 1005 bij Tai verwienden, als mijn steun. Zegge, ik zul u wijzen. Hoe gingen, brengen snel het net, Eggherike van Egghermonde. Rijt in de morgensterren, Toen koning daar geen tint. Vertelde hem en ontbood die ondaat en die dood. Als hij zelf geboren uw woord, Ging fulter bij Terfoenen, al, Uw loon en zal niet verwijlen fijn: Hij mag het rijden bij de grote velden, Alle uw dagen en uw tijden, Of hij een broeder wasert, Zo lang als God u gezond houdt. Elegaaf zei: Wat mijns gebeurtselen, Kom, Toer, den koning niet. Die koning is te veel gram, Om dat ik hem eens nam Van zijn beste taal gesproken, Dat komt gedrocht twee paarden. Ik kom niet daar bij nacht of bij dag, Dat pijn en tegenspoed. Waarom ik je vroeg, wat je doet, Spraak Carel de edele man. Rit weg in uw dan, Daar u laat ons bezaan. Nu zal ik u verteilen: Yoert, jou onze bevel; Tot morgen op den dag Dan deilen wij met gemaakt. Ik Tai bode mijn Yan der fake, Tot de koning daar ik weet. Snel men hem dood, het was mij leuk. noch rong die poorte ontdaan 1050 ene lieden vliepen alle, hi bant door opten stallen ende ging ter kamer daarin hi lachte eerst leren hoorde ofte slaap, hi had zijn wapen af gehouden. 1055 voor was die wachter gevestigd ter hogere tinnen en blies den dak, die men schoon verborgen slaap, doen werd ontwaken menig man, die god den slaap eindelijk an. 1060 daar was die koning stelen Yoer, dat was hem een schoon doek Ton doen vond Karel die koning om eenen financierlijn en om (inen verholen raad, 1065 en vocht met hem stand, dat hij wist wel te voren, dat hij dood zou zijn geworden aan Eggherik van Eggherenland, die komen zal in korter stand 1070 met alder macht van den landen, om hem te doen felen als te nemen zijn leven, dat hij hem goeden raad geven, dat hij behoud zijn ere 1075 en dat door baron gerectorde heer. Doe vocht die hertog van Beieren: "Laat zich komen", zei hij, "vinden ons hier." Het zullen den menigen kostbare leven, 1080 hier is menig sterke Franse, en Fransrijk en Bohemen menig ridders, menig schildknaap, die met u kwamen hier in het land. Ze vullen hem wapenen altemaal 1085 en trekken in die hoge zaal, en gingen, heer koning, gevallen stonden in den ring die u daar vallen wil of deren, wi zullen wel varen, 1090 zal hem loodsen ter spooren en Eggherik als te Toren." dies zijn raad dochten goed. Hij wapende hem metter spoed alle die daar toe dochten 1095 en wapenen droegen mochten, beide zijn en groot, zodat denken waren weerstand. Eggherik was van grotere macht, en dan alle die hadden kracht 1100 weer en over het Rijn konden in Heren hulp inroepen. Men deed de deur poort van dat schijnbare gewapend en halsberaad aan, deden de leiders kwamen gevaar. In de schone hoef met scharen, ontdeed men de poort wijde open en lieten alle door lopen. Daar kwamen ze in het hof, deed men haar kleding af. Men zocht naar hun leven, witte halsberaad, scherp zwaard, die ondaat was openbaar. Men liet zich vastbinden daar, alle die moorden aan een stok. Die was geboet was te voet en wendde ging in die zaal, waar de poorten open waren. Men zocht gevangen, zijn leven, die daar was. Men liet hem in dat paleis, toonde de koning aan zijn heren, dat machtig hem wel schaamde, de koning leidde hem in de hoed, hij een woudje een niet boren, hij lachend der ondaat en zei: 'Heer koning, hebt beter raad. Dat ik lachter onrecht deden, ik heb verloren vele vrienden, ik en was ook niet voor een cent nog geen overheer, die op de grond staan, dat ik u had geraden, waar daar iemand, die begaarde, ik deed hem lachen met de waarde van zijn spaar geld, of met de oordeel van mijn geest. Nu komt u deze begeren.' Als de koning dit hoorde, was hij bloot in zijn maak en sindsdien een Elegie voorbij, boden gingen en boden naar het tafel daar hij was in de woestijn, ontdoken hem harde hoed en vergaf hem alle misdaad; in dien dat hij den camp had gezet tegen Eggherike, hij zouden maken rijk. die boden en leiden niet dat hem die koning bitte; Zoerens tot die tonde die Elegant vonden dat hem die koning bijval, Zodoor die Elegante al die voor verblind van den woord als hij die niemands hoorde, liet liggen zijn geride onder enig lang her inner dat hij Egherik staal, bitte hij ene betal. Hij zweer bij zijn grote kerfstude waar hem god schuldig een bede bi een begeerde ander goed, dan hij den camp vechten moet en finen gerechtendere om te behouden zijn ere. Zoerens wel metter spoed, doen Elegant die ridder goed quam in des konings val, nu veel te dragen in tale. Die zijde: God hou dit gevangen den koning en dat ik hier in vind, meer Egherik en groter niet, god die hem kruisen liet, om onverwillig jeel vermaak, die laat met zoen op desen dag en Maria die maagd voeten dat men te winde hangen moet Egherik Tan Eghermond, moedig god doen vinden, heeft hij vinden gedaan, dat hij der galgen is ontgaan en dat hij voor mijns heren dood werd gevonden, als dit Elegant had gesproken, Egherik had gerust gevonden, maar hij en heeft die macht niet, daar was menig die hem liet, de koning antwoordde daar op: Welkom in mijn hof! nu vermaak ik je door alle den, die gods van vinden plagen, dat hij vocht en brandt voort die ondáet en die moord jaan Egherik, die hij hier laat, dat en laat door niemand niet, hij en vocht waar en niet al, hoe die avontuur gaan. Elegant zei: Gerust, met een staaf niet uit de grond, ik ben zeker willend te Toren, dat Egherik heeft uw dood gewonnen. Ik hoorde hem zeggen, daar hij lachend zijn vrouw een vlucht gaf, dat zij moest weggaan. Daar zijn bloed ter nagedachten en ter verontschuldiging. Ik was daar en nam goed aan, en groef het leven toe. In mijn rechterhand had ik een mes, ontzien door het bloed van de vrouwen. Toen liet hij de koning schouwen en hem alle dat wilde denken. Er was Egbert, die logen spookte aan de dood, ik gaf hem leiden aan de ondod. Voordat de toren ondergaat, mag het ontzeggen camp nog strijd, de toren wordt door de mens geregeld, die wil het stad aan. De koning antwoordde daarop: "Bij mijn wijn, ga je weer! Spreek recht, ik deed het, slopen een kanaal en hangen bij de keel, doen zingen met Egbert een spel, en dacht in zijn mazen, na dat geschepten strooi, beter is camp dan hals ontheffen. In het hof was men geen, die spreken mochten te gronder vroemen. Dus werd den camp aan genomen, een klein na de noonen, de koning onthoofde zijn baronnen, dat ze gewapend waren in Telde, hij en wilde het camp niet onthullen, hij bidde den camp geregiden en bad God, dat het moest schenken den camp en de gevecht na rede en na recht. De koning troostte Egbert wel en zegde, vergevingsgebaar zijn spel en behield zijn leven, hij hadden zijn offer geven." Die Egbert had ten voren, die had zijn dood gewonnen. Mensen lieten coördineer op het veld, daar waren vele mannen gewapend, een klein toorny verschijt, Egbert kwam eerst in het veld, om dat aanlegger was. Hij zette neder in het gras en viel in een ligbaan. Hij smeect: "God door uw goedertrouwheid, ik kom heden te gedenken, na al mijn misdaden die bij mij gebleven, ik ken mijn misdaad wel. Ootmoedig god, die vermacht, en wilt niet op die dag aan mijnen foonen. Door uw heilige Tijd wenden, die u ontstak door ons misdeden, heeft heden mijn raad, zodat ik niet en sterf nog in den camp en bederfel, eist dat met die fondsen niet en faalt, zodat ik wel van hier ontga. Volmaakt god, door uw genaden, ik bid u, dat gij mij verhoogt. En, Maria, foothevrouwe, ik wil u dienen met rechter trouw en nooit meer zijt aan mij gericht, noch fcaecman in wildernissen en in wouden, mag ik hier mijn Uijf behouden. Doen ik een en een ghebede, segende ik alle mijn ledematen, cone met fierre, rechter hand, ruhende ik mijn ridders geboort, en seggend tot dit, dat door hem stroomt, en badt God door ootmoed, dat hem dragen moet met eer en uit den camp letten keren. Met dat hij die taal vrede, zit hij op in zijn ghereid en hinc den schil tot lucht, vrede. Nu na een grooten strijd, hij nam in die hand dat sporen, en Eggheric kwam met grotere grijpingskracht gewapend wel, die sporen was in het hart tei; hij en vrede noch en deden, te God was gewen bede; hij vloog met sporen, af en reed op Egghast, en Egghast op hem weer, die Eggheriken staan door het ledere van de curie met geweld, dat neder viel op het veld, van den orme op daar. Eggheric Tint ten fwaerde, dat hi trachtte ute fcheide, hi scheide: 'Nu sal ic u doden beide, Elegaft u ende uw paert,' ten fi dat ghi ter Taert neder beet op die moude, fo mach uw ors tlijf behouden; hets fo ster en fo groot, het waer cade, floech ict dood, die menighe foundet beklagen. Mocht uw lijf ontdragen, fo behoudt uw paert. Elegaft sprak ter Taert: 'En ware dat ghi te Toet lijt, ic zoude korten den ryt, en wil u niet te Toete slaan, ic wil prijs aan u begaan, al jouts mi lijn te woorst.' Nu stig weder op uw ors, laet 008 Techten ridder vrouw, ic heb liever, dat men mi prijs, dan ic u bloegte bi ramp, al zoude blijven in den camp. Dat was den koning Karel leeuw, dat Elegaft fo lang hermeer, dat hij Eggherike spaart. Eggherike ving (Ijns ors ter vaart. Doe Elegaft die taal scheide, dat hij op in sine ghereide. Doo verhief daar een strijd tot lange na verhocht. En kwam niemand, daar hij schaakt nooit op een dag fo zelden strijd tusschen hem te tweeen, alsof hij had al in een dats loghene ne geen. Doe scheide die koning van Vrankrijk: 'God almachtige, als ghi hier mogtende zijt, fo moet u korten den strijd en dat lange gehalte in de rede en naar recht.' Elegaft had een schuld, het was sine gewicht waard, Jan ghemelde gouden ruit, elk man te stiere noot, die koning had het hem gegeven. Elegie die heelt verheven 40 1355 ende lloech een flacht To sere bij der hulpen van onverheerlijk here ende door des konings Karels bede die hi over Elegie deed zo dat hi hem rode 1360 tmeeste deel van den hoofd ende viel dood uten grijze dit sacht die koning en vreed: zegewarig god, gij zijt hier geboren met rechte macht ik u wel loofen, 1365 die mij voor menighe ere doet. die u dienen, zijn trouw. gij mocht helpen en bereden, die aan u voorkeur genaden. Nu mij corten dit denk, 1370 men zegt Egbert en hinc ende alle die verraders mete daar en hulp zoolt nog bede Elegie bleef in der ere, dies dankt onverheerlijk here. die koning gaf hem Egberts vrouw, zij waren tammen als haar lijf. dus moet god al onverheerlijk Toor onverdeelde goed maken, des onne onz die hemelse vader, 1380 nu zegge Amen alge lader. ^w^ pig.l. 1 een deeat in Tt^ al tu B «^^ 2 hoort )( -~ 4 dat eo- ninc Garel — 6 alle gader Ä — 9 die pomnc -— 15 daer die coninc lacH V — 17 To dat die c. out* brac 7i — 18 bi den woorden die dingbel Tprac H — — 24 of gbi vlieft 2C Pftg.«2i> 26 fal u evel üjn gh. — - 27 o. moeteu ft. •— 28 med« 4« — 80 nu wilt waqbten u -^ 81 ende vaert — • 95 ende £it — 8$ Pit ▼, aldus -^ 89 al Hapende — 41 die in^hel — 42 fpr^P den coninc V8 — * 44 god die bieget — 45 entbietet — i- 47 woorde 71 — 49 als jiip yenraert was ^nde 7, -^ 51 elfs gbed^ocb — -* 68 bogbe doctrijn — 54 mi nu — 55 te Ttelene — * 66 teu es man in al i^. — ^ 57 c* oftß grave — 58 rijc es van bave — 69 bi moet pag.3* 60 dienlte -^61 want m. h — * 68 dat laut es alle f, -^ 64 daer toe Gpleu — 65 alfo voort — 66 gbe* lijc den l^eifer — 63 Penouw^ ^$B — 70 vele S meer 3(8 — 71 Spandie^ 3C — 72 want — 78 beidenen *T- 76 ftelen nu — 77 ontbiet — 80 en mocbtes — 81 die lacbter Z jonfte — 84 bare tale w. % — 85 Taecte bi 3( -r- 86 dat bi — 87 d. hem te y. — 89 üdi leer o. *-r- 92 Iprcic toten coninc als die vrite — 98 wert eei> d. Pagina 96, de yan dan voor tale 73. Pagina 97, bem teinen begon. Pagina 99, geboden ende lijn was. Pagina 102, leen 7. Pagina 106, ende daar toe laat. Pagina 107, mijns 7. Pagina 109, werd voor 110 als die goede de was. Pagina 112, nog al was met. Pagina 113, oft dat ik verloren hadde eeuwig let dan ik nu moest tot jaren te duutherzucht zonder sparen of jaar om om het was uit talen zonder sprak en verhalen. Pagina 119, voor talen -124 dan tot de -126 ik tot de moest nu tot -129 vreemd. Pagina 180, Hendrik in -181 koning G. en Hendrik, diersbare -184 leden -185 deden aldaar -187 waren -188 duit -190 ten was -191 dien -192 voor -194 dien 398 -195 alle samen -197 dat deden hi door scheldhonden -198 lijn was al geregeld -200 voor mij 1. -202 gesignaleerd -203 beiden -204 faalde -205 dat men -206 doen -207 dat baar hier -209 vast als -216 gebeten. pag.6* 167 die dee$t t n B —• 169 tot iettt in7£ — 178 ende daer na — 176 n&etten fp. -— 177 u ooc barde fere 178 b. feile doot — 179 ontfinc die bere B d. onfen n. 7i — 180 ende fo w. — 184 wout verwecken v, — 185 maken — 186 w. maectet w. — 187 fo moet gbi — 188 in defer duulter midderuacbt — 189 uwe er. -^ 191, al gader — 192 in feer Teel gb^docbten — 195 mettien bi int wout quam b. — > 197 tn B aniecedit veraui 196. — 196 coninc Carel B - C. den edelen man 7£ — 197 d. n.verre ft. van c(aen 7£ — 199 fcb. al over ciaer pag.7* 202 eens fo peisde doe d. c. — 204 dieven te baten — 205 al m. 1. — 208 bi der avontuur Z — 211 of flaen Z — 212 ft. een a. d. B of ^ — 218 anxt — 217 Elegaftc — 218 faken — 219 bi fet dicke f. — 220*omsdat g. — 228 t. ooc gb. — 225 daer om Z ' — 226 tl. daer bi was b. — 227 macb mi nu — 228 dat ic bem nam borcb{ e. 1. — 280 in fijnre fc. B i^ fine fc. Z — ~ 282 kinderen ende cnapen e. ' gb. — 288 die ic te famen o. beb al pag.8* 235 ende volgben bem d. a. — 238 ende daer toe 1. 