title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: Maar voor de nadenkende Christen is elke verandering van het gelaat van de aarde nog een profeet van de aanstaande verandering van alle dingen. Johannes hoorde Jezus, die op den troon zit, zeggen, ziet, Ik maak alle dingen nieuw (Openb. XXI : 5). Een nieuwen hemel, een nieuwe aarde voorspelt ons Gods Woord. En wat is het dat deze oude aarde bederft, zodat zij behoefte heeft aan een vuurdoop, een wedergeboorte, een algehele vernieuwing? Letten wij weer op den verheven Natuurpsalm : De heerlijkheid des Heeren moet zijn tot in eeuwigheid; de Heer moet zich verblijden in Zijne werken (ps. 33 : 81). De beschouwing van Gods heerlijkheid doet den vrome uitroepen : Ik zal den Heer zingen in mijn leven; ik zal mijn God psalmen zingen terwijl ik nog ben. Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn; ik zal mij in den Heer verblijden. En nu het laatste vers van den psalm : De zondaars zullen van de aarde verdan worden, en de goddeloozen zullen niet meer zijn. Loof den Heer, mijne ziel! Halleluja! Daar heeft de dichter het grote woord genoemd, het woord zonde. Dit is het dat de schepping bederft. Alles in de natuur is als een welluidend muziek, een loflied op den grote Schepper; maar een wanklank is er om de harmonie te verstoren, om de muziek te bederven, — de zonde des menschen. Volledig zal dat loflied wezen, als er geen zondaars en goddeloozen meer op aarde zijn. De nieuwe hemel en de nieuwe aarde zijn nieuw omdat er gerechtigheid in woont. Tot op die grote dag der vernieuwing zegt Paulus, dat de hele schepping als in barensnood is, zij lijdt smarten, omdat zij aan de ijdelheid onderworpen is vanwege de zonde des menschen (Rom. VIII : 19-22). Gij vernieuwt het gelaat des aardrjks, — heerlijk en liefelijk is het ons menigmaal, om dit te kunnen uitroepen op deze aarde. Wat zal het zijn in die grote dag, die de kinderen Gods verwachten. Laat ons toezien, dat ook wij als met opge-stoken hoofden naar die heerlijkheid verlangen. Laat ons toezien, dat wij niet behoorden tot de zondaren, die de gehele schepping doen zuchten, — de zondaren, die uitgeroeid moeten worden, omdat er voor hen geen plaats kan gevonden worden op een vernieuwde, gereinigde, geheiligde aarde. 1. Wat zijt Gij groot, wat zijt Gij goed! Zo heffen wij aan met blij gemoed, Mildzegenend Opperwezen! Het feestkleed, dat weer 't aardrijk siert, De schepping, die haar hoogtijd viert, Loof ik, de Nooitvolprezen! Het groen, ontsproten aan zijn knop, Hangt, U ter eer, zijn kransen op, En beemd en akkers bloeien; En zou dan 't hart, in U verhengd, U, die uw schepping kroont met vreugd, Niet dankend tegengloeien! 2. Wat zijn uw giften veel en rijk! Welke vader is aan U gelijk In zegenend erbarmen? Uw liefde is over allen groot, Gij stort uw weldoening in de schoot Van rijken en van armen. Uw zon, die Gij op laat gaan, Lacht dankbaar en ondankbaar aan; Gij strooit uw lenteros Ook op het pad van zondaars, Heer! En uit uw wolk druppelt zegen neer Op goeden en op bozen. 3. Het wintergraan, met zorg vergaren, Zonk met een stille beentje in de aarde, uw adem hield het wakker; En 't zaad is heerlijk opgegaan; Wij zien het langzaam rijpend graan Reeds golven langs de akker! Voltooid wat uw band begon, Schenk aan het zwellend woord uw zon, Aan het dorstig land uw regen, En over het Evangeliezaad, Dat in ons hart ontkomt gaat, Een milden Pinksterzegen! 4. Dit heffen we aan, met blij gemoed: Wat zijt Gij groot, wat zijt Gij goed En rijk in 't weldoen, Heere! Uw macht, die 't al tot aanzijn wenkt, Een nieuw gelaat aan het aardrijk schenkt, Uw liefde en macht zijt de eere! Mogen de vreuwende levensgloed, Die de aarde doordringt, ook ons gemoed Doorlaten en bezielen; Dan rijst voor U, de Alzegenaar, Op iedere piek het dankaltaar, Waarvoor we aanbiddend knielen. 5. Hoe zwak ons zwakke loflied zij, Reeds op deze aarde juichen wij: Hoe heerlijk zijn Uw werken! Gij roept het leven uit de dood, Uw liefde, in Christus eindloos groot, Vindt niet in 't stof haar perken. Eens komt Uw eenzige Lentedag, Zo schooner dan ons oog hier zag, In zaalger stand en orden; En 't scheppingslied wordt hemeltoon, Als 't ambacht uitgaat van Uw troon, Dat alles nieuw doet worden! Wanneer de Apostel Paulus tot de Joden het Evangelie wilde brengen, kon hij zich beroepen op de getuigenissen over de toekomende Messias, welke er te vinden zijn bij Mozes en de Profeten. Geloofden zij waarlijk aan het Oude Testament, dan moesten zij ook aan den Heere Jezus gelooven, want de voorzeggingen van de Profeten waren in Hem vervuld. Anders was het wanneer de Apostel sprak tot Heidenen, die het Oude Testament niet kenden noch geloofden. Tot deze kon hij niet zeggen, uwe Heilige Schriften kunnen U overtuigen, dat de gekruisigde en opgewekte Jezus de ware Zaligmaker is. Doch ook de Heidenen hadden boeken, waarin zij den naam van God konden lezen, al was het niet zoo duidelijk als in het Oude Testament. In het eigen hart en geweten van den Heiden is er een stem, die hem waarschuwt dat de zonde gestraft moet worden, hiernamaals indien niet hier. Die stem maakt hem niet bekend met een vergevenden God en een Zaligmaker, maar drijft hem uit om naar een Zaligmaker te zoeken. De apostel schrijft: wanneer de Heidenen, die de wet niet hebben, van nature de dingen doen, die der wet zijn, deze, de wet niet hebbende, zijn zichzelf een wet; als die betoonen het werk der wet geschreven in hunne harten, hun gewetens medegetuigende, en de gedachten onder elkander hen beschuldigende, of ook ontschuldigende (Rom. II : 14, 15). Die stem des gewetens in het binnenste maakt de Heiden, wel is waar, niet bekend met een Middelaar en Zaligmaker, maar drijft hem toch uit om naar zoodanigen Heiland te zoeken. Maar ook in de uiterlijke natuur, in de zichtbare schepping. is er een hoek, waarin Godsnaam te lezen is. God heeft ook aan de Heidenen geopenbaard iets, dat van Herkenning kennelijk is. Want Zijne onzichtbare dingen, Zijne goddelijke kracht en heerlijkheid, worden van de Schepping der wereld aan de schepselen verstaan en doorzien; zodat de Heidenen, die God vergeten, niet te verontschuldigen zijn (Barn. 1 : 19, 20). Zoo predikten Paulus en Barnabas bij zekere gelegenheid, dat de afgodendienaars zien moeten bekeeren van hunne afgoden tot den levenden God, die gemaakt heeft den hemel en de aarde, en de zee en al hetgeen in dezelfde is; welke in de verleden tijden al de Heidenen heeft laten wandelen in hunne eigene wegen, hoewel Hij zich niet zonder getuigenis gelaten heeft, goed doende van den hemel, ons regen en vruchtbare tijden gevend, vervullend onze harten met spijs en vrolijkheid. Die goede gaven dienden om de Heidenen aan te zetten den Heer te zoeken, of zij Hem immers tasten en vinden mochten, hoewel Hij niet ver was van een ieder hunner (Hand. XVII : 27). Zoo leert ons de Apostel, dat de voorzichtigheid onzer akkers, dat een voorspoedige oogst, welke onze harten met vrolijkheid vervult, den mensch, zelfs den Heide, hemelwaarts moet wijzen. Ook de Heide, die God geheel vergeet en naar Hem niet vraagt, is schuldig, al heeft hij geen geschreven Bijbel gelijk wij. Stellen wij ons voor een arme, die in zijn afgelegen, ellendige woning verrast wordt door een geschenk van voedsel en kleedingen, en geld van een ongenoemd, onbekend mensenvriend. Die arme weet volstrekt niet, wie de barmhartige gever is die goede gaven, en dus kan hij de gever ook niet danken. Maar als die arme een weldenkend, een rechtvaardig mens is, dan zal hij moeite doen om er achter te komen, wie zijn weldoener is. Als hij de gaven ontvangt en volstrekt geen verlangen heeft om uit te vinden wie de gever is, dan veroordeelen wij hem als een ondankbaar, een slecht geaard mens. Evenzo is het met de blinden Heidenen, die hebben zij geen Bijbel, toch hebben zij vele gaven van de Voorzienigheid. De onbekende Schepper en Egelerder der wereld laat zich niet onbetuigen. Hij zendt hun regen en vruchtbare tijden, vervult hun harten met spij en vrolijkheid, opdat zij naar Hem zouden zoeken en tasten zouden. Wanneer zij nu onverschillig zijn, niet nadenken en navragen, wie toch hun verzorger en weldoener is, dan zijn zij strafbaar voor God, even als de arme, die geen moeite doet om er achter te komen wie de man is, die hem in het geheim zulke milde giften toezendt. Zulke gewichtige lessen kan een gezegende oogst ook aan een Heiden leven, volgens het onderwijs van de Apostelen. En in de indiaan dit waar is van den heiden, hoeveel te meer dienen niet wij, Christenen, ons hart open te houden voor al de lessen, welke de oogst ons leeren kan? — Welke vooruit- loopende, onnoodige zorgen zijn niet beschaamd gemaakt? — Hoe onverdiend kwam niet de milde zegen van God over menschen, die bidden in den nood, bijvoorbeeld, in zware droogte, maar menigmaal vergeten om te danken als er uit- komst geschonken is? — Hoe dient niet iedere zegen op onze akkers ons hart op te leiden tot den Gever van alle goede gaven, van Wie wij zoo afhankelijk zijn? — Hoe onderscheidt de Heer niet menigmaal ons boven anderen, die gebrek lijden? Als er bij ons nadenken is, dan zullen wij zoo menig gewigtige les leeren op het land, waar wij graan of korenhoopjes gadeslaan. Het einde van ons leven, het einde van de wereld, de grote oogst, waar het bruikbare graan in Gods schuur vergaderd en het onbruikbare met onverbrandelijk vuur verbrand wordt, — dat alles mag ons wel te binnen komen in den oogst. Ziet, deze en dergelijke lessen zijn velen. Laat ons voor het tegenwoordige slechts bij een stilstaan, om naar aanleiding daarvan tot den genadetroon te naderen. De apostel zegt, dat de Heer door regen en vruchtbare tijden te geven, ons hart vervult met spijs en vrolijkheid. De aardsche gaven moeten middelen worden om ons op te leiden tot vrolijkheid in God. Maar hiertoe is het niet genoeg dat wij in den oogst, ja dat wij iederen dag danken. Wat wij zoeken moeten is om te komen tot dat geloof, hetwelk zegt: de Heer is het deel van mijn beker en mijne erve (Ps. XVI: 5). Ik moet weten dat de Gever van het dagelijksche brood, de gever van een milden oogst, niet alleen mijn Schepper en Onderhouder is, maar mijn Verzoener Vader in Christus. Ik moet weten, dat zelfs een droog stuk brood een onderpand is van Gods liefde, door Christus mij verworven. Ik moet dat brood als een Sacrament, een teken en zegel van Gods genade in Christus leeren aanmerken. Dan eerst zal mijn dagelijksche brood zoet smaken. Hoe verschillend smaakt een stuk brood dat mij door een onverschillig, trotsch mensch is toegeworpen, van dat brood, dat mij door een liefhebbenden vader, een teedere moeder gegeven is, mogelijk met het gevolg, dat de gever zelf gebrek moet lijden? Gods aardse gaven zijn dan eerst zoet, als ik weet dat zij verbondsgaven zijn, gaven door Christus middelaars werk voor mij verdiend, niet zulke gaven als God ook aan de goddelozen schenkt. Laat ons dan trachten om meer en meer de zelijkheid te verstaan en te genieten van hem, die dagelijks zegt: de Heer is het deel van mijn beker en mijne erve. Zijne liefde in Christus smaak ik in een droog stuk brood, ja in mijn beker zelfs als mijne tranen er in gemengd worden. HET VALLEN DER BLAUWEREN. Lees: Jes, LXIV. "Wat allen valt als een onreine, en al onze gerechtigheden vallen als een wegwerpelijk Idee; en wat allen valt af als een blad, en onze misdaden voeren ons heen als een wind". Jes. LXIV: 6. Wanneer een nadenkend mensch in den herfst de vallen van de bladeren gadeslaat, hoe ligt, hoe natuurlijk komt er niet bij hem de gedachte op, — dat is het zinnebeeld van onze vergankelijkheid. Het menschdom is een boom: geen dag en geen oogenblik gaat er voorbij of er valt een blad, om weder te keeren naar de moeder aarde, waaruit zijn stof genomen is, — ieder oogenblik sterft er hier of daar het een of het andere van Adams kinderen. Wanneer het jaargetijde daar is, dat de bladeren hunne sappen verliezen, hoe los zitten zij niet aan den stengel, hoe gemakkelijk vallen zij dan niet af: het kost geen moeite om hen los te rukken van den boom. Zoo gemakkelijk is het voor den dood, om ons los te maken van onzen stamboom. De Profeet zegt: onze misdaden voeren ons heen weg als een wind. Dat is te zeggen, als de Heere bijzondere plagen zendt, die allen de vrucht zijn van ons menschen zonde, gelijk de oorlog of pestziekten, die duizenden, soms miljoenen van mensen wegrapen, dan is het als of een stormwind door de boomen woedt om met al de bladeren af te rukken. Bij still weer vallen enkele bladeren, aan voor aan, onopgemerkt af: z65 sterven de menschen in gewone tijden; maar soms is het anders. Meestal na een storm de boom daar staat, beroofd van zijn prachtig groen, z66 is het in buitengewone tijden; dan sterven de menschen bij menigten, en wij voelen dat een verwoestende stormwind door het geboomte is gegaan. Ieder afvallend blad is dus een prediker die ons toeroepen: Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeeren; het is de mensch gezet om eenmaal te sterven. En toch leven zoo velen, als of zij recht hadden om de leugen te geloven: Gij zult den dood niet sterven. Zij schijnen te menen, dat anderen sterfelijk zijn, zij zelf niet. Zij beroepen zich op den hoogen ouderdom, welken de een of ander van hun familie bereikt heeft, maar vergeten hoe velen jong gestorven zijn. Verreweg het grootste deel van de menschen die geboren worden sterven in de kindsheid, zeer weinigen bereiken een hoogen ouderdom. In dit opzicht gelijken wij meer aan de bloesems dan aan de bladeren. Er vallen veel meer bloesems, dan rijpe vruchten van de boomen, terwijl de bladeren meestal hun gebladerte ouderdom bereiken en dan afvallen. Zoo schijnt het als of de mensch meent, dat hij recht heeft om even als de bladeren aan den boom te blijven tot dat hij een goeden ouderdom, een zeventig- of tachtigtal jaren bereikt heeft. Er is nog meer dat ons kan doen begrijpen, hoe de mensch zoo ligt zoon van sterfelijkheid vergeet. De meeste vruchtboom, gelijk de wijnstok en de vijgenboom, laten al hun bladeren te gelijk vallen en staan dan gans ontbloot. Anders is het met bladhoudende bomen, gelijk de limoenboom. Elk blad valt wel af op zijn beurt, maar niet allen te gelijk: altijd is de boom groen en vol bladeren. Zulk een bladhoudende, groene boom nu is het menschdom. Indien een geheel geslacht met één zou uitsterven, dan zou de boom zigtbaar zijn in zijn kaalheid, men zou de vergankelijkheid van ons geslacht als met de ogen zien en met de handen tasten, maar zulks geschiedt niet. Al sterven de menschen, er blijven altijd meer in het leven, dan er gedurende een dag of een jaar gestorven zijn, de boom van ons geslacht is bladhoudend, altijd groen. Dit helpt ons om den dood te vergeten; dagelijks, ieder oogenblik zien wij den boom prijken met de volheid van het leven. Dat het oog, uit het hart. Onze doden begraven wij zorgvuldig, zij zijn niet gedurig in ons gezicht, zij worden meer of minder vergeten. Wat altijd in ons oog is, wat wij gedurig zien is niet de dood maar het leven. Het gewoel, de werkzaamheid, de vrolijkheid van het leven zijn ons gedurig voor oogen. Dit helpt ons om den dood te vergeten. Onbewust raken wij langzamerhand in de verbeelding, dat ons geen dood te wachten is, wij zien er zoo weinig van, wij verdrijven de akelige gedachten van den laatsten vijand. Daarom komen er schielijke sterfgevallen niet van geleide medemenschen, maar van hen die in de kracht van hunnen jaren hebben gestaan. Daarom worden er gezonden besmettelijke ziekten, die als een stormwind de bladeren afrukken, om de overblijvenden, ondanks zichzelf, te doen voelen, dat zij niet hun leven in pacht hebben, dat zij niet rekenen mogen op een lang leven. In het vers, dat op onzen tekst volgt, zegt de Profeet: er is niemand die uwen naam aanroept, die zich opwekt dat hij aangrijpt. Aandoenlijke klacht over heerschende biddeloosheid! "Vergeet de mensch zijn sterfelijkheid, dan zal hij zich ook niet opwekken om in het gebed God aan te grijpen. Wij willen anders handelen: wij willen door de afvallende bladeren een dieper, en blijvender, en werkzamer indruk bekomen van onze broosheid en sterfelijkheid. Wij willen ons laten opwekken, om in dit land des doods de God des levens aan te grijpen als onzen God. Dagelijks willen wij bidden met Mozes, de man Gods: leer ons onze dagen teilen, opdat wij een wijs hart bekomen (Ex. XG); en met David: Heer, maak mij bekend mijn einde, en welke de mate mijner dagen zijn, dat ik weet hoe vergankelijk ik ben (Ps. XXXIX). Kennen en geloven wij het Evangelie van Hem, die de dood heeft te niet gedaan, die het leven en de onverderfelijkheid heeft aan het licht gebracht, dan zal het vallende blad ons een prediker zijn van het leven, zoowel als van de dood. Beoordelen wij de plaats aan dat takje, waar onlangs het blad uitgevallen is. Daar zien wij spoedig een knopje, waaruit te rechter tijd een nieuw blad uitbotten zal. Uit de dood wordt het leven geboren. Wij zijn kinderen des doods, wij hebben niet de kracht om het eeuwige leven in ons zelven te verweken. Maar Gods Zoon is mens geworden, heeft het vonnis des doods voor ons ondergaan, en heeft een onsterfelijk leven verworven voor alle geloovigen. Wij willen niet behoren tot diegenen, over wie de Profeet klaagt: er is niemand die Uw naam aanroept, er is niemand die zich opwekt, dat hij U aanpakt. Neen, wij zullen Gods Zoon aangrijpen, om door Zijn levensgeest in ons de kracht des doods en de vrees des doods te overwinnen. Hooren wij niet: "Ik ben de opstanding en het leven; die in mij geloopt zal leven, al ware hij ook gestorven. En een ieder die leeft en in mij geloopt, zal niet sterven in eeuwigheid" (Joh. XI: 25, 26). SPRINKHANEN. Lees: Joel II. "Nu dan ook, spreekt de Heer: bekeert u tot Mij met uw gansche hart, en dat met vasten en gebed, en met rouwklagen. En scheurt als hart en niet uw kleeding, en bekeert u tot den Heer onze God; want Hij is genadig en barmhartig, langzaam en groot in goedertierenheid, en boos wordend over het kwade." (Joel II: 12, 13, 18). Het land Kanaan, even gelijk ons land, stond bloot voor de verwoesting van sprinkhanen. Eens heeft die schriklijke plaag een Profeet een tekst gegeven, waarnaar hij zijn prediking ingericht heeft: die prediking is ons opgeteekend in het boek van Joel. Op de levendigste wijze beschrijft hij de vreeselijke besmetting. Onder anderen vergelijkt hij de sprinkhanen bij een krijgsheer, dat een vijandelijke aanval op het land gedaan en letterlijk alles verwoest heeft. Vervolgens is het land een lusthof, achter hetzelfde een wildernis. Als dappere helden lopen zij storm, zij trekken over de muren en laten zich niet keeren van hun koers. Door de vensteren klimmen zij in als een dief. De Hemel beeft van het gedruis hunner vlerken, zon en maan worden zwart, de sterren trekken haar glans in. Het vee vergaat van honger. Het geboomte levert geen vruchten meer voor de mens: wijnstok, granaatappelboom, alles is verwoest, want hunne tanden zijn als leeuwentanden, die niets sparen. De Bijbel lezer in Engeland of Holland, die van sprinkhanen gehoord, maar nooit hun verwoestingen gezien heeft, kan de treffende beschrijving van de profeet Joel niet verstaan, gelijk wij in Zuid-Afrika dat kunnen. Maar laat ons letten op het gebruik, dat de profeet van die landplaag gemaakt heeft. Hij ziet er in een oordeel Kods, hetwelk zijn gedachten verder leidt, namelijk tot het jongste gericht over alle Godsvijanden. Dan zal de zon en maan eerst zwart zijn, en zullen de sterren hun glans intrekken. Dan, als de gevangenis van Juda en Jeruzalem gewend is, zal de Heer in het gericht treden met alle Heidenen. Dan zal er verdelging zijn voor Gods vijanden, terwijl Hij zijn volk zal gereinigd hebben en nu onder hen wonen in eeuwigheid (Joel III: 1, 2, 15, 21). Dat de Profeet alzoo geleid wordt van het oordeel der sprinkhanen tot het eindoordeel over Gods vijanden, is in overeenstemming met wat wij in de gehele H. Schrift vinden. Bijvoorbeeld, als de Zaligmaker den ondergang van de stad Jeruzalem voorspelt, dan doet Hij zulks in woorden, die ons doen denken aan het einde der wereld. Wat het jongste gericht is voor de gehele aarde, dat is de verwoesting van stad en tempel onder de mensen voor de Joodse natie (Math. XXIV). Maar Joel verkondigt niet alleen Gods oordeel over de zonden der Heidenen, ook de zonden van Israel bestraft hij. Daarom zijn zijn roepstem: Bekeert u! Wie weet, zegt hij, de Heer mag zich wenden en berouw hebben, en Hij mag een zegen achter zich overlaten tot drankoffer en spijsoffer voor Zijn tempel, want in de akelige verwoesting van het land was er niets overgelaten, dat men offeren kon (II: 14). Hij opent dus het voortzicht van redding uit den nood. De barmhartige en genadige God zou zich ontfermen op het gebed. Maar de verdrijving van de sprinkhanen naar de woestijn, met het vergaan daarvan in de zee, zodat er een stank veroorzaakt zou zijn door het opsporen van, — dat is niet de hoogste zegen, welken hij belooft (II: 20); ook niet regen, vermachtbare tijden, overvloed van voedsel voor mensen en beesten, — neen, wat beter dan dit heeft de profeet in het gezicht. Hooren wij het Evangelie dat hij verkondigt: Gij kinderen van Zion! verbeugt u en zijt blij in de Heer onze God; want Hij zal u geven dien Leeraar der gerechtigheid (II: 23). Naar de meening van sommige theologen hebben wij hier een voorspelling van de Heere Jezus, de ware Leeraar der gerechtigheid. Dit wordt waarschijnlijk als wij letten op een volgende belofte (II: 28), welke aldus luidt: Daarna zal het geschieden, dat Ik Mijn Geest zal uitgieten over alle vlees; en uw zonen en dochters zullen profeteren, — de ons bekende profetie, waarvan de Apostel Petrus de aanvanglijke vervulling ziet op den grooten Pinksterdag (Hand. 11). De waarlijk godvrezende Israeliet, die mee zucht onder de eilanden door de sprinkhanen veroorzaakt, en die met het gehele volk zich verootmoedigt, met vasten en bidden, opdat de Heer deze ramp afwende, vindt dos in de woorden van den Godsman Joel de heerlijkste vertroosting. Niet alleen niet komt uit tijdelijken nood, verlossing van het zuchtende volk, maar een geestelijke zegen, groter en heerlijker dan die tijdelijke welvaart, wordt er beloofd. De Leeraar der gerechtigheid zal gezonden worden, niet slechts de vruchtbaar makende regen des hemels zal er nederdalen, maar rijkelijk zal van Gods levendmakenden Geest worden uitgegoten over Israel en over alle vlees. Ontkoming en eenigzijde zaligheid zullen zij erlangen, die in het geloof den naam des Heeren aanroepen. Ziet daar, Christenen! het regte gebruik, dat ook wij te maken hebben van zulk eene bezoeking, als die der sprinkhanen in Joels dagen. Ontmoedig smeeken om uitredding uit den tijdelijken nood, — dat is gepast en pligtmatig. Maar de man van God wijst ons op onze behoefte aan hogeren, geestelijken zegen. De zegen, de regen des Geestes, die de droge harten tot vruchtbaarheid brengt, daarvoor moeten wij dorsten, daarvoor moeten wij geloovig uitzien. Het zal niet goed zijn met ons als wij enkel om verlossing uit den lichamelijken nood bidden, maar vergeten om te zuchten, om te bidden opdat in de geestelijke behoeften van ons zelf, van land en volk voorzien worde. Om het onderwijs van Joel te bevestigen, laat ons lezen het woord van de Heer, onder soortgelijke omstandigheden door een ander profeet gesproken. — Het volk had in de tijd van Maleachi de Heer beroofd, door niet volgens de wet de tienden van hunne inkomsten af te zonderen tot dienst van de Heer. Daarop wordt gezegd: brengt al de tienden in het schathuis, opdat er spijze zij in Mijn huis; en beproeft Mij nu daarin, of Ik U dan niet open doe zal de vensteren des hemels, en U zullen afgieten, zodat er geen schuren genoeg zullen zijn. En Ik zal om uwentwil de pester (den sprinkhaan, of ander schadelijk gedierte) scheiden, dat hij de vrucht des lands niet verderf, en de wijnstok op het land zal U geen misdragt voortbrengen, zegt de Heer der heerscharen. 