title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: 2. Paulus gaat voort om te zeggen wat meer hij begeert, — waartoe die wasdom in kennis verstrekken moet : opdat de Colossenzen (vs. 10) waardiglijk den Heere mogten wahdelen, tot alle bekagenlijkheid, in alle goede werken vrucht drendende. De Apostel zoude er weinig mede gediend wezen, indien zijn leerlingen grote godgeleerden wierden, maar ten achteren bleven in waren deugd en heiligheid. De strekking en uitwerking van hun wasdom in de kennis moest gezien worden in hun wasdom in de heiligmaking. De Heidenen zijn vervreemd van het leven Gods door de onwetendheid, die in hen is (Efeze lY : 18). De Christenen hebben de zaligmakende kennis van het Evangelie ontvangen, opdat het leven Gods, het leven van liefde, van reinheid, van heiligheid door hen beoefend worden. Zij wandelen waardiglijk den Heere; zij worden heilig in al hun wandel, gelijk Hij, die hen geroepen en verlost heeft, heilig is. In alles behagen zij hun lader in de hemelen. De Apostel zegt met nadruk, dat het zijn gebed is, dat zij in alle, niet in enkele goede werken vrucht dragen. Christenen! ziet daar het doel van ons Bijbellezen, onhoorbaar van preeken, ons gebruik van ons verstand in de dingen Gods. De uitwerking van dat alles moet zijn vrucht dragen ter eere van God, gelijkvormigheid aan het beeld van Zijn Zoon, in een woord, heiligheid van wandel. Maar laat ons de Apostel volgen in zijn vermelding van de zegeningen, welke hij afbidt voor die van Colosse: 3, (Vs. 11). Met alle kracht moeten zij bekrachtigd worden, naar de kracht van God, heerlijkheid, tot alle lijdzaamheid en langmoedigheid, met blijdschap. Hoe stout is hier de taal, de verwachting van de Apostel! Hij bidt dat de gelovigen niet de kracht van heilige Engelen ontvangen, maar meer dan dit, dat zij bekrachtigd worden naar de sterkte van Gods heerlijkheid. Wie begrijpt die heerlijkheid van God? Hoe flauw en zwak is ons besef van die heerlijkheid! Maar toch is Gods heerlijkheid geopenbaard op aarde in Zijn eeniggeboren Zoon, die het afschijnssel is van Gods heerlijkheid (Hebr. 1:3). Indien ik een gelovige ben, dan is iets van die heerlijkheid van God ook in mij openbaar geworden. Want door Gods heerlijke kracht ben ik opgewekt uit den geestelijke dood, en overgebracht in het geestelijke, goddelijke leven. Een klein begin van die heerlijke, goddelijke kracht heeft in mij gewerkt. Wat ik begeeren moet is dat, wat de Apostel bidt voor de Colossen, dat zij met alle kracht bekrachtigd worden, naar de sterkte van Gods heerlijkheid, tot alle lijdzaamheid en langmoedigheid, met blijdschap. De Christen weet eenigermate hoe zwaar het is om te volharden tot het einde, om niet te vertragen in het goed doen; daartoe heeft hij Gods kracht noodig. In de dagen der Apostelen was het in sommige opzichten nog zwaarder om geiroen te wezen tot den dood. Heftige vervolgingen moest de getrouwe belijder van den Heere Jezus uitstaan; groot was het gevaar om tot den afval verleid te worden. Daarom bidt de Apostel, dat zij in staat mogten wezen niet alleen om lijdzaam te wezen voor een tijd, maar tot het einde toe. En dat niet alleen met een geduld, hetwelk zowel onthield van murmureren en klagen, maar met blijdschap te midden van den aanhoudenden strijd. Maar die blijdschap in verdrukking was niet alleen leidt om te verwachten; immens de kracht, welke den gelovige toekomt, is naar de zierkte van Gods heerlijkheid: zulke een heerlijke kracht stelt tot alles in staat. Nog iets is er waarom de Apostel bidt, - dat zij in staat mogen zijn om dank toe te brengen aan den Vader, die hen bekwaam had gemaakt om deel te hebben aan de erfpacht der heiligen in het licht. Paulus zelf had gezegd (vs. 2), dat hij God dankte voor de volksgemakten. Hij verblijdt zich in het zien van hun stand en de vastheid van hun geloof in Christus (II: 5). Op meer dan een plaats in zijn brieven leert hij, dat het bidden gepaard moet gaan met dankzegging. Zoo is het in onze tekstafdeling: onder alle de goede werken, waarin zij moesten vruchten dragen, behoorde ook de God verheerlijkende dankzegging. Een deel van hun christelijk leven bestond er in het danken van den Vader, die hen bekwaam had gemaakt om deel te hebben in de erve der heiligen in het licht. Christenen! Laat ons voor elkander en ons zelven bidden, dat wij in staat mogen zijn om te danken. De grootheid der erve die ons is geschonken, de grootheid van den prijs welke voor onze verlossing betaald is, de grootheid der goddelijke kracht welke in ons werkt, — alles noopt ons om den Vader te danken en te verheerlijken. Wij hoorden van heden: er wordt al weinig gehoord van dankzeggingen. Hoe goed zou het zijn om soms samen te komen enkel tot lof en dank! Als er regen komt na zware droogte, als een pestziekte geweken is, dan komen Christenen wel samen om te danken. Maar wat reden is er niet om tot danken samen te komen, wanneer wij denken aan de grote verlossing door Christus! Christenen, die bidden, vergeet de beloofden Gods. Lees: 2 Cor. I. 1; Want zo yele beloften Gods als er zijn, die zijn in Hern [in Christus] ja, en zgn in Hem Amen, Gode tot heerlijkheid door ons! 2 Cor. I: 20. Als men tot God nadert in het smeekgebed, dan heeft men kracht tot vrijmoedig, geloovig bidden, enkel als men zieh verlaat op Gods beloften. De waren bidder maant den Heer op Zijne beloften; zijn gebed mag dan aldus beginnen: ,/Gedenk aan het woord tot Uwen knecht gesproken, waarop Gij mij hebt doen hopen. Dit is mijn troost in mijne eilende, want Uwe toezegging heeft mij levend gemaakt. (Ps. GXIX : 49 , 50). Gaan wij nu na welk een nederbuiging Gods daarin gezien wordt, dat Hij zieh, als het wäre, verpligten en verbinden wil om Zijn volk te zegenen, en dat door Zijne beloften. Een trotsch mensch wil ook wel eens eene weldaad bewijzen aan zijn medemensch, maar hij wil liever niets vooraf beloven; hij wil vrij wezen om te geven of niet te geven, naar dat het hem belieft. De Hooge God buigt zieh neder om Zijn woord, Zijne belofte aan Zijn schepsel te geven, daardoor verbindt Hij zieh om te zegenen. Nog meer dan dit. Als of Zijn waarachtig woord nog niet genoeg was, komt ons de Heer nog verder te gemoed: Hij zweert een eed. En dewijl er niemand meerder dan Hijzelf is, zweert Hij bij zichzelf. En om aan de erfgenamen der beloften des te overvloediger te bewijzen de onveranderlijkheid van Zijn raad, zoo is Hij met een eed daartussen gekomen; opdat wij, door twee onveranderlijke dingen (namelijk, de belofte en den eed), in welke het onmogelijk is dat God liegen, een Sterke vertroosting zouden hebben, wij namelijk, die de toevlucht genomen hebben, om de voorgestelde hoop vast te houden (Hebr. VI: 13, 17, 18). Sterke vertroosting, voorwaar, voor ieder die gelooft aan de belofte, bekrachtigd door de eedzwerving van Hem, die niet liegen kan. En wat mag wel de inhoud wezen der goddelijke beloften? Gaan wij terug naar het Paradijs, dan vinden wij daar wat genoeg wordt de moederbelofte, die belofte waarin alle andere opgesloten zijn. Zij is gegeven tot troost van het gevallen menszvlak, zij beheert de voorspelling, dat het zaad der vrouw eenmaal den kop der slang zou vermorzelen (Gen. III: 15). Christus is dat zaad der vrouw, in Hern woont de volheid Gods lichamelijk, in Hern zijn alle zegeningen begrepen, welke wij ooit behoeven of gebruiken kunnen (Colos. II: 9). De tijdelijke zegeningen, welke wij vooral voor het lichaam behoeven, zijn ons ook beloofd, en worden door de ware gelovige ontvangen door de band van de Middelaar. Het is hem niet genoeg zijn dagelijksch brood te ontvangen, gelijk de dieren hun voedsel ontvangen van de Schepper en Onderhouder der Natuur; gaarne wil hij er in smaken de liefde van een Vader, die hem om Christus zal zegenen. Om Christus wil gelooft hij, dat zijn brood hem gegeven, en zijne wateren gewis zijn (Jes. XXXIII: 16). De geestelijke zegeningen, welke in Christus beloofd zijn, kan men naauwelijks opsommen, zij zijn ontelbaar. Denken wij echter aan enkelen. De vergeving van zonden is de eerste, maar niet de enige. Die wordt beloofd en geschonken om zijns ter eerbetering van Jezus naam (1 Joh. II: 12). Hoe loopt niet de schaduw-beeld, de ceremonieën, de beloften van het Oude Testament uit op die Messias, die uitgeroeid zou worden, maar niet voor zichzelf, om de ongerechtigheid te verzoenen en een eeuwige rechtvaardigheid aan te brengen (Dan. IX: 24, 26). De heiliging van de Christen door de Heilige Geest kan genoemd worden als de tweede grote belofte. Zoo wordt in het Oude Testament beloofd een Nieuw Verbond, waarvan een voorname belofte is het schrijven van Gods wet in het hart, het schenken van een nieuw hart en een nieuwen geest, de lust en het vermogen om Gods wil te volbrengen (Jerem. XXXI: 31 verv., Ezech. XXXVI: 26, 27). Menigvuldig bevestigt het Nieuwe Testament deze belofte. De bewaring tot het eind toe van de geloofsbelydenis is nog een voorname belofte van Gods woord, bepaaldelijk van het Nieuwe Verbond. Hij, die Zijn leven geeft voor de schapen, staat er borg voor dat niemand ze uit de band des Vaders rukken zal (Joh. X : 29). Hij, die een goed werk in Zijn geloovigen begonnen, heeft zal hetzelfde voleindigen tot op den dag van Christus (Rip. 1 : 6). Dit zijn enkelen uit de vele beloften Gods. De Christen moet ze in het geheugen prenten en in het hart bewaren, ten einde de kracht ervan te ondervinden in verzoeking en strijd. Niet het minste in het gebed. Wat wij vooral dienen op te merken in den tekst, is dit, dat Christus borg staat voor de vervulling van Gods beloften, ja, dat men deel krijgt aan die beloften enkel door Christus. Alle beloften Gods zijn ja en amen in Christus Jezus, dat is, zij zijn waarachtig, wij kunnen er ons op verlaten enkel voor zover wij deel hebben aan Christus. Is iemand een ongelovige, of een schijngeloovige, dan heeft hij geen deel aan Christus, dan mag hij zich niet troosten met de beloften Gods. De ongeloovige is op deze wijde woestijn der wereld een armoedig schepsel, zonder God, zonder hoop, zonder enige belofte Gods om hem te troosten. God heeft geen genade voor de mens, die moedwillig Zijn Zoon verwerpt door ongeloof. Eer ik de minste verwachting van genade kan hebben, eer ik de minste vertroosting uit de beloften kan halen, moet ik mij wenden tot Christus in het geloof. Wanneer ik door het geloof Christus aangenomen heb, dan zijn alle beloften Gods voor mij ; dan is van mij waar wat de Apostel schrijft: Alle dingen zijn uwe, want gij zijt Christi (I Cor. III : 22, 23). Die God, die Zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, zal mij toch met, en door Hem alle dingen schenken (Kom. VIII : 32). Nooit kunnen wij genoeg leiten op het woord : In Christus Jezus zijn alle beloften Gods Ja en Amen. Ziet, gij leesteene kostelijke belofte Gods in het Oude Testament aan Abraham, of Jakob, of Mozes, of David gegeven. Wat recht nu hebt gij om te zeggen, die belofte is voor mij toe, daaruit haal ik kracht, en moed, en troost? Buiten Christus hebt gij geen aandeel er aan, geen recht tot die toegang. Maar zijt gij een ware gelovige, en is dat geloof in u levendig werkzaam, dan hebt gij het volste recht. Alle dingen zijn uwe. Alle beloften Gods zijn voor u Ja en Amen in Christus Jezus. God uitmaakt ons tot heerlijkheid door ons, — zoo luidt het laatste woord van den tekst. Ons vrolijk, blijmoedig, krachtig, heilig leven zal het gevolg zijn van ons geloovig gebruik der beloften. Door zulk een leven verheerlijken wij God, gelijk wij Hem onteeren door een zwak, droefgeestig, of onheilig leven. God buigt zich neder tot onze vertroosting en belooft ons door ons geborgenheid te geven. Maken wij van die beloften het recht gebloos, manen wij Hem op die beloften in het gebed, — dan worden wij gewekt en gesterkt tot een heilig leven. En zodanig dienen die beloften tot heerlijkheid onzes Gods. Christenen misbraiken nooit de beloften. Dat doet de ongeloovige. Hij leeft buiten het heiligende geloof in Christus, hij stoort zich weinig aan de geboden van God, al wat hij verlangt is troost en een zalig einde als hij sterben moet. Anders handelt de oprechte Christen. Laat ons vrijmoediger, gelooviger de beloften gebruiken, en dat geduriglijk, en ons leven zal zijn tot ware heerlijkheid Gods. ZOEKEN EN VINDEN. Lees: Ps. LXIII. "O God, gij zijt mijn God, ik zoek U in de nacht". Ps. LXIII: 2. "Die zoekt, die vindt" Matt. VII: 8. Bidden kan beschreven worden als het zoeken van de ziel naar haar God. Wat het ware bidden, het ware zoeken is, leert men uit de Psalmen van David. Neem, bijvoorbeeld, Ps. LXIII: daar zegt hij: ik zoek U in de dageraad; zijn eerste gedachte des ochtends, als hij in de woestijn van Juda ontwaakt, is — God. Hij is een vluchteling, hij is zijn leven niet zeker: wat hij het meest verlangt is niet veiligheid, rust, terugkeer naar zijn woning, — maar gemeenschap met God. Mijn ziel dorst naar U, mijn vlees verlangt naar U, in een land, droog en mat, zonder water. Als hij de grond van de woestijn vol spleten en krachten ziet, de mond als ware het open doende om regen te begeeren van de Schepper, dan is dit hem een zinnebeeld van de behoefte en de begeerte van zijn eigen ziel. Wat zijn eerste gedachte is bij het ontwaken, dat heeft hem reeds in de nacht bezig gehouden: Als ik Uw gedenk op mijn legerstede, zo peins ik aan U in de nachtelijke waken (vs. 7). En wanneer het hem wil schijnen, als of God zijn gebed niet hoort, als de Heer Zijn aangezicht verbergt en Zijn knecht den rug toekeert, dan geeft hij den moed niet op: mijne ziel kleedt U achteraan (vs. 9); hij bidt als Jaakob geloovig: Ik laat U niet gaan, tenzij dat Gij mij zegent. Hij bidt in diep gevoel van onwaardigheid, gelijk de vrouw die bij ziezelf dacht, indien ik maar, van achteren komende, den nadersten zoom van Jezus kleed mag aanraken, zoo zal ik genezen worden. — Mijn ziel kleedt U achteraan. Voorzeker dat is geen traag, onverschillig zoeken van den Heer, uit gewoonte, uit een dof gevoel van pligt, uit vrees voor straf als men verzuimt om te bidden. Neen, het zoeken Tan David in deze psalm is einstige dringend aanhoudend, geloovig. Wij noemen dat zoeken vooral geloovig. Let op hetgeen hij zegt in het begin van de psalm, nog voor het woord: Ik zoek U in de dageraad; — als lezen wij: God! Gij zijt mijn God! De man, die zeggen kan: God, Gij zijt mijn God, die zoekt niet slechts, maar hij vindt ook. Als ik durf zeggen: God is mijn God, dan heb ik gevonden het grootste goed en meer kan ik niet begeeren. Er zijn koningen geweest, die zeggen konden: /^mijn is al wat ik zie, landen, steden, dorpen, alles behoort mij toe. Ik kan doen wat ik wil met het leven en de bezittingen van miljarden mensen. Een werelddeel is mijn eigendom". Zo een koning is maar arm vergeleken bij een Lazarus, die zeggen kan: God is mijn deel, mijn Vader, mijn Vriend. Die magtige koning leeft misschien zonder vrede in het hart, zonder waar geloof, zonder hoop voor de eeuwigheid; die arme Lazarus, daarentegen, heeft al wat zijn hart begeert, te midden van broodsgebrek, verachting, lichamelijke smart en eilijkheid. Van de oneindige, de volmaakte God kan hij zeggen: de Heer is het deel van mijn beker en mijn erve (Ps. XVI:5). Als David vluchtend was in de woestijn voor Saul, of voor Absalom, van alles ontbloot, dan was zijn lot niet benijdenswaardig. Maar ook dan zei hij in het geloof: God, gij zijt mijn God! Alles kan hem ontvallen, alleen God niet; God is het deel van zijn hart. Azur kon zeggen: bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zoo is God de rotssteen van mijn hart en mijn deel in eeuwigheid (LXXIII:26); hetzelfde kon David betuigen. Maar als David zulk een sterk geloof heeft, als hij zoo roemt kan in God, dan heeft hij toch alles gevonden, en waarom dan moet hij nog zoo dringend, zoo ernstig zoeken, als of hij God niet bezat voor zijn deel? Het ware vinden van God is immers niets anders dan het geloof. Maar het waren zoeken naar God is ook het geloof. De Verlosser zegt, dat een ieder die zoekt, ook vindt. Het is niet, dat hij misschien hiernamaals zal vinden. Neen, die zoekt begint al te vinden. Want hij die recht zoekt, doet zulks in het geloof. Die tot God komt, moet geloven dat Hij is, en dat Hij een belooner is voor diegenen, die Hem zoeken (Hebr. XI : 6). Het waren zoeken is al een begin van het vinden. Ik moet niet alleen ernstig en dringend, maar vooral geloovig zoeken. Als ik nog geen lucht in mijne ziel bespeur kan, als ik nog niet blijdschap in God gevoelen kan, dan reeds moet ik gelooven. Het geloof ziet den Onzienlijke (Hebr. XI : 2), het ziet in het donkere, het ziet met geslotene oogen. David is niet ongeloovig, omdat zijn ziel droog is als de woestijn; hij wanhoopt niet aan God, omdat er geen uitkomst schijnt; hij vertrouwt het woord der belofte, dat God hem gegeven heeft. Hij bidt dan met aandrang, maar tevens met geloofsertrouwen. Wat moet een geloovige leeren uit Davids voorbeeld? Mag iemand, die reeds zeggen kan: God, Gij zijt mijn God! traag worden in het zoeken? Mag een geloovige zich verbeiden, dat hij niet meer met ernst zoeken moet naar Gods gemeenschap? Gewisselijk neen. Een waar geloovige wil dieper en dieper indringen in de gemeenschap met God, hij wil meer en meer smaken van de liefde zijns Gods, hij wil meer en meer kracht tot heiligheid verkrijgen. Al is hij niet in uiterlijk gevaar, gelijk David in de woestijn van Juda, toch geeft hij denzelfden aandrang in het gebed. En wat moet een godzoekend mensch, die nog niet vrijmoedig kan betuigen: God, Gij zijt mijn God! - uit dit gebed van David te leren. Die moeten te leren verstaan, dat het is onmogelijk om godzoekend, heilbegeerig te zijn en daarbij ongelovig. Het waren soeken bestaat niet, als men ongelovig met het Evangelie omgaat. Door Zijn Zoon, Jezus Christus, doet God mij een aanbod van vergeving en vrede: Hij wil mij aannemen als Zijn kind, Hij wil mij vrijmoedigheid geven om te roepen: Abba Vader! God, Gij zijt mijn God en Vader in Christus! Dit doe ik, wanneer ik Zijn Zoon gelovig aanneem, want de Heilige Geest wordt gegeven aan ieder geloovige, en stelt hem in staat om te roepen: Abba Vader! Geeft de Heere de hand. 2 Kron. XXX : 8. Jesus zei tot de mens: strek uw hand uit. En hij strekte ze uit; en zijne hand werd genezen, gelijk de andere. Mark. III: 5. Geeft de Heere de hand. Door te lezen en te luisteren, wil de Schrift ons helpen verstaan wat dat geloof is, hetwelke zo onmisbaar is bij het ware gebed. Deze twee worden soms onverwacht aan ons lichaam om ons duidelijk te maken wat de ziel doen moet om Gods genade aan te nemen. Bijvoorbeeld, in het Oude Testament lezen wij volstreken ten als dit, — Doe nu onze mond wijd open (Ps. LXXXI: 11), met niet noodzakelijke noodzakkingen om te eten en te denken. Tan het goede dat God geven wil. Onze ziel moet ontvangen geestelijk voedsel, gelijk het lichaam door de mond gevoed wordt; daarvoor dienen wij vrijmoedig ons toe te eigenen wat God ons aanbiedt. Geen beeld is duidelijker dan dat, hetwelke de hand van de mens ons aanbiedt. Terwijl de Heer zegt: Ik ondersteun u met de rechterhand Mijn gerechtigheid, of ook, Ik, de Heer, grijp uw rechterhand aan (Jes. XLI: 10, 13), geeft Hij de mens het bevel, om zijn hand uit te strekken en Gods gave, of Gods hand aan te grijpen. Onder deze gelijkenis moet het ons duidelijk gemaakt worden wat de ziel doet, wanneer zij Gods gave door het geloof aanneemt. Als God tot mij spreekt: Ik grijp u aan, wat gevoel mak ik zie dan van mij meester? Dat hangt er van af hoe ik gezind ben, in welken staat ik verkeer tegenover God. Is er in mij een kwaad geweten, dat mij drijft om van God te vluchten, dan zal ik schrikken, ik zal sidderen bij de gedachte dat God mij aangrijpt. Een kwaaddoener, die het vonnis van zijn rechter verwacht, schrikt als de geregtsdienaar hem grijpt. Ben ik daarentegen een berouwhebbend kind, dat weerkeert tot den vader tegen wie ik gezondigd heb, ben ik een zwak kind dat in gevaar verkeert om te vallen, hoe zal ik mij niet verblijden in het Woord, waarin God tot mij zegt, dat Hij mij grijpt, namelijk, om mij het vreedzame leven te leiden. Bij Jesaja in de aangehaalde plaats lezen wij: vrees niet, want Ik ben met u, zijt niet verbaasd, want Ik ben uw God; Ik sterk u, ook help ik u, ook ondersteun ik u met de band van Mijn genadigheid. Maar hoe komt God eigenlijk tot den zondigen mensch? Hoe grijpt God den mensch aan? In de Heere Jezus Christus is God tot ons gekomen, Hij is Immanuel, God met ons, God in onze natuur: God is niet afgelegen ver van ons, maar nabij ons. Gelijk de Heere Jezus op het water de band uitreikt tot een Petrus om hem te redden, daar hij aan het zinken was, zo doet Hij ook nu. Ik verzink in een mishandeling, kuil en modderig slijk, mijn zonden zijn als golfslagen over mijn hoofd, waarin ik verzonken moet, niemand kan redden. Jezus kan en wil redden: Hij strekt de band, ach! die aan het kruis doorboorde band, uit om mij te grijpen. Door het woord, dat mij gepredikt wordt, door de lokstem van Zijn Heiligen Geest, nadert de Heer tot mij met het aanbod van Zijne genade. En wat Staat mij nu te doen? Indien ik mijn gevaar besef, indien ik weet dat niemand buiten Jezus redden kan, - dan laat ik mij van Hem redden. Ik neem het voor lief, dat Hij mij aangrijpt door Zijn woord en Geest, al is het ook op eene harde manier. Een moeder, die een kind uit het vuur rukt, is niet bijzonder zacht in barre manier van doen. Ja, ik doe wat iemand in het water doen zal, ik strek mijne band uit, en ik grijp de reddende band welke mij aangeboden is. In andere woorden, met mijn hart geloof ik het aanbod van den Heere Jezus om mij zalig te maken. Ik houd het daarvoor, dat Hij meent wat Hij zegt: Uwe zonden zijn U verschoond. Ik maak er Staat op, dat Hij een Heiland is niet alleen voor anderen, maar voor mij. Oft zal ik wat uitstellen? Zal ik wachten totdat het gevaar groter is? Wachten, totdat ik zelf meer bekwaam ben dan nu om te geloven? Hoe dwaas is dat uitstel! Het gebeurt soms dat Jezus bedroefd weggaat van een mens, die er voor bedankt om dadelijk geholpen te worden. Of zal ik klagen, dat ik te zwak ben om Zijne almachtige hand aan te grijpen? In een Joodse Synagoge had de Heer eens te doen met een man, wiens band lame was verstorren. Tot deze zeide de Heiland, strek uwe band uit. De man heeft niet uitgesteld, wachtend tot zijn huismiddelen enige wijding hadden tot verbetering van zijn band. Neen, bij het geloofde het woord van Jezus, bij het had vertrouwen, bij het gevoelde nog geen gezondheid in de band - maar bij het is geboren, bij strekte de band uit, en nu wordt dezelfde dadelijk gezond. Veel bandelen anders dan die man. Zij willen eerst iets aan hun hart gevoelen, dat liefelijk en goed is, zij willen eerst gevoelen, dat hun band aan het beteren is; dan zullen zij dezelfde uitstrekken. Jezus zei niet, dat de man zijn gezonde band, maar de lame, verstoorde band moest uitstrekken. Laat ons eenvoudig afgaan op het woord van den getrouwen Heiland, en geloven wat Hij ons aanbiedt. Niemand is waarlijk behoorlijk en godzoekend, die weigert op het woord van Jezus om te geloven. Christenen! Geeft de heer op nieuw de band. Gij hebt dat reeds gedaan. Toen gij voor het eerst in uw leven de toevlucht des geloofs tot Jezus genomen hebt, toen gij het eerst in een verbond van liefde en trouw met de Redder, de Bruidegom van uw ziel getreden zijt, — toen gaf gij Hem de band, Hem beloofd dat gij alleen voor Hem zou leven. Als zijt gij zwak en, belaagd ontrouw geworden, vreest niet: herstel uw verbond. De koning Hezekia liet het volk oproepen van alle oorden, om te samen te komen naar de tempel. De afgoderij moesten zij op nieuw afshaffen, hun verbond met God hersteld. Daarom zegt hij, geeft de Heer de band. Dit is wat wij te doen hebben, beide afzonderlijk in de eenzaamheid, en gemeenschappelijk met Gods volk. Laat de aandoenlijke klacht van Jezaja niet op ons toepasselijk zijn: Er is niemand, die Uw naam aanroept, die zich opwekt om U aan te grijpen (Jes. LXIV: 7). Integendeel, laat ons geloven aan de grote genade Gods, welke spreekt: Ik grijp u met de rechterband Mijn gerechtigheid. Dan zullen wij ons sterk gevoelen in dat geloof, hetwelk Gods almachtige, zegenende band aangrijpt, om daaruit te ontvangen al de zegeningen, welke Zijn kinderen beerven. God heeft gehoord, Hij heeft gemerkt op de stem van mijn gebed. Ps. LXVI: 18, 19. De Psalmisdichter verzekert, dat God zijn gebed verhoord heeft, en roept allen die God vrezen toe: komt, hoort toe, o allen die God vreest! en ik zal verteilen, wat Hij aan mijn ziel gedaan heeft (vs. 16). Meteen verzekert hij, dat de Heer niet zou verhoord hebben, indien zijn gebed ongerecht geweest was, indien hij naar ongerechtigheid met zijn hart had omgezien. Hij leert ons dus wat een onmisbare vereiste is voor de gebedsverhooring. Wij, die samen komen om biduur te houden, geven daar mee te kennen, dat wij niet slechts zondaars zijn, die tot de prediking van het Evangelie komen ten einde de weg der bekeering te leeren kennen; neen, wij zijn vromen, die instellen in de gemeenschap der heiligen, wij zijn voorbidders, die zegen van God afsmeeken voor de gemeente en de wereld, zowel als onszelf. Maar dan dienen wij wel toe te zien, of de gesteldheid van ons hart en onzen wandel overeenkomt met die belijdenis. Jesaja waarschuwt ons tegen biduren, verbodsdagen, die een gruwel in Gods ogen zijn. Hij bekrachtigt dat zij, die veel werk van het gebed maken en den Heer dagelijks zoeken, een plaats hebben aan de kennis Zijner wegen, en toch aan God niet behagen. Het vasten, waarin Jehovah welgevallen heeft, is niet een negatieve kastijding van zijn eigen ziel met velerlei gebeden en offeranden; neen, het is een losmaken van de knoopen der ongerechtigheid, waardoor de mensch zijn naaste verdrokt; het is het niet delen van brood aan de hongerigen en kleeding aan de naakten. Zulke waarschuwingen vinden wij niet alleen bij Israels Profeten in het Oude Testament: de Verlosser geeft dergelijke lessen in het Nieuwe. De godsdienstige heden van Zijn tijd, zij die geleerd waren in de wet en die het volk onderrichten moesten geven, hadden den sleutel van de kennis verloren. Zij aten de huizen der weduwen op onder den schijn van veel te bidden. Zij deden eigen vader en moeder te kort, en stelden dan het geweten gerust, door een deel van hun onrechtvaardige winst aan de tempel Gods te geven, zeggende het is Korban, dat is, een gave aan God. Zij betaalden tienden aan de tempel niet alleen van koorn, maar van onbeduidende kruiden, waarvan Mozes niets voorgeschreven had in de wet; maar het zwaarste van de wet lieten zij na, — namelijk het oordeel, de barmhartigheid, het geloof (Matt, XXIII: 14, 23; Mar. VII: 11). Ten allen tijde nu is de menschelijke natuur geneigd tot zodanig zelfbedrog. Wij willen ons verzuim van rechtvaardigheid en liefde jegens de naaste goedmaken door dubbel godsdienstig te zijn, en dit is een gruwel in Gods oog. Hierop ziet de Verlosser als Hij waarschuwt, dat God barmhartigheid wil hebben en niet offeranden. Die naar ongerechtigheid omziet in zijn hart, zal niet verhoord worden, al bidt hij ook veel ernstiger en aanhoudender dan iemand anders. Wij hebben wellicht een lust om tot God te naderen, wij vinden een bidstond stichtelijk, maar indien wij nu in het geheim ons schuldig maken aan de een of andere ongerechtigheid, wat dan? Mogelijk is iemand, die tot het gebed met anderen opkomt, niet een man van zijn woord; als hij een voordeel kan behalen door een leugen te verteilen, dan laat hij zulks niet na. En Gods mond verzekert toch op zo menige plaats, dat valse lippen Hem een gruwel zijn, dat Hij lust heeft tot waarheid in het binnenste, dat geen leugenaar deel zal hebben in het rijk Gods. Met dat al, zijn er degenen, die waarlijk meenen dat hun godsdienstigheid oprecht is, terwijl het bekend is dat zij zich oneerlijkheid, bedrog veroorloven in hun handel. Diezelfde bedriegen niet anderen, maar zichzelf. Iemand komt veel tot het gebed met aanvragen, of is te vreedzaam om in de eenzaamheid te bidden, en gedurende zijn gebed hij om vergeving van zijn schulden bij God. Ondertussen is hij onverzoenlijk jegens den naasten. Het is dan alsof hij bad: "Heer! behandel mij zooals ik mijn medemens behandelen: ik vergeef hem niet, vergeef Gij mij ook met die akelige toestand van het hart! Iemand heeft op onrechtvaardige wijze zich bevoordeeld; met list of met geweld is hij in het bezit gekomen van wat zijn naaste wettig toekomt. Zijn geweten is niet geheel gerust, hij neemt zich voor om voor de toekomst voorzichtiger, eerlijker te handelen. Hij hoopt nooit weer in de verzoeking te komen, om op slinksche manier zich te verrijken. Ondertussen is hij van plan om vast te houden de winst, die hij reeds behaald heeft: het valt hem te zwaar om er van af te zien. Maar dit is omzien naar ongerechtigheid met het hart; hij die dat onrechtvaardig voordeel behoudt ligt onder een ban: God kan hem niet verhooren, al bidt hij ook nog zo ernstig. Wie zal verkeeren, groote God! In Uw tent? wien zult Gij kronen Met zulk een onwaardige lot, Dat hij, bij 't hevigste gunstgenot, Uw heilig Zion mogen bewonen? Die in zijn wandel zich oprecht En wars betoont van valsche streken, Zijn aandacht aan Uw wetten hecht; Doch op de denkende met ijver legt, En waarheid met zijn hart blijft spreken. 3. Die met zijn tong niet achterklapt; Geen kwaad doet aan zijn medegenzellen; Niet in het spoor van laster stapt; Maar, zoo men iemands eer vertrapt, Die smaad wil hooren noch verteilen. 4. Wiens oog verworpenen veracht, Maar hen eerbiedigt, die God vrezen; Die zieh voor roekloos zweren wacht, Doch 't geen hij zweert, getrouw betracht, Al z'n het hem ook tot schade wezen. 5. Die nooit zijn geld op woeker geeft; Die, d' onschat en het recht genegen, .. Het oog op geen geschenken heeft. Wie dus oprecht en deugdzaam leeft, Zal nimmer wankelen op zijn wegen. GEBEDEN EN AALMOEZEN. Lees: Hand. X. " Cornelius, uw gebeden en uw aalmoezen zijn tot gedachtenis opgekomen voor God. Hand. X: 3 a > Wij leeren Cornelius kennen als een Romeinsche krijgsman, een Heiden, die God vreesde met geheel zijn huis, die vele aalmoezen aan het volk deed en die gedurig tot God bad. Hij behoorde niet tot het verbondsvolk Israel, maar woonde toch te midden van Israelieten, alzoo kreeg hij eenige kennis aan den ware God. Van het weinige licht dat hij had maakte hij het waarlijk gebruik. Vele gebeden zond hij op om meer licht, maar daarbij deed hij vele aalmoezen aan het volk, terwijl hij zijn huisgezin in de vreze Gods bestuurde. Een engel maakt hem bekend in een visioen, uw gebeden en uw aalmoezen zijn tot gedachtenis opgekomen voor God. Hij vergeet ze niet, nu wordt gij vergezeld. De apostel Petrus moet hij laten halen. Dit geschenk en, na het onderwijs van de apostel te hebben ontvangen, wordt ook aan Cornelius en de zijnen de gave des Heiligen Geestes uitgestort. Wij leven onder de bedeeling van de Heilige Geest, wetende veel meer van de leer omtrent de Geest, dan Cornelius van zijn kennismaking met Petrus. Laat ons een les leren uit de geschiedenis van die Heiden. Hij voegt werken bij zijn bidden, vele aalmoezen vergezellen zijn vele gebeden. Er zijn Christenbelijders, die vele gebeden doen, maar weinige aalmoezen geven. Zij bidden om het hoogere licht, en de troost en de kracht van de Heilige Geest. Zij zijn getrouwe bezoekers van de bidstond, wellicht ook van de bidstonden tussen Hemelvaart en Pinkster. Daardoor geven zij te kennen hun verlangen naar de gave des Heiligen Geestes. Maar zij zijn vasthoudend aan hun geld; zij geven zoo min mogelijk als er gecollekteerd wordt; wordt er iets gevraagd voor de armen, dan weten zij te verliegen hoe ondankbaar de armen zijn, hoe zij 243 verklikken wat hun gegeven wordt. Moet er gegeven worden voor de zending onder de Heidenen, dan zijn zij gereed met het bezwaar dat het zendingswerk te vergeefs is, ja zelfs meer kwaad doet dan goed. Geen collectie kan er gedaan worden, of zij hebben er iets op aan te merken. Oefen zij al, dan is het met naar het woord van de Zaligmaker: Geef en het zal gegeven worden: een goede, neergedachte en gebedene en overloopende maat, zal men in nieuw schoot geven; want met dezelfde maat, waarmee gij meet, zal uheden wedergemeten worden (Lk. XI : 38). Zij vragen niet: hoeveel kan ik geven? maar met hoe min mogelijk kan ik er van afkomen met fatsoen. Zij zijn niet de blijmoedige gevers, die de Heer lief heeft. In het gehal verontschuldigt zich de mensch die den pligt der mededeelzaamheid verzuimt, met de gedachte dat Gods genade toch niet geschonken wordt als beloning voor onze goede werken of aalmoezen. Derhalve vleit men zich met de hoop, om toch Gods genade deelachtig te worden, al verzuimt men den pligt der menslievendheid, der mededeelzaamheid. Men kan ook de leer der vrije genade misbruiken. Cornelius heeft wel niets bij God verdiend, toch wordt hem bekend gemaakt, dat zijn gebeden en aalmoezen in gedachtenis zijn gekomen. Hij bidt veel, maar nu is er de vraag, of zijn gebed oprecht is. Is Cornelius een gierigaard, is hij inhalig, is hij schraapzuchtig, is hij onbarmhartig jegens de armen — dan geeft hij te kennen, dat zijn gebed weinig waarde bezit. Om gekeerd, geeft hij met een goede, overloopende maat aan de behoeftigen, en dat met de juiste gezindheid des harten, dan bewijst hij, dat hij niet verkleefd is aan het aardse, dat hij waarlijk prijs stelt op de hemelse gaven waarom hij bidt. Door zijn aalmoezen bewijst de bidder, dat hij vatbaar is voor den zegen des Geestes; door zijn gierigheid, door zijn welgerichte aalmoezen te geven kan hij bewijzen, dat hij onbereid is, onvatbaar om te ontvangen dat, waarom hij gebeden heeft. Maar is Cornelius misschien een wereldling, die daarbij goedhartig is en goedgezind, die wellicht met kwistige hand zijn giften uitstrooit? Zulke wereldlingen zijn er soms te vinden, maar zóódat was Cornelius niet. Hij diende God met vasten en bidden. Hij verkocht zijn bezit, kwistigend het vlees met deszelfs begeerlijkheden. Hij was godzalig. Zijn gebed geschiedde niet uit gewoonte, zijn aalmoezen waren het uitvloeisel van iets anders dan een blote natuurlijke goedhartigheid. Eerlijk door zijn getrokken gebraik van de geringe mate van licht, waar hij genoot, was hij voorbereid om meer licht te ontvangen. De Alwetende, die een belooner is van degenen die Hem zoeken, zendt eerst een Engel, daarna een Apostel om hem te onderrichten, en eindelijk komt de Pinkstergeest, die tot hiertoe enkel aan Israelieten was verleend, ook tot hem, een Heiden. De voortreffelijke man was de eerste Heiden die bezocht werd van de Heer, en van nu vooruit valt het onderscheid tussen Jood en Heiden langzamerhand weg, ook in de denkwijze der Apostelen en andere gelovigen. Christenen! Gelijk de Heer Jezus gelet heeft op de rijke gevers en op de arme weduwe, die haar gansche bezitting in de schatkist geworpen heeft, — gelijk God gelet heeft op de aalmoezen van Cornelius, — zo wordt er ook gelet op ons wanneer de armenbeurs of de collectie-lijst tot ons komt, — wanneer wij in de gelegenheid verkeeren om wel te doen aan een der minste broeders van Christus, die in nood verkeert. Laat niemand denken, dat zijn vele gebeden de Heer te vreden stellen, wanneer hij daarbij weigert om met zelfverloochting milddadigheid te beoefenen. Eenmin is het den Heere welbehagelijk, om vele aalmoezen zonder het gebed te doen. Cornelius doet het een, maar laat het andere niet na. De grote gave des Heiligen Geestes komt op Cornelius, dewijl zijn vele aalmoezen en vele gebeden tot gedachtenis opgekomen zijn voor God. Indien wij op onze vele gebeden den Geest niet ontvangen, is het zeer wel mogelijk dat de manier, waarop wij ons geld verdienen, en besparen, en besteden, en soms weigeren uit te geven, veel te doen heeft met ons gemis aan het leven des Heiligen Geestes in de ziel. HET GEBED IN ZWAAR LJDEN. Lees: Micha VII: "Ik zal naar den Heer zien, ik zal wachten op den God van mijn heil: mijn God zal mij horen. Verblijd u niet over mij, o mijn vijand! wanneer ik gevallen ben, zal ik weer opstaan; wanneer ik in duisternis zal gezeten zijn, zal mijn Heer een licht zijn. Ik zal des Heeren gramschap dragen, want ik heb tegen Hem gezondigd; tot dat Hij mijn twist twist, en mijn recht niet voert: Hij zal mij niet brengen aan het lieden; ik zal mijn lust zien aan Zijn gerechtigheid." Micha VII: 7-9. In het hoofdstuk, waaruit deze woorden genomen zijn, klaagt de Profeet over het zedenverderf van zijn volk. Vooral gewaagt hij van het gebrek aan getrouwheid onder de mensen. Niemand kon zijn boezemvriend vertrouwen; eens mans vijanden zijn zijn huisgenoten. Het is dus te vergeefs uit te zien naar hulp of heil bij de mensen. Maar zo gaat hij voort, ik zal mijn blikken naar de Heer en dan volgen dan die andere woorden, welke wij nu over denken willen. Zij doen ons kennen het gemoedstoestand van de vrome onder zwaar lijden; zij tonen aan, hoe danig zijn gebed zal zijn onder zoodanig lijden. Het eerste, dat wij opmerken moeten in dat gemoedstoestand van de Christen onder het lijden, is dit — hij vertrouwt zichzelf onder Gods hand. Die Profeet zegt: Ik zal de Heerskracht van de Heer dragen, want ik heb tegen Hem gezondigd, Hoe dan ook de oorzaak van zijn lijden mag wezen, ten allen tijde mag de Christen zich door het lijden laten wijzen op zijn zonde. Doch laten wij dit wel verstaan. Als de Heiland leert dat de Galileërs, wiens bloed Pilatus met hun offeranden gemengd had, geen grotere zondaars waren dan anderen vanwege dat schriklijke lot (Luk. XIII: 1 - 3), dan worden wij gewaarschuwd tegen een misvatting, welke soms plaats heeft. 