title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: En men denkt toch niet dat wat voor het sterfbed en de hemel goed is, voor dit aardse leven met zijn strijd en arbeid minder geschikt is. Men meent toch geenszins dat deze hoogte der aanbidding een toestand is van werkeloos genot of van onvruchtbare aandoening. Neen, het omgekeerde is het geval. Wisten wij meer wat het is in de stille bewondering en verheerlijking van de Eeuwige te aanbidden, wij zouden geheiligd en gestrekt worden om te werken en te bidden, zooals wij dat nu weinig verstaan. Het inzicht in de alles omvattende raad des Heeren, die wij slechts hebben uit te voeren, de bewustheid van de innige vereeniging met de Almachtige, en van de kracht die in ons werkt, de vreugdevolle erkenning van Gods Overheerschappij, die in alles Zijn wil ten uitvoer brengt, dit alles plaatst ons op het juiste standpunt, waar alle strijd tussen Gods werken en ons werken verdwijnt, en beider volkomen harmonie wordt erkend. En het leven der ware aanbidding brengt rust en kracht en hemelse zegen. Maar helaas! De meesten van ons hebben voor deze aanbidding te weinig tijd. Er zijn dingen die, naar onze meening, ZOO veel noodiger zijn en onze krachten veel meer dringend vereischen, dat wij den tijd niet geven kunnen om dit deel van het gebedsleven te beoefenen! In de hemel zullen wij het wel leeren! Wisten wij slechts wat wij er door verliezen. De Heer zelf geve ons het recht te verstaan. We verstaan wij door een Bidstond? Iedere samenspraak op den dag des Heeren of een werkdag in het huis des gebeds kan genoemd worden een bidstond. Doch gewoonlijk is het meer preekstond dan bidstond. Men wil vooral hooren wat er gepredikt wordt, — tot bekeering van den zondaar, — tot opwekking van den vrome. Gewoonlijk verstaat men dan door een bidstond een samenspraak, waarin het prediken en het hooren meer op den achtergrond treden, — waarin men vooral aanbidden, bidden wil. Zulke samensprekingen zijn niet slechts in de grote vergadering der gemeente, maar volgens Gods Woord in de kringen der vromen/waar twee of drie samenstemmen (Math. XVI : 19, 20; Maleachi IV : 16-18). Wie gaan voor in den bidstond? Een ongeloovige kan geen voorbijder zijn voor anderen; hij mag komen in den bid- stond opdat er voor hem door anderen gebeden worde. Is Gods Geest in de vergadering, dan zal hij overtuigd, getroffen worden (1 Cor. XIV : 25). Die de mond is der geloovige bidders is zelf een geloovige wezen. Er kan geen zegen rusten op een bidstond waar men dit niet inziet. Men laat in een bid- stond iemand voorgaan omdat hij den naam heeft van predikant, of ouderling, of diaken, — men laat hem voorbidden omdat hij wel tot taal is, geleerder of vrijmoediger dan anderen. Daardoor wordt Gods Geest bedroefd. Die tot God bidt als mond der geloovige bidders moet zelf een geloovige wezen. Welke plaat komt aan Gods Woord toe in den bidstond? Men mag onderscheiden tusschen preekstond en bidstond: een bidstond is niet in de eerste plaats daar om onderwijs te geven. Tech moet Gods Woord op de voorgrond staan. Wij bidden, wij spreken tot God, wij storten ons hart uit. Maar dat hart is leeg, er is niets in, eerst moet God door Zijn Woord en Geest er iets instorten. Eerst moet ik hooren wat God tot mij spreekt door het Woord, dan kan ik gepast tot Hem spreken; Het gebed moet voedsel krijgen uit de Heilige Schrift. Daarom moet men voordat men bidt, eerbiedig hooren wat de Geest door het Woord tot de vergadering spreekt. Het is dan goed om een gepast stuk uit een stichtelijk boek te lezen, of een toespraak te verneinen van een bekwame voorganger. Hoofdzaak moet dit wezen, — Gods Woord moet tot mij spreken, eer dat ik tot God spreek. Met het oog hierop wordt ook deze wenk gegeven ten opzichte van het gebruik der volgende toespraken: — Men leze tevredenheid uit de Bijbel, dat aangewezen is bij het begin van de toespraak. Dit zal veel bijdragen tot het vruchtbare gebruik van de toespraken. Welke voorschriften dienen in algemene namen te worden gegeven door de voorgangers in bidstonden? Te beginnen is er dat gezegd kon worden in antwoord hierop: wij geven slechts enkele wenken. Be voorganger moet kort zijn, anders verveelt hij en de geest des gebeds wijkt uit de vergadering. In de binnenkamer kunt gij lang wezen, gij verveelt niemand, als gij opgewekt zijt, kunt gij ruimen tijd doorbrengen in het gebed dat verborgen is. Anders is het met het openbare gebed. De oorzaak waarom de voorganger heel lang te lang aanhoudt is in iets gelegen, dat vervolgens genoemd zal worden: De voorganger moet vooraf denken, wat ga ik bidden? Wat moet ik vragen? Waarom moet ik danken? Een grote fout is het als de voorganger elke maal zo wat het zelfde bidt als in een gewoon kerkgebed voorkomt. Men bidt voor land en kerk, voor zieken en gezonden, voor Joden en Heidenen, voor allerlei tijdelijke en allerlei geestelijke zegeningen in het zegde gebed. Ligt wordt het gebed niet alleen lang maar ook onstichtelijk. Soms kan een Christen in bijzonder opgewekten toestand verkeeren, zodat een lang gebed niet verveelt. Gewoonlijk echter dwaalt men hierin. Broeder, ik gij verveelt uzelf niet, gij meent dat gij opgewekt zijt, — maar anderen gevoelen niet dat zij gesticht en opgewekt worden door uw lang gebed. Bij is soms goed om afspraak te maken tussen de voorgangers, over de onderwerpen des gebeds. Bijvoorbeeld, laat een broeder dankzegging doen wegens een grooten tijdelijken zegen waaraan allen deelen - of dankzegging wegens christelijke voorregten en genade middelen. Laat een tweede bidden om een zegen op de prediking des woords ter bekeering van zondaars. Een derde bidde vooral om de waarde opbouwing in geloof en heiligheid van Gods kinderen. Dit wordt nu niet bedoeld als vaste regel, maar is een voorbeeld van de wijze waarop onderwerpen volgens afspraak onder de voorgangers verdeeld kunnen worden. De beste schrijvers omtrent het gebed baten niet veel, indien de Heilige Geest, de ware geest des gebeds, in de bijeenkomsten gemist wordt. Dit is dan wat de ware Christen te zoeken heeft voor zichzelf en anderen. Kom, Heere Jezus, laat het laatste woord dat de Heere Jezus tot zijn gemeente spreekt, zijn afscheidswoord laat aldus: "Ik kom haastig. Amen." Vooraf antwoordt zijn wachtende gemeente: "Ja kom, Heere Jezus! Laat ons in dit uur des gebeds ons vereenigen om met den Geest en de Bruid te roepen: "Kom, Heere Jezus!" Wat is de hoop en de verwachting geweest van Grote kinderen sinds de ontvangst van de moeder-belofte dat het zaad der vrouw den kop der slang zou vermorzelen? Diezelfde loopt door het Oude Testament tot het laatste hoofdstuk van Maleachi. Deze laatste profeet van het Oude Verbond doet de belofte dat de Heer snel tot zijn tempel komen zal, tot troost zijner knechten, tot wraak over zijn vijanden. Tijdens de geboorte van de Zaligmaker waren er wijzen in Israel, Simeon en Anna en anderen, die de vertroosting Israels verwachtten. Gelijk het Oude Testament sluit met de belofte van de eerste komst van de Messias, zo sluit het Nieuwe Testament met de belofte van de wederkomst van Gods Zoon. De Zaligmaker en zijn Apostelen hebben de eerste christenen geleerd, dat die wederkomst hun steeds voor ogen moest staan als nabij zijnde. Dit hebben die Christenen ook vast geloofd; zelfs gingen sommigen zo ver dat zij hunne aardse beroeps-bezigheden verwaarloosden, in de gedachte dat de verschijning van onzen Heer op de wolken des Hemels binnen weinige dagen zou gebeuren (2 Thess. 1: 2, 3; 3:6, 11). Dezelken werden door de Apostel Paulus ter weg gewezen. Desniettemin bleef hij de leer van alle Apostelen, dat de toekomst des Heeren aankondigd (Jak. V: 8), dat het de laatste niet was (1 Cor. 10:11). Het geloof van de gemeente werd uitgesproken in het woord Maran atha, — de Heere komt. — En hoe is het gegaan met dit geloof in de volgende eeuwen van de Kerk? In tijden van zware vervolging en nood, toen de gemeente verdeeld was als een verlaten, een weduwe, — in zulke dagen verlangden de gelovigen naar de beloofde wederkomst van hun verreizende Heer. "Kom, Heere Jezus! ja kom, haastelijk!" — dit was de bede, het verlangen van hunnen ziel, afgewisseld door de klacht: "Hoe lang, hoe lang, verloopt U, Heere? In tijden van aardschen voorspoed, van gelijkvormigheid aan de wereld, daarentegen, was de Kerk van Christus zeer tevreden om de wederkomst des Heeren te vergeten. Men had genoeg aan deze wereld, de wijze maagden zoowel als de dwazen waren aan het slinken. Er werden gevonden spotters, gelijk voorspeld was, die zeiden: "Waar is de belofte van Zijne toekomst? want van dien dag dat de vaders ontslapen zijn, blijven alle dingen alzoo gelijk van het begin der schepping." (2. Pet. III: 4). Ook zij die belijdenis doen van hun geloof in Christus en die niet opent hun spotters zijn, worden bevangen door den geest der wereldsgezindheid en des ongeloofs, — zij verlangen niet naar de toekomst des Heeren, — zij zouden voldaan zijn indien alles hunnen ouden gang mocht gaan in deze bedorvene wereld, — naar de herstelling en wederoprichting van alle dingen door Hem die zegt: "Ziet, Ik maak alle dingen nieuw!" Verlangen zij niet. Achttien honderd jaren zijn er verloopen sinds het vertrek van de Heer van deze aarde en sinds de prediking der Apostelen, dat de geloofigen wachten moesten en tevens haasten tot de toekomst van den dag Gods (2 Pet. III: 12). Indien het nu de plicht der eerste Christenen was om dit geloof te bewaren en deze hoop levendig te houden, hoe veel te meer komt dit te pas voor ons die zooveel later leven? Zij moesten leven als of de Heer iederen dag kon verschijnen; zoo moeten wij ook leven, maar daarbij weten wij gewis dat wij achttien eeuwen nader aan zijne verschijning zijn dan de eerste gemeente geweest is. Hooren wij niet het geruisch van zijne voetstappen, het ge- dreun van de wielen zijns wagens in de beroeringen der natuur en der Volkeren ? Hierop heeft de Heer zelf ons opmerkzaam gemaakt. Aardbevingen en andere schrikbarende verschijnselen in de natuur toonen ons dat deze aarde krank is. Het menschelijk lichaam, als het oud en afgeleefd is, staat bloot voor allerlei kwalen. Deze aarde wordt oud, meer en meer geeft zij voor- teekenen van barre ontbinding. Het gehele schepsel zucht en is als in barrensnood, verlangend naar de wedergeboorte van de natuur (Rom. VIII: 20-22), Gods Zoon is de Schepper en ook de Heerscher der natuur : Hij, Hij alleen zegt : „Ziet, Ik maak alle dingen nieuw." De oorlogen, de geruchten van oorlogen, de omwentelingen en beroeringen van de naties der aarde nemen evenals toe en wijzen ons op een vrederijk, dat de mensch nooit tot stand zal brengen. Maar het is van ouds af voorspeld dat alles omgekeerd, omgekeerd, omgekeerd zal gesteld worden totdat Hij komt wiens recht het is om te heerschen (Ezech. XXII: 27). Is de Heer bezig om alle koninkrijken der aarde te bewegen, wat is dit anders dan de voorbereiding voor de stichting van een onbewegelijk Koningrijk, het gezegende duizendjarige rijk (Hebr. XII : 26-28)? Gelijk de politieke beroeringen en nooden der Volkeren bij den Christen het verlangen moeten opwekken naar de weder- komst van den Heer, zo ook de treurige gesteldheid van de Christelijke Kerk. De verdeeldheden en scheuringen onder Christenen, het toenemen van het openbare ongeloof aan Gods Woord, — de verspreiding daarbij van het Katholiek bijgeloof, — de zwakheid van de Kerk om het zendingswerk naar behoorden te verrichten onder de Joden en de Heidenen, — ziet daar eenigen van de kwalen en gebreken, die den nadenkenden Christen tot weemoed, soms tot moedeloosheid brengen. En hoe menigmaal grijpt de Christelijke Kerk niet naar vleeschelijke wapenen, naar eigendunkelijke maatregelen, om het verkeerde recht te maken! Zij wil in eigene kracht en met eigene wijsheid het Koningrijk Gods oprichten. Te vergeefs: er is slechts Een die het Rijk Gods hier op aarde oprichten zal, die is Koning in dat rijk: Hij, Gods Zoon, moet zelf komen, dan eerst zal zijn Rijk zegepralend worden opgericht op deze wereld. Christenen, hooren wij steeds het afscheidswoord van onze voor een tijd verrezen Koning: "Ziet, Ik kom haastelijk terug." Laat ons op de hoede zijn tegen het geheime zoowel als het openbare ongeloof, dat zegt: Waar is de belofte Zijn toe? Laaten onze lendenen omgorden, de kaarsen brandend zijn, als van getrouwe knechten, die de komst hunne Heeren verwachten. Het gezicht zal nog tot een bepaalden tijd zijn, dan zal Hij het op het einde voortbrengen en niet liegen: zoolijk Hij vertoeft, verbeidt Hem, want Hij zal zeker komen, Hij zal niet achterblijven (Hab. II : 3). Kort een zeer weinig tijds, en Hij die te komen staat zal komen en niet vertoeven (Hebr. X : 37). Niet alleen als het Kersfeest op banden is, waarop wij aan de eerste komst van Gods Zoon op aarde denken, maar gedurende het leven moet bij ons het verlangen naar Zijne tweede komst bestaan. Christenen! Niet alleen moet het geloof bij ons levendig zijn, vooral moet de liefde brandende zijn. De bruid verlangt naar de komst van haar afwezige bruidegom. Mijn ziel moet Jezus vurig liefhebben, ik moet weten dat Hij mij liefheeft, dan ben ik niet onverschillig omtrent zijn komst, veel minder nog voor de komst bevreesd. De Geest en de Bruid zeggen: "komt". Die Geest moet in mij wonen en werken, tot die Bruidskerk moet ik waarschijnlijk behoren, dan ook zal ik gedurig roepen: "Kom, Heere Jezus, ja kom haastelijk!" "Hoe zal ik U ontvangen, Hoe wilt Gij zijn ontmoeting? 's Werelds hoogst verlangen, Hoe wil ik U goed ontvangen? Dat ons uw Geest verlichte! Houd zelf de fakkel bij, Die, Heer! ons onderrichte Wat U behaagt! Uw Sion strooit U palmen En twijgen voor de voet, En ik breng U in psalmen Mijn jubelend groet; Mijn hart zal 't feestkleed dragen Van altijd jeugdig groen, En van uw lof gewagen Zoo veel mijn lied kan doen. Ver van de troon der troonen En 's hemels zonneschijn, Wilt G' onder menschen wonen. Der menschen broeder zijn? Met God wilt G' ons verzoenen; Tot God heft G' ons omhoog, En onder millioenen Hebt Gij ook mij in 't oog. Ik lag magteloos gebonden: Gij komst en maakt mij vrij; Ik was bevlekt met zonden: Gij komt en reinigt mij. Het leven was mij sterven, Tot Gij mij op deed staan; Gij doet mij schatten eertijds, Die nimmermeer vergaan. 6. Wat deed uit 's Hemels zalen, Heer der heerlijkheid! Uit aarde nederdalen. Vuur groote liefde alleen, Uw eeuwloos erbarmen Met onzen grooten nood, Dat als met zegend armend ons redden! Ja, schrijf dat in uw hart, Gij diep bedroefde schaar! Bij 't nijpen van de smarte, Bij 't dreigen van 't gevaar: Als scheurde 't kruis uw schouder, Als doofde 't laatste licht. De Troost en Behouder Staat voor uw aangezicht! Nu hebt gij niet te vragen, Of God wel vrede biedt: In menschen welbehagen! Het klinkt het Englen lied. Het klinkt voort, waarheen we ook zwerven, Bij Bethlem Ephrata; Het klinkt ook onder 't sterven Nog in ons hart na! Hoe de afgrond ons bestrijdt, De wereld ons verschrikt, De Heer staat ons ter zijde Tot onzen jongsten snik. Zijn macht is al vermogen, En iedere vijand vlucht Voor de opslag van zijn ogen, Waar Hij als Koning gebiedt. Nog eenmaal zal Hij komen Als Eigenaar van 't heelal, Die 't moedeloos hoofd der vromen Voor eeuwig kropen zal. Nog is die dag verborgen: Wacht hem geloovig af, Terwijl de grote morgen Reeds scheemt boven zijn graf! HEILIGE AVOND. Lees: Lukas I: 46-55; 67-79. Voordat van stonde aan was er met den Engelen een menigte Des hemelen heirlegers, prijzend God en zeggend: "Eere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de mensen een welbehagen." Luk. II: 14. Opmerkelijk is het hoe de geboorte van Gods Zoon allerwijde bemoedigd wordt met gezang. Menschen en Engelen wedijveren in het lofzingen. Elk zingt een nieuw gezang ten Loozing aan de Heere, die God die wonderen doet. Maria zingt, Zacharias zingt, Simeon zingt, Anna zingt, de hemelse legermachten zingen. Laat onze gebeden in dit uur worden ingeklopt in overeenstemming met den lofzang der Engelen. Wat is dan hoofdzaak, wat wordt het eerst vermeld in den Engelenzang? — De ere van God, — die zal tot in de hoogste hemelen vermeld en verheerlijkt worden ten gevolge van de geboorte te Bethlehem; ook op aarde zal die ere gehandhaafd worden. Dat God in mensen een welbehagen heeft, — dit zal op aarde erkend worden en hiervoor Hem eere worden toegebracht. Eere zij God in de hoogste hemelen. — Maar de ere van God blinkt al heerlijk genoeg, waarom dan wordt gezegd dat de geboorte van Gods Zoon het middel is om in de hoogste hemelen Godde eere toe te brengen? Toen de eerste schepping voltooid was, toen God met welgevallen zag op al wat Hij gemaakt had, omdat het zonder zonde was, toen hebben de morgensterren tezamen vrolijk gezongen, en al de kinderen Gods gejuicht (Job. XXXVII: 7). De Engelen hebben God geloofd om de openbaring van Zijne macht, wijsheid en liefde in de toebereiding van deze schoone aarde; gewis hebben zij Hem niet het minst geloofd om wat Hij ten toon spreidde in het meesterstuk van Zijne banden, — den mensch. Maar, helaas, de kroon is ons van het hoofd gevallen, weet ons niet hoe ons hebben gezondigd. Wij hebben Gods Engelen droefenis, bezorgdheid verwekt door onzen diepen val. Het geloof van Gods Engelen wordt op de proef gesteld, wanneer zij zien dat Gods vijand meester is geworden op deze aarde, dat Gods eer hier verdonkerd is, Zijn liefdewerk schijnbaar verijddel. Wat is er hier overgebleven van de heerlijke trekken van Gods beeld waarmee Adam gepronkt heeft? Wat is er hier te zien van de vrede, de rechtvaardigheid, de liefde Gods welke er wonen moesten in de harten, in de huizen, in de maatschappijen? Hoe is deze aarde, Gods aarde, tot een voorhof der helle ontaard. Het verstand nu der Engelen is eindig en beperkt, alle diepten Gods kunnen zij niet doorgronden, nederbukkend begeeren zij de diepten van Gods wijzen, soms ondoorgrondelijken raad in te zien (1 Pet. 1: 12). Maar het donkere, pijnlijke raadsel is te Bethlehem opgelost. Van nu voortaan is er niet slechts in een droom te zien een ladder, langs welke Gods Engelen nederdalen op aarde en weer opklimmen. Niet slechts een voorbijgaande verschijning, als vandenhoogen verbonds Engel aan de Aartsvaders, zal er gevonden worden aan de vromen. Niet slechts een haast voorbijgaand bezoek zal God nu en dan vergunnen aan den mensch, die van zijn God verbannen is. Niet langer zal de noodkreet den mensch ontperst worden: "Woei, dat Gij den hemel scheurdt, dat Gij nederkwaamt" (Jes. LXIII: 1). Neen, God wil nu waarlijk bij mensen wonen, in mensen Zijn welbehagen toonen. Het kindje, dat uit Maria is geboren, is het hoofd, de Koning der Engelen, zowel als der mensen, ja meer, Gods eigen zoon. Engelenverstand schoot te kort en kon geen plan beramen ter loofhaving van de goddelijke eere op deze aarde. Gelijk God de afgevallen Engelen verstiet en naar de aarde verbond, zocht het als of Zijne rechtvaardigheid een einde moest maken aan het geslacht der gevallen mensen, er was geen hoop op redding. Maar Otto's wijze schoot niet te kort, God wist Zijne eere te handhaven zonder het menschengeslacht hoopeloos over te geven aan zonde en Satan. De eenige Zoon van God bood zich aan, zeggende: "Zie, Ik kom om Uw wil te doen, O God! Slagtoffer en offerande hebt Gij niet gewild, maar Gij hebt mij het lichaam toebereid" (Hebr. X : 5-7). In ons lichaam, in onze menschelijke natuur verschijnt Gods eigen Zoon te Bethlehem om Gods wil. Deze zon verdwijnt niet weer, Zij straalt steeds nieuw op 't mensendom weer, Dat zonder haar vreught niet kan lezen. Waarachtig straalt voor alle volken, Haar glans verdrijft de donkere wolken Van zond' en dwaling, wee en rouw. Gij, volken! neemt Hem aan! Hij wijst de juiste baan. Halleluja! Maak u bereid! Uw Heiland leidt U tot uw eeuwige legerlijkheid. Heerlijk ruischen de Engelenklanken; Laat ons den Heer met de Engelen danken; Welaan, ons Here geboorte gewijd! Tot dit feest laat God ons nooden; Zijn volheid wordt ons aangeboden; O, neemt uw vrede in uw strijd; Gelooft en hoopt en mint! De Vader geeft zijn Kind. Hallelujah! De jubelton Klimt tot Gods troon! Hij geeft ons 't licht, Hij geeft zijn Zoon. BIJ DE WISSELING DES JAARS. De laatste of de eerste dag des jaars. Psalm XXXIX, 12 of XC, 12. Leer ons alzoo onze dagen tellen, dat wij een wijze hurte bekomen. Ps. XC: 12. Ziet dan, hoe gij voorzichtig wandelt niet als onwijzen, maar als wijzen, den tijd uitkoopende deweels de dagen boos z'n. Efeze V: 15, 16. Onlangs ging ik het graf van een vriend bezoeken, maar dat bezoek was mij onuitsprekelijk treurig. De oorzaak van mijn treurigheid was deze: ik had mijn vriend siecht behandeld en ik was van plan om hem vergeving te vragen, maar ziet, ik had niet gesteld en weer niet gesteld. Ondertussen kwam hij te sterven. Nu was het te laat en ik had mijzelf te verwijten, dat ik zo siecht met hem gehandeld en hem nooit om excuses gevraagd had. Ik kon niet meer doen dan zijn graf bezoeken, hoe weemoedig deze pligt mij ook stemde. Wanneer de mensch een levensjaar afgelegd heeft, dan is het hem als of het oude jaar ten grave is gedaald. De vrolijkheid van een Nieuwjaarsdag verhindert hem niet om teug te zien op het geschenk van het oude jaar. En hoe nu, indien dat oude jaar niet goed besteed was? Indien ik die trouwe vriend, die God mij gegeven had tot mijn nut, siecht behandeld heb, welk een zelfverwijt moet er niet bij mij opkomen als ik terugdenk aan het oude jaar? Maar het zelf verwijt baat niet veel. Laat ons liever vergeven wat achter is en ons strekken tot het goede is. Vervolgens nemen wij in dit uur van den Apostel lessen der wijsheid, opdat wij van nu aan voorzichtig wandelen, niet als onwijzen, maar als wijzen, de tijd uitkoopende. Wij willen deze lessen overgeven om daardoor opgewekt te worden tot het doen van de bede van Mozes, de man van God: Leer ons alzoo onze dagen te tellen, dat wij een wijze hart bekomen. Daartoe willen wij vooral letten op de woorden, den tijd niet verkwistend. Hoe is deze uitdrukking te verstaan? Hoe kan ik met mogelijkheid tijd verkwisten? Bij voorbeeld, is het mogelijk dat ik van iemand anders tijd koop, om die te voegen bij mijn eigen leeftijd? Zekerlijk niet. Of wanneer ik een jaar verbeuzeld, verloren heb, is het mogelijk om die tijd terug te koop? Onmogelijk is dit. Wat de Apostel leert komt hierop neer: - den bekwamende tijd of de gelegenheid om het werk Gods te doen moeten wij ons verschaffen; - ten spijde van vijanden en dieven, die onzen tijd wegstelen en vermoorden, moeten wij die tijd als een kostbare schat beschouwen en gebruiken. Gelijk iemand die de waarde van het geld kent, alle verkwistings vermijdt, zo moeten wij als wijze rentmeesters zuinig omgaan met onzen tijd. Ten einde dan ons op te wekken tot opvolging van de les, koopt de tijd uit, - is het goed dat wij ons bij het einde of ook bij het begin van een jaar voor de geest roepen die waarde van den tijd. Denken wij daartoe aan iets dat zoo even aangepast is aan onze leeftijd, en de tijd in het algemeen, een voodje zijnde is onherroepelijk voorbij. Anders is het gesteld met sommige aardsche bezittingen. Een verkwisterra, die een kostbaar stuk erfgoed verloren heeft, kan met vlijt, en inspanning, en volharding, dat erfgoed zijner vaderen weer terugkrijgen. Maar een verloren jaar, een verloren leeftijd is verloren in den oceaan der eeuwigheid; met geen goud, met geen tranen of gebeden, kan de mensch zijn verloren tijd terugkopen. Stellen wij ons een handelaar voor, die op zekeren dag een kans had om duizenden van ponden te verdienen en die daaraan wist, dat hij nooit weer zulk een schoone gelegenheid zoon hebben om voordeel te maken. Hoe secuur zou de man niet te werk gaan, - hoe nauwkeurig zou hij niet hebben op zijn tijd, - hoe voorzichtig om dien schoonen kans niet te laten voorbijgaan! Hij kent de waarde van den tijd en daarnaar gedraagt hij zich. Evenzoo dient de zedelijke onsterfelijke mensch zijn leeftijd, zijn genadetijd: op prijs te stellen, wetende dat hij ziekt en kans heeft. De Apostel zegt: "het is de mensch gezet om siekte éénmaal te sterven", en daarmee het oordeel (Hebr. IX: 27); de mensch wil soms leven alsof hij tweemaal te sterven had, alsof hij van het dood kon terugkeren naar de wereld om goed te maken; wat hij verzuimd had, dan weer het tweede maal de wereld te verlaten. Dwaasheid der dwaasheid! Een tweede overweging welke ons de waarde van den tijd moet doen gevoelen is deze: God geeft ons den tijd als hij de klemste mate, ogenblik bij ogenblik. Het geld geeft Hij soms bij handvol, bij hoop: iemand verdient in een ogenblik grote sommen, of zonder zijn toedoen erf hij een twintigig jaar vermogen. Maar hoe meet God ons den tijd toe? Geeft Hij iemand het leven in kracht duurende zeven jaren of twintig jaren, gelijk een stuk vast goed soms voor een langen tijd verhuld wordt? Neen, geen van allen zijn wij van ons leven zeker. Elke ogenblik kan de dood komen die ons aan- zegt, deze aardse tabernakel moet afgebroken worden. Kostbaar is die tijd die ons zoo bij droppelen geschonken wordt, van ogenblik tot ogenblik. Dezelfde kan vergeleken worden bij een medicijn die zoo schaars en zoo kostbaar is, dat ieder drupekt druppel goud betaald moet worden. Zulk een medicijn zal door niemand vermorzen, weg smeten worden. Handelen de menschen even voorzichtig, even zorgvuldig met den kostbare leeftijd, die hun bij droppelen toegemeten wordt? Denken wij daarbij aan de kortheid van den tijd vergeleken met de eeuwigheid van het werk dat afgedaan moet worden. Gods beeld moet in de ziel hersteld worden, — zondige gewoonten moeten niet geroeid worden, het werk der heiligmaking moet begonnen en voortgezet worden, aan de zielen van anderen moet er arbeid worden gedaan, — voor dat alles is het längste leven niets te lang. Het werk dat hier gedaan wordt moet gedurende de lange eeuwigheid proef houden. Hij, die waarlijk wijs is, vindt dat hij al zijn tijd noodig heeft om zijn grote taak te volbrengen. De dwaas heeft volop tijd, klagen dat de tijd hem vervelt, dan moeite om den tijd te doden: hij kent niet de waarde van den tijd. Om van niets meer te spreken, herdenken wij nog dit: Wat zou een verloren ziel in de eeuwigheid toefelen geven om den verbeuzelden genadetijd terug te komen? Van sommige dienaars der zonde wordt de leeftijd doorgebracht in het moedwillige bedrijf van ongerechtigheden. Bij velen is het echter anders. Het geoorloofde vermaak, de geoorloofde tijdkortingen, de geoorloofde, noodzakelijke bezigheden vullen hun tijd en hart. Deze onschuldige dingen verhinderen hen om eerst het Koningrijk Gods en zijn gerechtigheid te zoeken, en alzoo wordt dat wat onschuldig is de schuld van de mens verder. Er komt het uur waarop het heet: doe rekenschap van uw rentmeesterschap; doe rekenschap van uw levensjaren, dagen, uren; doe rekenschap van uw Sabbatsdagen, van zo veel gezegend oogenblik, waarin de Heilige Geest aanwezig gewest heeft. Indien de mensch ontrouw is gewest, de talens van zijn Heer in de aarde begraven of verkeerd besteed heeft — indien hij zijn genadetijd kwalijk gebruikt heeft, — wat zal het naberood bitter zijn! Wat bergen van goud zou de verloren niet willen geven, indien mogelijk, in één genadedag op aarde, om zijn goed te maken wat verkeerd was. Doch te vergefs. De tijd is onherroepelijk voorbij, wat verloren is kan dan niet meer goed gemaakt worden. Welk een besef van de alles te boven gaande waarde van den tijd dient deze overweging ons niet te geven! Indien wij de waarde van den tijd beter willen kennen, en den tijd steeds uit te kooppen, dan dienen wij ook op de hoede te zijn tegen al wat ons den tijd ontstelen wil. IJdele gezelschappen, tijdroovende en geestverstrooiende vermakens, onnuttige bezigheden, om niet te spreken van dat wat bepaald zondig is, — ziet daar enkele vijanden van den tijd. Niet het minste dienen wij ons aan te gorden tegen den rampzaligen geest van uitstel, die ons verleidt om tot morgen, en nog eens tot morgen uit te stellen den pligt, welke heden bedacht moest worden. Christenen! Het is ons niet genoeg om te hooren welke redenen er zijn om den tijd op prijs te stellen, en tegen welke vijanden van onze tijd wij te waken hebben. De aangeboren dwaasheid van ons hart wordt niet door zulke redenen weggenomen. Zelflessen hebben uit zelden de kracht niet om ons waar levenswijsheid te leren. Nemen wij de toelichting tot het gebed om de verlichting van Gods Geest. Maken wij tot het onze het gebed van Mozes, de man van God: "Leer mij God, om mijn dagen te tellen, opdat ik een wijs hart bekomen". Die heeft geld lief, telt zolang zijn gouden ponden; dit behoeft niemand hem te leren. Maar wij hebben een goddelijken leraar nodig om ons te genezen van onze aangeboren dwaasheid, om ons te leren hoe wij onze dagen te tellen zullen als onze kostbaarste bezittingen. Komi, laat ons samen nederknielen voor de Here, die ons geschapen heeft! Hij is de aanbiddingsobject van onze zielen. Die 't leven is en 't leven geeft! Hij sirooit de jaren voor ons henen, gelijk de landman 't koren strooit; de tijden kwamen en verden. De tijden van God veranderd nooit. 8. Ja, ook uw liefde, o God van zogen... Is eeuwig, wijl Gij liefde zijt! U leidt ons op de rechte wegen, U sterkt ons in den goeden strijd! Als we in de geest al het heil verwachten, Dat Gij in een enkel jaar ons schenkt, Dan buigen we ons in 't stof en staamlen: "Wij zijn wij, Heer, dat Gij ons gedenkt?" Schoon wij de sterren tellen konden, Uw gunstbewijzen tellen niet een! Wij, wij verheerlijk onze zonden, Maar Gij uw goedertierenheid; Ik ben geringer, Heere, Heere! Dan al het heil, dat mij verwacht; Uw goedheid, die ik heden eere, Is wel een eeuwig danklied waard! In 's Heilands naam kom ik smekendo: Vermitsel mij uw liefde in het nieuwejaar, Laat mij uw vertroosting niet ontbreken, Omring mij met uw Engelschaar; Breng ons ter over het elende dwalen, Maak van de dienst der zond' ons vrije ademhaling, Zodat elke ademtocht Een loofzing aan uw liefde is! Wil door uw zegen ons vermaakken, Zodat de blijdschap heilzaam is; Of wel, beschikt Gij ons kruis en lijden, Zodat heilig ons door droefenis; Laat ons geen wereldsch goed bejagen; Dat met de wereld ten ondergaat, Maar naar die ware rijkdom vragen, Dat onverderfelijk overblijft! Versterk ons hart bij alle nooden, Verkijk de ziel, die angstig vreest, Bescherm uw Evangelieboden, En zal de vooreten met uw Geest; Wees Gij de armen troost en raad, De zwakken steun en hulp in nood. De weeuwe man, de wezen vader, Ons allen 't leven uit den dood. En mogen dit jaar mijn laatste wezen, Geef dat het ook mijn beste zij ! Die alle wonden kan genezen, Hij balsem en genezen nul ! Wees Heiland, mij van God gegeven ! Het licht, waar 't brekend oog op staart : Dan wordt mijn sterven mijn herleven, En 't uur mijns doods mijn hemelvaart. ZONDAG. (Gezond vereenigd gebed). Lees: Psalm XXXIV, Zo zijn dit twee van de samenkomsten op de aarde, over eeuwig zaal, die zij zouden lozen. begeeren, dat die hand zal geschieden van mijnen Vader, die in de hemelen is. Wat waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben ik in het midden van hen. Math. XVIII : 19, 20. Ik heb op hen gezien, ja hen als een waterstroom, aanlopen; en hun aandacht is niet schaamrood geworden. Ps. XXXVI : 6. In de maand Januarij van het jaar 1861 is er geweest eene vereeniging tot het gebed gedurende eene week, waaraan vele christenen in verschillende landen deel hebben genomen. De uitnoodiging er toe is uitgegaan niet van hoog geplaatste personen, of een invloedrijk kerkgenootschap. Eenige Amerikaanse Zendelingen te Lodiana in Oost-Indie voelden zich gedrongen om hun mede-Christenen alom op te wekken tot het gebed, vooral het gemeenschappelijke gebed om den zegen des Heiligen Geest over de Christenheid, vooral over het zendingswerk. De noodiging vond geestklank in vele harten die bewogen werden tot het eenparige gebed. Groot is de zegen geweest welke er rustte op deze noodiging, naar de ervaring van vele kinderen Gods. Sinds die tijd schrijft de Evangelische Alliantie in Engeland elk jaar zulke een weëd des gebeds uit, zodat de viering er van een bijna algemene instelling onder Evangelische Christenen geworden is. Ook in Zuid-Afrika neemt men er deel aan. Voor iedere dag deze week is er het een of andere bepaalde onderwerp; dat de aandacht en de gebeden der Christenen bezig houdt. Beginnen wij deze week door ons bezig te houden met den zegen welken het Woord van God heeft beloofd voor het verenigde gebed. Op het gebed van den eenlingen bidder, die in de eenzaamheid tot God roept, is er al zegen beloofd. Maar met nadruk wordt gezegd, dat God nog eerder hoort waar zijn kinderen eenpariglijk bidden, al zijn het slechts twee of drie, die daartoe zamenstemmen. De eenzame bidder wordt bemoedigd, hij gevoelt zich sterker als hij niet meer alleen staat, maar gedragen wordt door de gebeden van zijn medegelovigen. Hoe moeten wij ons dan niet gesteekt gevoelen door een vereniging tot het gebed, welke over de ganze aarde uitgebreid is! Dan kunnen wij gevoelen wat het is te belijden: ik geloof in een heilige, algemene Christelijke kerk, — de gemeenschap der gelovigen. Laat ons opzettelijk hierover nadenken; laat het gelezene psalmwoord: zij hebben Hem als een waterstroom aangetoefd, ons daarin leiden. Wat is niet de kracht van een waterstroom! Soms vernietigt hij in zijn vaart met onwederstaanbare kracht huizen, wallen, dammen, alles wat de mens kan oprichten. Daarom wordt het oordeel van God over den zondaar soms voorgesteld als een overstroming, die alle schuilplaats en alle toevlucht der leugenen wegvaagt (Jesaja XXVIII : 17, 18). Geheel anders is het echter in het psalmwoord, — daar zijn onze gebeden een waterstroom, die op de Heer aanloopt en Hem overmoedt. Tragen wij nu, waaruit toch wordt gindsche waterstroom in een rivier samengesteld? Uit enkele kleine regendroppelen, waarvan ieder een op zichzelf onbeduidend is en niets vermag. Enkele droppelen, ja duizenden als zij verspreid zijn uit elkaar en niet te gelijk op de aarde vallen, brengen geen vochtigheid en geen vruchtbaarheid te weeg. Maar hoe geheel anders is het als duizenden droppelen te gelijk vallen, samen komen in een waterval. Zij vullen een vijver voor, of maken een straal water uit. En vele straaltjes water samenkomend maken een machtige rivier uit, die zegen en vruchtbaarheid verspreidt, wellicht een magtige rivier waarop schepen kunnen varen. Ziet daar een beeld van wat het vereenigde gebed van vele kinderen Gods betekent. De gelovige die alleen staat, voelt zich klein en onbeduidend. Hoe min zegen kan hij voor de wereld met zijn zwakke gebeden te weeg biengen ! — Zoo meent hij ten minste. Hij dürft niet denken dat de bekeering van zondaren, de verlossing van Gods kinderen, het gevolg zal wezen van zijn eenzame gebeden. Maar ziet, hij bidt in den broederkring met andere gelovigen, en dadelijk voelt hij dat hij niet alleen staat. Zijn gebed mag klein wezen als een droppel ; maar er zijn andere droppelen ; er zijn gezelschappen, gemeenten van bidders door het hele land, ja over geheel de wereld. Het vurige, dringende gebed van vele kinderen Gods zal veel vermogen ; zij loopen er aan als een waterstroom en hunne aangezichtene zullen niet schaamrood worden. Zoo mag dat, zoo moet het zijn, ook gedurende de week des gebeds in de maand Januarij. Maar laat ons ook wat anders opmerken omtrent den waterstroom. Een ieder weet wat gedaan wordt als een stroom te zwak is, bij voorbeeld, om een molen te drijven of ander werk te doen. Opdammen, dat is, schijnbaar tegenstaan, stuiten in zijn loop, door vergadert de stroom kracht. En wat doet de Heer soms met de gebeden van zijn volk ? Hij schijnt ze tegen te staan, te stuiten, Hij geeft geen antwoord. Maar dit geschiedt juist om ze te beproeven, om de gebeden sterker te maken. Zoo werd het gebed van de Kanaänese vrouw dubbel sterk, toen de Verlosser haar schijnbaar afwees, haar vergelijkende bij een hond. Ziet daar een landbouwer bezig om een zwakken stroom op zijn plaats te stuiten, hij legt den stroom hinderpalen in den weg, hij gaat hem tegen met een dam. Een onnoozele mensch die dat niet begrijpt zal zich verwonderen, — hij zal zeggen dat de landbouwer verkeerd doet door den stroom zoo te stuiten. Maar wij weten beter; juist om kracht te vergaren is het dat men zoo den stroom opdamt. En hoe nu wanneer onze gebeden schijnbaar geen verhooring vinden, — wanneer de Heer dezelve schijnt te stuiten? Onnoozele kinderen die wij zijn, om dan te zeggen dat het gebed ijdel is! De Heer weet beter: onze zwakke gebeden moeten ernstiger, dringender, zij moeten geloofvol worden; dan zijn zij onwederstaanbaar. Zoo wil Hij ons opvoeden om te bidden als Jakob: "Laat U niet varen tot zij dat Gij mij zegent" (Gen. XXXII). Wij moeten ons vorstelijk leeren gedragen met God en overmogen. De Emmausgangers vrezen dat de Heer weggaat; zij dwingen Hem zeggend: "Blijf met ons! want het is bij den avond en de dag is gedaald" en Hij ging in en bleef met hen (Luk. XXIV). Chatenenl Leert de lessen, welke de waterdroupjes en de opgedamde waterstroom ons kunnen leeren. Als een kind van God spreekt: "Het komt er niet op aan of ik ook medebid: mijn gebed is maar een nietige druppel" — dan doet hij zonde. Hoe zou het gaan als alle kinderen Gods zouden spreken? Dan zouden alle regendroppelen wegblijven, de wereld zou met dorheid en onvruchtbaarheid geslagen worden. Kind van God! Het waren gebed begint in de binnenkamer en moet altijd daar voortgezet worden. Maar het blijft niet beperkt tot die heilige plaats. Denk aan de belofte des Heemlands aan twee of drie, die samenstemmen en samenwerken. Denk aan de leli van de duizenden, miljoenen regendroppels die samenwerken. Zo dat gij niet achterblijft, als het geen maar een geringe bijdrage tot den waterstroom. Laat ons deze week gelovig handelen volgens het woord: "Zij hebben eren als een waterstroom aangetoond en hun ten antwoorden zijn niet schaamrood geworden". Maar laat dat niet ontbreken aan lof en dank bij al ons vurig, gemeenschappelijk bidden om zegen. Ps. XXXIV is van David als hij zijn gelaat veranderd had voor het aangezicht van Abimelech, die hem wegstuurde dat hij door ging. Die eeuwige, David, riep en de Heer hoorde, en verloste hem uit al zijn benauwdheid (vs. 7). En hoe begint de Psalm? "Ik zal den Heer loven te aller tijde! Zijn lof zal gedurend in mijn mond zijn". Alle godvrienden roept hij toe: "maakt den Heer met mij groot, en laat ons Zijn naam samen verhogen". Onze ziel vergeet niet om den Heer te loven en groot te maken. Telkenmaal, wanneer de Christenen tot God nadert in het gebed, vragen ze hem om zulks te doen met schuldbelijdenis en met dankzeggings. Bijzonder past het ons als wij in gemeenschap met medegelovigen over de hele aarde bidden, wanneer om grote zegeningen voor onszelf en anderen; dat wij onszelf eerst voor God verontmoedigen met belijdenis van onze en andere zonden, en dan ook indachtig zijn aan Gods grote genade, waarvoor wij danken moeten. Het hoofdstuk uit den profeet Daniel, dat voor lezen is, dient als een treffend voorbeeld van de nederigste schuldbelijdenis, wanneer de zonde van een hele volk, terwijl het tekstwoord niet Ezechiël ons doet weten, dat God met bijzonder welgevallen ziet op hen, die zuchten en nietsroepen over al de gruwelen, die in het midden van Jeruzalem, de stad en gemeente Gods, geschieden. Ezechiel immers krijgt te zien zes mannen, opzieners der stad, Engelen des verderfs, elk met zijn verpletterend wapen in de band (vs. 2). In het midden van hen is er een met onderscheiden kleederdracht, — hij is met linnen bekleed en heeft aan zijn lendenen een schrijvers inktkoker en gereedschap, gelijk nu nog in het Oosten te zien is. Tot deze schrijver zegt de Heer, dat hij doorgaan moet door het midden der stad en een teken zetten op het voorhoofd van degenen, die niet bezoedeld zijn door Jeruzalems gruwelen, maar die deswegen zuchten en nietsroepen. Daarentegen ziet de profeet dat aan de overige zeven mannen bevel wordt gegeven om door de stad te gaan, beginnend bij het Heiligdom, en zonder verloochening te dooden alle zondaars aan wier hoofd het onderscheidende teken niet te vinden is. Dit bevel ziet hij dan ten uitvoer gebracht. 