title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Hij heeft haar vrijen gegeven. Ze heeft gehoor gegeven aan haar deel. Om haar gevoelens te tonen, zeg ik tot u. Een oorlog, waarin wij nemen deel, en bidden elk wij dat, wat voor ons is, goed is voor u. Oud, jong, groot en klein, dat wij van volk mee zullen beren. Die vrouwen bedriegen, baar mannen en liegen, en maken ze handkussens breed en hoog. Een nieuws liedje: Hoort alle toe, arm en rijk, wat kort en krachtig is geschreven van een backer, nog dier gelijk. Gij zult horen dat recht bedoeld is. De vrouw begon de backer te irriteren, kwam met veel redenen naar voren. Gij zijt kwaad en crank van dagen, aldus zei ze niet en verstoort. Gij zijt kwaad, omdat gij kwaad bent, backen, want leden gaan al snel af, en gij kwaad heft een grote facken, sprak dat kwijnende wijf. Och wijf, ik weet dat gij een grooten dank hebt dat gij met den arbeid aldus verlaat. Hier woont mijn geboorte beer, vranc, die van backen voor wel verlaat. Melis, ghink in, als je korter bent, daar zijn geboorte plaatjes bijden vier. Heer vranc, ik zou voor gaande huren om uw wil te komen hier. Vranc, geboorte, gij moet weten, help doch mijn wijf en wees gebracht. Ten backen, ten budelen en weet niet te vergeten, gij zult hebben al dat gij wilt. Die knappe was slim van bedrijf, hij vroeg dat vrouwen voor wel te pas. De Trouw spoorde ons aan om ook niet te kijken. Hein dacht dat backen grooten arbeid was. 8. Die knappe gine dat meel begiende Twee maanden lang drie of vier Ten leeuwen begon hem den arbeid te yerdriegen En zijdeng ineens ik wil van hier 9. Melis sprak wild dat bij mij blijven Je zal verbleken huur Nee, ik meen om in rond te schuiven Den arbeid zal ik met veel te doen 10. Dat groote sprak al om begrepen Vranken, ik zal het beteren al in haar leven Nee, ik vroeg uwen achterkant te smeren Mijn meel is en ik heb het genoeg 11. Meester, ik wil gaan foekjen aan de hand Je wil gaan nemen mijn gehele Alleen wil ik met betalen mijn huur die ik verdient heb vier maanden lang 12. Melis sprak, ik en zal niet betalen Vranken, gij dient mijn huur niet uit Gij hebt mijn cont niet betaald, daarom fiet u een arme drukker 13. Aan dit jaar is een bakker gesignaleerd Niemand zal hem kunnen trekken aan Hier voor wacht je je zenuwen disicules die den arbeid niet hebben gedaan en kunnen 19 292 cvc. ^ Een nieuw liedje. 1. XlOort mensen hier gezeten Int borgengeche kriit die jromelijc drinken en eten en bedrogen zouden Om dat ons Keyser nieuw werd benijd En voor zijn vroemelijk schrijf, dies zijn wij verboden Wij danken al tafemen god gebenedijd 2. Menig hart verwent was in benauwen Int borgengeche plein Om dat Gelderland en Cleefsche landouwen En die Gulkenaers klein Spraken van onfin Keyser vilein En vreeden zeker, als tafemen gemeen dat hem die kabbeliauwen hadden in 3. Een hart verbroken van geest In gods toe verlaat Niet meer voor hem en maakt de meeste Werd verheven zwaar Maar die hem verheft, hoort menstelijker zwaar Werd verbroken quets, het bliep tegen mijn misdaad Vraagd Willem van Guili die gevangen gaat 4. Die comici spraken te rade Aan ons Keyserlijk graaf Oft hij Willem niet in genade Zouden willen ontzien Ons Keyser eert wilde aan volk vermaan Geen hand aan vlieg, hij wilde weten san Waarom dat hij de Arent was afgegaan 5. Die comici elk ander in stade Gingen Willem bezoeken En spraken eerst is te stade Hoort hier Cleuenaer comie Tracht in Keyfers banden op dit fascinerend In de velden groen als gevangen baroen En op die vier rieden, wil ik onverhoedt doen 6. Nu en sal prophetie niet liegen Hoort als hier naar Alle leugens en bedriegerij Wordt nu openbaar Dit is voor misleidende helemaal duidelijk En dat is gebleven vrij leugenaar nu is blijven Wij danken god dat onfin Keyser nog leeft 7. Gelderland, Cleef en Groot-Grijnch die landen Recht vrij ongepartijdig Begeren onder ons Keyserlijke handen Te fiere bewaard Wilde hij zich ontsnijden als Keyser vermaard Zij zijn volgde vaart, na die vroemden liberaal Hij wilde met Brabant houvan hebben geïpaart 8. O princelijke prins verheef Karolus corageus Van zijn gelijken en was nooit geëerboden Nog voor victorieus Hij kocht al voor ons Keyser valiant Door gods krachtige hand de Tyran torgezien wilt god ons Keyser fal befitten zodat land. Hoort toe gif Oostenaken aandgemeten Al die not -wijza floten ontdoen Ghij foot ooc met redelijk schamen Dit glii dier veraf maakt serene Toen En lacht al nuys geen beter spieg Dan Tijl mijn fluitje gaat To wel Een ietje nucht die quam met zorgen Hoe dat haar Dat geOosten was En zo hadtet lang alzo gedragen Want Gen raat geen flodder op dat paar Een al ben ik een lottje fei Komt Tijl met je fluitje gaat fo- wel Den niets te zeggen Tijl al beneden den fluit Hij dede nu nu na haar eren gel Dat VtOosten sprak beneden moten Daar zult ghi beter doen met geweld Nout en had ik beter spel Wil jij mijn fluitje gaat fo wel Dat Ttoviken sprak ten den fluitmaker Ghi moet mijn fluitje maken ver Ze gaat beter vinden in wel een aker Mijn hoofd bedeesch met al te kei Nou en had ik argere spel Dan Tijl mijn fluitje gaat To wel Dat Ttoviken deden haar brood wel voor vijlent Dat ze zijn vijlent al heel bedarf. Eh, ook daar naer in korter vijlent Den myter van vijlent starf En nou en had ik Talc gezoel Dan Tijl mijn fluitje gaat fo wel Dat flod was een kleine tijd ontsloten Maar veranderde wasch weer toe Gestel die fluitmaker To verdrogen Zijn groder mede uit zauwen toe Nou en had ik argere spel Dan Tijl mijn fluitje gaat fo wel 7. De soete voor de fluitmakers Om dat ze al alle waren moo Men vindt nog spitters ene brekers. Ze moeten doen met heete bloed En zeggen nou geen beter spel. Dan vijlt mijn fluitje gaat fo wel 8. Wi bidden elk nemet in dank. Maar wil iemand fluitje nog ontdoen Hi zal wel krijgen een goede blauw Om te coöperen een paar schoenen. Een zingt dan niet beter spel. Dan vijlt mijn slotken tegaat voor wel. Een nieuw liedeken. Macht toe den hoop met allen. Wat te Lueven is geboren zijn sint Janis-museum is gevallen. Van een clercken ongetrouwd. En van een moedergestel kind. Ze hadden elkaar lief. Al sprak hij zijn veel reeksen. Dat en bluste nog niet haar genot. Hij flaatte Vrouwe Venus knapen. Sint Joris besloot hem nat Om in haar blank armzetting te vallen. Hij haar voor vriendelijk bad Dwelok ze hem consenteerde. Van vader en Moeder was hij bevreed Minderkind dooders informeerde. Hoe het geval was van een geboort. Scheiden janiken krogen en stenen Lachmen aan dit meisje fier. Och moeder waar zal ik heen nooit meer en laat ik Tulband gevaar. Een geef Tal met die leden breiten Ten behoeve niet lang berust Of alleen moet ik tegen hem spreken Op den torenfolder hij oorden wilt De ouders hij of Terreur telden Maakten haastig haar bedden beneen. Op gevaar boeierye zij en mochten meer hebben haar lief dochter gebooren Wilde passendelijk verdragen Al wat hij den geeft aandeed Wi boogpen in korte dagen Sal al zijn pijnen zijn geboet Taamten rond den nacht Wordt dit meisje zeer beschreven Och moederschap ik moet zonder beiden. Daar gaan ga ik spreken den geest. De clerc kwam ter Terneer in. Bij zijn liefde moedemaakt Die geeft quelen zijn liefde tijd Dat hij die koets af heeft gecreacht De ouders niet meer vast en sliepen Haar verdriet stameloos verdriet Zeer luidt hij biddende riepen Liefste lijdt al wat te gebiedt Geeft goed, erg veel arbeit mee Al wat bij hem bevalt. Confessent als hem onder "rede" Op dat geen niet langer en bequam Tenslotte ginghen vrienden en Met mededeling tot baar bedde vroeg Mensen, zei de geeft fout met plannen die niet altijd zijn gevoeld De gebroken hart was van verwezenheid Ooh vrienden, dat weet ongeveer Hoe dat met den geel te nacht bestrijkt Ten baat feyt li holen fcreyen en loopen Alleen ik moet die pijn lijden Zie hoe ik hier lig gefloerd Door des geeft pijnlic bestrijden Wat die vrienden zonder weer leggen. Sprak eenen boerdelijk onverstandig Gesproken dochter mijn nicht en is geen macht Een amoreus liedeken. Het was een aard, een aardelijk middel. Op eenen morgen, de zon schijnt En daar vandt hij, vandt hij een vrouken zijnde. Ze had een wond diepe, wonde. Ze klaagde dat meestal op dat pas Of hij een heilige van de wonden was. Ze had dat van doen. Door neemt de tent en tentelt mij. Van goed hart bly Pijn in de spieren Hij nam dat vrou, dat rookende hout Aals meestert geprefene Hij leidde daar, aldaar aan een cant Om haar te genieten Zijn bus metter fahien, die was daar verboden En daar met dat hij tegen goed liefde vroonk het straat dat vrouken riep Laatst met laatst nog eens Nog eens als binnens beens Of ik ontfinne. 3. Dat Meesterken gaf en gaf dat verroken voet Al Tanden besteed. Hij had een tenten tent met ter poort Maar syn tent en zoude niet te staan Zijn tent die faute gelijk een riet Zijn schaamte dat hij dat verroken liet Als die verwaarde dat roken rijp hoorde, mijn oor hoorde, mijn oor bemachtigde Maar telkens mijn nog wel Met laken aarde Prins dat meekende moest daar vliegen met al te grote onverieren Die buite metter falu was kwalijke verwen Voor volkonde voor zorg Dat roken rijp liep lui en daar toe fee Armen daval leert jert v ambacht wel Leert eerst onze Gij moet te beter eerst gaan lappen Arm allengewoon loon dan verkracht tempeert. CXCIV. Een nieuw liedeken. Het was 's nachts, al te voeten nacht Dat alle die roeglust fonkelde De fierce nachtegaal hief op een lied en zang Met zand in wildere tongen Dat verhoorde twee gevelken syn Twee gevelken van avonturen Ze namen mij, mijn fierheid dom Jij en mocht niet om te duren Ze namen dat ik recht lief had Een vingerling root van goud Maar bracht zij mij dat wederom thuis En beter sal ik hem nog berouwen Het was een schipperken al op zijn weg Hij hoorde dat verroken zeer dagen Gebrek hier, brood, ofte wijn Dat wil ik doen halen Met en gebrek aan bier, brood of wijn Noch een anderhandige dingen Ik draag een kind voor een kleine kind Ik en kan die vader niet vinden Draag ik een kind voor een kleine kind Condit ghi die vader niet vinden Soo doet dat kindje al zijn genoegen Die vader taa v beminnen en van uw kleine kind. 7. Niet wil ik gaan trekken dat groene woude in, Die fijere nachtegaal werd gehort. Maar oh, alles zijn gevecht moeten zijn, En dat eens twee liefde waren. 8. Wij waren gescheiden mijn voeten lief, en ik, Het is haar naar voor wel berouwen. Wij zouden altijd samen vergadert zijn, En zou ik zijn mijn trouwe. 9. Goed en trouw, zeg ik, zullen ik zijn, Een fijne gelaat, zeg ik, schenken. Want als ik liggend in de armen van jou. Op een ander, zeg ik, denk ik, Niet raden elk lang maakt, Dat zij haar eisen bat bepleiten, Wanneer dat wilde is gedaan, En dan is die vriendschap verteerd. CXCV. Ben nieuwe fieken. In Junius den 22. dag Een Prins van Aarlen te velde men zegt Met veel vrome landleiers De Gelderse verloorde zonder Terstand. Ze bebaelden daar om Pont en eere Des prinsen meinen was op dat pad Henker in Tictaaren ras Bi de aller moedigste bereid Wie dat ruiter noch landknecht en was Moesten van burgers lichtgeveld De Gelderse kwamen tegen der nacht En hebben er donderen lof gehad Alarm geworcht met ongeveer Tiafhonderd perzen Maar de burgers die heel wijs bedacht Konden zich wel verbergen Smorgendag ongeveer dagbureau Ja, de Prins getroopt met een heide Met vijfhonderd perzen Daar overal af was mijn wel Terstand Graaf Willem van Vorlondeborg van weerden Al die Gelderse dat verhaal Dat die burgers zich naar kwamen Met die vittuille wagter gebracht Met die schutters laadbussen verrassen. Adolp. Wanneer hen komen zij midden in de defensie. De Prins viel die gelders dapper aan. En heeft haar schade van mensen man. Ten koste van die burgers niet verdrieten. Veel van de boeren lachten als dan. Het bloed zocht die schoenen vliegen. Die van benzet rob waren ook uitgebroken. En hebben onder den hoop geclongen. Met buizen en cortonnen. Zij hebben die geldscheiden zo bedwongen. Zij en mochten daar niet lang houden. Die geldscheiden ten allen tijden dit rumoer daar werd Terzleghen zo menig boer. Alle die burgers knechten riepen gelt, gelt, toen vertwijfeld loer. Of wij en willen daar niet vechten. Van zelf en was daar geen gerucht voor de burgers hadden zij gedacht. In Wassenberg zo zij gehuwd. Na Ruhrmund en namen zij ook de vlucht. Die burgers volgden op haar bevelen. Pan wellevend tenten en victuiallen net met XV grote staken reijn opgesteld. De voorraad en daar toe toten. De burgers hadden met beverpenningen gescepter. Zij had haar niet verdroogen. God en de Heer vindt Andries die wil bewaren dat gouden vlieg voor alle verraderingen voor hinder of schade of enig verlies. En tot alle tijden. Een nieuw liedeken: Je hebt de wereld heel bemind. Zij heeft met heel van God getogen. Ik heb ook al verwond. Hoe de wereld met mij heeft bedrogen. O God, het is in de verloren gaan. Wil je mij ontfermen nog? O valsche wereld, je hebt mij al gelogen. In de en is niet dan bedrocht. O wereld, jij zijt toch een partij tegen God, het is daar bestraft. Want niemand en voorkomt dat eeuwige leven. Dat maak ik wel vreugd, nog onderweg. O valt, schaar werkelijk, ik heb verwen. Jong en is niet dan bedrocht. Gullichheid en onverdaagd. En zijn nu ter wereld al geen fonden. Overvulde je fervent. Als zijn de ongericht al gevonden. Om geld, om goed, ontbeelden alle fonden. Dat maak ik wel vreugd, nog onderweg. O valt, schaar werkelijk, ik heb verwen. Jong en is niet dan bedrocht. Als ik die wereld wel beseffend, En bekennen haar gebreken. Laat ons dan tot christendom harken. En de wereld heel verstellen. Aan hem en zal ons niet gebreken, Want hij is de menschen soort. O valt, schaar werkelijk, ik heb al doorgezien. Jong en is niet dan bedrocht. O Hemelse vader, geseid, Wilt me van dit vlees verlaten, Dat we door christendom worden bezield, Want we zijn al broedersche vaten. De wereld met haar onderlaten, Heeft me nu beuagen nog. O valt, schaar werkelijk, ten maak ik vermoed, Jong en is niet dan bedrocht. O Vader, inderheid eeuwigheid, Wilt me uw geest ingaan, De wereld heeft me heel verlaten. Zij doet me na den vleesche leven. Het welke de siel in de hemel Verloren in de hel troostloos. O Valt, schaar werkelijk, ik heb al klaar beseefd, Jong en is niet dan bedrocht. h JN Augafto den tweeßen dach Datmen de ftadt van Louen belegen lach AI van die franfche knechten Daer Merten ran RolTum fonder verdrach die lueuenaers woude benechten 2. Die franfoyfen quamen feer lloutelic aen Si meynden te Lueuen binnen ghaen Ghelijck een fcheper drijft fijn fchapen Sonder flach oft fonder flaen Meynden de louenfcc vroukens te flapen 3. Op de vefle was menigen floaten clerc die vroukens waren neerflich int werck Aen Aeenen aen reepen aen alle dingHen Si fpraken fijt alle cloec int werck Wi füllen ▼ ghenoech aen brenghen 4. De franfoyfen fchoten hen bulTen af die van louen en achten dat niet een caf Die burghers hielden goe hoede AI waert dat hen veel volcx beghäf De fchutters waren cloec van moede 5. Merten van Rofliun den onuerlaet Hi heeft ghefonden eenen abafaet AI aen die burghers ghetrouwe Hi eyfle met woorden feer abflinaet Tfeuentichduyfent cronen root van gouwe 6. Daer bouen eyfle hi noch een voor al Van clooten van buflen een groot ghetal En poeyer met gheheelder crmijen En dat hi fes weken fonder ghefchal Wt ende in fou moghen rijen 304 7. Die heeren hebben verCtaen dit woort Die borghers waren feer verftoort Si enwouden dat niet confenteeren Si fpraken altfamen met een accoort Wi willenfe declineren 8. Merten ran Bofliim hea capiteyn Hi hielt voor de ßadt van Louen ghemeyn Dat heeft den borghers rerdroten Si riepen comt aeii groot ende cleyn En fi hebben inden hoop ghefchooten 9. Die franfoyfen waren feer vemaert doort fchieten is hen den moet befwaert achter nigghe fijn fi ghetoghen du8 danct god de zyn dienaers heeft bewaert Want het ftaet doch al in ßpi vermoghen 10. Merten van KoITiim yr^ i^ grooter noot Want daer bleeffer meer dan iüj .c. doot dies was hi gheftoort van finne Mer in een groote fcbure verftaget bloot daer dedc hife varen inne 11. Die franfoyfen waren feer veruaert Si hebbent al tfamen verbaert die dooden metter fchneren die ftadt van louen was hen ontuert dat mochten fi wel betrueren 12. Als god zijn dienaers helpen wilt Teghen hem en helpet tfwaert no<di fchilt dan alleen in die bant des heeren dus laet ons tot god keeren als ridder milt Hi fal hem tonlwaert keeren 13. Je loopt in het rinkelend geld aan, eloken cant. En ik doe mijn keelken eUncken. Je geev mijnen man een penninc in de hand, daar me voor ga ik leven drinken. Als ik gebelt thuys breng ik jou in mijn dan fegt ik. Een vrouw. Ik sliep heel nachten op die bank, Niet achteloos op de vloer snare. Ik bebber een man naar mijn dank, Hij draagt met gaand voer en water. Als ik hem hoor gaande te hier te wijn, dan fegt ik. Een vrou. Als werd ik beclapt men vroor meer, daar af en maakt mijn man geen voor. Hij kijkt voor ruimtelijk voor mijn eer. En fegt mijn wijf en is geen hoer. Ik beloof hem een paar kussen fin, dan fegt ik. Een vrouw. Hij laat me nu in mijn willekeur doen, Zo lang hij ick betalen. Ga ik nieuwe kussen ooit tripsen koen, Hij en vraagt me niet waar dat ick hale. Als doe ik al dit ten is hem geen pijn, dan fegt hij. Een vrouw. Als werd ik gehad wat lichter een, Het en fiale me niet een goede. Ik kom weer thuis tot mijn man, En ik geef hem een gouden kroon. Als ik heb gehad een goed ravijn, Dan fegt hij. Een vrouw van eeren volledig zijn. Oorlog men vroor nog meer bekent, Vaak volkken aarde in alle hoeken. In Vlaanderen, Brabant, te Bergen, te Gent die wel tinto door laten verfoeien. En haar mans wel verplicht met sierlijken fin, En willen nog altijd vrouwen van eeren fin. "Si was gekozen gelijk een pagina. En was dat niet voor verdriet. Pagina wel lief pagina. Waar is de beer? Met verstand, Mijn beer heeft met verlaten. Dus moet ik dolen langzamer gaan straten, Ik en weet mijns geenen raad. Goede raad valt ik voor geven. Laat ons gaan dronken den wijn. Want mij dunkt aan, dat u visage, Gij en zijt geen beeren pagina. En gij zijt een fier maagdje. Oft ik een maagdje was, Wat leidt daar iemand aan. Laat ons te vrezen gaan wandelen Van den eenen tot de anderen, Wi vinden genoegen. Daar ging hijheen en zijten lluypen, Gekocht een kaas en dief Van daar tot achter die veven. Om voor Venus brand te lessenen, Daar reek ik hem die pagina lief. Pagina wel lief pagina, We zijn wel gehuwd En komt niet meer voor laat in de donker, Om te spelen met uw donker 'Oft gij fout verdienen grijpt. Maar die dit liedje dichtte, dat was een ionghelinck fine. Hij hield voor wel gevangen God schende quade nijders tongen Met zijn liefde in den wijn. Ons vreemde tongen ons vreemd spekken heeft, Want elk vat wijn geeft een drijfje in de zeeft Wilden dan reinig zijn en wel begrijpen. Hebt hart, tong en vlees gebonden." Deen edelen, waren reyn Die fietment in ghemeyn Boven alle wolcken gaen Dan daelt hij neder faen In de zee rash onbelaan En daer voor hield hij een Vissch om in ioncxkens klein De hooghere te Terflaen Sghelijcx euer reyset all Land, water, berch, en dal Ons edel Keysermaijn En voorghet voor groot en final Hoe hij donnofel val BeSchermen voor gepeijn Als wij in russen zijn Hij en ruit in geen termijn. Mae voor was voor zijn getal Als maakt hij klein schaal Altogether nu eens aan zicht Naer Vlaanderen land mignoot Was ons Keyser denoot In april den Tierden dag Op Taverne maar den voet Die doen den toren hem boot Beleti fomen sach Christus die al vermacht Hielp hem in dat beleg Dat den toren voor hem voot Zijn yyanden bleven dood Lof god hij wanden slecht Als ons Keyser spelend Die Turken uit zijn rijk Dus had hij gedaan Tuen Hij beeft in elk canton Die grenzen variëren In Spanje van al voorzien Aan zijn kinderen doen te zien In alle edele tot dien Nam bij hoge staan oorlog, want Hij kwam penibel Verliefd op een christen Als bijt in Spanje daar Gheseelt had alle gaar Den vierden in Huelva liet vallen Kwam hij om ons welvaart Te Balemoeten daar Als zijn schepen lagen gereed Daar ons Keyser in vertrouwen, Met al zijn edele discrete Dus voor kwam bij een paar Met een groote armee naar Deze Nederlanden breed Lof God want bij hem vermogend Goede weer en voortgank Hij is geboren te Genoegen vree en vrij Daar elk ter vrijheid ontzprang. En feer beeft gester triomferert Elk nu verifieert En gevere schap prentendeert Naer des Keyfers ontzant Want bij naer ons verlant Comt ons bij ongevreesd 8. Vrouw Marie ingenieus En in den Grraaf van reus. Van Aarlem in den prinder Den Grraaf van Buren yleus En alle edele Coragieus Wij bedankken in dit kwartier Wante zij Keyfers landen hier 'Beschermd hebben Toor dangier Des tijt perilleus Ons Keyfer fortunieus Zals l'aer nu bedankt scheer. 310 CCL Vanden Landtman 1. Laat ons den landtman loven Met lange en vrucht Want hij gaat al te boven Om zijn loyaal gedachte Landbouwen, boeren, steden, Dagelijks spelen en voet Met zijn zoete leden Den edelen landtman gooit Daar al bij levens moet 2. Hertogen, Prinzen, Graaf Zullen zijn gevoel den landtman moet beflen Thema recht dat men hem prijst Als beeren triomferen En achteraf zijn plannen moet Men ziet hem hard werken den edelen landtman gooit Daar al bij levens moet 3. Elke doet den landtman loven Waer bij staat en plant Die mollen blind geboren Wroeten naar zijn meerwaardigheid Die koeken, schapen, en koeien Die komen metter spoed En doen zijn vrucht verdwijnen den edelen landtman gooit Daar al bij levens moet 4. Vrouw Venus heeft dieren Die doen zijn groot gezeik Zijn vruchten niet en vieren Als ze liggen in baar spel Ze stampelen en ze steken Als varen ze verboden Zijn koorn deerlijk breken den edelen landtman gooit Daar al bij levens moet 5. Elke beziert daar zijn bloeiing. Hoenders en vogels vry, Mensen ga je ter oefening houden. Eus en iJver niet altijd bij, Mensen foude quailiek geloof. Hoe veel ontzamel bloed trecken, en geef zensen uit zijn schouwen. Den edelen landman goed, Daar. %c 6. Dan is hij van die papen Om zijn tiende ghequilt, die kosters slaan en gapen Om eieren schoon of gelt, Safters en dachtijnen. Om hebben elk hun groet, laat hij van den fijnen, den edelen landman goed, Daar. %c 7. Muldfpoters met haar rijen Om kieken, koren en vlas, Gonnen wonder bedrijven, Die vier wouden op dat pas, Wilden hem goddank verlenen, Met hun bebediende voet. Maar met hebben dat so meeneu, Van de landman goed, Daar. %c 8. Die jagers en vlegels, die zijn ook welgeeroepen, Want als hij voor de wilden, En boeven hebben beurijt, Den molenaar van den meel, Als hij ter molen doet. Schept diep god weet hoe veel, Van de edele landman goed, Daar. %c 9. Vooren fistlauren fluikwijnen Doen zijn hoenders en ganzen stoot, Die willen weg om schoon te worden, Bijten koien en schapen dood. Wespen, Aipen, voor dat pleeg je, Sijn eieren ongebroed, Dus kom niet met hem in tel, Den edelen landman goed, Daar. %c Conflikt die toeter vijand, Ter ere den laodtroan, fijn, Zijn bloed en lichamen, Schande onder brood en wijn, En als hij was Terrestris, Quam als een landman vroet, Moet in zijn hulp weten, Den edelen landman goed, Daar al bij leven moet. CCU. Ben nieuw legebak. 1. Het is een droom vangt, Soo clacht ik mijn nood, Het scheiden valt met zwaarheid, Als dan dat vrouwen midden. Hij zegt, mijn hart loopt naar die liefde, die anders is geboren. En mijn ontrouw heeft gebeden. Och, het verlies doet me pijn. Schoon amoreuse zanger, Je hebt nog nooit betrapt Laat ik spreken, wat ga je zeggen? Schoon werden me veel voor. O die was ik aldoor rot. En met nu houtje, naar het einde, Ja, aldoor ik wel aansluiting. Laat ik dan, die duurzame intocht. Met mijn andere liefde in zenen, Waart u voorzichtig en bijna. Duizend vinjetten heb ik met bedrogen, Quade tongen hebben me verwen. Schoon woorden al gebracht. Spraak, zeg je niet en neem je niet bijna. Ja, al bijden raad, door quelle tongen quaet. Zijt gij van mij veraf en ook heel van mij terzijde. Hoe komt dat, gij mij aldus vermaakt? Niet en heb ik met terzijde bedacht. Adieu, schoon reine figuur, Adieu, schoon gelaten vijver, Ik en kan gerust niet een uur om die reine violier. Och, mocht ik nog eens ontschuldigen, Doen het waren gedaan. Aan die schoon rode molen, Och, mijn lijden aan de vaten, Waar dan al geheel gedaan, Want mijn hartje hebt gij door ontdaan. O god, de god van de muren, Apollon, bestraft mij, Venus, discipline. Aan die roep ik aan mij. Als gij mij doet aansluiten, Ook bedrogen, zal ik zijn. Gelijkt Salomo, de verst standaard, En ook Abelson, de fijne. Wel die opzij, roofemarijn, Sta ik op een kraken ijs. Adieu, adieu, prinses, Daar ik op had gedacht, Het was mij een droeve lege, Als gij mij, adieu, ontvingt. Kas de tongen breken was een been, En was er geen genoegen. Dit heb ik nu terzijde, Och, adieu, we moeten scheiden. God, die de -wet, wel gelegd, Gebaar, scharp, zijt gij vergeten. "Argrietken, gij zijt de trouwe en fierchtert geest, hebt twee buren, ooit kent gij, die ik graag ken. Reyn, vrouwelijk dier, ja, wilt gij niet wegwoelen eer ik inden rijden in de taal zal zeggen: ik heb leiden liefde voor uwen dans. In den rijden, daar wil ik smellen, men schenkt daar die trompetten, den wijn. Reyn, trouwelijk schijn, al onder die blauwe landouw, verreweg, daar is gebroken van vrouwen liefde had ik daar Maergrietken zou gij mij met mij gaan. Ik zou voor Leyden, al vooral voor Terwegen, vrouwelijk graag daar vullen de landenknechten nieuwe lusten. Ja, en vallen tot geendemut, aan grotere nood waren. Vooral terwegen, daar is groot nood. Men ziet die Romeinen landknechten dood. Klein en groot, ten voeten af ook het paard gaat men lief rijden uwer verden en laat mij met vrede. Margrietken, ik was voor graag bij, die bleek van dan mijn leugen bij. Begeerdes op mij. Zo valt ik getrouwelijk bij van dan. Wil je mij nog een keer niet afjagen? Margrietken, sprak met moede zijn: "Aan jou, ik wil vertrekken van hier." "Waar dit roover." "Ja, wil ik met God geleiden, voorwaar dat je van mij wilt scheiden, dat valt niet meer waar." Maar die dit liedje dichtte, zijn harten trouerde hem licht, vrij met en zacht. Quel indringend honden bebben hem in pijn. Daarom dat hij moet daaruit, dat verlanguist zijn. Maar die dit liedje eerst nauwlettend lang, dat was een ruiter van de bank, vrij en vrijmakend. Margrietken, en mag hem gehoorde niet, daarom voor groot verdriet zijn harten voor groot verdriet. "God van hemelrijk, wat druk is ons gesciet, die Borbonische ale gelijk, God behoede Bourbon van verdriet. 'Twas de vrome kapitein die hebben we verloren, de edele beer reijn. Menig falch heb ik gepleegd, te paarden en ook te voet, grote overwinning heb ik geachteghen, ter ere den keyser voet. Menig leet heb ik den koning gedaan, daar hij kwam als voor paarden, daar en mocht hij met niet ontgaan. Melanen heb ik in genomen, met menigens crijschman vrij." De Veneziaanse kwamen met mede Hela stond niet welvergaan Heel Italië had ik bedwongen Ter eeren de keizer, boomen had ik besprongen Daar ben ik doorgegaan in het dagelijks leven Het gebaar deed inden tweeden kaal Daar ben ik deernstige doden van menselijk acht Och, adieu, Kare, lieve, nieuwe Het moet nu geschieden, 29° Nee, het moet ook begrijpen Waar het scheiden doet mij pijn Je vande met de winst, dat heeft mijn liefde voor jou Nu moet ik omringen God blue nu aldaar onderhouden Adieu, gij edele beren, bouw me adieu, graaf Joris van Klarenbosch Waar toch den keizer beschouw ik Dat bid ik vrij edel bloed Adieu, nu roep ik de napels troepen Nu moet ik vanaf voorheen Gods barmhartigheid, verlaat mij Die beren weenden zeer Als had ik groot verdriet Al om Bourbon den beer Dat hij zo droevig soort Die knechten maakten groot misprijt Ze wisten wat bedrijven De franse lijn handen anders tracteerden Ons troepen hebben wij verloren En ontmoeten ons verlies Ik bid de almachtige, wier komst onze ziel ontfecht. Ick zeg God in zijn claghen Mijn druk, en mijn verdriet Hier en is niemand ten dage die mijn ook bijtand biedt dies lijdt mijn hart rouwt En daar toe grote pijn Lief de ick ontrouw Zie waren die schulden mijn Eens fiaers Stond in het hart Van een reyn vrouwenseijk grenen Nee lide ik pijn en kriest Om dat ik ben geweten Van rouw mijn oogen leken En lijden groot verdriet Jek sie ik ben verward Ken weet die kan geen niet Niet trouwen zijf wiek hoort Akoos na vrienden raad Ik en vender niet toe geboren Om te komen in volledige staat Mijn gevoel is te klein Na duwe reyn maagdelijnijn dos laat mijn harteken in weenen Om dat ik om het goed beloont moet zeggen Och goed gij doet mijn quelen En lijden groot pijn Ik ben nu een te Telent daar ik wilkom komen te zijn dus ga ik luister landen Als een man desperaat Lief dit duikt mijn leven schande Dat dat goed voor liefde gaat Wat diogen heb ik bedrogen Tegen het reyn maagdelijke voet dat gij mij wilt behoeden En worpen onder de voet Dit moet mijn hart tragen En lijden pijn groot Tot dit nog langer daarom Je ware echt liefere dood Als ben ik dus bedrogen Met reyn maagdelijke feit En valsche helijoa belogen Het komt bij uwer tijd Sprak ik te naer aan ere Zegt mij maagdelijke koen Anders dan dominee en ere Al gij mocht het te schijnen doen Ten had ik niet gespecen Als zei dat gij mij doet Hadt gij mij niet verweten dat ik was te klein van goed daar om dat ik val mijn schuld Lief die trouwe van jij Ik falder nog langer om te denken Al wil ik het vergeten langer zijn Oorlof reyn creatuere Die eens van die liefde mij Mijn dat ik tal trueren Alst moet gescheiden zijn Neen ik bloem verheven Van jou neem ik den keer Als heb ik mij begen Schoon lief man winter meer CCVI. Een nieuw Liedeken 1. Ibenk u lief wat macht v baten Dat ghy mij duidt perfect Op zweet font mijn verlaten Maar achter ik ben gerijmd O amorensch wissen En bevalt mij niet Verleent Hoe kon ik u genegen Als u harte mij niet en meent 2. Na boulevard moet ik trouwen Dit zijn mijn obsessie als in tranen Ik ben voor u verliefd Want ontrouw is mij geschoven Hoe kon je liefde doggen Dat dagelijks mijn hart weent Hoe veel pijn heeft toegestaan Als u harte mij niet en meent 3. Ik kan mij niet verzetten Dat ik u liefheb altijd aanvaard Mijn klagen en kan mij niet helpen Want voor die mij te troosten placht Doet mijn hart breken Dat voor op mij dUS blijft vertrouwen Hoe kan ik dan met spreken Als u harte mij niet en meent 4. Waar laat ik nu mijn begeven Mijn lijden dat is waar Liefde wil mij dienen Dat gaat mijn lange dorn hart naar dus moet ik dringend geloven Dat ghy mij altijd verbeent Hoe kan u mij troosten geven Als u harte mij niet en meent 5. En kan ik mij niet eens troosten genomen So en had ik mij niet betrapt Als in uw liefde te geloven Het welke mij nu bericht Want ik u doen niet en kende So verhart en voor vertrouwen Dat ghy mij liefde toewijd wijd Als u harte mij niet en meent 6. Prinselijke vrouwe Waarom fyidt aldus gevaar Dat ghy zeker u betrouwen Tot een ander die ghy bemint En laat mij in drukke blijven Rijk god hoe ben ik nu vertrouwen Eiland ghy kunt bedriegen Dat u harte mij niet en meent Een nieuws liedeken Wij willen horen een goed nieuws lied Wat te Haarlem in Holland is gemaakt Voor ons te genieten Aan het einde van twee huifjes gespeeld Goed voor den regen zoudden zij schouwen Zij schouwen daarvoor den regen was nat Een goed gespeeld lied achter die floppen laat Jij geeft hem nederwaarts, Helleboos Hij dacht dat die gespeelde goed Mijn onderdaker wat zoudden vertellen De een heeft der andere gehoorzucht Zeegt mij gespeelde zij nu nog macht Wilt mij die waarheid vertellen Jij zegt dat mij die rede beantwoordt Het is mijn zaak, ik kan weer verantwoorden Gespeeld, ik heb verloren mijn eer Gisteren ontmoette ik een wild beer Ten is mij nog niet berouwvol Hij gaf mij aanvankelijk een grooten meer Daar koos ik me twee vliegende mouwen Mocht quam ik in die turfsteeg Daar ik nog een vechtmes creeg Ik weerde mij dapper van onder En dat ik daar af geen kind en droog Dat geeft mij een stevig wonder Ik quam gegaan hoort mijn vermaan Daar vandaan twee huifjes gespeeld Spaart zich als in den doelen Hadden mij vriendelijk wel ontvankelijk Zij deden mij wel na mijn bevelen Gespeelde mij is al alfen geschreven Ik zal voor doen mijn recht te bepalen Vijftig kronen hoorde ik mijn verklaring Een goed gespeelde daartoe bij mij Wij lachen elkaar als fooi naren Dooden hierbij mij gespeeld had En hierbij mij als vriendelijk had Zodat ik zou weten zijn vrouwe Vijftig kronen zoude ik hierbij geven En daarvoor een ondertrouw Ik nam aldaar zijn trouwe ten pantser Ik dacht dat geldt in mijn hand Ik en wil van vruchten wat maken Ik koos twee doekjes vat dit verstaan. En een keer van rood schaapje Die ons dit liedje heeft gedicht Hij hoorde die woorden aan het licht. Mogen, Mag, XL Die fijn tot samenschrijven spraken Mocht hij aanvoelen haar aanvoelen Hij zou met haar wel kennelijk maken. Een nieuw liedje 1. Wij mogen wel loven en danken de tijd die deze genuchtheid doet bedrijven Ik heb consent al van mijn vrouw Te spelen tot de vijver Ik lach daarover op beide mijn knieën doen zei ze van de jouw gaard mensen de liefde. 2. Het verlangen als ik op ga zitten Ik leidde mijn vrouw ten afzijde Ik leidde ze al in haar kamertje Ik houde den spiegel daar ze haar haar op doet dan zegt ze dat man van eeren wees ik gegroet 3. Ik wachtte ik bakke ik vroeg den vloer. Ik doe dat werf al van den huif Je fette dat kind op mijn schoot Dan vrag ik van den grond Als ik dat doe dan is al goed dan zegt ze dat man van eeren weef ik gegroet 4. Het verlangen als die dokter achste flaat. Dansen gaf ik maken den potage Ik leidde mijn vrouw naar de kerk waar Spreek ik met toe ik weer mijn hoofd dan zeg ik man van eerbare groet Ten geef ik geen wonder al lijdt ik onder Als ik ga ik als een vijand met finales kaak Fortune en beet ik geen geluk Aan twee wonen en kan ik niet gerust zijn Ik lach daar over op beide mannen kniën Doe ik feit dat de vonte gaarde man de bij. Oorlog principe op dit ijzermijn Wij vreemden schoon van hier; scheiden Ik heb een vrouw die qua denken triest De duivel die moet haar geest bezelden Seggen ik is mijn vrouw geen dan is die tuin jou gaarde man de bij. Een nieuw lied Wil ik horen een goed nieuw lied dat van twee goede Lijnen is gefeeld Mensen smaak voor een uitputting Ze deden dat haar Vrouw Venus riep Ze gingen met de naaimand uit Ik kwam gereden als door een land Daar zag ik twee lange broodjes Speelend als op die uitputting Ze gingen naar de samenkomst van een bank Ze gingen met de naaimand uit Tot grootvaders tijd was een bruuske fad Ik dronk met mijn schoon Lijnen op de bank Het was een roofje van een virtuoziteit Wij gingen naar de samenkomst van een bank Wij gingen met de naaimand uit Oh naaimand is voor goed doen Azelacen het bracht veel vooruit Dat mijn harteken vloeide Als zwelt mijn buksken niet te min Met de naaimand ging ik uit Naaimand naaimand rein maandagen Altoos wilt ghij gedragen z'n. Bij gildekens metter fluite. Vroegmorgens vroeg inden coeleus wijn. En daags uit met de naaimand uit Als ik wijwater heb ontzien, Soo ga ik metten naeikorf uit. Je lach in een priëel gevangen. Eiland dat heeft mijn naachen gedaan. Je hield me in de muis. Mocht ik op die heeren straten gaan Nog ging ik metten naeikorf uit. Die dit liedeken het eerstmaal sang, Was een gevoel van de bank. Hij schoot gelijk een kwist. Hij nam zijn Lijnken metter fante. Hij ging met haar metten naeikorf uit. Een nieuw liedeken. Jonge harten wilt u verblijden En schaaf je een hoffelijkheid. Elk helpt den vreemdeling vroomelijk streven. Met al zijn edelen goeden wil. Want hij is gekomen na dat gewone plein En voort als na Antwerpen zeker. Komt hij die burgers verbluffen. Borgense harten in alle hoeken 2. Hij heeft voor landgenoten geleghen Met veelvromen man. Al en heeft hijt doen niet vergeten. Daar en ligt nu niet veel aan. Landgenoten vallen nog steeds zijn beweentesten. Elk borgenaar man op dit moment. Wilt vrolijk jubelen Met onvernoemd keyser wilt trionfieren Die Franse hebben daar gelaten. Bulten, poeier en clooten goed. Landgenoten hebben ze verlaten. Met al dat Franse bloed. Die Fransen zijn gekomen als met geweer. Den keyser heeft hem in een schavot gelegd. En heeft die Fransen verdreven. Veel hebben gelaten hun leven Die Fransen meenden in gemeen dat onvernoemd edelen keyser was dood die trokken Fransen groot en klein. Worden gewaar verstoort den cloot. Want hij is beschreven met puur en blauw. De Franse man moet wijken verstoort wel met. Met al zijn onderdanen. Toreken en Fransen moet hij daar laten. De dolfijn heeft daar gelaten. Zilver en daar toe rode goud. Merten van Roosendaal kwam te baten. Den edelen keyser zeer stout. De graaf van Bueren stout edel en kwaad. Die hielp daar menigen fransen ontdoen van onwetendheid. Menigen turk van onwerden. Te voet en ook te perzen. Die fransen hadden hun vermeten in alle hoeken, korten stond. Qualijk hebben zij haar gequeten. Zij liepen van daar goed rond. Daar den fransen koning af heeft gehaten, bescheurt hij ons voor menig leed. Al met die valschche turken. Wij en achten ons pochen nog snorken. De koning had hem vermeten met alle zijnen macht. Hij meende ons hebben verbeten maar hij is komen te laat. Dit hij keert terug moet binnen kort tijd. Een ere onsen keizer is. Al daardoor is het bezorren door godlijke profeten te Aizen. Loes god al van hier boven, geeft hem prijs waar en daar toe dans. Laat ons den keizer loven al na de profeten vankt die gebeden hebben over menigen dag. Dat onsen keizer zonder verwijt mag triomferen over zijn vijanden. Turken en fransen brengen zich tot schande. Een nieuw Bericht schreef M.V. honderd en eenen veertig jaar. Dood 16 den hertog van Gulik tot den koning van Frankrijk gelogen. En heeft met hen een contract gemaakt over de Keizers vaders landen. Tot grote schade gebruikt. Dat contract hebben wij Temomen dat is geworden openbaar. Ongekraakt zal het niet blijven dat voorwaar. Merten van Roeten hebben zij in Brabant gespiegeld. Dit en wilde bem de hertog niet nemen aan. Hij wilde bem keeren daarvan. Wil hem de hertog dit niet aan trekken waarom heeft hij dan gedaan. Daar om willen wij de Keizer straffen, aan lichaam en ook aan goed. De hertog van Gulik is een jongere man dat hij hem tegen de Keizer wil leggen aan. daerom wil hi noch groote ichade haen Dat voeget onfe here God. Die guUcfche hebben metten Tromen keyfer ghefchimpt en gefpot 5. Wel op ghi gulicker boeren waer na ßaet uwen moet. V fchimpen en v fpotten en coemt niet alte goet Hout eenen huefchen mont ende een reyne hant. So muecbdy vrijlic wandelen. AI door des keyfers lant 6. O ghi raet van gulic hebdijs nv niet Wel gemaect dat ghi uwen beere in ongenaden. Des keyfers hebt gebracht Dat en werd v toch nymmermeer goet Ghenade moeß hi begheren ende Valien den Keyfer te voet <^ 7. Dat hi genade begeret dat en is y geen feand des is allen menfehen condich, dat ghi ghefondicht hebt. Tfegen God en dat Roomfehe rijc^ Waer mochtmen oyt gheoinden der Gulicker hoomoet ghelijck 8. Niet wel en füllen fi varen die Lttcifers kinder willen zijn Die hem feluen wil yerheffen, yemedert moet hi zijn dat felue fpreect ons beere God Men fal den keyfer eeren Ende houden met hem gheen Ipot 3*28 Nt rade iok edel ende onedel die inden duytfchen landeR zijn dat fi den franchoy/en niet betrouweD Want & des keyfers ryanden inllen zijn Eode dat is av openbaer den arent en can hi niet gekeeren, want hi rlieget ben veel te hoocb Die one dit liedeken dicbte ende eerft gefongen hact. Hy en dcrf hem niet noemen van wegen zijnder ftadt Merten van rofTem heeft den daus gemaect. Die moeten die Gulikers danfen. Dach ende daer toe nacht. CCXIL ^ £en amorues liedeken. £j£n Venus dierken heb ic wtuerooren Gheen fcoonder en weet ic nv terilont Om haer fo wil ic sy vruecht orboren Jnt aenfien van baren lachenden mont. Haer keelken wit, haer borftkens ront, Maken mi vrolic van ßnne. Scooner en was nochtans van moedergesteld. Tis recht dat ik je beminne. Gelijck goud hier haar is van kolere. Twee oogkens ter eerbied in één. Twee borstkens ronc, Vast van natuur. Zo is mijn liefde dat weet ik wel, Sedert van geest en niet rebelt, Is mijnder herten keuzen. Je weet ter wereld geen heer creatuur Tis recht dat ik je beminne. Nog heeft ik een passie moedige corage En daar toe een fieren gan. Int triomferen bedrijft fis rage. Je hebt gehoord mijn dagen nog nooit fluisterd fant. Dan fis en bedrijft met haar vooys geclan. Het duikt met piet een godinnetje. Gefaventoonhoudt is fis als een imagie Tis recht dat ik je beminne Ik kan vergeten mijn liefde manieren Haar vriendelijk wesen, haar fijne gelaat Krijg ik geen troost door haar bestraffen Zo wordt mijn hart heel desperaat. Mocht ik met haar mijn trouw mijn toevertrouwen Zo zou ik blij zijn van binnen, Vruchten en zolen zou ik handelen Tis recht dat ik je beminne Prinses ten, die mijn vrucht doet brengen Al mocht ik hebben van goud waard Tegen het gewicht van v, ik kan niet van v, niet scheiden Gee blijft mijn liefde weerbarrière. Waar aen v liefde en weet ik geen meer. Dan alle vruchten een gewin, U wesen rein en mag ik niet vergeten. Tis recht dat ik je beminne. CCXIII. Een nieuw liedje. Ik zou vooruit toten mijn boele gaan. Den weg valt mij voor leidt. Zo vreemd den boele schade is Die doet den grauwen ros aan. Den sneeuw die was gefloten Daar liep een bospad door Zo wil je liefde behouden wil Die stroom zijn lijf daar voor. Je hond op hoge bergen Je zag een steenen huis Daar rijden al het merken Drie koeien flauwe grommen. Oorspronkelijk is dit een middeleeuws liedsje. 4. Die een dat was een ruyter stout. Die ander was een boermans fooi. Die derde was een lantknecht goed. Hij woude tegen mijnen geheim hebben. 5. Mijn moeder deed me vragen Of ik den ruyter woude hebben Mooiste ik defen formeert lank Zijn leerlingen en sporen doen aan. 6. Mijn moeder deed me dragen Of ik den keerl woude hebben Soo moest ik defen formeert lank Met zijn robuuste soepvelde gaan. 7. Mijn moeder deed me vragen Of ik den lantknecht woude hebben Soo moest ik defen formeert lank Met zijn vleesgerechten gaan. 8. Boeren dat zijn boeren. Ze drinken voor niets den wijn. Soo en doen die vrome lantknecht niet. Hij schenkt voor dapper soep in. 9. Boeren dat zijn boeren. Ze drinken voor niets den wijn. Ze drinken liever botermelk Dan den hoge koolen wijn. 10. Die dit liedeken dichtten Dat wasser een lachend knecht zijn Sijn hart dat verlichte Toen Heidelberg in den wijn. 11. Maar die eerst heeft gevangen Dat was een Lantknecht goed. Hij heeft daar voor den dans gewaad Met ons kleurschap dat edel bloed. 