title: Maandelijksche leerredenen, over verschillende onderwerpen
creator: None
text: gehoorzaamheid. Maar daar u meer. De 70 wijzen van Jeruzalem, betoverd door de beperkingen der Stad, na de talvolle nachten en Babilonische ballen, hopen te vervullen, eentje, Jesus, onderweg, door den Doop, den Vader, wachtend, legt Zijn heilige woord aan den dag van dezelfde Voorzegging, die van Zijn meerderlingen niet alleen te horen is maar ook te volgen. Er is meer: Jozefmensen, de rechtemensen, hoed den weg des Heeren bereid; dat is te doen voor Jotan, dat bij zijn aftreden, maar te gelijk ook dat, dat werd ingebouwd. Ten andere, terwijl onze aandacht de omstandigheden der poos, de plaats was van ongehoorzaamheid ten toon, de Grote Wonderdokter Wie niet iemand weet van de wonderen, wat Jezus in de woestijn, voor veertig jaar, woedend, gevecht in de woestijn, en gelijk het droogvoets betrokken, zo moet het ook droogvoets doorgaan, door de rivier, om het beloofde Land te gaan bezaanen. In de zaak der liederen, Sinds, later aanvaarding van veertig jaar, is veerkracht gesproken, zegt het geloof van Israel: "Wat was het in Groot Zee, toe de Eilanden; hoe wist dat het achterwaartse keerde?" Op die tijden vloog de vloed, deed Jezus het gevecht, toen men hem vroeg. En dan aan de rivier, na dat zij op raad van de uitgezonden Godsmann avondmaal in deze wateren te bevatten, was tot dan zij heen met melanschheid gereisd. Het kan laakbaar zijn, dat geloof, zwaar gewest, dat tot den doop van het water der Jordaan is gebeten, vreemd; het verwondert mij evenwel niemand, dat. Digitale uitgeverij VJOOQ 221 "De schrift moet ook voor zeker heimweemoed voelen, aangetrokken, als hij de Pater aanhoort, die van de rivier de Jordan, dat men daar koelt kan blijven, als de taal is van dit land en de wateren. Die daar de Giaharna in de diep: het water overstroomt, Zijn gebeden liggen op het water; dat van de Jordaan is geweest van het afstammingswandel, er is veel der leier hier, dat ongelijk aandacht boeien is in de Sinai-berg. Wie ligt daar geknield en bidt aan? Het is het gewaden beeld van de zelfstandigheid van de Vader; in Gods mensgeworden. Dien alle Engelen van God aanbidden - die bidt. Het voorwerp, dat een aanbiddingsplichtig heeft, en er recht op heeft, bidt, zoon, eeuwig minder dan de Engelen geworden, voegt het aan, het Heilig is, het bad intens voor anderen. Maar wendt, wat aanbiddens Hij aan aarde, heeft Zijne machtbeluste na een tijd zijn kracht noodig en bekwaamheid, om het te bedienen en onder het bedienen den bangsten stand op te leiden. Hij bad in Gethsemane, en een Engel uit Tertscheen, die Heilige Versterkte; Hij bidt hier aan de Jordanus oever, om de hemelen worden Hem geopfd. De schrijver vordert ten derde, deze aandacht. Het is teken van verhooring, te wijden aan God, gewijde tegenwoordigheid. De Vader toont de Zoon, in dienste gestalte, dat Hij gevat is te helpen; dat de Medelaar Gods eert de mensen op een toegang heeft tot den hemeltroon voor al de Zonnen; dat de Hemelen Hern, na den strijd te hebben voltooid, weder ontvaan zijn tot de doden, tot de wederopstanding van alle dingen. Wat zie ik? Het hemelgeweef scheurt, om den weg te banen voor den Geest, die het dierlijk heilig te versehen. Laat lichamen gedaante. Daar lag in de Gave van uw dem open feeling en bleef op Caanstraat, Stad en hier ongeveer overigenzien. Zien Digitale eerst de nederdaling in het geschiedkundig gedaanle worden Om die Waarom in die gedachte? mogelijke en Tragen. De oplossing van die vraag vindt zich bij de opmerking van de overeenkomst der betekende zaak met het teken. Was niet van de Messias voorgegaan, het zal daal de Geest, op hern ziende toekomst in dat Hij niet schreef zoveel noch Zijne zele verheven. Ja! dat was voorzegd. De aanvangsverruiling vindt ge in deze tijd, "Het gekrokte riet herneemt de Profeet, zal Hij niet verbreken en de rookende vijl zal Hij niet ontbliken. Hoe aanvankelijk, hoe vriendelijk nodigde Hij de toedelaren tot zegening; geen eindige werd voor zijn hoofd gestoten. En zodoorzaam en zodoorzaam droeg de Heere Janus nog; zodat die hulpeloos tot Hem komt, niet behoefte te vrezen, maar rekenen mag dat, wat een koning een welkomst te zijn wilde. De gedaante der vreemde dineet hier versegen, strekt hem ten onderpand. Maar nu de nederdaling tot de vreemde steden. Christus. Waarom daalt geen gonden troon nit den bemal, opdat Jbzds ach daarop- plaatse ? Waaram geen kroon versierd met paarlen en de fijnste gesteenten» Of waarom geen kostbare Scepter, ten teeken Z^ner magt? Acb M. G! die nog meent bq Jbzus te moeten loeken, wat bcgeeriijk is voor het vieesch« hij kent Hem niet. Ecr en aan- »an naar de wereld» en weelde« en rqkdoqtr 290 dej goederen niet, waarop Jtsos Zqne volgeliagen do hopen« Evenwel is Hif grooter dan aHea, en beeil overvioediger en edeler nittedeelen dan allen. Hq heefl den Geest asonder mate ontvangen, en de wederhoorig die Hij er van mededeelt, woont vandat tijdatq» af bj| den Heere t ^ Doch waartoe, ^raagt ge, ontvang Chbistvs nu den Geest? Zijne Godbeid ia vofanaakt| maar de Geest, die Zi^ne meascbbeid rein en aaive bewaaid heeft in den moederschoot van Maria» komi Digitized by VjOOQIC 223 nu Xe iimiicbbeiil bekwamen tot het aangenoiqeii irerk. Die Geest fnaakt Hein eei) Profeet zonder wedergade, iraiil Hl) b de Geetl der wijsheid en der kennbse. Van Un aan dan aal het blqkent dat Jezos die 15, die daar sprak bij den Profeet: «de Geest des Heerei». HEEREN is op Hij, omdat de Heere M^ «eaalfd heeft;*^ <Hn wat te doeo? Om eene blijde bood^cbap te brengeo den aachtmoedigen; om te verbinden de gebrokenen van harte roni den gevangenen vrijheid nit te roepen en den gebondenen openinge der gevangenis; om mtte roepen het jaar van het welbehagen dfi« H^e* Ten, eo den dag der iinrake onzes Gods; om alle titiD*' rigen te troOtten.^* Maar 00k maakt Hern die Geest ten eenigen "Hoogepriesterr Schoon niet nit Levi , maar. "aan de Vader, en Zijne offerande. O, wat groot is Zijn troost, Zijn genoegdoening, die als de Godheid van Zijn, Zijn schoon schap, eet, waarde, die als de milde kuis van de Hij verloren, oneindig op eegt; leidt het schaduwachtig priesterschap des O. V. in Hern den groelen Hoogepriester over het geheime Gods, eindelijk neemt. Het bloed Zijn offerande verliest nooit Zijne verzoenende kracht; en Zijne priesterschap, kan niet anders dan altijd welgevallig zijn, voor de troost der Majesteit. Dezelfde Geest, eindelijk, die Hoor ontving, verheft Hern tot een vorenkwartier King in Sion, den heiligen berg Gods. De dag nadert reeds, waarin het eigenlijke Israel zijne heerschappij zal skepen; de dag nadert, waarin de volken in Israel worden ingedijfd, om met de tijd te voeren van kinderen van de Kerk. De dag is gekozen, waarin al wie geloof heeft tijdens zijn leven en ondervindt dat Hij regeert met wijn, gerechtigheid en zachtmoedigheid, en dat Hij bescherming en veiligheid beschikt tegen alle gevaren, tegen de macht der bezolders. De zesde eindelijk, dat onze aandacht niet moet verliezen, is dat van de gekornerde zaad. Een stem van God, wat heeft men onmiskenbaar gehoord. Waar is dat gesproken? Dat is mijn geloofde Zoom, welke, Ik noem welbehagen te hebben. Geef aan de Vader het woord, zoon, wat is het beste? De Vader wou goed dat de zoon eenwijde keek, doe daarom den dood. De Vader prijpt in deze Gebed voor de Zoon, terfelijk de Zoon. Wat Jouw kom je de Dooper in deze Naam te geven, geeft in deze Geboorte veel blijdschap. Op het Laatste. Hij heeft gezegd: "Ik heb geboorte, en heb gebaar, dat deze de Zoon van God is." Hij verzoekt niet meer bezig te zijn, maar leid je naar de Kerk van God. Op het Laatste. Wat heeft de Zoon van God meer waarde dan u? Voor die geloof ik al is hij gezaakt van wezen, maar in waarheid heeft hij geen waarde. Geloof merkt hierop de Zoon. Curiaus was Zoon van eeuwigheid. Maar na de Zoon: daar staat in onze menselijke vleesheid woord twee Zoonen genoemd wordt. Het begint hier zijn geloof, dat zijn in het al Zeen gekochten noodwendig noodzakelijk mis, Een waarheid, hier is gezaagd met vaardigheid in de werkingen van God terneergelegd dat alle wetten met Canonis in Zijn leven aangetoond zijn. Een tweede genomen mensheid, brengt een kindbehandeling tot al Zijn leven wil een tijd in de Apocalyps ook wij hebben een eenvoudige gemeente van Canonis in Verit vreest op de baai van God in Mensen. Een gegeven gemeente van Curiaus in Verit vreest op de baai van God in Mensen. Het gebaar van God in Mensen vreest op de baai van God in Mensen. Het is niet maar een eenvoudige gemeente van Canonis in Verit vreest op de baai van God in Mensen. Het is een gegeven gemeente van Curiaus in Verit vreest op de baai van God in Mensen. Ook Meritt vreest op de baai van God in Mensen. In de baai van God in Mensen is ook de Geest in de Vader nog in Zijn raadshoofdmaker. Meer vreest op de baai van God in Mensen. Hoevelen vreest op de baai van God in Mensen? Twee-entwintig kinderen dezer tijd vreest in den Geest, 200 gelovigen dat alles in de baai van God in Mensen moet medewerken; dus ook in Curiaus. Merkt eenvoudig nog op de verkondiging: in welken Ik Mijn welbehagen heb. Ja! In Zijne aangenomen menselijkheid ook is Christus in voorwerp van Vaders welbehagen. Hier is de scène van der Eugelei lofsang bij de Heilige Geboorte: "in de meest vreugdevolle welbehagen!" God de Vader beeft welbehagen in deze, zo veel zij gekweten omdat Hij welbehagen heeft gehad in Zijne menselijke geworden Zoon; eerst bepaaldelijk welbehagen, omdat Hij gerust is gesteld om te voldoen aan de goddelijke vereisten en daarna Loosdooding. De Vader te versooien. temijl de Vader zelf besig. is in CaiirsTUf de wereid met sich aelyen te veraoenen« ^ Zoo tx\n dandoor deze Cüdssttm en CuBisTiis en Zqn volk in Rem genoemd ;;eworden en geroend; Kmäerein^^ Gelicfdenr voorwer* pca des. welbekagens des riuiers ! G! soo^heb'ik gelfacht u de* dierbaailiedta teiont- dekken, die in ons tekat-verharal verborgen ligg^. Wet dankt n, B^ntze niet gfoot,. zi^i ze niet* Jieerijjk? En wanneer wq nn het geheel Mg eena ^verzien , oiftdekt * zieh niel ten laatsie nog aan^ obs oog — de DrieSenige CoiL^ Defilier,, sprebeihde van denheioel; de Zoon in de Jordaan gedooptf Ae. Heilige Ceesi van den bentet dalcade ab eene duive? Drie aaaltfddelijke Pertonen^ le zamen de eenige waaracfatige God, dezelfde God, die vaa >eeimrigbeicl was «n tot in alle eenwigbeid we« zen zat;! dezelfde hoog.geloofde in wiens naam wq ge- doopt zijit, taen wq nog i;een ondersoheid kendenttns- schea «rcgterr ..en^dinkerhaiid, Vader, "Zdon, H. G ! Wel mogten *:de onde gebovigen den onden dwaalgeesten 9 oavolgers van Arins, te gemoete voaten: «i;a saar de Jordaan, gq Ariaan! en gq zult er de Diieeenheid Digitized by VjOOQ IC 22« via4eB> En de« meiiwe geloovigeo - roepM bet met het- zeUUojegt' dtih ]ii£ttw<ea'«dwaal§^eesteQt toew Docht ^nen wipm^ kei^ gesprekbn^ tot tont hui, ea z9»;oaft:ioveri8t.£aaie«ftijii} teatzegea4 • IMi tkkre Jezus heeft tiak^ mei - Zija:' doep: - in Zijn Middolaars^amid lakm^ inlmldiijemi wat bdaanU omomter^ ' iUn.^Zijn€ tiefdc te bewomderen'f Jstl Iiler ^ aan* de Jor- d»aa Minkt 'eaf^hiltisrt • Zij^oe liefdö deo opnirrkMOie ia het 009; -eeueliefde» »un ala.alicfcii de liefde z^n- kaa v9a'^deA..Zi>n»:GedBi« die, om >£Oftdaar» I1) behoudeo, inetieoh'weTd., en^ troon.^eni kroo« vefüet. Hij.weel« abide Aiwetefide« ali wat. Hq eU Aliddeiatfr 4>p uch^eemt, Hi)aml al .'de vecaedering vooruit,. ea aldea amaad, en altde\<)]iibe«riiig, tn al dfit.inaeitet die 'Ui| >£wli vao. menschen moet getroosteta; sii«k»' m>rdt* H9. vai den Geest in de woesbjn geleid, om 40 dagea te va9fam:en;.te •waJf^^<^,.eii.;datrjia;riFeiaoclilit^woadeD van deAYduiTeiv dieMookuvertiolgea^-iiiet aSaat 'Hiem aaste yeobte)!; Hij i.aieft ivoomt, watTriaaoadQrheid Zi|Be<fiies- t4tli|lce.\Ml£D|^ofißnDg. Heia<ko8tea..8aI, dattZq^e^T^aadcn Hem^Mlkk Aaten .eft vttrToiigeii'tol dea dQodt(. daiZqne vrienleii:)0]ptoftm. tot Zijae'ttaarleD^idlelkkVoegea, Hau vefkl«lide:.ea:veEiAQ6heaeiidc^t dat ii§6a Zqnerveitimw- deofi^Ham ;zak ver<adaa,t. en^ti. belang bij hebbende. Mogelijkheden om een onderdeel langer te houden. De grootte van uitspraak, kan het niet nog langer, van harte, zulk een liefde, niet zulk een oud testament, beantwoorden. Gij, die het beslist en Zijne liefde zo uitlopend, alle ik; zezelfde verklaring u verloofd, ze willen op het laatste hart geboonden en gij aansluitend, ze wiens dagelijks gebruik, u sloopt. Niet in vergeefs geacht, hoe zal wie, onvermengd, tegenwoordig is, die op grote wijze beiden gegeven? Of zijet dat de geest van de geliefde uwe schuldige grooter maakt. Wat dan verwerpt, kan bij u. IJver. Vriend, niet in vergeefs gezeid, zoodanig dat het groot is, zodat het klein wordt. Beiden gegeven, of zij het dat de geest van de geliefde uwe schuldige grooter maakt. Wat dan verwerpt, kan bij u. God, ik hoor niet van vale keuzen, zodat het klein wordt. Zij is, alle of des geschoven, vast in Jezu's liefde, niet in. Hij was, altijd mijn hart, weerloos vlees, wederom tot hetzelfde, tot de blijmoedige hoop, en aan het eind, meedelen. Zij loont, de liefde, de geest, dat hij vaak liefde heeft, zijn, al of des geschoven, vast in Jezu's liefde, niet in. Hij was, altijd mijn hart, weerloos vlees, wederom tot hetzelfde, tot de blijmoedige hoop, en aan het eind, meedelen. Zij loont, de liefde, de geest, dat hij vaak liefde heeft. Digitale versie van het boek door VjOOQ IC 228 De pett, om nu eens wil; on weten wil spreekt lijkt dif woord: "absooluut betaamde saamwoording geregelijkheid te volgen." Geloof, zal wel, aanbiden, bewonderde deze liefde! Zie de Vader, heeft Hierin getaldd en bekwaamd gemaakt, ieder kan ziek terwijl hij Zijne liefde bewondert, gerust aan Hierin te vertrouwen. Het is de Geest van God niet op Hier needaald? Is Hij al berekend een volmaakt Profeet, Hoogepriester en Koninklijke. Zo komt dan alles ter tervonwen naver harten toe. Noemt niemand die er meer, die er beter aanspraak op heeft. En kan je geen persoon noemen, noem je een zaak, waarop je niet voor dit leeren en voor de eeuwigheid wagen en verlaten kunt. A Zondaar! zeg je vertaald op nie het goed? maar — de mot en de roest verstoren het! Zeg je verlaten op grooten rijkdom? maar ook die blijft je in de dood! Zeg je terlaten op uw deugd? — maar weef, gij hebt racht gehad, doe dit, die den schijn van het geloof volnakt weet te onderscheiden, en wie je onmogelijk kan behagen zonder geloof. Of zeg je verlaten op het geloof? Maar bedenk je, dat niet alle geloof hetzelfde is. JACOBUS zegt het, en wie kunnen het minder niet genoeg te binnen brengen, "dat ook de Duivelse geloven en sidderen," Wat maakt een geloof, dat niet het in de diepste van je hart? Neen, zondaar! Jij alleen is al met vertrouwen waardig — als Profeet, om je verstand te begaven met geestelijke en hemelse kennis, — als Hoogepriester, tot vergeving van uw hemelse hoog schuld, — als Koning om je te bewaren. En nu, tot dit heilig drievoudig ambt is bevestigd, Hein, je geest bij het doop, bekwaam gemaakt, een, ontzeg hen langer tijd onbepaald vertrouwen niet. De tijd der geloofsdruk wordt menigmaal kennelijk gerekt. Eén zwaar zieke werd uit zijn bed geroepen, een vreesvol vooruitzicht voor uw leven. Digitale door VjOOQ IC 229 naar Gedicht u op, hij had gevonden lust in uw goed. Maar die tijd, hoe ook getrokken, gaat eens voorbij. Voor menigen ging hij voorbij in zijn jeugd, koud en laagdrempelig zaakte, die voorafging; voor vele ging hij in de dag krachtig en maaukelijk leeftijd, en gif moet hebben, of hij was verloren. Eis gij, Godvredigen! Zult gij niet beter gebeelen verloren schepen van uw haak? Ach, veelmal zult gij Hem gewantrouwd en beten Zijne trouw, Zijne tevens eeuwige macht verdacht gehandeld; doet het niet weer, wat het bedroeft, Hem, die u lief had tot de dood. Gebroken grond voor uw vertrouwen is de verkeerde vervalling van Zijn Ambt in al desselfde delen en Zijne bekwaamheid hier, terwijl Jokaha Hem doopte. Doch gii wQutiouwt zoo zeer den giond niet» als wel den Persoen. Ik weet, waar het van daan komt» Ach I oQze natuur, onze gaiis'che natunr ia wanfronwen alleent ea wat nu van die verdorvene geaardheid in u is over-» gebleveii, dat blijfl wantrouwen, en overdwarst menig- maal het ander beginsel, dat van uwe. veriiieuwing getuigL Maar G ! gi} weet ^ de oude mensch mag den uieuwe niet te aterk worden ; en g^ weet raeer dan dir, gij weet waar de noodige kracht en moed te bekomen ist om deo nieowen tegen den ouden mensch bestand te doen z^u; 'i Gepade Vfrbond beloc^t u al watgenoodig' hebt, om u te wapenen tegen uwen vqand, dat boos en zondig mistrouwen: gq weet bovendien zeer wel, dat nooit een g^loovige beschaamd met. Zijnen Middelaar en Heiland i$ uitgekomen.. Hij vereenigt immers alles in zieh« wat de arme zondaar behpeft tot zijne zaUgheid ? Daarom dan , g^ allen, '4Ie den Ueeie vreest! betionwt n , onder opzien tot den Geest , die in u is , aan Jszvs toe« *- Misschian zegt een Mvakke : «dnrfde ik slechts/' Alaar indien gl) niet dnrft , waarom i^ttt gi) met T ZaI Jezcs a verstooten ? Maar wieii wierp Hij uit ^ die tot Digitized by VjOOQ IC 230 Hernkwam? Of ziet Jczus het ongaarne, dat mn Meh. gehfei op Hte verbat 7 Gq wcel beler. Wat «dan? Zegiiefer: «ik kan vaB my-r^hen üM los ko- 'Ben, niet van m^n ik, om idi) zoo geheel op den Heete Jesus fe werpen." Otertaig u ' Merva]), - khag Heirawf n nood, Hij kan, Hij wil» Hi] ^zal u VerlosaeD, want - daai- •tee^lUEt'Hq sich 'bekwameii bij Zijn Ddop, eii daalde de 6etet in Ugchamelijkc gedaaute op Hern. 6 V^rgeet facf iiiet,*dat Hq die is, van wien de Profeften^geaprokrn , hebbeh : «Hij zal niet achreeüwen • noch Z^ne stem op de stiaten verheffen 1 't Gekrookte riet zai Hij niet vffhreken, 'noch de rookende vlaswiek nitbhsschea !" Wie is Hij dan ? De stcm des raders is uii den llemel gekoard geweed: mDczc ü Mijn JZoöh^ Mijn Geliefdet in ^itn al Mijn'wetbehagen is!** Och ofons gaksche *lnsft Hern dtiärvoor erhmde! M. "H ! ik dnt- 'bodaem deasoA tvensch dm twee voornaime redeoen: vooreerst, omddt het HeA loekonrt. H$ ib i& Zoön^ IXS^ b de Zoon geUeven » ook na Zljne ver»ch$nidg in 'OJ98 Yleescfa; de Geliefde des Fäders isff^'ftel fcotwerp ^ijns welbehagcns^ — de Vadet te\{ heeft %(et ktuigd« Die/dtts den Zoon niet erkeiil V(k)r helgeen Hij isi, die erkeat ook den Vader Aiet^ liij v^giljpt ticfh diabbel -- •aan den Zoon en aan den VatMr', len tiirtboudt aan bcMan , wat, huti toebcfhoort. Jlk ndeii hm 'e^ oproer- 9tel(lbs eete Npest 'der Maal8cha})fij , dfe den Atofniog des tasnda liiel vdot kvliittg eetlki^digt, taMt Itdik Vergnist en Virnitthl ZOO v«d ita hen is; wat is de iterVeliiigv dSeden Koon, den GeKefde nie! eerbtedtgt, nndetii dan eeh op- iv^i^kweeker in het fcedelqk r^k van Göi? Danrom, b tMdäix ! leer den Zoon te geven « Wat d«s Zöonft is , eer de dag der genade daaU. Maar ach! liieil Ilsert dit »t^ dan te d^n weg van de kenUs der zonde, van het gevoel r^ner ^lltiid« eti straritmardigbeid. Bij iie ken- fAs^ m dat g^vt>ei ^trordt des zAndaars fmt^ ^erne- Digitized by VjOOQ IC 231 ieri, (i iedere boodftdiap aangaandc .Ata lane ^Gdds is hem wclkom. Ziel ifaet ia deii gevangeuis^bewarai^tr^le Fiüppi. lOes daiigs w^ hem d&GHms'intö sHSg d.w>aa»heid, Zija.kr«is ^eene ergtrMs, «n des BacUls «reeda ontvtsgt kij in- een^oolniotdig hatt <hejt ^«^rd ' dw AfMttk^^elutft ia deji iHeere Jftaos XftRi^ifks en->gii znlt ^alii; 'Worden." De DHii ihali. .üftkR iveonde «ioeren sketmea; • Uj ^was * v«rte- gtt cn JKBiiglt ge\T«(deii , eil de Ghsuvus \vtolMOi ^^dn BS aan iiioch i«^e er^enisi, niich eon :eiiv0xfieUUig'We tta,iQaajr4e zAÜgheid £ods. Wät detd den Do^p^r i^gea:. «rMq is noodi^; -van U .gedoQjSt'te ^ordin,'* aade» dan het gevoel «quer «sond^n ? «Maar^aok Jii)igai!ft {WTBe den Z^^n. wat Hem toekomt. r*^ 6 ^Bie bct^doet, Mariigt levAAs.'iujo eigen i^aar belange en bet ia« ten lAdere, 'bierotDt dat ik den wenscb onAoezemde. — De wäre ^erkenteB•«^ van* Cbristus Zoonschc^p ondef^elt ^ereeoiging «m^t Ifeni , ^en geen ai^m sondaat kan , met (!e& ZoM gaeatelijk iin geworden ü\bl^ of hij.is om lies Zaons wil-eeu kind van God. Zoo ook de v^ai^eet- keiteols van Caniarua de» Gdiefde; tX] pmterüiettt we« (ierom vereeniging. Die an met 4e» Geliefile ve^eenigd is, is aoodwendig geliefd in Üeu. "De dag groeit. Fjodor Jefimovitsj, het geschrift. Topografisch raad. Ilja Iljitsj, goeden morgen. Met de wetten plek, we zijn elkaar in de ochtendschemering bij de eerste ontspanking toe te spreken. Ik groet u aldus van deze plaats, goeden morgen! Wanneer zal het voor mij en voor u een goede morgen zijn? Voor mij, geloof ik, wanneer ik met opgewekte gemoed, onder de invloed van de Heilige Geest tot de woorden van God mag spreken, wanneer het te spreken ook voor mijn hart, belangrijk is, nuttig in troostend verband; wanneer, voor u, wanneer u aan mag kunnen bespreken met de waarheid tot uzelf in te keeren, er doof gewerkt wordt tot redding van ziele zielen; wanneer, u reeds hier in dit heiligdom, straks in uwe binnenkamers, op plichtige wijze aan God of voortgang aan de Heere Jezus verboden. Bidt voor de legioenen die onder het heilige naam van de Verbeidvervangen." De tekst is afgeleid van het lied "De dag groeit" en het gezang "Psalm 119: 25" van Fjodor Jefimovitsj. Mijnheer, zolang het wonder der wedergeboorte in ons nog niet voltooid is, zolang langt nog dood zit in zonden en in misdaden, weinig, zeer weinig, trekt de afgelopen tekst onze aandacht. Hoe normaal, levende te bidden: "maak mij levendig", hoe armoedig! Boen verre beneden de ingebeide waardigheid van de mens! Doch anders is het, wanneer het in waarheid bij ons anders wordt: "indien iemand in Christus sterven, dan is een nieuw schepsel: het oude is voorbijgegaan, het is al nieuw geworden". David, zanger van den Psalm, waaraan ik onzen tekst ontleende. En doet hij zie je hier niet kennen als een opgewekte niet de doden? Immer, een ernstige begeerte naar die levendigmaking, welke hij ter dezer plaats bedoelde, is een onbedrieglijk kenmerk van leven. De doden begeeren niets, ach! zij zijn onbewust van hunnen toestand, ongevoelig voor alles, waarmede men hen proost te wekken, -- werkeloos. De dichter bidt: "Mijn doel kleeft aan het stof." In deze psalm ziet hij zijn eilanden aan en helpt mij, mijn ziel is bezweken aan verlangen naar uw heil. En als aanstonds begrijpt iedere gelovige de menselijke denkbeelden, het is alsof we hem hoorden zeggen: Ach, te veel ben ik ingenomen met het stoffelijke, te veel aan de zinnelijke. Terslaafd aan de dingen van deze wereld doen op mijn hart een rampzalige invloed niet om van God en Zijne dienst af te trekken. Ik verkeer in eenen staat, doodziek. Of zullen we het erop hopen, dat God met deze woorden bloot ligchanielijk idee beoogde, dat Hij wilde zeggen: ik ben zo gevaarlijk te zijn, en tot slaap weer te keeren. Hoe kon dit gebeuren? Gel was het niet? Wist Dativus dan met veel van zielelei. Keen had hij een stoet den straat fegen deconde? Spreekt bij niet telkens, ook in betgeen (zien) teks voor roergast en op denzelfden valt van geestelijke dingen? - Waarom dan hier niet? Mochten we dus klaagden! Jammer genoeg geloof ik bij, veel klagen en klaagden alle heiligen. Zolang ze in dit leger zijn, blijven ze zondaars en de zonde maakt telkens scheiding tusschen God en zijn zoon. Aan een levenloos lichaam, deze bede voegt des dichters klacht. Het spreekt van zelf, zij is tot God gericht. Moeten we niet een kwa ingevragen? "Is het niet voldoende God, om te leven te maken?" ("Had ik zo gewenkt, "De Heere"). daar in een menselijk leven leidend: Hij doet ter kelle nederdalen en Hij doet (Veder) opkomen. "Maak mij lepend, dat is: voer gij, O Heer! mijne ziel boven het stof! verlos me niet van deze toestand! doe me Uw beminnelijke naag beid gevoelen! Verberg het licht van Uw vriendelijke aangezicht over me! En tot drangrede voegt de dichter er bij: "maar Uw woord, Merk op, Gek! naar uw woord, Dat is het woord, dat in de Bijbel, in zooverre datzelfde in onze tijd beschreven was, voor Gods woord gehouden werd; niet dat woord ontleend had onze vrijmoedigheid. Is het wonder, daar hij had geleerd Gods wet van harte te beminden, daar God als getuige heeft alle zijn vermakingen waren? Ik neem aanleiding niet den tekst, of liever, ik vind in de uitgelegging. De dichter mag dit dus ten doel hebben, dat het lezers hun verbeelding voortdrukken mochten, zonder dat zij niet wisten, wat een kamphoed de afgod was, waarop het oog bevel had gegeven, te begrijpen. Tal als het bewust, de huid een paar en bekend te maken. Geboorte van het Heer genaamd ons Zijn dienstbare vlees! Eilt, gaat naar Geert Voort de overweging, de volgende vraag bungend: Of de geestelijke krankbediening van de wedergeborenen, in welke een, die we als doodsbereid noemen; Of ze een teelkse krankbediening; Of de arme in leden, moeten naar Davids Toorn beeld bidden: maak mijn ziel nu af. Of ze mogen en mogen zul in dat bidden grote op God's woord Onder de geestelijke krankbediening van de wedergeborenen is er een, die we als doodsbereid noemen. Davids taal past de klachten van de gelovigen door alle tijden en hoe dan ook de voldingend. Komt, zeggen we, deze van den aard der krankheid, de delen van elk bepaald bekomstiging, beperkt relatie met dezelfde mede, de wijze van gebeurtenissen, wat er vaak te ontwikkelen is. Doodsbereid! Het woord behoefdd niet verdedigd te worden, want het is een voldend bewijs, dat de doodsbereid, een krankheid is, niet die van lichaam maar die van de ziel, een geestelijke krankheid, bepaaldelijk van de wedergeborenen, in wiens hart God zelf het geestelijke leven heeft gestoord. Maar dat neemt niet weg, dat we de aan de barre lijden zelen beter kennen door beperkte en gewogene beschrijvingen dan door dieper, vernietigende woorden. Het miste een aangenaam gevoel van leven, in welke bij u zie ik dikwijls, misschien onlangs, nog een zeer onverwacht Digitized by VjOOQ IC Bij het retterdein. Ik zag, liften gericht op dat Ik taat dat bij met Economie verborgen in God. Acht mijn hem is het aandacht geworden, de laatste jaar verkeerd, heeft gesproken met verwijderd met lengen: er zal zelfs ter naamsverwisseling gebeuren; de dood heeft hemelwaarts; het oog, ziel droog begerd is verbleekt, en boos wordt de fierheid zuur gehooding afgelegd; ta eeuw ziel, daar woont ongevernaamd, daar morgen, daar anderchap tegengekomen God en zijn achttienden, daar vaandachap veteranen berooid. Omdat zelfs selven ontwaakt, hij - in zichzelf binnenste afkeer, diepe afkeer van die dingen, van welke hij zich dikwijks afkeert. Daar waarheid betreffende: "Ik ben de weg, de waarheid en de leven," zegt hij, in deze, dat het lepen lumen mijn geest heeft, en hij heeft geen wijsde; het bezield zelt, voor. Vorenzelf, just, laat ik na, of wanneer hij zichzelf dan zichzelf dringt, het geschiedt ter looping van zijn hart; totale prediking van het Evangelie, anden. Equa venneak, leeft wel aanlokkelijkheid voor een hart, het broedt woord, gesproken tot een bemoediging, ter verleiding, ja, tot een toeval van een diepe bedrijf, iets dat onbegrijpelijk is voor hem met goedwilligheid, een worsteling te vervallen. Ten eerste: dat, gelijk iedereen, hij seekte de lichamelijke, barre trappees heeft. Ten tweede: dat, als hij hoog kan klimmen, zodanig dat de linder aangetrokken ver reis te hebben, en verzoend te zijn naar het licht, met zijn toestand. Hoe ging het met zijn Heer en discipelen in Gethsemane? Terwijde dierbare leger, naamloos lijden, torenwazende, als al slapen en een dergelijke herbaalde toespraak was, niet in staat om wakker te doen, bleef hij. Herinnering aan de klacht des verheerlijkten Verlorenen. Dit over de Laodiceensen: "Och, of gij koud waart, of gij niets waart," Ten derde: lang kan deze ziekte duur, gevoeld, zoals treffend Davids geschiedenis leert: Ach, hoe teleurstellend zijn er die jaar en eeuwen aan deszelfde lijden. Zulk leeg zijn hier aanwezig geweest, die het getergd zijn des velen in zichzelf omdragen? Ten vierde: noodlottig zijn de verschillen dezer ziektegestalte. Ken je die niet. Geh? Zij zijn gelijkvormigheid aan de wereld, onverschilligheid omtrent Christus en zijn zaak, begeren, zodanig als bij de medegzellen van Paulus te Rome, om het hunne te zoeken, niet hetgeen des Heeren Jezus Christus is, soms grote zonden, zelfs gedurende eenigen tijd een leven in de zonde. "En in een van de oorzaken, waarmee deze krankheid pleegt te ontstaan: laat ik met eenigen vanzelfsprekend genoemde. Er is er Eene, die het met diepe eerbied gesegd is boven ons. Hoe die daar, zit boven de klaren der wijsheid, die niet antwoordt aan vragen, daden die alle ding gen werkt naar den raad. Zij wil God, die bentig is, zo voorkomt men ontfermen. Ik, Mij barmhartig en barmhartig, die Ik barmhartig wil zijn, Zullen wij hier zeggen, gelijk zij die de Apostel Rom. I, beschrijvende en bedekking makend invoerde: wat schaamt Hij (de Heer) dan nog (over onze slaapverweren en dode grijpheid); want wie leeft, zij zijn wil weerstand aan te voeren. Wij antwoorden met de taal van de zelfde Apostel: Maar toch, o mens! wie zijt gij, die God afvoodt? Zal ook het maaksel tot diegenen die het geniepig ten against zeggen? Waarom hebt Gij Mij alzoo gemaakt? Hoe? Is Hij, die het leven zelf is, dan de oorzaak van de dood? Ach! wat vraagt niet het wispelturige verstand der mensen! Het past zich aan tebidden: en zelig is hij, die zich verliest in de ondoorgrondelijkheid van het Oneindige. Nogal, God kan de oorzaak van het kwaad niet zijn, en toch niet Hern, door Hem en tot Hem zijn alle dingen: ziet, Gel! beide kinderlijk te geloven, in kennis van het verband deze waarheden ten gevolg te zien in de toekomst, een van de ontwakelingen dit is het, hetwelk de Heer ons bijvaat, toen Hij zei: "voorwaar, zeg Ik u, zo wie het koninkrijk Gods niet ontvangt, gelijk een kind, die zal in hetzelfde geenszins ingaan." God is dus gelijk in het zieken, plagen niet de dronkenschap, de toelatende oorzaak der doldheid. Nu eens gedoogd, Hij dat Zijne kinderen, in verzoeking gebracht, in dezelfde bezwijken, dan weer verbergt Hij voor hen het licht van Zijn vriendelijk aangezicht; -licht van Gods vriendelijk aangezicht! O, Gij! in wier ziel hetzelfde ooit achtend, kent het, als allerdierbaarst! dan weer neemt Hij de breidel weg, die hunnen boezem en schouders betengelden, en zij struikelen en vallen, en de jaagd neemt het hoofd, en de winter de gevoeten tijdelijk daarbij, dat God in nabijheid is gegoten. Nogtans, de Heer handelt alzoo jegens hen met de liefste bedoelingen. Ziet, na drang, na angst, dan komt er redding, na redding blijde dankzegging, en niet verwondering eeuwig kenmerk van onbepaalde vergiffenis van rijk aan den Heer. Nog meer: de godzaligen, hij wordt in die weg nederigheid geëist, ja, kinderlijk geweld te doen op Gods Vaderhart; zij worden bekwaamd om anderen, die inzelfde lijden, Eijn, daarna te bestreven en door te bidden; riek digt te honden bij hun Vader, en levens Zijne hand vaster en vastere klemmende, te bidden: leermij! geef mij, dwaas! wijsheid en verstand! Of er bij mij een schotlijn, waarbij en leid mij op den eeuwigen weg. Binnen de gelovigen liggen ook andere zaken die dode lijken. Den duivel met zijn listen, noemen wij in de eerste plaats. Hij heeft de ervaring voort zocht meer dan acht en vijftig eeuwen, verwarring hij zich meestal meesterlijk weet te bedienen. Hij gaat om als een brullende leeuw: maar opzij, en dan is hij allergevaarlijkst, hij vertoont zich ook wel in de gedaante van een engelse licht. Nu raadt hij het bedrijf der zonde aan, dan weer leert hij de schaamte verbloemen, dan weer bedekt hij het Evangelie en sint den weg ten Hemel om tot wanhoop te vervoeren. De regt schreef de Apostel en de Profeet, "Indien ons hart ons veroordeelt, God is meer dan ons hart, en Hij kent alle dingen. Geliefden! Indien ons hart ons niet veroordeelt, zo hebben wij vrijmachtigheid tot God." Deze uitspraak ondervindt een ieder Christen. Na de uitspraak is toegegeven aan de gemeenschappelijkste verwerping, is in de ziel aanwezig. Weg is de kalmte, de vreugde, de vrijmachtigheid. In plaats daarvan valt God gemeenzaam en vertrouwelijk te spreken. Schrikt hij bij het noemen van Zijn naam? Hij ontvliet de Almachtige, en steeds zou hij ontvlieten indien Hij zelf, die altijd de eerste en de laatste is, hem niet weder opzocht, - en terugbracht met een teedere barmhartigheid, die zo wel het begin van heilige mensen als van onbekeerden oneindig ver te boven gaat. Bij de genoemde oorzaken van doodzondigheid, onweten wij nog andere, meer bijzondere. Onkunde: ontstaan niet uit haar, die verkeerdheid voor voortellingen van God en de vrede der verlossing, welke, in plaats van met vrijmoedigheid tot de troon der genade doen toegang, van denzelvene afschrikken? Digitized by Google 244 Ken we niet, hoe de dood zo snel komt? Verkeert men in godsdienst, achukabedrijf? Men wacht te lang met teruggang tot de Heer, als of de almachtige bekoelt, raakst van zijn toorn, terwijl men in de kerk wordt geroepen tot het grootste bewiepelde schuldbelijdenis. Net als anderen: Doch laat ik te beginnen met die voorstellingen, en vroeg ik u, komt die tijd tot u terugkeren: Leeft gij ook in onvrede met uw natuurgenoten, misschien zit er iets niet in orde met uw broeder of zuster in de genade, tot vertrouwen ongezind? Onderdrukt gij misschien zonder dit zelf te beseffen, dat iemand de taak heeft ook u te bekrachtigen? Zijt er ook banen in uw huis? Geef onder uw bezittingen vrije wil in uw treinig edelsindigheid, onregelmatig en niet geeigend? Laat gij ook na, het door het bedorvene, voor zooveel zulks onder uw bereik raakt, te herstellen? Zoek een ongekrenkte, onbaatzuchtige aanklager bij God? Is dit zo? Een verwonderlijke raad, niet over de doodzondigheid. Ik bid u, bondt op! Drift niet! Geeft met spoed weer! Weest haastelijk welgezind. Wat samenstemming heeft Christus met Belijdenis. Verder vraag ik: Is er ook gebrek aan wilskracht? Terzijde des terzijde gebeden, op ontvange genade, verachtelijk Mikken op de zwakheden en gebreken leveren, medegeven? Goddelijk de Heer haat de boogmoed; Hij straft ze reeds in dit leven; in Zijne hinderen duldt Hij geen zonde. Ik spreek met vrijmoedigheid. — Onderzoekt, ja onderzoekt gij uw zelf, onbevangen ziende naar dat in u is, naar dat heerlijk licht, in hetwelk u alleen licht kunnen zien. Doodse geestelijkheid is een een ziekte. Doch hoe dan? Eene lichte, weinig betekenende? Verre van dat! Digitized by VjOOQ IC 2 Daar is zij, een geestelijke ziekte, niet beter werd ik haar te noemen, bedenkelijk, gevaarlijk, doodelijk, doch deze woorden hebben op haar lucht kans op toepassing. Is zij niet meer dan gevaarlijk? Bedenkelijk, zeg ik, een ziekte die dreigt in de dood te eindigen. Doodelijk, waarvan, naar menselijke berekening, het gewisse gevolg de dood is. Doch dit is het niet met de onderhavige krankheid der ziel. De Heere bewaart het leven Zqner uitrerkorenen / en ^eeniegelijk die leeft^ en in Christus gelooß, %cd nid sterven in der eeuwigkeid. Nogtans ,. zij is eene leelqke tiekte. Gelnkke het mij • die overtaiging onder Gods zegen in a te verle?endigen ! Doadigheid^ zij eene leelijke ziekte. Immers hij, die aan haar Iijdt. lijdt geweidiger zielelijden dan de ge- taarlqkste kranke ooit in het ligchaam leed. T. H. ! herinnert n de klagte van Job». Hbmav» Azir« David, van de bmid in het Hooglied , klagten als onder een vloed van tränen, met den diepsten weedom der ziel, geuit. Ii> de gemeenschapsoefening met God , eiet,' daarin bestaat de zaiigheid der geloovigen; in Godis tl hnn heil en hun eer; het dolen in Zqne liefde brengt hiJk den Hemel ia het hart. En nn , al die voorregt^ temoeten missen en wel ten gevolgeder zonde,is er iets imartel^ker denkbaar? Welk een onderscheid itu en K^e/- ^i weleer was er een spreken, een vertrbnwelql^ mdplegen met God ; een zaiig af hangen van Zqne hnlp ; ^^ NlU% »cgfca, nw^ wilt gij, Heeir! det ik doü Digitized by VjOOQ IC 246 %al;*^ eenaaaIipudi9iiiiohetbiddeB; een harlelqkschreijen 9aii de voelbank yan Gods voeten ; weleer, ia voorspoed een ^edarig terug brengen der segeningen tot den Heer , bij dusgenoemde weldadea yaü miaderen Y^og, een zacbtf maar tpch nadriikkelijk uelaspreken: Ik dank U, lieve Vaderl —in teg^enspoed« een gedurig vlagteotot Zijnen schoot, eu bij het vooruitzien van moeqeli^k- heden in de toekooast, eene herhaalde en onbepaalde overgifte van zieh zelven ei) van lot en weg aan Heni, zonder wiens wil zieh niemand kan roeren of bewegea; ZOO was het weleer, |ia niet meer, Baart die ena- ring geen zielelijden? Voorzeker/ Hq, die dus iijdt, lijdt in nadmk, hq lijdt zonder yertroosting. Hetis, als of het lieht der vrengde voor eenwig in zijoe ziM is nitgeblnscht, En zeker , in dien toesf and , bleef en sticrf hij , Indien er geen trouw en magtig Gud wäre, die hem uit deqzclven kan, wil cn zeker zal redden, Doqdigheidl zij is eene leelijke ztekte. Hij die aan haar lijdt is of werkeioos of doet , hetgeen hij doet met traagheid en weerzin. Noch het belang vao ^jne ziel , noch dat der zijnen weegt hem. Josecs verbre- king trekt hij zieh niet aan. Evenmin hekommert hij zieh over de genieene belangen. Flij is liefdeioos. Of zulle zij naar gebouwen vlammen openbaren, wanneer het vuur in den boezem diep onder de asche begraven ligt? Daarbij veelal zorgeloos, hij ziet geen kwaad van verre noch van nabij; het gaat hem geenzik Jona, die met eenen diepen slaap bevangen was op zee, in eenen storm zoogroot, dat het schip dacht te breken, (Jona 1) en niet zelden wordt hij gemelijk, wanneer het zijn drang waakt niet zijn gevoel tot hem te zeggen: ga naar de keel. Hij, de hardst slaande, staat op en roept tot uw God, doodziek met een leelijke ziekte. Weder bet oog op hen die aan dezelfde lijden. Verheerlijk God, piet, maar nog pijnigen. Zal men God verheerlijken met harteloze gebeden? Met bloote pligtelingen? Heeft de Kenaan der baren welgevalen in een complementen-Godsdienst? Is het niet Zijn wens, naar verliefdheid verlangen, den ieren diensten? Daarbij zijn bovendien vele redenen, niet de waren Christenen om in overweging boven het plicht van Gods geboden te lopen! Denkt maar: 's Heeren langmoedigheids-betooning, vrijmagtige trekking, een geschonken geloof, Almachtige bevrijding, wonderlijke reddingen, het Lammelt van God voor de zonden, geslagen eenbarmhartige Hoogepriester, een krachtige Voorpraker in den Hemel, Jezus, de Regter, zijn vijfde stuk, aan al die zegeningen zich onbedankelijk te tonen, onaandoenlijk onder dezelfde te vereren, zal dat God verstoren? Misbaagt het herniet op het zeerst? Nog meer, de doodzieke Terzalt, ligt tot het bedrijf der zonde, wordt de wereld geloofvormig, en wij weten het: die in den ilyesche stam, kunnen geen vreugd behagen. Doodziekte! zeg hij, is een leelijke ziekte, niet alleen, omdat zij den aanbaren lijdende de Troost moedigbeid ontnemt, maar ook, omdat zij schadelijk is voor het ware heil onzer natuurgenooten. Ennu, kansen ten gevoerde bestaan, benevenden gedrag, conform het zijnde, eenvoudig zijnde voor zijn natuurgenoten? Zal het uitlokken tot de dienst van God? Brengt het integendeel geen kwaad over de Heeren gemeente, en denkt er aan Zijne vereering? En dan nog de zonde, zoolijk bedreven, wanneer de ziel zich dood bevindt! Hoeveel doet u da da goddeloozen zeggen! Welke verontschuldigingen geeft zij hun aan de band? Daarbinnen, fit krankheid of die wel doodheid noemen, zoolijk van een aanstekende en besmettende aard. Die met doodigen veel gaat, weldra wordt hij ook doodig: en hoe smarfelijk is het, ongevoelig en werkeloos te zyn, Toor om te gaan om het gewigtigste, het dierbaarste, om de redding van onze zielen! Er zijn verscheidene middelen tegen deze krankheid; laat ik enigen noemen: geestelijke overdenking, het opgeven van zichzelf aan gelegenheid, Christelijke levensstijl, Toora prediking en het onderzoek van Gods woord, daarbij het zingen, hetgeen men in die toestand dwarsweg pleegt na te laten; maar het beste, volgens de openbaring, welke de overige nutteloo is. De lofzang 18, geeft jas oorbel Toodgewezen in de tekst aan de hand. In nauwgevoelheid hem, moeilaats doodigen pogen te bidden: "maak mij levendig." Ik bepaal u hierbij inhoor der de beschrijving mijnerede. Aha, mijn ketende dag, de eerbare dood, de dochter, die spreekt, hijzelf vijfmaal in. Deze Psalm, daarboven Bog met andere woorden, zelfde bedoeling, telkens herhaald. Geknipt, dit niet van het overgroote belang, bet- welk God stelde in die geestelijke levendigmaking? Ik sidder, M.H.L., wanneer ik denk aan die schone zijde, die zich belijdent Christenen aan te zetten door woord en daad, darom te kunnen rekenen, gereed, dat zij die genadewerking van God niet ontbehreren. O, die beleedigingen, de Zoon en de Heilige Geest aangedaan, hoe streng zullen zij eens worden gewroken! Wat denkt maar van dat oordeel van God, zei ik maar zwaar, maar die woorden zal hij opwaken. Er staat geschreven in Dan zal Hij tot hen spreken, Zijnen woord en zijn grimmigheid zal Hij ze verpletteren met ijzeren schep, hij zal ze in stukken slaan als de houthandelaar. Doch gij, niet alzo, om uw ogen willen dat een iedere gelovige in een staat van doodseidelijkheid verkeert, dat hij navolgaat dat hij bidt, "Mijn leidende hand, immers, zij kunnen zich bevrijden van de doodseidelijkheid. God gebiedt hun ook te bidden. En het is alledaags de werkmiddel van die levendigmaking. Nee, niet genoeg om het geheim van de leven te kennen, maar zeker om het hart van de liefde. Digitized by VjOOQ IC 260 In de Israëlische Palais, een werk begaafd door de profeet, vaak genaamd Jehova's Koning, het volk verheerkt, en op de troon bevatte, bij was de man aan wier hart Gods hart deelgenoot was, deelgenoot van de grootste beloften en tevens van de allerhoogste eer; en deze bad: maak mij lepenculig; zullen de gelovigen hem niet volgen? Ja, ze voelden diep in de ziel, dat de Heere een teken in de banen van het hart moest dalen, snel en werksaam zocht hij met God en handelde volgens zijn belangen voor de eenheid; dat niet hem, elke zuchthouding, elke opgewektheid, iedere oefening van het geloof, uit hem alhier was. Het is van hier, dat Jehova zijn betaagd was: Al wie zegt, de Hoog en Verheven, die in de eeuwigheid wonen, en Diena naam heiligt: Ik kan in de hoogte en in heiligheid van bij die, die eens verbrijzeld en nederig waren, Geest uitdus ik, ik kenschets ik levendig maak ik hart van de verbrijzelden. Het is van hier, dat de Heere Jezus Christus, die als het Hoofd der Gemeente leert en beheerstaalt over al zijn leden niet stortte, sprak: Zonder Mij kunt gij niets doen. Wat denkt u? leert ons de vergelijking van deze beide teksten niet weer, denkt gij aan de afzonderlijke overeenstemming die er bestaat, tassen in het Oude en Nieuwe Verbond? Mogen de gelovigen van ons tot in navolging van Paulus betrekkelijk die onder de onderdanige dag niet zeggen: Heb jij beelden denzelfden Geest des geloofs? God wil, ja gebiedt, dat men zoo zal bidden als in de leer: maak mij lepenculig; Geen origineel bidden mag men niet vergeten, het is een voorrecht, het grootste, het welk denkbaar is. Gewis, gij bent bezweken op de weg, wanneer gij niet een Vader hadt, wien gij van alles hoopte, die elke oogenblik bij u zijn oren is voor uw klaagten. Vooruit, dit is mijn gebed, dat u aandringt. Hoe zou ik uw eersteling achten? U bevelen te volgen? De dood is dit geen kwaad? Smart heeft de gelovige het eerste gevoeld. Ach, die in de diepe toestand grootste tevredenheid, hij probeert zich toch op te dienst, hij acht veel voor een eeuwigheid redelijk! Doodig te zijn, acht de gelovige het grootste kwaad te zijn, welke hem tegengevallen kan? Wat toch is verlies, teloorgstelling echt iedere wanneer God zich in de eenheid aan de dood opobacht? En nu hoort wat Jehovah vordert; "Roep mij aan in de dag der benauwdheid: Ik zal er zijn, u zal mij trouwen." Zie, er zijn andere onder lieden, die de ware God niet kennen, die na de wens zijns knecht hoort? Als hij in duisternis wandelt, en geen licht heeft, heeft hij geen hoop. Is hij gebracht op de naam van de Heere en steunt hij op zijn God? "Zegt in geen ding bezorgd: nu, laat uw geest in alles door bidden en smeeken, met dankbaarheid en behendigheid worden hij God." Er is nadat "Geloof" in de woorden: "In de dag der benauwdheid" en in de duisternis wandelen en geen licht zien, "uw bezielden in alles." Zie, zulk betuiging is niet onwankelijke bewijzen Zijner liefde, Zijner edele zorg voor de Zijnnen. Ja, vriendschapskunde roept hem met teederheid te leiden. Wie is een God als ons God? Geloof, each. 