title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Verschoven, verstoßen - schudden, schütteln - ruimen, verlassen - hätte ich das vorausgesehen, könnten doch nur Worte der Eule sein, die sich in den Adler verliebt hatte und schnöde von ihm behandelt wurde; in Übereinstimmung gebracht werden und ich glaube, durch meine Lesart ist das erreicht - lachten, nachahmen, gleichen. Scheiden tut weh. Richte Gott, wie soll ich klagen, dass heimlich leiden meine Seelen, meine Seele ist mir verjagt, scheiden ist mir geworden Pein. Meine Seele ist mir verjagt, scheiden ist mir geworden Zorn. Daher trieb ich über beide: meine Seele ist mir sehr gewöhnt. Ich biete sie so mild, mit Witten armen Blut, dass sie bei mir wohl bleiben, die Sommer und ist nicht lang. Sie und ich können bei mir nicht bleiben, sie und ich können bei mir nicht sein, sie will über beide keinem Green wenn auch alderliefste mein? Muss ich nun von ihr scheiden, das tut meinem Herzen sehr weh. Daher verschob sich über beide, bis ich sie wiedersehe. Adieu, mein alderliefste! Meine Seele bleibt mir durch gewöhnt, ich kann immer bei ihr sein, bleib, bleib doch immer gesund! Ein bitterer Reiz ist scheiden: das probiere ich wohl nun ter Zeit wie nie von ihr liebe und scheide, und weiß von anderer Pein. Meine Liebe geht über beide, ich kann bei ihr nicht sein. Adieu, mein alderliefste! Es muss nun geschehen sein. Antw. LB. 1644. Nr. 142. Die zweite Strophe musste (revidiert) werden; wie sie im DMK ist, verwirrt das ganze Lied, sie ist im Inneren dort: Hi, bat mich so milde, mit Witten armen Blanen, dass ich bei ihm werde bleiben, die seinem und ist nicht lang. Ich werde mich bei ihm nicht bleiben, ich werde mich bei Ihnen nicht sein, ich will über geen größerer Beide bis zu der allermilfste meine. Nr. 117. Scheiden, größere Pein als süß Beisammensein. 1. Tis al verkeert dass plötzlich sein: genugt, solches, meinen Herzen Freude dass hat getan ihr Scheidens Schmerz. Gott wiese bewahren die ewige Jugend! Herz und Sinn ist unverheilt: Gott hat mein liebste Boel erhalten als ist der Wein klarer im Schein, mein Herz ist hier versalben. 2. Die Nebengeräusche und die Leute, die Blumen, die an ihren beiden stehen, trompeten, Pauken und Hörner und mögen von mir geen Freude ontzien, dass scheiden hat mir all getan. Ich bin ein hoffnungsloser Reiter, in Venus Gefangenschaft bin ich gefallen: dus muss ich truren als das Leben mein. 3. Richte Gott, ich bin mehr lezende Moe, im Herzen fühle ich himmelliche Schmerzen. Was ich, trink ich, was ich tue, das ist mit zwei beweinten Augen wie sollte ich konnen Freude betragen? Gott hat benommen mein gefragtes Bekenntnis. Die Liebe, hatte ich so tief gesehen, das mit Trauer bis zu meinem Tod. 4. Versammeln, und war nie so acht, das Scheiden und ist viel mehrere Pein. Die nicht und wissen meinen Not, wie sind sie kennen das Herz mein? Wanted hier zu sein ist kort-termijn: als liegen wir hier in unseren Armen, ten einde muss als getrennt sein. God wil haar lieve ziele ontfermen! Och, rijk beer, god, en waarde, geen zendt over u, ripe ik veel meer dan moort. Gij hebt mijn liefste lief gerond, weest doch haarder armer ziele troost, genadig god, ik bid u, voort om barren wil mijn hart sneed, op rechter minne was ik gestoord, ik bid u dat gijt mij vergeef. Mijn hart heeft gedroomd zo veel dromen: dat niet en is dat mag noch zijn. Al in die staat, Tan Room daar ligt begraven die lieffe mijn op godsakker, alsof het aan schijn. Daar droegen zij die mitel van der baan. Ik schenkte hem leiden den koelen wijn, zij wisten mij also groot dans. Antw. LB. 1544, Nr. 148. — Dr. 3, 7. die Krijst — 4, 4. 9oude hi (Sonden si). 41 1, 2. genoeg, Vergenoegen — 1, 5. ongericht, Onverschrokken — 1, S. verschaalde, is geschied — 2, 8. trompe, Trompete (hetst Manntrommel n. Jagdhorn) — 2, 6. haveloos, arm, hetst schmaltig, vgl. HYD. proef 1, 17. — 8, 2. denken, Leiden — 3, 5. betogen, zeigen, aan de dag leggen — 3, 6. genoot, Genoeg — 4, 1. het vergaan, das Beisammen sein — 7, 4. consoort, Troost — 5, 6. sneven, vergaan — 6, 5. aan schijn, openbar — 6, 6. mitel van der baan, Kriegsgenoten, Kameraden, banken, der Tisch, daarom bancbrouders, bankgesellschaft en, die met een aan Een Tafel zitten, met een eten en drinken. Nr. 118. Treu bis in den Tod. Het ginghen drie gespeelkens goed spelen in dat wonen, zij waren alle drie verpoet, den haghel ende snee was uit. Die een die weende zeer, die ander had faupschen moed, die derde begonste te vragen, wat heimelijk boze schap doet. Wat hebt u mij te vragen, wat heimelijk boedschap doet? Het hebben drie ruitersche knapen geslagen mijn liefde tot de dood. Hadden drie ruitersche knapen uw liefde tot de dood, Een ander boek moet u kiezen, en draagt hupsen mocht. Soude ik een ander boek kiezen, dat doet mijn hart soort van wee: adieu, mijn vader en moeder, ik en zie je nooit meer. Adieu, mijn vader en moeder en mijn jongste zusje! Ik wil gaan naar de linde groen, daar ligt die allerliefste van mij. Antw. LB. 1644. Nr. 80. (Hör. belg. 2, 110. Willems Nr. 69.) Hier schlosse noch deze hier naar störende Strophe: Hör. neig. I. D. U. |g Die dit liedeken dichtte, dat was zijn een niemand, hadden bundel was zeer licht, daarom dronk hij tot zeyden wijnen. 3, 3. metterst, kiescu, wühlen. Nr. 119. Een Anderer moet die Rosen breken. Het was een geselleken was goed van prijs, hij faad een boekje in zijn sin, hij heeft haar om die stedige min, of zij zijn vriendinnetje wilde zijn. Schone jongeheer, dat mag niet zijn, daar is niet meer dan een alleen die van mijn roosken root zal plukken, die bladeren zal plukken. Ik hoop, hij zal nog weder komen die vervroren hart mijn. Schone jonge vrouw, had ik den slotel, in uwen boomgaard zou ik gaan, die roosken zou ik breken zijn, die bladeren zou ik laten staan. Schone jongeheer, tis wel te verstaan, u mag niet aan gaan, daar is niet meer dan een alleen die van mijn roosken root zal plukken, die bladeren zal plukken. Ich hoffe, hier soll noch wider kommen, die vervreuden das Herz meiner Schönen. Schöne junge Frau, in solchen Maßen, legte mein Haupt in uw Schoß: troost mich nicht in kürzer Zeit, vom Rouven mein Herz bleiben tot. Schöne junge Frau, trotz des Todes, das ich bleiben von Rouven tot, dares kein mehr dan ein allein, die von meinen Rosen Rost plücken soll, die Bladerkijn. Ich hoffe, hier soll noch wider kommen, die vervreuden das Herz meiner Schönen. Schöne junge Frau, ihr seid so stolz und drit in Ihrem Sinn: Ich habe wohl höherer Berge gesehen, dann oft, dass Ihr Zorn mich niederwarf. Schöne junge Frau, das weiß ich wohl, das mein Zorn fallen sei, dabei ist nicht mehr dan ein allein die von meinen Rosen Rost plücken soll, die Bladerkijn. Ich hoffe, hier soll noch wider kommen, die vervreuden das Herz meiner Schönen. Weimar, 1587, Nr. 46. — Ha. 1, 8. hier (die) 1, 10. der, freude (vervreuden) — 2, 1. Schlotten (Schloss) — 2, 4. henn (Zehen). M 4, 3. dalen, nieder gehen, sinken. Nr. 120. Ein Anderer soll die Bösen brechen. Een jonge hertzeen goet van prize, ging voor een jonge frouwe staan, hi zei: 'Jonge frouwe, met goeden avise, mochten ik in uw boomgaard gaan? Ik zoude van den bladerken pluken en die rooskens laten staan.' Ze zei: 'Jonge heer, dat is wel verstaan, maar ten zwellen als niet zijn, daar en is maar een alleen die van mijn boomken rein pluken zal een bladerkijn.' Hi zei: 'Wel, overschoon jonge frouwe, laat mij in uw boomgaard gaan en ik zal van die rooskens plukken en die bladerkens laten staan.' Ze zei: 'Jonge heer, dat ware wel gedaan, maar ten zwellen als niet zijn, want daar en is maar een alleen die van mijn boomken rein plukken zal een bladerkijn. Hi zei: 'Wel, overschoon jonge frouwe, en verantwoordet niet zo snel! Ik heb veel hogere bergen zien dalen dan dat torreken dat daar naar beneden daalt.' Ze zei: 'Jonge heer, ik geloof wel, maar ten zwellen als niet zijn, daar en is maar een alleen die van mijn boomken rein plukken zal een bladerkijn. Hi zei: 'Wel, overschoon jonge frouwe, ik leg mijn hoofd in uw schoot: mochten mij naar geen troost geven, zo blijf ik van trouwe doof. Ze zei: 'Jonge heer, gij hebt geen noot, gij verliest alleen tijt, daar en is maar een alleen die van mijn boomken rein plukken zal een bladerkijn.' Antw. LB. 1644. Nr. 42. — Dr. 3, 3. 'bergen' »ten hoogere dalen. ' 1,3. 'met goeden avise, 'als: 'laat ons schenken — 3,2. fei, 'aart, hart. 229 Nr. 121. Mein Liebster muss ein Jüngling sein! 1. Een oude man sprak een meisje aan: 'schoon lief, wil je beteren mijn verdriet?' 'nee, ik, zei ze, lieve Jan! wil je uwen bier en dorst met mij niet?' tis better dat ghi van mi vliet, ghi doet doch al verloren pijn: mijn boekje moet een jong man zijn. Schoon lief, ik zoude mi gezondheid paren, waert uw geloofte nu ter tijt. spreekt een oude queen van zeventig jaar, out en verrompelt als ghi zijt! aan u en is doch geen profijt, ghi en tapt niet dan verscheidene wijn: mijn boekje moet een jong man zijn. O waarde suver joggingherte en sin hangt al aan di. stelt u te vrede of ghi mocht, wi en dienen niet te samen, ik en ghi. out en versleten dunkt ghi mi, wat zoude ghi schrijven in mijn briefje? mijn boekje moet een jong man zijn. Schoon lief, wilt doch doen mijn avies, so sal ik u maken van goede rijt. een jong man staat bat in mijn prijs, gelijk soet altijd zijn gelijk. wat zoude ghi doen op eenen tijt dan dronken drinken als een varken? mijn boekje moet een jong man zijn. Ik kan wol klagen mijn verdriet, ik minne en en word niet gehemd. nu zwijg, zegt ai, lorefaes! vrijt eilters daar ghi troost gewonnen. Ik hebbe bemindt een jongeling, mijn herte verblijt in zijn aanschijn: mijn boekje moet een jong man zijn. Antw. LB. 1544. Nr. 37. 2, 3. queen, Frau, ahd. quena, mhd. kone; im Uni. schoon mit dem Nebenbegriff alte Fran, deshalb auch mit dem Zustand oude quene — 2,4. verrompelt, voller Binseln — 8, 6. francijn, Schreibpapier membrana fraccica — 4, 1. advies, Vorbemerkung, Bath — 4, 5. doggen, taugen — op eenen tijt, einmal, einst — 5, 8. Lorena, Lampenkerl; beiKIL alorenfaes, lorenfant. Ignavos homo, homo parri pretii, homo inspirovans — 5, 4. eilers, anderswo — 5, 6. verblijden, vergelten — aanschijn, Anblick. Nr. 122. Es war mir ja nicht leid. Ich hatte ja ein wild Frau genommen, sie war berumpen. Ich konnte ihr nicht helfen, der andere trompeten. Ich ging weg hen ter Kerke, ich klatschte Gottes Mien Not: Hilfe, reiche Gott vom Himmel, und wer das wild Frau tötet! Es war doch ich wieder von der Kirche gekommen, das alte Frau war tot: Hilfe, reiche Gott vom Himmel! Gewonnen ist all meine Not. Ich spannte an meinem Wagen wellen fünfzehn Ros, damit mit so ging ich jagen all nach dem Kerkhof. Und ich kam auf dem Kerkhof, das Grab war ihr bereits bereit, und sollte ich darum truren? Das war mir doch nicht leid. Weimarer. HO. 1537. Nr. 36. — HT. 2, 1. fehlt zu 2, 4. fehlt doch 6, 2. fehlt wegen Fehler. Der niederländische Text stimmt mit dem hochdeutschen eines fliegenden Blattes der Kaneganda Hergotin (Weimar. Bibl.), gedruckt in meinen Schles. Volksliedern S. 231. zu Nr. 199. Ein anderer alter Text aus einem handschriftlichen Liederbuche ist gedruckt in M. M. Mayer, Das alte Nürnberg. Sitten und Gebrauche 2. Abth. 1. Heft. (Nürnberg 1835.) S. 47. Hierauf nach dem Fl. Bl. hat Uhland Nr. 292. seinen Text aufgestellt. Es ist nicht so böse gemeint. Ich will von diesem Abend noch einmal aus freien gehen: um mein süßes Leben zu sprechen, ob mein jüngerer Herz wird brechen, muss ich vor ihr Fenster stehen. Schlaft ihr oder wacht ihr, mein Liebe, mein Zuflucht? Oder liegt ihr in einem Traum, an den Pfosten hängt doch an einem Menschen, der hier vor Ihrem Fenster steht! "Ich schlaf und ich wache, aber allzuerst ist nicht fest. Ik hoor wel aan uw treuren, gij meugt mij niet gebeuren, ik en ben de liefste niet. Klappere en klappeyen die zaaien baren zaad, ik zal u wel verwinnen, zoete liefde verkeert uw zinnen, want ik zoek enigen raad. Klappers en klappeyen hebben het u niet gedaan. Gaat bij ons liefde verdwijnen en die zaai u wel troost geven! Blijft dan hier niet langer staan. De deur doet nu deurtje open, al zonder quaal vermoeden! 't Is alzoo, kleine zaak, eileffend, Staat mij te spreken, want gij zult mijn vriendschap doen. Ik en wil mijn deurtje voor u niet open doen, nog mijn venster niet ontsluiten. Bonevennacht, staat er buiten, kies een ander die 't gaat doen. Zo mag ik dan wel wandelen, zo mag ik dan wel gaan en dolen op de straat. Lieg gij wilt mij niet binnenlaten, en wat heb ik misdaan? Wilt gij dan zo gaan wandelen en wilt gij dan zo gaan? Keert nog eens herwaarts om, lief, ik zal naar wel bij komen, blijf nog een weinig staan. Hoornblauw: Thisse Mimietje I. D. blz. 189. Peisen, peinsen, denken - klappers en klaproenen, Klactoher n. Klutscherinnen - verheven, erhaben, edel - quaal vermoeden, boser Verdacht, Argwohn. Bosalinde. Liefste Bosalinde, waarom weent gij? Zeg mij, wat is de oorzaak van uw droeve schrempen? Nogmaat dat ik u zou kunnen maken blij! Waarom lucht gij, waarom ducht gij? Zeg het mij. Jongman, ach mijn droefheid is al veel te groot: ik beweent mijn vaders en mijn moeders dood! Ik zit hier nu alleen, ik ween, ik zucht, ik kijk. vader, moeder, zuster, broeder ben ik kwyt? Zoete Rosalinde, 't doet mijnzelf pijn: 'k wenschte dat uw droefheid was mijn, dat wij samen zouden moeten in 't gemeen, ik zou helpen, ik zou stillen uw geween. Jongman, ik bedank u, dat gij in mijn smart tracht te zijn de trooster van mijn lijden hart; maar gij troost met woorden, en ik krijg daarom mijn geliefde doden vriend niet terug. Mijn trouwe dienst aan u behaagt, ik zal uw beschermheer zijn, zoete maid. De echte man, waar mijn ouders om verlaten moeten, is voor u dichter dan uw vader en uw bloed. Zoetjes wat, o jongman! meent gij dat een maid Zoo terstond tot iemand weer liefde draagt? Van de jagers wordt het wild verteerd, dat zij vangen laat of langen zonder moeite. Denk toch, Rosalinde, dat mijn hart u mint meer dan enige vader mint zijn eigen kind! Ik heb u lang verkoren om te zijn mijn vrouw: Rosalinde, mijn gelieerde, geef me uw trouw! Eer de tiende maand zal zien haar zonneschijn, liefste, zult gij moeder en ik vader zijn, en zoolt gij haar wederkrijgen van de Heer vader, moeder, zuster, broeder, en nog meer! 1. Het was op een avond laat, dat ik ging wandelen, langs de straat, en de maan die scheen, was zo duister, ja ja ja duister, dat ik schier geen sterren zag. 2. 'Oor doeget open, mijn engeltje, oor doeget op, laat uw minnaar in! Ik heb hier zo lang gestaan wachten, ja ja ja wachten, dat ik schier vervroren ben. 3. Ik doe er voorwaar niet op, ik en laat er geen minnaar in, gy moet er mij dan ook zeggen, ja ja ja zeggen, of gy mij bemint alleen. 4. Ik bemin u maar alleen, zoete lieveke, ook anders geen. Ik heb hier zo lang staan wachten, ja ja ja wachten, dat ik schier verroten ben. Maar 's nachts, maar 's nachts, maar 't middel van de nacht, op haar slaapvenster kwam haar een slag, en de moker die dat hoorde, ja ja ja hoorde: "Mijn dochter, wat is dat?" "Moker, 't is dat katje klein, dat daar speelt met het muisje" en de muis die is er gevangen, ja ja ja gevangen, en zij heeft er recht veel moeite gekost." VlXmisch: Bübingen n. Ton der Hagen, Sammlung deutscher Volkslieder, Anhang Nr. 1. Aufgezeichnet 1795 in Brussel und in ganz schlechter Schreibung mitgeteilt. Das Lied hat viel Mundartliches: 1, 2. gang f. ging; 2| 1 und 2. doeget f. doet; 5, 3. moker f. moeder. — 6, 2. muiselyn, ich möchte dies Diminutiv bezweifeln, das gewöhnliche ist muiseken oder dat alte muisekyn; Wörter mit -lyn finden sich nur in der alten Sprache und dort auch nur sehr selten; vgl. Or. 3, 676. — Bei v.d. Hagen steht 2, 1. voorwaar voor mijn slaapkamer, niet open. — 2, 8. wachten, warten — 6, 5. moeite, Mühe. Nr. 126. Was Gott will geschieht. 1. Het windje dat uit den oosten waait, dat waait tot allen tijden: al die er in zijn liefs armen leit, die mag hem wel verblijden, Lief mondelijn rood! die hoeft er niet meer te vrijden. 2. Hij ging er voor zijn liefs vensteig staan met een zoo droeve zin: slaapt gij daar of waakt gij, mijn zoete lief? Staat op en laat mijn binnen! Lief mondelijn rood! en mij dunkt, ik hoor jouw stemme. 3. Het meisje uit haar slaap ontsprong: wie klopt hier alzoo laat? gij meugt wel weer naar huis toe gaan, ga je huis wat leggen slapen. Lief mondelijn rood! ik zal je niet inlaten. 4. 'Staat daar een ander in uw hart geprent, van de min word ik versmeten, mag ik eens weten, wie het mij doet! het wordt mij dikmaals verweten. Lief mondelijn rood! wat hebben wij een schoone tijd versleten. 5. Zij zei: 'jongman, houd goede moed, kiest een ander jong van jaren! als de liefde van een kant komt, moet, zo valt het zwaar te dragen. Lief mondelijn rood! mag ik vangen dat ik jagen. 6. Dat gij jaagt dat vangtje wel, lief, en wilt daarom niet treuren! als wij duizend mijlen van een waren, dat god voegt zal gebeuren. Lief mondelijn rood! laten wij daarom niet treuren. Was soll ich nun beginnen? 1. Gnade mach ich verwerten, Von seinen leidenden Boeth, Gott gebe ihm einen saligen Tod, Die den Frauen Wunsch geschehe, Nur um eine junge Frau zu finden, Die ist höher als die da wirklich leben, Die liebste in meinem Herzen. 2. Hilfe, Gott, wie mach ich das wesen! Mein Herz, das leidet so viel, Ich kann nicht genesen Mit irgendeinem Medizin, Durch Wunder, dass mit der jungen Frau rein, In ihren Armen liegen ruhig: Gott weiss wohl, wem ich mein! 3. Rosenblüten sind sie von Leiden, Ihr Anblick wel behaglich, Deren von guten Sünden, Die ich in meinem Herzen hae. Sie ist da für meinen Trost an Steigen: Ob wohl sie das bekennen, Verloren warer all meinen Leid. 4. Noch ist nicht langher gelegen Dass ich die liebste sah, Lustet sich ging siegetreden, Ich blieb ihr einen guten Tag, Deren schaue ich ihr schönes Wesen: Das war zu meinen Leiden Die beste Medizin. 5. All wundete mein Herz zu brechen In so kurzer Zeit, Mocht die junge Frau sprechen, Sie macht mir wohl gesund. Mein Lacy, nein, sie achtet mich nicht! Hier um so muss ich trauern Und bleiben in diesem Verdruß. 6. Qualer Rat von Abenteuren, Wie führte mich das Herz! Wie ließ mich dus trauern Und leiden so große Schmerz! Lasst mich nicht um in kurzer Zeit, So begehre ich nicht zu leben In dieser wütenden Welt. 7. Weshalb soll ich nun beginnen? Die liebste und achtet mich nicht. Mir dachte ich muss verwinnen Weshalb mir von ihr geschehen. Leck dir, schönen Lippen dein Augen klar, Lass mich dein Anblick schauen Vor all meinen Leidens Pfahren. Weimar. H. 1687. Nr. 24. — Ha. 2, 1. 6, 3. woh (wie) — 8, 1. Rostschlich — 7, 8. anMchawen (verwinnen) — 7, 7. vaer (vaer). Frisch, lich, wohlgefällig - richtig, angenehm, gut geschrieben. - 8, 2. Ausführlich, angenehm, öfter, alles, noch nicht. 826. Grimm Gr. 3, 297. Tom Roman. Lass, müde, unglücklich, s. Dies etymol. Wb. 201. - 6,1. Über das Bad der Fortuna, Abenteuer, Glücks-göttin s. Roman belg. 8, 19. - 7, 7. Gefahr. Angenehme Eindruck! 1. "Wij willen nog nicht scheiden" het is nog een paar uur te vroeg, de tijd willen wij verbeiden van nu tot morgen vroeg. Waar heeft mijn lieben zoo lang geweest? Ik heb om haar willen ZOO zeer verslagen geweest. 2. "Habt gij om haar willen ZOO zeer verslagen geweest: gaat maar na huis toe stille en toont u onbevreesd. want het rouwt mijn en 't is mijn leed. dat u dat mooije meisje ZOO zeer bedrogen heeft." 3. "Ik ging nog gisteren avond ZOO heimlich aan de dans, als voor mijn zoete liefde deurtje dat ik er gesloten vand. Ik roerde, ik klopte aan den ring: Staat op, mijn alderliefste, Staat op en laat mij in!" 4. "Ik doe voor u niet open en laat u ook niet in, mijn deurtje is gesloten en daar mag niemand in." daar leiter een ander veel liever als gij, gaat huiswaarts leggen slapen en peinst niet mee om mij.' 5. 'Is daar een ander lief in je, dat ik je niet spreken mag, blijft bij malkander in minne en slaapt te zaam tot den dag! ik zal weer na huis toe gaan: mijn koeien zijn ongemolken, en mijn werk is ongedaan.' HolUndisch: Thirai Minnewit 1. D. bl. 55. Die Aeterne 4 Zeilen kommen daselbst bl. 29. in einem Hochzeitoliede vor und lauten also: wij willen nog niet scheiden, het is nog (toptijds genoeg, wij willen nog wat beiden tot aan den morgen vroeg. verbeiden, warten — 1, 3. verslagen, in Angst und Unmute — 2, 4. onbevreesd unerschrocken. 240 Nr. 129. Abkühlung. 1. 'Waakt op, waakt op, 't is meer dan tijd! wij hebben verslapen dat's beiden ons tijd, en ik hoorde des Wächters stem, schiet mijnder tot uwen klein venster uit, ik zal weer zo lustig zwemmen.' 2. De maagd die heeft het zo haast verstaan, zij is na haar slaapkamer gegaan, na haar slaapkamer zeer rassend. zij schoot hem tot haar klein venster uit in een zo diepe graf. 3. Doe hij er dat grafje ten halven quam, zijn vaders hooge toorn dat hij er vermand, van grauwe steenen de muur ontdoe, gants zelden is dat van vrouwen gekomen: het zwemmen valt mij zo zuur!' 4. Doe hij er dat grafje ten einde quam, zijn kleederen onder zijn arm, hij nam en hij sprong op 's beren Straat. hij klopten aan een klein venstertje aan, daar beren en krijgsmannen zaten. 5. Zijn vrienden riepen verblijd van geest: 'o knaapje, waar heb je zo lang geweest? wij hebben van je niet verhoor. Sinds "Of heeft u een brief hier overgebracht? Wij meenden, gij waart verloren." 6. Die ons dit nieuwe lied heeft gedieht Het was een knaapje, zijn hartje was licht, Hij heeft het zo wel gezongen; Hij heeft het al van zijnzelf gedieht Spijt alle quasingederstongen. Hollands: Scheltema's Sammling, Anfang des 18. Jahrhunderts. Das Lied Had de Überschrift: "Een goed vermakelijk Lied, Op een aardige Reis." 2, 6. Graft, gracht, Wassergraben — 6, 5. Spijt, sonst in 8 p i j t van, trotz, zum Trotz von. Nr. 130. Der Ostindienfahrer. 1. Wie wil hooren een nieuw lied? Hoort toe, ik zal 't u gaan verklaren Al van een oostindisch vaar met zijn lief, Hoe zij beide in zorgen waren. 2. "Zoete lief, als gij na Oostindien vaart, Hoe lang zal de reis duren? Mocht ik u om 't jaarje eens wederzien En van goedensen avonturen?" 3. "Zoete lief, dat mag alzoo niet zijn: Zet mij derdrie jaar uit zinnen, En draag ter stadig liefde tot mijn En kijkt te met zeewaart in." 4. "Of ik er al zeewaart in kijk, Ik en mag u zien of spreken. Als gij der aan uw buidel vol daalders draagt, Zult gij mij dan ook vergeten?" 5. "Schoon lief, betreut gij mij dat wel toe? Zoud' ik doen als de ontrouwe ? Ik hebber geen liefde op aarde als jou, Hei! de flauw van schoon jonkvrouwen !" 6. Die ons dit nieuw lied heeft gedieht, Die heeft het zo wel gezongen; Hij heeft 't al van zijn liefde gedieht En spijt alle quasingederstongen. Hollands: Scheltema's Sammling, Anfang des 18. Jahrhunderts. Grüßen Sie Ihre Frau Mutter! Bonjour, ma très chère mignonne! Hier von hier, gy rotten Wael! Welche Antwort, que vous me donnes! Ich zeg, spricht ein anderer Taal! Je ne sais parler Flamande: Loops dan naar de galge toe! Je suis natif de Normandie. Ik ben uw praetjens moS. Mon père a veel dieren, gy zyt zeker van 't getal! Er a un château, bien nefel, misschien als een vrankenstal — il a 100 tonneaux de terre, al en had hij niet een zier. Croyez-moi, il est rijk, mijn vader! Loopt maar, stoffert, jert van hier! Weet gy nu nog iets te praten? Non, madame, je vraag pardon. Gaat, haalt er een bij de Waalen! Maar die zijn niet goed. Wel hoe, koride gy dan dogen? Parbleu, ik ben niet een feumige! Ik zie uw kost niet aan, goed, adieu, gaat, madame! Ga je maar in uw land, verteilen, hoe gy Wer geyaren zit, gy en moet mij niet meer kwellen, men wordt hier genoeg gegeten. Va-fen donc, utile Flamand, parce que vous êtes mooi, veel te zwaar. Ik ga me naar de Normandie, daarin truqt ik beter van stuk. 243 Vilmsch: "Nionwen" Lied-boek genaamd het Brabands Nagtegaeltjen. Jen. t' Antwerpen. By Joseph Thys, bl. 33. met de Überschrift: "Wale gezangen. Aach im Deutschen sind dergleichen Wechselgesänge vorhanden: statt der fremden Sprache aber ist eine beliebige deutsche Mundart gewählt. So singt der Liebhaber hochdeutsch und das Bauerntum oberdeutsch: Liebe Kleine, holder Engel! Dich als Göttin bett ich an. Du kannst geben mir das Leben, Linde mein Herzbrand! Tundel heß ich, gar nicht weiß ich Was nein Göttin für ein Tier ist. 8. Walter's Samml. (Lpz. 1841.) Nr. 29. — In einem anderen Liede singt der Liebhaber ebenfalls hochdeutsch und der Nachtwächter niederdeutsch: Dunkel ist schon jedes Fenster ist. Das Französische ist sehr fehlerhaft, ganz trist, es die gemeinen Wallonen zu sprechen pflegen, hier um eine noch lächerlichere Wirkung hervorzubringen. Im Dr. 2, 5. cent tonnerre de terre. 1, 2, 2, 8. jerren, entspricht unserem sich fortschreiben, wird nur noch in der Volkssprache gehört. Es bedeutet auch fort-scheren machen, schmeißen. In einem Lustspiele: De weergadeloze Bedrieger ontmaskiert heißt es bl. 42. ik sjer ze al t'zawn lierer uit de schuit in 't water. — rotte Wael, stinkender Wale, eine uralte Schimpfwörderung der Wallonen, s. Hör. belg. 6, 230 — 2, d. niet een zier, nicht ein Härchen, Stäubchen. Vgl. meine Anmerkung zu Reineke Vos 1386 — 2, 8. stoffer, Großsprecher, Windbeutel — 3, 5. dogen, alt für den gen, taugen — 4, 3. k wellen, quälen, belästigen — 4, 4. es wird hier um einen genug gefreit. Nr. 132. Der Ritter, ohne Fürcht und Tadel. 1. Ende doen ik door dat wout reet, daar moet ik met een slechte. was ik niet een coene man? Ik dorst mijn mest wel te trekken! Nu mag ik horen, hoe coen dat ik sei op alle mijn geld! Wie wat van mij hebben wil, die komt in het veld! En moete ik dan een veldhoen, ik dorst dat wel te bedwingen, en stiekem het dat hoofd als door de tuin, ik dorst daar wel over te springen! Nu mag ik horen, hoe coen dat ik sei op alle mijn geld! Wie wat van mij hebben wil, die komt in het veld! En waar ik dan gewapend van hoofden tot de voeten, en moete ik dan een vette kaalkop, ik dorsten ook wel te groeten! Nu mag ik horen, hoe coen dat ik sei op alle mijn geld! Wie wat van mij hebben wil, die komt in het veld! Weimar. Hs. 1537. Nr. 47. — Hs. 1, 4. dorst (dorst) en 00 immer — 1, 6. hoe — 2, 2. beginnen (bedwingen) — 2, 3. een takker (ende stiekem het) — 2, 3. aan, aan (ende). 1, 2. moeten, begeven — slechte, schijf. 1, 3. mest, mes — 2, 1. veldhoen, beehhof. Nr. 133. Klunkerig en Gemalied. 1. Klompertje en zijn vrouw. Die zouden vroeg opstaan, Om eiertjes te verkoopen, En naar de markt te gaan. 2. Ze waren half verwegen, Half verwegen den dijk, Daar braken al haar eiertjes, En 't boterje viel in 't slijk. 3. Het speet er niet om de eiertjes, Maar om er mooien doek, Die ze gisteren nog gemaakt had Van Klompertje's beste broek. Hollands: Baarmuziek in Camera obscura van Hildebrand (Nicol. Beets) 3. dik 1. Deel (Haarlem 1851.) bl. 76. Nr. 134. Mutter, gib mir einen Mann! 1. 'Mutter, liebe Mutter, nun gibt mir einen Mann, der mir diesen kalten Winter warm halten kann! Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. 2. 'Och, Tochter, liebe Tochter, dir wartet noch wohl einen Tag.' 'Mutter, liebe Mutter, dies ist mir viel zu schwer. Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. 3. 'Och, Tochter, liebe Tochter, dir wartet noch wohl einen Monat. 'Oh, Mutter, liebe Mutter, sieh doch an meinen Zügen! Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. 4. 'Och, Tochter, liebe Tochter, dir wartet noch wohl einen Woche. 'Oh, Mutter, liebe Mutter, sieh doch an meinen Zehen! 248 Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. 5. 'Och, Tochter, liebe Tochter, nun wartet der Maientag. Oh.' 'Oh, Mutter, liebe Mutter, wie gemein war ich die Brück! Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. 6. 'Och, Tochter, liebe Tochter, wärum schriegst du dann die Kurer?' 'Oh, Mutter, liebe Mutter, der Mann steht vor der Tür! Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. 7. 'Och, Tochter, liebe Tochter, der Mann ist um zu groß, und schreibt hier nun auf das Bett, hier kettelt er uns zu Tod! Alle meine Körperbeil beben, alle meine Körperbeil beben. Weimar. Hb. 1687. Nr. 34. — Hs. 1, 5, 6. Alle meine Güter verleihen Allerlei mich — 3,4. glatt (d. i. gehalten für Gestalt) — 6, 4. wie — 6, 2. noch — 7,3. denn — 2, 2. warten, warten — 3, 4. Gestalt, Gestalt, körperliche Beschaffenheit — 5, 2. Maientag d. h. bis zur nächsten Festzeit, het etmaal, einen Tag von 24 Stunden — 6, 2. Kurer, Wahl. Nr. 135. Aus dem Regen in die Traufe. 1. Ich kam tot einem Ball, da viele junge Frauen waren, und da war ich selbst alleine, die sehr bedrohen war. Ich bot ihr freundliche 247 mijn groete, si loondes mi, haer soete woorden bevielen mi. 2. Mijn moeder is gestorven, die mit dem besten riet; einen anderen habe ich verworben, des fühlt mein Herz verdriet. si gaben mir einen alten Mann, all um des guten Willens willen ging ich da houvelik an. 3. So kamt hier vor meinem Bett, all vor meinem Bettzeug stehen, sind Kissen und auch sind Schuhen hätte hier all aus getan. hier hat so vielmassage an seinen Beinen, und dann musste ich ihm gehen verwählen den lebenden alten Mann. 4. Dann sitzt hier an dem Tisch, hier hat von allem genug, von Wurstbraten und auch von Fisch viel mehr als hier benötigt. hier sitzt und redet all wär't eine Kanzel: hier und hat in allen Sinne Macht och! nicht mehr als einen Tinten. 5. Dies Klage ich zu, lieber gespielt, och lieber gespielte Gut, dass ich mein junges Leben aldus verschwende müssen und all mit einem alten Mann, dann muss wieder bis zu Bett gehen die Genesung noch Freude und kann.' 6. Der alte Mann ist gestorven, der alte und der ist tot. einen jungen habe ich verworben, hier gibt mir Schlagen so groß. dann denke ich auf den alten Mann: och, finden ich wieder sein gleich, nimmer mehr ein Scheden icker van! Das deutsche Lied, in sehr verdorbener Lesart in den „Bergkreis", schließt nicht mit der Sehnsucht der jungen Frau nach dem alten Manne, sondern: der alte Mann war gestorben tot, die Frau hatte ein junges erworben, dem alten Genaden Gottes! 2, 1. Morken, Mütterchen — 2, 7. Honwelic, Heirath — 3, 5. Massel, schwarzer Fleck — 3, 7. Lelijc, hässlich — 4, 4. Behöfen, nötig haben — 4, 5. Babbeln, plappern — 5, 4. Sijn leyen verslitten, sein Leben verbringen. Nr. 136. Die Mädchen von Kieldrecht. 1. Zu Kieldrecht, zu Eaeldrecht, dares sind die Mägde schön: sind frei von der Mittagsschlaf und schlafen bis auf den Morgen. Ich mache: ist das nicht frei? und schlafen bis auf den Morgen. 2. Als sie aufstehen, als sie aufstehen, dann sehen sie in den Wolken; sie sagen: Welcher herrliche Tag! Myliebte, ist das nicht frei? Myliebte, ist das nicht frei? 3. Als sie ausgehen, als sie ausgehen, kommt ihre der Koster gegen: Welcher Koster, sagt wie herrlich ist das? Was furchtbar ist das da geschehen? Ich mache: ist das nicht frei? Was furchtbar ist das da geschehen? 4. 'Das furchtbar da geschehen ist, das kannst du wohl bemerken: die hohe Messe ist all lang gedaßen und das Volk kommt von der Kirche. Ich mache: ist das nicht frei? und das Volk kommt von der Kirche.' 5. Und als sie kommen in der Wei, sie sagen: Kuhwein blähen! Ich bin hier mit meiner Liebsten, und willst du das nicht erlauben? Ich mache: ist das nicht frei? und willst du das nicht erlauben? 6. Vlaamsch; Willems Nr. 124. Snellaert Liedjes Nr. 64. noen, Mittag — 5, 2. blare, schwarze Kahl mit einer Blässe, s. Hör. belg. 6, 2j53. Nr. 137. Das kommt davon! Stern: Van daech ist nn. 1. De mey, de mey, de mey, de genoegzelijke tijd maar als de vrijers uit vrijen gaan, uit vrijen gaan, uit vrijen gaan, dann sind die Mädchen blieb. 2. Dann gaan sie nach den Doelen und alle über die Osseslois. Des Morgen als den Dach kommt an, den Dach kommt an, den Dach kommt an, so kommen sie wieder nach Hause. 3. Dann beginnt die Mutter zu klingeln und zu rufen: "Ei liebes Mutter, und rief so nicht, und weint so nicht, und weint so nicht! De Klag bei dir und ist keine Ehre." 4. "Soud ich nicht laute rufen? Meine dumpfe, ich habe gesehen: sie sagen, dass du ein Kindel trägst, und hast keine Macht, deine Ehre ist quitt." 5. "Soud ich ein Kindel tragen, mehr Mädchen ohne Mann! Die Kole wandelt aus dem Osten, die Kole wandelt aus dem Westen, die Wege führen kein Kindel an." 6. "Die Kole wandelt aus dem Osten, die hat es dir nicht getan, in deinen Tanz und deine Springen, bei den jungen freien Sängern, singen, und deine Abenteuer spielen, das hat es dir getan." Holländisch: Oudt Amsterdam. LB. 80. Oudt Haarlem. LB. 16 und 27 drik. 2, 1. Doelen, Schützenplatz, wo nach dem Ziel, geschossen wird — 3, 4. Tieren, Lärm — 4, 2. Gleich, haben Recht — 4, 4. Ghy bent für sit. 1. Nu wil ik eens omgaan, roosjes aan mijn hoedje! En zien of ik ze vinden kan, roosjes, rozenbloemen aan mijn hoed! Hadden wij geld, wij hadden moed! Roosjes aan mijn hoedje! 2. Ik zei: schoon lief geeft mij de band roosjes aan mijn hoedje! Kom, treedt met mij aan de dans! Enz. 3. Ik zei: schoon lief, wij moeten knielen! Roosjes aan mijn hoedje! Ik hoop, het zal ons wel gelieven. Enz. 4. Ik zei: schoon lief, wij moeten kussen! Roosjes aan mijn hoedje! Ik hoop, het zal ons wel aantrekken. Enz. 5. Ik zei: schoon lief, gij dient mij niet! Roosjes aan mijn hoedje! Als ben je wat zwart, je smeet mij niet. Enz. 6. Ik zei: schoon lief, wij moeten scheiden! Roosjes aan mijn hoedje! Ik hoop, het zal ons wel geleiden. Enz. Holländisch: Haerl. LB. 27. Druck 1716. — Im Druck 1, 2. u. 6. Hoedeken und so immer — 4,3. Geluckt (gelüsten). Hat eine auffallende Ähnlichkeit mit dem Reigentanzlied, wie es in der Gegend um Bonn gesungen wird: 1. Jungfer, gebt mir die rechte Hand Und gehst mit mir an diesen Tanz! Röschenblumen auf meinem Hut! Hätte ich Geld, und das wäre gut; Blumen an mein Hütchen! 2. Jungfer, ihr sollt tanzen In diesem Rosenkranz! 3. Jungfer, springt wacker auf die Schuhe! Morgen wollt' wir sie lappen tun. 4. Jungfer, ihr sollt küssen! Das sollte die Jungfer lusten. 5. Jungfer, ihr sollt nicken! Das sollte die Jungfer streichen (ihr lieb sein). 6. Jungfer, ihr sollt scheiden! Das sollte die Jungfer leiden. Nach meiner Mitteilung, nebst Melodie in Der Kenntnis, Volkslieder 2 Bd. 4/5. Heft Nr. 78. — Das niederl. Lied mag ans Deutschland herübergekommen sein. 6, 3. hat nur Sinn, wenn man leiden für ein altes Leben, leid sein nimmt, wie es der deutsche Text verlangt. Auch in den südlichen Niederlanden ist dieser Reigentanz heimisch gewesen, aber seine Bedeutung längst erloschen; in Kortrijk singen nur die Mädchen: Nr. 139. Rosentanz. 1. Zou ik niet mogen ingaan? Ingaan? Rosabloemen op mijn hoofd! Waren wij, waren wij alzo zoet! Rosabloemen op mijn hoofd! Rosa, mijn allerzoetste. 2. Zou ik niet mogen kiezen? Kiezen? Rosabloemen enz. 3. Zou ik niet mogen küssen? Küssen? Rosabloemen enz. 4. Zou ik niet mogen wafels bakken? Wafels bakken? Rosabloemen enz. 5. Zou ik niet mogen uitgaan? Uitgaan? Rosabloemen enz. Snellaert bei Willems, bl. 297. Noch bruchstücklicher das Lied, welches Willems von unbekannter Hand erhielt, Nr. 127. 1. Rosa, willen wij dansen? Dans, Rosa, dans, Rosa! Rosa, willen wij dansen? rosabloemen op baron hoed, Zij hadden geld, maar weinig goed. Dans, Rosa, zoet! 2. Rosa, willen wij kussen? Kust, Rosa, kust, Rosal enz. 3. Rosa, willen wij kronen? Kroont, Rosa, kroont, Rosa! enz. Nr. 140. Das Paterchen. Tanzlied. 1. Daar ging een paterje längs de kant, Hij, 't was in de mei hij vatte zijn zoetelief bij de rand, Hij, 't was in de mei zoo blij, Hij, 't was in de mei! 2. Pater, gij moet knielen gaan, Hij, 't is in de mei! Nonnetje, gij moet blijven staan. Hij, 't is in de mei zoo blij, Hij, 't is in de mei! 3. Pater, spreid uw witte kap, Hij, 't is in de mei! daar uw heilige non op stap. hei, 't is in de mei zoo blij, hei, 't is in de mei! 4. Pater, geef uw non een zoen, hei, 't is in de mei! dat moegje nog wel zesmaal doen, zesmaal, zesmaal, zesmaal doen! hei, 't is in de mei! 5. Pater, beur uw non wegstopt, hei, 't is in de mei! en dans nu met uw kermispop! hei, 't is in de mei zoo blij, hei, 't is in de mei! 6. Pater, gij moet scheiden gaan, hei, 't is in de mei! en moet uw nonnetje laten staan! hei, 't is in de mei zoo blij, hei, 't is in de mei! 7. Nonnetje, wilt nu kiezen gaan. hei, 't is in de mei! neem nu een anderen pater aan! hei, 't is in de mei zoo blij, hei, 't is in de mei! Holländisch: nach mündlicher Überlieferung in Le Jenne, Volkszangen bl. 113. knielen, knieen — 3, 3. stappen, schreiten, treten — 4, 1. zoen, Kuss — 5, 3. kermispop, geputzte Jungfrau. Nr. 141. Das Paterchen. 1. Daar ging een pater lang het land door, hij had een nonnetje bij de band. De klok ligt in de mei, zes, het was in de mei! Slaap, pater, je moet knielen gaan, maar nonnenkruik, je moet blijven staan! Slaap, pater, spreid uw zwarte kap, daar uwe heilige non op stapte. Slaap, pater, geeft uw non een zoen! Dat moogt u nog wel driemaal doen! Slaap, pater, heft uw nonnenkruik op, en danst wederom vrolijk met uw pop! Slaap, pater, je moet scheiden gaan, maar nonnenkruik, je moet blijven staan! Slaap, nonnenkruik, wilt nu kiezen gaan en neemt een anderen pater aan! Hei, 't was in de mei, zes, het was in de mei! Yperisch: Nacht, mündlich. Ueberlieferung in Willems Liederen Nr. 124. 1, 3. Dat de mei, zes, zei, moet de zachte mei bedragen! Zei is geen woord, wahrscheinlich is het een Jauchzer, die hier niet hoezee, maar des Reimes wegen hozei, lautet. In Kortrijk en anderswo in Flandern zingt men: hei, besin je de mei, zoo zei. Daraus will man auch ein vorreformatorisches Alter des Liedes schließen, denn das soll heißen: gedenk je de zachte mei als een hoogtijd. Wahrscheinlich is es weiter nichts als ein missverstaanenes: bei, wees inn de mei koos blij! — Während in België Bursch en Wilhelmen in midden van de Tanzenden niederknien, neemt in Friesland de Bursch het Meisje op den Schoß. Dergleichen Verschiedenheit findet sich gewiss nog manchen, ik wil aber nicht ans deren wie Snellaert volgen, 'was gewiss in Brabant kwam, sindsdien de Reformatie het Knieen ans der Mode gebracht. 1. "Ei" wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, neemt een nonneke mee! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! 2. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, doet uw kappeken af! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei. 3. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, geeft het nonneken een zoen! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! 4. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, laat het nonneken staan! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! Ylämisch: Wodana door, J. W. Wolf bl. 79. mit der Bemerkung: Das Paterchen steht in der Mitte des rundtänenden Kreises der Barschen und Mädchen; nach dem Schluss der letzten Strophe tritt das Paterchen wieder in der Mitte und das Lied beginnt wieder von vorn nur mit dem Unterschiede, dass man nun singt: nonneke, neemt een paterken mee! worauf das in der Mitte stehende Mädchen sich einen Barschen erhebt. Das ein bazinne de mei hat Wolf in ein wy zingen de mei geändert, weil er es nicht anders zu erklären wusste, und das scheint mir auch ganz richtig. Nr. 143. Nönnchen, wilst du tanzen? "Zeg, kwezelken, wilde gy dansen? Ik zal u geven een ei.' "Wel neen, ik, zegt dat kwezelken, van dansen ben ik vri. 'Ik kan niet dansen, 'ik mag niet dansen: dansen is onze regel niet, begijntjes of kwezelkens dansen niet. "Zeg, kwezelken, wilde gy dansen? ik zal u geven een koe.' "Wel neen, ik, zet dat kwezelken, van dansen word ik te moe." 'k en kan niet dansen, 'k en mag niet dansen: dansen is onze regel niet, begjmtjes of kwezelkens dansen niet. 3. *Zeg, kwezelken, wilde gy dansen? ik zal u geven een paerd." wel neen ik, zet dat kwezelken, 't en is my 't dansen niet waerd. 'k en kan niet dansen, 'k en mag niet dansen: dansen is onze regel niet, begyntjes of kwezelkens dansen niet. 257 4. ^Zegy kwezelken, wilde gy dansen? ik zal u geven een man.^ wel ja ik, zet dat kwezelken, 'k zal al doen wat ik kan. ik kan wel dansen, ik mag wel dansen: dansen is onze regel wel, begyntjes en kwezelkens dansen wel. yiämiflch : Willems Nr. 123. Wird noch in verschiedenen Gegenden von Brahant und Flandern gesangen. In schlesischer Mondart aus Bawicz in meinen Schi es. Volkslie- dern Nr. 118. und aus der Hainauer Gegend bei £rk Yolksl. 2. Bd. Heft 4/6. Nr. 42. 43. Das Lied ist in Deutschland alt: ich habe es aus dem Ende des 16. Jahrb. nachgewiesen, für das Nönnchen tanzt aber ein »Münchlein^, wie auch in dem schles. Liede, dessen letzte Strophe also lautet: ' Kappelmünch, willst de tanzen? Eich war der g&n 'ne Moiad.' O Harr, eich koan schau tanzen, Eich hoa ock so gesoiat. Ei insem Lande es das wull, De Kappelmünche tanzen all, Und tanzen koan eich wuUI f Nr. 144. Tanz, Nönnchen tanz! 1. Dans, nonheken, dans! Dan zal ik je geven een muts. Neen, zei dat aardig nonneken, Ik heb er een van me zus. 'k wil niet dansen, 'k zal niet dansen, Dansen is mijn order niet; Nonnen, papen, papen, nennen, Nonnen, papen dansen niet. ^ Hör. Bedf. P. n. 17 258 2. Dans, nonneken, dans! Dan zal ik je geven een hiÜB. 