title: Verslagen en mededeelingen der Koninklijke Akademie van Wetenschappen.
creator: Koninklijke Akademie van Wetenschappen (Netherlands) | Koninklijke Akademie van Wetenschappen (Netherlands). Afdeeling Natuurkunde
text: YERSLAG •OVER DE BEPROEVING VAN BLIKSEMAELEIDERS, UITGEBRACHT DOOR DE HEEREN BOSSCäA, VAN DER WAALS en GRINWIS, IN DE VERGADERING VAN 27 NOVEMBER 1880 DER AFDEELING NATUURKUNDE VAN DE KONINKLIJKE AKADEMIE VAN WETENSCH APPEN. De vraag, door den Generaal-Majoor, Inspecteur der Genie, in zijnen brief van 7 Augnstus 1880 N°. 254 tot de Afdee- ling gericht, kan op tweeerlei wijze worden opgevat. Het onderzoek »in hoeverre bliksemafleiders in voldoenden staat verkeeren om aan hnnne bestemming te kunnen beantwoor- den" kan namelijk zoowel betrekking liebben op den staat, waarin de bliksemafieider verkeert onmiddellijk na zijne ver- vaardiging, als op den staat waarin hij verkeert eenigen tijd nadat hij werd opgesteld. Het eerste onderzoek betreft de vraag: is de bliksemafieider goed aangelegd en deugdelijk vervaardigd ; het tweede onderzoek betreft de vraag : is de bliksemafieider, wat zijn beschermend vermögen betreft, nog in denzelfden staat als onmiddellijk na zijne opstelling. Uwe Commissie onderstelt dat alleen de tweede vraaec is bedoeld. Bij de eerste inrichting toch bekoort men zieh door toezicht bij de vervaardiging, en door den afleider, wanneer hij gereed is, nauwkeurig in oogenschouw te nemer, te over- tuigen of hij beantwoordt aan de regelen en voorschriften, die ten aanzien van aanleg en samenstelling in de onder- ( 216 ) scheidene hierover bestaande verliandelingen en verslagen zijn gegeven. Die regelen en voorscliriften betreifen de samenstel- ling, inrichting en plaatsing van spits en stang ; bet beloop van den afleider over bet te beschermen gebouw ; zijn ver- band met metalen voorwerpen op de oppervlakte van bet ge- bouw ; de toe te laten afstand tot metalen voorwerpen in bet gebouw ; de vraag of deze al dan niet met den afleider moeten worden Verbünden ; de dikte aan den geleider te geven, naar gelang van bet metaal waaruit hij is samen- gesteld ; in bet byzonder : de goede en blijvende verzekering van bet geleidend verband by alle lasseben en aanhechtin- gen, en eindelijk het beloop en de inrichting der grond- leiding. Al heeft deze keuring van den nieuw opgerickten afleider — eene keuring, die door nauwlettende inspectie van alle deelen kan geschieden ■ — een voldoenden uitslag gebad, zoo moet toeb, dit wordt meer en meer erkend, op vaste tijden onderzoebt worden of de afleider niet door wijzigingen in bet gebouw, zoowel uit- als inwendige, door werktuigelijke beleediging, en het allermeest door atmosfeerisebe invloeden, door inwa- tering en oxydatie van lasseben en aanbecbtiugen, onveilig geworden is. Dit onderzoek kan wel grootendeels, doch niet gebeel, door inspectie van alle deelen worden verkregen. Is by de opstelling aanteekening gebouden van bet beloop en de bevestigingswijze van den afleider, van de op en in bet gebouw aanwezige metaalmassaas, dan kan in den regel ge- makkelijk worden nagegaan wat er in dit opziebt veranderd is in den oorspronkelijken toestand en in hoeverre hierdoor bijzondere voorzieningen vereischt worden. De veranderingen evenwel, die in het geleidingsvennogen van den gebeelen af- leider kunnen ontstaan zijn door siecht geleidende metaal- oxydlagen in lasschen en aanhechtingen, of door bet weg- roesten van sommige deelen van den geleider, zijn veelal niet op bet oog te onderkennen. Uwe Commissie meent dat aan- gaande dit deel van bet onderzoek van den afleider meer byzonder bet gevoelen van de Afdeeling gevraagd wordt. Zij acht eene afdoende wijze van onderzoek alleen inogelijk door bet bepalen van den weerstand des afleiders en bet ver- ( 217 ) •gelijken van de daarvoor gevondene waarde bij den weer- stand, dien de afleider onmiddellijk na de opstelling bleek te bezitten. Het bepalen van den weerstand van den afleider onmiddellijk na zijne opstelling, dat alzoo noodig is voor latere vergelijkingen, kan dan tevens een middel zijn om ook de eerste keuring te verscberpen. Immers, wanneer lengte, dikte en metaalsoort van den afleider bekend zijn, is het ge- makkelijk, ten naastebij te berekenen, welken weerstand de afleider moet bezitten om geen vermoeden te geven van een siecht verband van enkele deelen. Het meten van den weerstand kan ten eerste betrekking hebben op den geheelen afleider, van de spits tot in den grond, of ten tweede alleen op den geleider tot aan de grond- geleiding, die bestaan kan uit een in water of vochtige aarde geplaatste aardplaat of uit de ijzeren buizen van een gas- of waterleiding, waarmede de afleider in verbinding is gebracht. De weerstand van de grondgeleiding is in den regel zeer veel grooter dan die van den afleider. Daar voor eene juiste bepaling van den weerstand noodig is, dat het te meten be- drag een niet te klein deel zij van den geheelen weerstand, die in de keten is opgenomen, zal het, in het eerste geval, wanneer men ook den weerstand van de grondgeleiding wil kennen, wenschelijk zijn, de meting te splitsen en eerst te hepalen den weerstand van den afleider tot aan de grondge- leiding, en daarna den weerstand van de grondgeleiding alleen. De methode van Ohm zal in beide gevallen waarschijnlijk het eenvoudigst tot het doel voeren. Deze methode berust op de Stelling dat, wanneer de elec- triciteitsbron onveranderd blijft, de stroom in eene keten om- gekeerd evenredig is met den weerstand der geheele geleiding. Wordt dus zekere stroom il waargenomen wanneer de weer- stand der geheele geleiding R x is, de stroom i2 daaren- tegen wanneer uit de keten de weerstand x is weggenomen, dan is . . i'i : i2 = R : R -j- x of R — — — x. H — *1 Doet men de eerste proef, in plaats van met den geleider ( 218 ) x , met een geleider van den weerstand a , en is in dit geval de stroom iz , dan is evenzoo Uit deze twee vergelijkingen is de verhouding van x tot den bekenden weerstand a te berekenen. De metingen kunnen verricht worden met behulp van eene tangenten-boussole, — de boussoles van Siemens en Halske verdienen om hare goede bewerking en gemakkelijke ver- plaatsbaarheid en opstelling de voorkeur, — en van een kleine weerstandsbank. De metingen moeten verricht worden door een persoon, die met dergelijken arbeid vertrouwd is. Het verdient aanbe- veling, haar op te dragen aan een goed geoefend telegraaf- beambte, die eenige theoretische kennis heeft. Ter bepaling van den weerstand des afleiders, wordt een verbindingsdraad vastgemaakt aan het bovenste deel van den afleider, zoo na mogelijk aan de spits. Voor een goed geleidende aanhech- ting moet bijzonder zorg gedragen worden. De verbindings- draad leidt tot aan de plaats des waarnemers. Yan hier gaat een tweede draad naar de aardplaat of den grondgeleider. Bij den waarnemer zijn in de keten opgenomen een Vol- tasche cel: bij voorkeur een koolzinkelement van Bunsen (in seen o;eval een cel van Leclanche, die tot dit doel te ver- anderlijk is), de tangenten-boussole en de weerstandsbank. De afwijking der boussole wordt nu waargenomen : 1°. wan- neer de afleider, zonder weerstand in de bank, in de keten is opgenomen ; 2°. nadat de verbindingsdraad van het boven- deel des afleiders is losgemaakt en in verband gebracht met het uiteinde van den tweeden verbindingsdraad bij de grondgeleiding ; 8°. nadat in deze geleiding een weerstand van 1 SiEMENS-eenheid is opgenomen. Zijn dan v2 en r3, naar volgorde, de waargenomen afwijkingen, dan is de weer- stand des afleiders x : *9 vs l9 ~ ty «l « x — feiEMENs-eenheden. tg tg v2 — tg vz ( 219 ) Ter bevordering van de nauwkeurigheid der metingen is liet noodig, verbindingsdraden van goed geleidend rood ko- per en van niet te kleine doorsnede (2 tot 3 mM. middel- lijn) te nemen. Om de meting gemakkelijk te kunnen her- halen, zonder telkens naar de spits te klimmen om daar den eersten verbindino-sdraad los te maken of weer vast te hech- o ten, is liet wenschelijk twee draden a en b van gelijken weerstand te gebruiken, waarvan a gedurende de proef met de spits verbonden blijf't, terwijl b bestemd is om, bij de tweede meting, in plaats van a met den tweeden verbindings- draad aan de grondgeleiding Verbünden te worden en ook in de derde meting, met den bijgevoegden weerstand, de keten te sluiten. De SiEMENs-boussoles zullen bij de dus te nemen proef alliclit te groote afwijking geven. Men komt hieraan te ge- moet door sleclits een deel van den stroom door de boussole te laten gaan en het grootste deel door een vasten hulp- sluitdraad, die de uiteinden van den geleider der boussole verbindt, af te leiden. Door de lengte van dezen liulpsluitdraad te vergrooten ofte verkleinen, kan men de afwijkingen der naald zoo regelen dat zij bij sluiting door den afleider alleen omstreeks 50° bedragen. De meting van den weerstand der grondleiding is iets meer samengesteld. Yooreerst dient een tweede hulpgrond- leiding te worden aangebraclit, waarvoor gebruikt moet wor- den een koperen plaat van 1 M2 oppervlakte, die in een naburige wel, kanaal of sloot — geen regenbak — wordt neergelaten, zoodat bij geheel met water in aanraking is. Bevindt zieh in de onmiddellijke nabijheid eene ijzeren gas- of waterleiding, die niet voor grondgeleiding des afleiders dient, dan kan zij in plaats van de hulp-aardplaat worden aangewend. Men heeft, om den invloed te kunnen wegcijfe- ren van de electromotorische kracht, die in de keten ontstaat door de aanraking van de grondgeleidingen met water .of vochtigcn grond, thans vier metingen te doen, te weten: 1°. wanneer de twee draden, die van den waarnemer naar de beide grondgeleidingen loopen, aan de van den waarnemer verwijderde einden met elkander Verbünden zijn ; ( 220 2°. wanneer in de zoo even gevormde geleiding een weer- o o o stand van 1 SiEMENS-eenkeid is opgenomen ; 3°. wanneer de twee draden elk met lninne grondgeleiding o o o zijn verbonden ; 4°. wanneer bij deze laatste proef bovendien nog een weerstand van 20 SiEMENs-eenlieden is opgenomen. Bö deze proeven zal de hulpsluitdraad der bonssole in den regel weggenomen moeten zijn. Mocbt de stroom dan bij de twee eerste proeven te sterke uitwijking geven, dan kan men in de geleiding eenigen weerstand opnemen om den stroom te verzwakken. Deze weerstand moet dan in de volgende proeven in de keten blijven. Is hij aanmerkelijk, dan zal bet goed zijn in de tweede proef, in plaats van een Siemens- eenheid, meerdere in te lassclien. Is dit aantal n en zijn de vier waargenomene afwijkingen naar volgorde ty, v2, vs en dan leeren de twee eerste proeven den weerstand R kennen van de geheele geleiding der eerste proef, door de vergelijking R = / - 2 X n SiEMENS-eenbeden ; tcj V!—tg v2 de derde en vierde geven op de zelfde wijze den weerstand \V van de gelieele geleiding in de derde proef, te weten : W — ^ X 20 SiEMENS-eenheden, tg vs tg V4, en daar W gelijk is aan R -f- wanneer x den weerstand der grondgeleiding is, zoo kan x gemakkelijk berekend worden. Als toelicbting kan de volgende bepaling dienen van den weerstand eener grondgeleiding, verklagen door eenen draad te verbinden met de gasleiding van bet pbysiscli kabinet der Polytechnische school, den anderen met een rood-koperen plaat van 1 M2 oppervlakte en die gedompeld was in eene wel in den kelder van dat gebouw. In de keten was opgenomen een SiEMENS-boussole en een SiEMENS-rheostaat. De stroom liep onverdeeld door de bous- sole, doch was verzwakt door inlassching van 10 Siemens- eenbeden van den rkeostaat. ( 221 ) De volgende afwijkingen werden als gemiddelden van eenige opteekeningen waargenomen. = 80. I. V] = 55° 34', 8 TT |«2 = 21° 54', 0 11. | Vo, = 10° 15', 0 m. u3 = 20° 29', 4 IV. = 8° 21', 0 Uit I en II vindt men R ~ 11,40 R = 11,31 naar gelang de weerstand uit de bijvoeging wordt berekend. 30 of 80 Uit DI en IV volgt dus R + x = 32,31 x — 20,96. De berbaling van III en IV bij omgekeerden stroom gaf v3 = 260 34'? 8 = 12° 3', 0 Waaruit R -\- x = 37,22 x = 25,87. Gemiddeld was derhalve de weerstand der grondgeleiding 23,4 SiEMENS-eenheden *). In de Akademie van Berlijn zijn in 1876 en 1877 door *) De ongelijke waarden, voor x gevonden (20,96 eu 25,87), al naar gelang van de richting van den stroom, können verklaard worden door de opmerking, dat. in liet eerste geval de waterontleding in de grondge- leiding waterstof aan de ijzeren gasleiding, in liet tweede geval waterstof aan de koperen plaat deed ontstaan. Daar liet gas een sleclite geleider is, zal daardoor de weerstand vergroot worden; wegens de zeer groote oppervlakte van liet gasbuizennet zal deze weerstandsvermeerdering aan de gasleiding onbednidend, daarentegen aan de koperen plaat zeer merk- baar kunnen zijn. ln Weiden bach’s Compendium der electrischen Telegraphie, Wiesbaden 1877, blz. 15, vindt men voor den weerstand der grondgeleiding opge- geven 33 Siemens, wanneer die uit twee aardplaten bestaat van 1 M2 oppervlakte en op voldoenden afstand van elkaar in water gedompeld. Uit de cijfers 20,96 en 25,87 blijkt dus, dat een gasleiding aanmerkelijk minder weerstand in de grondgeleiding geeft dan een aardplaat. ( 222 ) eene Commissie, bestaande uit Helmholtz, Kirchhoff en Siemens verslagen uitgebraclit, waarin bijzonder de invloed van de grondgeleidingen op de afvloeiing van de electriciteit eens bliksemstraals behandeld werd. De Commissie meende zeer groote aardplaten te moeten voorschrijven, terwijl daaren- tegen Riesz de noodzakelijkheid daarvan ontkende. Neemt men met de Commissie der Berlijnsche Akademie aan, dat de grondplaat niet kleiner dan 1 M2 mag zijn, dan zou dus de uitkomst der meting van den weerstand der grondgeleiding bij een goed te keuren afleider niet veel van 30 tot 40 SiEMENs-eenheden moeten verscliillen, wanneer de afleider in een aardplaat uitloopt, en niet veel van 20 tot 30, wanneer eene gas- of waterleiding dient. • Zonder hieromtrent een vooi'sclirift te willen geven, meent de Commissie evenwel dat de liierboven medegedeelde cijfers binnen voldoende gren- zen aanduiden, welke weerstand in eene grondplaat van ge- gevene afmetingen moet verwacht worden, wanneer er geen vermoeden zal ontstaan dat zij gebrekkig is geworden. Zijn de grondplaat en de geleiding, die van den afleider daarheen voert, gemakkelijk bloot te leggen, dan blijft een plaatselijk onderzoek altijd aan te bevelen en, wanneer de weerstandsbepaling onzekerlieid mocht overlaten, boven deze laatste te verliiezen. Voor een geregeld terugkeerend onder- zoek van een afleider zal liet noodig zijn, een behoorlijk proces-verbaal van elke beproeving op te maken en ter ver- gelijking bij eene volgende te bewaren. De Commissie , J. BOSSCHA, J. D. VAN DER WAALS, C. H. C. GRINWIS. B IJ D R A G E TOT DE KENNIS Y AN IS 0 R M AAL CYAANZUUR, DOOK E. IULDEE. EERSTE GEDEELTE. De tlieorie laat toe het bestaan van drie cyaanzuren en wel : I. 0 = C = N— H n. N = C— 0— H III. =G = N — 0— H. Een cyaanzuur van de laatste structuurformule, dat men zou kunnen noemen: carbylcyaanzuur, is tot nog toe on- bekend. Dit licliaam zal waarschijnlijk kunnen verkregen worden naar eenige der methoden aangewend ter bereiding van carbylaminen, uitgaande van een verbinding NH2OC2H5, maar welliclit sleehts kunnen bestaan in den vorm eener alkylverbinding, b. v. als = C = N — 0 — C2 II De scheikundigen liielden zieh bijkans uitsluitend bezig met de studie van het gewone cyaanzuur, ook wel iso- cyaanzuur genoemd. De feiten leiden er toe om hier aan toe te kennen de formule : 0 = C = N — H. Het kan op- treden in vrijen Staat, als metaalzout en als alkylverbin- ding. In vrijen toestand en als alkylverbinding bezit het groote neiging tot polymeriseeren. De kennis aangaande een ( 224 ) cyaanzuur van de structuur N = C — 0 — H, normaal cyaanzuur geheeten, is zeer beperkt. Tn vrijen staat is bet onbekend. Bannow * * * §)) meent bet wellicbt te liebben verkregen als kaliumzout, zoo bij verbitting van paracyaan met kalium- hydroxyde, bij inwerking van cliloorcyaan op potassaloog en Verwarnung van kalinmisocyanaat met ioodcyaan. Dit zout zon krystalliseeren in lange dünne naalden. Den krystalvorm nitgenomen en de eigenscbap, om onder sommige omstan- digheden aanleiding te geven naar bannow tot bet doen ont- staan van een verbinding NH.2CN, zou bet kaliumnormaal- cyanaat overeenkomen met bet kalinmisocyanaat. Van een meer ernstigen aard zijn de onderzoekingen van clokz y), die clxloorcyaan liet inwerken op natriumaetliylaat in alko- holiscbaetberiscbe oplossing, bij welke reactie zou kunnen ontstaan aetliylnormaalcyanaat : CI— C = N + C3H5— 0— Na = CI Na + N^C— 0-C2H5. Na inwerking werd gefiltreerd en bet filtraat ingedampt, waarna een vloeistof terugblijft, die, zooals clokz zegt, ter verwijdering van eenig cbloornatrium is te wasschen met wa- ter, waarin zij naar dezen scbeikundige onoplosbaar is. Dit licbaam nu schijnt nagenoeg algemeen beschouwd te worden als aetliylnormaalcyanaat. Zoo zegt het Neues Handwörter- buch van KEHLiNG (zie artikel : cyaanzuur) : » Die wahren Cyansäure ätber (N C. 0 C3H5 en analogen) wurden von clokz . entdeckt, der sie durch Einwirkung von Cblorcyan auf Na- triumalkobolaten dargestellt bat.” Gal §) ging de inwerking na van cbloorwaterstof op dit licbaam, waarvan evenwel clokz bem de noodige boeveelbeid had gegeven. Eindelijk onderzocbt a. w. iiofmann **) eenige verbindingen die ontstaan, wanneer bet product gevormd na *) Dt. ehern. Ges. 4- 254. f) Campt, rend. 44. 482; Ami. Ch. Ph. 137, 127; zie ook Dict. JVuriz Art. acide cyanique p. 1073. §) Compt. rend. 61. 527 ; Ann. Ch. Ph. 137, 127. **) Dt. chem. Ges. 3. 271- f 225 ) bovengemelde reactie op aethylalkokol of methylalkohol, bij zuivering door overbaling van alkohol, eenigen tijd aan zieh zelf werd overgelaten. Deze scheikundige liet zieh evenwel niet in met de moederstoffe. Ziedaar in weinige woorden den stand van zaken. Bannow is dus de eenige, die getraebt beeft na te gaan, of er bestaat een kaliumnormaalcyanaat, en Cloez alleen maakte een Stu- die van methyl- en aetbylnormaaleyanaat, terwijl Hofmann zieh onledig bield met eenige alkylnormaalcyanuraten. Houden we ons thans in de eerste plaats bezig met de vraag, of een bestaan van kaliumnormaalcyanaat als waar- sckijnlijk is aan te nemen. Van de methoden, ter bereiding van een liebaam gegeven, dat wellicbt naar Bannow gemeld zout zou kunnen wezen, is die met ioodcyaan zeker wel de meest eenvoudige. Bij verwarming nu gedurende ongeveer 24 uren van 2 gr. kali- umisocyanaat en 0,3 gr. ioodcyaan bij 100°, werd door mij een product verkregen, dat nagenoeg onoplosbaar sebeen te zijn in absoluten alkohol, daarentegen uit alkohol van 90 p.c. krystalliseerde in lange dünne naalden, naar ’t schijnt over- eenkomende met die door Bannow oppervlakkig beschreven. Een andere proef met 4 gr. kaliumisocyanaat en 0,2 gr. ioodcyaan gaf een product, dat zieh afzette in seboone veder- vormige lange krystallen. Minder seboon gevormd ontstonden deze bij toevoeging van ioodcyaan bij OCNK in alkohol en daarna omkrystallisatie. Bij verder onderzoek bleek, dat de krystallen van kaliumisocyanaat eveneens de eigensebap be- zitten, om zieh eenigermate vedervormig af te zetten, maar op verre na niet zoo seboon, als bij aanwezigbeid van iood- cyaan, en wel vooral na verkitting daarmede in drogen Staat bet geval kan wezen. De lange dünne naalden, aanvankelijk verkregen, verhiel- den zieh dan ook, met de loupe bezien, niet als krystallogra- pbisebe individuen, maar bleken te zijn uiterst fijn vedervor- mig gevormde krystallen. Evenmin als van kaliumisocyanaat kan hier gedacht worden aan een bepaling van krystalvorm. Naar Bannow nu verhoudt zijn liebaam zieh in ’t algemeen als OCNK; zoo straks bleek dan ook, dat bet in alkohol VEKS!,. EN 5IEDED. AFD. NATCUBK. 2de BEEKS. DEEL XVI. 15 ( 226 ) zoo goed als onoplosbaar schijnt te zijn, gelijk het geval is raet 0 C N K. Bannow wijst evenwel op een verschil met 0 C N K, daärin bestaande, dat zijn zout na langen tijd in oplossing met alkali te hebben gestaan en na neutralisatie, een kleurloos liclitbestendig neerslag zou ontstaan met zilvernitraat van de formule C2N3Ag, in vrijen staat dus C2N3H, naar hem wellicht te beschouwen als N H . 2 C N. Let men op de weinige bestendigheid van 0 C N K in op- lossing, waarvoor het kaliumnormaalcyanaat niet zou onder- doen, dan zal men mij wel ten goede willen houden, dat de moed ontbrak, om het al of niet gevormd worden na te gaan van een verbinding, die meer dan waarschijnlijk onder gemelde omstandiglieden niet kan ontstaan. Alvorens verder te gaan, mag ik met een woord mededee- len, dat broomcyaan evenmin schijnt in te werken op 0 C . N K als ioodcyaan, wel te verstaan bij ongeveer 100° ; met broom- cyaan kan men niet veel verder gaan, of het wordt gepo- lymeriseerd. Gemelde mededeeling van Bannow gaf mij aanleiding, in verband met proeven van A. W. Hofmann *), om in die richting te experimenteeren. In de eerste plaats liet ik cyaan inwerken op natriumcyanamid (in alkoholische oplossing). De reactie kon aldus verloopen (zoogenaamd cyanamid be- schouwd als N C . N H2) : CN | + NC — NHNa = NC.Na + NC.NH.CN. CN De materialen, hiertoe aangewend, waren zoo zuiver mo- gelijk. Opmerkenswaardig was, hoe iedere gasbel cyaan hare bruine sporen achterliet, om ten slotte een donkergekleurde massa te vormen, waarmede wel niet veel goeds was aan te vangen. Hofmann liet cyaan inwerken op cyanamid en zegt daar- omtrent : » Cyanamide is, in fact, capable of fixing the ele- *) Land, li. Soc. l’roc. Vol. 11, 277. ( 227 ) ments of cyanogen, being converted into a yellowish amor- phous powder, whicli, wlien heated with acids, furnisbes a beautiful-crystalline compound, difficultly soluble in water, and deposited from tbe boiling solution on cooling in long slender needles.” Ik liet cyaan gaan door een aetberiscbe oplossing van cyanamid (zeer zuiver) ; bij verdamping van den aether bleef evenwel cyanamid onveranderd terug. In geconcentreerde al- koholische oplossing (de alkohol was als de aether gezuiverd met natrium), bleek zelfs na lang staan niets te zyn gevormd van een additieproduct. Wel ontstond ten slotte na lang staan een zeer gekleurd condensatieproduct, maar dat wel niets ge- meen kon hebben met gemeld additieproduct, en dan ook met zoutzuur geen kleurloos krystallyn product gaf. Zonder twij- fel werkte Hofmann onder andere omstandigheden. Keeren we na deze afwijking terug tot liet zout van Bannow, dat tevens zou gevormd worden bij inwerking van cliloorcyaan op een waterige sterke oplossing van potassa. In plaats van cliloorcyaan werd uitgegaan van broomcyaan. Op 8,3 gr. potassa en 20 gr. water werden genomen 10 gr. broomcyaan, aanwezig in een buis, waarin de potassaloog onder afkoeling langzamerhand werd gedaan ; na reactie werd fractionnair neergeslagen met alkohol. Een genoegzame schei- ding van kaliumcyanaat en broomkalium was wel niet te bereiken, en ten slotte werd een cyanaat afgezet (met eenig broomkalium vermengd), waarin geen verscliil werd opge- merkt met het kaliumisocyanaat OCNK. Als laatste proef liet men een alkoholische oplossing van broomcyaan inwerken op een alkoholische oplossing van po- tassa (als bij de voorgaande ongeveer in de verhouding van BrCN en 2KOH). Het filtraat zette een kleine hoeveelheid af van een zout, waarvan meer werd erlangd bij uitkoken van het aanvankelijk gevormde afzetsel met alkohol van 90 p. c. Van het ontstaan van een kaliumnormaalcyanaat werd niets waargenomen, maar opmerkenswaardig was een sterke knoflookreuk, die deed denken aan de vorming van een car- bylamine. Na het medegedeelde mag als waarschijnlijk worden aan- ( 228 ) genomen, dat het lichaam van Bannow is kaliumisocyanaat 0 C N K , hetwelk onder sommige omstandigheden in een eenigszins anderen vorm kan krystalüseeren, zooals met zoo- vele stoffen het geval is. Zoo krystalliseert broomcyaan aan- vankelijk in naalden, om weldra over te gaan in teerlingen. Een nader onderzoek betreffende de merkwaardige reactie van Cloez, die met recht zoo de aandacht trok der seheikun- digen, kon dankbaarder zijn dan dat met het lichaam van Bannow, in zooverre als deze reactie in den grond zonder twijfel aanvankelijk verloopt als vroeger werd medegedeeld. Toch biedt het lichaam van Cloez vele duistere punten aan, en de vraag zou kunnen gedaan worden, of dit wel in wer- kelijkheid is aethylnormaalcyanaat, of daarvan is een afge- leide, wellicht een mengsei van afgeleiden. Zoo is het s. g. dezer vloeistof (1,1271) betrekkelijk veel hooger dan dat van het aethylisocyanaat 0 = C r= N — C2 H5 (0,898). Dit laatste is een vluchtige dunvloeibare stof (kookpunt 60°), terwijl het lichaam van Cloez een lijvige vloeistof vormt, te weinig standvastig om te kunnen worden overgehaald. Hetzelfde geldt van de overeenko rüstige methylverbindingen. Het s. g. in gasvorm van het lichaam van Cloez is derhalve onbekend, en daarmede onbekend het gevonden moleculairgewicht. Dit laatste zou dus op andere wijze moeten worden afgeleid, dat tot nog toe niet is gescliied. Reeds vroeger werd met een enkel woord medegedeeld, dat Hoemann zieh onledig hield met een studie van afgeleiden, die gevormd worden, wanneer het ruwe product (verkregen door C1CN en C2H5ONa, filtratie en overhaling van aan- wezigen alkohol) veelal geruimen tijd aan zieh zelf werd over- gelaten. Hoemann erlangde een bruine olie, soms zelfs slechts een vaste bruingekleurde massa ; de eerste werd na staan ge- deeltelijk vast. Uitgaande van methylalkohol, verkreeg deze scheikundige een mengsei, dat, na omkrystalliseeren en ont- kleuring met dierlijke kool, twee stoffen gaf, namelijk nor- maal cyanuurzuurmethyl en normaal monamidocyanuurzuur- methyl ; met aethylalkohol vermocht hij niet eens te bekomen normaal cyanuurzuuraethyl, maar werden afgezonderd twee lichamen, gedetermineerd als normaal monamido- en diamido ( 229 ) cyanuurzuuraethyl. Daar Hofmann denzelfden weg insloeg als Cloez (alleen maakte liij geen gebruik van aether), mag als waarschijnlijk worden aangenomen, dat de metliode van Cloez aanleiding kan geven tot de vorming van andere Pro- dukten. Dat een lichaam van de structuur NeC — 0 — CH3 gemakkelijk polymeriseert, heeft niets bevreemdends, daar ook 0 = C = N — CH3 deze eigenschap bezit. De vraag is even- wel, vanwaar genoemde amido verbindingen ? Hofmann schijnt geneigd, dit toe te schrijven aan toegetreden water, dat ontle- dend zou inwerken op NeC — 0 — CH3 (of C2H5), als ge- volg waarvan ontstaan: a. NeC-O — CH3 + H20 = 0CNH + CH3 — oh b. 0=C=N— H + H20 = C02 + NH3 , welk N H3 dan zou reageeren op normaal cyanuurzuurme- thyl (of aetliyl), en gemelde amidoverbindingen doen ontstaan. Later zal blijken, dat b. v. N = C — 0 — C2 H5 wellicht niet zoo snel wordt ontleed door water. Van de door Hofmann onderzoclite verbindingen is zeker de meest belangrijke zijn normaal cyanuurzuurmetbyl, dat naar hem bij overhaling zou overgaan in isocyanuurzuur- methyl : Normaal cyanuurzuur methyl: N=C— 0 — CHg I I CH3— 0 — C N II II N— C— 0— CH3 Isocyanuurzuur methyl : 0=0— N — CH3 I I CH3— N 0=0 I I 0=0— N — CHg. Hieruit mag dan worden opgemaakt, dat isocyanuurZUur- methyl stabieler is dan normaal cyanuürzuurmethyl, en niet onwaarschijnlyk zal dus NeC — 0-—CH3 minder stabiel wezen dan 0 = C = N — C H3 ; hetzelfde geldt noodwendig van andere alkylverbindingen, als van metaal verbindingen, die, zooals vroeger bleek, van normaal cyanuurzuur niet sckijnen te kunnen bestaall, evenmin als van normaal cyanuurzuur. Uit het voorgaande kan wel blijken, dat men hier te doen heeft met een moeielijk onderzoek. Zuiverheid zooveel möge- ( 230 ) lijk der aan te wenden materialen moet derkalve bescliouwd worden als een eerste vereisclite, zal men niet dadelijk ver- vallen in een polymerisatieproduct en afgeleiden. Denken we er sleelits aan van koe weinig ket afkangt, of bij in- werking van S 02 . 0 H . 0 C H3 en 0 = C = NK, ontstaat 0 = C= N — CH3 of bijkans uitsluitend isocyanuurzuurme- thyl, welk laatste tock altijd in een noemenswaardige hoe- veelkeid optreedt. Bij de volgende proeven werd daarom de meeste zorg besteed aan ket zooveel mogelijk zuiveren van alkoliol en aetker (met natrium). En in plaats van ket gas- vormige ckloorcyaan, dat betrekkelijk gemakkelijk polymeri- seert, en welliclit de neiging tot polymeriseeren bevordert van ket N~C — 0 — C2H5 (of CH3 enz.), werd genomen broomcyaan, dat in sckoone krystallen kan optreden en niet zoo gemakkelijk een isomere wijziging ondergaat, terwijl ket, naar de door mij gevolgde metkode, zonder veel bezwaar in groote koeveelkeid en zuiver is te maken. Bij 31 gew.-d. aetliylalkoliol werden gevoegd 63 gew.-d. aetker, waarin, onder afkoeling met koud water, werden op- gelost 2,1 gew.-d. natrium. Bij deze oplossing nu liet men langzamerkand, onder afkoeling met water, vloeien een op- lossing van 11 gew.-d. broomcyaan in 55 gew.-d. aetker, ge- daan in een ckamaeleon-burette. De reactie gaat zeer glad, en duidelijk is ket punt waar te nemen, wanneer geen broom- natrium meer wordt gevormd ; evenwel werd steeds een kleine overmaat van broomcyaan gebruikt. Na filtratie (onder een klok) werd overgehaald, waarna de terugblijvende vloeistof in een kleine buis met afleidingsbuis langen tijd werd verkit in een bad van kokend water, om zooveel mogelijk aetker en alkokol te verwijderen, en zelfs nog een groot lialf uur, nadat niets meer was overgegaan. Cloez zuiverde ket ruwe product, door kem verkregen bij inwerking van ckloorcyaan op C2H5.ONa, filtratie en overkaling van den alkoliol, met water , met ket doel eenig cliloornatrium te verwijderen ; daarna werd gedroogd boven zwavelzuur in vacuo. Dit product is dan naar Cloez, uit- gaande van aetkylalkokol, aetkylnormaalcyanaat, tkans te sckryven NeC — 0 — C2 H5 , isomeer en wel metameer met ( 231 ) aethylisocyanaat : 0 = C = N — C2H5, terwijl methylalkohol een overeenkomstig product gaf. Reeds uit de zuiveringsmetkode volgt, dat het lichaam van Cloez zoo goed als onoplosbaar is in water, terwijl bij niet gewaagt van in water oplosbare verbindingen. Cloez zegt van zijn licbaam : » La cyanetholine (zoo noemde bij het aethylnormaalcyanaat) est insoluble dans l’eau”, en tevens : »il a seulement un caractere commun avec l’etber cyanique (namelijk: 0 = C = N — C2H5), c’est son insolubilite dans l’eau ; cette propriete permet de le debarasser par le lavage des traces de chlorure de sodium qu’il retient.” Men mag dus wel als zeker aannemen, dat de stof van Cloez, door hem en in ’t algemeen door de scheikundigen beschouwd als aetliyl- (of methyl- enz.) normaalcyanaat, onoplosbaar is in water. De methode volgende, vroeger medegedeeld, werd door mij nagenoeg verkregen de theoretische hoeveelbeid aan ruw pro- duct, berekend namelijk op N = C — 0 — C2H5. Nemen we de som aan opbrengst der drie eerste bereidingen, die ieder voor zieh in dit opziebt goed overpenkomen, dan werd, uit- gaande van 7,6 gr. natrium, erlangd 24 gr. aan ruw pro- duct, terwijl de theorie eischt 23,4 gr. ; er werd dus wat te veel verkregen. Men berekende op natrium en niet op broom- cyaan, daar dit laatste steeds in eenige overmaat werd ge- nomen, en er altijd wat van vervluchtigt. De hoeveelheid gevormd broomnatrium stemde eveneens genoegzaam met de theorie. Het destillaat (aether en alkohol) rook duidelijk naar broomeyaan ; de kleine overmaat van dit licbaam sekijnt dus niet aan eenige reactie deel te nemen. Het ruw product was slecbts uiterst weinig gekleurd, hetgeen pleit voor de zuiverheid der bij de bereiding aan- gewende stoffen. Het verschijnsel nu deed zieh voor, dat bij toevoeging van water aanvankelijk niets werd afgezet, terwyl ter geheele praecipitatie ongeveer 50 C.C. water werden vereischt. De afgezette olie werd met water eee- o o wasschen en wel daartoe verbruikt nagenoeg 65 CC., welke laatste hoeveelheid water, gedaan bij de moederloog, om toch vooral zeker te zijn van het in water onoplosbare lichaam ( 232 ) te worden bevrijd. Van deze lijvige vloeistof, blijkbaar bet licbaam van Cloüz, werd ongeveer erlangd 5,6 gr. (nog eenig water houdend), derlialve moesten 24- 5,6 — 18,4 gr. van het ruwe product in oplossing zijn gegaan, dus verreweg het grootste gedeelte der oorspronkelijke stof mag geaclit worden oplosbaar te zijn in water. Men liet de waterige oplossing een lialven dag staan, omdat nog wat van de olie in sus- pensie was, waarna om dezelfde reden werd gefiltreerd door fijn filtreerpapier, en thans het heldere filtraat bij kerkaling uitgescliud met aetber (niet gezuiverd). Na verdampen groo- tendeels van den aetber op een waterbad, werd bet terug- blijvende, dat een zoo goed als kleurlooze vloeistof vormde, evenals bet licbaam van Cloez (eenigermate geel gekleurd), geplaatst boven zwavelzuur onder een kleinen glazen exsic- cator. Beiden werden nu en dan gewogen, waarvan de uit- komst in de volgende opgave is medegedeeld : Licbaam van Clokz, In water oplosbaar product, aanvankelijk bedragende 5,6 gr. aanvankelijk 14 gr. (hield (bevatte nog eenig water). wat aetber en water in). Verlies in gewicht telkens na een dag: 0, 5 gr. 2, 2 gr- 0, 3 T> 0, 9 » 0, 1 » 0,87 7> 0,15 » 0,62 » 0,06 > 0,62 » 0,06 > 0,47 » 0,06 » 0,24 » 0,06 » (vangt aan met te 0,21 » krystalliseeren). 0,05 » 0,16 7> begint te krystalli- seeren). Na drie dagen bleek de eerste vloeistof te zijn verminderd in gewicbt 0,15 gr. en de andere 0,3 gr., waarna met wegen werd opgehouden. Het oplosbare product werd langzamerhand dik vloeibaar en gedeeltelyk onoplosbaar in water. Het zwavelzuur, van tijd tot tijd ververscht, werd vooral ( 233 ) in ’t begin tamelijk gekleurd, terwijl zieh tegen den wand van bet vat met dit zuur een kleurlooze vaste stof afzette ; later was biervan minder waar te nemen. Nadat de vorming van krystallen reeds was aangevangen, die langzaam vorderde, werd overgegaan tot de analyse. I. Van de vloeistof, aanvankelijk oplosbaar, gaf 0,3747 gr. stof, 0,6064 gr. koolstofdioxyde en 0,265 gr. water; n. een paar dagen later gaf 0,254 gr. stof 0,415 gr. koolstofdioxyde en 0,1798 gr. water. Op 100 gew.-d. komt dit ovei’een met: I. II. koolstof. 44,1 44,5 waterstof 7,8 7,8. Van bet product met water, uit het ruwe mengsei neer- geslagen (liebaam van Cloez *) ) , gaf 0,1379 gr. stof 0,2582 gr. koolstofdioxyde en 0,105 gr. water; Na eenige dagen gaf 0,2311 gr. stof bij 755 mm. bar. en 10,4° aan stikstof 33,1 C.C.. Op 100 gew.-d. komt dit overeen met: I. II. koolstof 51,0 — waterstof. 8,4 — stikstof — 16,4. *) Men mag niet onvermeld laten, dat de nitkomsten der analyse van Cloez wel zeker zullen voorkomen in zijn: T/ieses de la Faculte des Scien- ces de Paris, Aoüt 1866 (welk werk echter niet in den liandel zal wezen), maar dat Cloez van zijn cijfers niets mededeelt in het uittreksel, opgeno- men in de Compl. rend.. Vrij uitvoerig is de uitkomst van gemeld werk teruggegeven in de * Dictionaire de Chimie ” van Wurtz (zie art. : »acide cyanique”) maar daarin zijn noodwendig niet de analysen opgenomen. Evenwel volgt misscliien uit het laatste uittreksel, dat de vloeistof van Cloez, beschouwd als N C. O Cä Hä (en N C. O C H3) nog wel wat te wenschen overliet, wat zuiverheid aangaat, Duidelijker spreekt dit, alhoe- wel indirect, uit de onderzoekingen van Hof mann, die geen cijfers mede- deelt (eenige smeltpunten uitgezonderd). Hier vertoont zieh derhalve het eigenaarclig verscliijnsei, dat in een der meest belangrijke onderzoekingen, die de scheikunde aanbiedt, van alle produkten geanalyseerd (door Clo£z en Hofmann) mij niet een analyse hekend is. ( 234 ) Nadat zieh uit de in water aanvankelijk oplosbare vloei- stof een betrekkelijk groote hoeveelheid krystallen had afge- zet, werd op nieuw geanalyseerd (zie pag. 233). 0,2688 gr. vloeistof gaf 0,446 gr. koolstofdioxyde en 0,1896 gr. water; 0,1767 gr. stof gaf bij 11,5° en 758 mm. bar. aan stik- stof 30 C.C.. Op 100 gew.-d. komt dit overeen met: koolstof 45,2 waterstof 7,8 stikstof 20,1. De krystallijne stof hieruit aanvankelijk afgezet, krystalli- seerde uit warm water in dünne naalden. Later zette zieh een stof af in breede lange naalden, zeer oplosbaar in wa- ter bij gewone temperatuur, urethaan : NH2 . CO . OC2 H5. De terugblijvende vloeistof levert met water een daarin on- oplosbare olie, die, verhit met K 0 H-loog, met zoutzuur een krystallijne stof geeft, en wel cyanuurzuur. Deze olie vormt bij staan met water een daarin weinig oplosbare krystal- lijne verbinding ; de olie is dus zeker geen aethylcarbonaat : CO. 2 0C2H5. De vloeistof van Cloez zet een wratvormig gekrystalli- seerde verbinding af met een smeltpunt nabij 25°. De ana- lysen, gedaan met dit en andere producten, zullen later worden medegedeeld. Uit het voorgaande blijkt voldoende, dat men wellicht op weg is om de reactie van Cloez beter te leeren kennen dan tot nog toe het geval was. En reeds tlians is het duidelijk, dat het ruwe product, behandeld met water, aan dit laatste kan afstaan het aethylnormaalcyanaat, dat dan langzamerhand aanleiding geeft tot condensatiepro- ducten, terwijl het lichaam van Cloez een dezer condensatie- producten of afgeleide vormt. Gaat men na, dat normaal cyanuurzuurmethyl uit warm water kan worden omgekrys- tallyseerd, dan zou een oplosbaar zijn van N E C — 0 C2 H5 in water, als zoodanig of in verbinding met alkohol, niet zoo bevreemdend zijn. ( 235 ) De vorming van urethaan kan een gevolg zijn daarvan, dat een deel aethylnormaalcyanaat water opneemt : N = C— 0 C2 H5 + H2 0 = N H2— C 0-0 C2 H5, zooals isocyaanzuuraethyl dit doet, om dan evenwel te worden ontleed : 0 = C — N C2 H5 + H20 = NH2.C2H6 + C02. Het groote bezwaar, dat men hier ontmoet, is een voor- komen van condensatie, en bijzondere kunstgrepen zullen moeten aangewend worden, om het aethylnormaalcyanaat in zuiveren Staat te kunnen verkrijgen. Van een zuiveren toch door overhaling schijnt geen sprake te zijn. Zoo vormt het ruwe product reeds bij 110° — 120° onder anderen eene kleine hoeveelheid eener sterk riekende vloeistof“, wellicht iets zwaarder dan water, terwijl het te- rugblijvende, vooral bij hoogere temperatuur (tot ongeveer 200°), dik vloeibaarder en meer donkergekleurd wordt. Van urethaan en aethylcarbonaat blijkt hierbij niets. Gemelde reuk schijnt eenige overeenkomst te hebben met dien, ont- wikkeld door cyaan en C2H5.ONa. Bij deze laatste reactie, die aldus zou kunnen verloopen : CN | +.C2H5— ONa = NCNa + NC— O— C2H5, CN wordt de massa langzamerhand bruin gekleurd. Na filtratie, gedeeltelijke overhaling van het filtraat ter verwijdering van alkohol, opnieuw filtratie van eenige gekleurde stof, die zieh had afgezet, en destillatie, blijft een onzuiver product terug met sterken reuk, die evenwel niet herinnert aan dien, eigen aan carbylaminen. Opmerkenswaardig is ook, dat bij inwerking van C N Br op C2 H5 . 0 Na, de reuk van aethylisocyanaat : 0 C =: N — - C2H5 hoegenaamd niet werd opgemerkt. Dat het product van NC Br en C2H5.ONa niet is = C = N — 0 — C2H- (zie pag. 223), volgt eenigermate uit de ontledingsprodukten van normaal cyanuurzuurmethyl met ( 236 ) potassa, door Hofmann erlangd, namelijk isocyanuurzüur (nor- maal cyanuurzuur is in vrijen staat en als metaalzout onbe- kend) en methylalkohol. Een licbaam van gemelde formule zou waarscbijnlijk ook weinig neiging bebben tot polyrne- risatie, en een reuk bezitten, zeker wel berinnerende aan dien van carbylaminen. Aanleiding tot de vorige onderzoekingen gaf cyanamid, en wel wenschte ik te weten of aetbylnormaalcyanaat met ammoniak dit licliaam vormt. Eenige jaren geleden *) na- melijk werd met deze verbinding een weinig door mij gear- beid en als gevolg daarvan meende ik te moeten aannemen, dat dusgenaamd cyanamid boogstwaarschijnlijk is te bescbou- wen als carbodi'imid : HN = C = NH. Vele onderzoekingen f) mögen daarvan mede bet gevolg zijn geweest, en de uitkomst was, dat sommige scbeikundigen dit licliaam bleven bescbou- weii als in werkelijkbeid te zijn cyanamid: NeC — NH2, of anders gezegd liet amid van normaal cyaanzuur : NeC — OH, terwijl bet bescbouwd als carbodiimid : HN = C = NH niet alleen kan worden afgeleid van : 0 = C — 0, maar noodwen- dig even goed kan gebeeten worden een afgeleide van ge- woon of isocyaanzuur : 0 = C = N H (zie later). Zonder te vervallen in berbaling, wenscbte ik deze boogst gewichtige zaak nogmaals te bebandelen. Kennis aangaande de structuur van eenvoudig samengestelde stoffen, als een cyaanzuur, cyanamid, enz., ligt noodwendig ten grondslag aan die van meer samengestelde licbamen. Daarbij komt, dat ook uit een scbeikundig-pbysiologiscb oogpunt cyaanzuur, cyana- mid en analogen van groote beteekenis zijn. Verreweg het meerendeel der feiten betreffende cyanamid kunnen zoowel worden verklaard door middel der formule NEC — NH2 als door die van HN = C = NH. Dit neemt 11 ) Dt. Chem. Ges. 6. 655 ; 7 ■ 1233, 1634 f) Zie Baumann, Dt. cliem. Ges. 6, 1370; 7, 100; Drechsel, J.f. pr. Ch. N. F. 8, 327 ; 21, 80; Schiff, Dt. chem Ges. 10, 425; Weith, Dt. chem. Ges. 6, 1398; 7, IC, 840, 1303; zie verder Beilstein en Geuther, Arm. Ch. Ph. 108, 96. Daareuboven iiet : Neues Handwörterbuch der Chemie Von l)r. H. V. Fehling, Art. Cyanamid. ( 237 ) evenwel niet weg, dat de verklaring van sommige reacties minder gedrongen is met de laatste dan met de eerste dezer formules of omgekeerd. Doorloopen we eenige lioofdfeiten. Bij verbitting van sommige zouten van isocyaanzuur kan ontstaan zoogenaamd cyanamid , welke reactie aanleiding scbijnt te moeten geven om dit licliaam te bescbouwen als carbodiimid : 0=C=NH 0_c — nh. = COs + HN=C = NH Koolstofdioxyde kan met NHo.Na geven cyanamid: a. 0 = C = 0 + NH3.Na=:H30 + 0 = C = N,Na b. 0 = C r=N.Na f NH2.Na=H20+Na.N=C=N.Na. Om aan te nemen, dat isocyaanznur bierbij woxxlt oruge- zet in normaal cyaanznur, scbijnt wel wat gedrongen (zie later). De vorming van zoogenaamd cyanamid door oxydatie van zwavelureum kan door beide formules op voldoende wijze worden verklaard. Cyanamid werd, zooals bekend, bet eerst in onzuiveren Staat verkregen door Bineatj bij inwerking van cbloorcyaan op ammoniak, terwijl Cloez en Cannizzaro bet aldus maakten in vrij zuiveren toestand. In plaats van cbloorcyaan kan broomcyaan worden genomen. Deze bereidingswijzen zouden noodwendig aanleiding geven tot een aannemen der form ule: NeC-NH2, maar bebalve gemeld bezwaar, zijn daartegen nog vele andere bedenkingen aan te voeren. Zoo kan b.v. zoogenaamd cyanamid verhit worden tot ongeveer 150°, al- vorens te worden veranderd, en zou bet dadelijk gepolymeri- seerd worden, zonder aanvankelijk te vormen bet zeker meer stabiele carbodiimid: HN = C = NH, en evenmin scbijnt dicyaandiamid bij verbitting in een metamere verbinding over te gaan. En tocb gaat b.v. normaal cyanuurzuurmetbyl bij verbitting over in isocyanuurzuurmetbyl (zie vroeger). Tegenover potassaloog is zoogenaamd cyanamid zeer stabiel, dat men zou meenen minder te mögen verwachten van een ( 238 ) amid. Het amid zou een afgeleide zijn van een zuur, dat te weinig karakter bezit om zelfstandig te kunnen optre- den, namelijk normaal cyaanzuur: NeC— 0— H; een zuur, waarvan zelfs liet kaliumzout niet scbijnt te kunnen be- staan, terwijl de alkylverbinding betrekkelijk weinig stabifi- teit vertoont, en reeds bij 110° — 120°, naar ’t voorkomt, wordt ontleed. Toclr is een amid in den regel stabieler dan zijn overeen- komstine alkoxyl-verbinding, zoo : N H., — C 09 0 C0 H~ sta- bieler dan NH3-CO-NH3. 