title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Eb war eine alte Bitte in den Niederlanden und in Deutschland, St. Gertruden Minne, zum Gedächtnis der heiligen Gertrud, dem Scheidenden zu trinken. Die älteste niederl. Erwähnung dieser Sitte findet sich bei Melis Stoke. Bei J. 1296 erzählt Stoke, dass Graf Floris von Holland kurz vorher, ehe seine Mörder ihn ins Freie hinanslockten, einem derselben, Gijsbrecht van Amstel, St. Gertruden Minne zutrinken. Holländische Gelehrte haben viel darüber gesammelt: van Alkemade und van der Schelling, Nederlands Displegtigheden II. D. bl. 188—210. Huydecoper op Stoke II. D. bl. 343—347. Clignett Bijdragen bl. 383—411. D. Buddingh, Over oude en latere drinkplegtigheden bl. 31 ff. Das Minnetrinken war bei den deutschen Völkern uralt. Auch nach der Bekehrung entsagte man dieser Sitte nicht und trank nun Christus, Marien und aller Heiligen Minne. Im Mittelalter waren es besonders Johannes und Gertrud, deren Minne man trank. S. Grimm Mythol. 37 und 691. Die heilige Gertrud starb im J. 664 (nach Anderen 659) als Äbtissin des Klosters Nivelles in Brabant. Ihr Leben in Acta Sancti Marti, T. II. p. 592—604. Ihr Fest wird von der Kirche den 17. März gefeiert. Hörbeif. P. X. 7 Als de zon verbrandt, heeft de strengheid hiervan in de nederlijfde taak. Als door de wateren tot op het stond, wordt het bij wederopstanding verlost. Zijn spijzen moeten op de eerste plaats zijn: zo vliegt hij hoog in de lucht van de zonneschijn, in stroom zijn neer op een steen, dat doet de edele aamming alleen. Hij vliegt hoog op een bergerooi, daar schreeuwde hij zijn heren bitter dood. Zijn hart was zo gewend aan eerbied, dus hij viel onder de knie. Hij was zo weinig in zijn sin om dat rode bloed, dat van boven nederdaalsloeg, al van dat edele zoete lammertje. Een groter schat werd hem bevolen, dat en zij ons niet zullen verhullen: dat was de edele moeder, die moest hem nemen in die hoede zijn. Deze gaven eisten dans, al was de wisseling al te groot, want voor de heer werd haar de nekte, dat lot en viel niet al te recht. Die aem vloog op met zijn schat, hij keerde weer in die staat, hij moest daar laten zijn heer, dien hij van hartminde seer. Die aem sprak dik met zoete sin: o kinderkrijn, nu houd die min! Dat leerde mij de meester goed, want dat deed hij, het is genoeg. Dus hij genakelijk zijn dood, dus werd hij weerdevol genood: nu kom je gemelde in het rijk van mijn werschapen in de broederschap dijn! Die aam vloog op met zijn ziel en lichaam, zo toogten ons de heilige schrift. Men vond zijn graf na zijn dood wonderlijk vol van hemelsbrood. 14. Deze aem die moet ons wesen bij in allen tijden waar dat is, sonderlijk in ons dood ende brengen ons in de beschap groot! B. 82. — Ha. 2, 2. minne — 4, 4. verjongen — 9, 1. vergeet 9, 3. oer (haar) — 11, 2. minne. r Nr. 41. - Dit is die wijk Annie Strengman. Lebinus een codele prince, verheven zo hij hiervoor groot, als om den kerstengelove Hij deden hiervoor wonder groot. En hij is waarlijk goed! o allerliefste vader, Blact ons bij in alle noot! Uit Engeland is hij gekomen als in dat Duitse land. als van den oversten koning wert hij aldaar gezant. En hij is waarlijk goed dat. Met hem heeft hij genomen dat nieuwe testament, en is daarheen gemondben, daar hem heeft god gegeven. En bij is waarlijk goed dat. Als hij daar is gekomen, zo heb ik een bem Caarvenmaat. meer weinig goede leden die volgens zijn raad. En hij is waarlijk goed dat. Haar concilium was aanwezig; als dat werd gehouden, die oversten gingen te raad op een gezetten dag. En hij had waarlijk goed dat. Lebinus die edele prince quam doe bij hem gestaan, met bisschoppen gewaad zo was hij omgehuild. En hij is waarlijk goed dat, Een kruis had hij ontfangen in zijn rechterhand, den fielende woude hij hem leren en maken den hem bekend. En hij is waarlijk goed dat, Als hij haar zou bekeren en geven haar goeden raad, dan werden die wrede Sassen van horen als quetsch. En hij is waarlijk goed dat, Zij werden op hem ontstoken van horen als wreed: zij hadden den heiligen vader dan geemde gebracht tot dood. En hij is waarlijk goed dat. 10. Meer die heilige engel des here heeft hem van daar gebracht, dat hare nergens een hem doe niet beter en zacht. En dit is waarlijk goed cet. 11. Daar na heeft hij geleefd, zo veel liefde tijt: des waren die goede kerstens van harten seer verbluft. En dit is waarlijk goed cet. 12. Goede leer heeft hij gegeven, zijn exempel was seer groot, daar na is hij gestorven van deze wereld dood. En dit is waarlijk goed cet. 13. Tot Jerusalem heeft hij gevant, al in dat vaderland, daar al zijn wel blijven, al een bewaring is wel bekan. En bij is waarlijk goed cet. 14. Een kerk heeft hij gesticht te Deventer in der staat, al op diezelfde stad, daar is begraven was. En dit is waarlijk goed cet. 15. Zijn lichaam is ten hemel verheven, al op den hoge choir, wie dat bem wil versoeken, die mag bem vinden daar. En bij is waarlijk goed cet. 16. O Deventer burcht, boeghe veste, bebt aldoor goeden moed! Lebbinus die heilige priester staat u bij in alle nood. En dit is waarlijk goed! O vader, in alle nood, staat ons bij in alle nood! Laat ons niet verdrijven in geen rede noot, wiij willen gode betrouwen: hij heeft gedeelt de bittere dood, aan hem willen ik met houden. Och, Maria, bidt voor ons, want gij zijt al vol trouwen, dat ik na deze korte tijd godes aansichten moet aanschouwen! Och, mocht ik nog den dag geloven, ten einde van deze jaar, dat ik die genade van godes verwerft, zo en ware met geen ding zwaar! Och hemelse vrouwe, gaat met mij niet af! Maria, sta met mij in stand! aan jou sta ik warelijk alle mijn troost, ik roep aan jou genade. Als ik met gode verenigd bin, dan gaat het naar mijn begheren, met zal ik zo wel tot moed slaan, met en kan dan niemand deren. Nu is mijn hart zo seer verblijd, dat ik met gode zal zijn, en gebruik van zijn genade ewige al in zijn eeuwige leven! Nu is mijn hart zo seer verblijd, dat ik met gode zal zijn, en gebruik van zijn genade ewige al in zijn eeuwige leven! Als ik met gode verenigd bin, dan gaat het naar mijn begheren, met zal ik zo wel tot moed slaan, met en kan dan niemand deren. Nu is mijn hart zo seer verblijd, dat ik met gode zal zijn, en gebruik van zijn genade ewige al in zijn eeuwige leven! Nu is mijn hart zo seer verblijd, dat ik met gode zal zijn, en gebruik van zijn genade ewige al in zijn eeuwige leven! Och waar ik in mijns vaders laan, zoo en twijfel ik niet meer aan hetgeen ik eeuwig heb bestaan, hij wordt uit die tijd eeuwig uw. Den engenen weg, den ik ga, en ik moet altijd sterven, ghenoechte, Begeer en alle vrouwen, die moet ik leren leren. Ik heb de langere tijd ghenoeg gehad in minnen der creaturen, dat heb ik al zo duur bekracht, haer vrouwe en mag niet door anderen. Ze moeten al vergeten zijn met herten en ook met sinnen, zo blijven zij vrij en ongevaarlijk van hare valsche minnen. O lieve lief, een hemelse troost, ik wil met u tot aan voren en minnen onbekend te zijn: in de 18 mijn vermogen. Och, enig een ene andere gevoel, wanneer wil ik troosten? Ik zou het hart, sommige harten, ook met verlossing. Och, edele ziele, verweesde broed, laat stoïcisch uw weening tronen! De eeuwige troost is u beloofd, hij komt in korte uren. Och, harte vrij, hoe wel is dit! Conditie te rechts, besin, lief en leid gerust te zijn en God alleen te minnen. De minnen kwel is weer en waal: och, mocht ik hem beschouwen, ik zou gezond zijn in korte tijd, in hem is mijn vervrouw. Jerusalem, mijn vaders land, naar de verlangenheid me sporen! Hier is zoveel bitterheid, dat doet me bij u bidden. Daar is zoveel grote loon bereit naar deze korte arbeid. Een beeld gezicht, een kleur aanschijn, wat mag dat salig zijn? Die burgers zijn zoveer verblind van buiten en ook van binnen, ze drinken uit het minnen vloet, ze mogen wel vrolijk zingen. Ze loven alle soetelijk, het is niet uit te spreken; haar blitschap is zoveel fout, de rouw is al vergeten. Ik wil mijn hart opheffen en doen met alle mensen af en eten mijn troost in dat eeuwige leven, daar ik ga dorrest rooden maken. Hart en zin, wil ik hem geven boven al de genen die ik weet, dat ik van epade heb begonnen, dat ik met van goeden herten leid. God wil ik het cet. Mocht ik dat wel en genoeg zien, minnaar als in der selen mijn, dan zonde ik alle ding en niet met sluiten, die mij een hinder mochten zijn. God wil ik het cet. 4. Daei; toe en can ic niet gberaken, hi en voer mi in een Btil afgroQt, daer ic mach kennen ende leren smaken, bofl lief dat lief Bpreket sonder mont. Gode wil ic cel. 5. En Boude ic nimmermeer sijn hulde verwervcn noch troost van bem in gbeenre noot, nochtant wil ic sijn eighen blivcn gbeestelike vast tot in der doot. Gode wil ic cet. G. Ic gheve mi op, het is meer dan tijt: ic legghe mijn hooft in uwen schoot, want gbi temael mijn eighen sijt: so belp ons god uut alre nootl 64. — Hl. S, S, minne (neet) — 3, 4. mochteo — 5, 4. noet (d 109 f Nr. 45. Ic sach den here van Valkestein ant mjnre borch 1. Wel heen, wel heen ende ic wil mi van deser werelt scheiden. |: heer Jesus is die liefste mijn, nae hem so wil je beiden. : | 2. Men sach Jesus van Nazareth op enen esel riden. die cleder waren daer onder ghcspreit ende ooc die groene rlsen. 3. Doe hi te Jerusalem binnen quam, hoe lüde dat si songhen: o Jesu osanna Davids soon, vergheeft ons onse senden 1 4. Wi bidden u heer van hemelrijc, vergheeft ons onse misdaden ende laet ons onse senden quijt ende ontfanct ons in ghenaden. — 5. O siel, ende dat sei also sijn, maer ghi moet immer liden; ic leet wel driendertich jaer ende al om u te verbliden. — 6. Ic hadde en godlic vondelkijn in minen siel ghevonden ende dat doorstac dat herte mijn, het quam uut Jesus wenden. Daer Jesus aen den cnicc hinc mit sinen roden wonden, dat.beeft hi so miimentlike gheleden ende al om onse sonden. We danken u hier van hemelrijk Van onze groten goeden: Gij hebt een ziel verloren Met uw rood bloed. Wij willen onder de kruis gaan staan En helpen, Heer Jezus, tieren. Hij heeft aan ons zo veel gedaan, Het wordt hem al aan toegevallen. Wel op, nu laat ons vrolijk zijn, Het gaat naar ons begeren. Wilt Jezus onze hulp zijn, Dan mag ons niemand deren. O, bondel! Ik zag mijn brei van Valleiënsteen. Ik wil mee en ik wil mee, Van de wereld zo wil ik scheiden, Heer Jezus is de liefste van mij, Naar hem wil ik scheiden. O, edele Heer van hemelrijk, Nemt ons in uw genaden! Gij hebt ons al te duur gekocht Met uw heilige bloed. Ik zag Jezus aan de kruis staan: Zal hij daar lang aan duren, Zo wil ik onder het kruis gaan En helpen Maria te truren. Ik zag Jezus aan de kruis staan, Mijn allerliefste minnaar: Dat ik hem niet kon helpen en kan, Dat breekt mijn zinnen. O, ziele, wat moet altijd zijn En gij moet altijd Helden. Ik laat wel drie en dertig jaar En al om uw willen. Ik heb een hemelse vonkje In mijn hart gevonden, Dat verlicht de ziele van mij, Het kwam uit Jezus wenden. Wanneer ik Jezus aanzie Met zijn heilige wenden, Dan doet mij mijn hart zo wein Van minnend lijk wonder. Welaan, en laat ons vreugd hebben, Dat gaat naar ons begeren. Wilt Jezus onze hulp zijn, Dan mag ons niemand deren. B. 42. Nr. 47. Dit 11 die wise: Ic boade op een darren aan, Dat was ic nae TordorreD Mit TToaden wil ic heaven aan Ende ic wil vrolijk zingen. die wereld die ic gediend hebben Mit herten ende ook mit zonden, Die wereld wil ic varen laan Eer ik wil Jesum kiezen. Ging hij niet bladelijk voor mij staan, Ik zou die strijd Verliezen. 3. Ik zag Jeans aan den hoek staan Met zijn heilige wenden: Die beeil hij al voor mij ontving, Om af te doen die zonden. 4. Ik zag Jesaa aan den crook staan Met goedheid in zijn minnen. Hoe graag zou ik hem helpen dragen Zijn zware kruis van binnen. De dood kwam aan den boegen midden, Dat god en mensche nu moet scheiden, Niemand zo droevig moeder aan, Sag van groten berichten. 6. Maria die dreef zo groten rouw, Die moeder en maagd reine, Ze bleef bij liefste feit getrouw, Ze hield geloof alleine. 7. De dood kwam aan de vesper uit, Dat alle man was te huis, Doe was ze alle barriend vriend quit, Ze stond onder den crook alleine. 8. Joseph tot Nicodemus ging Met zijn groter geduld; Ze namen dat edele lichaam af, En brachten hem zijn moeder. 9. Ze zogen hem voor zijn dood Met jammerlijk zang; Doe werd dat edele lichaam gezond In zijn moeders armen. 10. Doe kwam aan complete tijd, Maria moest van hem scheiden; Doe hadden ze hem in het graf geleid Met groten hartenleed. 11. Doe kwam aan den derde dag, Dat Jesus was verrezen, Doe Maria hem met ogen aan zocht, Doe was ze al geheeld. 12. Die ons dit lietken heeft geschreven, Dat was een maagd reine. Ze wil die wereld varen laan En dienen god alleine. B. — Hs. 10, 3. gelecht. Hoor. belg. P. X. 114 Nr. 48. Die mot i*: Ic, Miech inlijft in boek van Valkonstien. 1. Tijd met doch nu, mijn liefste, je overschone minne tot mij, op dat ik ongeveer enig verdriet vorm mijn minne met minne mogen gedenken. 2. Als ik je gedenk, der groter trouwen, die je van eeuwen heft tot mij, zo kan ik wel te recht ongeveer rouwen, eeuwig voor mij dienen. 3. Maar ik ontbreek, laat je ontvormen, mijn hartelijk liefde, des blijft bij je, en laat mij richten in je armen, aan die so wide uitlooken zijn. 4. Als ik je hoofd genegen zie, van minnen, die je heefst tot mij, zo wil ik steevast vervolgen die, om mijn minne met minne te gedenken. 5. Je schone verwen is bleek geworden van overgroter minnen tot mij. Als ik des zie, zo moet ik uit worden om mijn naam voor minne weer te geven. 6. Je hart is zo wide ontloken van minnen, zo houdende tot mij, echt ik dat oetelijk heb geroken, ik en wilde niet scheiden, liefste, van jou. 7. Ach, mijn ontbliven laat je ontvormen, mijn enig lief, des hield je bij je, en laat mij vallen in je armen, als mij genagen ook des doodse pijn. 8. En toon mij dan je grote trouwen van eeuwigheid, zo dragende tot mij, op dat ik ongeveer eeuwig rouwen minne voor minne mag gedenken. Nr. 49. Voor een groet, een schoonheidskijker 1. Och, rij mij, here, goud nu wacht op luist en geeft mijn hartje rust! Je minne die vast zit in mij, dat ik je steun ik ghetrouwen! 2. De wereld die mij blief laat zien, en al dwaas mijn minne. ic volghe z nae, al is set qua: dat doen mijn sotten sinnen. Die wereld te dienen is al verlies, ic secht u wel te voren: si leit haar stricken vele fout, daar blijft veel verloren. Jone ende dorn heb ic ghevast ende Inttel dochte bedreven. dat maakt druk in het hart mijn, als ic aenzie mijn leven. Dit heb ic al wel overdacht ende meen te weerkeren. mijn sinnen waren mi onberrascht, ic wil mi te beteren leren. Natuur ende ook des vrients raad die spannen die te samen. wacht Uij 0 siel voor solk quaet! wi verderven al te samen. Ik bid, Maria, voert mijn schild, ic roep tot jou genaden: verbidt mi voor u lieve kind, so en mag mi niemand schaden! A. 56. 8* 116 f Nr. 50. Dit is die waar: Arme moet ic nacht ende dag ende hebben zwaar verliesen. Ellendig dat berst mijn, Ellende moet mijn leven zijn, Ellende Keert en doorachten. Ellende is in mi zo groot, si geeft mi boven maten. Veel beter waart ellendig te zijn ditn ic vergete die liefste mijn die van niet nu beeft; gheschapen, mit een heiligen bloed verloren, die en wil ic nemen eer Uten. Lit recht sal hij die liefste zijn, daar ic om doorbe so grote pijn van buiten ende van binnen, ende daar ic ook om verden wil gebenecht mijn sinnen. Hem beveel ic mi te beelden die waarlijk is dat beste deel, dat iemand mag verzekelen. al sendet mi koste mijn leiden al, ic wil hem gestaakt blijven. Och ic en mag niet denken nacht noch dag tot dat ic hem beschouwen mag in de hoochste liefde ende zoete lijk ghebruiken in alle mijn sinnen. 6. "Dan is mijn droefheid al gehad, en mijn eiland is temast vergaan, als ik hem mag beschouwen als in dat hemelse vaderland, dat vol is van allerlei vreuden." 7. "Troost mij, mijn soete lief, alleen: als andere troost is voor mij te klein, ontsekt mijn hart van binnen met uwer ewige soetieiteit en laat mij niet alleen!" 8. "Mijn hart, dat droeg zoveel grote pijn, dat ik dus moet verscheiden zijn van mijn lieven heren, hier om wil ik dat kruis omwandelend en met Christus sterven leren." 9. "Met Christus aan de kruis te staan en hem met mijn liefde omwanden, in sterven al het dingen: dat maakt ons sinen beide gelijk die voor ons stierf van liefde." 10. "In deze tijd en vind ik niet, ten is al liden en verdriet dan God alleen te minnen. Dat sterven is zo mensaanhoudend van buiten en van binnen." 11. "O kruis, o dood, o hertenpijn, wanneer zal ik verlĳet zijn van uw bitterheid? Als ik ten saligheid leven gaa, zo zal ik van mij scheiden." 12. "O leven alreë soetieiteit, mijn hart moet worden verbreed om u geheel te ontvangan. Die mij alleen vermogen macht, naar die staat mijn verlangen. Dat scheiden is een edel schat: Die wel ghelijc kan dragen, Die wandert in der minnen pat, Die scheiden zonder klagen. O lacy des en heb ik niet gehad, Dat moet ik nu bespreken. Dat scheiden heeft mij veel gedaan, Het doet mij met de wijl truren. Noch en wil ik in mijn moed Dat scheiden niet verschieten. Dat scheiden is mij wel toegestaan, Ik heb mijzelf beredeneerd. Dat scheiden is een bitter woord, Dat voor dic wel ontwaar. Dat scheiden heeft mijn hart geraakt, Gebracht in groten vare. Doen ik wel zeker was, Was ik bij na en bedrogen. Dat scheiden was mij een medecijn, Ik ben daar mee ontsnapt. Nu bid ik God dat hij verlicht Sijn hart in duistere tijden Die ons dat liedje heeft gedicht, Dat scheiden was hem een piijn. Dat scheiden, Dat scheiden. Dit 18 die wise: Hoe lich di nu en slipet, Mijn aller schoonste vroome? Ik hoorde op een morgenstond Dat scheiden veel beclagen. Dat scheiden heeft mijn hart doorwrocht, Gebracht in groten vare. Mijn hart dat was in groter pijn, Dat scheiden moest ik leren: Natuur die heeft zo veel dieren, Eer ze haar kunnen omkeren. Nu scheiden wij, nu scheiden wij, Och dat moet immer zijn. Zo wiewis beer Jesus minne draagt, Sal scheidens wel genezen. Nu scheiden wij, nu scheiden wij, En dat moet immer zijn. Dat ik ghescheiden niet en kan, Dat is regenraintje herten pijn. Scheiden is een edel schat Die wel ghelijc kan dragen, Die wandert in der minnen pat, Die scheiden zonder klagen. Scheiden is een bitter woord, Des word ik wel ontwaar. Scheiden heeft mijn hart geraakt, Gebracht in groten vare. 7. Dat ik dat keuzet niet en kan, dat moet ik nu begeven. Scheiden heeft mijn hart doorweten, gebracht in groten angst. 8. Als ik wel aankijk, wat een ware moet zijn, zo word ik naar bedrogen. Scheiden is een middel, ik ben daar met me ontzogen. 9. God geve dat bij moet een verboden, zijn hart in dokken smelten, die dit lietken heeft gedicht: scheiden was hem grote pijn. B, 33, — Hb. 1, 4. in verwachting van — 4, 4. pijn — 6, 1. al het kwaad — 6, 4. In groter zorgen. Nr. 53. Dit is die wise: Ik hoorde op een morgenstond dat leven soerbegrijpen. Ik hoorde op een morgenstond dat leven zeer beklagen. dat leven heeft mijn hart doorweten, gebracht in groter verdacht. Och leven, gij zijt al zo goed, maar hatelijk voor de mens; maar wie bekent uw wonden aan mij, die plichten naar u te wensen. 4. Nu wil ik keren mijn zin veranderen en zetten mij te striden. Och waar ik kom of waar ik ben, overal vind ik leven. 5. Nu leid ik, nu leid ik, en dat moet altijd wensen. die Jesus in zijn zin harte draagt, zal leven wel genezen. 6. Leiden is een edel schaal, die wel gelijk kan dragen. Ze wervelen in de minnen pat, die leiden zonder klagen. 7. Leiden is een bitter woord, deswegen ik wel ontwaak. Leiden heeft mijn hart getroost, gebracht in groter verdacht. 8. Nog eens en wil ik in mijn moed dat leiden niet verschieten. Leiden dunkt mij wel een goed, ik ben aldus bereden. 9. Dat ik dat leiden niet en kan, dat moet ik nu besluiten. Leiden heeft mijn hart getroost, gebracht in groten tranen. 10. Als ik dan meende zeker te zijn, zo werd ik eerst bedrogen. Liden is een medicijn, Ik ben daar mee ontwggen. Och, liden, waar geweest die macht, Dat tuinst bestrickt die banden? Gij stuurt daar menig in den rechten path, Met ere of met schanden. Och, liden, wat hebt u gedaan? Dat hebt u mijn sinne berofst. Gij kost mij also menig tranen, Gij vraagt mijn hart van binnen. Wat vrouwe maakt mij van die gevoel, Als dat liden moet, Ach, ik gedenk der qualen! Dat liden maakt menig vreugde, Die in genoegens dwalen. Dat liden stevigt den cranken moet, Het temmet die wilde sinnen, Het maakt menig van binnen vreugde, Het leert ons god te kennen. Och liden, gij zijt also goed, Gij leert die tragische Strijen En gij bedwingt den vroegen moet, Dien gij beswaert met liden. Eer ik met liden werd bevangen, So wierde ik Uthen pade. Liden heeft mij doen verstaan, Dat ik nu leven bij gode. Had ik deze wel te tijde bedacht En mij te rechte verslagen, Ik had den strijd ten einde gebracht, Die ik nu eerst hebbe begonnen. God geeft den leider goeden raad En raadt strijden te zeggen, Dat hij door druk en wederspoot Moet komen ten eeuwigen leven. Hij mag eeuwige vreugde ontwaanen En loon van zijn strijden, Van liden dat hem faakt bevangen En benauwt hem aan allen zijden. Die ons dit lijdende heeft gedicht, God Sterken in zijn minnen, Dat hem zijn liden werd verlicht, Dat hem bestraft van binnen. Dit waren twee Texten uit hetzelfde gebied; 10, 3. heeft der eikel die sinne (verstrijken); 16, 4. paden, terwijl de tweede: mijn. 1, 1. morgenblad - 2, 4. wogen - 6, 1. staat (seint). Het gevoel in een ene tijd, wel achtien weken lang, dat wij te scheep gingen. In lijden en in strijden, in veel zwaar verdriet heeft mijn sin al ontslagen. Ik en kan geen gedragen niet. Ik doe in mijn hart grote pijn, het kost me al mijn overdenkingen, ten can ik niet gescheurd zijn, eer ik ontbonden bin. Waarom wil ik dus huilen? Tegen mijn geleden zijn evenlang die uren: laat ons verdoolde zijn. Alle dingen komen ten einde, zonder die liefste van mij, hier is eeuwig blijven. Mens kan niet alles beschrijven, wat hier bedrijft in mij. Als nu zo is met mijn weemoed, als na zo is met mijn wel, maar als die tijd komt dat mijn alle dingen komt verdommen, zo is een ander spel. God geef van zijn goede dat zo geschiedt in mij, zo wordt al vergouden, dat ik gaarne werk zou doen, ontbliven is in mij. Ha. 1, 4. Psalm. — Schon Hör. belgp. 2, 20. Nr. 55. Wie weet een moeilijke weg voor harten als fier. Als ik met wel versind, zo groot met Beer den tijd, dat ik in aardse liefde gezocht heb mijn vreugd, wil ik gaan arbeiden over en met van senden keren van al des ik vermaak. Ik heb ook veel verloren in des coetelike tijd, ik en verslind niet te voren: des wilt mij laten quitt! Ik wil gaan zwaar. Ik heb ook eerbare gedacht, dat is mij leeg zo seer, het moet al zijn verhaal: des geeft mij goeden keer! Ik wil gaan zwaar. Met zware penitentie moet ik verbeteren, en met grotere abstinence, zo doe ik also wagen. Ik wil gaan zwaar. "Lo, wilt mijn hart pureren van al mijn zonden groot, zodat ik ze niet besuur in die aller zwaarste nood. Ik wil gaan naar de Penitentie, wel gedaan, daar volg ik na de blichten groot. Ik wil ook nu bestaan, zo en heb ik genoegen niet. Ik wil gaan naar de Kerk." Penitentie, wel gedaan, daar volgt men na de blichten groot. Ik wil ook nu bestaan, zo en heb ik genoegen niet. Ik wil gaan naar de Kerk. O, jonge joch, waar is je vrolijkheid en waar is ze gebleven, die schone bloem? Nu ziet al om, die is ontweken en gebleven. O, schale natuur, gij wordt met suur altijd in je te temmen! Het is ons te goed, mijn hart van die te dragen. Dijn bitter soet, waar ik des vroets, en soude ik niet meer smaken, want wie die mint, die wordt alblind en kan God niet genieten. Ik heb van die dat ik niet vrij van strijden en kan gewest zijn. Wie die verkiest, hij God verliest, als wij in boeken lezen. Hoe zwaar bin ik in deze strik met lijden en last gebonden! Ik wil mijn last alst met wel gepast nog werpen in Jesus wenden. Ik laat me nog maken vrij in druk en ook in lijden, want ik wel weet, mij is bereed altijd te moeten strijden. O reine hart, gij lijdt een grote pijn van binnen en ook van buiten van menig strijt in deze tijd, gij moetet al te besluiten. O soete beer, gif me inkeer van liefde der natuur, want zij is en is niet dan groot verdriet, zij kan ook niet lang duren. Nr. 57. Dit is die weide: Wie bedacht dat Behouden wat inaamelijk onbezonken, geen man en mach Ik Boude Boekhouden dat voorzichtig minnen dat alreeds besproken goed. Ik werd bedoeld van bijna beginnen, bedekt in mijn moed. Waarom kunnen wij verblind in deze eilandengroot? Waar ik uit mijn Bonden, verwonderd waar is mijn nood. Help God, ik ga beginnen, nu eet ik met den moet! De hemel wil ik winnen, al Boudt me kostend mijn bloed. Een jonge liefde, Jone van jaren, seer wijs in eigen moed, aarzeloos bad hij te verleiden al om dat hoogste goed. Voorbeeld neemt voor vragen van den heiligen Alexius, hoe dat hij werd verplaatst als in zijn vaders huis. Een pelgrim in eilandengroot had leed veel verdriet. Waarom hij onder ander vriend, hij en koningen gebaard niet. Liden droevig eiland, dat is dat beste kleed, dat God heiligt zijn vrienden, dat zij hem lief of leeg. Wie eisen hier in eiland, dat is ons wel beantwoord. Men en vint genoeg trouwe vrienden dan in onser vaderland. Een blinde gezichtschap dat toont hoe ik met mijn harten vrouwe tot veel standen. Als ik ontdekte dat mijn aanziend hart seer doorwont is, wat kan ik breken, daar overheen vloeit nog duizend meer dan men begert. Van minnen verdort als dat groeit, nochtans en wordt minne daar niet verteerd. - 128 Ik groet mijn lief met grotere kracht, ik groet met veel onderzoeken, zijn aanblik heeft bedekt die nacht, voortmeer dan moedig denken. Hier Jesus, speelt zijn zoete en zuur, van alle moedig proeven: ga je, kom je, bet is door duur, altijd en mag je niet verdwijnen. Als ik ben, word ik deze quint in korte tijd van weerden gast, waar is bij nu die verblijf? Waar blijft bij nu mijn geesten rust? Hier Jesus, gezegd, der minnen band, daar ik af spreek in trouwens, is minnenden geesten wel beantwoord, als bij zich laat aanbidden. Hij gaat, hij staat, bij toet, hij springt, des moedig vrolijke wezen; geloof ik bij dit al verbonden! Wanneer zal ik genezen? Och lieve genadige Jesus, ik ben doorwont van vrouwen moedig quellen. U Boete geest maakt mij gezond, u wil ik met bevelen. Verwekte, verwekke dat hart van mij, O milde god, des bidden dient het bevallen onttangen valsche vijand, verderven moet, duizend sta je hem bij. Als schreiende al moedig mijn verdriet: O Jesu Christe van hemelse rijk, ik ben veel zwakker dan een riet, maar daar ligt verste in den sleep. Och verheugde genoegen, wat doe ik met dijnre moedigheid tot aller stand? Och slaap, wakker, ik ben niet vrij, waarom mijn geest is seer doorwont. Daarom wil ik raad begrijpen en daghen god als mijn nood in hem zo wil ik voortmeer leven, hoe wel denkt hij aan hem die dit doet. 7. Een uit veel jonge vrouwen heb ik verkoren, een meisje van de goedertierenheid, van haar is mijn troost geboren, zij kan verdriven alle mijn zorgen. Mijn hopen groeit tot deze vrucht, zij verdrijft mijn Harten zwaarheid zeer, want wie zij minnaar, hier wordt verlicht, gehuwd van sensoir, al waar de meer. B. 32, — Hs. 2, 5. spuij — 3, 4. rust — 4, 1. hier springt — 4, 3. ver hingt — 4, 6. doorduwond — 5, 6. claght ik — 6, 3. slaap ik, wak ik. Nr. 59. Dit is die wise: Ik schrik van een vrische vrokkende voor mijn staat, zij was fier en 1. O here der hemelen stilter en alle der wereld verlichter, als ik met van binnen beschaamd, zo heb ik groten rouw. 2. Mijn schuld is also groot dat ik moet betalen. Mijn misdaad is alsoveel fout, 't is zonder dat ik god onthou. 3. Ik mocht wel recht mishanden van groten waren zaken, maar mij is troost gekomen, nieuw vrond heeft me vernomen. Hoor. Belg. P. X. 130 4. Christus is ons geboren, ten blauwe oogen verloren, die Jezus wil ik versoeken gewonden in armen doeken. 5. Ik wil mijn wilken richten, zodat ik daarvoor niet meer zwichten, want nu die engelen in hemelen vrede denk menschen van goeden wil. 6. Ik wil metten herdenking tijden tot Bethlehem, ter zijden daar yinde ik dat wel soete kind met Bijnre moeder zeer gebemind. 7. Als is in doeken gewonden, het vriet niettemin van Bonden; als is in een kribbe gelegd, als is die hemel en aarde dreun. 8. Ik wil metten koning komen, want ik heb wel vernomen, dat een ter stede zijn geleid met een stem onderscheid. 9. Zij offerden van den besten als dat zij konden leveren. Ic wil oogen des ghemelijk doen, niet min en eighet die godes zoon. Och mocht ik vorder gaan, dat met Maria haar lieve kind woude handelen zonder seer ghemak, dat soude mijn hart verbilden. Hoe ghoema woude ikken ontfangen, met mijn armen omvangen; ik woude aan mijn drukken, mochtet met nase willen gebelgen. Sijn voetjes woude ik kussen, met mijn lippen drukken, sijn herteken vol der godelijkheid dat woude ik kussen al bereid. Mochte hi mijn adem schenken, ik woude nog meer tijden ik woude zijn mondje ruiter, en mochtet lang duren! Woude hem mijn handen reiken, een vredevol licht teken, zo waer mijn noode verwonnen, wat soude met deren kunnen? Als is dit wel ghesonghen, toen is niet dan begonnen: die Jesus wil gewinnen, die soeken al van binnen. Die Jesus heve te vrienden, hi voert hem naar deze eilanden als in een zans van vaders hemelrijk. En vrient, wie doet ons des gelijc? Och Jesus beer, koning overgroot, vrijt ons van slegen voor der dood, geef dat wij ons besinnen en u alleen minnen! 67. — Hs. 7, 4. drag het Str. 10. misschien «een hartstellingen : Och mocht ik vorder gaan, dat met Maria woude laten handelen haar lieve kind, dat sende mijn hart verbilden zint. Die ins Niederduitsche spielenden Formen 8, 1. mishapen, 7, 4. recht, 10, 1. vriend verlangt der Beim. Wat los word uit, met hemelse land Gesongen Al midden engelsche tongen O, maagd rein, o hemelsche brief, Gebloosd zijt ons hoop, ons troost alleen, Staad ons na in steden Gefal zijt den sonderen in gemeen Einde een vol vat, dat is zeker Gevuld met goddelijk genaden. O rein maagd, daar licht uit daglicht! U groot ontmoeting heeft god bezoekend En daar toe uitgeverd Die eerste maand beeft lijden bezaght En werd rask uit jaag onverzaggd Geboren, Hij ontsloot dat wat was verloren. O roosgaard van god bewaard! Graad is geopenbaard In ons tot menigheid tonnen. Maar als die ziel tor in pinen vaart, Bid ik daar voor, zij wordt behoed Van zonden: Des wil ik vrij van kwel hebben. O lieve beer, lof dans en eerbare ik Tot u, o beer, Met groter begeerte uit minnen. Ik ben gewend hart hard aanjagend Met grote zonden buiten keer Van binnen, Zo troost als wij herinneren. Die yant fei, hij is altijd snel, Wij zijn verloopt dat weet hij wel, Daar om leven hij ons lagend. Hij smijt, hij klapt, hij maakt rebel, Opdat hij ons macht in de hand Beknagelen. Is vreemd, dat wij versagden? Hier om is noodzakelijk, je eind groot Maar dat wij denken op den dood En leren altijd sterven. Tot baet weer hals nog edel bloed, Tot huis nog hof nog enig goed Of erve: Wij moeten dan al sterven. Waarom, zegt hij, verlaat je dat? Geen schepenbrief weer uit noch nie Zij en mogen niet dan niet baten. Daarom zie je voor, dat zeggen vri, Je leven en je goed maar als een prijs Dat baten: Dat moet je al hier laten. 9. Dit is slot van al dat god beval: dient met uitmoedigheid zonder angst, staat vast in uwen strijden! Houdt niet aan gras en laat den val, maar doet dat, zo zijt gijmaal, int sterven: staat vast in uwen strijden! 10. Hebt lief verstaan, die u versmaat, recht als Franciscus heeft gedaan, hij is daarbij verheven, zo moedig met hem zonder angst dat blad woord van god ontving beschreven: komt hier in het eeuwige leven! B. 4. — Ha. 2, 1. h. schrijf — 2, 5. sarten — 5, 2. zonder angst. 134 Nr. 61. Ik wil met Belvéo troosten eode maken (gaan moet) 1. Ik wil met gaan verbieden, verhoog mijn moed, zo moet ik overleven als tot dat eeuwige goed in mij is als bevangen dat ik verbieden mag, bem wil ik aan bangen gestadig onderhanden. 2. Wanneer dat ik aanschuiven die dingen in deze tijd zo moet ik met wel rouwen, dat ik met heb verblijd in deze creatuur, die hier beneden zijn, want ze altijd verstroien die vrede desse harten mijn. 3. Nu wil ik god verkiezen en minnen boven al en met in hem Verliezen, daar ik gaan gebruiken zal dat bloedens sein reken in mij zonder verdriet. Het gaat al boven sinmen, men kan niet verdelen niet. 4. Niet te veel en wil ik denken als op de wereld eer, ze geven met harer wenken dan regenwier valsche leer, daar ze met wil bedienen baar minder oor gehad gemeen, maar die tot god vliegen die blijven altijd rein. A. 15. Schon Hoorn belgisch a2. Dasselbe Lied io A. 86 um If troosten verleent met folgend. Abweichingen: 1, 1. verheffen (verbieden) — 2, 5. verloren in bevangen — 2, 5. acht maar laat me weten. Ich wil mi selven troosten ende maken einig .... Ich wil mi selven troosten ende machen einigen Mut, want alles geht zu den Quellen, so macht noch werden gut. von senden wil ich mi keren in meine junge Zeit. Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Mijn ogen die mogen schauen tgen dat ich habe verdient, tschschap ofte rouwen. ich rade meinen Freund, dat hij ihm van sunden kehrt, want kort ist unsere Zeit. Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Woud ich die Welt Verlieren, tgen diepeins dat waert mi gut, so würde mi god verkiesungen als hij den saligen tut. och mi beruhigt sehr al mein verloren Zeit! Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Niemals darf er ihm denken zu kommen da zu Gott sei, hi er muss nach seinem Vermögen von sunden wesen frei ende dienen unserem Herzen die wille das hij hat Zeit. Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Alter mach ich werden ende jüngere nehmen neii', ende namens unter die Erde ende lassen gut ende ehr. waert dazu da ich mich kehre, al tor weiter meine Zeit. Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Und noch so will ich hoffen auf Gott ende unsere Frauen : Gottes Gnade steht immer offen, als unser die sunden rouwen, want milde ist die Stunde, unser sicher ist die Zeit. Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Och rät van Abenteurer, sucht du nicht um Gnad zu gehen, da mi trost mocht schelmern von da ich habe missfahren? ich er nicht schuldig nimmermehr, al hatte ich wohl die Zeit. Ich bid ghenade, here, want du ghenadig bist. Aldus, zo wil ik tederlijk dat jonge hart, dat mijn, zo mag ik namelijk elenemen al daar die zaligheid is, daar ik zo langzamer, zo meer begrijp heb altijd. Ik bid genade, Heer, want Gij genadig zijt. Nu spreek ik voor mijzelf in het beste, Gij heiligen al gij gezond bent? Al bin ik van den leston. Ik bin derselver een daar Christus met groter ongerustheid om stierf tot eenere tijd. Ik bid genade, Heer, want Gij genadig zijt. Schon Hör. belg. 2, 33. Nr. 63. Dit is die wise: Lief hebben en middelen. Ik wil mijzelf troosten en maken een moord. Al bin ik nu in het liden, dat zal nog worden goed. Als liden is vergangen, zo komt die blichten aan. In liden wil ik mij houden, zo als ik het beste kan. Natuurlijk, dat moet je in liden, dat je hart ongevoeld blijft. Ik bin hier in het liden, mij is dikte soort weet te moed. O god, zo wilt mij troosten als je denkt vroeg in tijden, als voor deze vijanden strijken, zijn lachen zijn zo wij. Nochtans, zo wil ik hopen en treuren niet zo sear: Mijn Uden mag verwandelen, genade geeft die heer. Dat mij is gevallen, dat mag een ander scheinen. Condoor ik mijn liden verbalen, zo zou ik treuren niet. Och, riet van avontuur, word niet om me genomen? Die mij zou helpen treuren, dat dachte mij wel gedaan. Het komt in een uren, men kan gehavend niet meer wat zullen wij veel treuren, ook almen dagelijks zien. Eens woorden mag ik gebedenken, dat ik te zeggen placht: Mijn zelf wil ik schenken die heeren die al vermaat, mijzelf wil ik schenken, zo mag ik worden quit, en dienen hem als mijn leven, de heer van hemelrijk. Mit iiden mach men temmen ende bendich maken aclüer. een bertken sonder Iiden is een onstadich dier. daer bi so mach men merken ende hören hären aanc. van Iiden waer veel te spreken, die reden worden veel te lanc. Hier bi so mach men merken, hoe menich edel bertken staet, dat sijn natuur moet crenken ende emedet daer op dat gout. het spruten aen der beiden die bloemkena Jone ende out : ic ligghe hier arm gbevangben, van Iiden so werde ic ottt. Och ouder mach ic werden ende jongher nimmermeer. soude ic dit langher herden, ao woude ic biddcn aeer 139 door god ende door gfaenade, dat hi mijns ghedachtich weer. die rouwe eomt veel te spade, dat ordeel is gheschiet. 9. Och beer van hemelrike, ontfermt nd arme man^ ic ligghe hier ellendelike, siet mi ellendich an, ende wildet mi vergheven al door Marien eer! ic diene u alle mijn leven, ie hone u nimmermeer I B. 3. — Ha. 1, 8. 80 fehU — 2, 4. te moede — 7, 2. eteet 7, 4. dat spratet — 9, 2. mensche (man). f Nr. 64. Dit is die wise : Dat YOghelken in den haghen dat siughet van der wilder avontore. wanneer die winter comt int lant, begliint mign lief te tmren. 1. Die voghelkens van deser oorden die singhen ghenoechelic, al in der soeter meien tijt 80 singhen si soetelie. si loven hären schepper, ti8 ons een schoon figuur: laet ons van senden wachten, die tijt die valt ons duur. 2. Mijn herte ende alle mijn sinne, wacht u van swaer verdriet ende wüt heer Jesus minnen, hi is also trouwen vrient; 140 on wUt liem niet beghevcD noch in gheenre noot afgaeu. in uwen meesten Uden sal hi u vast bistaen. Hoe licht mijn arme aiele ghevanghen in dit verdriett of ei bi Jesus comen mach, des en weet ic waerlic niet mijn ghedachten sijn bo menichfout, si verstoren minen ein. ic en can des niet ghcbeteren, eer ic bi beer Jesus bin. Ic wil mi gaen verhefFen ende verhoghen minen moct. beer Jesus wil ic dienen ende liden wedorspoet. hl is so goe de liieren, hi sal mi wel outfaen, als lii dede Magdalena, si hadde so veet misdaen. Maria coninghinne, mijn troost, mijn tocverlact, aen u bin ickes ghebleven, daer al mijn troost acn staet. wilt mi ghenadc vcrwerven aen Jesus uwen soon, dat wi bi hem moeten comen al in des hemels troon! Nu biddet alle ghemeine Jesus van Nasaret, dat hi haer herte verliebten wil die dit lietken heeft gliedicht, dat wi bi hem moeten comen al in dat soete jolijt, ende ewelikc lovcn den coninc van hemelrijc 1 141 f Nr. 65. 1. Öch edele mensche, minnet dinen god boven alle creaturen, waut wattu anders ghenoechte soeest, ten mach niet langhe gheduren. 2. Och mensche, denket aen dljn edelheit ende levet doch nae der reden, want sal die siele hare willen vercrighon, dat vleisch moet sijn vertreden. 3. Nu keer dijn oghen al in dat oost, aldaer die sonne opdringhet ende lecht alle dinen vlijt daer aen ende hoort wat men daer singhet. 4. Die discantieren die daer sijn van soeter melodien, wanneer di hier die tijt verdriet, so salstu derwert tiden. 5. Die ciareit die heer Jesus scheuet, die is so soete te drinken. als ons dit vleische hier moeijen wil, so laet ons daer op denken. 6. Ende die nu hier den ripe ontsiet, op hem sal vallen die coude snee. wie een kommet al in de helle gloed, die roepen zo luid als eindelijk oefening of weer! De vaderlijke roep laat ons ontwaken, op dat wij vleien den hamerslag en denken wij op dat goddelijke heer, zij hadden zo veel droevige dagen. Die god wil zien, hij moet hem keren van alle creaturen, en hij moet alle dingen vleien, die niet kunnen duren. Laat ons nu zetten in ons moed, dat wij ons willen verheugen, heer Jezus is zo trouw en lief, hij weet ons heel beminden. Dat goddelijke aanzicht is zo helder, als wij dat beschouwen, hadden wij geleefd dus honderd jaar, zouden wij ons dan niet rouwen. Och edele berthe, keer die van hier, want daar vind je hier geen troost en zet die hoop alleen in God, zodat je altijd verloren blijft. Die gezondheid moet in ons sterven, ook dat doet veel mensen harten weet, maar komt die minne met barre winters, zo bruutet altijd ontweeg. Och goede Jezus, staat ons bij met heel trouwende liefde, in creaturen en vindt mens niet, dat mag men nu wel schouwen. Ik wil die zeggen zo alst is, dat Baistu houden alreële gever: soekest u vrede in die hoorn tijd, alle haan wordt u des quijl. Daar om zo keren wij ons van hier en soeken dat enige een, daar laat onze blik midden oog vallen en midden harten als door varen. Die laatens wil des hem genoegen zijn, loon zal zijn zo groot, en niemand zal er verslag van maken: die minne is sterker dan die dood. Dit is de woordvol: Help, God, Wien sal ik clagen, dat ik dos droevich bin? Ik en creech.... 1. Heer God, waar sal ik clagen, als mijn verloren tijdt? Mijn gewijde wil alhoewel klagen, zij en gevecht mij geen respect. Ik moet mij leren identiek maken, die schulden zijn mijn. Ik en kan mij niet verblinden, druk moet mijn eigen zijn. 2. Och Heer, ik sal u vragen, woude ghi mij wel verstaan? Sal ik nog lang hieraan jagten, eer ik zal kunnen gehelen? Van rouwen dachte ik te sterven, bedroefd is mijn hart. Kan ik u niet verwerven, dan moet mijn eigen zijn. 3. Och mens, mijn weeselijkheid, ook lijden u nu ter tijt! Wat wildt u verteilen, dat ghi in drukte zit? Ik heb u uitgekozen, ik ken wel uw grond, maak u wat troostes geboren, weest hoffelijk in uw mont. 4. De wereld is schoon van woorden, bedrocht heeft zij geleerd. Recht als die wind van noorden, zo is zij om haar keert. Men en mag daar niet op vertrouwen, dat zeg ik u met vlijt. Aan Jezus wil ik mij bouden, nu en tot altijd. 5. Och mens, mijn liefelijke wezen, ook lijdt u nu ter tijt! Ik bevat u wel bevredigd, dat ghi die liefde zijt. Ik heb om u geloofd, vele moeilijke tijden. Woude ghi mij nu begrijpen, dan zou ghi mijvredig maken. 6. Och Heer, wilt u doch denken, hoe veel moeilijke tijden ik u placht te schenken, nog doe ik desghelijk. Ik hoop die tijden zal komen, als uit den harten mijn. Laat mij nu troost verwerven, vrouw, sal mijn eigen zijn. 7. O, ziele, uw zoete woorden gaan in dat hart van mij.... Ghi wordt wel gebeten, denk ik aan mijn grote plan. Mijn geest zou veel vergragen, wil ik getrouw zijn, zo blijf ik bij mij bloven, vrouwen, zult u eigen zijn. — O Jesus, gheminde here, ghij hebt mij wel geleerd: mijn hart dat wil ik keren tot al dat ghij begeert; eer vriendschappelijk wil ik u draggen als in dat hart van mij; naar u is al mijn verlangen: laat vrouwe mijn eigenschap zijn ! — O mensch, mij nederige wezen, nu leven in goede hoop! Daar lichter so menig gevangen die namelijk wordt verloost. Weest hovensch in uw woorden, u liefde en acht niemand dan u. Troost zoude aan mij vinden nu en tot alre tijden. Ik dank u, Jesus here, van uw liefde groot. Laat mij uw troost verwerven, help me uit alle noot, dat ik toch mag aanschouwen uw vriendschappelijk aansicht, boven alle reine vrouwen Maria, die moeder dijn. Wat mag ik nu besluiten? Mijn lief heeft mij verblijd, doch wil ik van hem schrijven nu en tot alre tijden. Met zijn reine stralen heeft hij mijn hart gewonnen. Ik beveel mij hem altemaal als in zijn harten grond. 