title: Krinke kesmes all versions
creator: hendrik smeeks
text: De deur van ingang van mijn Huis, had ik vijf van mijn voeten hoog, en derde helft breed gemaakt; hier toe wilde ik een deur vlegen, daar meedele befig zijnde, schoot ik in, dat ik in het Vaderland wel vierkante Vogelkooien van wilige takken gemaakt had. Ik liet de deur vallen, en begon te arbeiten aan een Boodem van anderhalf voet vierkant ; de eeste aan de zijde ook anderhalf voet optuikende, had ik een mand, endige omkeerende, een stoel, kooselijk huis-raad. Ik hier meedenaar de leem-strand, smeerde mijn mand van buiten met de leem, die met de Son droogde, besprengde die met ten groene takken met water, dan de reten met de hand diep strijkende, werd mijn mand zo dicht en hard, als of ik met rode stokken omtrokken was, dat mij niet weinig verblijdde; nu kon ik kistjes voor mijn goed maken, en waar ik van noppen had. Dit deed mij denken, dat ik terstond weer begon te vliegen nog twee zoodanige kerven; deze veerdig hebbende, hakten ik een steevig hout, een vadem lang, aan elk eind een rol, bond de manden daar aan, die had ik als een melkkuip; hier haalden ik nu leem mee naar de hut. In de hut eenige kijkgaaten gesneeden hebbende, tijden ik aan’tijdmeeren, spogen en streken, en kreeg mijn hut in drie dagen vijf voeten hoog; bemeten glad en droog, en was zoo vast en hard als of ik van roode steen gebakken was. Mijn handen weer gesteld zijnde, vatte ik mijn stok weer aan, windende laken om mijn mes, en wat langzaam werkende, kreeg daar vijf porten of treeden in; door behulp van deze, tuikten ik mijn hut boven toe, laatende daar boven in een gat een voet groot, zoo voor lucht als rook, dat ik met een deksel kon fluiten en openen. Mijn dak beschilderd en droog geworden zijnde, meenden ik een kasteel te bezitten. Voorts maakten ik vercheidende manden, die als mijn hut met rode leem bekleedende, zoo tot berging van mijn goed als om winterprofielen te doen, nee, ook bouwden ik nog een schoon, vierkante hut bij den mijnen aan, die vijftien voeten elke zijde vierkant was; een schoon en sterke gebouw hebbende boven een gat als mijn andere, en beneeden kijkgaaten. 'Nu was ik al over het water twee kaften, daags Ik reed ik mijn doen aan, enda tor de dikwijls leefden, kon ik dat al van buiten.' Op een tijd wat vruchten: wilden halen, zag ik een brave huis als met handen gemaakt, deese was rondom omzoomd boom aan boom in de rondte, en een boom, in het midden ik kon deese van mijn hut zien, maar had daar nooit aan gedacht; dit was vierhonderd treeden van mijn huis: Ik myself denkende, haalden mijn bijl, en kapten drie boomen Beschrijving van het Koningrijk boomen twee voeten boven de grond af, daar binnen tuedende, kon niet anders zien of dit was, daar zoo gepoot; mijn leer halen, kapten ik de boomen in de rondte af, verzamelande de stammen tien voeten hoog, den middelsten stam liet ik twintig voeten lang, hem berovende van alle zijtakken, en haalde alle aan de grond ontbaitende. Deese boomen waren in de rondte acht en twintig duimen dik; hier dacht ik een fop op te bouwen! ging daar daags voor tijdverdrijf, aan tuinen, met dikke takken, die ik met een staak op een haak. Dit Kaftel werd na eenigen tijd volmaakt op het dak na, dat er ook na verloop van tijd meer op kwam; mijn deur was twee en een half voet vierkant, twee voeten van de grond; hier haalde ik mijn vaatje brandewijn, en een blaas vol buskruit, mijn halve beschuiten, wat kogels, &c. Op laag ging ik daar met mijn kooy en meestal goed wonen, 'begraafde het overige in mijn andere huizen, daar het wel bewaard was. Ik had ook al een hele fles vol zout gewonnen in de kuilen van de rode rots, aan het einde van de zoute kom. "Ook had ik al een brave party gedroogde visch gemaakt. Ik had ook veel korven van buiten en binnen met rood leer bekleed, en kleed enzelfde daarop, gevlochten taa-len, stokken en bedekte mijn leven was nu geheel gerust." Ik wil van geen dagen, weken, maanden, nog jaren. Ook wist ik niet hoe lang daar geweest had. Na een lange tijd, als ik gerust sliep in het midden van een duister nacht, hoorde ik een vreeslijk gebrul, verward door elkaar, dat me wakker maakte. Ik bleef gerust, als zo moe niemand, nog enig, nog dier, in mijn fortres kon beschadigd gen. Egter maakten ik vuur, daarvoor gebruik ik heelal altijd een goed deel zeer droge takken, en ook gekloofd grof hout. Mijn deur was gefloogen, en mijn kleine gaatjes opte elopend. Mijn geweer klaar gemaakt, hebbende leide wat hout aan, en ging weer te koop. De dag komende, was ik verbaasd te weten wat er was; mijn kleine gaatjes openende, zag ik vijven starre stieren, die scheenen als gevogten te hebben, alzoo er twee driehonderd onder waren die bloedden. Een na mijn kazemat komende, kwam op twaalf of veertien treeden bij mij, stilstaande, en ziende naar mijn fort; ik leide mijn roer uit een kijkgat, en schoot hem recht in zijn stelsel, dat hij noodzichtig plofte, en terstond weggelopen. "Befehording van het Koningrijk" had ik gemaakt, en meer kwamen maar de andere vertrokken weer. Bovendien, dit wat het eerst wilde dat ik gezien had. Ik naa hem toe, met schop, houwen, en mes; hij lag op z'n rug, ik kon hem niet op z'n rug krijgen, doch groef een grijp achter hem, daar hij ontrent op z'n rug kwam in te glijen. Ik hieuw met de Bijl de frite af, daar hij dapper uit bloed, hem optredende, was ik zeer ver; en haalden uit mijn ander huis een tenen tafel, daar het vet op liep, dat zeer veel, en meer dan honderd pond was; ik zette aan het smelten met mijn koopmans pan, en kreeg twee brave geleemde manden vol vet, als ook drie manden vol van het beste vlees, dat ik zou ven, de blaas die blies ik op, de darmen zeidende aan de kom, eenige droogden ik, andere vulde ik met gezouten vlees en vet, daarvan eenige in de rook, en andere in de jute drogend; fijn hoornvliegen vloog ik af, die droogden en schrapend, waren goed de beeker, 0000 | iulk kookten en braaden van hem, tot hij begon te ruiken, doen maakte ik een diepe groote kuil, laatende hem daar in glijden, hem wat met heide-boomen helpende; aan met aarde bedekkende, en dankte God voor z'n goedheid. Veel malen op elken dag, zag ik veel vreugde naar mijn koft. Mijn brandewijn nog winst had ik niet aangebracht, ik bewaarde die voor een zieken dag, echter kreeg ik lucht, en moest eens proeven, nam op een morgen wat brandewijn. Des middags wat vlees eetende, nam ik minimaal een half tinne kopje vol Spaanse wijn daar toe; mijn dagelijkse werk was het zout maken, vischen vangen, die kooken, braaden, en drogen; kisten en manden maken van veelsoortige grote en kleine dingen, die van binnen en buiten met leem dicht rebraken, en dan te drogen, waarvan altijd een hut vol in voorraad had, naast nog een grote mijd of kapel; ook had ik een brave mand vol gedroogd schraapvlees van hout, dat vliegens met een brandglas vuur vatte. Dit was alles wel, ik leefde dus vrolijk en gerust in mijn eenzaamheid. Had ook een hut gebouwd aan de kom op de leemstrand, waar ik zinde, kon vischen, flappen en kooken; dit was een plezierig ding. Ik had ook een hut gebouwd op den heuvel of berg, maar die belemmerden ik niet om de grootte. 148: Beschrijving van het Koninkrijk -grote moeite; dog ik maakte in mijn voorstel een leemenvloer, welke glad en vervelen opdroogde, dat was braaf was, maar te koud voor mijn blote voeten; ik was blootsvoets, om schoenen en voorhoefden te sparen, en was bijna naakt, om mijn goed te bewaren, mijn hemden en kleeren waren oud, en mij ook te klein, als ik een onderkleding aan trok, liet ik mijn hemd uit, niemand kon mijn goed meerder sparen en bewaren dan ik; egter moest ik eerst van mijn hangmat, doen van mijn hulszak mijn kleding, en slapen op drooggeblazen in een gevlogen bedstee, dat heel goed was. De kom verfschafte mij Visch na begeening, gedroogde Visch was mijn Brood, die ik tot het gezoeden of gebraaden, en werd mij zeer wel; nu en dan schoot ik een wilden Stier; ik bouwde hutten in overvloed uit tijverdrijf, en had nu al dertien, nevens een galerij aan de kom. Mijn Baard begon uit te botten, een teken dat ik hier al lang gewoond had; dog ik was altijd vrolijk en gezond. Eens op een tijd wensde ik te zien, waar de Rivier was, daan kwam ik aan, nam mijn rug en houweel mee, na een uur gaans kwam ik bij de rivier vol Bissen staan, en vele, bissen aan de kant; dit kwam mij wel, een goede reest, bissen. Genoegen hebbende, zocht ik van een om te droogen, smeet voorts een bos, nam die mee om lampenpit te maken, alzoo veel Ver in voorraad had, want nu en dan schoot ik een wilden Stier. Lampje houwend, "maakten ik een loodenschaaf, als Matroos te Scheep doct; nu branden ik des nachts hoog, dat mij grote vreugd was. Na eenige dagen haalden ik verfchend dragten, droogde Biezen, weer andere findende en te droogen leggend, verfamelde alzoo een geheele hut vol; hier maakten ik matten van, om op mijn blad te leggen, dat uit de kunst was; en maakten ook deekens om over te dekken. Veel begeerde; eindelijk, ik kleedde mij in biezen, wat kan de armoede niet verfinnen! En nu deed ik bijna niet als matras te maken van biezen, zo grooten als kleinen van alderhande voorraad was. Dus leefden ik een geruimen tijd: wel te vreeden. De vloer van mijn fortres had ik nu met biezen matten bedekt; ik had ook wel acht of tien Stieren-vellen gedroogd, groot als die konnen afvallen, de vellen waren goed tot schoenen, koppen, &c. Nu was ik geheel bekend in 't Bosch, en wist Sonnen op-en neer-gang wel waar te zien; aan Sonnen opgang was de Zee. tegen over de Rivier was de Son middenaags, aan Sonnen ondergang was het Bosch en Land. | Eens op een tijd begon het uit de Zee helder op te blaken, dat hand over hand toe- nam, met donder en blixem, dat het bosch scheen om te waijen, het stormden zóó verwaarlijk, met regen en felle donderflaken, dat ik, alhoewel in mijn Kas te zijn, geheel benauwd werd, en van schrik mijn ' met vlucht te bergen; ja bomen wierden uitgerukt, de Wind gaf zomerflagen of het donder-flakken waren; dit duurden wel .. twee dagen en nachten, als wanneer het bedaarden. | Ik zag de Lugt nog ettertrekken, ging op den Berg in mijn uitzicht, de Zee schoot ' nog zeer hoog ; en weer, afkomende ' ging wat Vissch vangen, onder her Visschen begon de wind weer hand over hand aan te halen. | Met een mand met Vissch naar mijn voor- iertes gaande, begon het als vooren hoe langer hoe harder te vormen. Het was nu vol- de Maan, de Wolken scheenen over de Maan te vliegen; ik zat in aandacht van mijn Kas, alzoo het droog weer was. De Maan werd blikkeriger, even als een Eclips. vuur aangclegı had, te kooy, dog kon niet, flaapen, maar was vol fchrik en vreefe. |, ‘ Dag wordende, ‘zag het waater in Zeg- zeer verbolgen en hoog , de wind: bedaar- ‚den; ık ging weer naa den Berg,, .gm.de on« geftuime Zee eens.te befien, maar vond mıjg Hut niet, ‘deefe was’op de’ grond afgebryo- ken, en al mıjn tuinen en vlegtingen waa- sen weg, die opk nooid weeder gefien heb, dat my daar naa cen ander deed bouwen. 1k Viften wecder, en kookten die by de kom; wel gegeeten hebbende, ‚wilde ık na de ftukken van mijn Hut den Uirkijk op den Berg zocken; boven komende, zagee-. mige zwarte dingen in Zee, die kon ik bekennen. Ik had een halve ontsteltenis van den vorigen Storm gehad, en voelde mijn niet, wel, nam wat brandewijn tot mijn verkwijkende, welke uit mijn Fortres haalde, daar die ook dronk, dat mijn krachtig sterten, Dus ging ik naar het strand; de wind was nog sterker uit Zee, en maakte uitneemend hoog water. Ik zag een Sloep recht naar strand drijven, haalden strak mijn Vis-touw, en trok mijn been rok uit, doende nam ik hem waar; hier was een vlakke strand, en bij geveld geen branding. Ik kreeg de Sloep vast, en sleepten die al zagjes in de fleuv of vergang van de kom, wel een half kwartier binnenwaarts; de Sloep had geen Riemmen, maar voor in lag een Draag met een Tou, die ik aan land valt maakte. Ik was bijna afgemat om de Sloep van land te houden, doch had hem nu vast. Ik ging naar mijn Kasteel, maakten vuur, warmden myself, en nam een half kopje Spaanse Wijn, dat mij weer krachtig stelde. Weer aan strand komende, zag ik veel Vaten, Kisten, en Pakken aan komen drijven, waar van eenige al vaste Zaaten op het strand; een waarschijnlijk teken dat in den vorigen Storm een Schip hier ontrent gebleven of vergang was; ik haalden knap mijn bijl, floeg eenige Kisten op, en vond daarinnen Pluizen, Tabak &c. zoo als Matroos of Soldaat gewend is in de te neemen; de meeste waren jaan binnen nog droog. Ik pluanden zoo veel ik konde, brengende voort: een draag aan vieren in mijn kasteel; dat nat was droogden ik. Mijn blijdschap kon ik niet uitdrukken, en kan ook niemand weten. of denken, als zylke die ın de alderuitterfte armoed geweeft zijn. - ZZ “ Eenige Kiften was geen of. zeer weinig. \waater in gekomen , uit die trok ik voort N”. ya en N. Krınke Kesmes. 163 cen hembd en plunjen aan, meenden waar- 1jk zoo rijk te zıjn als een groot Koning; _ vond ook cenige Befthuiten , die nuttigde met wat Spaanfche wıjn, ’twelk ıny weer fterk maakte. un | Naa ’?’t Strand gaande om 'mcer te hadlen,, 238 ık cen ganıs Agter-Schip aan koomen. drijven, metnog veele Tonnen, Kitten , Buf- fen Stokvis, Planken &c, Nü wicrd ık- verblijd, hoopende dat daar ın nog een Ilce- ' vend Menfch zouw zijn tot mijn gezelichap. ‚Dit dreef zoo ver op ftrand tot het vaft bleef zitten, als ook vecle goed, zoo genocmd heb. Het was nu by uitnecmentheid hoog. waater als dit goed op ftrand aan kwam; de wind bedaarende, en?t waater vallende, zat her Wrak zoo hoog en droog, dat daar niet in konde komen,, maar liep daar rondem, rocpende en fchreeuwende, of .daar Volk'in “ waar; dog nicmand gaf antwoord. Ik her mer aandagt rondom befiende , zag dat het gehcele Stuur-boord aan ftuk- ken was, de befaans-rocde lag dwers over’t ‚Schip, en de befaans-fchoot, hing over bak- boord,, daar het geheele Wrak over helde; ik krceg het tou'vat, enklomtecgen’t Wrak op; ik-vond niemand, ik zogt onder cn bo- “ ‚ven ik kwaminde Hur, daar fes Kıften, en’. “ drie Kelders vand ; met.cen-groote Engel- Bi Ks che. 5 - ri a ” ' 154 Befchryvinge van het Koningryk. fche Dog, welke my fiende kwifpeliteerte, |]. In mijn hand kleefden: op het halve dek lag een grote Keulische port met water; aan bakboord onder het halve dek, twee stukken die uit haar poorten keken, en een stuk met fijn rood laken, van boord daar tegen aan gerold, de kajuit had vier vensters, de glacis waren weinig beschadigd, de kapitein koos nog gehad in water. Ik dit gezien hebbende, wist niet wat te doen; wat gepraat hebbende, haalde de althelooopende wagen van de befanse mast, en hakte de befanse hoofdtouwen boven onder de mars-zaailing af, die buiten boord vallende, raakte bijna aan de grond; hier kon ik met mijn gemaakte leer gemakkelijk bij. Ik keerde weer naar beneden, dan boven, roodzien of er geen mensen waren; dog, kwam nog hoorden niemand. Onder het halve dek heen lopend, zag ik de Timmermans-kist open, daar in waren hamers, bijlen, beetjes, schaften, boeren &c. Ik met bijl, hamer, breekijzer &c. weer naar het hutje, daar waren tien koien in. Ware koien waren nog drie kleiders. Ik smeet twee flessen, twee dekens, en vier hoofd-kussens over boord, om naar mijn Kateel te brengen. Stuurmans kist, vond daar in twaalf goede hemden, getekend H.G. met drie pakken onderklederen en een Landanger, een Kaas, Tabak, Pijpen, Zee-Atlas &c. Ik smeet de hemden en plunjen ook over boord, en daalden langs de befanse hoofdtouwen af, om dat alles te bergen. Den grooten Engelse Hond, "kiet mij na, en wilde van boven springen; dit bewoog mij weer naar boven te komen; ik bond hem de bek toe, en liet hem met de voorste voet naar beneden, daar ik hem volgde; de grote Hond was groot en zwaar, en ik zette hem tot mijn Lastdrager. Bij hem komen nam ik zoveel als draaggen kon naar mijn Kasteel; hier wat rustende, en de Hond wat gekookte Vis gevende, met wat water, bevestigde mij dat beest hoorde langer hoe meerder vriendschap. De avond viel, ik was vermoeid, doch ging met mijn Drager, (zoo nog de ik mijn Hond) naar de rivier, en deed hem drinken; ik had daar een partij gekookte Vis, die ik op de rivier naar mijn Kasteel gingen, en daar komend, vond ik hem van een droog sterveling een vel over zijn lijf; ik nam twee ongelede manden van anderhalf voet, ook van een voet, die met twee touwen aan een hegende, dit was zijn vriendschap, om teragen. Ik maakten vuur, kookten en braaden Vis, at met mijn Drager ons buffet vol, we sliepen gerust. Desmorgens met den dag ging ik naar het Wrak, zette ik zijn manden en verliet bovenkomend, floeg ik de ruiten op een rijtje open, vond ik kleren, Linnen, Tabak, Koopmanschap, Bier, Kaffe &c. In een kelder stak een fleskje in, daar ik wel vier maanden maakte, die alle vol Brandewijn waren; ik wierp weer linten, wollen, en wat mij diende overboord, en besteedde die dag, met ons beiden te dragen, weteende een weldrinkende. Het Wrak lag als scheven op de achterste boord, en was beneden nog vol water. Ik hoorde van mijn zuster, die in de stad woont, wat goed nieuws. Ze heeft nog twee manden gemaakt voor Drager. De kelders laat ik met de bezaanschoot af; ik draag linnen en wol, en Drager elke reis vijf stokjes flexen; dus kreeg ik voor de feestelijke keldersover. De lege kistjes kon ik ook als de kelders af laten, maar kon die niet voortkrijgen, tot mijn zuster inviel dat een zaag had, ik zaagde vier blokken van een gevallen boom, maakend daar van vier raften, die onder elkaar loodlijn vormend, toen had ik een had een wagon. Trekgerechtigheid maakten voor Drager, welke de wagen met een kist makkelijk kon trekken als ik naar het eind liep. Dus kreeg ik in weinig tijd veel groote en kleine kisten, eieren, vis, en veel andere dingen goed. Hier na de Kaas vijftigende, vond vier kleine tonnetjes fijne Beschuit, elk tonnetje als een bierflesje, Kannen, Glazen, twee Silveren Beekers, Bouteldjes meer Wijn, Bier, Olie, Azijn, de Kooi met fijne Goroodsen, Stoelen, Banken, Lampen, Kandelaars, een kist meer Kaarwitten &c. Be hier bleef het nog, niet bij, wij werden hoe langer hoe rijker, de Konvooi-kamers had ik nog niet gevist, daar komende, vond zeer veel Kooien en Kisten, veel Kardossen in haar koffers, twee houten Lantaarns, en twee kelders meer Brandy. Er en ik durft naar beneden in de Kruitkamer niet gaan, uit vrees voor het water. De beide kelders en vleugels afgelaten, hadden, bracht die naar mijn Kas. Voorts resolveerden ik om onder in de Konttafel-kaamer een gat te houwen, ten einde het water -hierdoor ontlucht zou, en nam een avondpijn of groote kruisboor, en boorde daar door; daar geen water uit kwam, dat mijn verwonderde; boorde even voor de Kruit-kaamer, daar vond waterkreeg; ik weer in het Wrak, stak een lantern aan, ging doen in de Kruit-kaamer, die ongezonden, gaaf, en droog bevond, daar was Kruit, en ook Kardoes-papier in was. Aan de andere zijde was de Brood kaamer, zoo droog als kurk; hier vond ik voor nu en Daager, meer Brood als voor zes jaar van nooden had. Daarbij veel Leidsche en Soetemelks-kaas, vier-en-twintig Kelders, elk met fijne sleutels, twee toegemaakte Tonnen zonder spuigaten, waar Boter in was. Dit bezichtigd hebbende, bracht wat Beschuit en Kaas boven, dat aflaatende, naar mijn Kas bracht; en met Daager wat gegeten hebbende, tijden weeder naar het Wrak. Het water was ontlaagd hebbende, zag ik de veeltige ronde Potten, boven met kalk toegemaakt; ik kende die niet, een open doende, was die vol Boom-olie, hier van moesten voort een partij naar mijn Fort; daar had ik nu Brood, Kaas, Olie, Brandewijn, en voorts al waar ik wenschte kon. Nu moest ik 'de Vaaten visiteeren die op Strand gefspoeld waren, ging met mijn boor en eenigefwijkelijk of bosjes daarna toe. Hier vond ik drie vaaten Mom, een vat Azijn, drie en vier Vaaten Fransche, en drie vaaten Rijnsche Wijn; ik dronk eens en dacht wat mij te doen stond. Voortrellen kon ik niet, ik had bij de Olijfpotten nog een kelder Brandy-wijn gevonden, die veel meer Brandy-wijn had als begeerd; deze kelders aan de rivier gebracht, en schoon ge-spoeild hebbende, tapte ik er vier vol Mom; en twee met Franse Wijn. Ik had ook drie lege ankers in de Brandewijn-hut gevonden, twee vulde ik ook met Franse Wijn, zodat die liever dronk als Rijnsche, deze vorderde weg ook naar mijn wijn-hut; een vaten Wijn-azijn vulde, bracht ik in mijn Kasteel, daar ook een kelder Brandy-wijn vond, en haalde die vol Franse Wijn. Ik goot zo veel Brandy-wijn weg, dat ik een oxide Franse wijn aftapte, dat naar de rivier rollende, spoelde dat schoon, ley dat onder een dichte schaduw van een Boom, daar geen Zon kon bij komen; hier in bracht ik een ander vat over, welk een Ankers-kelder vol tappende, Kon' Draager die gemakkelijk vrekken; dus kreeg ik al de Wijn, Mom, en Azijn over, tot onder de Bomen, daar die nog met Takken wel dedekende. Ik bracht vier kelders Brandy-wijn weer uit. ME Pa 2 min. Beschrijving van het Koninkrijk mijn Kasteel in de Brandewijns-hut, al waar nu vier-en-twintig kelders Brandy-wijn had, open bij malkander staan. Ik had in de Brood-hut veertien Kist met Beschuit, en drie vierendelen vaaten met fijne Beschuit. Ik had in de Kaas-hut veertien leiding en vijfenveertig oude Soetemelks-kaas. Ik had in de Olijfhut vier-en-vijftig ronde potten olijven. Ik had in de Kruithut acht-en-dertig Kardoenvaten in hare kookers, en ze geleemde Kistenvol gevulde Kardoen. Ik had daar ook in fetliche riemen Kardoes-papier. Ik had in de Biezen-hut vele bloemen gedroogde Biezen. Ik had in de Hout-hut, droog riet, en gekloofd hout, met nog een grote stapel daarbij. Ik had in de Sout-hut deze geleemde Kistenvol zout, daarbij des boften Stok-vis die weer gedroogd had. Dan had ik in de Brood-kelder, met dril nieuwe Vogels een hutvol Kooyen, Pluimen, en in mijn Kasteel een brave kooy metal werk daar toebehoor, twee kelders Brandewijn, een kelder Wijn, een kelder Room, en een kelder Wijn-azijn: nog een anker Franse wijn, een vierendelig vat met fijne Beruchten, een Kist met Scheepsschors, een kist Kaarassen, een Teekeetel, met een doffijn kopjes een schoteltjes, Tee, Koffie-boonen, en een rest zaal, dito allemaal halve. Verder Kruiken, Kersomes 161. Nu had ik een Konings leven, en daarbij ook geschenk aan mijn Hond. Op een tijd een brave Suaphaan krijgen, (want ik had er nu fees) ging voor plezier in de Bosch, om te zien of ik ook een koning kon zijn. Stier bekomen kon; ontrent een half uur gewandeld hebbende, zag van verre een uit- neemenden grooten Vogel, die op een hoge boom zat; ik benoemde hem zo na as mogelijk was; staande nu achter een dikke Boom, en mijn hoed over een tak leggend, schoot hem recht in de borst, dat hij dood, om laag kwam, hij viel zo ver as een stuk Schaap. - Het was een wonderlijke grote en mooie Vogel, fijn lichaam was zo groot als een Kaars, welke ik op Batavia gezien had. Hij was te groot om te dragen, dit haalden ik mijn waarheid, en Draager moest in 't span; ik had achter aan de waarheid een leuning, als aan een fiets gemaakt, om aan te schuiven. Een bijl met wat touw op de waarheid gelegd hebben- de, toogen wij te veld, en zogen hem; ik legde hem op de waarheid, en bracht hem naar het Kalveel, daar hem met aandacht bezag. Sijn neus was krom als een Arends bek, maar bloed rood; aan hoofd en borst was goud geel; op zijn hoofd had hij een zeer mooie roode kuif; aan nek tot aan rug, was groen en blauw, als zomige Vaderlandse tamme Eenden; fijne rug was wit schaart; fijne vleugels waren bloed rood, als de beste Papegaai's veeren, en zo ook zijn vleugel; fijn beenen waren zeer groot en schaart, daar aan zeer dikke en rode kromme klauwen; fijne vleugels waren bij uitneemtheid groot, de schaften waren meer als cen, zo dik als Swaanenschaffen. Ik sneed hem fijne poten, vleugels, en halsaf, die liet drogen. Zijn lichaam afvallend, vond dat zeer vet en blank; hem opfnijdende, was onbedenklijk vet van binnen, ’t welk niet fier, maar zeer zacht was. Ik kookten en braakten van hem verfchende dagen, ik en Draager smulden daar lekkertjes van, tot hij op was. Na eenigen tijd bracht ik de Sloep in de Kom, roeien soms voor plezier in de kom om daar te vissen. Ik had de peiling en ’t lood uit het Wrak gekregen, en wilde de kom eens peilen, vond ik die een kanon-schot van land, wel vijf meter diep. Ik had drie grote boeken gevonden, daar de Sloep vast gelegen hebbende, Krinke Kesmes. Hocken met kettingen, daar men Heyenmee de vangt, gevonden, hier mee om vermaak in de kom vissend, bond een brave staak aan de lin tot mijn vloer, met nog een goed stuk hout: de hoek met een stuk leegte grond laatende, had voort zo terke beer, daar mijn vlotten onder gingen als lood; ik vierden mijn lijn, en zoetjes naar land roeiden haalden al zoetjes op, en kreeg her vloer te zien, dat weer om laag getrokken werd, want mijn lijn weer vierde; dit duurden wel bijna vier uuren, dat ik nu ophaalde, en dan vierde, tot de visch vermoeid was, hem aan strand liet leiden. Mijn lijn ging over een dikke boom: tak, weik op het water was, geleid; zeer grote kop boven zag, die zeer monter was, sparde hy zoveel een vervrezen hier over haalden ik hem op; zoo had een bek op, dat ik door schrik in mijn hut liep uitziende, zag hy naar de grond; „de lijn zagjes naar trekkende; ik maakten de lijn klaar, en verdronk al uit, maakten hem dus moede en trokken hem weer zoetjes tot liggen aan de strand, tot op twee voet naar boven van het water, daar hem aandachtig bezag. Hy was plat, en wel zoo groot als een zeer broodetafel, geleek wel naar een Roggen, was binnen van kleur; ik nam een houwer en snede de lijn bij de haak af; dus zetten hy het weer naar beneden, en kwam nooit weer te voorschijn; ik dacht zeer dikwijls op hem, maar heb nooit voor of na die tijd zoo een monster weer gezien. Nog eens op een tijd op den berg de Vossenberg, zag zeer veel groote zwarte Vogels in de opening of grot, waar door de kom haar in. Ze ontliep; ik laadde de trap naar twee koffers, en derwaarts gaande, schoot in twee schoten, vijf van de gezonde Vogels, zoo dicht lagen fy bij een; en een krijgende, zag ik dat het zwarte Swaanen waren, die dreef met de vloed naar de kom; ik haalden mijn. De vloer, kreeg de overige dode, bracht die in een hut, plukten en bewaarden de veeren; het vet was goed in de lamp; vier zitten ik, die in de rook droogde. In al mijn tijd waren hier zodanige vogels nier gebracht; ik schoot er veel om het vet, en de veeren, waar mee vier buksen volgens de. Na eenigen tijd vertrokken ze, en kwamen niet weer. Nu leefden ik en mijn DAGAAR zóó wetend begeerden. Maar de wereld en al dat daar in is, is de verandering onderworpen. Dus een geruime tijd, zeker gerust en vrolijk met mijn hond leefende; weinig meer. OP het Vaderland of het Schip denkende, was ik op een tijd op den Berg de VRI-KYK, met een Verrekijker wat rondom ziende, ontdekte ik eenige Menschen bij de Staak, dat mijn vrede en hoop bracht, niet welgeluk voor mij zoude brengen. De Mijn in mijn Kasteel begevende, laadden ik mijn zes roeren, mijn deur en kijkgaaten stoppende, behalven een naar de strand. Draager bond ik een fijne mond, om dat niet te blaffen. Uitgaande, zag ik Mannen, Vrouwen, en Kinderen naar het Wrak lopen, op mijn Kasteel niet denkende. Zij bekeken het Wrak, en trokken voort naar de Rivier, daar zij mijn hutten vinden, een vervaarlijk gebaar en gekrijt maakten, dat mij verschrikte en ontstelde. Zij konden mij in mijn Kasteel niet doen; maar zij waren naar gifling wel honderd Menschen, die mij waarlijk konden uithongeren. Zij haalden hout uit de hout-hut, en maakten vliegens vuur, mijn droog hout moest daar aan geloven, en al mijn Vis die zij vonden, pakten zij aan; al haar doen beschouwden zij door een kijkgat, zij zaten in vijf partijen rondom die vuuren, onder haar eten, warmen en tieren, zag (geloof ik) eenen mijn Kasteel, daar op een geroep makend, kwamen alle als schreeuwende naar mij toe, elk op het achterlopende loopende. Toen zij nog aan het Wrak waren, bad ik God dat Hij mij would in geven waar ik best was. De kans toe; maar ik had geen water, zij konden mij wel hagelig uitgehongerd hebben. Ook kon ik niet weten of nog meer Zuidlanders aan kwamen of niet; alles maakte mij vol angst. Indien ik uitkwam, konden zij mij doden, ik wist geen raad. God had mij uit 200 veel gevaaren gered, ik bad nu weer van harten; en eindigend, liet ik in Gods naam vuur aan, at mijn buik vol vis en Scheeps-beschuit. Ik schrok een schok boven mij, waarop Zij alle op hun aangefijten vielen; ik dronk Nog een beker wijn, en begaf me naar mijn houwer en een geladen boer uit mijn kasteel. Zij lagen aan de zijde van ’t kasteel in het Bosch nog alle ter aarde, tot ik achter mijn hut komende, haar toe sprak, Man welkom in dit land, en was Volk, zuren gat? Zij bleven alle liggen, tot ik een bij de hand op liet, hen tekenend dat de anderen ook zouden opstaan, welke deden. Wenen haar dat zij zouden gaan de helft dood te schieten was Krachtig Keesing. 167 zitten; dit deed ik met grote beleeftheid, haar met een uitgestrekten arm om te kennen, daar bij mijn hoofd wat omdraaien, de waarop zij alle weer ter aarde vielen, op haar aangefijten. Mijn moogelijk voor een van haar Goden aanziende, om dat ik blank was, en, gedonderd had. Het Roer in mijn hand hebbende, schoot ik over haar heen los. Zij bleven, als Honden liggen; mijn daarvan dienende, haalden voorteenander geladen roer, 'net een korf vol Scheepshout,' en mijn vorige post weer in nemende, beurden ik andermaal een Man op, hem wijzend dat zij zouden opstaan, zoals zij deden; en de hout haar omdoen- de, wierden zij vrije, vatrend malkander hand aan hand, en dus om mijn kasteel been danfende, al zingende, en somtijds in. De handen klappende, zweren alle zo nat als ze geboren waren, en zonder schaamte lieten ze van achter en voren ontstaanende als honden, zelf zonder haar eens om te draaien. De troep was uit twee geflagten naar een fieken kon, sommige zweren rood als afgevallen en gedroogde blaadjes, en hadden lang haar... De vrouwen hadden zeer dikke buiken, lange ronden van borsten, zijn, de onbemande teugen, of naar dat ze wat 'gedaan en geschreven hadden, liepen ze alle booswaard in. Ik dankte God dat hij me van dit pericel verloopt had. Nu meende ik alle gevaar te zijn, en ging en bezag mijn hutten, vond dat mijn hout en vis meest voor was, het andere hadden ze niet aangeraakt. Mijn dagt het nu tijd te zijn mijn achterteeltje voor te fienden, of ze weerom kwamen. Twaalf ankers-kelders goot ik de brandewijn uit, de flessen spoelende, en met water vullende, bracht die in mijn achterteeltje; dat vorderde voorfiend met vier kelders meer, vier kelders Frans, en drie kelders Rijnwijn, twee kelders wijn-azijn. Uit de brood-hut bracht ik overal de overige drie vaatjes fijne beschuit, met zestien potten scheeps-oeschuit, tien leidsch, en twintig zoete melk-koeken, twintig potten olijven, dertig flessen vol boter, nog veertig kaardoesjes, koekers met gevulde kaardassen, voorraad linnen en wollen zodanig bergen kon, touwen zaadde, keetels, bylen, schoppen &c. "Mijn Kasteel was een half uur gaans van het Wrak; ik met mijn waagen daarheen, en haalden nog twaalf fles-kelders, daar de vlees met Brandewijn uit zetten, brak de middelchotjes daar uit die leeg naar mijn. Kasteel brengende, om wat in te bergen. Katten en kelders staapelden ik op een, tot negen en tien voeten hoog, werk vulden ik de onderkelder, daar dan een lege op zettende, vullen die dan ook, en zodoende mijn leger, kisten en kelders waren mijn trappen, daar de lege dingen bij, bracht. De kijkgaaten overal vrij laatende. Wanneer dit alles dus gevuld was, had ik nog een ge Staapeld, had ik nog een zeer ruim en groot gemak; want het was acht-en-twintig voet, rechts in het midden door te meten van de ene wand aan de andere. Lamp-pit en Lonte had ik genoeg, meer dan Karren, Lampen en Kandelaars. Nu moest ik me nog van Brandhout en Zout verzorgen, dat ook al haalde. Voorts haalden ik zoveel lege kisten uit de Konstaapels-kamer als bergden kon; deze bracht met mijn Hond in het Kasteel, die vulde met Touw, Beschuit, en voorts daar ik zin in had; bergde ik ook mijn overige Kaas en Olijfen, had ik een voorziening van mijn kasteel te verweeren, als er geen gewapende kwamen. Mijn mening was, dat wel voor een jaar verstand was. Op een tijd het Wrak met aandacht volgende, vond nog twee lege vaten. FE S f 170 Befehlsmächte van het KPER vaaten met gevulde Hand-granaaten, met pijpen daar in, daar anderhalf honderd van over haalden, en ziende weer de Boter tonnen, vulden ik daarvan nog drie Brandewijns ankers. Vond ook vier een Balf, die over bracht, neevens een vaatje roer-kogels. En nu kon ik niet meer bergen, maar was van alles klaar en voorzien. God biddend, dat mij wilde bewauren en helpen; levensdeel de weelder geruiste en wel. Twee Tuinen begon ik aan te leggen van acht voeten hoog, en achtien lang, aan elke zijde van de deur, recht uitgaande, om niet overvallen te worden, deeggang flooor ik met een deur. Ook en durft ik nooit zo verre als voor den velen van huis gaan, altijd het boven- of de rivier eerst bespiedend, dan op de Virkyk, ziende met mijn verrekijker. Na verloop van tijd was het volle Maan; als ik voor mijn deur zat en rookten, hoorden ik boven- waard in, een vreemd geroep enge schreeuw, dat mij niet weinig verschrikte! Het kwam hoe langer hoe nader; ik floot mijn poort en deur zodanig vaak ik kon; biddend God om hulp. Het gedruis ging nader rivier, daar her bleef: Dag wordende, ik aan de rivier naar aandurfde, bishgend. geladen hebbereide, overciden ik mijn tot ver ten. Door mijn verrekijker kon ik zien, dat enkele hun aangefichte mer een geel-achtige verf geheel geveerd hadden; andere hadden ringen om de oogen, en een trek over 't voorhoofd en nek; de meeste waren geheel niet geveerd. Zij, zoo 't scheen, hielden raad; daar na een schreeuwende naar het kasteel lopend, vlaandeten met hun knopen op het kasteel met groot geraas. Ik loog een schot boven uit, en zag of zij als de eersten ook ter aarden vielen; maar zij bleven staan, en lagten vlaandeten, zelfs terwaar ik mijn fort, dit schot ik uit een kijkgat zo een gebeeldhouwd door mijn hoofd dat hij beuelden. Doe nog, eens in den hoop brandend, schreeuwden zij geweldig, vluchtend naar 't Bois, en twee Adligen zo dood of gekwonden niemand zag. God heb dank tot dusverre zei ik in mezelf; ik nam een roemer wijn tot vreugde, en gaf de ruiters een schotelt vis. Na ongeveer een half uur, kwamen zij met gruwlijk geschreeuw weerom, maar mochten niet nabij komen, maar brokken. aan de brand, daar zy weer raad hielden; als wanneer twaalf geschilderde met haar houten spiesen uittraadden tot aan mijn poort; dog die niet kunnen op kracht, wensen een partij met dikke schuiven en knodsen; dies dan met geweld de poort opbrekende, traarden in de gang naar mijn deur, als wanneer ik een Bas met Muskets-kogels en schroot op haar lofte, waar door veel onder de voet raakten, de andere gingen lopen. Ik met een houw uit, die niet dodelijk waren maar maakten ik dood, waar onder sen jouging was die ik het hoofd af hieu, haar dat toewerpende, daar zy rondom kwamen staan; ik na binnen, laadende de Bas als voren, en nam deed drie handgranaten, schietend haar werpende, bleven zy staan, hy floog, eenige werden gekwetst, nog bleven zy staan;, ja daar kwamen nog al meer bij, waarom mijn twee derde ook schietend haar in liet gaan, welke goede werking deelden, want zy kreeten als honden; zy waren naastbij, dies nam ik twee roeksen, daar mee aan het eind van de gang komen, de schietend daar onder een viel onder de voet, en eenander kreten; straks sloften ik ook mijn ander, waarop zy al schrijtend vertrokken naar strand. Of zy haar doodden daar begroeven, dan of zy die in Zee smeeten, weet ik niet. Zy trotsken na de rivier, daar zy vele verhalen maakten, alwaar den dag en de nacht meede voort voerden, almaal bij beurten huilende, dan bij 't een vuur, en dan bij 't andere. Ik had al bij dag mijn poort weer verfijn ; fluitend gerust, alzoo eens gedronken had, mijn geweldige wakkerheid van mijn Hond verlaatend. De Zonne was wel een uur op geweest, als wanneer mijn Vijanden weer naar de drand toogen, stil en ongezien, daar hielden ze hielden, en zo het Ichcen raad houdend, traanden weer twaalf geschilderde helden uit naar mijn kasteel, met hun houten spijkers in de hand; ik zette mijn Buffel klaar, mijn lont aan, en kwam binnen twee geladen roers voor mijn deur; ze zagen mij zien, vielen op hun aangegeven plaats, en wat gelegen hebbende, fon en een op, welke een soort aarde opkrabde, zette die op mijn hoofd. Dijn armen voor je borst kruisende, kwam hij buikend naar mij toe; en stil staand wenkte hij me; hij kwam toen aan mijn poort, gaand op zijn hurkje zitten, leidde als een Aap fijn beide handen op de voed, welke op je hoofd lag, vercheidemaal verzorgend, mij niet verliefd aanzien, nog meer eer u... TOC... Beschrijving van het Koningrijk toefspreeken; de groote troep zag dit verre aan, en fijn elf Makkers bleven op de aarde liggen. 