title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: 207 Esther vroeg den Koning om haar leven, de booze Haman wilde ook haar ombrengen. Een kind van God kan in zware aanvechting verkeeren, vreezend: "Ik zal toch niet het eeuwige leven verkrijgen, ik zal nog omkomen door mijne booze vijanden." Dan pleit hij in den angst van zijne ziel, "Wat is er in mijn bloed, in mijn nederdalen tot de groeve?" (Ps. XX : 10). Esther kreeg haar verzoek, en veel meer wordt de bidder ver- hoord, die op grond van Jezus Verdiensten pleit. De Heilige Geest brengt hem aan het Avondmaal te binnen met kracht zulk een woord als dit: "Verlos deze, dat hij in het verderf niet nederdale; ik heb verzoening gevonden" (Job. XXXIII : 34); "Zoon of Dochter, wees welgemoed, uwe zonden zijn vergeven" (Mar. II : 5). Esther had ook om de redding van haar volk, want Haman wilde meteen al de Joden ombrengen. Een geloovige is bezorgd over de bekeering en de behoudenis van een echtgenoot, een kind, een broeder of zuster, een huisgezin. Aan het Avondmaal valt hem de gedachte in aan het zielsgevaar van zijn dierbarne, hij is niet te vreden om alleen zalig te worden. Hij heeft recht om te bidden om de behoudenis van anderen. De Heer, die op het gebed van een moeder, de Cananeesche vrouw, haar kind van den duivel heeft verlost, die hetzelfde ook op het gebed van een vader heeft gedaan, die aan Paulus gezegd heeft: "God heeft u geschonken allen, die met u varen" (Handelingen XXVII: 24) - Hij wil nu nog het geloovige, worstelende gebed om de redding van anderen verhooren. Aan het Avondmaal, waar de grote liefde des Heilands jegens zondaars, waar de oneindige waarde van zijn verzoening wordt verkondigd, aan het Avondmaal vooral mag de geloovige voorbidders voor zijn medemensch zijn verzoek indienen voor den genadetroon. En wat beheeft hij niet verder voor zichzelf? Welligt is dit zijn verzoek: „Heiland! ik wilde U vuriger liefhebben, mijne ziel is zoo koud, ik vrees dat ik geen oprechte discipel ben; een die waarlijk door U verlost is, moest branden van wederliefde jegens zijn Beider. Nu bid ik U: //Laat mijn liefde gloeien als een vlam.'' — Wat is het antwoord van de Zaligmaker? Niets is Hem zo behagelijk als de zucht van een verloste ziel om Hem vuriger te beminnen. Door het Avondmaal juist wil de Heer ongelooien aan Zijne Zoon te sterken, Indien wij meer kinderlijk daaraan gelooven, indien wij grotere gedachten hadden van Zijne liefde jegens ons, dan zullen onze wederliefde ook sterker worden. Te vergeven is het om te trachten onze liefde beter te maken, zodat wij niet kinderlijker aan Zijne liefde. Hoorden wij dan Zijne woorden: De Heer is mij verschenen van verre tijden. Ja ik heb U liefgehad met een eeuwige liefde, daarom heb ik U getrokken met goedertierenheid (Jer. XXXI : 3). Het Avondmaal wekt mij op om met Paulus te geloven: J/Gods Zoon heeft mij liefgehad en zie me voor mij overgeven, daarom kan ik ook zeggen als hij: Ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij (Gal. II : 20). Of wellicht luidt het verzoek van de geloovige aan de tafel aldus: Heer! ik wilde volgens mijn roeping heilig leven, maar de macht van de oude mensch in mij is nog zo sterk. Innerlijk ben ik nog zoo onrein. Het bedroeft en kwelt mij, dat ik zo weinig naar het beeld van mijnen heiligen Vader gelijk. En wat na is het antwoord dat van de Avondmaals-tafel komt op het verzoek: "Heilige Jezus, o heilig mij!" Dat ik als Gij, In hart en wandel heilig zijn. Dit is de wil van God, namelijk onze heiligmaking (2 Thess. 5: 21). Onze Zaligmaker, Jezus Christus, heeft zichzelf voor ons gegeven, opdat Hij ons zou verlossen van alle ongerechtigheid, en zichzelf een eigen volk zou reinigen, ijverig in goede werken (Titus 1: 14). De gelovige verneemt dus, dat zijn begeerte om heilig te worden in overeenstemming is met Gods wil, Die wil juist onze heiligmaking, en in overeenstemming met het doel van den Vader in Zijn verzoeningsdood. Juist daartoe heeft Hij zich overgegeven, opdat Hij ons verlosse van alle ongerechtigheid, en ons tot een heilig Volk stelt. Juist door het Avondmaal geeft de Heiland ons Zijn lichaam en bloed als een geestelijke spijs en drank. Hij zelf wil in ons wonen om ons te heiligen. Niets is Hem aangename, dan de opgereichte bede om heiligheid. Laat ons slechts aanblijven, toezien, dat die bede niet gedaan wordt in ongeloof en in twijfel, ook niet in onoprechtheid, of met een geheim vasthouden van de ene of andere zonde. Wat wilt Gij dat Ik nu doen zal? Wellicht is de bede van den discipel ongeveer de volgende: Heer, ik mis de kracht om geduldig te dragen het zware kruis, dat mij opgelegd is. Om blijmoedig te volbrengen de zware taak, die ik verrichten moet: geef mij meer kracht om te lijden of om te werken tot Uwe eer. Het antwoord van de tafel, of liever van den Koning, die aan de tafel zit, luidt aldus: Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. (2 Cor. XII : 9). Heeft de Heiland zelf zelf, ziel en lichaam, tot den laatsten droppel bloed aan het kruis gegeven, hoeveel te meer zal Hij nu van Zijn hemeltroon af zullen genade geven aan de ziel, die deels gelovig van Hem haar hulp en kracht verwacht? Met wijsheid zoekt Hij uit voor een ieder het werk dat Hij doen, het kruis dat hij dragen moet. Gewisselijk, Hij legt den mensch niet te veel op, (Job. XXXIV : 28). "Mensen heeft geen verzoeking bevangen dan menschelijke; doch God is getrouw, die u niet zal laten verzocht worden boven hetgeen gij vermoogt, maar Hij zal met de verzoeking ook de uitkomst geven, opdat gij ze kunt verdragen. (1 Cor. X : 18). "En God is magtig van genade te doen overvloedig zijn in ons, opdat gij in alle ten allen tijde, edelmoedigheid hebbende, tot alle goed werk overvloedig moogt zijn. (2 Cor. IX : 8). Laat ons tot onze bemoediging opmerken, hoe dikwijls het woord alle in dit eene ver, voorkomt: daardoor geeft de Heer sterke vertrusting aan de ziel, die tot Zijne eer leven wil. Wat wilt gij dat Ik U doen zal? Laat ieder geloovige dan in de stilte nadenken, vragende om den Heiligen Geest, die Gods kind liet om te bidden. Laat ons klaar zijn met onze bede en verzoek, als wij aan het Koninklijke feest verschijnen. Laat ons gebed geschieden in het geloof, en het antwoord zal niet achterblijven. Opent uw mond, Eischt van Mij vrijmoedig, Op Mijn trouw verbond, Als wat u ontbreekt Schenk Ik, zodra gij 't smeekt Mild en overvloedig. SALMAZINE NA HET AVONDMAAL. Lees: Boek. X. Heeren! wat wilt Gij dat ik doen zal? Hand. IX : 6. De Avondmaal hebben wij te doen gehad met het koninklijke woord van de Heere Jezus aan de ziel: wat wilt gij dat Ik U doen zal? Hij hoort aan de tafel zijn heilig, met goddelijke mildheid schenkt Hij wat wij vragen. Maar na het Avondmaal is het onze beurt, om tot Hem te gaan met het aanbod: Heere! wat wilt Gij dat ik doen zal? Dat was het eerste gebed van Sint Paulus van Tarsus, toen hij tot stilstand op zijn verkeerde weg gebracht was. Het is nu nog de eerste vraag van de ontwaakten zondaar, ja, maar ook van het kind Gods, dat aan het Avondmaal verkwikt is: Heere! wat wilt Gij dat ik nu doen zal? In het Avondmaal nemen wij eerst, dan geven wij. Wij nemen wat God ons geeft, een vollen Christus, naar Zijne godheid en Zijne menschheid, met Zijn lichaam en bloed, met al Zijne genade voor onze schuld, Zijne kracht voor onze zwakheid, Zijn leven voor onzen dood. Dit is wat de uitgestrekte bedelaarshand des geloofs doet: zij neemt Christus aan, zij eist zich van Gods Zoon toe. In het Avondmaal geven wij ook. Wij geven ons zelve weg, met lichaam en ziel, met al wat wij hebben, al wat wij vermogen. Onze aardse goederen, onze krachten, al de liefde van ons hart geven wij plegtig aan Jezus. Wij zijn levende offeranden, die gedood worden door de gemeenschap aan het kruis en den dood van de Heer, opdat onze oude mens sterven. Wij geven ons zelve een geheel brandoffer, waarvan niets achtergehouden wordt, om het volledige eigendom van onzen Heiland te zijn. Wij zijn als een gekochte slaaf; een lijfeigen, Gods Zoon heeft ons gekocht, niet met vergankelijke dingen, zilver of goud, maar met Zijn eigen dierbaar bloed (1 Pet. I: 18, 19). Bijna ik kan niet geloven dat ik een gfaigei ben, vuist Christus dan zal er in mijn hart en op mijn lienen JeTeu -de vraag: Heere! wat wilt u dat ik doen zal? De kronen dienstknecht is niet tevreden om te doen wat zijn genoegen is, om te laten wat hij in rode woorden verbiedt. Hij ziet altijd uit naar de minste vingerwijzing, de geringste oogwenk, waaruit hij den wil van zijn meester te weten komt, gelijk de oogen der knechten zagen op de juiste beeren, gelijk de oogen der dienstmaagd zijn op de band van haar vrouwe; alzoo zijn onze oogen op de Heer onze God (Ps. CXXVI). Wat wilt u, Heere? Dat ik doen zal? Na het gevierde Avondmaal komt deze vraag bijzonder te pas. De liefde van Christus dringt ons om te doen wat Hij van ons verlangt. Wij willen weten wat Hij van ons verlangt. Wij willen weten wat, Hij van ons hebben wil. Tragen gelijk de volgenden komen dan op in het gemoed van de oprechte dienstgenoot: "De Heer is er nog bij mij een verborgene zonde, waarvoor mijn oog nog niet open is, ontdek mij die door het licht van Uw Heiligen Geest. Houd Uw knecht niet alleen terug van trotsche, openlijke zonden: reinig mij ook van de verborgen afwijkingen" (Ps. XIX: 18, 14). In deze, de ware Christen wil te weten, naauwgezet zijn in zijn Wandel met de Heer. Daarom wil hij toenemen in zelfkennis en in kennis van Gods heiligen wil. 'Vertroof ik de een of ander pligt, die Gij mij oplegt, weet ik geheel en al verzuimd heb, maak het mij dan duidelijk waarin ik te kort kom. Laat mij niet in gemakzucht leven, terwijl ik nalatens om Uw wil te volgen. Zo bidt de ware Christen; en daarbij ondeurt hij toenemend het woord van God, om den wil Zijns Heeren te weten te komen. Hoor! Is er het een of het ander opzichte waarin ik aan de wereld gelijkvormig ben? Schik ik mij zoooo naar hare gewoonte en hare manier van doen, dat ik in strijd raak met Uw woord? Leef ik z66, dat er geen onderscheid is tusschen mij en de wereldlingen, en dat mijn licht dus geen schijnsel van ziel geeft? Hij, die in ernst dit van den Heer vraagt, zal te weten komen wat de gevoed, de welbehagelijke, de volmaakte wil van God is (Psalm XXII : 2). Soms gebeurt het dat de christen in ongevoeligheid verkeert omtrent dat wat roeping en pligt is. Een vriend raadt hem aan om iets te doen, dat weer afgekeurd wordt door een andere vriend. Op een ogenblik is hij geneigd om een bepaald weg te bewandelen, dan wordt hij van gedachte dat die weg niet de recht zal zijn. Dan komt te pas de bede: "Heb ik Uw raad, wat wilt U dat ik doe?" Is er bij ons wat de Zaalgmaker noemt een eenvoudig oog, een oog dat rechtuit ziet, enkel naar Gods wil gericht is en niet omziet naar de wereld, of ter rechter- en ter linkerhand afdwaalt naar het eigenbelang of het goeddunken van het vlees? Is er bij ons dat eenvoudig oog, dan zal het gehele lichaam verlicht worden, het licht zal schijnen op ons pad om ons duidelijk te maken wat Gods wil is. Wij zullen geen enkele stem niet den Hemel met ons oor horen, maar de Heer zal ons gemoed begeisten, ook de uiterlijke omstandigheden zullen samenloopen, dat het ons duidelijk zal worden, wat de juiste weg van roeping en pligt is. Ken den Heer in al uw wegen, en Hij zal uw paden recht maken (Spreuken m : 6). Het pad des rechtvaardigen is gelijk een schijnend licht, voortgaand en belichtende tot den volle dag toe (Spr. lY : 18). Hij zal de zachtmoedigen leiden in het recht, en Hij zal de zachtmoedigen Zijn weg leeren (Ps. XXV : 9). Hier, wat wil ik dat ik doe zal? Christenen, overal, ten allen tijde komt deze bede te pas. Laat dit de uitwerking van het gevierde Avondmaal zijn, dat wij meer en meer afleggen van eigen wil, eigen eer, eigen wijsheid, eigen gerechtigheid, het eigen ik in iedere gedaante. Gods Heilige Geest wil ons de genade geven om ten eerste Gods wil in alles te kennen, en ten tweede diens wil in alles te doen. Zou, Jezus, ons hart vergeten, U, die van zondigheid en dood verlost hebt, nu wij als door aanschouwen weten wat onze redding heeft gekost? Neen! met het oog op het kruis geslagen, waar God onze zonden heeft gedragen, verheffen wij het dankend lied: Ons hart vergeet zijn Heiland niet! Uw Golgotha doet ons U eeren, als vrijgekochten door Uw bloed, die oog en hart vrijmoedig keeren naar 't eens vreedzaam eeuwig goed. Voor ons zonk alle hoop in de duister; Uw dood geeft de mens zijn lofoster, en 't hemelhof verneemt het lied: Ons hart vergeet zijn Heiland niet! Hadden Gij, toen wij nog zondaars waren, voor ons Uzelf ten dood gewijd; nu moet ons leven openbaren wat in Uw dood voor zondaars is: een nieuw, een rein, een heilig leven, moog van Uw kracht getekend geven aan onze klank van het dankbare lied: Ons hart vergeet zijn Heiland niet! Zie, Jezus, in de geest ons samen, als broeders om Uw kruis geschaard; en in alle harten zeggen: Amen! Op wat ons loflied heeft verklaard. Hier hebben wij ons aan verbonden; En broederliefde zal verkonden Den zin, de waarheid van het lied : Ons hart vergeet zijn Heiland niet ! GODS WOORD IN DEN BIDSTOND. Lees : Ps. CXIX : 1-24. Neemt den heiligen zaad en het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord; met alle bidden en smeeking, biddende te allen tijde in den geest, en tot hetzelfde wakende met alle ernigheid en amaaning voor al de heiligen. Efeze VI; 17, 18. Wanneer Christenen een bidden houden, dan is het niet ongewoon dat zij vooraf een stichtelijk stuk uit het een of andere boek lezen. Dit gebruik is goed te keuren, onder voorwaarde dat zodanig stichtelijk stuk ons opleidt tot Gods Woord en niet er van afleidt. Er is gevaar dat wij te vreden zijn met de stichting, die wij meenen te bekomen uit menschelijke woorden en gedachten. Wij moesten ons meer er op toeleiden, om uit de Heilige Schrift zelf voedsel tot het gebed te bekomen. Sprekend van de wapenrusting eens Christens, noemt de Apostel, als het zwaard des Geestes waarmee wij de vijanden verslaan moeten, het Woord Gods. Dat zwaard des Geestes zullen wij niet recht zwaaien, zolang wij niet te allen tijde biddende zijn in den Geest. Omgekeerd, wij kunnen niet recht bidden, bidden in overeenstemming met Gods wil en de meening van den Geest, zolang wij ons niet veel oefenen in het Woord. Enkel uit het Woord leeren wij de wil van God kennen. Neemt een paar voorbeelden uit den honderd en negentiende Psalm. Elk vers van deze Psalm maakt melding van Gods wet, zijne redenen, zijne inzettingen, zijne getuigenissen, — verschillende namen voor Gods Woord. Lees ik nu in het Woord het een of andere gebod van God, Waartoe moet dat mij aanzetten? Tot het gebed. De Heer heeft geboden, dat men Zijn bevelen zeer bewaren zal. Daarop laat de dichter volgen het gebed: O God, dat mijn wegen gericht worden, om Uw inzettingen te bewaren. (Ps. 119, 5) Het lezen van Gods geboden in Zijn Woord is mij dus een aanleiding tot bidden. Omgekeerd, ik weet niet waarom te bidden, ik weet niet tot Welke pligt vervulling ik genade en kracht moet zoeken, indien ik niet uit het Woord te neem, wat de Heer mij beveelt. Ik kan niet met verstand bidden om wasdom in de heiligmaking, indien ik niet uit het Woord meer en meer versta wat de heiligmaking is, wat God van mij verwacht, als Zijn geheiligd kind. Onderzoekt men niet Gods Woord over deze en dergelijke zaken, dan zal men in het gebed wel vragen om genade, men zal andere vrome woorden gebruiken, maar zonder inzicht in de wezenlijke betekenis dier woorden. Paulus zegt: Ik wil met de geest bidden, maar ik zal ook met het verstand bidden; ik zal wel met de geest zingen, maar ik zal ook met het verstand zingen. (1 Kor. XIV, 15). De Christen moet dus met verstand bidden, dit kan hij niet doen, indien zijn verstand niet opgescherpt en verlicht wordt door gedurig onderzoek van Gods Woord. Wij hebben gesproken van de geboden der Schrift; nu zullen wij nu aan de beloften van Gods Woord. Dit is wat recht voedsel geeft aan de geest des gebeds. Wij kunnen niet vol moedig, gelovig bidden om dingen, welke God niet beloofd heeft; weten wij daarentegen dat de Heer iets beloofd heeft, dan hebben wij recht om Hem te manen op Zijn belofte. Zoo staat het: Herinner U aan het woord, tot Uw knecht gesproken, waarop Gij mij hebt doen hopen. Dit is mijn troost in mijn eiland, want Uw toezegging heeft mij levend gemaakt (Ps. CXIV : 49, 50). De vrome zou vergaan in zijn eiland, indien het woord der belofte, der toezegging, hem niet levendig maakte. Hij gedenkt aan de belofte, maar meer dan dit, hij komt er mee voor de Heer en bidt: Gedenk gij, Heer! aan het woord der belofte, dat Gij mij gegeven hebt. Immers, alle beloften van God zijn Ja en Amen in Christus Jezus, God tot eer en ons tot zaligheid (2 Cor. 1 : 20). Twee onveranderlijke dingen, Gods belofte en Zijn eed, geven aan de ziel een sterke vertroosting (Heb. VI : 18). Zullen wij nu krachtig bidden, dat is met een sterk geloof bidden, dan is het noodig dat wij de beloften des Woords goed kennen en verslaan. Onmisbaar is dit tot het vermogende gebed is het lezen en het doorzien van de Heilige Schrift. De Zaligmaker bestrafte eens Zijne Apostelen aldos: Gij leiden weet niet wat gij begeert (Matt. XXI : 22). Als wij na de Schrift verstaan, of onwetend zijn onbetreffend hun inhoud, dan koesteren wij dit dwaze begeerten, en wij doen gebeden die God niet verhooren kan. Dan verdienen wij het verwijt: O, leiden weet niet, wat gij begeert. Wie zal het nu afkeuren, dat Christenen in een biduur een preek of een stichtelijk stuk voorlezen uit het een of andere boek? Maar laten wij niet aan het oog verliezen, dat de ware opwekking tot het gebed, het ware voedsel van het gebed, in Gods Woord alleen te vinden is. Uit het Woord alleen hoor ik wat God tot mij spreekt, daarin weet ik wat ik tot mijn God te zeggen moet in het gebed. De Zaligmaker zeide tot Zijne discipelen: De woorden die ik tot U spreek zijn geest en zijn leven (Joh. VI : 63). Vrome, menselijke woorden, over Gods Woord gesproken, zijn niet geest en leven. Christenen, wij moeten worden machtig in de schrift (Hand. XXIII : 24), dan zullen wij zijn machtig in het gebed. Wij moeten veel bidden om de schrift recht te verstaan. Maar het is even waar, dat wij de schrift grondig kennen moeten, indien wij in den verborgen omgang des gebeds veel van God verkrijgen zullen. LEZ: Ps. XXXIV: "Wat is de Almachtige, dat wij Zijn sonden dienen, en wat baat zullen wij hebben, dat wij Zijn aanloop zo denken?" Job. XXI : 15. Wat nut is er in het aanloopen van den Heer door het gebed? Het ongeloof antwoordt: er is geen nuttigheid in het bidden. Bijvoorbeeld, ik heb aanhangend, ernstig gebeden om de genezing van een geliefd kind, maar het hielp niet, het kind is gestorben. Of wat anders: ik heb gebeden om regen, maar het hielp niet, de regen kwam niet en mijn voort is mislukt. Al dat bidden brengt geen nuttigheid. Wat antwoord heeft de Christen op dit bezwaar? Wat antwoord geeft de Heilige Schrift? Wij moeten toestemmen dat, indien tijdelijke goederen het hoogste goed van de mensch maken, het gebed niet de weg is om dat goed te verkrijgen. Bijvoorbeeld, bidden is niet het middel om rijk te worden, of om gezond te worden, wanneer ik de gezondheid of den rijkdom hooger acht dan Gods gunst. Het hoogste goed van de waren Christen is daarin gelegen, dat Gods wil geschiedt, en dat hij zelf eenswillend is met God. Hoe nu wanneer mijn dierbaar kind erg ziek is? Ik moet geneesmiddelen gebruiken, ik moet ook bidden. Maar indien ik onchristelijk bid, indien ik dwing om het leven van dat kind, indien ik bid: Heer! mijn wil geschiedt, niet de Uwe! - wat dan? Dan kan het ligt gebeuren, dat God mij straft door dat kind te sparen, om op te groeien aan mijn grootste kruis en verdriet. Als ik recht christelijk bid: Heer! herstel mijn kind, doch Uw wil geschiedt! - wat dan? Dan herstelt mijn kind, en ik heb den troost van te weten, dat hoort het gebed, God spaart het kind tot een zegen, niet tot een straf voor mij. Of anders sterft het kind, maar dan heb ik den troost van te weten: God kastijdt mij uit liefde, de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat (Filip. 4: 6-7), en die beter is dan een kind, wordt mij geschonken, en dan kan ik missen, wat mijn hart vroeger liefhad als zijn afgod. De Christen nu wordt soms zwaar verzocht, om gelijk Job een woord van ongeduld uit te spreken, maar doorgaans gelooft hij toch, dat God zijn vader en vriend is, ook te midden van het zwaarste lijden. De ongeloovige, of de man die God dient om loon, gelijk aan Jobs vrouw: die meent werkelijk dat het nutteloos is om te bidden, daar God zijn dienaar zóó ziek beloont. Nog andere bezwaren tegen het gebed zijn er, bijvoorbeeld: God is allwetend, Hij heeft het dus niet noodig, dat wij Hem in het gebed zullen verteilen wat wij behoeven. Gods wijze is zoo groot, dat het waarlijk niet noodig is, dat wij Hem zullen toeschrijven, wat Hij doen moet, Gods liefde is zoo oneindig, dat het dwaas is om te handelen, als of wij Hem bewegen, ja dwingen moesten om Zijn weldaden over ons uit te storten. Nog meer, Gods raad heeft tevoren alles bepaald, wat er over mensen moet; aan die raad is er dus niets te veranderen door onze gebeden. Door deze en dergelijke bedenkingen wordt meer dan één mens verleid om te menenen, dat er werkelijk geen nuttigheid is in het gebed. De Rome, geloofsbieders moeten winst doen met zulke bedenkingen als deze, want soms is hij in gevaar om voorbij te zien het een en het ander, dat daar opgemerkt is omtrent de volmaaktheden van het Opperwezen. Het is waar dat God alwijs, alwetend, algoed, ja de Liefde zelve is. De geloofsbieder moet niet in den waan verkeeren, dat zijn gebed God onderhoud kan omtrent wat hij niet weet, of dat zijn gebed bij God dezelfde uitwerking heeft als ons smeeken bij een medemens, die liefdeloos, onwaardig is om te helpen, en dien wij omhalen moeten om tegen zijn zin ons een weldaad te bewijzen. Dit alles is niet in zekerenzin waar, maar het is er verre van dan dat men hierom zoo moeten besluiten, — het gebed is nutteloos. Laat ons wat nader en nadere aandacht geven op de bezwaren. Men zegt bijvoorbeeld, God is alwetend, dus heeft Hij het niet noodzakelijk, dat wij door ons gebed Hem vertellen wat wij noodig hebben. Ziet, een aardse vader weet ook soms, dat zijn kind brood of geld noodig heeft, en geeft het hem toch niet. De wisse vader is tevens opvoeder van zijn kind, en hij wil zien of zijn kind nederigheid zal leeren, zijn afhankelijkheid geroepen. Daarom wacht hij met zijn gaven tot dat het kind ooit moedig vraag wat het noodig heeft. Evenzo doet God, en zijne beloften. Gelijk de Heiland de Kanaänse vrouw niet dadelijk hielp, maar schijnbaar afwees, zo ook God (Hij ook soms op proef; Hij wil ons oefenen in geduld, in ooit moed. Daarom geeft Hij ons niet wat wij vragen op ons eerste gebed, maar laat ons daarmede aanhouden. Dit helpt ons ook, wanneer wij denken aan een ander soort - gelijk bezwaar tegen het gebed: — Gods liefde, zegt men, is zoo oneindig groot, dat het een dwaze inbedding is dat wij door ons aanhangende bidden bewegen moeten om ons te geven. Hierop antwoorden wij: Het is waar, God is Liefde, maar Gods liefde is wijs en heilig, daarom zal de goddelijke liefde ons voeden en voorbereiden tot de juiste ontvangst van zijn zegeningen. Een vader, die zijn kind liefheeft, geeft hem niet alles wat zijn lieveling begeert; vooral een kostbare geschenk, een grote som gelds, zou in gevaar komen om verspild te worden, indien de vader zoiets zou geven aan een onmondig kind, dat nog niet het verstand heeft om er het juiste gebruik van te maken. En wat hebben wij nu te denken van een verder bezwaar, dat aldus luidt: — Gods eenwige, wijze raad heeft tevoren bepaald alles, wat er gebeuren zal; onze gebeden zullen er toch niet aan doen, om die raad te veranderen; een dwaas vermeend, zulk een inbeelding te zijn; derhalve mogen we ons zelden de moeite besparen, om aan te houden met onze gebeden? Onchristenen, Mahometaanen, Heidenen en anderen, die aan de Bijbel niet geloven, maar die toch geloven dat er een toekomend leven is, waarde mensen loon of straf ontvangen naar werken, kunnen hier ons op weg helpen om het genoemd bezwaar op te lossen. Ziet, — gij stelt dat Gods hoogste raad alles tevoren bepaald heeft, dus ook het lot van de mensch na de dood. Gij geloopt dat iemand, die slecht leeft, hiermaals gestraft wordt, en dat hij die braaf en goed leeft alsdan beloond wordt. Dus gelooft gij toch, dat de mensch eensmaal zal naar dat hij gezaaid heeft, al heeft God in Zijn eeuwigen raad het lot van Zijne schepselen vooraf bepaald. Meer dan een mens verdiept ziet onnodig in de geheimzinnige leer van Gods raad, van de predestinatie. Voor de geoefende en bevestigde Christen is er veel troost te halen aan die moeilijke leerstokken. Maar de zondaar zoekt er soms een voorwendsel in voor zijn onbekeerlijkheid, terwijl de heilige maar ongeoefende er door verward wordt. Laten wij de volgende eenvormige opheldering: God heeft bepaald van twee, — ik zal aanstaande jaar een oogst op mijn land hebben, of geen oogst. Zijn raad zal bestaan, niemand kan die raad veranderen. Veronderstel nu, God heeft bepaald, er zal een oogst wezen; — dan zal God zorgen dat de oogst komen moet, en het is dus onnodig dat ik ploeg en zaai en moeite doe, — Zijns raad zal niet gevoerd worden, — ik zal mij niet vermoeien met den arbeid op het land. Of veronderstel wat anders, te weten, God heeft misschien bepaald, dat er geen oogst dit jaar zal wezen. Als dit zo is, dan is het te vergeefs dat ik moeite doe, al mijn arbeid op het land zal toch niet baten, Zijns raad moet bestaan, er komt toch geen oogst. Welke landbouwer zal zo dwaas wezen, om op deze wijze te redeneren en te werk te gaan ? — Nee, nee; ieder weet dat God, die de uitkomst bepaald heeft, met de middelen bepaald heeft. God bepaalt niet alleen dat er een oogst zal wezen, maar ook dat de behoorlijke arbeid van de landman zal geschieden. Evenzo is het met het gebed en iedere andere plicht. Zijns eeuwig raadsbesluit zal niet gevoerd worden, maar God heeft ook te voren bepaald, dat ik bidden moet en mij van alle zonde bekeeren. LESSEN UIT LUKAS XVIII. Het gelezen hoofdstuk bevat een aantal leerzame geschiedenis of gelijkenissen van onzen Heer, zoo leerzaam dat iedereen derzelve stof genoeg oplevert voor de opzettelijke betrachtij bij een biddenstijd. Laat ons ditmaal niet onze aandacht bepalen bij een korte tekst of bij een dier gelijkenissen of geschiedenis; laat ons het gehele hoofdstuk vlugtig doorloopen om te zien hoe iedere afdeeling er van ons iets bijzonders over het bidden leeren moet. Eerst komt de gelijkenis van de weduwe en de onrechtvaardige rechter, om ons te leren dat men aankondigend moet bidden, "altijd bidden en niet vertragen" (vs. 1). Een onrechtvaardig mensch luistert eindelijk naar het geroep van een weduwe, hoeveel te meer zal de rechtvaardige God niet luisteren naar de aankondigingen van zijn gelovige vereenrders. Zeker verdient de mensch, dat Gods rechtvaardigheid hem veeleer straffen dan zenden moet. Maar de rechtvaardige God heeft Zijn belofte gegeven, Zijn woord is verpand; en nu verwachten Zijnen gelovigen vereerders een antwoord niet alleen van Zijne barmhartigheid, maar zelfs van Zijne rechtvaardigheid. Het aanhoudend bidden, dat niet vertraagt, zal gevonden worden juist bij de waren gemeente, die in meer dan 66 opzichten weduwe mag heeten, van de wereld gehaat, van hun bruidegom en man schijnbaar verlaten. God is langmoedig, stelt de vervulling Zijner belofte soms lang uit. De verreisde Zoon des Mensen, als bruidegom der gemeente, schijnt lang weg te blijven. Er is gevaar, dat Zijnen vrienden traag worden uit ongelovigheid aan Zijne wederkomst. Vaak daar de vraag (vs. 5): De Zoon des Mensen, als Hij komt, zal Hij ook geloof vinden op de aarde? Bij Zijnen waren uitverkorenen zal Hij geloof vinden. Die zullen niet vertragen in het waren gebed. Eene tweede les volgt er, in de gelijkenis van den Farizee en den Tollenaar (vs. 8—H). Men moet niet alleen aanvallen maar ook ontmoedig bidden. Hoe veel overeenkomst tussen deze twee tempelbezoekers, maar ook hoeveel verschil! De Tollenaar is oprecht in zijn belijdenis. Doch ook de Farizee is op zijn manier oprecht; immens hij meent waarlijk wat hij zegt, hij meent waarlijk dat hij zoo goed is. Maar hij heeft het mis. Het ontbreekt hem aan ware zelfkennis, de ware zelfkennis. Door de wet is de kennis der zonde, maar de wet Gods heeft hem schijnbaar geleid, niet tot de kennis zijner zonde, maar zijner deugden. Wij zijn zeker te verstandig, te goed onderwezen in het Evangelie, om te gaan bidden: Ik dank U, o God! dat ik zoo goed ben. Wij achten het veiliger om de taal des ontmoeds uit te spreken: Wees mij zondaar genadig. Dit helpt echter niet veel; indien wij niet door Gods Geest overtuigd zijn van zonde, dat wij waarlijk ontmoedig van hart zijn geworden, kan een Tollenaarsgebed op onze lippen een grauwel voor God wezen. De Tollenaar roemt niet op zijn ontmoed, wenscht zichzelf niet geluk dat hij vrij is van de beruchte gebreken der Farizeërs. Neen, hij heeft erkend de zonde van zijn eigen klasse in de maatschappij, ja van zijn eigen persoon. Daarom is hij verontmoedigd. Christen gelijders hebben wij ook waarlijk te bedoengen met onze eigen zonden. Eene derde les omtrent het ware gebed leeren wij uit het verhaal van de kinderen (vs. 15 — 17), die door de Heer gezegend werden, ten spijt aan de tegenspraak der discipelen. Men moet het koninkrijk Gods ontvangen als een kind, zodat de Heer. In andere woorden, men moet in ware, kindelijke eenvoud tot God leeren gaan. Wij, volwassenen, zijn niet eenvoudig, wij zijn gemaakt. Wij doen ons goed voor als wij met de mensen of met God te doen hebben. Een kind doet zich voor als het werkelijk is; een volwassene doet zich voor als hij geleerd is, of als dat hij andere behagen mag. Niets zoo zwaar voor ons, volwassenen, als om waarlijk kindelijk te worden, om onwisselijk, eenvoudig, oprecht te zijn voor God en mens. Mijn gebed omnisvat. De Heiland zegt: Woorwoord zeg ik u: indien gij niet verandert, en wordt gelijk de kinderen, zult gij in het koninkrijk der hemel niet ingaan (Matt. XVIII: 3). Het verhaal van de ontmoeting van de Heer en de twaalf jongelingen, en het oordeel dat daarmee gegeven werd om te ventwerken het verlaten van alles, ten einde Christus discipelen te zijn (vs. 18-34), geven ons nog een les omtrent het ware gebed, deze Goddelijk: Wie in elk rijk of arm, daar bidt, immo te gaan in het Koninkrijk van God, moet gemakkelijk weten af te staan van alles, des niet alleen ook van de wettige, be-zittingen, de geoorloofde genietingen der wereld. Hoeveel toe pas dat aanheffingswaardig, beminnelijk is in de jeugd. Hij knielt neder voor de arme Nazarener (Mark, X: 17), iets ongehoords was bij de oversten en aanzienlijken. Welke een lofspraak, dat de Heilige Jezus hem bemind heeft (Mark. In het begin had hij veel goeds bezeten; maar tegenover dat vele stond er één, slechts één gebrek. Ziet, hij was geen opzettelijke huichelaar, als hij verklaarde: alle tien geboden heb ik onderhouden van mijn jeugd aan. Werkelijk meende hij, dat hij God liefhad met geheel zijn hart en zijn naaste als zichzelf. Met eenst moet de Heer hem aan zichzelf ontdekken. Er komt de harde eis: verkocht al wat gij hebt, en geef het aan de armen. Had de Heer eischt een kwart, een derde, een halve, dan had hij wellicht geluisterd; — maar al zijn bezittingen offeren, dat was te zwaar. Hij ging weg, niet spottend, toomig, maar bedroefd. Abraham was gewillig om te offeren zijn Izaak, dierbaarder dan al zijn vee en geld. Anderen hebben op Gods eis vaderland, en bezittingen, en verwanten verlaten. Deze jongeling is daartoe niet bereid: het moet hem duidelijk worden, dat hij God niet lief heeft meer dan zijn goed. En wij, hoe veel hebben wij over voor het Koninkrijk Gods? Wat is het antwoord van de gierigaard, die naauwelijks de kinderen van zijn overvloed over heeft voor het huis van God en de uitbreiding van Zijn rijk? Wat is het antwoord van de trage, vleescheurst-gezinde gelooper, die niet de moeite wil doen om een boezemzonde te bestrijden, en die toch bidt om in te gaan in het Koninkrijk Gods? In andere woorden, hoe veel waard is ons gebed in de binnenkamer, in den bidstond, in de kerk? De laatste geschiedenis in het hoofdstuk is die van den blinden Bartimius bij de poort van Jericho (vs. 35-43). De les omtrent het bidden, welke wij daaruit leeren, is deze: Hij die bidt, moet zulks gelovig doen, Uw geloof heeft U behouden, — dit was de lofspraak van de Heer op den bedelaar. Jezus gaat voorbij en stoort zeker schijnbaar niet aan een bedelaar; de fatsoenlijke lieden bestraffen hem en willen hem beletten om den meester achter te naroepen. Die anderen erkennen Hem slechts voor een profeet, een wonderwerker. De blinden erkent Hem voor meer dan dit, voor den beloofde Zoon van David, den Messias. De anderen hebben tijd genoeg: hij kan wel een uitstel lijden. Wijs heeft hij gehandeld; want dit was 's vroegtijdig de laatste keer dat Jezus door de Straten van Jericho is gegaan. Hij gaat nu naar Jeruzalem om gekruist te worden. Deze blinde is een echte zoon van Jakob van Israel, die in het geloof heeft gebeden, toen hij met den Verbondsengel worstelde: Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent. (Gen. XXXII: 26). Welke gewijde lessen omtrent het gebed leert ons dit hoofdstuk! Wij moeten bidden, aanhoudend als de weduwe, onbevredigd als de tolkelaar, kinderlijk als de kinderen, gereed om alles te verlaten, gelijk helaas de jongeling er niet gereed toe was, gelovig gelijk de blinde bedelaar. Laat ons deze ernstige lessen diep ter harte nemen. Laat ons uit ieder hoofdstuk dat wij lezen iets leren omtrent de twee vragen: wat moet ik bidden? en, hoe moet ik bidden? VOORGELOOFD VOOR GELOOFSDEN. Lees: Colos. I. "Waarom ook wij, van dien dag af dat wij het gehoord hebben, niet ophouden voor u te bidden en te begeeren, dat gij moogt verrijzen worden met de kennis van Zijn wil, in alle wijsheid en geestelijk verstand; opdat gij moogt wandelen waardiglijk den Heere, tot alle vervolmaking, in alle goede werken vrucht dragend, en wassend in de kennis van God; met alle kracht bekrachtigd zindend, naar de sterkte Zijner heerlijkheid, tot alle standvastigheid en langmoedigheid met blijdschap; dankende den Vader, die ons bekwaam gemaakt heeft, om deel te hebben in de erfenis der heiligen in het liebde". Col. I: 9-12. Het is goed als iemand in een bidstond of elders een gebed doet, dat men weet bepaald, wat is de een of andere groote zaak, welke ik van de Heere ga vragen? Veel gebeden zijn te onbestemd; als het gebed gedaan is, dan kan de toehoorder niet duidelijk zeggen voor welke zaak men bepaald gebeden heeft. En gelijk sommige gebeden te onbestemd zijn, zoo zijn anderen te lang: in een gebed wil de bidder alle mogelijke verzoekingen, tijdelijk en geestelijk, voor land en kerk, voor Joden en Heidenen, voor jong en oud, samen vatten. Dit is niet stichtelijk. Laat ieder voorbidder zich duidelijk voorstellen: Wat ga ik van de Heer vragen? Wat is de een of andere groote zaak, die wij begeeren moeten? Het kan soms zijn, de bekeering van zondaars, of de toebrenging van de Heidenen, of iets anders van die aard. Eene bepaalde zaak vinden wij ons aangewezen in de voorgelezene woorden van de Apostel Paulus, anders dan de genoemden: wij mogen haar aldus uitdrukken, — de geestelijke wijdom der gelovigen. Dit is een zeer gewichtig voorwerp, waarvoor gelovigen in hunne bidgeslachten bij moeten. In vers 2 zegt Paulus, dat hij den God en Vader van onzen Heer Jezus Christus voor de Colossense dankt, terwijl hij aldoor voor hen ziet. In de voorgelezen verzen zegt hij, — van die dag af, dat hij door Epafras gehoord had van hunne liefde in den Geest, houdt hij niet op voor hen te bidden. En wat begeert hij voor zijn Colossense? 1. Dat zij mogen vervuld worden met de kracht van Gods wil, in alle wijdsheid en geestelijk verstand. Paulus was nooit tevreden, dat de bekeerlingen uit het Heidendom of het Joodendom slechts het antwoord wisten op de vraag: Wat moet ik doen om zalig te worden? Hij was bekommerd, indien zij kinderen bleven in de kennis, zonder op te groeien tot de mate van den volwassen mensch. Immers kinderen zijn onstandvastig en in gevaar om verleid te worden met elken wind der valsche leer (Efeze IV : 13, 14). Christenen moeten kinderlijk zijn door hunne opregte eenvoudigheid, niet kinderachtig door hun onwetendheid. Wanneer zij, vanwege den langen tijd gedurende welken zij Christus kennen en door zijn Geest geleerd worden, reeds leeraars van anderen moeten zijn en toch kinderen blijven, die melk en geen vaste spijs behoeven, dan missen zij het doel, dat de Heer heeft met hunne opvoeding; zij beantwoorden niet aan hunne roeping, de Heer heeft weinig eer van hen (Hebr. V : 12 enz.). Ziedaar dan het allereerste waarvoor Paulus bidt, waarom wij voor elkander bidden moeten, waarop wij ons door het Schrift-onderzoek toeleggen moeten, dat wij vervuld mogen worden met de kennis van Gods wil, niet in een kennis, die slechts aan de nieuwsgierigheid wil voldoen en die tot opgeblazenheid leidt, maar in alle wijsheid en geestelijk verstand. Wijsheid is nog iets anders dan geleerdheid, geestelijk verstand is wat anders dan de verkrijging van grote kundigheden. Het natuurlijk verstand, dat God ons gegeven heeft, moet opgescherpt, geoefend worden, maar vooral geheiligd door Gods Geest. Het eerste gebod van de wet is: Gij zult den Heere uwen God dienen niet slechts met geheel uw hart, maar ook met geheel uw verstand. Christenen! doe moeite, onderzoek Gods Woord met vlijt en volharding, bidt daarbij om het heiligend licht des Geestes, en het gebed uwer medegelovigen voor u zal verhoord worden, dat gij vervuld wordt met de kracht van Gods wil, in alle wijsheid en geestelijk verstand. 