title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Mijn hoop en mijn troost, dit Zijde onverwachtheid is zo groot, Ik hoop hier en zal niet versmaden. Tot uw Bevallen wil ik gaan En bidden om omgeving genade. Mijn hoop en mijn troost, dit. Doe ik in die scholen kwam, Die Scholen der godliker minnen, Die lezen die waren me onbekend, Dat deden mijn werkelijke sinnen. Mijn hoop en mijn troost, dit. Die eerste lezen die ik daar vond Dat was, ik konde Sterren leren En laten de Creaturen af En keren met tot onze lieven beelden. Mijn hoop en mijn troost, dit. Zij toch met alle onze kleederen uit, Zij deden met mijn haar af anbidden, Zij toch met aan een mantel die was grauw, Zij leidden met die ordent gebeten. Mijn hoop en mijn troost, dit. Hoe met doe te moede was, Dat en zal ik niemand clagen - Dan Jesus, die in de hoogte bemelt, Die zal mij helpen dragen. Mijn hoop en mijn troost, dit. 8. Die dag die werden met also lang, Des nachtes en konde ik niet geslapen, Ik dachte zo dik in mijn domein sin, Hoe ick zoude gehakt. Mijn hoop en mijn troost, dit. 9. Als ik overdacht in mijn moest, Dat ik die wereld had verlaten, Zo verblind ik met van herten also, Ik vervroede met boven mate. Mijn hoop en mijn troost, dit, 10. Voetje wijn en drank ik niet Uit napjes noch uit glazen Als uit Jesus overvloedigheid, Daar mach men vroude uit halen. Mijn hoop en mijn troost, dit. 11. Adieu, adieu, bedrieglijk wereld, En ik moet van u scheiden! Zo mach ik altijd blijven zijn Nadat deze kortere eiland. Mijn hoop en mijn troost, dit Belgen, u niet, vrij edele koninginne, dat ik u zo weinig minne! Ik draag u op mijn lijf en mijn ziel en daar toe mijn vijf zinnen. Mijn hoop en mijn troost en al mijn toeverliefde dat staat aan God mijn heer. Hoe gemakkelijk wilde ik hem kunnen zodat zijn eeuwige lof kon groeien! Nr. 92. — Hs. 1, 2. staat — 11, 1. Haddev. 10* 148 Nr. 108. Het soliden twee glijmeringen vloeit uit genoegende minnen O, rijkt beer god, hoe nu deze verdriet? Zo waardeert dat ik henen ga, altijd moet ik ervaren. Vind ik dan gewapend niet, hoor ik dan pijn en zwaar verdriet. Och, rijkt here god, nu help mij in strijd! Mijn eigen zinnen willen mij bederven, bij kijkend als ga me uit, als willen als nodig aterven, nochtans zo moet het gestorven zijn. Zeg rijke goden, verworren zijn, hoor moet natuurlijke sterven. Mijn eigen zinnen wil ik gaan bedwingen: waar toe dat ik ze gaan overwinnen, dat en wil ik niet volbrengen. Als anders raak ik kostbare vlees en bloed, het is voor de zielen wegens goed. Here god, helpt mij volbrengen! De losse valsche wereld spreekt hier tegen: ga zit beer, jenes van jaren, ga mocht nog lang leven, gebruikt uwe jonge jeugd, die wereld te laten is nog te vroeg, laat vrolijk in dit leven! De losse valsche wereld wil mij vangen: ze heeft dat jonge hart van mij in haar minnen verhangen. De clacht ik god als mijn verdriet, die wereld en wil ik dienen niet, mag ik wel ontgaan. Nu bidden wij de beer die sterft van minnen, dat hij ons zijn genade geeft: naar god is mijn verlangen. Die stehe sind herz in Jesu. Crucifix, die Welt ist mit ihm confus: Nahe Gott ist mein verlangen. Nu bidden wir den Vater, der stirbt von Minnen, dass er uns seine Gnade gebe. Nahe Jesus ist mein Verlangen, dass wir hier oben all in seinem Boot bemerkt ewig sein können, lobend und immer heilig singend. A. 93. — H. 1, 4. wir ich — 4, 1. gegen. Nr. 69. Dies ist die Weise: "noch 18 seif, dass aller Beste kommt, dass ich gescheu in den Garten. Help, richte bereit Gott, mir ist so weh, meine Seele will mir zerbrechen von Kummer und von traurigem Weinen, ontweil ich ich kann nicht mit sprechen. Hatt es en gewährt, Ruh in dieser Zeit, vergnügt das tut, mir singend. Ich war beschrückt in meinen Gedanken mit diesem schweren Glieder, meine Seele. Help, richte bereit Gott. Ich suchte Trost und lustige Freude in meinen der Erde. Dazu ich die Wahrheit überleide, tief Macht nicht ewig dasein. Help, richte bereit Gott. Auch blühende Jugende voll Edelheit, sieh an, mit vroeden Sinn: Sie besitzen so manigfach gegen die Leben in schweren Minnen. Help, richte bereit Gott. Wo mir zu helfen, wo Gott lieb! Ich bin in Stresse von innen. die Viat im Lauf um mir all einen Dief: an euch steht mein Verwinnen. Help, richte bereit Gott. Ich wollte gerne Minnen das Überreste Gutes und lassen der Erde gehen. nach Salzwieg mir meine Herzen Blut und breche meine Natur. Help, richte bereit Gott. Ich liege in Felder, Nacht und Tag, meine Leidenschaft wollen mir deren, sie schlafen auf mich so manigfach Lach, ich kann nicht lang her verlieren. Help, richte bereit Gott. 8. Och edele joghet, och edele joghet, hoe doedi mi dus sere! al breket mi mijn hert ontwee, ic wil noch sterven leren. Help rike bere god cel. tl. Uch droevigher hert in bliden Hcliij», dat ic mi dicke moct veneen ! het 18 nochtans so grote pijn, als een ieghelic wel mach penscn. Help rike here god cel. 10. Creaturen trooet wil ic begheven ende laten dat dein omt hoghe»te goct: al stervende vindet men dat leven, der doder loon is also groot. Help rike here god cet. 11. Ku wil ic sterven leren ende alle dinghen varen laen ende mi tot Jesum keren, want rouwe hevet mijn hert omvaen. Help rike here god cet. B. 14. — Hb. 1, 1. Tyker — 1, 2. toebrcken — 7, LI, wilte. A'acA -t, noch : Uk wil noch steraen leren. 151 f Nr. 70. 1. Natuur, ghi moeten oorlof haen^ dat merke ic aen den tiden. die in den ewighen leven sijn^ die moghen hem wel yerbliden. 2. Die werelt i» so bedrieghelijc, in haer en is ghene trouwe. die in swaren senden leit^ die mach sich wel berouwen. 3. Mi ontboot een enghel goet, dat ic moeste sterven ende laten al verganclic goet in deser eerden derven. 4. Ende ic ontboot hem weder, hi moest een weinich beiden, mine senden weren also swaer, ic moeste mi noch bet bereiden. 5. Doe dat aen den avont quam, natuur began te truren. wat vant si in hären weghen staen? Jesus van Nasarenen. 6. Och, Jesus, alreliefste lief, ende waar sal ic die vinden? — dat sal stu in die armoede doen ende in dat zwaar eilende. — 7. Ende doe si in dat eilende kwam, wat gaf hi haer te lonen? hi voerde si in zins vaders laag, hi spande haer een vergulden kruis. B. 86. — H0. 2, 3. Ucht (leit). f Nr. 71. Ik Mont op hooghe bergbon, ook die meer. Ik draag dat liden verborgene, besloten in mijn grond. van savonds totten morgenen wordt daar af gewoont. Ik ben alleen in lijden, ook al nee ik ben alleeu. hoe zou ik me verbieden? der trouwen en vind ik geen. Mijn hart dat ligt in zorg, in groter angst. van savonds totten morgenen is rai dat liden bereid. Daar komt zo veel hooften uit mijn hart grond. mocht ik dat zoeken vluchten, ik deed vlucht naar het einde! Maar nu is dus gelegd, ten mach niet andere zijn: men wiid niet niet verdreven, dus blijf dat zoeken ooit. Ik zeg dan genen klaagden die alle dingen vermoeden: wil hij nu niet helpen dragen, zo wordt mijn lijden zacht. Ik wil in hem verblinden en hopen tot aller tijden, dat hij met voor dit lijden geeft groot genot. Hij heeft die poort getreden als een die minnaar van mij. ik zeg hem danken weer zo vaak als hij in mij. 163 f Nr. 72. Dit is die wise: Dat gaat hier tegen de zomer, als dat men zingen al. Ik drag ik dat lijden verborgen, besloten in mijn grond, van de avond totten morgen word ik daar af gewoont. Ik ben alleen in lijden, ook al nee ik ben alleeu. hoe zou ik me verbieden? der trouwen en vind ik geen. Daar komt zo veel hooften uit mijn hart grond. mocht ik dat zoeken vluchten, ik deed vlucht naar het einde! Mocht die liefde vluchten, Ik deed in de hoofdrol stond. Nu is aldus geleden, Ten mach niet anders zijn; Men wil mij niet verdrijven, Dus blijft die zorg mijn. Och, wie mag dat betreuren, Dan die denk troost verleent. Hij wilt mij helpen dragen, Zij also trouw en teder. Ik wil in hem vertrouwen, En hoop tot alle tijden, Dat hij mij voor dit lijden Sal geven groot genoegen. Die trooster van hier boven, Die alle harten kent, Die wilde wij altijd loven, Als hij ons lijden toelaat. Hij heeft die perse troedend, Al om de liefde voor mij: Ik zal hem weer vasthouden, Zo veel alst in mij zijn. Hoe telefoon daar kaste gehouden, Als uit den lijden mijn, Dat geve ik die te baten: Temoet al geleden zij. Dit is die wij : Ik klaag de boom mij op, Die mij te hoog was. Hij treurde die tranen wil, Mijn tranen is gedaan. Ik ben gebracht stil, Maria wil verstaan! Waarom zo boos tranen Of ongereden al te veel? Ik weet ik ben verzoord Van Jezus minnen beer. Hij treurt dit. Dat ik ben verzoord, Beefl hij mij gedaan aanzien, Want ik moest zijn verloren, Ten dode mij zijn dood en pijn. Hij treurt dit. Hij is hier neder gekomen, Daar ik in ben vermaakt. Mijn misdaad zoude mij verdommen, Mijn dood heeft mij gekweld. Hij treurt dit. Dat wil ik mij verblenden, Beerb ijdemal in hem En draag hem tot alle tijden Mijn dood in mijn zin. Hij treurt dit. Des bin ik wel ontwaak, Dedec mijn pijn en dood, Al baar ik duizend jaren, Waar al verloren goed. Hij treurt dit. Zie ik hem, wil ik hem minnen, die met dat heeft verloost, en mijn beer zaan binnen houden, voor al mijn troost. Hijs trouw cel. B. — Hs. 1, 2. heeft — 3, 4. ten gevolg. In A. 27. nur 4 Strophen: 1. 2. de 6, aan Schloß der leisten: Etcetera, und folgende afwijkingen: 2, 1. wil ik (sondert) — 2, 4. onsen (minnen) — 6, 2. zeer vroechdelijk (oomdelijk). Vgl. Hör. belg. 2, 80. Nr. 74. Het reden twee gespeeld goed ter heiden plukken bloemen 1. O goede Jezus, wees ons bij met uw suiker minnen. wat lijden ons dan weerdevermildert, dat zijlen wij wel verwinnen. 2. Als is dat plotseling al hier bedrukt, die reden wilt altijd hebben: wes dat God op ons verheencht, en willen wij niet weerzeggengen. 3. Als gaan daar donkere wolken op, het wordt wel weer dageraad. die Jezus in zijn hart draagt, macht leven zonder zorgen. 4. Het is nu wel des bouws gelijk in deze korte tijden: die nu zijn schuren vervuilen kan, sei hem hier nae verbilden. 5. Die waarheid is nu ongekomen, die en mag men niet wel boren, die de waarheid zeggen wil, die wordt al verplaatst. A. CO. — Hs. 1, 3. wes ons dan lijden w. Ik willen ook een vader voor alle mijn vrienden in mijn hart dragen. Door hem, zo wil ik laten vallen ook al die wereldgemeente, hij dunkt met alle tijden schone staan, des winters als in den mei. Niemand bouwt zichzelf zo kloek, dat hij de wereld betrouwt, wie barre gebechten met vrouwelijk dienst, bij zal hem lonen met rouwen. Laat dansen, laat spelen, haar korte gebeuren rijk, zo als een beer, Jezus, zich gelaten hoofd, beter kan geen heil beleving. Adieu, adieu, bedrieglijk weeltje, ik wil nu van je scheiden, zo sal ik eeuwig blij zijn na des cours korte eilanden. Ik wil mijn hart breken af met hameren en met tanden, en zenden dat Jezus in zijn comiekse zool, je hoop hier zal vriendelijk ontslangen. Ik meen dat ik mijn lief gevonden heb en stede vrolijk blijven, nu moet ik ellendig buiten staan: was ma niet ik met verbluffing? Hier om en wil ik niet laten af en geen droefheid wijkend, mijn lief, die is van aarde goed, hij zal met niet besvijken. Ik zie mijn lief als gedaan: de wereld die moet sterven, ik moet mijn zelf te morgen aan, zal ik zijn hulde verwerven. Tribulatie is hier de minnen spel, daar in wil ik me verblinden, door hem zo wil ik dragen last en hem getrouwen blijven. De weg, de heb ik voor gegaan, die wil ik overdenken, zo als mijn lief navolgen wil, die moet volgzaam blijven. Hij is een zoete minnenbans, mijn Harten wenschelkaar, ik heb ook voor mijn hoogste lief in mijn zin geladen. Door hem zo wil ik laten vallen alle begeerte menigvuldige, hij is een roos die altijd bloeit, des winters als in den mei. B. 37. — Hs. 1, 1. ^oet (groot) — 1,3. soon (leef) — 6, 1. spoelen 7, 1. Addev. Nr. 76. Die edele beer ruim Branenburg. die heen een kint Kbevangen. 1. Den edelen beer van faemelrijc dien wil ik ommevanghen. ik wil hem bidden hertelijk, dat hij mij neemt gevangen. 2. O edel waardet ziele ik, wilt u dit van god bedenken. sijn kracht, bijn wenden, zijn zware pijn, die wil hij bij u zelf schenken. 3. Zijn dood vergenkt ook nooit meer en die ook zijn grote minne. zijn edel bloed, zijn bitter seerv, dat laat dat je hart je dwing om te houden. 4. Maria moeder en maagd, mijn bescheiden koningin, dien medeliden onverwacht is altijd in mijn zinnet. Bij je donder, bij je pijn, bij je zware rouw en moet ik niet vergen. bij je tranen schreien, waardig vrouw, dat laat mij altijd weten. Nr. 77. Conditor Alnus Merum. 1. Jesus is nu een kindje deinen, hem moeten alle harten reinen, laat u de wereld niet bedriegen: gelooft haar, ze zal u leiden. 2. Jesus een kindje is zeer schoon, in reinen harten is hij te vinden. geknocht des werelds moet nu dierven, Jesus zijn minne die wil verwerven. 3. Doch Jesus is hier zo overschoon, waarom ik hem minne uit alle mijn moet. deine arbeit met groten gewinnen zit men in Jesus soete minne. 4. Jesus is mijn rein hart hem minnen wil ik en anders geen. nu laat ons alle met harten blijd Jesum loven in alle tijden. A. 17. — Hb. 8, 2. 4, 2. 10, 5h. — Schön Hör. belg. 2, 21. Die coninc van hier bovcn die Biet ODS altoos aen mit sincn claren oghen, ooc werwert dat wi gaen, hi lieeft ghelecht sine stricken, op dat hi ons mach trecken al in siJQ hoocbste sael. Hi spreket mit soeter Etcmmen al totter sielen ntijn: woudi u selven temmen ende mijn ghevanghen sijn, ic woude u Blaen in staden ende gheven u mine ghenade ende trecken u tot lui. O siele, ghi sijt so edelen, 80 hoghen eroataur, ghevloten unt minen hertcn, gbi sijt mi gheworden auur. ic heb II autvercoren, ic liet u node verloren, ghi etaet mi also dinir. 0 Biele> Blutet op uwea herten door, ic sal daer comen in. c en mach niet langher beiden, ic wil u lerer sijn: ghi moet u selven taten ende alles dinghes versaken ende doen eena andera wil. Ende blivet in eenre stilheit ataen van binnen opghericht ende wes een ander doet of Iset, volghet altoos minen trec, so moochdi comen hier boven, daer mi die cngholen loven, dat ia die retihte wech! — 161 (>. O waerlike minne erachten, ic moet mi keren in: ic hoor in ininen herteu so vriendeliken stim, dat ic soudQ opwert climmen boven alle dese eertsehe dingben ende staen in sinen wil. 7. Hier en is gheen langher beiden, wi laoeten opwert gaen, wille wi jubileren al in den hoghen troon, i daer wi Bijn toe gheschapen, die sehepper die ons maeete sal sijn onse ewighe loon. 8. Wi sijn hier in eUende» mit droefheit ombevaen. het ghenaket seer onsen ende, die doot die volghet ons nae. waer op moghen wi ons verlaten? wi moeten ons inwert säten ende sien die ewicheit aen. 9. Ic wil mi overgheven ende tasten mi selven aen, al sendet mi costen mijn leven, ic willet nochtant doen. Ik moet mijzelf verdragen en alles ding verdraghen, zal ik die kroon ontfaen. Set uit uit uwer harten, o creaturen, min en storm in mij met uwe erachten, ik wil u helpen. So veel di everlasting leven en staan in het hoghe verheven, ik wil u diensten zijn. Hertsen, wees, mijn erachten, eindelijk mijn wensen. Ik wil u diensten zijn. Dit is de waarheid: Hoort daar in de liefde mijn zin, denk erom, denk er over. Het is al droevig, al in de diepe zorgen, al in de nacht, al in de duister. Dit is al verdriet, daar ik met deze keer, ik kan wel droevig zijn. De dag valt met een zwaar licht, en wil niet langer leven. O bloeiende wereld, gevoelelijk, in mijn dromen, dromen, waarom hebt mijn hart zo seer doorgegaan met uwer valschheid, u valschheid. Met de hoge ja, aijn gevoelelijk, de Scheppers, zijn niet altijd bedrieglijk, al ik je met wel bezin. Die wereld, die moet gegeven zijn, die creaturen vergeten. Het gaat met nare dan die dood, met dankt mijn hart zal breken. Och wie heeft Uden en heeft besocht die ene kans uit te spreken, hoe weinig dat jonge hart doet aan onze natuur te breken. Mijn vijand heeft mijn gevatte hart, ze hebben mijn hart bevroren, ze schieten mij met al middel van verstand. Maar menig man brede wenden, ze liggen voor mijn hart door 80 fei tot alle standen, ze schieten daar vurige schatten door al door mijn hart grond. Och lieve here, nu weet ik bij u, en wilt u mij niet begrijpen, ik ga nog in den strijd gaan staan, al zou het mij kosten mijn leven. Och alle dingen wil ik verlaten en Jesus mijn liefde verwerven. Och, harte, ghy moet bedwingen zoon van de natuur en ghy moet sterven! Och, dat ik altijd sterven moet, daarvoor is vrucht van mijn natuur, zij raad met altijd kwaad voor goed, dat sterven wordt mij zeker. Als ik me keert tot mijn lief, al om zijn liefde te leren, zo moet ik hebben veel strijd tegen mijn natuur. Ik zou die gewenst zijn, dienst aan mijn, dat wordt mij veel te zeker, niettemin, en wil ik dat laten niet, hier zal mij nog wel lonen. B. 2. Nr. 80. Dit is die wijze: Goed zelfschap, dat moet ik laten, dat doet mijn baden. Waarom zou ik dan somber zijn? Ik heb mijn liefde in eeuwigheid, hier en wil mij nimmermeer begrijpen, zelfs heeft hij mij gezegd. Boven aan de drievoudigheid daar uit komt ons alles goed, daar woont mijn liefde in eeuwigheid, daarom ben ik dus wel gemoeid. Waarom dan zou ik dat willen? Ik wil de valsche wereld oorlog geven en houd me aan mijn vriend en de goddelijke liefde, dat recht heeft hij wel verdient. Waarom dan zou ik dat willen? Die in zijn lieden wel con vroven, met recht zou hij mogen zijn, het is hem leider niet gegeven, och, sterven, dat moet falpen toe. Waarom dan zou ik dat willen? Och, sterren, dat moet altijd zijn en ik moet altijd doen also. Hoe wel sterven heeft geleerd, met recht zou hij mogen zijn. Waarom dan zou ik dat willen? Een straalbeen heeft mijn hart doorzopen, dat heeft gevonden die Bissende mijn, dat doet mij de wereld loslaten en Jezus' minne gedurig zijn. Waarom zou ik dit aanjagen, dit gevecht, hier, waar ik dit liefde, deze. Dit liedje heeft gediend, hij wilde wel een openbaar gevecht, hij schenkt allen met een rein hart een zoete nieuwe jaar. Waarom zou ik dit aanjagen, dit gevecht, hier, waar ik dit liefde, deze. Waarom zou ik zoveel lijden? Ik heb mijn liefde in eeuwigheid, hij en wilde mij nimmermeer begeven, zelf heeft hij mij gezegd. B. 41. — Ha. 1, 4. Mecht. 165 Nr. 81. Dit 18de, die wise: In nood, bin ik dikwijks bedroefd, des moeten mijn vriend ontgelden. 1. Heff op, dijn crux, mijn allerliefste bruidegom, volg mij na en geef mij jezelf, want elk gedrag van mij heeft voor jou liefde, zo volg mij! 2. O, Jesus, allerliefste heer, ik ben nog jeenaer en teer, ik heb de liefde, dat is altijd waar, maar dijk crux, dat is veel te zwaar. 3. Ik was nog jongher, toen ik dat droeg: klaag niet, je bent sterker genoeg, wanneer je bent uit en coupé, zo heb je des crux geen gewoon. 4. Hoe kan ik lijden, dat bedwanke? Er is veel dagen, er is veel jaar, ik ben des crux ongewoon: och spaar mij, mijn allerliefste bruidegom! 5. Hoe ben jij, lief, dus haast verleggen? Je moest nog stridden, als dijn dag is. Ik wil je zitten, dijn jonge lichaam, je zult met mij anders veel te stijf zijn. 6. Here, dat je wilt dat moeten altijd zijn, maar des crux en mag ik niet genieten, maar wil jij het hebben, dat ik het zal dragen, dan moet ik ernstig en verslagen zijn. 7. Waarom zou je in den roos te baden, je moet eerst door die doemen waden. Sich aan de kruis en aan dat mijn, Hoe ongelijk zwaar dat is, je zijn. We lezen in de heilige schrift: Dijn zucht is zoet, din borden zijn licht, Hoe ben jij met droomtelijk hart! Och spaar mij, mijn allerliefste bruidegom, saar! Ongehoorde besvaar de idool, Verwarring en zwijgen, het wordt nog goed. Dijn kruis, dat is zo kostbaar, pant, Dien ik dat geef, dat is mijn vriend. Dien uw vrienden gevestigd weinig trouw: Mijn groevel en de zware last. Ik sorg, ik kan het niet meer verdragen: Och lieve heer, wat zal mij gebeuren? Dat hemelse lidet gevoeld, maar duizend keer zwaar, Maar jij ben nog van mijn love cour. Heef jij mij lief, het wordt nog goed, Want rechtvaardige minne maakt al dingen soet. Och heer, geest mij met de minne brand! Mijn dankbaarheid is de welbevallen. Laat jij mij op mijzelf staan, Zodat jij weet dat ik moet vergaan. Ik hing het zwart en suverlijk, Ik hing het pau en minnendelijk, Ik geef de arbeid en de rust: Bedankt op mij, zodat sta je vast. O dich heer, als ooit weer zijn macht, Des stroom neem ik geen verdrang, Maar wil jij hebben en moet dat altijd zijn, Ga gauw gebeuren, dijn wil en niet die van mij. Moge ik dijn rijk en hulde verliesen, Ik wil eer honderd kruisen verkiesen: Heer, geef macht en lijfelijkheid En kruis mij met wel, het een mij lief of leidt! Is dat dit kruis ten harten getan, Dan denk ik wat ik daar heb bereikt: Mijnzelf geef ik dat ter loon En midden in de ingehouden die eeuwige kroon. Liden is mijn naaste kleed, Een mantel van lijden is mij bereikt, Het is gevoedert met verdriet. Ook leid ik en kan ik verslappen niet, Eer ik kom uit deze werelds verdriet. B. 13. Hfl. 1, 4. heeft a — 2, 1. here — 2, 2. teder — 8, 4. hattan — gewalt — 5, 4. verweert (werdest) — 10, 4. geweerden — 11, 8. hattan — 13, 8. mist — 16, 1. gaat. Ein deutschen Gedicht, desselben Inhalts und an derselben Zeit, habe ich erhalten, auf der Rückseite eines Gemäldes im Besitz des Herrn Kaufmann Dietz in Coblenz. Es stammt aus dem Kloster Camp bei Boppard. Auf der Vorderseite ist dargestellt, wie Christi seinen Kreuz tragend und ihm eine Nonne, auch ein Kreuz tragend, nachfolgt. Das ganze Gedicht, 16 Strophen, habe ich mitgeteilt in Anfang der Anzeiger 3, 27. Der Anfang lautet: Hebe auf dein Kreuz und geh nach mir oder geh vor, ich folge dir. Ich muss dich zwingen und lassen; du bist wild, ich muss dich lemnen. Nr. 82. Das ist die Weise: Hie ginghen zwei gespielte Götter an keinem wilden Beiden. 1. Adieu, meine Frau, adieu, solange! meine Blüchel, lass ich bei uns stehen. ich will mit in diesen Temor besluten, darin der Tiefschmerz bin ich in gebaumt. 2. In diesen Temor will ich nun striden und folgenden den Banner, das vor mir geht, meine Herren, will ich getreu sein und gehen in das Schloss, das gegen mir steht. 3. Das Schloss ist mir als sehr entgegen, daher ich mit willens bin hineingegangen, wenn leiden und will mir nicht gebühren so lange als das Leben lieben. Oh, Gott und unangenehme Frau, mach icket wohl klagen, bin das ich erst in diesem Leben kam, so en drüll ich die Wasser des Rougen nicht halen, aber letzten Zeugen von Bethlehem. O, god, eindelijk, en goed, wat is dit leven, daar men daar veel in lijden moet! En had God zelf niet gegeven, ten ware om te lijden, zou geen goed zijn. Allen troost der creaturen is nu ontweken: dat dagelijks ik God en onzer vrouwen, en alle solanen heeft mij begen om te lijden en te sterven, mij niet uit te rouwen. Ik ben in ware verdriet: help, rijk en bijna God, dat klagen ik di. Ik zou worden ghelaten aan allen zijden, maar trouwelijk staat mij te lijden tot op het einde. Alle droefheid der wereld heb ik begonnen en hoop daar groot loon van af te ontvangen en verliefd voortaan in vrede te leven, maar als mij dat lijden mijn loon lijkt. O, God, die hem wel kon geven, waar dat liefde of waar dat leed, die stuurde hem naar welvaar verblind, als dat aan een sterven gaat! In druk was er ook wel troost gegeven: die bemerkte zich rechter te zoeken, dat moest een aantrekkelijk meester zijn en leggen alle een vlijt daar aan. Met recht mogen wij van dit lijden wel spreken, want wij zijn twee zussen, als ik mijns heren God vergete was, roept mij lijden weer in. Een ternooi is mij van zwaren verdriet, help, rijk here God, dat klagen ik di. Heb ik troost of en heb ik er geen, ik moet mij lijden en zwijgen als stil. Een ternooi te striden en is mij geen speel: des klagen ik God mijn avontuur. Gaat het mij met troost, die dede zo wel, want mij dat leven wordt zo zuur. Als ik van dit avontuur hoor spreken, van vreesen doet mij mijn hart zo wein; schilt en speer moet alles breken, die heim van vrede gaat als ontwiek. 15. O Maria, der sonderne troost, waar heeft-ie ridders tegenover gestreden, god zelf heeft hem daar uit verloost: maar al mijn troost is druk en lijden. 16. Vreemd ben ik in vreemd land, daar ik dus veel in lijden moet, en ongetroost moet ik daar gaan als een ellendig pelgrim doet. 17. Ik bloeide als een groene twijg, doe ik die grauwe rot wild aantasten. O god, ik moet verdroogen eerder dan tijt, want druk en lijden heeft mij bevangen. 18. Ik kan de tortelduiven wel uiten, die hun garden verloren hebben: zo vliegen zij op een dorre twijg en zij is troostloos tot al reëel tijt. 19. Ik bidde Maria, de moeder gods, dat zij mij helpt met haar hand, dat ik in deze strijd volhard, want mijn ziel daarvoor staat te pijn. 20. Maria, en wilt mij niet vergeten! aan jou, weerdde vrouwe, staat al mijn troost. Gij zijt een stem des meer gehuisd, gij hebt dit jaar zo menigheids verloren. 21. Wees vroom en wilt u niet versagen, maar hebt altoos een goeden moed, zodat u na eeuwen wel zal zien, al hier aan een sterven gaat. 22. Als deze jonge vrouw dus heeft gestreden en wat had dan daar van dat loon? die blauwe kap van het hemel met al haar liefde en god alles zetvend wezen baar gegeven kronen. Wi willen ons blad en vrolijk maken, Tuijn en mach de onderdelen niet, Al om te spijten die ons baten En om te vermenen haar verdriet Niet meer van dus, niet meer van zo, Zeg ik beer Jesus, zo waar ik vro. Niemand en iedereen van den anderen quaet clappen, Bi en heeft bem selven wel bezaan Wat hier vroormaels is gebevallen En wat hier namaals kan gebeuren. Niet meer van dus, niet meer van zo, Zeg ik beer Jesus, zo waar ik vro. Wi willen ons blad en. In allen Straten daar wonen liders, Daar kan men wel vermoeden. Daar om en wil ik beer Jesus niet laten, Al senden al alle verwoeden. Niet meer van dus, niet meer van zo, Zeg ik beer Jesus, zo waar ik vro. Wi willen ons blad en. Wat kan hem schaden dat wij leven, Dien wij schaden niet en kosten? Ze houden haren mond endo zwijgen al eeuwig En laten ons met rusten. Niet meer van dus, niet meer van zo, Zeg ik beer Jesus, zo waar ik vro. Wi willen ons blad en. Soo gaan ze in haars haviken lezen, Soo komen ze in den minnen. Wouden ze den baron te gronde uit lezen, Ze zouden daar genoeg in vinden. Niet meer van dus, niet meer van zo, Zeg ik beer Jesus, zo waar ik vro. Wi willen ons blad en. Ook als die witte vlag door den oosten En doet die love waggen: Ze zijn en zijn niet al van goeden leven, Die langzaam klleder dragen. Niet meer van dus, niet meer van zo, Zeg ik beer Jesus, zo waar ik vro. Wi willen ons blad en. Dit is de wise: Het vijfde eeuw hoogste ridders, Ho, veelgenoegzaam, dag en nacht, Een. Mijn hart, dat is in lijden, Als denkt op het beminde, Daar zij bemachtigt alle verdwijnt, Met Jesus, eeuwigdurend, En zijn van zorgen vree. Och, beter, boei, weet is mij, Als komt in de sin, dat ik daar niet en ben. Och, ik ben hier beneden, Hier boven ik ga, daar ik mijn. Tijd lang en tijdelijk gehouden, Ik en hoorde nieuw van liem, Boei dat met hem staat. O, Jesus lief, ontvaal Mijn ziele, die aldaar eert Om u te quelen, lieve heer. Wie zal mijn lijden dragen Aan Jesus mijn arme lief? Och, mocht ik hem bezoeken, Dat waar ik mijn bericht, Soen ik vrolijk zijn! Mijn hart, lijdt die terwijl pijn, Als ik met iets ongelijk En mijn liefde niet vast en staat. Ik en weet geen betere boodschap Te zenden aan mijn lief, Dan ik met gevecht te goden, Mijn hart zal zijn mijn brief. Zie, als wel verstaan, Faith, dat hart, zie aan En hiër daarna verliest Zijne gracie, die hem dient. O, Jesus, heer der heren, Godes onverkozen zoon, Aanzien, doch mijn begeerte, Gebaar, dat u wilt doen, Het is zeer mijn begeertje Te zijn gebevat van n, o lief, Te handen met zeer na u verlangen. U suikerachtige troost, O, Jesus lieve heer, Daar ik met een grote genade, Ik bid u daar om zeer. Och, voelde ik die in mij, Van zorgen waar ik vrij, Waar hart is gehecht, Zie, maakt al gezond. Waar blijft u, onverkozen? Ik en verwacht u niet ontwaakt. Ik bid u, wilt toch horen, Mijn hart, dat is mij zwaar, Te meer zeer ongesteld, Het is om u dat stil; Van rouwen zal vergaan, Macht uwen troost niet ontwaan. 8. Ic had also gaeme, O Jesu lief, in mij: Ghi zit mijns herten verklaren, Mittu so bin ic bli. Dit is anders groot verdriet Al dat in mij geschiet. Hoe soet het kan geschieden, Het wordt al in het laatste pijn. 9. En wilt mij niet begrijpen, Mijn allerliefste heer, Want zonder jou te leven, En wensche ik nimmermeer. Ghi zit mijn hart, mijn gevoel, Ik bid jou dit gesprek mij in, Laat mij van jou verstaan, Hoe ghij wilt zijn ontfaan! 10. Och here, veel tribulaties Is mij aldus bereid, Heb ik wel verdient, och lach, Dat is mij waardig leid. Mijn danket, ghij slaat mij ziek, Ten is innerlijk niet alst pech. Ik klaag over jou mijn verdriet En ghij hoort mij niet. 11. Och menschen, ghij moet wel klaaggen, Dat ghi hebt groot verdriet. Hoe Boudi mij bedreigt, En had ik lijden niet? Ik heb gelogen meer, Dan dat ghi nog zo seer. Och had ik mij zelf verwaard, Liden waar al naar mijn begeerte. 12. Och woud ik overdenken, Wat ik jou hier wil doen, Ik wil jou hier voor schenken Een Boudewijnse kroon. Toen enkel weders om En wat Boudi ontwaant Komt jou dat in den vorm, Woort lijden groot gewin. 13. Ik wil nu met mij kronen Voort lijden dat ghij liet, En zal mij daarvoor lonen Voort hebben tot alre tijden, Daar ghij bij mij zul zijn En jou loon zal ontwaanen Met mijn vrienden groot: Dan zijdt aardse nood. B. 34. — Hl. 2, S. 18 fchU — S; 1. heer — S, fi. woud ik — 3, 6. dikke wens — 7, 2. weerde — 8, 7. woed (hoo) — ghesh (ghesijn) — 10, 1. twijfelscla — 11, 8. djme (nwe). 1 oor i ghegaf tot men der Creatoren, die lichter waren dan een cafe, dat moet ik nu besoren. Och waar ik nu der minnen zucht, zo soude ik dikke verzoeken, als menig goed gericht, dat mij nu moet ontbliven. Ik zou mijn hart opkrikken, zo wit in zijn minnen en niet toe laten sloten, ten hadde heer Jesus binnen. Och zou dat opkrikken, dat had hij wel die macht en niet toe laten sloten, hij en had mijn ziele verkracht. Had ik hem zo gevangen en ik hem houden vast, ik zou des niet laten gaan, hoe dat ik dat begon. B. — Hb. 6, 2. cost. Nr. 86. Ik zie die morgenstemming, Jesus klaar aanschijn, hij wekte mij met leiden: dans heb ik die heer mijn. Wat is daar dat mij wekte en mij niet laat slapen en laat? Ik wil die wereld laten en al haar toevertrouwen. — 1. 170. Dat ben ik lidder koene, een beer die voor u strijdt. Wanneer wilde ik mij met lonen al mijn arbeid? Genade, heer, genade, Biet aan u zelf lof, ik zou nageeraad dienen, condictie of mocht ik nog. 5. Het gaet vaat aen een ende» hoe gheeme waer ic daer, daer ic mit claren bekennen die waerbeit mochte verstaen, - G. O siele, ghi staet so stille, ghi en comet mi niet so nae, dat ghi mit claren bekennen die waerbeit mochten verstaen. — 7. Ghenade, here, ghenade! och lieve here mijn, ic sonde so gheeme volbrenghen den liefsten willen dijn. — 8. Och ßifele, lieve siele, nu doet den willen mijn ! boven alle ghesehapen dinghen suldi die lieiate stjn. — 9. Sal ic boven allen dinghen die alrelieftte sijn, 80 draghe ic u op mijn wesen, want here dat is doch dijn. 10. Och dat een gbeestetic herte hem BO becommert in deser tljt, dat god of sine ghenade gheen etede in hem en vinti 177 f Nr. 87. Hi en dwaelt niet die ten halveii keert 1 . Hoe schoon ^o staet dat hemelrijc mit lelien ombevanghen ! al daer woont Jesus mijn soete lief^ nae hem is al mijn verlanghen. 2. Adieu der werelt idelheit, ic en wil u niet meer bouwen, ic wil gaen in der gheestelichcit, waer ic Jesum altijt mach schouwen. 3. Als ic dan yoort beghin te gaen al in dat doochdelike leven, beer Jesus en sal mi niet af gaen noch immermeer begheven. 4. Heer Jesus hevet selve gkeseit mit also soeten sinne: so wie nae mijnre minne steit^ mijn vader sei hem minnen. 5. Die minres der werelt worden bedroghen, vol drochs so is si ende sonder trouwe. wel miy dat icse bin ontfloghen tot hem, bi wien ic mach sijn behouden! G. Daer om laet ons beer Jesus minnen ende alle aertsche jolijt versahen! des moeten wi ooc doen uut allen sinnen, sullen wi Jesus sijn soeticheit smaken. A. 86. Met veel correctoren, hele reeksen van andere hand. Hfl. 6, 3. Wij, fehlen. Hör. bdg. P. X. 12 Nr. 88. 1. Begijnen, nu vliegt ten hemel op, groet mij met liefde en echte hem lof. Sex glorie, deelt omnipotent uitwerking. 2. Zie hem, dat ik van minne kwel, gaat met mij als buiten spel. Sex glorie, dit. 3. Zijn minne staat vast in mijn einde, en is niet meer, mij en dochter niet minder. Rex gloria, dit. 4. Nimmermeer en wordt ik gezond, zijn hoog minne is met me te rekenen. Rex gloria, dit. 5. Hij heeft mij in mijn groot gebracht, zijn straten zijn weer gehaald. Sex gloria, dit. 6. Hij is een soete honingvlokt, die drogen harten groeien doet. Rex gloria, dit. 7. Hij kan wel dragen goeden moed, die denkt dat ongekend goed. Rex gloria, dit. 8. O ziele, wil je dit nu meenemen? Gaat daar de cherubijnen gouden harpen slaan. Rex gloria, dit. 9. Al daar in de klaar en overal, daar is der soete minne staan. Rex gloria, dit. A, 21. — Hs. 3, 1. Verwacht — G, 3. Grooten. Desen heer en wil ik niet begrijpen, hij staat zo vast in mij boven alle die daar leven, dit recht, daar is rede bij: zijn minne is zo breed, als ik in zijn sinen sta, zo vergeten ik alle mijn leiden. Zijn wezen is klaren, zijn glorie is schoon, dat licht als een kristal, mocht ik hem spreken zonder waen, dat ware mijn wensen vallen, ook lach, neen, ik niet, dat doet mijn vlees en alle mijn gevoelens, ze houden me in verdriet. Desen heer en niemand te vergelijken, des wil ik mij verbieden: ik heb hem in mijn hart verkozen, dat doet mijn liefde voor hem. Ook lach, ik leid pijn, daar moet ik vast in hoop leven, ik ben in druk alleen. Jezus, heer, kijk aan mijn druk door alle mijn begeren, al te dit lijden in mij geschreven, ik bid, heer Jesus, meer, gij zijt mij wel verwelkomd, ook u te dienen alle mijn leven, waar gij, heer, op mij gebeten. Dit is de wijze: le Bon die op boghen berghen en die achtens de koelen mijn. Ik zie heer Jesus hangen in pinen, alsof gewaar verdriet hij heeft door mij geleden, dat in mijn hart ken staan. Hij zegt die daar spreken: dochter, kom weer tot mij! Van alle uw zonden wil ik u maken vrij. Hij laat die mij dwinget en mij niet rusten en zegt, dat is die minne Jesus, die in mijn hart staat. Van vrienden en van familie en heb ik anderen niet dan armoede en eilanden en veel zwaar verdriet. Daarom wil ik ze laten en Jezus zoeken gaan, ik wil mijzelf laten en in zwaren strijd staan. 6. Die straat is zo groot, die brengt dat lichaam tot dood. Maria en alle heiligen help ons in zulke nood! B. 44. — Hs. 5| 2. gaan. Nr. 91. Du uit die wise: O Venus baan. Ic wil een vrolijk lied bestaan: conditie die wereld varen laat, zo zou ik vrolijk zingen; ik zou die hevige pijn ontgaan en ik zou eeuwig loon ontvangen en horen slagen. Ik kan wel zeggen, droevig: oech! die wereld is en is niet dan droog en alle haar creaturen. Ik wil mijn hart breken daar af, al heb ik daar een weinig genoegen af, het loont mij met midden sukkelen. O lieve heer, wilt mij bewaren van die hevige duvelenschaar, ze raden mij al zo bang, ze raden mij stil en openbaar, ze maken mij mijn hart zo zwaar: na jou heb ik verlangen. O heer, neem mij in uw behoed! Als ik van hier scheiden moet, wilt u genade dan tonen. Gij hebt mij vriendelijk geleid, doe ik mijzelf had verleid, wilt mij na eeuwig leven. O heer, ik vaar op u genade, wilt mij altijd tonen genade! Als ik van hier scheiden, waar wilt u mijn arme ziele ontvangen, dat ze de hel niet mag ontgaan: ik vaar op u geleiding. Die ons dit liedje heeft gedicht, die heeft haar gans met God verplicht, ze schonen dat in het gemeen. Ze wil die wereld varen laten en zijn van Maria onderdaan en dienen God allone. — Hoed 8, 6. die — 4, 4. verleidt — 6, 2. gis. Nr. 92. 1. Hoogse vrooden zijn hier boven, al in de eeuwigheid, daar Jesus zijn onverkozen haar steden heeft bereid. 2. Jesus te behagen, dat ik al mijn begeerten behaag. alle daghen daer om te sterven, dat is hi mi wel verstand. Wie Jesu wil behagen, die si daer toe bereit, zijn harten liefde te maken Tan al re idelheit. Wie mit Jesus minne van binnen is om bevaen, die mach zijn lof wel sinnen, haar schuld wordt afgehad. Die Jesus minne draagen, die zijn wel geheten vroet: si hebben uitverkoren dat allerbeste goed. Wie suver is van herten, naar Jesus wille bereit, die moet uit minnen dalen in dieper onderwerping. Die hebben eigen willen laten en Jesus zijn onderdan, geen tong kan uit spreken, wat loon ze te zien ontvangen. Die Jesus minne dragen, smaken den allerbesten wijn. Al tijdt is hare begerte, in zijn dienst te zijn. Jesus aanschouwen in zijn hogere macht, daar naar is mijn verlangen, ook waar mijn ziele bereit! Wat vrouwen machtig hier lusten in deze jammeruiken dal! Mijn hart dat loopt van binnen tot Jesus altemaal. B. 87. — Hs. 3, 1. Jesu fehlt — 8, 1. dragen fehlt — 9, 3. naar fehlt. Nr. 98. O Jesus, Boete aanbidden, waarachtig vrolijk en solchtans meer boven alle genoegzaamheid, is Boete dijn tegemoetwoording. Ten werp gbesongen niet soeter sas noch blader en werd niet herte bezwaar, noch weerde vrucht en kwam niet voor dan des sones godes geboorte. O Jesus, der zondaren toeverlaat, die hi so vaderlijk ontving, hoe wel hij die daar naar staat, dat hi hem soeke sonder afslag. Geen tongen en kan geen gesprekken niet, geen pen en kan geen schrijven niet, maar deze gesmakten hoe wet wet hijt, wat Jesus Christus te mianen zij. Jesus, we te minnen is evrigh goed, dat mine siel in quälen voorlangt doch nae sijnre soeter honichvloet, daer si in vindt haers herten boet. Och Jesus, gevete te voelen mi die overboetende it van die, dat ic bekenne wat vrouwe het si die tegenwoordigheid van die. Och Boete, Jesus, die minne dijn die is so soet end ook fijn, si versadet zonder pijn ende altijd doet een hongerig sijn. In honger leeft hi, die dijn s gesmakte, altijd sijn hoogste begeerte wakt, onachtzaam alles dat hem gebeukt dat niet en is uit die gebeukt. Comet, Jesus, liefde der sielen mijn, verleent mi door die duistdu die, dat ic moet zien die klaar aansjijt ende ic des mag vrolijk sijn! Dat soetste aller soetelijkheid is Jesum te minnen, voorwaar geseid: het is boven alle begeerlijkheid, een oversoete bequaamheid. O oversoete goedertierenheid, Jesus minne ende vroelijkheid, gif dat mi trekt die soetelijkheid tot dijnre minnen eeuwig. Mijn hoogste lof is Jesum te minnen ende nimmermeer verdere troost te winnen, want beter waarde te melden dan boven Jesum ooit te minnen. O Jesus, alresoetste mijn, verleent der sielen troostelijken slaap, die zoekt en klagt en lijdt pijn, om altijd liefde bij liefde te zijn. Hi is der sielen vroelijkheid, mijn harten hoogste waardigheid ende alre werelds gelukheid ende alre werelds vroelijkheid. Waar ik in alre wereld is, Jesus is mijn harten bij. als ik hem soek, hoe bereit is hij! als ik hem vind, hoe wel is mij! Den ik soekt, zie ik te hand, mijn leven hebb ik een zeker pant, des mijn quellend doet der minnen brand, die mijn harten heeft al verbrandt. B. 20. Vgl. das lateinische Jesu dulcedinis memoria in Monete Lutetiae. Uuml.; die mittelhochdeutsche Übersetzung, in meiner Geschichte des deutschen Kirchenlieds, f. 9. Nr. 167. V. 4, 4. Hl — 8, 3. onachsam allent. Nr. 94. Gelovet sijtus cederboom, du leeglijed geloofde hout, want tu hevest gedragelijk den edelen vorsten stout. Ik meine Jesus Christus, sijn naam is breed en hoog, die hem in een lierten draught, hi benoemde hem aller zijn lijden. O da aoste Jesus, du edele vorste fin, gevet mi dat ik u drag al in den herten mijn! Als ghij here hebt gevangen aan een kruis breed, daar de dijn milde berchte een scherpe speer doorsneit. Op mines lieve hooft daar staat een kruisjes, dat kruisjes is bedoeld mitten edelen bloed Bijn. Och waar mijn hart een gaardeng van edelen bloemkijn, Bo woudie daar in planten nijns lieven kruisjeskijn. Die bloemkens die ik mijn die heiten dankbaarheid, die andere zieren bloemen: Spes, Fides, Caritas. Uut mines lieve bersten daar epringhet een bloemkijn: een rivierken wil ik leiden al in den gaarden mijn. 9. O Jesus gaardener, du wäret ackermann, woudestu mijns gaardes plegeu, so werde hi lovesam. 10. Mines lieve armen staan wild uitgebreid: och mochtie daar in rusten, so vergat ik alle mijn leit ! Hi heeft tot mi genoegelijkheid sinen edelen rodermont: och mocht icken cosen, mine ziele die werde gezond! 12. So ik hem anstaarde den vorsten hoochgheboom, die minne heeft hem verwonnen, sine liefde heeft hi verloogen. Aan mijn lieven schildpad, ziet, daar licht een gouden schrijn: en waar ik daar in besloten, al naar den wensen mijn! Ik en kan daar niet in komen, duur en leidt me daar in, want tuur heel gezproken: zonder met en veel di niet daar in! Tot mijn lieve voeten daar staat een boomkin: mocht ik daar onder pacieren, ik vergat ook al mijn pijn! Wanneer ik mijn lief verliese, des dagen en ook des nachts, zo kan ik weer vinden al aan des cruces ast. Die minne heeft hem gebonden, die hoge banden zijn al aan des cruces ast, met plompendak gehalveerd. Zie ik hem aan die voeten, den lieve heeren mijn: bij staat zo vast genageld, bij en wil ons niet ontvlienen. Och, alreest bereid, boei dikkie ik di ontfliekt, om mijn reis te senfe, is met mijn geboorte zoo wee. Gedenk, bereid, de reden, die van die gebewogen zijn: wanneer ik verbogen wordt, alles zal ik naar mijn zin doen. So bidden we, lieve bereid, door dijne liefde kracht: trek mijn wilde hart al aan des cruces kracht, dat mijn geboorte moe te rusten al in den wenden dijn, al tuschen dinen borsten als een meren boomkin. Regeren, mij, lieve bereid, daach en nacht tot alle tijd, dat ik die liefde gewinne van alle mijns geboorten grond. Wel op, mijn ziel, kracht en maak je snel van hier, en dienst den heeren met vlakte! dat is al mijn begeer. Dat hij ons met een ontwijkend, aan hem licht alle mijn troost. Altogether, als ik hem niet gevoeld, mijn ziel en woord niet verloren. Sobiedici liefste here, door zijn zware pijn, verenig me in jouw minnen, zo en mag ik je nooit betrappen. Heb 6, 3. Verwacht niet - 7, 4. Die hechten sp. - 14, 4. Niet en - 16, 2. Nachts - 18, 8. Steeds - 21, 2. Liever (liefde) - 21, 4. Kracht (kracht) - 23, 4. Harten - 24, 4. Begeeren - 26, 4. Nooit. Dit is die wijze: Ik reed om nuttige spaan te vinden, al in dat groene veld daar zag ik. Een liedje wil ik zingen, die minne dwingt me daar toe, van een die ik minne, hij maakt mijn hartje vreemd, hij is zo fier en minnend: als andere liefde wil ik laten, en dienen hem tot altijd. Zijn naam wil ik u leren, eer ik iets verloren ga: Jesus Christus is zijn naam; alle andere boekjes wil ik laten, want hij is zeer bequaam. Dat kranseke dat hij draagt, dat is van bloed rood, dat doet mijn hart versagen, dat door de grote nood die takken die deden hem al die pijn. Als andere vreuzen wil ik laten, een vrije eigen wil ik zijn. Zijn banden werden doorgraven, als midden nacht nagenieten twee; zijn voeten door heel gegaan, dat deden hem alsof hij weer leefde: dat deden die Joden alsof ze vals waren. Als andere liefde wil ik laten, en grijpen hem om de hals. Nu is hij hoog verheven, als aan de kruis breken, och wat heeft hij bedreven, dat hij duurt jammerlijk sterven, tussen twee schepen als kwaad? Als andere liefde wil ik laten, en volgen een raad. 