title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: 11. Die fiele fprac, wildi v tot duechden geiien So füllen vn dan ick ende ghi Bi Jefum zijn verheuen daer blijfchap fal wefen ymmcrmeer Ende zijn verloft wt den eewighen feer daermen eewelijc fal blijuen 12. Dlichaem fprac, ontfermt god onfer beyden Mi ende die edel fiele mijn Ende wilt ons doch geleyden, Wilt doch bewaren die edel fiele van my. { Maect dat oas lenen v behaecUijck fi. Wanneer wi moeten fcheyden LVll. ^ Yanden regulier moninck. JlJer beghinnen wi dt an, Een nyeuwe liet te ßnghen Ende Gnghen van eenen regulier i Ende van eender nayerinne Die regulier in een waerts huys quam Hi vraechde wat hebdy te eten Jck foude tot eender naeyerHen gaen Het was mi bi na rergheten Doen hi tottcr naeyerHen quam Hi wert feer wel ontfanghen Si nam hem in Laren Witten arm Ende C aten met malcandei^ ■ Doent waa aender middemacht Si hoorden dat cloexken dincken. Staet op -flaet op goet regulier moninckl die metten moet gbi ßnghen. Doe, dat clenken geheime was Hiervoor gaf ik aan de onderkoning Ook wist dit mijn heer den stok Hiervoor moest ik fel weerstand bieden Toen die monarch in den ommeganck kwam, die abt kwam hem tegen Bona dies, bona dies, gij regelmatig monnik Waar heb je vannacht gelegen Daar heb ik vannacht gelegen daar was ik! zo voorzichtig ontfangen Men schenkte me daarvoor den koelen wijn Je lach in mij, lieve armen Die abt, slaat tot de monarch sprak Met al zijn voeten, werden ze vervolgd. Nadat ik met goed regelmatig monnik Houwen dat onzedelijk gedrag Toen die monarch in de kerken kwam, die broeders liepen te juichen Die een monarch als tot de andere sprak deze monarch willen wij verbannen En dat verhoorde de regelmatige monnik Hij liet zijn kapoenen vallen Zoud je met die margarijn niet heer zijn Maar dan mijn broeders allen Die ons dit liedje heeft gehuild Hij heeft zeer wel gehuisd dat heeft hij gedaan, een regelmatige monnik Wie zijn kapoenen is, heeft hij ontmoet. Een uitstekend liedje. Ze kwamen drie ruiteren gelopen Door het land, het Duitse land Met netten en met knopen, ja knopen. Het waren die belhamel die daar waren Ze kwamen voor een wederopstanding, huilden Al daarmee, de taptoe, de wijn Wederom, wij dronken zo gaarne, ja gaarne. Wi en hebben gheel ghelede geen Waar op foude, ik v borghen Shi komt uit vreemde landen Van kleederkens die zijn dinne, ja dinne Ghi en hebben gheld noch panden Doen sprak dat jonckwijf vanden huys Nou tappet den ruiter den wijn En dat zij vervolgens, ja vervolgens Daar val ik v borghen vobr zijn Doen sprak die vrouwe vanden huys En sprak niet voor fout Zij zouden v belpen vervolgens, ja vervolgens V Gluer ende ook v gout Doen sprak dat jonck wijf vanden huys Je woude die jonkling ruiter ware mija En dat ik met jou zouden gaan wandelen, ja wandelen Van Straesborg tot op den Rijn Die jonkling ruiter tocht uit zijn net En worpt inder magliet schoot Daar valt die edele ruiter, ja ruiter. In een wambuis van goud een rok LIS- Van Thijlen vanden schilde Geloof ik, is goed vrede in alle duistere landen Zonder Thijlen vanden schilde Hij leidt tot de Delder gevangenen Hij leidt gevangen voor een kwaad op zijn lijf Die vrouw al vanden schilde, hij lacht op hogere tijdelijk Ze lacht die heeren die borghers komen binnen. Ze lachen daar Thijlen haar lieftele boos niet Ze lachen daar te Ghi ruiter, ghi rougers, ghi heeren vander Araten Waar heb ik Thijlen vanden schilde gelaten Waar heb ik gelaten die Uelle te bose mijn Waar heb ik, och vroken vanden schilde Nou en laat v niet verlangen. Dat Thijlen vanden schilde tot de Delder leidt gevangen. Hij leidt het Dat vrouwen vanden schilde, en wilden niet geheel geloogen. Ze deden haar paardenfoten vallen en namen Ze reden tot de Delder als voor dat hooghe huys Ze reden te Och Thijlen vanden schilde, daar billu wat hier binnen. Soo viel zijn hoofd oor als uit der hooghste tinnen Laat mij aanvouchten voor zijn fier jonk lijf Laat mij. 7. Thijtken vanden fchilde en liets hem niet verdrieten Hi liet zijn hoofdeken ter hooger tinnen wt fchieten. Hi liet haer aenfchouwen zijn fiere ionghe lijf. Hi liet %c 8. Thijiken vanden fchilde ghi en wout my niet gheloouen Dat ghi bi daghe by nachte foudt laten v ruyten v roouen Dat ghi foudt laten v roouen ter haluer middernacht Dat ghi. üc. 9. Ja vrouken vanden fchilde, dat quam by uwen fculden Dat ghi wout draghcn dat filuer ende root gülden Dat ghi wout draghen dat roode beflaghen gout Dat ghL *c. 10. Och Thijfken vanden fchilde, haddy dat woort ghe- fweghen Met Cluer ende roode gout had ick v op doen weghen Dat V nv fal coften dijn fiere ionghe lijf dat V nv fal coften. tc. 11. Och vrouken vanden fchilde, en foude v dat niet ver- drieten. dat mi die rauen die voghelen fouden eten Dat mi fouden eten fo menich dein vogelken dat mi fouden eten. ic. 12. Och Thijiken vanden fchilde, en laet v niet terlanghen Jck fal V radeken met roofkens ombehanghen Daer op fal ruften dijn fiere ionge lijf Daer op %c. ^ Een oudt liedeken. 1. ilEt worp een knaep fo heimelike dingen. als voor eens borgers camerlijn Sijn boel was daer binnen Het was eens borgere docbter goet daer op fo fchafte die knape (inen moet. Na baer Ilaet zijn verlanghen 2. Hoe luyde finget die wachtet opter tinnen Als twee fchoon iteHens te fameti zijn. Si moghen hem wel verlinnen Het is geluck ende een goet iaer Je fchencke mijn lief vijf dnyient iaer. Mijn boel eenen goeden morghen. Dat magdiceken spreker, maar met den knap niet, werd een duistere camers. Van rouw, moet ik sterven, O, sterven, ik nu voorben, ben ik dood, So graaf ik nu onder die rookens rood, So verre aan geen groene heide. Hij nam dat maechdeken bijderbant, Hij liet vallen door dat groene woord, Dat groene woord ten einde. Hij liet vallen als onder een linde staan, breit Daar lagen zij twee een bedde bereit, Sij lagen daar bij elkaar. Zij lagen daar, den langen nacht verborgen, Al in een duistere camers. Tot dat kwam den lichten morgen, Toen morgens vroeg alst was schoon dach, Dat maechdeken deed den ruiter geschrijn, Zij hadden vooruit geerne verborgen. Die dit liedeken schreef, heeft gefungeen, Het was een ruiter uit Brabant, "Wie nederland is bij gekomen". Hij voerde een spijbel op zijn rechterhand, Met pijpen, met trompeten trokken door het land, Zijn botten waren na den oorlog. Een nieuw liedeken, Een voer een maechdelijn over de Rijn, Twaalf als in der mannen vleugels. Met haar witte handen, Die winter tot harde banden. Met den kwam daar een ruiter gereden, Hij groette die in acht tot dier hede. Hij zei, God groet u, reine, Waarom staat gij hier alleen? Om dat ik hier alleen sta, Dat doet dat ik geen boel en haal, Die ik met verloren meene. Daarom sta ik hier alleen, ja alleen. O maechdelijn, woud ik met u gaan, Je zoude ik leiden daar roofkens staan. So verre aan geender groender heyden, Daar schaepen en lammeren wijden. Crijfman, gij zijt te hoog geboren, Je ontdek voor fierheid mijns vaders toren. Je wilt mijnder moeder vragen, Oft ik mette leest lantknecht mach verlangen. Och, moeder, fis moeder mijn, Nu wekte mij onder mannes schijn. Laat mij die lammeren wijden, So verre aan geender groender heyden. Och dochter, gij zijt nog wel te klein, Gij slaapt nog wel een jaar alleen. Toch wil ik dat gij blijven En spinnen die groene schild. Dat ik toehem bij te blijven, Moet dat doen mijnd hart groot weerzien. Die lantknecht mag met mij worden, Desgelijk en was nooit op de aarde. Die moeder had haar deur toe, Zodat maagdelijk sprank ter thoughts uit. Ze wilde den lantknecht hebben, Haar leven zou daarvoor zijn. Die dit liedeken eerstverft vond, Een vroom lantknecht heeft hij genoemd. Hij had wel gehoord Van die allerliefste is hij geduwd. Een nieuw liedeken, Oet was een meisje vroeg opgezogen, Des morgens door den dolle gegaan Om haar schoon lief te spreken. Met die kwam daar haar voeten lief, Je hebt van al die goede herten lief, Ja, mocht ik bij haar slapen. Dat meilken sprak met moeite vree, Meer dan jij, winter knapen meer dan gij, Geef mij trouwe te panden. Hij trok een vingerling van zijn hand. Hond daer schoon lief heeft met vijand Mijn trouwe geven ik tot pand. Sie stack den vingerlicht aan haar hant Sie fijde lief reist uit het lande Mijn komen nog taan flapen Kunde dat verhoorde eens molenaar knecht Hij nam die woorden aan als op zijn recht, die woorden wil ik Terbeyden Hij tocht aan een huis blauw Hij sloeg voor lijfelijk aan den rink Hij werd daar in gelaten Toenachts omstreeks middernacht doen dat mijn speel op zijn bed was Haar lief kwam doppen als voor die deur Hij sloeg voor lijfelijk aan den rink Staat op schoon lief en laat mij in Mijn trouwe hebt u tot pand Jij en staat niet op, ik en laat niet in Jij ligt hier bij die aller liefste mijn Ga er rijden uw straten Toenacht vroeg al dan niet was schoon dag En na den molenaar wel bekend Sie was niet meer macht gehouden Dat meiskien maakte voor grove misbaar. Sie wringt haar banden, hij tocht haar haar Heere God weet dat ik in u gehouden En weent niet meer mijn voet lief daar en wist geen knapen meer af dan u en ik alleen Toenacht als die maan opkwam Haar lief kwam om den rink die liefde was hem vergaan Geef ik mijn rein met haften snel, Je leidt aan vrolijk bruine oogen U bent niet meer macht gehouden Gij jonge meiskens doch voor uw leven En gij gelooft de jonge molenaars niet Zij zouden u ter halve bedriegen Een oud liedeken was een rijkelijk baarmoedig lied. En het vroor voor spelende kinderen op de Aratiën, daar vertelde het voor haar huisvlechten makende liedje. Ze bad om eens bij de Kapen, ze bad om een Kapen bij de rusten op haar fundering. Ze en taal van al die lieve lange nachten. Mijn handekens zijn bij niet tekenen onder. Bidt gij mij om een Kapen bij dat geeft mij een groot wonder. Nu doet wat hoop en vertrouwen en komt hier bij mij onder. Doe ik bij dat mezelf onder kwam, die mythe viel in vijven. Als had die nacht een jaar lang gewefeen. Hij had faith als talment doorgefloten. Tussen ontrent de middernacht dat melkken keerde haar om en dat vee gaf al om haar voeten lief. Of hij daar af yet had ontproaghen. Toen de morgen vroeg doende was schoon nacht. Dat meezuig lach in waken. Wel op gezondheid, wel liefelijke klanken. Hier is te lang geslapen. Toen de morgen vroeg alst vroeg was schoon dag. Die boer woude zwaar gewicht dat meelkje maken hem een havering rij. In een verroeste pan. Toen de morgen vroeg alst vroeg was schoon dag. En hij zwaar kwam quam gekomen. Nu vegt mij veggent met veggent ineens liefde mijn. En hoop ik via den strijd vergeten. Dat zie ik nu, mijn volle druk laat ongevulde Ghi wil dat wij, willen Venus secret zien. Nog meer weet ghi, hoe moet dit vergeten? Seer opzettend, blijft van uw vaneen slagen. Oft kwade raad, is voor gegeven ineen. Dus sterf ik uit liefde, door uw minne. Godinnen, fier, vol gaven overvolgend Van dienaar hier, bidt met tranen bloedig. In wat kwartier, ghi triomfeert voorzichtig Och komt doch schelder, aanfiets mijnen dienst uitmoe- dig Je en begere geen verdrach, bij Gecken nog ge- vonden. Merr nacht en dag, van dienaar tallen stoeden. Soo komt schroom liefde, en valt mijn doloreus wenden. Bloem minnaar, oorlog tot allen tijden. Snoods nood groot, komt met sellicht bevestigen Venus, conroot, waar door ik kom in lijden Sal na mijn dood, een ander overeind houden. Mijn lichaam werd gedood met Venus branden Dood voorbij en bleek, neemt voor een offergave dus stel ik liefde mijn lijf, en geel tot pande: O mannelijke grein, met deert van jammeren Mijn liefde reijn, moet ik bedwongen regeren. -Vielen vijand, schaamde in het hanteren. Soude zeker, onverschillig beide liefde blameren Dat waar van leeg, van vucht die geeft orde Je weet bescheiden, al uit mijn lierten grond. Strejf niet schroom liefde om met, ghi zijt mijn heilige gefonde. Schoon lief van spoed, is met een bittere bruis Ik zoude in mijn bloed, schenken voor medicijnen maar des aan ongezond, zoo sterf ik door die pijn door dwelgen voet, van uw vader claren aanschijnen. Van dienst eerbaar, was in mijn hart ik houwen Maar zwaar valt met twaal, dat ghi zijt ongekren- d. Stor in niet, schoon liefde om mij, ik blijf van eigen touwen O waar stormont, dat ik moet daaruit Van aanschijn klar water, och mocht ik met van leren. Van lichaam excellent, val ik tot eenderzij slaan. Tot minnen en volgen, bewonderen menswezen De groot misverstand, ben ik zeker onteuldich Dat ik weest schroomvallig, lief in lijden verduldich. En bid voor mij, voor den schyn van goda drie-eenheid. LXV. Van mijn here van Lelidam Het was op eenen dienstendach In de ferren dagen Dat grauw Philips van Vlaanderen Op halant wilde varen Hollanda dat en meende hij niet Het was Brugge die edele stad reëel. Mijn beeren blijft met alle gaad bij En de ruiters groot en kleine Doei fi bij der stad kwamen Een mijl buiten de vesting Die Mechelaars trokken besiden af Ze en wilden op Brugge niet vechten Maar doen fi kwamen bij kwart Andries In die velden groene Mijn beeren blijft met alle gaad bij De ruiters stout en koene. Ze ontwikkelden banieren en standaard Voorgod Magdaleen Elke man die vier mannen waard Dit is Hollanda dat ik meene Doei sprak mijn heer van Lelidam "Heer wat wilt u maken Daar gaat voor veel frisch edel man. Op Brugge al op die straten! Och edele heer van Lelidam Hoe komt u nu dus bloedend Doei u Parijs dreigend van U bent niet voor niets bloedend. Doei Parijs dreigend van Want dat deden ik in vrome strijd Maar u wilt die edele stad van Brugge Winnen met verraderij. 9. "Doen fi binnen die poorte quamen Processe quam hem te ghemoeten." Hör. keeg. F. XL 7 Dat cruyce sprank in vier kwartieren Voor des princen Toeten Och edel been van Vlaanderland Hebt doch goede voor oogen Dat ghi Brugge wort paelgiereij God en tala niet ghedoogen Och edel been van Lebon Hoe komt ghi nu dus bloed Doen ghi Parijs drie weruen wat Ghi en dedes niet so noodzakelijk Doen ic Parijs drie weruen wanneer En was ic in geenen nood Meer voorwaar voor ben ik nu Die Bruggelingen vullen mij met doden Man bale mij met brood en wijn En wilt mij met drinken geven Het ral mijn laatste inaeltijt is Te Brugge word ik verfleegen Doen dronk mijn been van Lebon Hij beval mij met zijn te goeden Meer eer den dag toe aanvocht Wae bi in grooten nood Doen ij bi die vrijdagse merct quamen Si moesten zich doen genieten Die pijackers spannen hun baer boven lijn En ginghen voor zijn schieten Die Bruggelingen brachten hun baer bus vort En ginghen dan voor zijn schieten Die pijackers spannen hun baer boven snijd dat bem wilde wel mochten verdrieten Man ging daerna bouwen en slaan Zo als bouwen maten Si en consisten ontrijden noch ontgaan Si moesten daar harte leuen laten Lebon riep, "Laat mij mijn lichaam bewaren." Jek sal mij in een schale weg doen En al van sijnen gouden gouwe. 19. Dien niemand noch dien rode gout En mag val hier niet baten Lebon al waert ghi nog voor gout. Ghi fullter hier v leuen laten 20. Daar bleef die edele heren dood Verflegen al op die wrakke Noot en kwam hi in meerder nood God gaf zijn arme feelt bäte 21. Sint Donaes in die kerke Daar liet hi begraven Die edele heren van Leidam God wil zijn feelt laan. LXVI. ^ Vanden ruyter uit Bovisjayen. 1. Met kwam een ruiterk bent uit Bovisjayen Ghiller auont in den wijn Ou fiets ou, en Taimen hier niet naaien Ik heb schuurt mijn hemdeken Noch heb ik een gouden fijn Die zal ik v met schikken gaarne geven Wildy auont mijn boesechap zijn Soo zal ik met vrolijk zijn 2. Tegen den wint komt ik gevoelt Als een die scheeps hem niet en verstaat. Ghi en hebt geen finnekeend aan mij gelegd. Mijn dunkt ghi hebt mijns leven verlaten Na dat nu aldus met mij gaat Soo wil ik maken een goed verdrag Een ander te kieven is mijn raad Adieu dien ik te minnen plach 3. Schutterkens die den boog hanteren Koppen twee penningen tot hun boog Breken fi deen na de speels manier Sieten Hellen een ander ten zelfde toegang deigeke wil ik te doen proberen Want vrouwen Hellebaen zijn als Hof. Ghellje den wint quaemdy mi aengheulogen Hier mede schoon lief neme ic oorlof Ocli ieue ghevelen ick moet v echien Ghi moet mi gheuen goeden raet Jck ben ghecomen in Venue plaghen Je en weet wat mi te doene staat MiJD hope, mijn trouw, mijn toeverlaat Heeft mi begheuen ende feer onwaert Dies is mijn herteken fo feer bewaard Mer tTop en is der koelen niet waar Hi stelt zijn herteken in waarder voorzien Die zijn sinnekens aan vroukens lecht Want hi hangt altijd onder voorzien Als een die lijdt ende niet vecht Wilde ick klaagde ick hebbe onrecht Altegaar fo ga ik baren pad Si en beeft geen sinnekens aan mi gheleyt Al blijf ick in drukte wat acht fi dat Die dit liedeken eerlijk beeil getongen Dat Tras een niyterken van gebale bloot Zij hadden gedaan quade nijders tongen. Hi lagge zijn lieken in baren het boot Daer bi toe droeg zijn liefde groot Die en mag bem geboren tot geender tijt Hi had bem geholpen uit zijnde noot Mer quade nijders tongen geeft fai die wijt. LXVII. Van fier Margrietken Ut foude een fier Margrietken Ghistelde avond spaanse Met harren canneken gaen om wijn Si was zwaar toe verraden Wat vausse in hare weg liep staan Eenen ruiter stilte Nu segt mi fier Margrietken doet Sestijnen mijn wille, ia wille Ik wille en doe niet Mijn moorden foude mi schelden Stortte ik dan mijn koelen wijn Alleen foude ik hem ghelden En vergeet niet voor den koelen wijn Mer vergeet voor S feinen. Die waarheid is onver bij beide vrienden. Hij viel ons nog wel voorborgen. Hij nam zijn fines witte armen, hemelijk als stilte. In een duffe kamer keek hij doormidden willensgrillig. Smorgens, ontrent de middag, gingen ze naar hun kanonnen, foeken. Daar lachte de morgen en hij loeide het staan daar te denken, mijn voeten. Merk dat daar te denken van mijn voeten staan, dat zal ik nog lang berouwen. Je hebt nog drie gebroeders stout, ze vullen dat hoofd af houden. Alle gebroeders stout, die vatten ik in mijn deuren. Ik zal alle deze vroemere lang met Grietken houden. En hij nam een wit snoepje, hij stak zijn tanden als in haar kaak. Hij schoot als in een donderwolk. Hij schoot tot in de diepe verstreken. Hij schoot als in die wijde tegengestelde kamer. Aan een houten kappel dat racht, wat voor veel edele mannen. Zo veel jonge gezellen, wat gebéddel. Een nieuw liedje. Het voer een landlegering voorbij, zo ver reed aan het Geneefront. Wat voor hij aan ging denken. Een maandeken met witte kleeden, hij groef zijn vriendelijk. Hij bad zijn laatste aan haar. Al om een hapje te eten, ze spraken van herten gemak. Doe de band mijn morgenster. Och lieve slapen die vroemeren nacht bij mij. Den dag kwam ten einde, ontrent de vervolgens die lauwe necht kwam daar gegaan met zijn finne roode wang. Ze hieiden hem welkom zijn. Hij sprak (laat me eens) in dat groene gras. Ze speelden een spel van goeden. De dochter die wakte haar moeder, och lieve dochter, hoe weet je mij? Einde, voorde ik te niet wakken Ghij, eia, Qaatp nog niet voorzien Mijn deckfels zijn met ontzettingen Jek moet te wederom langzamer Och, lieve moeder, nu slaap te bi mij LXIX. Een oud liedeken 1. Wat wacht een windje, kom van uit de stroom, Hoe luchtig staat dat groene bos. Die vogelkens zingen, wie val ik met troosten. Vrouwen gepeins is veel fout. 2. Je wil met schijnings eens gaan vermijden, Als daar die liefde te wonen placht En denkt om den tijd voorleden, God geeft die liefde goeden dag. 3. Je was een clercje, ik lach daarop school. De rechten weg heb ik gemist, Schone jonge vrouwen doen mij dolen, Weder te keeren dat dunkt mij best. 4. Dit heb ik op dat wil ik laten, Als om een die alder liefste mijn. Drink ik met dronken, dronk je bij maten, dat is vleugels dat waer mij leed. 5. Nog weet ik een liefde uit te wieren, Daar waer ik al toe ga en bi. Wat ik je mijn, tis al herinnering, Krankzinnig troostte voor geef ik me. 6. Als op den hoek van deserte strate. Daar voor ons veel properheid, veel schoonheid Daar Tal ik nog eenen nacht bij Kapen Oft crèye en falder geen vogel zijn Bij God, mag ik den nacht nog leven dat ik met minde en ik gfaar niet. Soo voudt mijn harteken in Truchten lezen Dat nu leit in uw verdriet Nu is dit lot op mij gevallen Daar ik een canzon af wacht Als hiceo, ik en heb geen troost met allen. Niet dan alachtijd druk en tegengeloed. Een oud liedeken. Met veel op een donderdag. Ontrent de halve weken doen quam mijn beer die kapitein die Burchillrate in rekening. Doen hij al door dat dorp kwam de vrouw stond bidden vier Lieve vrouw, waar is uw man Laat ons goede vijanden maken. Mijn man is van huis gaan Geveren met de scheep Je dacht hij weduwe komen zal den bal die moet hij breken. De dag dat kwam ten avond waar de man kwam thuis gevaren Onze beer God van de hemel weet Hoe hij daar was ontvangen. Hij nam dat rietspoken in zijn hand Hij klom al met fiets Sta op, Luus mijn getrouwe wijf Sta op en laat me in. Doen hij al binnen kamers kwam dat bed was daar gebroken Die eyerkens hadden daar geadopt die doekjes waren uitgevopen. Hij nam dat broodje in zijn hand. Hier staan de tekst: Hij tafelde aan de klinken Daar vond hij Willeken, zijn broeder, zijn Och, Willeken, wij hier alleen zijn Lieve man, wat heb je gehad Wat heb je van gezien Je hebt die arme papier beschaamd Het zal je lang berouwen Die man die foute te bedde gaat Dat vrouw en kind niet gehoorzaam zijn Sijgt hij hem van den trappen af Daar viel hij twee blauwe ogen Hij nam daar een groene stok Hij sloeg een haarsnipje van zijn rug af Nu sneed hij mijn beren van de kapoten Dat hij dat aflekte Die dit liedje eerst verwierf waren Dat was een rare gevoel Hij dronk veel lieve den Rijnischen wijn Dansen, water, schelde Vanden vilster. Zij voeren een vilster, meisje Zo verre aan geben Rijn Hij en vond daar niet te vilsteren Dan een huifsch maandman Och, vilster, weet de vilster Waarom draagt u die wingerd moet Al tot de huifsch, deemt Dat dunkt mij, Tros en goed Och, vilster, weet de vilster Wat vilster hebt u gehad Zo verre aan geen gevoel, heide Daar is goed vilster gaan Aan geen groter heide. Daar leidt die koele faam Daar vrieten met banden en voeten Mijn hoofd doet mij zwemmen Vrieten met banden en voeten Doet mij zwemmen Zo gaat al inder acht Daar en vrieten nooit meer Maar doen die loof vilster Al inder acht kwam Doe ik ben nooit te vragen Na, baren getrouwen man Wat bebt u met te dragen Na, mijn getrouwen man Mijn man is al inder kerken Hij bidt de goddelijke aart. Ja, mijn man al inder kerken. Oft inde coelen wijn So laat ona eten, en drinken En laat ona vrolijk zijn Maar doen H Taten en eten Doen kwam haar eigen man Ende docht die loof vijfzweren hoe kom ik nu van dan. Dat vrouwen was behendig Sie gooide haar vischteop uit doen sprong die loof vijfzweren Ter hoogste in veenster uit LXXII. Een oud liedeken. In een kolenz dachte Tot eender peinsters in Tot eender hooftser vrouwen. Gehuangen in het hart van mij. O lieffelijke om beuigen Sta op en laat mij in Naar wat staat mijn verlangen By dit voor wil ik zijn Dat meiskien was behendig Sie liet den knapen in Zo hemelse op een eind. Al in een kamersjin Daar laghen zij twee binden ander, die terwijl en was haar niet lang. de Wachter op de tinnen lach hij hief op een lied hij zong. Stil wachter stil Ik wil voor geven loon Mijn dunkt een vrouwelijk bezield Des ik geen rouw en haat Sie liegt in mijn hart Sie brekt mijn hart. Bij haar voor wil ik blijven Sie is die liefste van mij. Bij haar voor wil ik blijven Bij haar voor ben ik gaar Sie heeft twee valken oogen Sie zingt mij morgen feier Sie heeft twee witte wanghaar - Een eenen roodmont Ons Beer God wilde behoeden In alder duistheid gevoeld Aan de tor mijn vaders huis Daar stonden twee boomken soet die een dreigde noten mishaat Die ander goede Dagelijks, die Dode die uitgedoofde voet Die nagelen zijn goed die wil ik die liefste dragen Tot eenen soezen vrijen moet LXXIII Een oud liedeken. Het daghet in de kolenz Het bellet in overal Hoe luttel weet mijn liefste. Ochtend was ik beven, falen. Hoe weinig weet mijn bescheidenheid. Ochtend was alles mijn vrienden, dat mijn vijanden zijn. Ik voerde uit in vreemd land. Mijn liefde, mijn minnekind. Ik voerde uit in vreemd land. Dat waar Toudi met voortdrukte. Stout ridder, wel gemeld. Ik lig hier in mijn liefde, arme schapen. Met grotere waarde, ik lig hier in mijn liefde, arme schapen. Ligdje in uw bed, armen. Beloegt u, gaat u tevreden niet waar. Ga er beneden, ter linde groen. Verfleggen, faal, het hier. Ga er beneden, ter linde groen. De meusken namen hun mantel En gingen een ganse toeter ter linde groen. Daar zij den dode van het linde groen. Och, ligdje hier verflegen, verloren in uw bloed. Dat heeft gedaan van roemen En uw hoogten moet Dat heeft gedaan van roemen. Och, ligdje hier verflegen, verloren in uw bloed. Die met te troosten placht Wat hebt u met gehaten So mannelijk droeve de dag Wat hebt u met gehaten. De meusken namen hun mantel En gingen een ganse toeter voor haars vaders poort Die ze ontbloten van het linde groen. Och, is hier enig heer Of enig edel man Die met mijn dode Begraaf me kan Die met mijn dode. Die heeren weggenomen, zei ze Ze maakten geen geluid Dat meusken keerde haar op Ze gingen als weenend uit En gingen wederom. Ze namen hem in hun armen Ze kesten hem voor de donkere Stil in een kortere tijd Tot al voor einde stond Stil in een kortere tijd. Met zinken blauwen water Dat ze die aarde opgroef Met haar zijde witte armen Ten graven dat ze hem droegen Met baedje sneeuw witte armen Nu wil ik met gaan begrijpen In een kleijende dofferdijk En dragen twee jaar wijlen. En worden een nonnekijn. Einde dragend fwaar te wijlen. Met liazer klager Hemme Die mijle dat fijn fanck Met haar sneed witte handen dat fijn dat belgen klanck Met haar sneed witte banden. LXXIV. Een oud liedje Een viel eens hemel dauw Voor mijn Hefa vensterkijn Ik en weet geen schoonere vrouw fi laet int beroep mijn fi hout mijn hart beuken. Twelf is voor Tijger doorwort Mocht ik trouwen ontvangen voor waar ik ga schrijf. Die winter is vergangen Ze zie des meeg kracht Ze zie die luikjes hangen die bloemen spruiten int het In grijze groenen dal. Daar is genoeg blijde zij daar zingen die nachtigale En menig vogelijn. Je wil den mei gaan houwen voor mijn liefste vensterkijn En decken mijn liefde trouwe die alder liefste mijn. Aede zeggen lief wilt komen voor een klein vensterken staan ontfaat den mei met bloemen Het is voor schoon gebracht. De meileken was beraden. Laat haar liefde in Hemeliek al Hille In een kleih camera daar lagen de twee verborgen Een korte tijd en niet lang die wachtter opto muren. Hief op een liet, hoorde fanck Omdat hier iemand in die ze had hem balden van dan. Ze zag den dag op dringen Al in dat huis op gaan Nu schafte ze balden van benen Tot op een ander tijdt den tijdt ga ik nog wel keeren Dat ze zou zijn verblijf. Swabbert Wacht en stille En laat ik singen staan daar is voor schoon vrouwelijk In mijn armen beugen Ze heeft mijn beroep genomen Twelf was voor zeer doorwont Och wachtter goed geprefen En maakt niemand vast. Ze zag den dag op dringen Twee beide moet altijd zijn Ze moet mijn dagelijkse zingen Wacht u edel ruiter mijn. En maakt u raad van benen. Tot op een ander tijdt. den tijt, val nog wel kommen. dat ghij vult zijn verblijf. Een nieuw liedje: Met dagen inden oorden Het liefde ouder als Wie verhelen wil vriendschap die een haat niet te lang Wie verhelen wil vriendschap Op goede geluidheid Hout twaalf kersen vriend die en schiet hem in geen leid. Daar lach een waarde uitdrukt. Als op haar kamer en sliep. Zij was tot Teder verlaagd liet en konzentreren niet En verlacht van niet voor zorgen. Mijn alderhoogste liefde Jij bent een engel schoon. Jij hebt van herten liefde Zij bent een engel schoon. Och, wilt ik dat voorwaar. Jij zoud mij mijn hart dwingen, Mijn wensen waren al gedaan Hij nam ze in armen. Hij zwaaft al in dat gras, daar lichen stijf twee verborgen Tot dat scheen de lichte dag. Wij twee moeten scheiden. Het moet gescheurd zijn, die Wachters staan fineuren booren Jij de dach in tijgen schijf. Jij en weet van geen dage Nog van goede mannen schijn Gij zijt die morgen sterren Gij verheugt dat hart van mijn. Och die dit liedje dichtte. Dat was een rijder fijn Hij heeft gefangen voor lichte Te Campen al inden wijn. Een nieuw liedje: Hier zijn drie lichte geladen Wij brengen van den mei De mei met zijn bloeiende bladeren Neem dan kooslijk ons inloep. Ter ere van schoone vrouwen. Brengen wij de mei's wengelen Zo luchts Gelieken dat dal van melodien Wel nijders prijken Gij en mocht het geschieden Gehad denkt geschieden. Wilt van ons vlieten Kwaadde tongen die ons benijden? Op een schoon fontein Kwamen wij heden vroeg Koperen majolica En andere kruiken genoeg Om te horen wij neder taten der vogelten zongen zang. Met diens dat wij vergeten dat ons die winter dwaalden. Kein armkeng blank. Naer uwen dank, Is ons verlangen. Hoor bel, P. XL Dat bischops tranck Brecht ons id defere gänk Daar lope veel wilde dieren Al in die groene vrucht Die vogels veel in manieren Die robben onder de lucht Mocht ta ik daar nog gekregen Die onafhankelijk welvarende Wijgen in die duinen zonder kwetsbaarheid Rein vrouwelijk feit Doet ons goed raad Met liefde gaat Die hem wel weet In hem is geen misdaad Als hadden wij dat daar buiten Als in dat groene woud Daar alle die vogels ruiten Gij waart in ooit behoed. Wij zouden veel gevaar verhoed dan doen Eenig leet laat ons eens troosten Ons trouwe is voorbereid Nooit liefde en geest In ons voor heet Alle god wel weet Ons naefte kleed Blijf in bij ons geheim God leide ons geen schade Door wijn dat me dit doet Maria vol genaden Die suiker bloem voet Die wil ons Kärle bewaren. Dat prinselijke genoot En nog in duistere paren Zijn vrienden klein en groot Delft minnaar. In hun schot Voor wederzijde Dat het volk deugd Macht winnen veilig brood. Ter eerbied voor defere stede Heeren en wet eerbaar En al het gemeente mee Soo doen wij dit voorwaar Dankbaar en vraagdenier Gij iets van herten sint Treet om den mei in het groen Vertoont van blijde ansicht Ons werk is dijn Zonder verlies In dit termijn Schenkt in den wijn En laat ons vrolijk zijn. LXXVII. Een amoreus liedeken. 1. Het vloog een voorbeeld klein vogeltje Tot mijn liefde versterk in Staat op mijn alder liefste Staat op en laat mij in Je hebt de nacht gehuild Al door de wilde dien 2. Heb jij de nacht gehuild. aan de deur de wil van mij Soo komt ter halve middernacht Je wilt V laten in Je wilt V decken warme Met mijn fiere witte armen 3. En die verhoorde een wachter goed Op hoger tinnen lach Ik waan gij waart een heenvoet 8* 116 Een hebrock maecht delijn. En die had in geglieden Die lantknecht van de straat. Och wilt witte wacker flauwe Laat dat verhouden zijn Soo wilt ik V volgend Van goden een vingerlijn Daar toe een schijf een karavas. Och here god van den hemel Hoe is den dag zo lang Den dag en is zo voor lang niet Het werd wel weer nacht Mijn hart heeft zo liefde maecht delijn Een biflappen toegevallen Och mocht ik bij haar flapen Mijn trouwen toudje laat ik gaan En die hebben een triomf moet. Om alle lantknechten wil Vertrouw ik mijn geld mijn goed Maar dat gaat bij mij flappen Dat is die wil van mij Och wilt lantknechten flauwe Gee flap die liefde zijn Daar op een zo hevigen moet Om alle lantknechten wil Vertrouw ik mijn geld mijn goed Die ons dit liedje eerstverf zong Soo wel gefaongen bleef Dat heeft gebeden een vrome lantknecht God geef hem een vrolijk jaar Hij begeeft (zoo wel gefaongen. God verstaat alle andere tongen Hij begeert een vrijen moet Om alle lantknechten wil Vertrouw ik mijn geld mijn goed. U7 LXXVIII Een nieuw liedje 1. Het kwam een man van Scheldt Gebeten was Robijn Hij bracht een tafel met geld Die schoone vrouken zijn Ze liegen komt aan dan man Hier zijn schoone vrouken in het huispan. 2. Robijn met zilver baard kwam daar in huis gegaan die vrouken licht van aarde Ze hebben hem wel ontvangen. Ze vroegen hij de gij Wij willen gaan dansen van hart tot bijn 3. Die alder leepste dille Zij fete hem eenen stoel Nu doet hier uw wens Gij zijt mijn lieftge boek Zij vroegen hij hier de voorbij wij willen gaan spelen leren om leren 4. Daar waren lepels gegeven. Scheluit manchester en vuil Zij dronken zonder vrees Zij vroegen haar mijn Zij leegden dat nat vat Zij dronken al dat men hen mat 5. Zij maakten daar goed ere. Tot dat llobijn ontvlucht Men schreef al tien voor vier Het ging ter borden diep Zij vroegen zijt gelt en telt Betaalde gelach en gaat in het vel 6. Gij moet al betalen Kobyn wel Heue bloed Daar en mag een mijmering niet falen Wat gij daar tegen doet. Avalt gij rebel fijn snijdt gij moet betalen, isdat iemand heeft Men schreef daar dubbel schreven, dat dachte Robijn al vij Hij vroeg wie zal dit geven? Zij vroegen niemand dan gij. Hoe hij creeg ik meer beet Hij moest gaan al wat hem leuk was. Men schreef daar twee ponden Robijn was beeld commie Zijn boekje werd hem ontbonden doen en hield hij niet een kruis Zij vroegen rood goud droogt. En pakt voor de duurt out. Doen ging hij naar bruggen (verhalen Met platte borst bleek hij kracht zijn hoofd en armen zo veel beruchtheid geboot Leek prins slaap wiet riet Komt aan fullen vrouwe niet LXXIX. Een nieuw liedeken. Het regendet jaar en ik werd nat Bij mijnen boel, zing ik de nacht Bij mijnen boel alleen. Rijk god mocht dit liefste zijden. Hij sloeg voor haar klein verloren kijn. Staat op, mijn lief en laat mij in Je hebt hier zo lang geleden Ik denk dat ik vergeten ben. Dat mensken schoon een gevochten. Si liet in den ruyter zijn In hare blanke armen Hiet fi den ruyter welkom zijn 4. Mer fnachts ontrent den middernacht. Doen gaf die bedpost een klop En weende feer. Si weende veel feer, Hare dacht dat fi bedrogen was 5. En weent niet mijn voeten lief Jk schrijf schriemen een brief. En trouwen dy Tot een wijf, Gi moet stutter certein die lief zijn. 6. Gi heloof mi veel, gi houd mi klein Gi en biedt mi daar toe groot noch klein En ik drag een kind Een kindenkint aldaar klein, Ik en weet certein den vader niet 7. Draagt gi een kind zo klein een kind So fiet dat gi den vader vind Oft ghuilt mi Mi aft. Mijn gevoel, Dat kip dat moet gehouden zijn 8. Dat melken zwor al bi fint Jan Bi mi en slaap nooit ander man. Niet meer dan gi Dan gi valt che bedrieger, Gi zit zo voor vaste in mijn fin. 9. Die dit liedeken eerst werd gezongen Dat was een ruyter al van der bank. En hij zang het voor zijn stijl Hij hield wel gevangen, By die liefste en mocht hij niet zijn LXXX. Een nieuw liedeken 1- Met ghinghen drie gespeelde goeden Spelen in dat woud Si waren alle drie beroof Den hagel en de regen was uit 2. Die een die weende feer De ander had hoge boorden moet De derde begon te zingen Wat hemellijk boelehap doet 120 Wat hebt gi mi te vragen Wat hemellijk boelehap doet Het hebben drie myterlijke knechten Die luisteren mijn lief ter dood Hebben drie ruitersche knechten. Kruisigen mijn lief ter dood Een ander boele Fult gi kunnen En draagt hoge boorden moet Woude ik een ander boele kunnen Dat doet mijnder berten voor wee. Adieu mijn vader en moeder, Ghi en fiet in nen nemmermeer. Adieu mijn vader en moeder, En mijn jonkje rulterkijn, Ik wil gaan ter linden groene, Daar ik zit die alder liefste mijn. Die dit liedje dichtte, Dat was een mythe fijn, Sinew bydel was heel lichte, Daar om drinkt hij het veldwijn. LXXXI. Van Brandenburg Het is gehouden jaar en dag, Dat Brandenburg gevangen lacht, Geworpen in eenen toren. Van zijn eenen waren die muren. Daar lacht hij meer dan zeven jaar, Zijn haar was wit, zijn baard was grijs, Zijn rode mont verbleekte, Van de liefde was hij gehavend. Ze lienden hem op eenen dich, Ze voedden hem met zijn hartsefrisch, Ze gaven zijn liefde te eten, Tot een morgen onbijten. Ik heb een gheu dat hart zijn, Daarop wil ik bedronken zijn, Ik schenk me eens te drinken, Mijn hart wil me ontfinen. De eerste drinkt meer dan hij drank, Baar hart in duizend stukken sparren, Ik bel de heilige Maria, Met uw kindje kleine. Maar die dit liedje eerstverft schrijft, Een vrije dichter was bijgenoemd, Bij de wet fo wel gefongen, Van de liefde is bij bedongen. Een oud liedeken 1. Jingle voer een knap uit liefde terneert Na eenderlijk subonder vrouwen Soo lang blij dat zij haar verbreed Men moet zich niet afhouden God beleed mijn lief en daar toe Mijn waarheid gaat schijnt den liebten morgen 2. Den dag al door die wolken dronk Die na het en woude bem niet wijken Waar vinden edelen glas ontspank Al ouder dan allen grijzen Waar in den Orient ons gebracht Over alle land, den armen als den rijken 3. Die vaart die ik op trouw doe Laat hier iemand verborgen Die schieden of ik maakt bem vroet Soo en komt daar niet in vergelijken Nou ligt ik hier op die vaart Wil je bij mij niet in woonnen Nou lig ik hier op die vaart Als je niet voor je bouw den klaar dag den morgen 4. Die kapel sprak, ik hoorde vernomen Die wachter is in wacht Ik dacht dat den dag zal komen Hier en laat ons niet meer kaan Scheyden wijs twee eer moedigen vroeg Eer moet veranderen op geen breed straat Morgens als die wachter die poort onhoorbaar Scheydend van onze genoeten De meivelden datte feer verdroot Dat zij haar lief moest laten In barre armen dat God bem beukte Zij cuslte bem en zijnde bem zijnder straten. Die kapel sprak, boe weeg mij doet dat ik van die moet scheyden, Scheyden dat is mij een bitter doot Mijn gevoel schiedt nooit denk ik daarvoor Och houd ik meer dan morgen vroeg. Ten leven geen man die minen boel laag ongezien. 1. Jock wil te lande rijden Sprak meeßer Hillebrant Die met den wech wil wijven Te Baren in dat land Zijn met onbekend gevoel So meniggen laagben dag In dertig jaar Vron Goedele ik niet en vach 2. Wildete lande rijden Sprak berucht Abeloen Gij Tinter op der merken Den langen hiel is koen Gij Tinter op der merken Den langen Hillebrant Aan quellet oor en twaalf Van belang wordt gij aangeboden 3. Soudt hi met in aanranden Met eenen duel moet Doorbouw bij belang Tschilt Ten doet bij belang niet meer goed Doorflaar bij belang Tschild Met eenen scherpen schraal Dat bijt zijn vrouwe moeder Een jaar wel klagen mag 4. Dat en fullen niet doen Sprak ioncebeer Diederic. Je hebt die denk jongen Hillebrant. Met goede berichten lief Gij fullt bij belang fiere groeten Al door den wil mijn En dat bij laat rijden Soo lief als ik bij belang mag zijn 5. Al metten fiere woorden Hi die groene gaard op ran Tot in des merken plein Hillebrant die oude man Tot in des merken plein Daar bij den jongen van Wat doet desen oude grijze Hier in mijns vaders land. 6. Gij Toert een hamer luister Al waarde eens konings kind. Gij maakte mijn jonge berthren Met fiere oogen blind Gij fout toegetraden. En bood het vaarwel Met eenen buigen geluid. Die oude loef en sprak 7. Soudt ik toegetraden En bood het vaarwel mijn gebaar Van rijden en van vechten. Daar is met afgezien. Van rijden en van vechten Al op mijn reis verward Dat zeg ik wel jongeren hiel Daar werd af grijs mijn baert Den bafert zal ik af richten En daar toe Tere vaan Zoo dat uw roode bloed Uur uw wanggen zal gaan. "Vrij bizaar, ende uw weinig schuldig." Moet ghi uilt genoegen zijn En blijft mijn gevaar Behoed dat leugen mijn Mijn lames ende schuld Daar bedoel ik met genoegen Je en was nogal mijn dag. Van een man verward Zij lieten daar bar woorden. Zij gingen daar met twijfelde vaen Wat al daar bedreven Dat volledig wel verstaan Die oude brecht den oude. Een voor zwaar quaach Maar dat bi j bij van al zijn dagen Kijk voor bij ter verward en was Zijn paard voor Franc te niggelen. Wel twintig pasmen wijt. Den qua die bij daar mocht heeft hij geleerd een wijf. Zou ik van stouw leeren dat waar met grote schande. Je hebt nog ridders ende beren Binnen mijn vaders lande. Je hebt nog ridders ende knechtje Aan in mijn vaders hof. Was ik niet geleerd en heb Daar over leeren, ik nog. Rit quam voor dat den oude Liet neder lijken zwaar schuld 125 Zo dat hij de vinger Hillebrant Zijn zwaar al onder ging. " Hij nam hem in zijn midden. Al daar bij was een maand Hij wierp hem neder op zijn rug Al in dat groene gras Zo wie hem folgde aan den ketel wreef. Hij zag ga pas van roet. ' Zo hebt je dat gedaan, je oordeel is vast Hier tegen dien wederzijdse Spreken nu bij de biecht Ik wil bij u zijn dat is biecht van den wolf Geprijsd moet je zijn. 14. Wolf dat zijn wolf Zij lopen door dat woeden Je bent een lange reis geboren Geboren uit Grieken stam mijn moeder was een vorstin Een bergopritje. En den oude Hillebrant dat is die vader van mij 15. Hier is uw moeder vrouw goedhart Een vorstin fijn." Was Hillebrant din vader So biftu die föne mijn Hi scboot op finen belme Hi cuss bem aan finen mont Nu dan ic god den beere dat ic V fie gefönt Ocb vadef lieue vader -die wenden die ic V beb geflagen Wil ic al mijn leuen lanc In mijnder berten dragben. Nu fwijgbet föne ßille. der wenden weet ic wel raet. Wi willen van hier rechtyden God Aerc ons op die vaert Nu neemt mi gebaangben. Ajünen echten gevangen doet. Vragen van die lieden Wat ma dat gbi daer voert So Fuldi ben dan regghen. This een die quaeissc man die oeyt op de Fer wereld Van moeder lijf gehangen Het viel op eenen vaderdach. Octrent der verzoeking dat die jonge Hillebrant Die groene gaerde op reedt Hi Toerde op ßnen helm Van goude een cranTelijn. En nieuwe zijnder fiden den lietstellen vader zijn Hi Toeid de hem gevangen. Al fonder archief Hi fette hem bi zijnder moeder Bouen haer aan baren di sui. Sone wel lieue föne dat gbeeft mi al te vry Waerom gbi desen gevangen, mer fettet bouen mi. Moeder fieyt hi moeder die waarheid Tal ic v saghen. Aan geender groender beiden. Had hi mi bi na verlagen Het is Hillebrant die oude. die liefst rader mijn Nu neemt hem in uwen armen En heet hem willekom zijn Si nam bem in baren armen Si culte hem aan finen mont. Nu dank ic god den heere dat ick V fie ghefont Wi willen van hier scheiden En varen in ons lant Te bamen binnen der Aeden daar zijn wij wel bekan LXXlv. Een nieuw liedeken. 1. In rede een maal in een boschje dal Je vond gefreuen oueraL Hoe dat een schoon maechdeken waer. 