title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Neen, zei dat aardig nonneken, Daar ben ik niet van tuin. Ik wil niet dansen, ik zal niet dansen, Dansen is mijn order niet; Nonnen, papen, papen, nonnen, Nonnen, papen dansen niet. Dansen, nonneken, dans! Dan zal ik je geven een zoen. Neen, zei dat aardig nonneken, Daar wil ik het niet voor doen. Ik wil niet dansen, ik zal niet dansen, Dansen is mijn order niet; Nonnen, papen, papen, nonnen, Nonnen, papen dansen niet. Dansen, nonneken, dans! Dan zal ik je geven een man. Toen zei dat aardig nonneken: Ik zal dansen al wat ik kan. Hij wil wel dansen, ik zal wel dansen, Dansen is mijn order wel; Nonnen, papen, papen, nonnen, Nonnen, papen dansen wel. Deel (Haarlem 1851) bl. 77, 78. Nr. 145. Tanz, tanz, Nönnelein! Dans, dans, kwezelken! Ik zal je geven een peer. Daar sprak dat loddelyk kwezelken, dat is het dansen niet waard; ik en kan niet dansen, ik en kan niet springen, dansen is onzen regel niet, nonnen en paters dansen niet. Dans, dans, kwezelken! Ik zal je geven een boer. Daar sprak dat loddelyk kwezelken, ik ben het dansen los; ik en kan niet dansen, ik en kan niet springen, dansen is onzen regel niet, nonnen en paters dansen niet. Dans, dans, kwezelken! Ik zal je geven 'ne man!' Daar sprak dat loddelyk kwezelken, ik zal al doen wat ik kan: ik kan wel dansen, ik kan wel springen, dansen is onzen regel ook, nonnen en paters dansen ook. De koud winter is nu verdwenen, de zoete zomer die komt er al aan: daar ziet gy al de bottekens en boomen te bloeien staan. Onze lieve vrouw de weervroede broid, zy liet haer vallen al op het kruid, alle de bloemkens die spruiten daar uit, de dobbele pietersielde die staat er alzoo zogen: "O, wie heef ik de mei van doen?" riep de man met de mei in de een hand, en de korfbal in de andere. "De vischkens in het water, de vogelkens in de wei, al die zingen ten samen de groene mei." Misbruukt, mondeling uit Ost-Vlaanderen, naar Seeland, zo. Junge Leute, den Mai in de een hand, de korfbal in de andere, zingen dit lied op de avond voor de eerste mei voor de huizen en reiken ten Mai elk een twijg, die Eier of iets anders schenkt; je groter de gave, je groter de twijg. Terwijl de ene de twijgen in de hand samen houdt, zingen de anderen daaromheen de snelheid: "De vischkens in het water." Bottekens, knospen, firnis. Pioene, Pfingstrose, kussen. Van doen, noodzakelijk. Nr. 147. De man wil niet naar huis. Wel man, gy moet naer huis toegaen, uw vrouw die is ziek. Is zy ziek, laat-ze ziek, zy maekt in mijn geen verdriet, en ik gaen niet meer naer huis. Wel man, gy moet naer huis toegaan, uw vrouw is berecht. Is-ze berecht, laat-ze berecht, zy is buiten alle recht, en ik gaen niet meer naer huis. Wel man, gy moet naer huis toegaan, uw vrouw die is dood. Is zy dood, laat-ze dood, zy is buiten alle nood, en ik gaen niet meer naer huis. Wel man, gy moet naer huis toegaan, uw vrouw is in de kist. Is-zij in de kist, laat-zij in de kist, als zij maar wel gespekkeld is, en ik gaen niet meer naer huis. Wel man, gy moet naer huis toegaan, uw vrouw is in het graf. Is-zij in het graf, laat-zij in het graf, dan ben ik buiten alle straf, en nu gaan ik terstond naer huis. Het verschil aan de Dendermonde, metgegeven door Julius de St. Genois in de Mone's Anzeiger 1836. Sp. 837. Lesarten aan de omgeving Ton Brussel, Aalst en Ninove: 3, 6. en ten geleide op het strooi — 4, 4. of zij naer uit den toereld is. Het vlamsche Lied stemt met het hoogduits in Büsching en von der Hagen Volkslied. Nr. 16., daar maar geeft de man uiteindelijk na Hans als hij hoort: De Brant ligt in je bed. In de overige Duitse Liederen is het een tanzelustige Frau, die naar huis gesegd wordt, maar alleen na eerst te hebben gezegd: Een ander daar? Hopsassa! Nou geen tanzelen meer, bedank me heel vriendelijk, nu, nu word ik gleich naar huis gaan. In vielen Gegenden Deutschlands, und zwar mundartlich, österreichisch Ziska und Schottky, Osten. Volksl. 2. Ausg. S. 60; bairisch Erk Volksl. 1. Bd. 4. Heft Nr. 61; fränkisch von Ditfurth Frank. Volksl. 2. Th. Nr. 201; schwäbisch Büsching und von der Hagen Volksl. Nr. 123; pfalzisch Mone Quellen und Forschungen 8. 161; westfälisch Mone derselben 8. 168. 2, 3. ist berechtigt, hat die letzte Öffnung empfangen — 4, 4. gespickt für gespykerd, zugenagelt. Nr. 148. Treue Liebe bis in den Tod und eine vergnügliche Nacht! 1. Ich heb de grüne Straße Zehnmal tief durch eine Gasse, Daß ich mein Leben verlassen, Da haben mein Freunde getan. 262 2. Ich will ihr nie mehr verlassen, Auch wenn sie noch so gram ist; Ich will ihr geduldig sein Bis dass ich sterben will. 3. Nicht länger als gestern Abend Stand ich vor mein süßes Liebes Tor, Und ich zu ihr: Welcom, Bethje, tu' offen! Tu' offen! Ich stehe hier vor dir. 4. Ich und tu' hier vorwarn nicht offen, Ich und bitt' dich vorwarn nicht ein. Gehe nach Hause und leg dich zum Schlafen, Denn da ist hier ein anderes Liebes Bin. 5. Da ist hier ein anderes Liebes Bin, Daß ich dir nicht mehr sprechen und mag, Zehnmal wünsch ich dir dann vor das Letzte Nicht einen, sondern einen anderen Nacht. Liedbuch: Niederlandisch Nagtegaelden. Antwerpen, By Johannes Thys, Bl. 34. Mit der Überchrift: Liedeken der Grönen Straße. Nr. 149. Peter und Käthe. 1. Wie willst du hören ein neues Lied, Hoe ging Pier mit Lyn zum Traun? Das Hauswerk war nach geschieden, Es war für sie und Beruhigung. Den ersten Tag 'war allerlaughend, Man sah darin nur Blempen, Und Pier und Lyn sehr fröhlich waren Mit Hassen und mit Trompeten. 2. De tweede dag vierde onze vreugde met allerhande bieren; zij kregen daar veel schoonheid om 't huls mee te versieren. Haar zuster, Maei, gaf een schapraei, Klaes gaf een pot en pannen, en Jakkemyn gaf niet alleen Katlyn een vat met koppen banden. Jan-oom gaf kieken in het kot, Dries-oom die gaf een verken, Martyn gaf eenen mostardpot, een schuip om mee te werken, en Janne-moeder gaf hun een koe, Arjen gaf hun een tang en Pierken Wal gaf hun een val om muizen mee te vangen. Pier, zodra de bruiloft was gedaan, begon te commanderen waar dat de meubels zouden staan, en ging het huis uitkeeren. Katlyn die zei: "Wat bruit, hoe mijn dat geen man afzien! Laat mijn dit doen op mijn fatsoen, gelijk ik zal begeeren." Pier hing het zoutvat in de schouw, en Lyn begon te kruisen, en zei dat zij dat niet en wilde dat 't daar niet zou blijven. Lyn nam het af, en Pier die gaf haar twee goede soupelepeltjes, en zei: "Lyn, hoe wil je hier wetten komen zetten?" Lyn, als een duivelin, zo kwaad, zei: "Moen ik dat hier leiden? Zou je me maar nog eens en slaat, ik zal je ook niet minnen." Pier zei: "Zwijg stil, je zult den wil van mijn gebod ontvangen: ik draag de broek in deze hoek, daar zal het zoutvat hangen." Lyn die trok haar man in het recht, en deed terstond hem dagen dat hij moest komen voor het gerecht, om hem daar af te vragen of wel een man vertrouwen kan, of hij kan commanderen, waar hangen moet het keukengoed: men ging aan het proces. 8. Zy procedeerden langen tijd: daar werd zoo sterk geloopen, tot dat sy waren alles kwit en 't al moesten verkoopen, den heelen bras al wat er was, het zoutwatje pot en pannen, daarbij de koei van Janne-moei en 't yate met koppen banden. Vlaams: Snellaert Liedjes Nr. 70. — zonder Angabe der Quelle. 1, 3. honwelyk, hoewel, havelijk, mhd. helft, Heirath. 2, 5. Schrapraei, Kachelschrank. 5, 1. kot, Stall. 4, 6. bruien, hool. brassen, quälen. 6, 1. schoon, Schornstein. 6, 8. wet, Gesetz. 6, 7. broek, Hose, hoek, Winkel, Ecke. 7, 2. dagen, vorladen. 8, 5. braad, Plunder. Nr. 150. Schlecht und gute Ware. 1. Ik heb een wagen vol geladen vol van oude wijven. als zij kwamen op den markt, begonnen zij te kijken, zij keken alhier en keken aldaar. oude wijven is siechte waar: 'k wil niet meer laden op mijn wagen van die oude wijven. 2. Ik heb een wagen vol geladen vol van oude mannen. als zij kwamen op den markt, gingen zij samen spannen, zij spannen alhier, zij spannen aldaar. oude mannen is siechte waar: 'k wil niet meer laden op mijn wagen van die oude mannen. 3. Ik heb een wagen vol geladen vol van oude dochters. als zij kwamen op den markt, deden zij niet als kruisen, zij kruisten alhier, zij kruisten aldaar. oude dochters is siechte waar: 'k wil niet meer laden op mijn wagen van die oude dochters. 4. Ik heb een wagen vol geladen vol van oude beeren. als zij kwamen op den markt, deden zij niet als zweren, zij zweren alhier, zij zweren aldaar. oude beeren is siechte waar: 'k wil niet meer laden op mijn wagen van die oude beeren. 5. Ik heb een wagen vol geladen vol van jonge dochters. als zy kwamen op den markt, werden zy al verkocht, verkocht alhier, verkocht aldaer. jonge dochters is goede waer: 'k wil nog laden op mynen wagen van die jonge dochters. Zoo VlJbnisch : Wod«aa. Ifmenm toot nederdinti^e oadheidskimde door J. W. Wolf (Q€Dt 1843.) bL 182 -- 184. Mittheihiiig des Herrn Jaek Vande Velde, wahncheiiüieli ans der Geirend von Dendermonde. tf 8, Ö. spannen, streiten — 3,5. krochen, jammern. f Nr. 151. Besser in der Schmiede als an der Wiege, 1. Wie wil hooren een historie al van eenen jongen smid, * die verbrand had zyn memorie^ daeglyks bj het vaer yerhit, kloppende, kloppende met zynen hamer, kloppende, kloppende met geweld op zyn aembeld. ::: 2. 'k Geef den bras van al het smeden — ik ga naer den franschen zwier, 'k wil my tot de troaw begeven, 'k heb nooit schooner vronw gezien, nimmermeer, nimmermeer met mynen hamer, nimmermeery nimmermeer met geweld op myn aembeld. 3. 't Is de schoonste van de yrouwen, maer nooit was er zoo'n serpent; nooit kan zy heur bakkes houSn, nooit is zy eens wel kontent. was ik nog, was ik nog met mynen hamer, was ik nog, was ik nog met geweld op myn aembeld! 4. Nooit mag ik een pintje dnnken, nooit mag ik eens vrolyk zyn, nooit mag ik iemand beschinken met een glaesje hier of wyn. was ik nog, was ik nog enz. 5. Wordt er somtyds eens gewasschcn, dan moet ik het kind gaSslaen, dan moet ik op't eten passen. 267 t zeep en Btyfsel halen gaen. was ik nog, was ik nog enz. 6. Aen de wieg moet zyn gezoogen: alles dient tot mjrn verdriet, anders greis t de kleine j engen, of ik moet zingen een lied. was ik nog, was ik nog enz. 7. 'k geef den brasa van al het trouwen: werd ik maar een weeuwenaer, 'k zou mij in een hoekje houden en mij stellen uit gevaar. Was ik maar, was ik maar met mijn hamer, was ik maar, was ik maar met geweld op mijn aemteld! Vijfde maak: Willems Liederen Nr. 121. Und Sellaert Liedjes Nr. 67. In Antwerpen, waar het een nog algemeen bekend lied is. 1, 7. aemteld, Anboss. 2, 1. iets: ik geef niets daarop, maak mij niets daarvan, vgl. 7, 1. — 2, 2. zwier, Mode. 4, 1. in je, Seidel. 5,2. gas slaan, Achtung geven. 5,4. styfsel, Stärke. 6, 8. greisen, helen, grijzen, grijnen, weinen. 7, 3. hoekje, Winkel. Nr. 152., De jonge Kuiper. Een aardige kuiper vol genoeg bedreef een raar soort vieze kunnenschap, Volbragt zijn lief haars vaders raad en werd daar door een man in staat. 1. Lest een koepertje ips en fijn kwam bij een heer te werken, om zijn vaten groot en klein met goede banden te verstrenken, maar hij was van liefde krank, hij zong een bedroefde zang: Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kapje wel! 2. Als papakken dit had verstaan, ging dat kuipertje ondervragen, 't kuipertje deelde een kort verhaal van de oorzaak van zijn klaag, dat hij altijd een dogterken teer, maar hij vreesde den vader zeer. Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kapje wel! 3. 'Nou dan zoo fins', brak papakken hoog verheven. 't kuipertje zei: 'dat weet ik wel: het zou kosten mijn jongen, wist hij dat ik bij haar quam, hij zou worden boos en kwaad.' Kuipertje, Kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! Zonder te denken op zyn kind, Brak papakens met verstand: 'Kuipertje, mijn liefste kind, brengt deze maegd in geen schande! Neemt ze stillekens bij haar hand, voert ze naar een ander land! Kuipertje, Kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! Als je dan vertrokken zit, trekt de liefde te behouden, en dat je niet lang en bedelt om deze jonge maegd te trouwen.' Het kuipertje dacht ter ziele tijd: 'Je hebt dat aan geen doofen gezeid. Kuipertje, Kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! Daar was nog een leeg vat, dat hij naar zijn huis moest dragen, om nieuwe banden dit of dat of om een gat in te zagen; daar in des hij van het fijnste hooi voor zijn juffrouw sleet en mooi. Kuipertje, Kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! Als papakken was uit stad, juffrouw nam duizend ducaten, en hij stak haar in dat vat, daar en was niet veel te praten, maar hij droeg het op zynen rug uit het huis zonder gerucht, Kuipertje, Kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! 't Kuipertje heeft niet lang gebeid, maar hij nam zijn liefde vol waardigheid, want daar stond een kaas bereid met twee krachtige peerden, daar met reden ze heel plezier van Antwerpen naar Holland, Kuipertje, Kuipertje, goede gezel, Als hij was tot Amsterdam, trouwden ze in korte tijd, en papakken dit verhaal, ging daar spoedig heen rijden. Hy sprak: "Kuiper, gy zyt een dief, want gy steelt mijn dochterken lief!" Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipt en maakt er jouw kuipje wel! "Ik en heb haar niet verkragt, ik en heb haar niet gestolen; ik heb uw raad volbracht, anders had ik moeten dolen." Hy praatte: "Kuipertje, vol praktisch, ik denk, gy hebt nog wel gelyk." Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipt en maakt er jouw kuipje wel! "Sa dan, kuipertje!" sprak papa, "wilt mijn dochter estimeren. Ik wil zeggen aan mama, dat men aan zal avanceeren." Het kuipertje dankte papa zeer: van een kuiper werd een heer. Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipt en maakt er jouw kuipje wel! Oorlog, kuipertje, tot besluit, die dit klugtje wilt onthouden, neemt daar voor vrij een lesje uit: kunt gij zo een juffrouw trouwen, dan raakt gij van een kuipen weg, iedereen een visch op z'n gedacht. Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipt en maakt er jouw kuipje wel! Vlamsch: Antwerpen, Sammel von J. Thys, Nr. 25. — Druck, 12, 4. 5. Konde zo een Juffrouw trouwen, dan zo raakte van Kuypen weg. In welke verhouding das Vlaamse Lied zu der Arie: "Un tonneur" Her Tien, et jaloux, in dem franz. Singspiel: Le Tonellier, staat; wellicht weet ik niet; de Melodie soll dieselbe sein. t. d. Hagen, in Büsching u. d. Hagen, Volkslieder. S. 420. De titel genoegt, genoegen, Vergnügen — Wij, wonderlijk, Klugt, Schwank — Man in stand, Mann von Stande. 1, 1. Lest, laatst, letst — ips, hups, hübsch — 1, 4. Goeje, goede — 1, 7. Kuipertje, kuiper, Küfer, Bötticher, Büttner, Fassbinder, einer der kuipen, Fässer aus Holz dänben macht — 2, 3. Kort erzählen, kurz erwähnen — 2, 6. Füchten — 3, 1. Fei, grausam — 3, 2. Ho, sehr edelmütig — 5, 1. Ertrecken, reisen — 5, 2. Behalten, behalten, behalten — 6, 8. Beiden, warten — 6, 4. Bomgat, Spundloch — 7, 6. Sonder gerügt, ohne Aufsehen zu machen — 8, 3. Chees, frz. chaise — 8, 4. Kloek, mutig, so een kloek soldaat, ein tapferer Soldat — 8, 5. Fahren, zu Wagen fahren — 10, 1. Verkrachten, schänden — 10, 4. Dolen, umherirren — 10, 5. Praktijk, List, Schelmerei — 10, 6. Gelyk hebben, Recht haben — 12, 2. Onthouwen, onthouden, behalten — 12, 3. Les, Lehre — 12, 6. Sprichwort: Jeder fischt zu seiner Zeit, wenn es ihm recht ist. zwijgt al Stil! ei lieve, laat uw vragen zijnT 2. Hoe kom ik op uw kamerkijn, Ädelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? ^eemt jou toffeltjes in jou band, kousvoeteling maakt zoo zoeten gang! zwijgt al Stil! ei lieve^ laat uw vragen zijn!^ 3. En of bet deurtje kraakt, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? <wij zullender een pont zeep inslaan, dan zalH wel zonder kraken opgaan! zwijgt al Stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!' 4. Hoe kom ik op uw beddeken, Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? <neemt gij de deken en ik bet laken^ ZOO zuUen wij wel te bedde raken! zwijgt al still ei lieve, laat uw vragen zijn!^ 5. Hoe raak ik by u onder. Adelijn, bruin maagdelijn, mooi meisje fijn? 'slaat jou armtjes om de mijn, dan zaFt sint Jan in de zomer zijn! z^jg^ a1 Stil! ei lieve, laat uw vragen zijn!' 272 HollSndiMh: Oudi HaerienM Liedt-Boeck 27. Dfiick 1716. bl. 75. mit noch einer 6. Strophe, die aber nieht iiiitdieillMtf iai. Deittecb: Wo find' ich denn dein« Vaten Hans? in: Newes Tent- sehes Miuicaliflcbes FroKcbes Convirinin. Dnrch Melebior Francken. Coborgk 1621. Nr. 33. Qnelle ffir Wnnderbom 2. Ausg. 2. Tb. 8. 434. IHiland Volkal. Nr. 268. Simrock Volkal. Nr. 187. nnd Kretucbmer Volks!. 2. Tb. Nr. 147. (bier yerandert). — Ein anderer älterer Text in Henrici Stenccii Newe — weltl. Lieder (Wittemb. 1602.) Nr. 21, n. dar- aus in Idnnna n« Hermode 1816. 8. 52. — Knbländiscb Meinert Fylgie 8. 110; Bonnisch 8imrock YoIksL Nr. 188; Kölnisch Mone Quellen n. Forschnngen 8. 160. — Obenrendiseh : Volkslieder der Wenden von Haapt n. Schmaler 1. Tb. 8. 202. Nr. 185. f Nr. 154. Lieve 8 onder richt 1. Meisje, jong, meisje, waar staat uw vaders huisje hier? Stands aan de groene weg, Voor de deur staat een meisje Sprak dit loddervlees meisje. 2. Meisje, jong, meisje, waar gaan we in dit huisje hier? Trek aan het kordeken van de klink, Dat het deurken open springt Sprak dit loddervlees meisje. 3. Meisje, jong, meisje, waar gaan we in dit beddeken hier? Voor het beddeken staat een plank, Springt daarop en wacht niet lang Sprak dit loddervlees meisje. 4. Meisje, jong, meisje, wat doen we in dit beddeken hier? Legt uw hoofdje op mijn kus, Dat zal uw jong hartje lasten Sprak dit loddervlees meisje. 5. Meisje, jong, meisje, waar steek ik nu mijn voetjes hier? Steekt uw voetjes bij de mijne, Het zal Sint Joris' midzomer zijn! Sprak dit loddervlees meisje. 6. Meisje, jong, meisje, waar leg ik nu mijn handjes hier? Legt uw handen op mijn hart, Het zal verdragen met uw pijn en smart Sprak dit loddervlees meisje. Vlaams: Wanda door J.W. Wolf. (Gent 1843). Bl. 186. 187. Mitteil. Herrn Jaak Vande Velde mit der Bemerkung: 'Dies Lied wird In Dendermonde unter der Kroon (onder de Kroon) gelungen. Die Burgen und Mädchen halten sich alsdann fest bei der Hand und tanzen im Kreise herum.' — 5, 4. Het zal zijn Sint Jansmis zomer zijn. Nr. 155. Liebes Unterricht 1. Meisje, jong, mijn maagdje, waar staat uw vaders huisje hier? Trek aan het kordeken van de klink, Dat het deurken openspringt Sprak dat loddervlees meisje. 2. Meisje, jong, meisje, waar gaan we in dit huisje hier? Trek aan het kordeken van de klink, Dat het deurken openspringt Sprak dat loddervlees meisje. 3. Meisje, jong, meisje, waar gaan we in dit beddeken hier? Voor het beddeken staat een plank, Springt daarop en wacht niet lang Sprak dat loddervlees meisje. 4. Meisje, jong, meisje, wat doen we in dit beddeken hier? Legt uw hoofdje op mijn kus, Dat zal uw jong hartje lasten Sprak dat loddervlees meisje. 5. Meisje, jong, meisje, waar steek ik nu mijn voetjes hier? Steekt uw voetjes bij de mijne, Het zal Sint Joris' midzomer zijn! Sprak dat loddervlees meisje. 6. Meisje, jong, meisje, waar leg ik nu mijn handjes hier? Legt uw handen op mijn hart, Het zal verdragen met uw pijn en smart Sprak dat loddervlees meisje. 2. Meisken, jong, mijn maegdeken, waar leg ik mijn kleederen neer? Achter mijn beddeken is een hoek, werp daar in uw kleed en broek, sprak dat lodderige meisje. S. Meisken, jong, mijn maegdeken, hoe kom ik in dit beddeken neer? Daarvoor mijn beddeken staat een bank, spring er op en wacht niet lang, sprak dat lodderige meisje. 4. Meisken, jong, mijn bruiljtekens, waar leg ik mijn voetekens neer? Leg uw voetekens bij de mijnen! 't is Sint-Jans-Dag kermis zin, sprak dat lodderige meisje. 5. Meisken, jong, mijn maegdeken, waar leg ik mijn handekens neer? Leg uw handekens op mijn hart! 't zal verdrijven pijn en smart, sprak dat lodderige meisje. Uit de mondelinge overlevering van Willems Nr. 234. mijn man is thuis, mijn man is thuis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn lievelingskinnetje, en doet uw oogjes toe. Als het regent dan is 't vuil weer, gaat na je huis, en komt morgen weer terug! mijn man is thuis, mijn man is thuis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn zoete lammetje, en doet uw oogjes toe! Vrouwtje lief, wat zingt gij dan? Och mijn alderliefste man, mag ik niet zingen wat ik kan? mijn man is thuis, mijn man is thuis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn zoete kinnetje, en doet uw oogjes toe! Onder mijn wenteltrap daar staat er een bord met wijn getapt. mijn man is thuis, mijn man is thuis, mijn man, mijn man, mijn mannetje! slaap, mijn lievelingskinnetje, en doet uw oogjes toe! Hollands: Apollo's St. Nicolaasgift aan Minerva, Leiden s.a. Vorerst dasselbe Lied in hochdeutsch sein sollenden Versen: Wier teufel Kloft dar an mier huis. — In der Gegend von Hannover wird dasselbe Lied noch plattdeutsch gesungen. 1. drommel, Teufel, Ausruf bei Verwunderungen (sonst dafür auch nikker, dukker, droes, duivel, duivelsekater). drommel wol das ahd. dremil n. gleichbedeutend mit bellerichel, vgl. Grimm Myth. 8. 149. — 8. vuil, schmutsig — 5. bord, Teller. f Nr. 167, Wenn's alle Tage doch Sonntag war! 1. De zondag is wel na mijn zin, hij komt zoo gemakkelijk in; ik slaap met rust, zoolang 't me lust zonder misbaar: ik wou dat 't altijd zondag was! 2. Zondags staat alle handwerk stil, dat gaat zoo fraai na onzen wil; elk tot zijn vriend gaat waar 't hem dient, dat een tot daar: ik wou dat 't altijd zondag was! 3. Het werken is een groot verdriet voor hem die geert en werkt niet; 't is hem een plaag ook alle dag en al het jaar: ik wou dat 't altijd zondag was! 4. Zondags gaan ook de visschers uit met emmer, korf al om den buit, om vangen met schakel, werpnet: den hengelaar, hij wou dat 't altijd zondag was! 5. De vrouwtjens toogen dan haar vlijt om zondags te zijn verblijdt; elk in huis of bij brand of zijn minnaar: ik wou dat 't altijd zondag was! 6. De knechten zijn dan ook bereid om te gaan al met de meid ginds en weer naar haar begeer in 't groen een paar: ik wou dat 't altijd zondag was! 7. Verlof hier mee voor het lest, het dunkt mij altijd zondags best, dan is er vreugd al bij de jeugd, al bij makker: ik wou dat 't altijd zondag was! Hollstein, Oude Haarlemse Liederen, LB. 27, dertiende maand 1716, blad 49, met weggelezen en sommige strofen (Willems Nr. 249). (Gehoort tot de nieuweren Tijd aan.) 1,4. misbaar, Laster — 2, 4. Ander, voor ander — 4,3. Schakel, Kleebegam, Visschenmet, — 4, 4. Hengelaar, Angelfischer — 6, 1. Toegen in Zeeland en Flanderen, flir toonen, zegen. 1. Maandag en dinsdag dan ging ik om een pintje, om een pintje: ik dronk er twee, ik dronk er drie, Tot dronk er tot vijf-en-twintig by. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. 2. Dinsdag en dinsdag dan was het vastenavond, vastenavond: mijn vrouw is op de toer gegaan, en ik ging met een andere. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. 3. Woensdag en woensdag dan ging ik om een kruisje, om een kruisje: wat wil je dat ik een halve dag ga timmeren of ga buisen. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. 4. Donderdag en donderdag dan was het de dag van eten, dag van eten: ze stelden me al de beentjes voor, en het vlees was afgegegeten. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. 5. Vrijdag en vrijdag dan was de dag van slapen, dag van slapen: mijn vrouw was uit kommeren gegaan, mijn bed was nog te maken. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. 6. Zaterdag en zaterdag dan was het de dag van renten, de dag van renten: ik bracht geen enkel oortje thuis, we vielen aan het battementen. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. 7. Zondag en zondag dan was het de dag des Heeren, dag des Heeren, dan deed ik mijn schoon hemdeken aan, daarop mijn beste kleren. Doe je? Doe je? Doe je, Jan? hebben ze dat gedaan? Ja, zei Jan. Vlämisch: Willems Nr. 260 ohne Angabe derQnelle (Snellaert Lied- jes Nr. 53.) ff 2, 3. op den toergaen, spaEieren gehn — 3, 1. woensda^, BGttwoch — 3^ 2. krnisken, das AsclienkrenK, welches der Geistliche am Aschermittwoch jedem Pfarrkinde auf die Stime streicht — 3, 4. bnisBchen, HoU spalten. Plantin : ,,bttysBchen, klonen, klnnderen. Coigner, frapper, bnquer. Adigere, coneare, pnlsare, tnndere." — 6, 3. kommeeren, auf die GeTattersckaft gehen, sich anamschwataen und die Zeit zn vertreiben — 6,3. oortjen, ein Viertelstüber — 6, 4. battementen vom frs. Chatte ment, sich belustigen, spielen n. dgl. Das Lied war schon im 17. Jahrh. bekannt. Snellaert besitst ein fliegendes Blatt vom J. 1638 „Nien kluchtigh liedeken van den Geusen Haes op uytCalloy, op de wyse: Hebbense dat ghedaen, doense, doenae** S. Willems bl. 648. 279 f Nr. 159. Wir sind allzumal Narren, 1. Wi groeten mijn beer met groter eer van Keienborch verbeven sonder iet meer, wi groeten bem seer: god läet bem langbe leven! van ons gbeslacbt so isser veel, men canse niet gbeteUen, wat batet dat ict swijcb oft beel? wi sijn bestreit met dat tailscbe meel, wi dragben cappen met bellen. 2. Wi sijn al mal, tis ons gbeval, wi willent ooc wel weten, int aertscbe dal maken wi gbescbal, ons wijsbeit is versleten, wi en kennen groen wit swert noeb root, waer yint men meerder dwasen? onse sotbeit is so groot, si blijft ons bi tot in der doot, wi en connen niet dan rasen. 3. Die sommigbe gaen striken, men macbse kiken, si willen ons verachten^ voor ons gbeliken so willen si wiken^ si sijn yan ons gbeslacbten, te Botterdam sijn si gbedoopt, te Dixmuien sijn si gbeboren, waer gbi gaet oft waer gbi loopt, gbi vindter sotten opgbeboopt^ int bont gaen si versmoren. 4. Si gaen bragberen met bonte erele; si zijn seer opgeblasen, men moet seeren gelijkens beren, waar vindt men meerder dwaasen? om dat ze bebben zo grote goeten, doen sie al wijze werken, wat men met zulk dwaasen doet? het schijnt dat men mensen moet, duis en kan men niet wel merken. Antw. LB. Nr. 169. 1, 2. Keizer, Narrenburg, kei, Nar - 1, 8. muis, Grillenmehl; lijnen muis muisen noch ziet: zijn Laune, seine Grille nachahmen, of wie es Kilian übersetzt: Inquirer samen faroerem - 1, 9. kapot met bellen, Schellenkappen - 8, 1. mal, narrisch - geval, Geschick - 2, geschal maken, lach machen - 2, 6. meerder, groter - dwaas, Nar - 3, 6. Dix malen in Westflandern moet sehr im Rost der Narrheit gestanden haben; so heilet es in einem Lied (Antw. LB. Nr. 17); Wie sind von Dix' Menschen siecht ene roden leichte loiden. - 8, 9. bont, Pelzwerk, s. das mhd. bunt Müller Wb. 1, 185. - 4, 1. brachieren, stolzieren. Nr. 160. Prost Neujahr! 1. Ik hoor wat nieuwe in deze tijd, : |: het is ons Jan, dat noble kwantje komt bij de meid. :| 2. Ik boord hem praten al van de min; bij zoekt een koosje, ja bij mijn zooltje, al na zijn zin. 3. Wie zou beter looven van deze kwant? beeft bij de vinger, bij maakt bet zomer en neemt de band. 4. Gij vangt nu aan in't nieuwe jaar: 'k wenscha gij meugt vatten nog zeer veel schatten al binnen 't jaar ! 5. Ik schei er met mijn liedje niet: geeft mijn twee duiten, ik zal't niet schieten, wel lieve bruid! Hollandsch: Apolo's St. Nicolaasfeest, Leiden s. a. mit der Weise Du liegst mir Tag und Nacht im Sinn. 281 ff 1, 2. kwantje, Bürachchen — 3, 1. looven voor gelooven — 5, 2. duit, früher kupferne Scheidemünze, zwei Pfennig an Wert — flitzen, hindern. Nr. 161. Pierlala. 1. Komt hier aan bij een hoort een sleutel! Ik zing van Pierlala, een drollig ventje vol genoeg, de vreugd van zijn papa. Wat in zijn leven is gebeurd, dat hoort u in dit lied, 't is al van Pierlala, sa sa! 't is al van Pierlala. 2. Hoe zeer werd Pierlala bemind van vader, moeder, saam! Zeiden hem: Hoort toe, lief kind! Je zult ons erfgenaam zijn, je wordt baatz meester van ons goed, daarom zie toe wat dat je doet. "C'est bon," zei Pierlala, sa sa! "C'est bon," zei Pierlala. 3. "Papakens, maakt u maar van kant, dat ik uw keuzes heb, ik zal me dragen zeer galant gelijk een watersnijper, 'k wil met de bek in 't natte zitten, verbeugen me in bier en wyn. "Aussi," zei Pierlala, sa sa! "Aussi," zei Pierlala. 4. Als Pierlala nu was alleen, wou hij uit vrije gaen, hij dacht: Ik heb genoeg voor twee, ik kan met een vrouw bestaan, en ziend een meiske nae den kwier, zei: 'Wilde trouwen, gelukkig dier? zei ja,' zei Pierlala, sa sa! zei ja,' zei Pierlala. 5. "Ik heb geld en goed genoeg," zei Pierlala; waarop dat aardig meiske loeg en zei al spoedig: "Ja," wil dat gy blijkt van liefde doet, 'k wil hebben uw oprecht gemoed. "Une âme," zei Pierlala, sa sa! "Une âme," zei Pierlala. Hy drove met een zottenkop, en heeft zijn geld verteerd, en toen zijn schuren waren op, sprak hij: "Ik heb geleerd hoe dat van trouwen komt profijt, ziet daar, ik ben mijn schuren kwijt, het is op!" zei Pierlala, sa sa! "Het is op!" zei Pierlala. Als hij zijn geld na had verbomd, toen wist hij geen mede; waar hij om troost ging, elk was ooit: door nood werd hij soldaat. En als hij exercerde dan en aanleidde op den halven man: "Dat is raekr" zei Pierlala, sa sa! "Dat is raekr" zei Pierlala. Ziet, Pierlala stond eens op wacht met zijn geladen roer, hij zag in 't daister van den nacht den davel of zijn moer. Hij riep als bevend: "Hé, is dat niet" maar 't spook en vroeg daar niet naar. "Mon Dieu!" zei Pierlala, sa sa! "Mon Dieu!" zei Pierlala. Hij klom van angst op eenen boom, maar viel weer op den grond, en weer van daar in zynen schroom zo veel hij kon lopen kond'; zag een weergang in haar deur met eenen witten voorzchoot voor: "Hier in" zei Pierlala, sa sa! "Hier in" zei Pierlala. "Sa tapte als gauw een kan hier of wel een pintje wyn! daar greep hij een zoo een leelijk dier, "Klaar bezwyk van angst en pijn." 't Weergang zette hem bij 't vier en kookte een sop met plezier: "Viel bon" zei Pierlala, sa sa! "Viel bon" zei Pierlala. Want Pierlala had nu weer geld, zyn moedigen was dood, hij dacht: kon ik nu zyn hersteld en raken ooit den nood, was ik niet de soldatery! wat middel om te worden vrij? "Coyons" zei Pierlala, sa sa! "Coyons" zei Pierlala. 12. Toen hij het zuipen geleegd had, sprak hij: 'wat ben ik krank! Ik heb aan mijn hart, ik en weet niet wat, ik en leef geen uren lang!' Hij maakte dan zijn testament voor vriend en magen hem bekend. 'Ik sterf' zei Pierlala, 'sa, sa! Ik sterf!' zei Pierlala. 13. En Pierlala lag in de kist met zijn billenkoeken bloot, want niemand anders dacht of wist of Pierlala was dood. Hij werd begraven met de trom, de klokken luidden bom, boft, bom. 'Ga ervoor' zei Pierlala, 'sa, sa! Ga ervoor' zei Pierlala. 14. Veel volk was na de kerk gekomen, men riep: 'Het is Pierlala!' Zijn lichaam men van de bare naam en legde het bij papa. De vrienden zeiden toen: 'Kom, kom! De doden keeren niet weer terug.' 'Ik ween' zei Pierlala, 'sa, sa! Ik ween' zei Pierlala. 15. Als hij nu was in het graf, den tijdbestek van nog geen halve uur, en hoorde dat men ging verblijven en dat men met sloot de deur, hij schopte het deksel van de kist en kroop er uit dat het niemand wist. 'Ik herleef' zei Pierlala, 'sa, sa! Ik herleef!' zei Pierlala. 16. En Pierlala ging recht naar huis en vond zijn naaste bloed, zijn vrienden die met groot gedruis daar twisten om zijn goed. Elk die hem zag, die stond verbaasd, hij greep den besem met der haast: 'Hier uit!' zei Pierlala, 'sa, sa! Hier uit!' zei Pierlala. 17. Als Pierlala nu was hersteld, verzoende hij met zijn vrouw, hij kwistte voorts niet meer zijn geld, maar leefde stil en trouw. En als men soms bij hem kwam en sprak: 'Ziet toch op ons niet kwaad, 't is uit!' zei Pierlala, 'sa, sa! 't is uit!' zei Pierlala. Vlämisch : Willems Nr. 129. (Snellaert Onde en nieuwe Liedjes Nr. 57 ohne Str. 5). Willems bemerkt dazu : ' Dies Lied in YlSmiscJi - Bel- gien jetst noch ziemlich allg^emein bekannt , ist aufgekommen seit den Einfällen der Franzosen unter Ludwig XFV. Der Text desselben nimmt bei jedem neuen und wichtigen Ereignisse eine neue Gestalt an, doch jedesmal ersteht Pierlala ans seinem Grabe uYid spricht sein Urthell au» m 1, 1. kln 4. erfgen aem, 285 t über die ▼orhandenen Zostilnde. £r zeigt sieh dann wie ein w&licher Epimenides, der den Vlaniinger besucht um ihn yor drohender (Gefahr su warnen. Sein Kehrreim besteht dann meistentheils in einigen französischen Wörtern.' Das Lied . hat auch seinen Weg nach Deutschland gefunden , aber sehr bruchstücklich, s. Erk Volkslieder 2. Bd. 4/6. Heft Nr. 14. Doch auch in dieser (Gestalt ist es sehr beliebt worden; Erk hat es spXter vierstimmig gesetzt in s. Volksliedern für Männerstimmen 2. Heft Nr. 77. uchty Schwank — 1, 3. genucht, Lustigkeit — 2, gen aem, Erbe — 8, 1. zieh van kaut maken, sich davon machen, sterben — 8,2. schyyenhebben, Scheiben d. i. Qeld haben — 4, 6. zwier, Mode — 4, 6. loddelyk, reizend, hübsch ~ 6, 3. loeg, lachte — 6, 1. zotte kop, Nftrrin — 7, 1. verbruien, durchbringen — 7, 6. und das Gewehr anlegte auf den halben Mann d. h. mitten auf den Mann schießen wollte — 7, 7. r a e k , Glück, vgl. Stoke 2, 511, 3. 244. — 8, 2. roer, Feuerrohr, Gewehr — 8, 4. modr für moeder - 9, 3. schroom, Schrecken — 9, 6. voorschoot, Schürze — 10, 1. gauw, schnell — 10, 2. pintje, Schoppen — 10, 4. bezwyken, vergehen — 10, 6. zuipen, Suppe, gewöhnlich Wein- snppe mit Eiern und Zucker — 11, 2. moeiken, Mütterchen — 12,6. maag, der Verwandte — 13, 1. kist, Sarg — 13, 2. billekens, das Gesäße, nates — 13 , 7. fraei, hübsch — 15 , 3. verbljd, ver- gnügt — 15, 5. Schoppen, wegstoßen — 15, 7. herleven, wieder lebendig werden — 16, 1. recht, geraden Wegs — 16, 2. bloed, Verwandtschaft — 16, 3. gedruis, Lärmen — 16, 5. verbaesd, be- stürzt — 17, 3. kwisten, verschwenden. f Nr. 162. Junker Jan. 1. Jan myne man zou rtdter worden, kon hj gVaken aen een peerd: 'k pakke den brandel uit den heerd, daer heeft Jan myne man een peerd. Hupsa, jonker Jan^ die wel ruiter worden kan! 2. Jan myne man zon ruiter worden, kon hy g'raken aen een zaSl: 286 'k breek een ei, 'k geef hem de Bchnel, daer heeft Jan myne man een zadl. Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kan! 3. Jan mjme man zou ruiter worden, kon hy gVaken aen 'nen toom: 'k neem myn hemde, scheur den zoom, - daer heeft Jan myne man 'nen toom. Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kani 4. Jai^ myne man zou ruiter worden, kon hy g'raken aen een spoor: 'k breke 'nen pot en 'k geef hem d'oor, daer heeft Jan myne man een spoor. "Hupsa, jonker Jan, die wel ruiter worden kan!" Vermisch: F. A. Snellaert, Gade en nieuw liedjes (Gent 1852.) Nr. 69. Frans, schon in Gentse Mandaart mitgeteilt, vorkommend in Sermoe in Monnes Anzeiger 1838. Sp. 385. — 1, 2. geraken, gelangen — 2, 2. zadel für sadel — 3, 3. scheuren, schreieren — 4, 3. ohr, die Öhr, der Henkel. Vollständiger und zugleich sinngerechtiger „Bruder Malcher“ in schleischer Mundart in meinen Schles. Volksliedern Nr. 261, woselbst auch andere mundartliche Texte nachgewiesen sind. Nr. 163. Das arme Häslein. 1. Ich armes Häslein in 't wilde Woud, ich worder gejagt und voranuts gestoßen, vor alle Leiden, Zorn muss ich vlieden, bin ich nicht ein armes unnozelle Tier? Zu Welt und hab ich kein Quartier. 2. Ich ehr nicht als gras und grün, wie kann ich dann weniger schade tun? Mit grünen Blättern, ich versäube, es trinke einmal auf meinen Gefallen Schönen Wasser aus einer klaren Fluss. Den Delphinen, Haften und das grüne Wild, das sind meine Zuflucht und mein Spiel, daer ich mit losen Stücken meines Lebens, meine letzte, und mache mein Bettzeug aldaer unter den blauen Himmel klar. Die Jäger die suchen mich so zu jähen: viel Lenden jagen mich hinter her, in besehen und börsen, sie suchen alle meine Spuren, sie bemmen sich auf mich so sehr verächtlich und dürsten nach meinem unnozellen Blut. Dann laufe ich den Berg auf so schnell, ich wachte mir vor den Händen frei; aber niederzudrücken, sie müssen mich hinterhalen, sie fangen mich mit großem Gewalt. Denkt einmal, wie das beestje dann ist, so ontsetzt. Welcoming die Händen, die mich haben gebracht, dann sagen sie: wessen Händen haben die getan? Der eine sagt die seine, der andere die meine, aber wie das getan hat, ob nicht, das arme Häslein ist in harten Schmerz." Zijn raven, zin pikken mijn alzoo zeer, zijn schreend, zin breken mijn ledencens teer, zij brommen, zij morgen, zij grommen, zij knorren, zij zijn op mij zo zeer verstoord, en door de bonden word ik vermoord. Den winds die bewaakt mij, tijd dat de jager komt daar bij, die mettertijd spoed. Zeer kloek van moed, mij hangt met mijn grauwen rok lustig omhoog aan een essen stok. Den jager staat daar staande met groot genoegen mijne retraite doet tijd mijn gedachte zijn trompet moet klinken, de honden over mij groot en klein Instlijk zingen in 't gemeen. Ik aarzelm haasken, ik scheep vermeten moed, omdat ik word gegeten van het edel bloed. By haren banketten zij mij op tafel zetten en drinken eens een glaasje wyn: wat kan meer nobeler dierken zijn? Oorflos gij jagers van het groene woud! wanneer gij eet van mijn beutel, sa lustig wijd drinken tot mijn gedachte, ter ere van dit haasje jent! hier hoor ik nu mijn testament! Ik plag te lopen in 't groene veld, mijn hertje dat was altyd ontsteld. daar stond ik te klagen als in de groene hagen en dat als bij een watervliet, en hier besluit ik mijn verdriet. Den Heer tegen den Kok. O wassam, wassom, akker elementum, keertum en wentum, akketentom en brentom, dat ik van middag verwentum. Yiiämiach und holländisch. Mir liegen zwei Texte vor: beide weichen im Ton einander sehr ab und sind noch überdem sehr verderbt; beide sind fremd und sehr viele Strophen angelegt, wodurch das Ganze nun verloren hat. Den flämischen Text gibt van Dries mit Weglassung mehrerer Strophen, aber doch noch in 15, und an der Sammlung des Genter Volksbuchdruckers van Parnam in De Eendek 1862. Nr. 25. und bemerkt: „Es ist 18 waer, es ist aerdig bescheiden, U deerlyk in den van Parnam schen drok gebunden, mehr es schynt ons geen bespokenwerk om 't wat beter op seine pooten te zellen," was er jedoch nicht getan hat. Den holländischen Text fand ich in: De vrolijke Jongen, Te Amst. bij de Erve H. Rijnkders, 17 Strophen. Ich habe versucht, ans beiden Texten das Lied herzustellen u. „war in seiner Einfachheit, die es wahrscheinlich ursprünglich hatte. Es verdankt jenen Zeiten seiner Entstehung, als noch Hetz- u. Treibjagden u. die Falknerei an den Lieblingsvergnügungen der Fürsten und des Adels gehörten. Wahrscheinlich wurde es noch in späterer Zeit zur Belustigung der Weidengenossen, wenn sie eben nach Vollendung der Jagd beim Schmaus saßen, gesprochen oder gesungen. Daher denn auch im Holländischen am Schluss das Latein. Die deutschen Texte stimmen hin und wieder so merkwürdig überein, dass man eine ursprüngliche gemeinsame Quelle annehmen sollte. Vgl. den schlesischen Text Deutsches Museum 1862. II. S. 160, dann den mitteldeutschen bei Erk, Liederhans Nr. 67., den schwäbischen daselbst Nr. 67.<i. und den rheinischen bei Kretschmer 2. Th. Nr. 288. Z. B. Ich arme Has im weiten Feld, Wie wird mir doch so grausam nachgestellt! Bei Tag und bei Nachten, Da tut man nach mir trachten. Man trachtet mir nach dem Leben mein: Wie bin ich doch ein armes Hülsenhus! Was bin ich für ein kleines Waldthier! Was machte ich denn für einen Schaden allhier? An einem kleinen Blattchen Da denkt ich mich ersättigen. Ich halte mich auf in meinem Revier Und trinke das Wasser für mein Geschmack. Und kriegen mich dann die Hunde zu sehen, Muss ich ein Entlein mit ihnen gehn; Durch hohe Berge und tiefe Täler Da jagt man Märten überall, Ich lauf den Berg hinauf geschwind, Vorbei als wie der Wind. Doch jenseits in dem Grunde Erwischen mich die Hunde, Und greift mich endlich dann das Weh, Der Jäger mich an seinen Sattel bindet. Im Reineke Fuchs heißt Martin der Affe und Lampe der Hase. Hör. Beif. P. IX. Und haben die Herren ein hohes Fest, Da heben sie mich auf bis zu allerletzt. Bei allen Trinkensachen Da denken sie mich verwenden. Auf mich trinken sie den rheinischen Wein Wie bin ich ein so delikates Hülsenhus! Nr. 164. Zusammenrede zwischen einem Priester und Koster und anderen singenden Personen. Op de stemme als 't begint. 1. Priester. Waar bist thou, Lambert meine Knabe? Koster. Hier bin ich, Herr, euer getreuer Knabe Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden: was brengen ons de Kerkeluiden? Koster. De Kerkeluiden haben uns wohl bedacht, sie haben uns pennies gebrochen. Alle zingen. Een belletje klinkklankfort. ora pro nobis! morgen eten wij stokvis, overmorgen labberdinaan, zondag zullen wij te gast gaan. 2. Priester. Waar bist thou, Lambert meine Knabe? Koster Hier bin ich, Herr, euer getreuer Knabe. Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden: was brengen ons de Kerkeluiden? Koster. De Kerkeluiden haben uns wohl bedacht, sie haben uns een hoentje gebracht. Priester. Een hoentje kaasbronun. Alle lingen. Een belletje, klinkklankloos. Enz. Priester. Waar bist u, Lambert, mijn knecht? Koster. Hier ben ik, heer, uw getrouwe knecht. Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden; wat brengen ons de kerkeluiden? Koster. De kerkeluiden hebben ons wel bedacht, zij hebben ons een eentje gebrocht. Priester. Een eentje, quetsje, een hoentje kaakje. Alle zingen. Een belletje, klinkklankloos. Enz. Priester. Waar bist u, Lambert, mijn knecht? Koster. Hier ben ik, heer, uw getrouwe knecht. Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden; wat brengen ons de kerkeluiden? Koster. De kerkeluiden hebben ons wel bedacht, zij hebben ons een gans gebrocht. Priester. Een gans, een quans, een eentje quetsje, een hoentje kaakje. Alle zingen. Een belletje, klinkklankloos. Enz. Priester. Waar bist u, Lambert, mijn knecht? Koster. Hier ben ik, heer, uw getrouwe knecht. Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden; wat brengen ons de kerkeluiden? Koster. De kerkeluiden hebben ons wel bedacht, zij hebben ons een zwijn gebrocht. Priester. Een zwijn, een quijn, een gans, een quans, een eentje quetsje, een hoentje kaakje. Alle zingen. Een belletje, klinkklankloos. Enz. Priester. Waar bist u, Lambert, mijn knecht? Koster. Hier ben ik, heer, uw getrouwe knecht. Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden; wat brengen ons de kerkeluiden? Koster. De kerkeluiden hebben ons wel bedacht, zij hebben ons een schaap gebrocht. Priester. Een schaap, een quaap, een zwijn, een quijn, een gans, een quans, een eentje quetsje, een hoentje kaakje. Alle zingen. Een belletje, klinkklankloos. Enz. Een kalf, vreet half! een schaap, een quaap, een zwijn, een quijn, een gans, een quans, een eentje queckorum, een hoentje kaaketorum. Alle aanvullend. Een belletje klincklankdorum. Priester. Waar ben jij, Lambert, mijn knecht? Koster. Hier ben ik, heer, uw getrouwde knecht. Priester. Ga in 't westen, ga in 't zuiden: wat brengen jullie ons de kerkeluiden? Koster. De kerkeluiden hebben ons wel bedacht, zij hebben ons een koe gebracht. Een koe, loopt toe! een kalf, vreet half! een zwijn, een quijn, een gans, een quans, een eentje queckorum, een hoentje kaaketorum. Alle aanvullend. Een belletje klincklankdorum. ora pro nobis! Morgen eten wij stokvis, overmorgen labberdans, zondag zullen wij te gast gaan. Undistinctio : Scheltema's Sammling, Anfang des 18. Jahrhunderts. bistou (bist du) weist auf Deutschland hin, und da findet sich denn ook dasselbe Lied in anderen Fassungen, es lässt sieh schon am Anfang des 16. Jahrhunderts nachweisen. Het is een Spottlied op de omwegen der Oost-Geen. Zogezien versezijn sommige tijden, in Najaar, op de Drie Koningen Dagen of op de die Fastnacht, pflegde de Vorst in omgeving van zijn Kost, zoals het in Noord-Duitsland nog voor 50 jaar („Pastor sammelt*) gebruikel was, ten Haas met Hans zijn Gekisse eenzamen samenvoegen. Die bestonden dan meestal in levensmiddelen, zoals dat gaf het Brood, Eieren, Kolen, Speck, Schinken, Würste, allerlei Geflügel, ook wel Wein. De oudste tekst, freilich nog onvolledig, laat zien, naar een Anfangsvorm uit het 16e Jahrhundert (Magdalenen - Bijbel van Breslau) : Knecht Baprecht, wat willen wij zeggen of zingen? de paren, die willen ons niets meer brengen. 