title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: Dit boek is u aangeboden dat het auteursrecht erop is verlopen, zodat het boek nu deel uitmaakt van het publieke domein. Een boek dat tot het publieke domein behoort, is een boek dat nooit onder het auteursrecht is gevallen, of waarvan de wettelijke auteursrechstermijn is verlopen. Het kan per land verschillen of een boek tot het publieke domein behoort. Boeken in het publieke domein zijn een stem uit de verleden. Ze vormen een bron van geschiedenis, cultuur en kennis die anders moeilijk te verkrijgen zou zijn. Aantekeningen, opmerkingen en andere kanttekeningen die in het origineel stonden, worden weergeven in dit bestand, als herinnering aan de lange reis dat het boek heeft gemaakt van uitgever naar bibliotheek, en uiteindelijk naar u. Richtlijnen voor gebruik Google werkt samen met bibliotheken om materiaal uit het publieke domein te digitaliseren, zodat het voor iedereen beschikbaar wordt. Boeken uit het publieke domein behoren toe aan het publiek; wij bewaren ze alleen. Dit is echter een kostbaar proces. Om deze dienst te kunnen blijven leveren, hebben we maatregelen genomen om misbruik door commerciële partijen te voorkomen, zoals het plaatsen van technische beperkingen op automatisch zoeken. Verder vragen we u het volgende: + Gebruik de bestanden alleen voor niet-commerciële doeleinden. We hebben zoekmachines naar boeken met Google ontworpen voor gebruik door individuen. We vragen u deze bestanden alleen te gebruiken voor persoonlijke en niet-commerciële doeleinden. + Voer geen geautomatiseerde zoekopdrachten uit. Stuur geen geautomatiseerde zoekopdrachten naar het systeem van Google. Als u onderzoek doet naar computersvertalingen, optische tekenherkenningsystemen of andere wetenschapsgebieden waarbij u toegang nodig heeft tot grote hoeveelheden tekst, kunt u contact met ons opnemen. We raden u aan hiervoor materiaal uit het publieke domein te gebruiken, en kunnen u misschien hiermee van dienst zijn. Laat de eigendomsverklaring staan Het "watermerk" van Google dat u onderaan elk bestand ziet, dient om mensen informatie over het project te geven, en ze te helpen extra materiaal te vinden met Zoeken naar boeken met Google. Verwijder dit watermerk niet. Houd u aan de wet Wat u ook doet, houd er rekening mee dat u er zelf verantwoordelijk voor bent dat alles wat u doet legaal is. U kunt er niet van uitgaan dat wanneer een werk beschikbaar lijkt te zijn voor het publieke domein in de Verenigde Staten, het ook publiek domein is voor gebieders in andere landen. Of er nog auteursrecht op een boek bestaat, verschilt per land. We kunnen u niet vertellen wat u in uw geval met een bepaald boek mag doen. Neem niet zomaar aan dat u een boek overal ter wereld op allerlei manieren kunt gebruiken, wanneer het eenmaal in Zoeken naar boeken met Google Staat. De wettelijke aansprakelijkheid voor auteurs rechten is behoorlijk streng. Informatie over Zoeken naar boeken met Google Het doel van Google is om alle informatie wereldwijd toegankelijk en bruikbaar te maken. Zoeken naar boeken met Google helpt lezers boeken uit allerlei landen te ontdekken, en helpt auteurs en uitgevers om een nieuw lezerspubliek te bereiken. U kunt de volledige tekst van dit boek doorzoeken op het web via http://books.google.com/ Wenken voor een bijstand 35. Openbaring voor het Kersfeest, Openbaring XXII: 20, 38. Het Kersfeest, Lucas II: 13, 14, 44. Bij de wisseling des jaars, Psalmen XC: 12; Efeze V: 15, 16... 49. Johannes in de wildernis in de Joodse bijbel. Zondag, Het vereenigde gebed, Mattheüs XVIII: 19, 20; Psalmen XXXIV: 6. 55. Maandag, Schuldbelijdenis en Dankgeving, Ezechiël IX: 4... 59. Dinsdag, Voorbidding voor Geloovigen, Efeze XI: 14-21... 63. Woensdag, Voorbidding voor Onbekeerden, Jakobus V: 16... 69. Donderdag, Het Christelijke Huisgezin, Genesis XII: 1; Handelingen XVI: 31... 73. Vrijdag, Gebed voor Israel, Hozea III: 4, 5; Roomse brief X: 1... 78. Zaterdag, De Natie van de aarde. Roomse brief III: 29... 83. Zondag, Het Hoogepriesterlijk gebed. Jobs XVII: 20, 21... 87. Gaat het Vieren niet aan? Klaagelijkheid 1: 12... 93. "O" Gethsemani, Mattheüs XXVI: 36-46... 98. De Booding van de Heere Jezus in ons lichaam omgedragen, 2 Korintiërs IV: 10... 104. Genialeenschap met Christus, Filippense brief III: 10... 109. Wat mij te danken hebben aan het leven van Gods Zoon, Roomse brief V: 8-10... 117. Christus leeft in mij, Galatia III: 19, 20... 120. Hemelmarkt, De aanbidding van de Koning. Lucas XXIV: 51, 52... 125. Vrijdag na Hemelvaart, Koninklijke gaven, Psalmen LXXIII: 19; Lucas XI: 13... 130. Zaterdag na Hemelvaart, Het werk van de Heilige Geest, Jobs XVI: 8; Jobs XVI: 14... 134. Zondag na Hemelvaart. Blijft in Jeruzalem, Lucas XXIV: 49... 139. Maandag voor Pinksteren, Eendragtig en volhardend bidden, Handelingen I: 14... 144. Dinsdag voor Pinkster, Moeten ook mijn bidden om een uitstorting van de Geest. Ezech. XXXVI: 27. 147. Woensdag voor Pinkster, De Heilige Geest onmisbaar, Rom. VIII: 9; Jobs, in: 5. 160. Donderdag voor Pinkster, Is de Geest des Heeren verkort, Mic. 1: 7. 154. Vrijdag voor Pinkster, Blust den Geest niet uit, Spr. 1: 23; 1 Thess. V: 19. 159. Zaterdag voor Pinkster, Wordt vervuld met den Geest, Efeze V: 18. 163. Pinksterfeest, Zij werden vervuld, Hand. II: 4. 168. Voor het Avondmaal, Klaag. III: 40 171. De dag voor het Avondmaal, Jozua VII: 12, 13 176. Voor het Avondmaal, Jesaja LXI: 8. 178. Voor het Avondmaal, Hebr. X: 23 184. Voor het Avondmaal, 1 Cor. X: 16 191. Voor het Avondmaal, Luk. XXII: 15, 16 199. Na het Avondmaal Luk. XXII: 31, 32 203. Voor het Avondmaal, Mark. XIV: 51 206. Na het Avondmaal, Hand. IX: 6 210. Gods woord in den Bidstond. Efez. VI: 1, 18 214. Bezwaren tegen het Gebed. Job XXI: 15. 217. Verscheidene lessen omtrent het Gebed. Luk. XVIII 221. Voorbiddend voor geloofigen. Col. 1:9 — 12 225. De beloften Gods. 2 Cor. I: 20. 229. Zoeken en vinden. Ps. LXIII: 2; Matth. VII: 8 233. De hand des Geloofs 2 Krön. XXX: 8; Mark. III: 5 236. Ongerechtigheid in het hart. Ps. LXVI: 18, 19 239. Gebeden en aalmoezen. Hand. X: 3, 4 242. Het gebed in zware lijden. Micha VII: 7 — 9 245. Het bidden in den Geest. Efeze VI : 18 , 251. De zucht der ziel. Ps. LXII : 2 ; Ps. LXV : 2, 3 253. In groote droogte, Jerem. XIV : 22 257. Het gelaat des aardrijken vernieuwd. Ps. CIV : 30 263. De Oogst. Hand. XIV : 17 268. Het Vallen der bladeren. Jesaja LXIV : 6 272. Sprinkhanen. Joel II : 12, 13 276. DE TAFEL VAN DEN GENADESTROON. 1 "En de troon had zes trappen, en een voetbank van goud, aan den troon vast zitten. Desgelijks is in geen koninkrijk gemaakt geweest. — 2 Krön. 9 : 18, 19. Er moet in het gebed een vooruitgang, een toenemen, een opklimming zijn. Het is niet genoeg dat men op de hemel-ladder staat; men moet op diezelfde hooger rijzen en al nader komen tot volle gemeenschap met God en den hemel. Vanwege de groote verscheidenheid van Gods leidingen met de zijnen zou het moeilijk zijn om al de verschillende gemoedsoefeningen te beschrijven zoo als zij de een op de ander volgen in het gebedsleven. Iedere ziel heeft haar eigen Jakobsladder, waar God zelf de onderwijzer en helper is. En het is alleen de oefening en de ondervinding des gebeds, die de rechtste kennis geeft van den vooruitgang van het gebedsleven. En toch zijn er in de groote hoofdtrekken enige algemene punten van overeenkomst, waarin, volgens de lessen van Gods Woord en de leiding van Gods Geest, bijna alle ondervindingen samenstemmen. En het kan de ziel soms nuttig zijn om hierop te wekken tot nieuwe en hogere vorderingen, zoo de hoofdafdeelingen van den gebedsweg haar worden aangewezen. Terwijl ik over de verschillende standen van het gebedsleven dacht, was het mij alsof er vooral zes waren die duidelijk onderscheiden konden worden. En terwijl ik weder zocht of er geen gedeelte van Gods Woord was naar aanleiding waarvan ik dit kon voorstellen, dacht ik aan den tekst die hierboven staat. En het was mij als of ik den troon van Salomo, desgelijks er in geen koninkrijk gemaakt is geweest, een heerlijk beeld had van den genadetroon. Ik zag voor mij den Heer op zijn troon zitten, en de ontelbare schare van bidders verdeelde zich voor mijn oog in de verschillende trappen van vordering, die zij in het gebedsleven hadden gemaakt. En in de verschillende kringen, de een boven den ander oprijzende, van de hoogsten, die, hoewel nog in het vlees, zich verblijdden in het werkelijk voorgevoel van den hemel, tot de laagsten die nog pas begonnen te bidden, kon ik duidelijk het tegenbeeld zien: De troon had zes trappen, en een voetbank van goud, aan den troon vast zijnde. DE ZEESTE TRAP. 1. De eerste trap des gebeds is: het gebed om tijdelijke zegen. Nood leert bidden. De uiterlijke nood is dikwijls de eerste drijfveer waardoor degene die weinig of in het geheel niet bad, zich tot het ernstig roepen tot God laat voeren. Als hun bang zal zijn, zullen zij Mij vroeg zoeken. De gejaagde ziekte van een geliekt kind, het vooruitzicht van te moeten sterven, een verlegenheid waar de mensch geen uitkomst kan zien, was dikwijks de aanleiding om mensen tot ernstig bidden te drijven. Zelfs bidden is de vrucht van een overtuiging van Gods almacht als Schepper, en onze afhankelijkheid als schepsel, maar gaat dikwijls gepaard met verregaaude onkunde omtrent de zonde of de verzoening. Het is dan op de oppervlakkige vroomheid die weinig weet dan alleen dit, dat de lieve God toch naar zijn schepselen zal horen. Het is de bidder bij zulk een bidden niet juist om God en zijn gemeenschap, maar enkel om zijn hulp te doen. En de God die de jonge raven hoort als ze roepen, hoort ook dit gebed. Heeft Hij zijn Zoon knechtsgestalte laten aannemen om de mensen te verlossen, dan wil Hij ze ook wel laten bidden als dienstbaai hun hulp middel in een mensen nood, om daardoor aan hem een vat te krijgen, en hem verder tot zichzelf te trekken. Van deze tijdelijke verlossing op het noodgebed van degenen die God nog niet vrezen, is vooral de geschiedenis van Israel vol. Denk aan den tocht door de woestijn, (zie Psalm 77.) Of aan den tijd dat de Geesteren. Of aan voorbeelden als van Achab (1 Kon. 21 : 27—29). Ook Nineveh is een voorbeeld (Jona). Niet anders was het met degenen die tot den Heere Jezus op aarde kwamen met hunne ziekten. Gelijk vooral blijkt uit de geschiedenis der tien melaatschen, vroeg en verkreeg menigeen de aardse redding, zonder dat de ziel tot gemeenschap met den Heer werd gevoerd. Daarom is het ook verstandelijk het vaste vertrouwen waarmee de mensch soms om het tijdelijke bidt, en de opmerkelijke verhooring die hij vindt, als een wonderlijke geloofskracht te hebben, wat zou het een bijzonder bewijs van een hoge gemeenschap met God zijn. Zo iemand heeft meermalen later getoond dat hij God niet waarlijk kende. Zulke gebedsverhoorings zijn nog geenszins zaligmakende genade. En toch heeft zelfs dit gebed grote waarde. Bij kinderen, bij heidenen, bij onkundigen is het veelal het begin van Gods arbeid aan de ziel geweest. Dat wij daarom toezien op het niet te hoog, maar ook niet te gering te achten. Die tijdelijke gebedsverhooring, acht het niet te hoog, als of dit een zeker teken van genade was. Neen, het is noch slechts het lokalen, waarmede de Heer u tot Zich te trekken wil. Maar acht het ook niet gering: //De goedheid van God leidt u tot bekering.// Elke uitkomst in den nood, al die hulp waarvan gij voelt dat gij het aan Gods tussengekomst te danken hebt, is Gods genadige roepstem. Gij zijt nog maar op den ondersten trap des gebeds. Het gevoel uwer zonden, dat wel eens bij u opkomt, de geheime onrust van uw hart, als gij den Heer weer verlaat hebt, laat Gods verhooring in het tijdelijke loerken om ook hiermee tot Hem te komen, dan leert gij waarlijk hoog te klimmen. Om alles nog eens samen te vatten: //Op deze trap bidt de mensch niet om Gods wil, maar om zijn eigen wil. God is hier slechts een middel om uit den nood uit te komen, Intussen laat God zieh deze behandeling gevallen, wat om den mensch te redden is Hem geen verzoeting te diep, Heeft de mensch den moed zijne band naar de help des Almachtige hoogsten dat het strekken, dan heeft de Groote Verbarmer ook de onvermogelijkheid die band te grijpen en te helpen; Door de dankzegging en de begeerte om zijn geloften te betalen, wordt de geroepen dikwijks een eind nader gebracht tot zijn God. En dan begint Hij, die zich eerst als een gewillig dienend middel had laten gebruiken om hulp te verschaffen, zoetjes aan Heer te spelen, en zijn heiligheid te laten gelden in de ziel. tot welke Hij door de hulp in benauwdheid toegang heeft verkregen. Een of ander schoonen morgen ligt Dagon 't onderste boven voor de arke op den drempel van den tempel. Weinig weet de mensch met wie hij te doen zou krijgen toen hij den Heere inriep om hem te helpen. De rust die hij vroeger genoot wordt gestoord; de verschrikkingen van den Almachtige kundigen zich aan; en de mensch leert bidden om de zondenvreveling in Christus. Hiermede beklimt hij den tweede trap. Ter opheldering van een en ander dienen het volgende voorbeeld: Onder de vele uitnemende schrijfsters over het geestelijk leven, die tegenwoordig in Engeland de pen voeren, is Anna Shipton een van de eerste. In een tal van kleine werkjes worden de twee grote gedachten: de teederheid van een leven in de gemeenschap en leiding des Heeren, en de goddelijke kracht waarmede de Heer zulk een leven, tot heil van anderen, zekerlijk wil verzegelen, op de heerlijkste wijze voorgesteld. In het eerste hoofdstuk van een dezer werkjes (The Secret of the Lord) geeft zij het volgende verhaal van de eerste maal dat zij wezenlijk heeft geleerd bidden. "Zo god mij niet helpt, kan niemand dat doen," deze woorden werden half wanhopig uitgesproken door een vijfjarig meisje, van een bleek en droefgeestig gelaat. Een vruchteloos zoeken naar iets dat zij verloren had liet haar overstelpt van droefheid. Zij zat alleen op den vloer, en zonder iemand op aarde om in haar leed te delen, zag zij voor de eerste maal van de aarde op naar den hemel. Zij had bij ondervinding de les geleerd: "des menschen hulp is ijdelheid." Wat zij verloren had was een gouden keten met een locket met haar moeders haar. Zij had diegenen gedragen van den tijd dat zij zich iets kon herinneren. Zij moest het allen avond op de tafel neder zetten, dat gezien kon worden dat het veilig was. Zij had dit verzuimd, en nu was het weg - hoe en waar, kon zij niet denken. Zij wist dat zij gestraft zou worden - maar het was niet dit, ook niet het verlies van het sieraad, dat haar bedroefde; maar haar hele rijkdom, en de vreugde van haar leven, had het moederloos kind in dat haar-lokje verloren. De onverschilligen die om haar waren merkten dat zij niet at; maar de gouden keten werd niet gemist, en niemand begreep de oorzaak van haar droefheid. Ik wou dat het was Zondag", zeide het arme kind, "dan kon ik naar kerk gaan, misschien zou God mij dan hooren." Het kind wist nog dat God overal nabij is voor degenen die Hem aanroepen. Dit was op den vrijdag, en er moest nog een lange dag verloopen eer zij naar Gods huis kon gaan. Maar de lengste dag heeft een einde, en eindelijk was het Zondag. Knielende in de hoek van de bank, met haar gezicht tegen de muur, ontboeekte zij de begeerte waarmede haar hart was vervuld alsof het breken zon, en eindigde gelijk zij begon: "Zoo of mij niet helpt, kan niemand het doen." Zij had Hem gebeden haar het verloren locket te doen terugvinden, want Hij alleen wist waar het was. Toen zij ophield, daalde een vreemde stille vrede in het hart van de kleine bidster. Zij twijfelde niet of haar gebed had het oor bereikt van de Heer die de wereld bestiert. Ja, genadige en almagtige God, de Vader, en ook de Moeder der weezen, als een dien zijnde moeder troost, hebt Gij haar getroost. Gij zoudt voor haar zorgen. Toen zij terugkeerde naar de kinderkamer, was het eerste wat zij zag, de gouden keten. Haastig opende zij het, om te zien dat haar schat veilig was. De kracht des Heeren had op het geweten van den dief gewerkt, om het gestolene terug te brengen, en het was eerst dertig jaren daarna toen het uiteindelijk kwam wie de schuldige was. Maar het kind wist niet wie te danken die haar gebed had gehoord. Alleen de ziel, die verlossing heeft in het Lam dat geslagen was, weet waarlijk te danken. Geliefde lezer! dat kind zelf is het, dat nu verhaalt van het eerst duidelijke teken van de zorg van den hemelse Vader over een arm medezondaar. Ik weet niet zeker op te geven in hoe verre deze eerste blijk van mijns Vader zorg op mij invloed heeft gehad. Maar dit weet ik dat sedert ik Hem als mijn Verlosser en Heer gekend heb, het mij dikwijks beschaamd gemaakt heeft dat ik het eenvoudig geloof van een kind had verloren. En dat door lange jaren van zonde en onkunde de gedachte aan de teruggevonden keten mij dikwijls bevestigde in de verzekering dat de God, die de jonge raven hoort als zij roepen, veel meer zorgen zal voor de ziel die op Hem hoopt. En zo is het nog heden mijn uitroep, gelijk toen: "Zo Gij mij niet helpt, kan niemand het doen." 1. Op de bede /r/ Geef ons heden ons dagelijksch brood, Voigt onmiddellijk de andere, /En vergeef ons onze schulden. En zo leidt de Heer menig mensch van het aardsche om het hemelse te zoeken. Bij den eenen is het de begeerte om dankbaar te zijn die hem doet zien hoe weinig hij met een onbekeerd hart in staat is dankbaarheid te betoonen. Bij een ander gebeurt het dat, wanneer God later het gegevene terugneemt, Hij door de beproeving den zondaar ontdekt hoe het niet /Om niet was dat hij God gediend had : de kastijding doet hem zien dat hij niet zoozeer God of zijne genade werkelijk gezocht had, als slechts zijne gaven. Het gaat hem zoo als Jacob. Te Bethel sprak hij slechts van het brood, en de kleding, en het veilige geleide, die hij van God verlangde (Gen. 28 : 21, 22), te Shechem, 20 jaren later, moest hij inwendige zielsworstelingen met God doorstaan over zijne zonde, hij moest weenen en smeeken (Hos. 12 : 5), toen eerst kon hij zeggen : //Mijn ziel is gered," en kreeg hij den nieuwen naam van Israel. Gelukkig degenen die zien van den eersten trap tot den tweeden laten leiden. Bij velen, helaas! geschiedt dit nooit. Zij bidden getrouw elken morgen om dagelijksche zegeningen; zij danken getrouw elken avond voor Gods goedheid; zij trachten dankbaar te zijn, al moeten zij bekennen dat hunne dankbaarheid ver te kort schiet; maar zij komen nooit verder. Met de dieren des velds deelen zij in Gods Schepperszorg; boven de dieren des velds erkennen zij van wien het alles komt; zij spreken van God liefst als van de Voorzienigheid; zij vergeten ook niet den lieven Heiland, maar verstaan eigenlijk niets van de verzoening der zonde die Hij in zijn bloed heeft tot stand gebracht of de zalige vergeving die Hij aan de ziel Sehenken en verzekeren wil. Gelijk sommigen nooit van den eersten tot den tweeden trap komen, zo kunnen er ook aan de andere zijde eenigen zijn die tot den tweeden trap als in eens en zonder den eersten komen. Terwijl degenen die als kinderen godsdienstig worden opgevoed, vaak door den eersten tot den tweeden trap gevoerd worden, leert de Heer menig roekeloos, die in het tijdelijke nooit heeft geleerd te bidden, in eens om precies en de vergeving van zijn zonde te vragen. Voor deze is de eerste trap eenvoudig de gedachte dat er een God is, van wien zij afhankelijk zijn, die aangeroepen wil worden, en verlossing geven; zij komen menigmaal in eens, als zij uit hunne zonden ontwaken, tot het gebed om vergeving en vrede. Na deze twee voorlopige aanmerkingen over den Tweeden Trap, moet onze derde deze zijn: Het verschil van den tijd dien men op deze trap des gebeds doorbrengt kan zeer groot zijn. Bij den een is die tijd soms zeer kort. Hij vraagt en ontvangt vergeving der zonden; hij gelooft aan de belofte Gods, en zij wordt aan hem vervuld, hij smaakt den vrede Gods, en haast zich dan om hooger op te klimmen. Bij anderen is het weer zeer lang. En dat wel om verschillende redenen. Bij sommigen komt het nooit tot het genot van vergeving der zonde, omdat hun hart er niet waarlijk naar verlangt. Zij hebben zo veel gevoel van de zonde dat zij onrustig zijn, maar niet zo veel dat zij geen rust nemen willen, tot zij genade hebben. Neen, zij meenen dat hun onrust, hun bidden goede tekenen zijn, en zij hopen dat zij wel terecht komen zullen. Zij zijn wel bevreesd om verloren te gaan, daarom bidden zij om vergeving. Maar zij zijn niet gewoon de wereld los te laten, zij verlangen niet waarlijk naar de vriendschap en den vrede met God en daarom nemen zij die nooit begeerig aan, als zij hem in het woord worden aangeboden. O ik vrees dat er velen zijn op deze trap die zich ontzettend bedriegen, en die met al hun bidden verloren zullen gaan. Maar dan zijn er nog anderen bij wie daar oprecht bidden in het veld is, en die door onkunde en misverstand op den tweeden trap worden opgehouden. Zij weten niet dat vergeving werkelijk in 'één keer gegeven wordt als een genadegave, en dat een arme zondaar dit weten en zich daarin verblijden kan. Door een gebrekkige onderwijzing in de godsdienst, door gemis van een heldere Evangelieprediking, blijven zij gevangen in de strikken van de wet en de werkgerechtigheid. Weleens bidden zij om de verlossing als iets onbepaalds, zonder te denken dat de eerste gave der verlossing is een vrije vergeving. Soms willen zij eerst heiligheid verkrijgen voor zij vergeving aannemen. Zij weten niet dat de zekerheid van vergeving de ingang is tot de weg der heiligheid. Zij willen de inwendige verzoening van het hart voor zij de uitwendige verzekering van Gods vergeving in het woord aannemen; zij willen God liefhebben voor zij durven denken dat God hen liefheeft; zij willen gevoelen voor zij geloven. En alzo, omdat zij Gods weg niet gaan willen, missen zij wat zij zoeken, zij bidden maar ontvangen niet, omdat zij niet geloven. In hun aanhoudend bidden en strijden zoeken zij vooruit en al nader te komen; hopen zij het te bereiken, al was het maar op hun sterfbed. Zij weten niet dat God gereed is en de gave der vergeving direct en in één keer kan schenken. Zij hebben het heerlijk woord niet gehoord of verstaan: "Vandaag is de dag der zaligheid." "Die gelooft zal ontvangen de vergeving der zonden." (Hand. 10:48.) Misschien denkt iemand dat het moeilijk is tusschen deze soorten van bidders te onderscheiden. Dikwijks is dit werkelijk het geval. Maar er komt ook dikwijks een tijd dat het niet moeilijk is. Daar is namelijk een onderscheidende teken. Wanneer in een gemeente onder zulke bidders de heldere evangelieprediking wordt gebracht, met de vrije en dringende aanbieding van het direct genot der zaligheid, dan wordt het onderscheid gezien. De oprechten, zelfs wanneer zij die niet direct aannemen kunnen, verblijden zich in deze prediking. Zij belijden dat het hunne schuld is dat zij de vrede der vergeving niet hebben. En velen hunner komen tot geloof. Van de anderen daarentegen ergeren, ziehen velen. Als er zo wordt aangedrongen op dadelijk geloof en dadelijke vergeving, dan is hun dit niet aangenaam. Zij onderwerpen zich niet aan dit, zij zoeken allerhande verontschuldigingen en uitwegen. Om met de wereld vrede te houden, willen zij liever niet al te na bij God komen: zij zijn tevreden om vergeving te bidden, zonder vergeving te hebben. God zij hun genadig! Uit het bovenstaande wordt het duidelijk wat de hoofdles is die wij elkeen, die naar licht vraagt omtrent deze tweeden trap van het gebedsleven, zouden willen inprenten: Bij God is vergeving bereid, gij kunt die dadelijk verkrijgen; geloof in den Heere Jezus, en de vergeving is de uwe. De vergeving is in Jezus bereid, wordt in het Evangelie nabij gebracht en aangeboden; en vereist slechts het geloof om ons eigen te worden. Niet al uw ernstig bidden zal u haar doen smaken, zoo gij niet in een geloofsdaad haar aanneemt en u toegewijnt. Gij moet niet alleen vragen, maar ook nemen. Om vergeving te bidden, zonder vergeving aan te nemen zal u niet baten. Laat het volgende verhaal u dit duidelijk maken. De Eerwaarde Heer Earle schrijft: "Ik heb eens een heerlijk geval gehad, ter opheldering van deze noodzakelijkheid des gebeds. Een beer kreeg zulk een diep gezicht van zijn zonden, en gevoelde zoo zeer, dat, zoo hij geen hulp kreeg, hij verloren moest gaan, dat hij laat in den nacht naar mijne kamer kwam. Hij liep rond, en riep: "Ik ga verloren! Wat zal ik doen?" Hij knielde neder bij een stoel, boog zich naderhand werkelijk met het aangezicht op den grond en riep tot God. Ik zag dat als hij niet een inzicht kreeg van wat Jezus gedaan had, zijn bidden hem niet helpen zou. Ik zei herhaalde dat hij een ogenblik stil moest zijn en naar mij luisteren. Ik zei hem dat zijn tranen en smeekingen hem niet helpen zouden, maar dat hij alles moest loslaten en Jezus in het geloof aannemen. Ik sprak van het werk van Jezus en haalde een paar verzen aan van een eenvoudig gezang, waarin gezegd werd : "Niets, zondaar, niet met al, Niets, o zondaar, neen! Jezus stierf en deed het al, Lang ja, lang genoeg. " En maakte hem duidelijk dat Jezus alles betaald had en dat er voor hem niets overbleef om te doen. Door zijn tranen heen sprak hij : "Is dat waarlijk zoo, Mr Earle? Is deze de weg?" "Ja, deze is de eenige weg." In eens begon hij weer te zuchten en te klagen. Ik vroeg hem weer om te denken, terwijl ik hem nog eens wees op het werk des Heeren, en dat Jezus alles had voldaan, en dat er niets, groot of klein, bleef voor hem om te doen. De geest gaf licht in zijn hart door het woord, en te midden van zijn tranen begon hij te spreken : "Ik geloof dat Jezus alles betaald heeft. Ik dacht dat ik iets moest doen. Nu zie ik dat Jezus alles gedaan heeft, en dat ik daarom op Hem kan vertrouwen." En toen hij wegging sprak hij : "O, ik ben zo gelukkig." Een bewijs dat al het weenen en smeekingen van de boetvaardige niet helpen zal, zolang hij niet komt tot de beoefening van een daad des geloofs in Jezus Christus. Er is nog een opmerking van belang omtrent sommigen die nooit verder komen dan deze tweede trap. Gelijk als zij hier verblijven zonder tot vrede te komen, zijn er anderen die, zodra na dat zij vergeving hebben, niet verder komen. Als zij maar vergeving hebben, zijn zij tevreden; naar iets hogers streven zij niet. Zij danken weinig, en bidden als of zij nog nooit vergeving hadden. Zij verliezen ook werkelijk de zekerheid en de zalige ondervinding ervan, omdat ze er niet in voortwandelen. En zij strekken anderen die op deze tweede trap komen tot grote hindernis, omdat zij oorzaak geven tot twijfel en tot lastering bij degenen die opmerken hoe iemand zeggen kan dat hij vergeving der zonde heeft, terwijl hij niet kert in de vreugde en de heiligheid des Heeren. De juiste gesteldheid is van de man, die, zodra hij vrede heeft, voorwaarts en hoger op wil, tot rijkeren zegen, en nadere gemeenschap met God. Op diezelfde Paasnacht, weet hij dat de verlossing door het bloed des Lams, door den uittocht naar Kanaan wordt gevolgd; hij houdt zich gereed op te trekken en het land in bezit te nemen. Zodra hij niet dankt voor de vreugde der vergeving, of hij wil van de Vader nog hogere en betere zegeningen genieten. Christen! deze is de tweede grote les die wij omtrent deze trap inschreven. Zodra gij vergeving en vrede gevonden hebt, dan dadek vorder en hoger in het gebedsleven. Er zijn nog betere dingen voor u weggelegd. Uit hetgeen is gezegd, blijkt genoegzaam welke verhouding er bestaat tussen het gebed om vergeving en vrede op de tweede trap, en faillietmaking op de derde trap. Deorde God, diesge: eerst zalig, dan heilig. Dat is, eerst de zaligheid, als een vrij gegeven schenking door het geloof aangenomen, daarna, uit daaruit, dan de heiligmaking. Maar dan ook - zoo nauw is het verband en zoo zeer wordt de zaligheid geschonken om tot heiligheid te voeren, dan geldt de regel dan weer - hoe een heiligheid, hoe meer zaligheid. Zoo zeer als de heilige dankbaarheid moet worden - de zaligheid volgt niet op de heiligheid, maar heiligheid op zaligheid - zoo zeer moet de gelovige geleerd worden te verstaan dat als hij dat eerst heeft, de andere zijde niet uit mag blijven: op zaligheid volgt zeker heiligheid. Heelaas dat er zoovelen zijn die op de tweede trap enige mate van vrede vinden, maar dan nooit verder gaan. Gelukkig degenen die het beseffen dat de zaligheid die gesmaakt wordt in de vreugde van de schuld en de vloek der zonde maar een onderpad is van de nog hogere zaligheid, van de vrijmaking en overwinning van de macht en de smaak van de zonde. De nog hoogere zaligheid van den derde trap : den meesten goovigen is dit niet in den aanvang duidelijk. Gewoonlijk zijn het bittere ondervindingen waardoor zij van het blijven op den tweeden trap moetei opgejaagd worden. In de eestste vrugte en opgewektheid der vergeving verbeiden zij zich meestal dat het vuur van hun eerste liefde en ijver nooit verdoven kan. Zij hebben de zonde nog maar oppervlakkig leeren kennen van de buitenzijde, in haar gevolgen en de straf die zij brengt, en dientengevolg de verlossing van Jezus ook in de vorm die zij aangegrepen: een verlossing van de troost, een herstelling in de gunst van God. Maar de Heer voert hen vorder. Sommigen verliezen door onwetzaamheid en overtreding hun vrede, en geraken in donkerheid. Anderen worden, bij al hun waakzaamheid, hun innerlijke onmacht gewaar, en de vreeselijke macht van het aangeboren bederf, en leeren daarbij dat dan het beloofde leven van vreugde en overwinning is, waarop de toezeggingen Gods hen hadden gewezen. Inwendig verlangen naar de volle verlossing wordt alzoo opgewekt, de honger en de dorst naar de inwendige gerechtigheid worden gaandeweg gemaakt, opdat de Heer dan naar zijn gewoonte, de belofte vervilt: "Hebbende bij begeerdigd gemaakt, verrijkt gij begerigheid." Het dagelijks roepen der ziel gaat uit naar heiligheid, naar vrijheid van de macht der zonde, naar gelijkvormigheid aan het beeld van Jezus. Van de lessen die op deze trap geleerd worden achten wij deze volgende voor de Kommaamsten: —. Dat is vooreerst de les dat de heiligheid niet bestaat in de goede werken die de wedergeborene doet. Dit is een zeer algemeen voorstaat. De pas bekeerde gevoelt dat hij de Heer, die hem verlost heeft, dienen moet en voor Hem leven. De drang van zijn hart doet hem dit begeeren. De dankbaarheid voor de genoten verlossing, de liefde tot den Persoon des Verlossers; zijn hem zulke magtige drijvers, dat hij meent in de kracht van deze twee alles te zullen volbrengen. Hij ondervindt spoedig hoe ongenoegzaam zij zijn. Hij maakt nieuw geloften, en doet nieuwe pogingen en belooft zich bij de Lesde van Christus om heilig te leven — en toch gelukt het hem niet. voortkomen. Hij ziet in dat de heiligheid Gods is, en dat ze hem van God moet worden medegedeeld. Terwijl hij in het begin meest bad om kracht om het goede te doen en de zonde te overwinnen, om kracht, die zijn zwakke pogen zou ondersteunen, leert hij gegeven dat hem iets ergers ontbreekt dan enkel zwakheid; de oude mens in hem is God nog zeer vijandig, en hij verlangt om te weten of er geen belofte is, geen voorziening in Gods genaderaad, om dezen oude mensch en zijn zonde ten onder te houden. De bidder vraagt om de openbaring van de heiligheid Gods in zijn ziel, en deelgenootschap daaraan. 2. Het antwoord komt dikwijls als een grote verrassing. Wat gij vraagt, dat hebt gij. En gij hebt het ook geweten, maar er niet op gelet, en er geen gebruik van gemaakt, en daarom er geen zegen van gehad. De Heilige Geest is fidei Geest der Heiligmaking. Nadat gij in Jezus geloofd hebt, zijt gij met den Heiligen Geest begiftigd; Hij is tot U ingekomen om in u woning te maken. Al uw pogingen, waarvan gij meende dat gij die als een verloste en een kind des Heeren deedt, waren in eigene kracht, in de kracht van den oude mensch. Gij hadt wel het nieuwe leven in dat u tot dankbaarheid en liefde en heiligheid aanzette. Maar gij wildet, als kind van God, den oude mensch dwingen om Gods werk te doen, de onde natuur inspannen om den wagen des Geestes te trekken. En dat kan niet. Gelijk gij, om de eerste vergiffenis en aanneming als kind te verkrijgen, van uzelf moest afzien, om het van boven te ontvangen, alzo met de heiligmaking. Gij moet leeren dat iedere dag, iedere nacht, iedere stap de leiding des Geestes u onmisbaar is; en dat gij niet om den Geest te bidden hebt, als of hij nog niet gevonden was, maar gelovig te erkennen dat Hij in u is. Met deze ontdekking treedt er dikwijks in het gebed van den geloovige een geheel nieuwe wending in. En dat wel in de geloofsbeoefening. Er wordt onder de Christenen helaas! veel meer gebeden dan geloofd. En zulke gebeden helpen weinig. Men roept ernstig om heiliging, om hulp, om sterkte, om overwinning, maar schijnt niets te krijgen. Waarom? "Om uw ongeloofsgewilligheid", zegt de Heer. Maar wanneer de Christen verstaat dat hij de Geest, door welken God het antwoord op het gebed om heiligheid bewerkstelligt, reeds in zich heeft, dan voelt hij de noodzakelijkheid van bij elk gebed het geloof te beoefenen. Als hij bidt om heiliging, hetzij in het algemeen, hetzij in de een of andere zonde, dan houdt hij stil in het gebed, dan dankt hij God dat hij de Geest reeds heeft, en hij spreekt het geloofsvertrouwen uit: "Vader, wat ik van U gevraagd heb — gij hebt uwen Geest, die in mij is, gegeven om het in mij te werken." Dan maakt de ziel waarlijk vooruitgang in het gebed; zij krijgt moed om zeker te zijn dat er niets is dat die geest Gods, die in haar woont, niet in haar zou kunnen werken. Men zou kunnen denken dat degenen die bij het ontvangen van vergeving ondervonden hebben de onmisbaarheid en de kracht van een geloofsdaad in het gebed, dat nu voor altijd zouden onthullen. Het is echter niet zo. Laat het ons dan nu aan een Christen die naar de heiligheid jaagt, zien toe dat hij bij elk bede een duidelijke geloofsdaad beoefent: Heere, ik geloof dat, wat ik nu vraag, mij gewaarborgd is in de Heilige Geest, die ik in mij heb. En als de vraag zich ontstaat: Zal het gebed dan zo noodig zijn, als ik geloof en weet dat de geest reeds in mij is? dan is het antwoord ook niet ver. Zo waarlijk is de Geest binnen in ons en met de vader daarboven, dat zijn alleen in gemeenschap met de vader is, dat zijn werking ontdooien worden. Wij hebben het levende water in ons — maar het is in de toenadering tot, en de verbinding met de levensbron daarboven, dat het krachtig en overvloedig zal uitstroomen. 3. Maar er is nog een derde les, die op deze trap wordt geleerd, gezamenlijk met en door middel van de voorgaande. Deze namelijk: dat de Heilige Geest de heiligheid in het hart werkt, door Jezus in het hart te openbaren. Dat Christus onze heiligmaking is, zoowel als onze rechtvaardigmaking, is een waarheid welke meer dan een Christen getracht heeft aan te nemen, maar zonder vrucht. Toen zij het hoorden, dachten zij daarin het einde van hun strijd en moeite te vinden, maar zij zijn teleurgesteld. Het was omdat zij die twee dingen van elkaar scheidden: Christus onze heiligmaking, de Geest onze Heilige. De heiligmaking die er voor ons in Christus is, met andere woorden, het heilige leven van Christus, kan alleen door den Heiligen Geest ons toegeëigend worden. De gezegende arbeid van den Geest bestaat niet slechts in enkele werkingen tot verbeuging en heiliging, maar daarin dat Hij Christos in ons een vorm wil geven, dat Hij Christus in ons gebooren en verheerlijkken wil. En wanneer wij deze twee gedachten beginnen te vatten, en als eigendom te genieten, Christus in al zijn volheid, mijne heiligmaking, en de Geest, in al zijn kracht, om mij van oogenblik tot oogenblik die volheid te doen toekomen, en daaruit met te delen, dan smaken wij iets van de heerlijke zaligheid die op deze derde trap genoten wordt. Wij leeren ons in een altijd durend eenvoudig geloof op de Heere Jezus te verlaten voor onze bewaring en onze heiliging; de verzekering is ons eigen geworden dat de Geest niet ver is, maar altijd in ons is, om het werk en het leven van Jezus in ons te openbaren. Als voorbeeld ter opheldering dienst ter vervolg van de geschiedenis waarvan wij een deel reeds hadden geplaatst: Terwijl ik daarmee voortwandelde, de vrede Gods dikwijls verontrust door de zoete koosje die ik nog deed, bracht de Heer mij onder een andere prediking. Daar hoorde ik spreken van het Opstandings-Leven van Christus. Het was mij iets nieuws. Daar ontdekte ik dat ik weer op weg was om in mijne oude dwaling te vallen en in plaats van op Jezus te zien, op mijzelf te zien om de zonde te overwinnen. Daar leerde ik dat het werk van de Heilige Geest in de Christen was om de zonde, en het zondige ik, ten onder te houden door het hart altijd op Christus te vestigen. Dit was mij een heerlijke ontdekking, en naar dat het Woord van God mij het meer duidelijk maakte (want in het Woord van God vond ik nu altijd iets nieuws) begon ik God te smeeken mij iets te doen weten van de kracht van dit Opstandings-Leven in Christus, opdat ik er de werking van kon genieten in de overwinning der zonde. De Heer verhoorde mijn gebed genadig, maar ik moet bekennen dat het antwoord anders kwam dan ik verwacht had. Ik vond dat het in zeker opzicht de gehele opoffering van mijn eigen wil was, en dat ik al mijne ingebeelde rechten zelfs tegenover de mensheid moest laten varen. Onder ergernis stil te blijven, tegen de onverständigen zachtmoedig te zijn, de vijanden en kwaadsprekers te vergeven, en ook niet in het minste kwaad voor kwaad te vergelden, omdat mijn Heer dit alles verboden had, was meer dan waar ik op had gerekend, toen ik om gemeenschap met mijn Heer in zijn Opstandings-Leven had verzocht. Veelen waren de worstelingen die ik met mijn eigen wil had, en had ik nog den strijd gevoerd zoo als vroeger, het zou mij zeker mislukt zijn. Maar nu wist ik dat ik de Heilige Geest in mij wonen had om mijn zwakheden te helpen. De Geest deed mij nu altijd op Christus zien om kracht, gelijk vroeger om vrede, en als ik mij aan Christus vastklemde om kracht, werd ik gerijkt gewaar dat ik stil te staan en het heil des Heeren te zien had. Ik heb dikwijks verbaasd moeten staan over de werking zijner kracht in mij waar iets indringend tegen mijn eigen wil en hoogmoed, en dat tot toom of drift wilde opwakken. Hoe die kracht het ten onder hield! Het was niet ik, maar Christus in mij werkende door den Geest, die onbedwingbare humeur in toom hield, en mijn hoogmoedigen en stijven wil deed buigen voor den Vader, volkomen tevreden om niets te zijn, zoo slechts mijn geliefde Heer mij alles mag worden. En zodoende werd de vroegste begeerte van mijn hart— heiligheid van leven— gedeeltelijk vervuld. Maar nu zoek ik het niet onomweg een regt te geven om een Christen te zijn; neen, ik zie dat het slechts de vraag is of het nieuwe leven door den Geest in het hart gewerkt. Ik geloof ook zeker dat dit het voorregt is van elken Christen, indien in plaats van den Geest te wederstaan en te bedroeven bij zich aan Hem te willen overgeven. Hij zou dan ondervinden dat de strijd niet onze is, maar de Heeren, en dat de overwinning zeker is voor hen die zulke sterkte aangrijpen. De volgende waarheid die mij geestelijk werd toegeëigend was door een preek over de woorden: "Na in Christus Jezus zijt gij, die eertijds verre waren, nabij geworden door het bloed van Christus." De hoofdgedachten waren: Naber, Nabij, Nabijgebracht. Welk een gezicht kreeg ik toen van wat mijn Heiland voor mij gedaan en verworven had. En hoe levend werd mij de dierbare waarheid van de eenheid van Jezus met zijn volk; dat ik met Jezus aan was, en met de Vader gelijk met de Zoon. Ik kon zo volkomen zeggen wat in het lied werd opgezongen: So near, so very near to God, So dear, so very dear to God, I cannot nearer be, I cannot dearer be, For in de persoon van zijn Zoon De liefde waarbij Hij de Zoon liefde, Ik ben zo dichtbij als Hij. Zul is zijn liefde voor mij. Dit is zo dierbaar voor mij. En terwijl ik op mijn vroeger leven van ongeboorzaamheid terugzag, en dacht hoe Hij mij moest beminden bebben om mij zoo aan te nemen en met zichzelf voor eeuwig te verbinden — was het mij als of het alles te veel was : ik kon slechts zeggen, mijn Jezus, mijn Verlosser, mijn Heer. Mijn liefste is mijne, en ik ben zijne. En ik ging heen en leefde van de vreugde van den Heiligen Geest. Gedurende zes maanden genoot ik de vreugde des Heeren ongestoord en in volle mate, het "Abba Vader" onophoudelijk in mijn hart. Zóó sterk was die vreugde, en zoo brandend mijn hart, dat waar ik Kinderen ontmoette, ik mij genoodzaakt vond van mijn dierbare Christus te spreken. Maar hoe werd ik soms telegesteld. De een zei dat ik met mijn woorden voorzichtiger moest wezen, anderen zagen mij ongeloovig aan; ik begon bij te denken dat mij iets misging. Maar eene preek die ik kort daarna hoorde over het woord "Christus is alles" maakte alles recht. Ik werd in het ongestoorde bezit en het volle genot van mij nieuw Christus verzekerd. 