title: Fabelen en Vertelsels, in nederduitsche Vaerzen Gevolgd.
creator: Christian Fürchtegott Gellert
text: Hy draait zyn' hoed, flaat in de band : yy £er ik dat päd my laat betwisten,» ^^ Verlaat ik liev^ goed en land*" Tk gramfchap voert met (helle fchreden Henj naar de naaste flad om raad : Maar ziet, Heer Glimpf, zyn Advocaat, Was eveh naar het tand geredäi. Hy loopt en haalt hem in met {poed...* yy Hoe was dat, vraagt ge, in zyn vennogon ? „ Glimpf was te paard en Klaas te voec? ** B§tich( ge iny dan inct eeQ logeq?. r Stel I H E T P. R b c E $/ iJy Std die gedaditea uä W an, 'Je Zou anders 9 om dien hoon te trecken j L^ zdf eens met Heer Qimpf gaan ^recken« Ik zeg 't nog eens^ Klaas haalt hem iru Hy grypt dm toom , door toom gedreven. 99 Go^n dag, Heer I zegt hy mec verdriet : 99 Myn Buurman Kees, die dei^eniec ! 99 Diefchelm ! . . . 'k wühemgeen'fdiddnaamgeeven. 9, Die gek!.. denk hoe ik be^ verftoordi 99 Zegt dat het päd 9 dat onze vdden 99 Van^n fdidd, hem 9 h»n toel)ehoorc; 99 Die fixJtitheid wQ ik hem vergelden. 9, Mynheer ! myn allerbeste koe 9 9, Dan nog zes fchqnds havä: toe ! (*t Paard hinnikte op het woörd van haver.) ^ Odi ! help my tegen hem: pleit dat ^er 't Dorp van daver*! „ Geen mensch , fprak Glhnpf , nam ooit de zaaken beter waar f, Dan ik : uw Buumian moet voorzeker aditerl^gen. „ Gy hebt gdyk : dit 1yd gern tegenzeggen. „ Uit uwe<reden Uykt het klaar« D 4 » Ge- 5<>. H E T* P R b C E 8. 99 Genoeg; men dagvaard' hem : *k zal alles kßar bewyaj , ^ *k Ben niec gevifoon myzelv* te pryzto : , 9, Dit voegt gecn* eerlyk* AdvocaaL. 9, Doch viaag vry, dk zal 't u verklaaren^ * 5, Of 66n Proces flnts twlntig jaaren ^ Poor my verloren is : volg bUndelings myn'^ raad* 9, Ik zal 't pleidooi met kracht beginnen« ,, Een woord een man : gy zult het winnen. Heer Glimpf ryd voort. Klaas roept hem na : „ MjTihee yy 'k Hou myn bcloftcj^ ja nog meer." Hoc lievig wierd de flryd gedreven ! Hoe menig riem papier wierd yllings vol gefchreven ! Het halve Dorp wierd in de zaak bevat, Men zocht geti^gen , en verhoorde een reeks vm Bperen j En vyfiintwintig , die toen zweeren moesten , zwoerea ; Eenflemmig dat het gantfche päd , Qm wdks betwisting Klaas zo hevig zieh verftoorde, Hem, volgens h oudst bericht, gehed niet toebehoorde^^ Wel , Klaas , de zadc gaat taamlyk flocht t Ik weet niet veel van 't procedeeren.; ^ HetProces» 57 Maar, onder ons, hoe ook *t Proces moog* keeren, My dimkt gy hebt zeer wdnig recht. Eilt vonnis wyst hem af : party blyft zegqpraalen. Maar hoc 't hcm tegcngaa, Glimpf moedigt hem wedr aam* ,, Laat toch 't Proces zyn' loop j vxaees tüets ; laat my begaanJ ^, 'k Zweer dat ik 't eindlyk döör zal dringen : 't kan niet faalen : » Maar'\ . . ,,Tc Vat het.Goed,Mynheer ! 'k zal ftraks het^dd gaan Klaas leent een goede fbm. Vyf jaaren duiirt de ftryd. (haaleo. Maar waqrom toch zo lang eetf tyd? 'k Moet u hiervan onkundig laaten : Gaa, Lcezer! vraag het de Advocaatcn, Het laatfte vonnis komt. War zegt gy nu, myn Vrind? Klaas wint de zaak, 't Is waar, hy leed ved by dat twisten. Maar fchoon hy huis en hof met pleiten moest verkwü^ ^ En huis en hof reeds aangeOagen vind, Genoeg dat hy het Päd door 't procedeeren wint ! » ö! Roept hy, leer van my het pleiten nooit te ftaaken, M Gy ziet het. diiidlyk: Recht blyft recht in alle .zaafaen. D 5 DB DE BEDELAAR. JLjen Beddiaar trad, met ontHooten degen, • • • Li 't huis eens mans, die ved bezat, * 4. Dien hy, hem wenlchende des hemels dierbren z^;en, Op 't nedrigfle om eene almoes bad Iky fpiak hy, ken uw diristlyk harte: Gy fchept vermaak in de armod by te flaan, £n tiekt u, mec oprechte finarte. De elende van uw* naasten aan. Myn fineeken zai uw ziel bevtreegen. Gy ziet« ik vraag u niets met fchaamtloos onbefcheid: ^$en; ik verlaat me alleen (hier wees hy hem den d^en} Alleen op uw liefdadighdd. Op deeze wyz*, lofbedelende Schryvers, Spreekt ge dk om zyn goedkeuiing zasu Op \ TI: * 1.' • : 4 »-_ T>T • >» y r T » • » ^ ^ 1 .K D E B £ D E L A A R. 59 Pp *t nedrigst' mdd ge ons 't dod uws yveis, Cn doet bdeefdelyk ons uwen eisch verflaan. Hcn Sdhryver dwingt ons nooit hem onzen lof te fchenken : ö Neen; dk oorded' naar zyn' lust f Op oijze I^ykhqd is hy gdlieel gerast : ' Opdat wy echter daaiäui denken , , Toont hy ons j op den zdfilen tyd , In beide handon kryg en flryd. II E T ' HET PAARD EN DE HORZEL. Jl«eti Ptod , de loem der dritte Paarden , Van pooten fyn, vlug, Cbhoon en fiout ^ £n, als eea mensdi, tiotsch van gebaarden^ Dio^ zynen Meester door een woud 't I£eld in zyn draf het hoofd omhoog geheven ^ Wanneer een Horzd , zonder fchroom^ Op vlu^ vlerkjes voortgedreyen , Zieh ne^rzette op zyn' blanken toom. Zy lekte 't fdiuim, dtt ze overvloedig R(»idöm 't gebit veigaderd vond. Vercrek^ vermeede ! liep het moedig En briesfehend Ros : vertrek terilond! Heeft de eerbied mywaart u begeeven? Dürft gy een Fäard verbittren? Spreelc ! Zo 'k flechts het hoofd fchud, moet gy beeven« Het ichudde 't hoofd, de Horzel week. De * - * 1 A>' L Ti n ♦ » • r HeT PaARÜ EN t>Z HORtEL. ^^x De Vlieg trachtte editier zieh te wreeken. 2y vioog hem na om 't Dier te fleekeaj Stak 't in den neus en liet niet los, 't Paard fdirikt en {pmgi al fteigrend' heen en weder, Raakt met zyn yzers vast, Ibrt in de finiiken neder» JBn bredct eea been : daar Ugt het moedig Ros. T * 41 41 Per kleinen haat cp zieh te laaden Bederft veeltyds den groocflen man. Wie u als vriend niet hdpen kah 9 Kan veeltyds u als vyand Ichaaden. «• jr» Rm D E ^ r D E R E I Z E N- Jtl#en Vorst maakte ecns in al zyn Staaten Eea wet bekend, dat elk van al zyne Qnderzaaten^ Die eenig ampt begeerde^ een' zeekien tyd Moese reizen-, öm in nutte zaakeri En kunst.en weetenfdi^ zieh te oefenen met vlyt Hy liet hiertoe naaiiwkeurge kaartcn maaken. Hern , die zo vens sds mooglyJc was zoa gaan, Bdoofde hy, om klem aan zyn bevd te geeven, Met zyne fchatten by te flaan. Noqit was een wet zo duidlyk vooigdchreven. Maar wyl, uit vrees, de reis de meesten t^enßond, Is 't gantsch niet vreemd dat dk het voorfchrift duister voni Elk was op 't hoogft' vemo^d met zyne kundi^eden, En de eigenliefde hidp den zin der wet ontleeden : Een ieder gaf dien zin daaräan Die 't beste met zyn neiging kon beftaan. ^ Dodi * ** •• •«» 1 1 T ' \ ■> ' ' f D B R £ I Z B N. 6^ )odi hierm was men *t eens : mea moest gdioorzaam weezen. Men onderzodic tetdond de kaaiten ^dn voor d^n » Vzarop de ligging van de Landen was te leezen. Zeer veden roaden dus^ dodi in den geest - all^dn. De reis was dan völbragt naar hun gedachten. Men zfig *er anderen, die ras AI *t noodige in geieecfiieid bragten y £n waaridoi dat wanneer men fledits reisvaardig was, "; De reis als reeds volvoerd was te achten. Een groQt gecal ving d'uittogt ^oedig aan , '^z Msöf zy 'c waerddrond geheel doorkruisfen zouden ; Maar weinig mylen verr* beflooten ze op te houdien , Alsöf toen aan \ bevd reeds was voldaan. Nog anderen, docur waan of valfdie drift gedreven, Beflooten meer te doen dan hen was voorgefchreven. ^ 2y Msden längs gisbaande w^en niet : Maar duistre bosfchen döör, längs akeligs paden; £n , met een' zwaaien last belaaden , » Volbragten zy hun reis mct kommer en verdriet, £n dachten dus , na hun terugkomst in hun wooning, Gantsch uitgeteerd, gekweld met ziekte en pyn, Het Het heerlykfle cerämpt waard' te zyrt* Zy rdsden nlet op kosten van den Koning. Doch menig ddn, door wien geen' fl^ gedaan^ (Sets tot volvoering van 't bevd was ondernomen y Hield, dag aan dag, om verder voort te komen^^ By 't vorsdyk Hof om rdsgeld aan* ♦ ♦ ♦. « fioe jammerlyky (hoor ik ved Leezers klaagen,> Is dit verhaal! Men geeuwt 'er van. Sdiaamt zieh de Dichter niet ons zaaken vöör te diaagen , Die naauw* een kind gdooven kan ? . Waar vind men zulke onzinnigheden ^^ Ab ons de Dichter hier vertoont ? Dit, dit zyn wezens zonder reden. Door zulke ichepfeb is de waerdd niet bewoond. ö Vriend, wat twist gy met den Diditer? Ei, zie de meeste Christnen.aan: Zie hun gediag; en wecs dan riditer Qf dit tafi:ed niet met de waarhdd kan beflaan. ff. y. R. II E T r -* — ■ — ^— - -- — - HET TESTAMENT. Ir hil^mon, die, by ved^vennogen, Een edelmoedig hart bezat, En , met des naasten leed bewogen , Zyn eigen voordeel ligt vergat ; Phil^mon kon noditans den nyd geenszins ontwyken ,. Hoe gul hy ook zyn gunst den nydigen Kec blyken. Twee buuren droegen hem een' onvetzoenbren haat,' En deeden elk hun best om kwaad van hem te fpreeken : Waarom 9 't Geluk had hem geplaatst in hooger ftaat : En is de vooripoed niet een onvergeeflyk kwaad ? ^ Zyn vrienden raadden hem zieh van dien fchimp te wreeken. y, Neen , fprak hy , neen ; ik" wil hen 't laströn niet verbiön : ,, Zy zullen, "na myn dood, tot hun verwondring, zien „ Hoe ongegrond zy my 't bezit eens goeds misgimnen , ^, *t Geen weinig menfchen flechts met nut gebruiken kunnen.'' « Hy IKerf niet lang na deezen tyd. Dus luid zyn Testament : „ 'k Begeer dat, na myn fterven , E 99 M>Ti . ^ 66 Hbt Tbstambmt« 5^ Myn beiijQ budreo il nffn goedien zuUen e ^ Dewyl him wangunst my die goedren hee Hoe menig vriend bdchouwt dit Testament met fpyt ! 9y Hoe! zegt men» tot dien prys kon ik hem ook wd haaten : ^ Moest hy my daarom niets, zyn buumi alles laaten?'* De beide buuien neu eerlang Dit Testament voldoen y en juidien om dien zegen : Het procedeeren was toen niet, als nu, in zwang: Zy hadden anders niets gekregen. Dus zien zy zidi in 't vol bezit geftdd. Nu hoort men hen den Overledetf roemen , Hem *t licht van zynen tyd, de mildheid - zdve noemen } Dodi om niets anders dan om 't erven van zyn geld^ Want vö(Jr zyn' dood wierd hicrvan niets geineld. Zyn onze buiiren nu, verrykt door dit vermögen j^ Gdukkig en vemo^d ? Misfdiien. Men zai het by den uitilag zien. De een» die^ van Uydfchap opgetogoi|^ Zyn Zyn leven, rast ep lust «w af^iw» fth« svrpmä^ Die waakt al$ w4er flaapt, noQit vsn j^yn' ich« durft fchejdeti, WoB*hi, Ichreöendei, om zo vwl verftnnd, Dat hy toch ^t loos geboeft* dar dieven moQg' misleidcn. Niet seiden dockr oen* droom ont99t ^ Alsöf zyn fchat hem word ontilolQn ^ Springt hy vol fiddring uit bet bed, £n vliegt, vd drift» ter plmtl^ dww die ligt verholen. |iy pynigt »di m breekt het hoofd Opdat zyn geld so veel als moog^yk moog* venne^ren ; £n Jaat y uit g^erigheid y hem echter l^g keeroi » Wien hy de halft daarvan op icnten had belqofd. Nog arm , had hy zieh zst gegeetcn ^ Maap dorst, in lyker flaat, nooit «yn genoegen eetenJ Nu fneed hy van het brood , dat hy den zynen gaf , AI klaagende over God en duure tydcn, af; Daar ieder nieuwe dag hem nieuwe zorg vcrwekte , Hy zyn gezin tot last, zidhzelv* ten plaag verftrekte, Maar de andre buurman dreef den fpot Met deezen vrek , en fprak : die dwaasheid zal ik weeren ; E a Ik 68 H B T T E 8 T A M £ N r* De wil myn ecfenis verteeren , My wat te goed doen, my Verheugen in myn lot. Hy hield zyn woord, en zag^ in körte tyden , Wedr andren meester van zyn goed; En gaat den weg, dien hy plagt op en ne£r te lyden , Nu weder ongemerkt te voet. Toenriephy: ,,Bnurman, ach! warboatonstochhetervenr 5, Phil^mon heeft het wd gedacht ,, Dat ons de rykdom zou bederven; yy Phil^mon ftraft ons na zyn üervecL 9, Daar gy van honger by zyn gdd en goed verfinagt^ yy Heb ik het roddoos doorgebragt. jy Wy waren fchatten waard% dit 1yd geen tegenz^gen j ,, Want geen van beiden wist ten nutt' die aan te leggen» 5^. L^ D. y. DA- ) 1 f "n !.^:5l<A;\V W J DAMETAS EN PHILIS. IVXen zag Dametas langen tyd Naar.'t waard bezit van Philis haaken: Nog kon zyn tedre liefdevlyt Niet tot een* enklen kusch geraaken. Hy bad ; wat moeite hy zieh gaf , De preiitfche flo^ hem altoos af. Hy Iprak : neem dees twee linten aan. *k Word niet door ongeduld gedreven : Bdoof flechts , en ik ben voldaan , Dat gy dit jaar me een' kusch zult geeven. Zy ziet en pryst ze ; is minder ftiig : Hy hoopt : zy geeft ze hcm te rüg» Es Hy 70 DAMEtiSENPHXLlS. Hy bied een lam^ 't beste uit de hoop, Toen twee , toen tien , toen al zyn fchaapen. 2a} veel? Dat is een duure kööp t Hieräan zal Philis zieh vergaapen. Doch niets , niets kan haar overreön. Met ftiAiiSdüidd 2egt 2fy enkd nedn ! Hoe! riep Dametas^ gantsch verfloord» Gy wilt my eeiiwig wederftreeven ? Goed; ik verbied u (hoor dit woord !) My ooit een* enklen kusch te geeven. O! riep zy, vrees fledits niets van my. 'k Beloof hec u j gdoof my vry. De fiere lagdit ; en » ongekuscht » Keerc hy te mg naar zyne fchaapen« Hy lag den andren dag genist By zyne kudde in 't gras te flaapen ; Toen Philis, die voorby kwam gaan. Den Herder ziende , ilil bleef flaan. Hoc DAM£tAS SN PhILIS. y^i Hoe rood, i|xrak Fhilis, is zyn mond I 'fc Zou, 20 'er niete door wierd msdreven ..• Zo Tc niet bevrecsd waar* voor zyn hond, Ik zou den knaap een kuschje geeven. 2y gaat; doch daar zy voort wil gaan, Blyft zy wedr vol verlangen ftaai. Zy ziet bekommerd driemaal om, Dewyl zy Keßt getuigen mydde. Zy maakt den hond door ftreelen flom En lokt hem vriendelyk ter zyde. Zy peinst; totdat zy, gantsch vertzaagd. Zieh nog twee fchreden nader waagc. Hier (bat nu 't lieve, 't zoete kind. Zy weet niet wat zy aan zai vangen, Maar waagt het eindlyk, bukt gezwind, En kuscht hem zachtjes op de wangen. Zy ziet hem nog eens vriendlyk aan , En fpoed terftond zieh daar vandaan* E 4 Hoc 7» D Ä M E T A s E N Phil i fc Hoe zoec is niet die kusch geweest ! Want Philis komt nog eenmaal weder. My dunkt zy is nu min bevreesd. Zy vleit zieh by den Herder neder. Zy kuscht hem , 't geen haar ftouter maakt. Zy kuscht hem hartlyk : hy ontwaaku Dametas fpreekt haar geeuwende aan : Hoe ! moet gy my de rust ontfteden ? U, zeid ze, heb ik niets gedaaii: 'k Was bezig met uw' hond te fpeden. Maar 't flaat een' herdersknaap gewis Niet mooi dat hy fleeds flaaprig is. Maar zeg, wat geeft gy dat ik u My kusfchen laat. naar uw verlangen ? Neen, fprak hy, *t is te laat; en nu V Moet gy betaalen , niet ontfängen. De goede Herderin gaf toen Tien zoentjes voor een' enklen zoen. Ä ^. R, DE l f \ ' > 1 - - > * DE TEGENSPREEKSTER. JtjLet tegen^reeken was , met meer hoedaanigheSn , Byzonder eigen aan Ismeen'. De gpede vrouwtjes word gemeenlyk *t nagegeevai , Dat ze alle, door ddn' geest gedreven, Dit kunstje meesterlyk verflaan. Maar 9 zien ze alöm dien blaam zieh op den hals gefchoven^ Ik zeg toch qpentlyk dat ik 't nooit zal gelooven. Men tygt, ik heb't beproefd» dit dikwerf de oiiTchuld aan. Dßwyl ik de eer had by de Sex bekend te weezen , Heb ik met opzet menig vrouw , AÜ66n opdat my een van haar wefiripreeken zou, Stout in het aangezicht geprezen , Haar fchoon genoemd, daar 't all',wat fchoon is, haar ontb^k , Daar ze echter my niet tegenfprak. Dierhalven is het valsch dat ze alle tegenfpreeken. Gy raoogt , 6 zachte Kunne I u van dien laster wreeken. E 5 Ik 2^ D£ T£GENSFR££KSTER/ Ik tast niet gaam de vrouwtjes in haare eer» » Maar dat ik echter tot Ismeene wederkeer' ! Men mag haar , fchoon zy 't niet wil weeteii , Met recht een tegenfpreekfter heeten. Eens was zy met haar' man gezeten aan den disch. Zy aten» onder andren, yisch. Ik meen het was een fiioek. Myn Engel , fprak haar gade ^ (Dewyl hy was beducht voor eenige ongenade, Beleidde hy zyn redn zo zacht.) De fiioek fchynt niet te gaar. Dat had ik wd gedacht. Diis voer zy hevig üit : Men moet de vrouw berispen ! Hoe wel zy *c ook beftiert , men weet haar fcheip te gispcn l Ik zeg in tegended, hy is zelfs al te gaar. 'tisgoeddan, zeideman, 'tisgoed, myn Lief! mynLeven! Het voegt ons zeker niet te twisten met elkaör. De zaak heeft niets om 't lyf : daar 's unmers niets misdreven. Op 't eigen oogenblik dat ge een* kalkoenfchen haan ^ Wat roods voor oogen houd , grypt hem de gramfchap aan , En y blyft hy langer op 't gehaate voorwerp ftaaren , Hy dreigt met grooter woede in boosheid uit te vaanai : Li .De TegenspreekSteH. 75 Iiviieus cn kwabben dryft het rood en blaauw dooreen : Hy zet» als dtong zyn toom door al de vedren hiaen. De p^men (teil omhoog : de brand flaat hem in de oogsn :. Hy klapt de vleugels t'Mn, en Uaast» dus opgevlogen, Zyn vnevA grimmig uit, met fidderend getier. Ismecn gedrot^ 2ich nu niet anders. dan die dier. Nog naauwlyks had haar man het laatfte woord geTproken, ' Of yllings is haar geest in grimmighdd ontftoken. Ifear anders bleck gdaat wierd ftrafcs 20 rood als bloed ; Kar adren zwolleh op; haar oog fcheen enkd gloed; Haar mond wierd dik en blaauw, het har omhoog gsllegen > Stiet haar de muts van 't oor. Zy maakt een groot misbaar, En roept : My^y,iiw vtt>uw,fpraakt ge onbefchaamd dus tegen ? Ik 2eg u andermaal, de fnock was zelß te gaar. Zy neemt het glas en drinkt Odi ! laat zy todi niet drinken ! De man verlaat haar ; Ipreekt geen woord. Maar ach ! hy is nog naauwlyks voort , Of 't hevig woön doet ha^r in onmagt nederzinken. Doch hoe kori 't ander« zyn? zy dronk in toomigheid. Straks Word een groot misbaar door 't gantfche huis verfprdd. Men 7^ De Tegensprebksteiu Men tracht haar in dien nood trouwhartig by te fpringeo. Men^yvert om den duim haar uit de vtdst te wringen ; Men haalt den fluitband toe; men twyfölt of zy leeft^ D^ zy geen teeken van gevoel of a^mtocht geeft. Men pcx)gc, met eenig hak voor haaren neus te zengen, Haar, uit dien diepen zwym, we^ tot ächzelfte btengen : Maar ach ! zy riekt het niet : wat ook word uitgedacht y \ \s alles te vergeefs : de balfem heeft geen kracht , Waarme^ de flaap van *t hoofd en polsa^r word beftreken. Het leven keert niet we^r : zy ligt gehed bezweken.. Men roept den man ; hykomt, enfchrdt, verkropt van rouw : Gy fterft ! ik arme man ! myn Vrouw ! myn lieve Vrouw ! Gy fterft ! wat gaat my aan ! wat deed my u weörftreeven J Myn Engd! ach! gy ßerft! wat is 't my bang en naar ! Ach! die verdoemde visdi! hy was... hy was niet gaar. pp *t hooren van dit woord bekomt zy ftraks in 't leven , En fchreeuwt: hy was wd gaar! wilt gy het nog niet geeven ? De geest van tegen^raak was dus van meerder kracht , Dan al de middlen , hier tot redding toegebragt D E l ■ T- . jAl lONb. DE SPRINGKHAAN- üeti boerenwagen, onbedacht, Te hoog , te zwaar met hooi bevracht , Kon door der paarden zwdk vermögen Niet verder worden voortgetoogen. Des voermans vriendelyk verzoek, Ben tr^tigmaal herhaalde vloek , Was, als zyn zweep enfcherpe flagen, Te zwak bv deezen zwaaren was:en. Een Springlchaan zat, by dit gevaar,^ Juist op den hooiboom ; (prong vandaaTj En riqp , tot ^tzucht aangedreven : Ik zal 't ge^ verligting geeven. De 78. DsSp&IlfQXHAAlf. De paarden rukken , op dat .woord , Tot 's Springkhaans vreugd, den wagen voort, Hy ricp : Gy zult aan my gedenken. Gaa^ Voermah^ 'k zal u 't dankloon fchenken. J. P. Ä SEM r • r 7., .)e N h JONL^Tl^NS. *■'■■' II , ,. I -"-y ^ \ SEMNON EN HET ORAKEL. V/m 't lot te weeten , dat zyn leven zai we^rvaaren , Trekt Semnon fi)oedig naar het Delfisch tempdchoor De Godhcid weigert hem zyn noodlot te openbflaren En Mt zyn weiifchen dus te loon U wadit een groot geluk , doch dat geluk te ontdekkcr Dus (preekt zy, zaI gewis u ongeluk verwekken. Hoiid Semnons weetlust met dit antwoord zieh volda Niets minder; 't prikkelt zyn verlangoi. Hoor gunftig, gaat hy voort, myn be^, Godheid! En laat my meerder licht van mjTi geluk ontfengen. Dus geeft de mensch niet zdden blyk Van wantromv en veitrouwen te gdyk. Een Semnon twyfeit niet of zyn geluk zd daagen ; . Doch geenszins om *t orakdoroord , Zo even door hem aangehoord , Neen^ maar omdat hy 't wenschte eer fay 't beflond te vnagen; Doch » 8o SeMNON EN HET O RAKEL. Doch als die dem hem ramp fpelt of verdriet ^ Gelooft hy haar dan ook? Neen, want die wenscht hy nkt. Zyn wysheid , denkt hy reeds , zal hem voor onheil hoedou Ih 't kort, hy laat niet af , hy wil zyn lot bevroeden. | Gy zult u, hicf 't orakel aan, Door gunst van uwe vrouw, een* fcepter zien vereeren; En 't Volk , dat u ten dienst van andren heeft zien flaan , Zult gy eens met een* wenk regeeren. I Hy 5 die als pelgrim hier verfcheen , Trekt, door dit woord gefterkt, in hoop als koningheen: Hy, zonder land, meet reeds zyn ryk met zyn gedachten, En doet , van volk ontbloot , zyn heir den vyand flagten. Doch hoe dit alles hem verblyd, Gevodt hy evenwd nog heimdyk een (pyt: Den tyd dat hy ten troon zal ftygen Kqn hy nog niet te weeten krygen. 1% ongewishdd van zyne eer Slaat tdkens zynen moed ter ne^. I V En, SeHNOM £N fiBT ORA^£t. 8t En, zegt hy, onderilel 'k word ras ten troon verhevea, Hoe läng zal ik, als Vorst^ dan leeven? t)le ftoute twyffing dryft hem aan Om nog eens naar Apol te gaan. Dees Toept hem toe : ö Dwaas i tot heil der fterVeUngen Is 't hen benomen in 't toekoöiende in te dringen. Weet dan dat gy in körten tyd Ten ryksgebied wotd ingewyd# Doch weet ook dat de hand, die u den trooti zal geevetl ^ Wd dra u, met den troon, berooven zal van 't leven- Hy trekt hieröp vol raoeds te vdd £n doet eerlang, fchoon Itag geboren^ Het vaderland zyn* krygsröem hooren , Dat met het tieilykfle ampt zyn dapper^eid veigeld« Het lot, dat zo ved gunst bewyst aan zyn bdangen , Vervtdt de orakdtaal nu in haar' vollen zin : Het doet hem, by dees gunst, nog grootd^mst ontfangen. De liefde van zyn Koningin. F Zy $% SeMNOM BN HET OeAKEL. Zy fchenkt hem hart m troon; dodi door eea hdmlyk fd^ Word hem 't gsDoegsn van dien hoogen ftaat benomen. Zyn fdioone Gemalin y die hy bemint en vreest^ Kweekt tevens tederhdd en af keer in zyn' geesL Ach! zucht hy duizendmaal , \tfaar' 't noodlot van myn leven Altoos voor my gsbekn gebleven^ Hoe falaakte ik dan in wedennin Voor haar 9 die my zo diqp geprent heeft in haaf zin ! Incusichen kon 't niet acht3eri>lyven Dat uit zyn' fchroom een koelhdd j^ptoot. Die yverzudht verwekte in zyne bedgsnoot'. Zy flaat zyn doen nu ga^ , geeft acht op zyn bedryven , En fielt, vol argwaan, vast dat uit een vreemde vlam Zyne achterhoudäidheid alleen haar' ooc^irong nam. Wat hoon is hier by af te meeten? Zy g^ hem heinielyk een' flerken g^fidrank in. Hy üerft voor 't oog der Koningin. Zegy Mensch, is 't geen gduk zyn noodlot niet te iveeten? P. M. HET t . ... p I 4 HET KAARTENHUIS. um^mm^tmtmm0ammaia^mi^mtm^^mmmiammmmma0 Vm kaaiteUaden vatc hem in ; £a kaii pas 2yn veibngst weörhouSn : Tut hy 't VDltocHd zkt mar zyn' ^ Het (taat : wtt vr^d itraak hem uit ^ oogen . Niihyzyn Kaartedimsjjeziet! ^laar^ ach t 't ^vord door eea' floot beivogen^ t Ell eensklaps is zyn werk te niet. Zyn Mooder onto^ : tnist ze, in 't doden Op wuist^ een'ttek door eigen üdhuld^ Zy kn geen meerder ^yt gevoelea Dm thns het hart des kinds vervulc« F u Doch S4 • Het KaartekaüIs. Doch wie geeft fbaks den moed verloren? Het kind) getroost in dit geval , Bouwt we^, wyl 't Huis hem kon bekooien^ Ben dat 'er naar gdyken zaL \ Verlangen moet de finait verwinnen« « Het eerfle Hins is we^ herbouwd. Hoe flredt de vreugd klein Jantjes zinnen Ah hy op nieuw zyn Hius aanfdiouwt ! Nu zal ik 't beter o verlegen , Opdat rayn Huis geen leed geßrhied*. Staa, roept het kind» laat u gezeggen^ Staa, tafel , en beweeg u niet t 't Blyft ftaan; hy dürft 'er op verttouwen : Maar Jantjes vreugd duort nu niet meer. Hy wenscht het weÄr op nieuw te bouwen , £n wexpt het ftraks al willens ne£r. « * « Docm Het Kaartenhvis. 85 Doem nimmer 't los bezic der goedren. Gy kent uw hart niec dan in fchyiu Veränderlyk zyn uw gemoedren : Zo moecen 00k de dingen zyn. t Genot der goedren zy volkomen : \ Genoegen dndlyk walgt 'er van ; Eh wierden zy ons nooit ontnomen^ Wat nieuw geno^;en waar' 'er dan ? Ä 3^. iL « F 3 DE V De Tederminnenbe Vroüw; 87 £n fchenk my eens^ door uw bdeid^ Een vrouvv met zo ved tederhdd Als 't voorwerp was van myn befpi^dingeiu Ciarinde mint den trouwflen man. Dien zy niet beter wenfchen kan , Dien ze 00k haar liefde toont door zuivre tederheden. Zo u dit ongdooflyk fdiynt, Weet dan, myn vriend ! 't is nog geen jaar geleden Dat dit beminlyk paar is in den echt getreeden. Nu denk ik immets dat uw twyfding verdwynt? Clorinde kende nooit een grooter vreugd op aarde Dan *t lief bezit van haaren man : Wat hem mishaagt, daar walgt zy van : AI 't geen zyne achting trok, was haar van groote waarde; Terwyl hun bdder wil zidi dtoos fiamen paarde. „ O, zegtgy, zulk een puik der vrouwen wensdite ik my.'* Myn vriend ! 'k wensdi dit zo wel als gj'. Wees met die vrouw vry ingenomen. Haar man wierd ziek; misichien kunt gy haar nog bekomen. F 4 Ha»r tZ D^ Tederminnende Vrouw. Haar man wierd ziek en raakte in flervensnood : Dus lag hy dagen laug op d' oever van den dood; En was min nat van 't zweet dat längs zyn aanzidit vlodde^ Dan van het txaanenvocht waarmeö zy hem belproeide. Zy fineekt iq 't dnde : ,, ö Dood! zo 'k u verbidden kan, „ Neem liever my dan mynen man." Maar hoe zou 't gaan, als zy de dood nu zag verfchynen? 6 Jp , hy hoort haar klagt ; hy hoort Ciarindes nood ; Hy komt, en vraagt : Wie roept ? , , Hier, zegt ze, lieve Dood ! ,, Hier ligt hy achter die gordynen.*' y, L, D. % 4k « DE l- 7 - i. • . • • » * • ' «- • &• -v x»<^ •*•**•».»» 1. m •«« > •. > « '•» • ♦ ^< • • I ■' DE TEDERHARTIGE MAN. Gy, die zo yverzuditig zyt, £n aan de mannen bits venvyc Dat ze onbeftendig zyn in 't minnen ^ 6 Vrouwen! leert uw drift verwinnen! Word fchaamrood ; leest üet volgend cBcht, Opdat de laster eeuwig zwicht*. * 4 Wy mannen zyn 't alleen, wie 't ook moog* tegenßreevea. Die ööns beminnen voor altyd. 0ns is de trouw in *t hart gefchreven. My dunkt , gy roept alreeds vol Ipyt, Bewys het1 goed; 't bewys word u.gegeeven. Een vrouw wierd ziek. Waffvan? van overmaat van gal? Ecn Iprookje, dat geen Wyze ooit meer gdooven ;zal! Zo dit een vrouw ooit fchaadde, Daar bleef geen vrouw gezond. Genoeg is 't. Zy wierd krank. De man deed vro^ en Ipade AI *t gcen waartoe de pligt de mannen ooit verbohd. F5 Hy 90 Dk Te0erbartige Mam» Hy zorgde cm op zyn* tyd de poegefs haar te geeroa. In alle kerkea liec hy Udden voor haar leven» Waarvoor hy ook ved meer dan naar gewoonte gaf : 't Gevaar nam echter toe, de krachten namen a£ Hy zucht, en weent» en wenscht met haar het licht te derven. Ach^ Engel! fpiak de vioinv, ik Udde u, klas^ niet meer! Bc zal met veigenoeging flerven^ Voldoe myn' wensdi^ en trouw na mynen dood niet we& ! Hy zwoer haar nimmer met eene andre weör te paaren. Laat, liep hy^ laat uw fdum vty om myn leger waaren, Zo ooit een tweede vrouw my in het huwlyk kust Hy zwoer, nu ftieif zyn vrouw gerust. Wie kan de angstvalligheid befchryven Waardoor myn weduwnaar zo deerlyk word beftre^n ? Hy weet niet waar hy van mistroostighdd zal blyven; Zyn huis valt hem te naauw, de waereld hem te kleen. Hy oiFert aan zyn vrouw zyn züchten, flaat aan *t klagen, Blyfc zonder fpys en drank ; de rust bekoort hem niet ^ En 't leven flrdct hem tot verdriet ]ntusfchen eischt de tyd het lyk naar 't graf te draagen* Men * •• *•! '!• • ••k*-i »(4 fUi 4 ^ DE SPIN. lloogmoedig op haar kunstbddd^ Sloeg, uit haar weefTd, yl en teder, Ben Spin , vol tiotfche af keerig^dd ^ Haar oogen op een* Zyworm neder. Niet minder trotsch dan een pedant^ Ke , moedig op zyn ampt en gaaven. In werken van zyn eigen band » Tot aan de ked toe 2k begraaven , £n voor den leerling, die hem groet^ Zyn 00g naanw* halfweg open doet De Zywonn, die, voor weinig dagen. Den huisheer tot vermaak , was in 't vertrek gedraagen^ Houd lang 't gezicht gevestigd op de Spin , En vraagt , in 't dnd' : Wat heeft uw arbdd in? Onweetende , laat zieh de Spin verbitterd hoorcn , Hoe kunt ge my door zulke viaagen flooren? n B E S p I K. 93 Ik weef een werk voor de eeuwighdd Maar naaiiv/ cmdast zy zieh van zulk een trotsch befcheid» Of 'c kaniermeisle grypt den raagbol in haar handen, Verddgt daarmeö, in 't reinigen der wanden. De Sgin^ haar werk, en de eeuwigheid Hoegrootuwkimstookzy, hoewysgeookzyt,hoevaardigj Zo gy niet nuttig zyt, blyft zy beiagchenswaardig : Geen vlydge pedant kan ooit naar glori ftaan; Want hy verriebt oiets meer dan zy die ledig gaan. D E » » \ > r -% » »* ««•* f ^ De Honiobt en de Hen. 95 Vfe&Am u van uw Q)otoemy ^ Spxak, üp dac oogenblik^ de By, Gy denkt omdat ik by 't verridiüGa Van mya gefldde leven^^)ligten Niet, zo als gf^ met luid genidit, By ieder d, vervul de lucht) Dat vlyt en arbeid my ontbredcm : De Bykorf zai het vcmnis ipreekea \^ konst en arbeid best vexßaat^ Gy, of de By, die gy veifinaad. T Want als wy op de bloemen daalen, Gefijiied zulks niet om eigen buit : Wy zuigen 'er dbn honig uit, Om andre tongen jnQd te onthaalen. Gaat onze ^yt in ßäxe vom:, £n Word, ab wy in warme dagen 't Vergaörde naar de cdlea draagen, gdyk van u, geen heesch gefchreeow gehoord; Denk dan dat wy een* af keer voeden Van aH* wat zweemt naar trocföhen fchyn; Dat 9^ De Hon ig BT bn de HbIl Dat hy^ die onzen aart en arbeid wQ bevroeden , Oplettende en bedaard moet zyn , Om in bewaar- en kookvertrekken Gerolde order, kunst en nyverheid te ontdekkeiu Natuur heeft ons nog y boyendien ^ Van eenen angel wys vooizien, Om hen te fbafien, die^ veimeecen^ Datgeen bedillen en verfinaön Waarvan zy zdf het minst niet weeten : Ik laad daarom^ ö Hen ! ik laad u heen te pm. 6 Spotter, van verwaandheid dronken^' Die trotsch de Poezy veracht ! U Word dees fchildery gelchonken» Opdat gy weet* waarmeö gy lagchL Hetbedd der Dichtkunst i$ te leezea In 's Bytjes aart en noest gedrag. Verkiest gy nu de Hen te weezen^ Dan heeft de label haar beflag. Gl - De Ho n i c k y e n de H e m. - 97 " Gy vraagt wat nut 'ö: is gdegeti Li *t oefhen van de Poezy? Geen flichting word *er door verkregen , Zy zet het brein geen kennis by. ^ Maar, 'k bidu ^ hoe kunt gy zo vxaägen. Die, aan uzdv*, zo klaar bevind Hoe nut zy is om , door een print^ Aan kleinverftandigen de waarheid vöör te diaagen ? : p. M, D E DE AANGENAAME DROOM. Z 'o ooit een diocHii het hart verheugde^ 't Gebeurde Timon deezen nacht : Hy ichonk hem, in den (laap, een vteugde Waaraan hy, waakend, naaa\;rfyks dacht. Hy zag (6 wondere vertooning !) Zieh groote fchatten toevertrouwd, £n (Iraks zyn armelyke wooning Op *t fchoonst tot een paleis verbouwd. Zyn voorzaal toont hem gantfche drommeit Gunstzoekers van verlcheiden flag ; Hy det zieh elk eerixedig krommen Die korts naauv/ op hem nederzag. De Scboone zelfs 9 die hy, by 't waaken^ Altoos van zieh afkeerig vind , Moet Timons heil volkomen masdcen , Want droomend ziet hy zieh benünd» IJy * * • • » 1 I f I i J I>£ AANGSNAAMS D R MT 99 Hy ward vaa Doris te^ ontiangen, £n ro^t^ in ziel vemikking , uic : ,^ Mya lieva Dorisl myn vsrlangenl ^ Gy Word dan einiflyk Timons bniid!** Op dit gerudit ontwaakt zyn makker. Die merkt dat hem een droom bedriegt; Hy maakt hcm ftraks, uit vriendfchap, wakker^ Waardoor zyn blyde droom vervliegt. 99 Vriend, 'k inoet u in uw mymring ftooren; ,, Dus toept hy^ *t is een droom; ontwaak.'* f9 6 Kwdgeest ! laat zieh Timon hooren , ^ Uw vriendfdiiQ) floort al myn vermaak. yy 'kZie, dooruw' dienst^ mynvreugdverdwenea; ^ Waaiom my uit myn' droom gewekt? ,9 Genoeg, hy had my waar gefchenen, 9, Waar* my myn dwaaling niet ontdekt.'* oe dikwerf , ihigge Waarheidraindev'! Kwelt ons uw averechtfd)« vJyt;, G 2 Doec I 100 DTt aangknaAmeDröoic Doet gy ons hartzeer ondervinden^ T^rwyl gy onze Leeraais zyt. Waartoe een dwaaling ons te ontrooven^ Die onze ziel met lust verzaad? £n die, hoe vast wy ze ook gdooven, Ons echter minder fchaad dan baat? \ly vind geen einde aan zyn beftryding. Die dk wil zuivren van zyn' waan; Daar zo veel fborten van verUyding Uit ons verkeerd geadit ontfiaan. Wat denkt de Held by 't menfchenfl^ten? ,9 Ik ben de grootfte Hdd die leeft** Duld dat hy zieh zo hoog mooge aditen, Wyl anders hem zyn moed begeeft Wat mag thans Adelheide denken 9 Zy denkt : »^ Myn man mint my getrouvJ Zy dwaalt : waarom haar rust te krenken ? ♦ •• Misgun die niet aan de arme Vrouw. 'Wat doet Elpin zyne Egad pryzen ? Hy '6 van haar kiüshdd overreed ^ H De aamgenaaxe Droox» lox Hy dwoalt: ik kon het zdf bewyzen; Maar zwyg^ zo gy hec beter weet Wat denkt de Philozoof by 't ichryven? Hy denkt : „ Ik fchryf naar ieders finaak/* Hy dwaalt: maar laat hem dwaalend blyvenj Opdat zyn denken hem vermaak'. 1 Dooizoek des menfchen gantfche leven r Wat fyoort zyn' yver 't krachtigst aan? Wat kan ons vergenoeging geeven? , Meestal een droom , een zoete waan» Genoeg is 't zo wy 't ilechts bekomen^ AI waaf het dmzendmaal in fchyn. ^erd alle dwaaling ons ontnomen^ 't Waar' deerlyk dan een mensdi te zyiL ^. L. D. J. G 3 DB DE REIZIGER. Hiea Wouflaar bad Iiet Hoofil der Goden , Wen 't alles dient op zyn g^boden. In ftom, om flüce en zonndcAyn. Vergeds : hy laat zidi niet beweegen. De hemd woed met wind ai legen. 't We& moest dien dag onlhrimig zyn. De Wim<flaar «et vast, onder 't kla^ien Hoe wreed de Goön de menfchen plaagen , Zyn wränge reis met moeite voort. Zo diknöls nieunc bui}ai wocdeii , En hem beletten voort te (poeden , Uit hy op nieuw een lastrend woord. 1 i I 1 ' < tS^-)f A ' l » k :«Y, TiL:.:^'. ► • >'« De RstztöEiL 103 Nu 2ää hy t^eti 't wo£a der winden In 't naaste bosch een fchuilplaats vinden : Daar tradit hy *t buldrend we& te ont^an.' Doch eer hy 't bosch is ingetoogen^ Verichynt een Roover voor zyne oogen : Hy beeft ; Uyft in den regen flaan. De Roover treed faem grimmig tegen; Grypt naar zyn* boog, reeds door den regen Verikpc; legt qp den Wandlaar aaa Tetftond vetfaeft een bni zidi weder^ £n werpt den p^ op ^t aardryk neder . Voor hem, dien hydo(ff^t hart moestgaan. 6 DwaasI deed toen Jupyn 2kh hooren, Dees pyl toont wat u waar' beßboijen. Heeft nu de (brm te veel gewoed ? Had Sl n zonnetdbyn g^eeven^ De pyl had u beroofil van 't ieven^ Waarvoor de ilonn u heeft bdioed. G4 DE ==3aC=E=E=C DEVERHOORDE MINNAAR. hinderpaal Degro«« ft Jongling! is blöhartighdd. Wat baac die zoete drift der zinnen Altoos door ftommen fchroom geleid? jGy mint en dürft geenszins befluiten ^ Uw liefde uw vryster äan te biön; ' *t Geen iiwe lippen haar niet tiiten , WAt gy dat ze uit uw oog zal zicn. Gy wenscht, terwyl gy uw beminde Uw hart met diepen eerbied wyd; Dat ze uit uw zwygen zelft T^evinde, •Wat fmart ge om haar inwendig Ij'd. Gy laat niet af haar dierbaar te achtaij Befchdden oefeht ge uw geduld. Schoön zy *t bemerkt , nog laat ze u wachten , Ten proef of gy voUiarden zult AI- I » • , 4 ^ ► V » De VEkHOOtLDE MlKNAAR. IO5 Mengskens mdd ze u^ door haare oogen, Dat gy by haar de voorkeur wint: Eerst houd mv deugd haar opgetoogen, Dan Word gyzelf door haar bemind. Dus is welhaasc een jaar verffaeken. Wie lagcht om zulk een' bloodäart niet? £er hy haar dürft van liefde fpreeken ; Eer hy haar 't eerfte kusje bied. Een jaar?... en niet meer vdd gewonnen! . 'k Moet lagchen. Hoe ? Waarom terfiond Op 't eerst gezicht niet dus begonnen? 5, Myn lief! ik min u, 'k ben gewond!*' U pryze ik des, ö jonge beiden, Wier hart nooit lang of pynlyk mint ! Gy hebt u naauwlyks aan doen melden ; Of komt, en ziet, en overwint. 'k Zal, om den moed meer op te wekken. Die minnende u uit de oogen ftraalt. De zege u van Jasmin ontdekken. Die by op 't fpoedigst heeft behaald. G 5 Een ^xc6 . De Verhoo&ob Mimnaai& Ben Jpn^ing, die zkh gaam' verbeeldde in zyn ^gedaditen Dat ieder fchcxMie Maagd het zidi eeoe eer moest achten Van bem geicust te zyn, te deden in zyn min; Jasmin, zag Silvia; dtt is, zy nam hem in« , Hy zag ze aan 't venster; wierd gedwongen haar te minneo. £n zwoer, vorwcmnen, haar weihaast ook te overwinnen. Hy flyt den halven nadit, van ftUe lust beroofiL Geen wcHider I want hem ^)edde een minnebiief in 't hoofd. Nu gaat hy zyn romais doorzoeken, Waaröp hy, met behulp van deeze boeken , De minneTCMikjes van den allerbesten a^ Uit twindg farieven in een* brief te fiam* verga^rt. De brief, naar wensch dus ukgevondeu y Word aan het Meisje toegezondeu; ^ Toor Jasnuns gereede geld Woi:d Dok zyn brief getrouw beftdd Maar ziet, het antwoord wil niet komen* Jasmin , van zorgea ingenomen« Neemt we^ 't papier te baat, en fdvyft ten tireedemaal. Hy klaagt zyn Sdioone in 't bceed* zyn bittre ininnekwaal; f ' Streckt De Vbrboorx>e Minnaaiu 107 Spreekt van haar ftreng, doch zoec, vermögen; Van minnetoort&n , fchittroide oogen^ Waarvoor de g^ans der zon zelf zwicfac^ . Wier gloed hem baart de onlyddykfte finarcai; Van Tygerinnemelk 9 van diamanten harten^ Ea van een hoop zo flaauw als 't fchoemrend noorderlicht; Hy zweert, zo niets hec hart van Silvia kan hreeken, Zidi 9 by gelegendhdd , uit liefHe dood te fledcen. Wees, wees getroost, Jasmin I gedrttg u als een hdd! Verzegd nu den brief , en hou eens op van khagen« Gel3^ het zegpllak voor *t teandend* kaardicte findt» Zo zd 00k 9 binnen weinig d^eri, Het dians onbuigzaam hart van nw verkoren lief Verfindten voor den g^oed van zidk een' minndmef. De brief word wedr befldd zo troow gdyk voordeezen. Jasmin doet middlerwyl aan Venus zoon zyn klagt Dodi *t antwoord Hyft nog wqg. Wie ted zulks ocrit gedadfait 9 *t Hart van dit Meisje moet van f\»A en yzer weesen. Maar wdk een boom valt juist op d*eerften fls^ ter neSr? Neen, 'k twyfd niet : gewis mint hem djc SdiocMie tfeSr : Zy io8 De Vehroorde Minnaax. Zy heeft die fpydgheid in fchyn flechts aangeaconen ^ Opdat zy dus van hem meer brieven mögt bekomen* Zou dan die Maagd zyn vuurige gebeön, ZyrC fiaaijen tooi , waaim hy onlangs haar verfcheeö , Zyn gouden vest zo fier verachten kunnen 9 Neen ! Maar 'k weet nog ^^nen laad , die mooglyk zal gelukken* Door vaerzen kan men best der Schoonen hart veirukken* Schryf, fdiryf haar, myn Jasmin! in poezy voortaan; Zo gy door dicht niets wint, Jasmin ! dan is 't gedaaru Hy Voigt dien raad. Ach! mögt hem niets in 'trymenftooren! Ziet eens wat vuurig vaers Jasmin ter waerdd bragt ! Maar wie Mde ooit iets anders zieh te vooren , Daar reeds zyn prola was vol vuur en zwier en kracht? Doch Silvia had pas den heldenzang gdeezcn , Of 't antwoord op dien brief verfchynt met allen Q)oed. Dat dk zkh nu verbedd' hoe bly Jasmin moet weezen I ' Hy vli^, door vreugd verrukt, de Brengfter te gemoec. Het flimme Kamermdsje , op *t vriendlykft* dus ontfkngen Behandigt hem het fchrüt, begroet hem zeer galant. Hy brand naar d'inhoud van 't papier met heet verlangen. De Verhoorob Mimnaar. lop £n houd verrukt den brief in zyne band. 't Genoegen dat zyn ziel doet blaakea !BeIet hem , in dien blyden (tond , Het proper zegel los te maaken; \iy dnikt den brief aan 't hart, hy kust dkn met den mond Geen mensch kan ooit zyn vreugd befchryven. De Maagd krygteenDucaat, en zweerthem trouw tc blyvra, Indien hy ooit we^r brieven zond. Maar wat mag 't antwoord toch van Silvia wel weezen , Waimeer Jasmin, daama, al roemende op zyn lot^ Den brief verheugd ontfloot om hem bedaard te leezen ? , Niets^ dan dit kort bericht : „ Mjti beer ! gy zj^ een zot.'* 5'. L. D £ ■*i'#- DE GELUKKIG GEWORDEN ECHTGENOOT. Jtja/allige Antje was een (choon en aardig kind Doch hoe bevalliger men looze mdsjes vind, Hoe minder dat men 't hart kan van die Schoonen winnen. Dit ondervond Frontyn , die Antje zwoer te minnen Tot aan zyn levensgind*. Hy had haar reeds den tyd Van drie jaar onvermodd, maar ^michteloos gevryd. Wat deed by eindlyk ? hy befloot van daar te trekken ; ] Ging naar den Bloksberg om den boozen geest te ontdekken^^ En floot (wat is *er dat een minnaar niet beftond ?) Hy floot, 6 gniwel ! met den Duivd een verbond, Een vast verbond, om zelfs dien beliehen geest twee ^aren Te dienen , zo hy flechts mögt met zyn Antje paaren. Frontyn was ftraks 't verzoek goedgunffig to^eflaan* De Duivel bood zyn band hcm ter verzekring aan. Schoon zieh de waereld fteeds misleid vond door zyn logen,' En Dodor Fauscus zelfs wierd door zyn list bedrogen^ Ker r i 4 4 I ■ 4 A AI De Gelükkig geworden Echtgenoot. m Ber hidd hy echter v/oord : hy bleef Frontyn getrouw. 'lontyn wierd Antjes man, en Antje wierd zyn vrouw. Doch na het kort verloop van nog geen tweepaar weeken^ iegeert Frontyn op mexw den boazen geest te fpreeken. ly vloekt hem op, en roept, zo ras hy hem ontdekt : Vch! boo2se vyand, die my tfaans ten vriend verftrekt t : /erwaardig my nog eens myn bei gehoor te geevcnl k Be^rak twee jaaien tyds om u ten dienst te leeven^ l /cor Antje; ik onderwerp a»i u my met geduld. In deeze dienst word nu getrouw van my vennüd : Vlaar weet gy raad dat ik van Antje worde ontflaagen^' Dan zy nog voor ^^n jaar myn dienst u opgedraagen. Vfaar ach ! de booze vond nu goed dit af te (laan. Dies nam Frontyn den dienst nog voor twee jaaren aan : IVant , §)rak hy by zichzelv', hoe boos gy ook moogt weezen ,' ^^an Antje heb ik nog ved boozer plaag te vreezen. 5^. P. B. HE T HET GOED BEZOEK. Juden vlviggß geest en losle kwant , Een van die Snaaken, wier verihuid Naar nieuwig^eden faaakt, waar zy hun hoofd ine£ breeken; Nooit denken } onophoudlyk Ipreeken^ En.ilout beweeien, daar hun oorded niemand Ipaart^ Dat Wyzen meest als Dwaazen leeven ; Ben Snapper nu, van zulk een' aait, Kwam by een' Dichter, om hem een bezoek te geeven , £n nep, toen hy hem in zyn boekcd wierd gewaar: Wat is dit eenzaam leveu naar ! Hoe! zyt gy niet in flaap gevallen by uw boeken ? . Gy zit en leeft hier gantsdi alleen , En moet uw tydverdiyf in 't lastig leezen zoeken. ; Ik dadit het wel , en dit verdubbelde ook myn (chie^n. „ Wat, Q>i:ak de Dichter, moogt gy droomen? » 'k Ben niet alleen geweest, dan fints gy zyt gekomen. DI A«- ' AS'» \ DE ARME EN RYKE. • -^- -'-^ - . ■> . - » .. > /\ret. die van een deugdzaam leveti Oj> 't loflykft* blyken had gegeeven ^ Dien itiets dän geld en gbed ontbrak ^ Zocht , daar hy diep in ichulden flak ^ *t Fortuin tot byßaid te overreedea» ^t Fortuin ^ dat zelden wörd verbeden j £n 't beste altoos voor lieden fpaart ^ Die goedren van een' bätien aart Gemeenlyk in dit leven derven , Liet echter hem gehoor verwervesL 't Befloot 9 nu nlet den nood begaan , Den wakki:en man (Iraks by- te flaan , £n 't W6GS hem iets van groote waarde^ Voorlang verborgen onder de aarde , Waardoor hy zich^ in körten tj'd. Van alle maaners zag bevryd. H Maar 114 Db Arhb en Rtkb« Maar is alle onrust hem benomen^ Daar in hun plaats de vleijers komen f 6 Neen! hy drinkt noch eet, of ziet Dat hem de zwdgzucht hulde bled. Men körnt hem naar zyn; wdfland vnagen, Met lofipraak en verwondring plaagen» Daar hem , met list en hoilykheid , De looze flemplust hongrig vleit ^ Fortuin I moet ik 't verdriet van 66n van beide lyden, En kan geen kloek bdeid van vleijers my bevryden ? 'k Verduur dsi, riep Aret , ved liever al den haat Van hen, die 'k fdiuldig bleef, dan datik me^ in deez' /laat. Van vldjeis zie bemmd. Schuldeifchers immers geeven By wylen ons nog rust Maar vleijers , aangedreven Door eerloos zelfbdang^ zien niet dan naar gewin, £n dringen, te all^ uiir% fioutmoedig by ons in. B.D.& * « * DA- riiM«^ DAMOKLES. ^M^iMI^M*HHaHMMMlB^MMi* Vjreen ifaat, hoe giöot, väfchäft , by 't uitgeflxekÄ gebied; Den trotfchen Dwingland ooit eeri rechtgdukkig leven. 