title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Als ik dan peins over jouw figuur, Keen bloem, je bent zeer excellent. Door jouw amoreusk karakter, schoon createur, mijn hart is je laat ik bij ontwerp. Gij zijt die liefde, je moet blijven. Spijt, dat benijdens, het moet altijd zijn. Het laat ik met folgelijk bij ontwerp te wezen. Als liefde met liefde geloont mag zijn, Gij zijt die liefde in het hart geprefeneerd. Boven goud, suiker, of perlenijn. Ik hoop dat ik zal nog bijontwikkelen. Of krankzinnig en zal ghen nocht niet vallen, Vrouw, ik heb pakken gehad. Je bent diegene die daar dragers van moeten zijn. Al in mijn hart lig ik begraven, Gij zijt die gene die met dat doen. Keen lieflijk beider van minlijk wezen. Verdrijf den rouw van dit hart mijn Als ik kunnen komen al zonder vrezen. Gij zijt mijn trouw, mijn medicijn. Je hebt geleerd, ik zal ontboven. Heb je anders wel verslagen. Dat heete liefde wel mag verlooven, Maar reine liefde en mag niet vergaan. Adieu, schrijf ik met droevig fin, Liefde pijn om mij als ik om jou. Met kwade tongen draagt reine minne mijn hartje laat ik bij altijd bij. Van mijn here van Mallegem die quam gereden, Bij een boomgroe i daar een veldhekken breekt. Daar vant hij een herderken was klein, Het moest vertolken als was hem leiding. Och herderken, ik zoude je vragen. mocht ik onbegrepen van waarfen Waen komt van die lucht, Kijkken hoor ik, Defghelijcx heb ik niet gehad, niet gehad ik, heb ik niet gehad. O Here Mallegem rijdt weg uit uw straten, Want daar ligt van voor een heel weinig aan. Sta ik op mijn hoer, mijn lammendengenen werden gram. Dat herderken deed dat hem die heren baden, Hij vatte den hoer aan een dinen mont. Die lammendengenen kwamen daar uit gefprongen, Gelijkt die have loopt door den hond. Och, beelden van Mallegem zijt welkom, Wijlkomt voor moet gij zijn. Ons gelach moet gij betalen. Wij drinken voor gaarne den koolen wijn. Mijn beelden van Mallegem gingen in zijn buidel, Hij lag daar die penningen waren rood. Hoor daar liegen gevallen daar van gelach te baten, Want het gevat is mij te groot. Zij namen alle zijn ridders gevangen, En alle zijn waar goed. Zij lieten bemerken weer te Mallegem rijden, Dat doden om zijn edel bloed. Och wie wil hooren van lammendengenen, Wij vullen den tank verkeert mochten, Verkens hebben voor wilden wijzen. Zij hebben banden en gaan op voeten, Die menige foordeel zal te goed gevoeld, Haar borstelige dat zijn jaren. In hagten in bosjes woelen zij, Al onder groene rijferen. Dan brachten meer daar ter meer gedreven. Zeer verzoort en voorzichtig, Gaan vlechten bouwer en wil je coopen, Om dat haar borstelige haar rouw. Dan gaan wij daar besiden drieuwen, Beliden aan haar gevallen dans. Twaarmlijf leed dat ioker af voorzorg, Want voorwaar is het zijn ongenoegen. Ende laten vrijaden en magtigen Ende scheen te baar mijns burgers bloed Die liefde maakt ik wel schrijven door een vrouwelijke schoonheid Want boven alle vrouwen Spant je hart in de minnen kroon Sij belt in mijn bezorgen. Op haar neef mijn moest Op haar ruf mijn moest. Ik wil haar liefde dragen Ende scheen te haar mijn heele bloed. Twijfel geeft me veel nood Angst en twijfel is met me bij Naar haar staat al mijn hopen dies ik moet zijn van herten blij Mijn zuchten naar haar lachen die met dikkie twijfel doet Die met dikkie twijfel doet. Al foude met druk nog pijnen Je moet haar scheen te mijn hartens bloed. Venus straal van minnen Heeft mijn hart seer doorwond Mijn blijde gevoelens van binnen Doort de tuin van mijn liefde roodmont En tot al mijn dagen Wordt dit van mij gegeven Wordt dit van mij gegeven Om haar moet ik nu klaagden En scheen te haar mijn hartens bloed. Prinses, melodieus. Scheut uw dienaer, medicijn Boven alle schoonheid, amoreus Zuldi in het hart, die liefde zijn Al liggen die neder in lagen Hout mij in vreemde behoefte Hout mij in vreemde behoefte En wilt mij niet verjaagen Ik zal uw scheen, mijn hartens bloed. Van Keizer Maximiliaen, met lichten geist, willen wij in de lengte en de liefde dat roomsche rijk, van koning Maximiliaen, geboren uit Oostenrijk, de edele koning en de edele Raad, hoe dat hij zijn trouwen, uit Britannië bevelen heeft. Die brief heeft een belangrijk verstaan, de edele vrouwe, faar die met mij willen rijden, die maken hem door die vaart, je moet rijden naar dat Duitse land, tot mijn edele heer. Hij is met onbekend, die bruut fadet, op met eerboren, zij reed naar dat Duitse land, met vlucht en met boegen, groot jammer kwam daarvan, dat de koning van Oostenrijk, door zijn land moest reizen. Die edele vrouwe was Duitse, toen reed ze al een weinig voort, de koning kwam daar tegen gegaan, van tranen werden haar oogen nat, ze werd veel ongekend, hij leefde God groot respect voor de edele vrouwe, voor eerboren, wil ik behouden den roomschen koning tot leiding. Ze drong dat aan, wil God nooit meer, Ghij hebt een ander vrouw, je hebt eenen koning tot eenbeer, geboren uit Oostenrijk, is edel en daar toe fijn. Ter eerbere van hem wil ik dragen van goud een krans, als een wijf en was niet oud genoeg, ze en had maar negen jaar. Ze was met tegenzin mijn wil gegoten, dat feggen ik voorwaar, het was een edele vrouwe op den dach, ze was met toe gegeven. Daarom lachte hij, die paus nam dat geld van mij, hij scheed mij van mijn vrouw, hij scheed ons beide te salon, twee fielen en eenen liefde. Maar dat fal sions voor menigen man, die daarom vullen steruen, weinig schulden hebben, ze daarvan schreien. Ze schreed nacht en dag, ze schreed al om haar eer van tranen voor werden haar oogen nat. Si verfucht' fo lank fo meer, Si sprak dat en wil god meer nooit. Je faal mijn eere behouden, Den Roomschewen koning ter eerbij. Dat waren drie ruiters fijn, Si hebben fo lichte gefangen. Te Cuelen op den Rijn, Si trokken al door des konings land Om buiten fo wouden fi gaan, Si en hadden geld nog pant. Een nieuw liederje, Met Venus gefrust, ben ik doorgetogen. Ya, een die alderliefde mijn Haar kleur aanvoelt, dat heeft doorwond, Mijn hart grond, schoon rode mont. Tot alder ont, fo ik pijn. O Cupido, god van de minnen, Wilt ghi mi nog in laden staan? Je bent gevangen, in Venus net, So vast gefrust. Je en kan ontrijden noch ontgaan. Je beminnet fo Teer, dat alder liefste greep Haar handgevingen teer, haar vingerkens klein. In Venus pleyn, spant si die kroon Dat vrouwkje schoon, vijf duizend doen, Criegen ik te loon, Van baer certains Prinses troust mi mijnder hartens kerfspann. Sowaar mijn jonge hart gebrochen, Tot alder bond, ook verheugt Met onverdunde troost, troust mi ghi duist. Met onverdunde trouw, v vrienschap mijn troost. Prince, ghi zijt mijn alderliefste prins. Als mij van uw troost gebooren mach, Nacht en dag ben ik verblijd, Tot alder tijd, verduld ik lijdt. Als worden wij benijden, maakt geen gelach. 1. JMjEt eenen droeveven fanghe ift dat ick v claghen moet Dat ik duis bi bedwange Moet laten dat liefsle goet Haer wesen is voor voorzet Van haer die mi trueren doet Na haer moet ick verlanghen Verteerende mijns herten bloed 2. Schoon lief wt charitaten Ontfleeft dat herte dijn En wilt compassie vaten Des bitteren lijden mijn V amoreus aenschijn Verblijf dat herte mijn Als hebt ghi mi gelaten V dienaer t'is ik zijn 3. Ik ben voor dorn in het oog dat ik je met al mijn macht Moet eeren en minnen V en al v gevochten Als ben ik ongeacht Van de reyn vrouwelijke dracht Daar lijkt er van binnen, die wortel hout haar kracht 4. Laat ons niet verstellen Schoon lief waar ghi bewaart Wij houden tot in ons beide Den amoreus aard. Want die gewoon openbaar Ghi slegt mi waar ghi bewaart Dit wil v god geleden die alle ding bewaard 5. Wat dingen mach, mi gebreken Wat heb ik v misdaan Dat ick duis ben verwekt. Van je reyn vrouwelijke grauw liijk god waar vals ik gaen. Oft lief Talt met nii haaen. Als wt mijn ooglingen leken So menig zijn het tranen Adieu fuyver prinsessen Adieu reyn violier Adieu reyn akoleye Adieu reyn egentier Adieu bemuid roosier Adieu reyn baltsmeier Dit is mijn blijlijk allee Adieu ik moet van lieren Jn flot van mijn gedicht So rade ik eiken persoon dat hi zyn minne niet en (Vichte Gehaalsd trouweloos Want venuus kinder doen Die komen ga eigenlijk Och lachen alzo lichte Diende ik trouweloos Aenliet den oglentier Die bloeyt schouw ende plaetsant In Venus eerste schier Si tVaet fo triomfant Den mey luAicIi ende groeve Die schoon gebloeyt staet 179 Hi is nv in rayfoene Hi reect fo delicaten Spaarsiert reyn vrouwe laat. Om te horen der vogelen zang Reyn ionlte niet en baat Aenhoort der keleu geclanck. 3. Ghij minnaers cloeck van moede. Spaarsiert in groene gras.. met haar doet als de vroede Als Tibias die bloemkens las Schout vileynich gehobes Oft dorperecht een paer Jß fo oft geuet pas Bedrijft folgelijk met haar 4. Metter liete kerfouwe Spaarsiert in groene baar Si wordt V fo getrouwd Op haar en valt niet te vijzen. Die vogel ioiic ende oud verhuizen elk harteken reyn Met ander fo memchfout. In spijt der nijders deyn. 5. Gypres ende majoliek Elk hart nv verheugd den roosmarijn ten plezier Verfoege die zijn ontboecht. Alsmen aanfiert die juist. met een lachende mont Elk minnaer maakt dan vrucht. Hi is genest in die is gewond 6. Jst niet een melodie Te wezen inder vogelen zang Met zijn liefde amy Bij dat het is inder rotten gejaagd Alsmen kan vrij ende fransk. met haar zijn in solos 12 180 men niet haar wel weten dans Door een amoreus relatie Prinselijke beeide. Ga je plooien den groenen mey. Gij winter wel hartelijkheid. Ga je aan hoort der vogelen gesjors In bidden en zijt zorgvuldig te leiden. Voor de Keizer bidt dag en nacht Dat hij komen mag tot fineren graad Voor Tervaderie moet zijn gewacht CXIX. Een nieuw liedeken Margrietje gij zijt voorheen diervlees. Gij hebt twee liefde oorzaak die ik ga ik aanvragen, reyn vrouwe zijt Zo gij niet wilt willen verliezen eer lang Joden rijk zal ik je leiden. feboon lief iÜ uwen dank AJ inden rijst daer wil ik zyn. Men tenbester de vrome landgenoten den wijn. Reyn vrouwelijk fijn, als oogerdie blauwe lendeauw Voorwaar dat is gebroed van vrouwen Schoud lief had ik daar Mijn grietken zoude met mij gaan Ik zoude voor den al die toren ter weeen Reyn vrouwelijk graaf daar vullen die landgenoten neuen v staan Zij en vullen v vroon lief tot geender nood af gaan Al voor terweeen daer is groot nood Men flater die vrome landgenoten als doot Kleyn ende groot, te voet en ook te paarde Ga met schoon lief rijdt uwer vaerde Laat mij met vrienden Mijn grietken woudt dat wel als ik. Gehandeld bleef ik tot in den laatsten stroom Je en saad mijn dagen nooit vreder snel. Soudt niet dorren avontuur schoon lief Als wel als ik Mijn die dit liedeken heeft gedacht Zijn hartekens dat derde licht Vrij niet en schuit. Quade nijders die houden hem in die pijn Daarom dat hij zijn vaten moet dat vrouken fijn Mijn die dit liedeken eerstmaal zong Dat was een ruiternaartje uit westland. Vrij en vranc Zijn leugen dat viel hem veel te lang daarom dat hij zijn vaten moet tegen finen dank. 1. O, Trefoor, mijn hart, je melodieuze wiens opwinding ik verhogen moet. Wilt u wel dat uw dienaar verbiedt dat ik bij mijn liefste beide voeten neemt deze mier in behoed. Die lullige act in deze fijne. 18-2 Alwaar mijn alderwetste goed. Mijn hart moet in de aanleg altijd voorbijgaan. 2. Hoe komt dit lief, dat gij mij niet en trouw bent daar gij mij trouw bent in deze mierende denk ik hebbe ik gelooft dat God u wilt gunnen tot goeden eind. De mier, ik hou zeer, tuur ik de liefde, toebehort. O Venus, wild ik mij met allen scheiden, blijf mijn hart in druk verzonken. 3. O, Bosier, mijn hart, je troef, neemt doch in dankzegging mijn zacht fal bij u toe. V, eigen, blijf ik tot uw behoefte onderdun. Mijn hart, God geef u een leiding, ontfaat de mier, die lullige spruit. Je wil hem voor de Tcheken tot hoge eeren. O Venus, had ik mijn liefde gebruikt. Alle vrucht zou in mijn vermeening. 4. O bloemkens die spuwen in het groote dal, daar men een amoreus hart verkeert, en men een minnaar brengt, bij niemands hart verteert. Al staa de mier in vruchtdragend vermeert. Een droevig hart kan niet verblijden. Ten doet Venus die alle duiveliden leert door haar liefde aansluiten tot alle tijden. 5. O, roof de bloem, prijel van waarden, Engelen, mijn hart, comfort. Ontfaat van mij deze mier in duistelijk. En kost mijn hart een troostelijke woord, alle droevigheid wordt ik vergeten. En in vreugd wil ik mij verlustigen, al was mijn hart in duisternis verzonken, als ik dit, Venus, voor mij moet, ik verlies den. 5. O, lieflijke tijd, schoon en luchtig. Wie zou zijn hier onderscheiden. Als twee minnaars mogen komen naven Als vrolijk De meest te planten allicht in de duinen Een heer die denkt in duizend vormen Als een malander een oorzaak toegevoegd. O Venus wat doet u door vermogen Door u is voor man groei en gebeten. Een oud liedje. Ooh, hoe mag ik, hem zijn levens luiden Die zijn liefde vervielen heeft Zijn verdwijnen zijn hem in twijfel ontroost Want dat harteken geenen troost en helpen Twas onder herten wel een medicijn Doen ik hem laat gauw; met ogen aanficht Eyken nu is dat trouwen mijn Want ik hem geen noch spreek en mag. Dat lot is nu op mij gevallen Dat ik dat spoor opvolgen moet Zelf ik en weet geen troost met allen, dan wat ik doe het is tegengesteld Mijn liefde had me uitgeleerd Eer hij me laat verlaten verliet Hij en liet me niet aan duisternis denken En nu laat hij me in twijfel verdriet Och mocht ik den tijd geloven Dat hij me minnaar en ik hem niet Zou mijn harteken in ruste vallen En laat hem ook in twijfel verdriet Die ons dit liedje voor luchtig hield Het was een gevoelens lied en zang Vrouw van Venus liefde die hem daar toe dreef Het is voor quets bij niiders te zijn Een valschche tong heeft geen argelen. Mijn hart, teken onbedwingbaar, Dat doet baar troostelijk onderhouden. Twelf maal met hout in de vrije lucht zing, Ge Tongeo, ondanks de reuk van de rook. Rein, liefsbek, beeld, rein, fijn en bovenal, En wel, gebaar, Tols, alderdeepste denk - Aan T, ßaen, alle mijn gevoel. Als ik T, zie, mijn harteken verbreek, Ghi, zijt die nu troost geven moet, alleen, en wij, dat bekennen leugen. In trouwen vrij, waar dat ik G, Hebben ik bereid mijn hart tot die Nacht als moet ik verdenken, Geen meerder pijnen noch lijden in mij dan dat ik niet enigmaal mag blijven zijn, Maar steeds denk, dat zal ik nog terweken. Dat blijde woord, is mijn vertrouwen dat blijft onverbroken in mij, Mijn hart en ik kan verweren. Omdat ben ik maar van moed en aangemoedigd. Ghi, zijt die alle mijn kracht doorboort, Alleen, lief wilt mij troost verlenen, Van fier gelaat, van voeten aanschijn, Belief voor wel dat hart mijn. Ook wilt gij mij troost geven, Ontvang het mij, doch in dat hart jouw. Zo zal ik die alderliets van jou Houden en niet, boven en ten toveren van de wereld leven. Voordeken voet, mijn treuren boet. Zei leven mijn hart ten minnen vloei. Als rein van alle smeerten, Hout en gebracht wat gij doet. Tot voordeel van alle mijn groet, Op aarde, tot uw gefermde waarden. Och, vrouwen raad, is dit altijd kwaad? Meer dan twintig en na verfomagt, En zijn geen abel feders? Dit hoop ik daar alle mijn trouwen aan te laten, Zie is in het woord als in die daag, Bevonden, dit ben ik bevalt te verrichten. Aan uw voordeel, mijn liefste, Gij zijt mijn hartestal, Ten can mij niet vergeten. Mijn hart geen liefde keert en valt door een droog drukje of ongeval, door weten, dit wil ik mij vermeten. Ik ben haar raad, en niet voor niets, Haar minnige woorden mijn hart doorgaat, V als liefste wil ik wachten. Door uw lindere leed, ik veel te lijden. Aan uw alleen mijn hoop zet, Maar erachten, dat wil ik op voorhand wachten. Die zwane ving, wanneer haar dwarsligt, Die dood die al te niet brengt. Voeg hier, ik haar natuur Je proef, vroeg, als voor mij dinkt, dat zij voor mij een ander winnt. Ter duur, mijn edel schoon creatuur. Van u en scheiding, ik noemmer meer, Gij zijt mijn trouwt en mijn heer, Geef mij nu mijn trouwt en hulp tot mat. Die liefde quilt mij als een feer. Wil mij doch geven trouwt nog meer? Einde gaf, daar ik mijn toevallig verlate De twee pure, hout haar natuur Dat fyeuer is als haar geduer Als haar gaan laat zijn leven Hier in voor ik een figuur. Zes liedjes. Mijn ik in venua vier Mijn liefde, och wou ik mijn troost gehuwen Zo minlijk aard, vreemd roofgracht Om foto lief dat is Venus aard Blijf nu in mijn gedachte Om reynaam mijn in wien vreemd licht Pijnstede arbeid is doch loon waard De gedachte, nu sterker mijn en wraak Ik blijf voor dienaar altijd dien Tot uwe dienst ben ik gemiddeld Gelijkt nu des ook wel weer Ontdoe mij op voor gonsen rein Gij zijt mijn alderliefste groen Van warden, geen liefde op bevel. Mijn harten fait die ik nu meen Want zodan 18 van de fluit rein Die nu heeft mij bevangen Want gij die gent zijn alleen Als in mijn barre dat hoogste groen Met bloedben, daar na laat mijn verlangen. Vrij lief mijn des ben ik riet Ik en mijn den waterloo van oorlog Mijn alstijd troost begrijpen Mijn dat gij liever een ander riet Dat doet mij denk en ook verdriet Als teenen als paß hetmaal nog keert Mocht ik deze woord van verontwaardiging So dan moet ik trager laten gaan Jij spijt der nijders tongen Tot uwer eer is dit gedaan En wilt u van mij in dank ontwaan Help zongen, dat ik heb gesponzen Och waarde vroet, dat ik Jijden moet Wanneer ik vrede vaderdicht Aan haar dien, ik betrouwe Wanneer u gelukkertekens toont. 1. "O, een die liefde die ik bevat, moet ik helaas voor haar dienen. Ze is zo amoreus van aard. Het valt me aan, mijn liefde gaat. Ze kost mijn hart veel tranen. Adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeer. Adieu, ik vrees voor de storm, de storm die mijn land bedreigt." 2. "Schoon voetje, lief waren voor bequame, dat ge mij geeft een trouwelijk woord. Je kunt fouder, ik hoef geen ander boekje te kiezen. Als fout mij ook aan mijn liefde gaan, Help mij, Maria, mijn druk verflaan. Ik heb verloren mijn beloofde pakt." Adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeer. Adieu, ik vrees voor de storm, de storm die mijn land bedreigt." 3. "Deze nijdende tongen gaan voor mijn ogen, en achter mijn rug stroomt quetsch. Ze doen mijn tong luik verdroogen, dat zal ook aan mijn liefde gaan. Het kost mijn hart veel tranen. Hier en daar aan elke kant. Adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeer. Adieu, ik vrees voor de storm, de storm die mijn land bedreigt." 4. "Prinses-melijke liefde, hoe moedig je mij verhoedt, en ik was altijd voorbereid. En dat je mij dus wilt verjokken, dat valt mijn hart al te wreemd. Mijn zijn, mijn goed, was voorbereid, want ik voel schoon onder liefde en verlangen." Adieu, schoon Janneken, tot op een wederkeer. Adieu, ik vrees voor de storm, de storm die mijn land bedreigt." Soo en woord in naam zelve niet gebruiken Draght in het hart laat klagen staan En weest u voor de vrede in u lijden Schijn en denk daar mee gedaan Soo zult u nooit meer verblijden. 3. Veel te betrouwen is niet goed Want menigmalen is door bedragen Het doet verdwijnen hart en bloed En menigmalen heeft men diep gezonken Twijfel en dilemma's als niemand haar spoed Daarom verdraag, ik zei de denselven Schijn en denk wel wat u doet Van drukte zult u nog gehesen 4. Gij lange harten in de werelds plek Spiegelt u aan, met ik bids u wat minnen. Schout alle druk en grote geweld En wilt dat eindeloos altijd verfijnen Verlaat kwade tongen, zijn groot of klein Want menigmaal waarder door bedragen 189 Schijn en denk van harten een Soo en woord zelve niet belogen 5. Soo wij dit liedeken eerstverffanck God geef hem genade tot alle eeuwen. Zijn hart leidt hem in grote bekommertheid Maar tijdelijk keert naar mijn verzoeken Denk tijd komt als vallei hem langzaam Te Loven in de stad is hij geboren Schijn en denk neemt dit in dank Op hoop te leven heeft hij verwonnen. CXXV. Van de koningin van Denemarken 1. O Ratch van avonturen Hoe wonderlijk draagt u spuug De een moet ongehoorlijk geboren De andere heeft zoveel te vinden wille Van de koningin van Denemarken Mensen dat vrouwelijk graag Die dacht die dan deed God geef haar de eeuwige vrede Dat volgens hier naar verstaan 2. O koning van Denemarken Mijn man, mijn here, rein. God wilde in dichtgen sterk en al ledig Alle mijn kinderen klei in vreugde Nu moet ik van hen scheiden En laten in een soberen staat God wilde hem vergeven Die ons dus hebben verdreven Oft daarvoor gaf de eerste raad. Mijn broeders zijn verheven Ende mijn zusters in staten groot Helaas zijn we verdreven En liggen hier in grote nood. O beeren en prelaten Die hier al met opluchting aanschouwden Komt doch alle mijn kinderen tot baten dat ik ze nu moet laten dat 18 met een groot verdriet Die cou Tanner met weende oogen Och edel vrouwe en zijt niet verslagen Hoe laat mijn berte gebroken dat ghi hier dierlijk claagt. Die kinderen zullen wel op geraken De koning wordt haar onderdanig Je boep ik zal voor maken Gods genade tal met mij waken dat ik zal komen in mijn land Adieu vrouwe Jaune lieve moeder God beveelt voor tegenwoordig poort En r Karel lieve broeder Dat edel Keizerlijke bloed Had ik kunnen leggen voor mogen spreken Maar ik moet steruen die dood En klaagben ik mijn gebroken hart Dat mijn kinderen niet en worden verstooken Zo en waren mijn geboenen zenuwen noot Adieu hertogin van Oostenrijk Dondernaarodus broeder goed En Leonora die gelijkzinnig God beveelt voor tegenwoordig poort En Katherine fusser reine Die ik nooit en hebbe gehaten Adieu mijn kinderen meine Adieu mijn vrienden alle gemeene Adieu mijn man koninglijk engelen Dit liefde die koninklijke beproing Te Swijnaarde alst ik bekend Daar haar hart in gebroken De koning daar zijnde present den 19 Januari geheugen. Wat bedoel ik, dit bewaren Aan een landvrouw van grooter macht Te Brugge liet ik haar geloven Cranc ontweken schijn menigvuldig aan Gouds graag wil haar beider nochtans God wil haar zijn rijk geven 2. O, edel prince Maximiliaan, mijn man, mijn edel been Hier moet een scheiding zijn gebeurd mijn geboorte doet mij vereren En mijn natuur vereist mij verlangen O, god almachtig lof en dank Van de wereld, ik moet nu keeren 3. Oorlog van Gbelre nieuwe reijn Oorlog, mijn beren, oude famen Eylaces moet scheiding zijn God beveelt van allen, van bloedens Adieu, Philips van Liauwensheim Adieu, van Beieren nieuwe reijn En Simple boek van namen 4. Oorlog, mijn liefde, niet voor voet Van Gbelre, hertogin Oorlog, mijn reijn, Keizerlijk bloed Dien ik voor geer bewaar Scheiding van vandaag doet mij weinig Gbi en Liet mij levensdeel meer Oorlog, alle mijn gebeinen Adieu, Margriet, edel bloem, rijst Mijn liefste dochter, bidt voor mij Mijn hart is in grooten weer Eylaces, die dood, is mij toegewijd Het moet doch eeuwige gevangenis zijn Adieu, Philips, liefste Toen Ik schei nog voor te vroeg van jou. Adieu, mijn vrienden, allemaal Gij hebt mij redelijk wel gedien Ik bid je, voor met kortere taal Weefst doch mijn kinderlijkt vriend En mijn man wil doen bistan En zijt eendrachtig in laat Je hoop het werd van nog wel vertrouwen Oorlog, lieve man, mijn heer God verleen van pais en vrede. Ik ben voor moedeloos, ik en kan niet meer. Die dood, beverrt mij al mijn ledematen Adieu, Brugge, Tebon, (iede Poet God wil het nemen in zijn behoefte Baar toe, elk land en lede. CXXVII. Vanden reghenboghe O, regenbogen waarop die tong van het helle lijnen Je hebt verteerd mijn zegen, juist Mijn goed en al dat ik kan gewinnen Die eerlijke, ionische vrouw, die was klaar Dat is Maria, die hoog geëerd koningin. Staat op, fondaar, hier is te lange geslapen O, beer, god, die verleent mij een man Die mij sal helpen waken. O, beer, god, die verleent mij een man Die mij mijn faam, mijn wapen op zal binden. Noch weet ik drie voorzoden, hoog gefeen Dat zijn drie heilige dagshelichten Daarvoor wordt bij gezegend. God vader, god zoon, god heilige geef; Die gebeden, zijdend aan in allen onze nood. Die ionische sprak, 'O dood, moet ik met zorgen niet verdigen Je wilt van geven wat ik heb En wat ik kan gewinnen. Je wilt van geven liefde en rijkdom Dat je mij laat leven met mijn vrouwen. Die dood sprak, met mij en is geen verdien Die aarde en wil niet langer dragen. De lucht wil verdwijnen. Maak bereit, ionische Die dood komt met rechtvaardige aanklachten. Die ionische sprak, 'O dood, en ik kan met zorgen niet verdigen. Zie, laat ik op goddelijke genade En op Maria, die hooggeborene koningin. Die dood sprak, ik heb gedien der wereld voor lange tijd Om eens voor rijke beeren fout te zijn. Wat gaf hij mij te loonen Alleen lijnen, kleed en dokken aangezogen Als ik van deze wereld moest scheiden. Die ionische sprak, 'O dood, en vrede, niet op een eind Gelijkt op een die verloren kin daar, gescheiden Met dat, zodat waar mijn vrucht gewas ten eind. 1. "Vreugde, luchtmeid, gij zijt uv in faustoene, Schoon en groene, die togenkend fingen, nacht en dag. Dit, ik wel macht, Sonder verdrach, aanvragen, reyn, oog, opilach van mijn liefde, Haar liefde macht, met veel te doen. 2. In het jaartijd, menigte van bloemen, Wij vonden onder andere. Hoe luchtgeveld, dat gericht tekens, water, aarde, Bruid, loof en kruid, Geeft nu virtueel, O mijn hart, hij verblijdt den dommen, Een trouwdevol woord laat liefde van vroomheid. 3. Schoon, lief, gij zijt de liefde creatuur, Mijn hart duurt. Blijf ik geschreven tot in mijn dood, Reijn, lief, mijn hoog, trouw met niet, die mijn hart door schoot. Reijn, maget, puur Om uw trouw, wil dat ik leeder. 4. Schoon, lief, gij acht mijn woorden klein, Dit is ik, in weense, Blijf ik met druk, zo teer doorwongen, Gij zijt die deed, Schoon, beeide voet, Vertrouwd fin en moet. Met uw trouw, reeen, Wordt ik verblijd, door uw alleen, Prachtveldig, gras, dat ik graag aanzichtig wil, Laat mijn rouw verdwijnen, Laat mijn arme dienaar trouw ontfaan. Reijn, vrouwelijk graat, Hoort mijn vermaan, Laat mij in uw genade vallen. Sinds ik met trouw dienst aan vroedvrouw. 195 CXXIX. Vanden Lantjknecht. O, moeder, zijde, zij, moeder, Geef mij goeden raad, Om de vrijdag van de lantjknecht, Zijn vreugde, met altijd na. 2. Vrijdag, een lantknecht, feer, Vocht, hij, altijd, na. Zijn oogen naar beneden, en laat hem hen in gaan. 3. Och, moeder, blijf, moeder, dien raad, en ben ik niet vroet, Ik heb die lantknecht liever dan alle mijn vaders goed. 4. Heb je die lantknecht liever dan alle van mijn vader goed, Och, des moest God ontfermen, dat ik, van oor en geest, gedrocht. 5. Hij, uw zoon, als bidde ik, banden, zij haar leven witte hand. Hij legt ze al voor, verre, daar hij schoon van tand. 6. Wat gaf hij haar, te loon voor hun nieuwen jaar, een kindeken in de wieg, met zijn geboortedaag haar. 7. En gaf ons God een knapje, zo klein, een keeljong, zo wilden we hem leeren eten, die wilde een kleine vogeljong. 8. En gaf ons God een magetje, zo klein, een meidje, we wilden haar leeren breien, van zijden een huwelijkstijd. 9. Van zijden was die huwelijk, van goud, was die kroon. Daar, tal van die vrolijke lantknecht, Sijn geuze, leger, in doen. Ten einde van mijn liefde bood, Daar vallen drie boomkens, zijn, die een draagt noten met elkaar, die een draagt nagelkind, den derde draagt bloemen, den liefste boer, mijn. Het zoude wel blijven verboden, is dede dat kleine kindeke. Tegen me aan mijn liefste voeten, staat een koffertje, en daar ligt in een geboorte, dat langhe herte, mijn. Die dit liedeken dichtte, was een lantknecht, zijn, hij, heeft voor wel geboorgen. Tantwering als in den wijn. So ben ik al genaamd, meer trellieyden qua, van mij gelaten, maakt ineens verspreid, ten baar geven raakt. Wil ik, mij nu begrijpen, van waarheid moet ik scheuren. Haar schoon, heel haar haar, haar oogkens glazuur, Breng me in haar vaar, naar daar, dat ik haar vrede, verliesen. Oft, in een ander, haar lippen kussen, haar borstken bloot, Al voondergenoot, maken me vroeg groot. Als ik bij haar, haar maken, ruisen, Boete ik, mijns harten luizen, Schoon, lief, doet wel, en kiest niemand, el. In naruil, in spel, doet mijn bevel, en faakt gelofte, in trouwen, Het en valt, van niet berouwen. Een oud liedje. Lace, hoe macht, wezen, dat ik zo trouwig ben, Je had een uitgeleefd, Si staat voor, was in mijnen sin, Je draagt dat lijden verborgen, Int iets, in mijn hart, van trouwens tot morgen, Het en mag niet anders zijn. Je hebt die alderliefste, dat is een enkeling, een brief geschreven, Hij hield van trouw, van liefde, Hij is met wel bezield, Den brief hebt je geretend, Ik schrijf, haar, nooit meer, Adieu, mijn alderliefste, Je en zult, haar, nooit meer zien. Den brief heeft je geretend, die bracht, heeft je ontdaan, Si heeft mijn hart bewogen, Je en kon, haar, niet ontgaan, Je kunt haar duist, bewijzen, Waar dat ik, kan, of mag. Je gaat die alderliefste, veel verdient, goedenacht. Geschenk, laat, voor gedenken, Valt, op een vrouw, voor haar. Gefel, laat, voor denken, veel, verdient, goedenacht, voor hagel, en door regen, die liefde, die is, onderdaan. Geschenk, wel lief, geschenk, leeft, voort, op goeden troost. Hier leidt deze tekst naar het eind: "Adieu, mijn alderliefste lief. Geloof, mijn hart genaen." CXXXII. Een liedje van den mei. O, lieg je nu en slaapt mijn uitgerken bloem, O, lieg je nu en slaapt, in uwen eersten droom. Ontwaak, want u voeten lief wilt door den mei met zijn finnen bloemen. Wat ruist er daar aan de muur, dat met mijn rust berouwt. Die leit hier op gedoefd, in uwen armen valt hij niet meer ontlopen, mijn beddeken heeft finnen laken, plant uw mei daar buiten. O wonderlijke jucht, wilt nu uw veren laten, doe op, dijn verfelijkijn, en komt u lief ter spraken. Als ik u vind, zal ik u troosten. Sinds ben ik hier tot verdwijnen gekomen, staat op, lief wilt u ontwaken. Den mei met finnen bloemen. Als sonderlijk daar tot morgen, jij zult niet in laten, mijn boleet ligt hier verborgen, gij zult mij niet vermaken, mijn harteken op nieuw niet en pas nog op geen spel van liedjes, mijn beddeken heeft finnen voile, laat plant uw mei daar buiten. Je ziet den lichten dag, door die wolken dringen, je ziet die bloemkens schoon, uit der aarde springend. Je fie die fterren ciaer. Die verlichten inden throne, sta op lief ende wilt ontfaen, den mey met finen bloemen. Waent ghi dat ic nu Ilape, het is anders dat ic dachte, die mey hout mijn in wake, daar na mijn harteken wachtte, niet als inder aarden waft, tuinen bloemen, oft andere vitten. Mijn beddeken heeft finen volle lucht. Plant uw mey daar buiten. Een nieuw liedeken. Op een morgen fonde, om den mei schoo te beginnen, daar hoorde ik een rooden mont, si fanck voor wel van minnen. Haar vlys die gaf me comber, beter dan een nachtegaal, desgenegen geen hebbe ik nooit gehoort van een voor coiltschijn schone. Natuur heeft me geleerd, mijn finnen zijn daar toe, bedwongen om te trekken in een priëel, daar alle die yogelen vongen. Als op der vogelen zang, en achtte ik niet veer veel, veel gewoner is dat geclan, van mijns liefst klaarder keel. Je kwam al daar ik vant, een schoon magd rein, ging achteraan op eenen cant, bij een daar fonteinen. Als met die magd sprak. Haren fanck heefl fi ghelaten Si riep fo luyde o wach Mijn eerc bouen maten Ay feyde fi wel vuyl cockijn Wilt fi mijn vrucht verlinden Je meende hier alleen te zijn Mi dunct ic ben verraden Bij feyde mijn uitwerpen vlucht Mijn alder weerlle vroiiwe Je en beghere ook niet dan duikt Dat neme ic op mijn trouwe Si feyde gaat weg vuyl verantwoord V tonge heeft feer ghelogen Het fisyn is in v present Mi dunct ic ben bedrogen Die dit liedeken eerst werf fanck Wat loon fal Jbem god geven Syn foete lief al bider hand Daar na dat eewieh leugen Een nieuw liedeken. O Venus wilt mi nu bifselen Hoort mijn vermaan Wilt mi dan druk outflaen So dat ic mach ontfaen Troos van die liefde mijn So mach ic vrolijk zijn. Mijn finnekens heeft te mij ontzolgen Haar clair obscur heeft mij mijn hart doorulogen O Cupido, met uw feitel Zij bent verwaal Help mij door uw raad Want mij mijn troost ontgaat En ik ben bedrogen. 2. Sinds en moet mijn gevoel verblijden In druk af vijt In definitie wereld wijt Tot alderzijders spijt Zal ik verkopen Want in mijn linnen Met Venus' rijken heeft ontzolgen Haar blinde min zal mijn hart doorbreken Wat ik veel truerde ten baat mij niet Ik ben bevreten Twas Venus die mij riet Je woude wel dat zij liet Wat ik te moet ik meekenen. 3. Je bidde voor mijn voeten lief-expert Dat hij mij verdaagt Want hij mijn hart bewaakt Tot jij neemt ik mijn vaart Want hij mij trueren doet Dus bid ik door toedoen Dat hij in dans wilt ontfangen Jij mijn minnen spoedt lijdt ik voor zijn liefde verlangen Want niet dan druk is mij presente Je zul je geschenk behouden Blijf ik al daar geschenk Want hij mijn hart doorprent Zoo inder daal droefheid troost mij. 4. O prinselijke prins, schoon Door uw ton Spannen u in mijn hart die kroon. Onder deze bemeling de kroon En weet ik geen liefde liever Aldus doet ook mijn verlangen Mijn innigheid heeft u mij ontflolten Door uw liefde brengt u mijn hart in dolen Want u zijt voeten lief en zeker In hart klein, mijn wueringen groen In definitie wereld plein En laat dat zijn verboden. Een nieuw liedeken 1. O Venus, ontrouwe, Brengt mij lachen binnen rouwe, Dat heeft van verwachterbeiert gedacht Als ik je lief aanfehte Mijn aller liefste vrouw, So doe niet met mijn briefje van drukte vergaan, Geloof me niet, soms menig tranen. 2. O edel, god der minnen, Wat zal ik nu begrijpen Dat ik je liefde dus ben verlaten Maar ik geenen troost gewonnen Met duister ik zal ontfinnen, Je blijft in lijden, pijn, desperatie, dat is bedoeld voor een vrouwelijk fact. 3. O fuiver bloemen die reeën, Die dienst, boot, ga binnen weenen Laat dalen uw boogben, moet Sidi gelijk den Liefde Verbergt alles tot tenen Geef doet mij veranderen lijf en bloed. Ik bid je, wees liefde den linie verfoeit. 4. O treurwille, imaagie, Reine edele persoonage Ik bid je om een troostelijk woord, Soude boog, moed, schouwen, volle vreugde, Doe dus aan uw dienst een groot comfort, die liefde van uw mijn jonge vrouw doorboort. 5. Ten baat, schaak, goed nog herinnering, Wij moeten alle herinneringen Hoe boog je geboren op dit termijn, dus laat mij nu herinneringen Troost mij, of ik moet herinneringen. Gheime xijt de allerlieftste medicijn Verblijf den bedrochten, schoon, helder Robijn Prachtig, Telijk, beide Die met nooit en verveeld Wilt doch dit liedje in daarmee ontfaat Ghi, wist bij mij heel veel Bij, ik nooit en queeld Alle hebben ons daarvoor ouders, leid, bergen Verlof, school, liefde en ik moet gaan. CXXXVI. Een oud liedje. O, liefde, hoe gemeen was ik bij dier In voller begierde, Als met je werd op aarde Mijn hoop is, ik, die je liefde spreekt Van dier. Geenlings en mach, Heuer, worden Och, laghe, ik in den arm van dier Alle, Tweebas, doet met gelegenheid Soo bald als ik van dan weer fie So wordt vergeten alle mijn scheyden 2. Och, lief, echt, zal ik niet blij zijn Dat hart, mijn Spijt, in duifende rijke Hoe mocht ik lijden, groter pijn Mijn liefde aanwijn Hoe zal ik dat verdraghen In volstrekt wel duifende fout Och, vrouwe, ghy zijt die waarde, kroon Slaap ik, wakker, ik mijn hart is krank Schoon lief, na uw begeeren 3. Och, Heer, ik niet en gevoel Hart, moet en is. 205 Laat van dit liefde niet rouwen Ghy weet dat ik dit eigen bin Mijn schrijverij Je maak je mijnder trouwen. Ghy zijt diegene, meer die ik meen Dier ik mijn trouw heb gegeven Alleen, en anders geen Was ghelijk en leeft niet op aarde. Een amoreus liedeken. 1. Hoe is dit gevoel, Bij koning Paris tijden Doe hij den appel Ladde in zijn geweld Die alderliefste wond hem gegeven Voorwaar, beloofd. Had Paris van schoonheid aangesteld Venus en waar niet begaafd daar mee Den prijs waar voor gegeven 2. Ik weet, had Virgilius van bekend Eer hij bedacht te schrijven Van die schoone Helena went Ook uit der Grieken land Een kruis, boven alle wijsheid Ghy hebt die schoonheid veel meer dan zoveel Haar schoonheid toegemeten Daarom, zo is mijn hart zo vast met haar liefde bezeten. 3. Ik weet, had Pontus bij zijn tijd Gevallen in die gelijkende Sydonia, die had breedte en diept Met haar schoonheid moesten wijken En andere veel meer, daar ik daar Liefde hebben van in trouwen, Zo lang als ik leven op aarde. CXXXVIIl. Eeii amoreuse liedekje. Liek; god, hoe is mijn beilagen dus wijs. So menig al gen inden weghe vibt. Wee mi die grote eilende Doen mijn beil die lieflie was Doen moeilijk ik van haar scheiden Dat wat is breed die liefde is groot Dat ik dit heengaan lijden mocht. Des wil mijn lange lierte breken Die mogen beil geholpen heeft Dat wil ik nog eens wreken Met rout voor zeer haar geheel gebroken haar En dat haar god in dachten spreekt Zij is voor ons geheel gezet Je weet in alle den landen geen Die met voor wel bevat. Nu schijn lief wilt toe mi keeren En wilt nu mi vriendelijke huishouden Een trouwelijk woord toefpreken Terwijl onze hart is met voor bittere troost Des wil mijn vaerteken breken Mijn beil is alder eeren waard Zij bevat al dat haar harteken begeert Dat wil ik haar wel gunnen Al heeft mijn hart voor zeer bewaard Je hoop ik zal winnen Die ons dit liedeken eertwerf zang Een vroom landgenoegen was onze naam. Hij heeft voor wel gevangen Hij heeft van zinnen schoon beeld gehouden God scheiding der onderliggende toekomst. Ze kreeg, wist ze dat, de klokken lagen stil, de poort stond open, de maan scheen helder, de harten bloeiden, de geesten waren devoot. En liet me niet verloren, sta me bij, of we soms machteloos kunnen zijn, die ik voelde, wat voor reden, laat me in druk verkeren, wie ik klaagde nacht en dag. Geeft, amoreuze geesten, die ga ervan genieten, dansen en feesten, dat geeft niet, dat regelt de gelijkwaarheid, Sinfonie die streng is. Henan was benomen alle zijn macht, al door de vrouwen werkten. En deed, van alle clerken, Salomo, de wijze, bedacht, die dit liedje schreef, vooruit, dit was voor hem ontgaan, al valt wat in fluit. Hij heeft zijn best gedaan, al had hij zijn liefde verloren, hij is nu al te bedacht, al hebben de nijders tegenover hem, een ander heeft hij vergeven. Dit is nu al te verpachten, ken je oud testamen. Ik, Kijck, god verleent avonturen, onthaal daar een vrij, iongbekend. Dat ik kom binnen, door de muren, daar woont de allerliefste van mij. Kijck, god geeft raad, de wachter is mijn vriend, niet dat denkt me qua, het was niet voor vaste en liet vliegen. De iongtreur, niet voor vaste en liet vliegen, zij hadden verloren, de iongbekende, zeer haastelijk in terveinser, liep zij, hield een koordje aan den ring. Daar na niet lang, doende dat koordje, daal liet hij den ring in klant. De wachter, niet voor vaste en liet vliegen, hij had verhoort, des rinkha geLuisterd, zeer haastelijk liep hij, met zijn hoofd in terveinser, uit, sprak wie is daar. Die Engel in der Stadt, der verkehrte sehr viel Von größerer Wärme 209 4. Die Engel sprach mit leisen Ton Was sie wachter, dass sehr dort Het zijn meine Teylißer, die ghin hörte die herrlich, groß und ungemütlich Macht mir nicht gram Sie fiehlt all nach dem leichten Dach Als oft hiyet kam 5. Hi. sprach die Engel und belächtet von nicht Jeder tut als ein Wachterkijn Pen leichten Dach, daer ghin nach fiet Das ist die allermilfeste dein Stille, himmellich, schwießt Want quämt in den Kloster, wir waren vorwärts Ons Leumunde quitt 6. Die Engel sprach, och Wachter gute Wilt ons nicht melden durch von dach daer mocht oder kommen groß Unwissenheit Was schadet das, wir zwei sind verhalten Hi sprach ich falsch Nu geht in den Ring, die liebe Begierde Macht geen Gefallen 7. Als in den Rinnk fett hi in leinen Fuß Höflich hi die Wills hatte gedacht Sie hielten ihn auf als mit der Spucke Sehr freundlich war hi daer ongetan In korter Zeit Sie küßten ihn mehr als die Heiligkeit Wurden An ihren Mund 8. Och willkommen fehr, sie softe Liebe Mit ein kam meine Tage noth, lieber gas Nu lässt uns mit genug sein Wir wollen gehen drücken den kalten Wein Wir werden gewacht. Die Wächter fall finden ihre Börse blüht. Als kommt den Dach 9. Eine kurze Weile war daer nicht lang Die Wächter fand sein tägliche Arbeit, Ein leinenes Armband, dass er nahm Hätte scheiden, war ihnen ein großes Verdruß Och leider Dach Ghien doet mir von der heiligen Scheidung Die ich oft fach 