title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: Barth (Berlin 1785, 4°.), 60 Seiten; s. v. d. Hagen, Grundriss 159 ff. Eine andere noch unbenutzte, aber ebenfalls junge, HS. in Heidelberg Nr. 362. Wilken, Geschichte der Seidelb. Buchers. 444. - 7 Flecken nennt seine mitischen Quellen Ruprecht von Orbent (Ort), Über den poetischen Wert. s. K. Rosenkranz, Geschichte der deutschen Literatur hat sich zu diesem reichenden Gedichte nur eine einzige Handschrift erhalten, die aber einmal in ihrer ursprünglichen Gestalt. Sie mag nach Poetry im Mittelalter 310—314, und 9. G. W. Crefeld, Geschichte der poetischen National-Literatur i, 391-395. In ottave rime nachgedichtet; Flore vad Blanquefort, Ein episches Gedicht in 12 Gesängen von Sophia v, König, geb, Tübingen. Herausg. mit der Vorrätte begleitet von A. W. v. Schlegel Berlin, 1822. 12". Niederdeutsch, 1577 Verse, sehr schlecht abgedruckt nach einer Heilbadter HS. in P. J. Brilns, Bombastische und andere Gedichte in Altniederdeutscher Sprache (Berlin und Stettin, 1798. 8°.) 22-289. Die sehngewünschte Eschenburg'sche HS., die ich jetzt besitze, enthält den von der Hekabe verschiedenen Teil, s. die Fragmente in Eschenburg, Denkmäler altniederdeutscher Dichtkunst 221-229. Eine Bearbeitung nach Bruns' Text in Buisson, Enthüllungen, Dichtungen u. s. w. i. Bd. (1614.) 9, 181-213. Hochdeutsche Flossa von Ebert in Bibliothek Nr. 7660. Englisch im Auszug in Ellis, Specimen of early English metrical Romances (London 1811.) i, 1-116 und das Original selbst: Henry Ernest Faithorne, A new metrical Tales (London 1829. 8°.) 81-116. Dänisch, Altniederdeutsch, 349 und Schwedisch daselbst ii, 330. Über die nordische Überlieferung vgl. Nyerup og Rahbek, Bidrag til den danske Digtningens Historie (Kopenhagen 1860.) i, 105-114. Nykjøbing, Årlig mindelig Morskabslæsning i Danmark og Norge 112-114. Mittel griechisch in politischen Versen, Lamentz Conum. de Bibliotheca Casimir Vindobonensis v^ 264. cod. 207r Nr. 30; cf. Nessel, de Bibliotheca Vindobonensis i, 342-349. Ihror erste Abbildung ist die alte Folienmasse, welche 20 Blätter enthält haben, von einer Hand geschrieben, Stücke des 17. Jahrhunderts gesehen, an jeder Seite zwei Spalten, jede Spalte gewöhnlich 40 Zeilen ist. Von dieser alten Hand rühren jetzt noch nicht nur Bl. xyvii her; Bl. i, ii und lxviii sind dagegen von jüngerer, schlechterer Hand mit Überarbeiten. Dittes hingegen ist nicht alle in der Bibliothek, es fehlen wir noch nicht alle, die früher zur Folienmasse waren. Leidet aber im Laufe der Zeit ganz natürlich mit den Folien, die jetzt noch halb, von Seite a bis Seite G. zeigen sich einige Vers-Anfänge und Schlüssel; abermals Lesen trifft man Bl. xxiii, Sp. o. und Bl. xxiv, Sp. b und c; und die älteren Seiten i und iv sind herangeschoben. In diesem Zustand besass schon Haydecoper die Käste der sie fleißig nebst den damit zusammengehörigen Einzelstücken (s. Inval. proel. i, 141, 142, 143.) zu seinen sprachlichen Correkturen benannte. Dann ging sie über an Prof. von Klewijn und kam so endlich in die Bibliothek der Maatschappij der Niederländischen Literaturniederlassung zu Leiden. Die HS. überzogene mich bald, dass ihr das Grecht wenig ersprechlich sei, es in dieser Gestalt tren abdrucken zu lassen. Ich hielte es demnach für notwendig und dem heutigen Anforderungen entsprechend, die vortragene Schrift zu korrekten Schriften: die vorangehenden sowie die hinteren Seiten, zu schreiben, das Schreiben und zu korrigieren, des Minimun jeder schuldig machte, zu beseitigen, ihre Schriften, zu verbessern, durch Interpolation oder Widenerkennung der Verständnis: zu eine Änderung und die ganze Schreibung nach einigen durchgehenden und festgehaltenen Regeln, wie sie in den betreffenden älteren Schriften gewöhnlich beobachtet werden, ja, ob und wie weit mir diese nicht, eine leichte Änderung, günden ist, mag der Text des Gedichtes selbst erzählen, das bis jetzt unter allen, mittlerweile Gedichten der erste ist, dem eine solche Sorgfalt teil ist. Über die wichtigsten Abweichungen meiner Texte von der HS., welchen ich oben mit Ansmerkungen geteilt habe, die Klammern enthalten jedesmal ein Verweis und die kursivgedachte Wörter sind mit Anmerkungen versehen. Ist aberband mit Ansmerkungen nicht einverstanden, mag er die Lesart der HS. beibehalten und sie, jedesmal fertigen, was ich zu verbessern konnte. Die Interpunction ergiebt sich häufig ebenso leicht wie in den mittlerweile Gedichten; auch hier ruht der Sinn oft in der Mitte eines Reimpaars, so dass also nach dem ersten Reime in zwei durch den Reim verbundenen Zeilen etwas Neues anhebt. Jakob Grimm fand dies Sinn trennende Prinzip in den kurzzeitigen mittlerweile Gedichten schon im Jahr 1813. (Altdeutsche Wälder, 1, 192–194.), es stellt sich auch in ähnlichen mittlerweile Gedichten als etwas Absichtliches heraus. ' XV 34. 47. 3063. dicken (dicke) r- ^ 82. tiefwaak (tief), so auch 2888. 3418. 3583. 3606. 3886. 86. wort (wert) — 125. in allgemein (in lAnd 128. borghe (berg) -— 161. eine — 174. gleichmäßig (gleichfertig) — 177. inde wert (in der wert) 1211. mittel (mittelt) 213. 214. gewähren (gewähren (gewähr): (gewähr) — 351. bärer feil (h. felfe )., wie auch 3956. TijnB t^n^ bäme g^t^rt- werden sollen — 352. inweg (finde weg) 431. des (tes) — 446. in lANC (in lANC ), vgl. 540. 1069. 1073. — 475; 1952. "ondiei^ndeti'}A«m, doch kommt es auch dime recipri't^, Hn^." plWTe i/345. — 483. te w««nne 'ftft "«^nene)— ^ 505, dien heren (herren); heren — 591. Wden (werden) — " 663. Infstege (lifestge), vgl. 1325. tJ33. van — 65d; nie (ie) — 716. faß (iefe) - 717. hi finen lühe (bi' minen lühe) -^-724. te dienne 'genene) -^■:749. ljf (lief) — 790. ende U (ende ic) ^ 805. di^n (di) kinneb-^ 934. UjUe (Idie) — 941. weWjt (welcitjt) -^ 957. Jt — :976. i* man'<ie man) — 1037. <op (in), vgl. 1121. — 1071. 1163. ant^erde (antworde) — 1191. da^i^ irils - — -1295. worden (w^F^ien) — 1304. ochte gader (odit te gader) — 1321. bi onser faß (W onser Kf) — -1367. di ki (die hl) — 1400. WQude (foude) -. 1401; ifottde (^oude) — 1568. ne geen (no gheen) — 1S70. i. ften : hen (bera : hem)--^ 1584. aer (hMr) ^ l$ge. al Bif '(fdl^) -^ lem Lvrde (honde) -<- 175», deae (d«di) ^ 17d<t. cA|«<- _ IftQO,; te vcne hier vert (te Teni9 rort) — 2l4f7< 'di,;d^rp0r (£e ^urper) — 2153, naect« (ouieQtm) — ^IftlV lolswtt (elaidQ — 2199. ^ckea (dinke») -^ 2359. "Qualakm (Tainlaken) — 2273. Die ich sei. (Epr wel. M. leaz.: für l. Uebergang. — 2314. Donnergitter, 099. Fr." "Meliks:— 2343. Vadert (v. Vart), — 2346. Sunder (donnergitter). — 2350. Sirmark. (Quell. Hartwig von Vart). — 2392. Lue die. — 2401. Ran los. (E. Ges. t. L. ÄeÄe (v. Ginne). — 2468. Dorter. — 2469. Jäger. (E. Ges. t. J. Vetter). — 2619. 2713. Hülnder. (Sandorp. E. Ges. t. L. Ohler. — 2625. Unt. (Hont). — 2635. Kap. (Glien). — 2736. Sp. (E. Ges. t. L. Beutler. — 2738. Vogt (E. Ges. t. L. Ohler. — 2741. Gebe (Ghedectte); 2749. Jüttgen (E. Ges. t. L. Tanten). — 2765. Moderne (Nodene). — 2786. Der (Der. E. Ges. t. L. Ohler. — 2793. Mit leiden seine (E. Ges. t. L. Gifte). — 2797. Mann. — 2892. Buchten (Holist. E. Ges. t. L. Ohler. — 2902. Koste (Konften). — 2908. Der. — 3000. Im. — 3199. Leute (E. Ges. t. L. Ohler. — 3022. Der W. — 3028. Jonestown (E. Ges. t. L. Ohler. — 3029. Tale (Wale). — 3045. Miniten (Miniten. E. Ges. t. L. Ohler. — 3098. Florig. — 3197. Alle van Tan." wgcem (4fe nß hme t, wäre) — S168. mmk (am^) .— 3172. loop Qoofit) ~ 3198;. lafie lern (bftcJe.Hpen) <— 3204* vMoaerdai (Twvaorde) — 9229. «0^ ^ 3230* 0« twater (omt mta) — 3253. Mß — 331$.i«Beit(ai«nen)^>:3338^IOreai «dar r^mpe -^ 3370. beiden (Jhuft wA Vaumsat) — 3380. vaA öfter Toa^ffe (voiipefle} — 3390k Inechten ^qochfiMi) — 3410. mot^e (noddfe) -^ 3423.. <(^ — 3428. lov<» (loTe).— 3450* «'«U« (irarl ic) — 345$,;;^ — 34(|5. ar«!«» — 351& radeii (Me) — 3654..foade (woade) — 3363. w*]! (wai|^) "— ; 3602. amis (anie) 3604. teMini (huddfi) -^ d731. met. fiten lierQ . (ai«t ftaen ereii^ — ;3817^ <& gheivrfiifle : eifehte (^evra% : cafi^ — '^Bif^y^fel opt erde (idp derde) — 3$f3. boMi <j^0n e..(|i99re« grotonjb) -r- 3305#. teae Jboae (to-p ■ea lio?e) rr- 3917« floeipeiie (iideiiiaiie) -^ 3M8» •• plippiin ^VJ.«l,V.,.j^y, W . . .r tnr^. iVH» sie besbndeiB in l^landen übliclt irar» luvt QMbAei]^!: sb^Ft «mf die äejbreib^ng g/dmAU: Aw ;defl iBnL Weiiken geht; 4p^w> das« :alle flandrir sehen Dichter manclies Wort beliebig kfirzen oder dehnen ko^Hinteii^. me sie es eben znm Reime gebrancli- •i. / » 6th#eibniig «siV 'lässt ätb Jitf! 9^' n&i^ daErat^o^lh^ nehmen, däi^s; «in *Wio^ 0^ ifiid so^sltSge^rftid^li inirdd nnd aäiistcb auf ]ii<iüf«<eb4' -Webe' g^ %erd^ii köinte und iäMh Wiiiäkdii gesdiri^B i?»d. (< D^ kngea Voisale werdefi'gesdniebc^' 'ä^^'M^ fjjy 00, nap aber ftiir ¥0i^ i^iitfaeheui qM 'doppeltem -Oon^onaaiteti-i^AiisIaiit (aise gaet weer fll})D föo* Abtti)^ %\kch bei ipontractibneii imd ' manc^tsrler ^Afitehnangen^ UÄgegeir vor^^inftielieiii €oii5onaiü;efit-*!Maiite' gaii^ dea kvitzem Tidcdea ^evefa (abo^ w^rei^ ghenä fitie feene llilfeo)i -Sieee Bchreibmg ist "die* Torberrsdiebdl^ In allen HiÄiAs^riffen', dttd in den aneräitest<6n 'il»d iHßstoii ii» beiifahe aHeinige.- Nnr- bei^ m eeigt - sidi dir bäilfigefi^ ¥ennH)(^en niit)denioe (tnkd. 110)1 *^eib BfOebte itteM' »die 'Analogie lidt ae '«e^fUdM^en^ ttkih, aber «nd^ol nMk mehr die in* 1 manchen Oegmide» ^emg nnterscfaiedene Ausspräche des-oei ttn jt>Ob -i'S^ reimt Lodewijc van Velthem (ans der Herrlichkeit BaalheAiy ^in^- i^diiirestbchk <^»li^^ h seinem lS(äeglidt * }iiftoiläel<^4.' - tb^^do^tie' 'c • dti'^oM^' 4. 48. toe'ta'H'^ Hl groof'J>ddi^^ lU ' groM^/ mbiBlty 26» g^men^i^ %MilldäV iK7/ i^c ^^Itoe6/^&0.i8|ii^^l^ :• doety 42i 49. doitt^n #ioem«nV^44. do« r- äut'ftto^ ' i ■ « ■ ? ' • 5 ' ', . f , • ♦ 4 'i '^ > •■'»■ * * ^i* » •♦#>;* . .j tl »■ > ■« _^» 1 .■• ■.I>(«#» /> > ' ..» >»1.'< 7)z.B.'982. ^ä^rW, 1208f;-^ye: daerave'/ i»$^.''i»nV can, 152% ane: co^duwane. I 41k doeae ^^lAtrM^m^'M teeb Sek oft, Mnw 4ie% 1^4'iltteiie Jw; $e^ iSitelleiL der ersten. 50 Sej^eo.^) <» lüfinder nachiheilig ist der Wecl\|iel swischeii m. ia4 :ii6 iMskt ttii^ md tr m den HaAdscbiiftiiii häufig wä4ltii»t j : Dies W'M^Mr. qü, und jenes ne mim überall ao^egebeih w0rdbli ; Tg}. Griimn Qr. .i , 483», IKe Schreibang der jG^lisonantM/ ist schon voi^ ^Mmm Gi^^ij 480^^$06 hinfäQgficb besproolien wor«*; dänj'ieh.liftlcitie. wenig. Iren ibr ab nnd bebe.nnr FqI« gendäs belraas: die aneiantenden d, ig. und v werdmi zu t^ chy ndd f^ k s«i ^y it tua iSt^ og.en nc^ ngt n nt^; ^ eitebt i^r e wA i^ g tcnt a^ .o nnd n^ fch vor e nnd iy fc vok* a^'o, n, r nnd ini Anslaat« . fiMss .ab^ die Siebreibnng wn der AnfNifraehi) abhängig ist nnd wie so viele Doppelfonmen einzelner Wörter entstehen konnten y lehrt am besten das ' Die Yocale wechseln sehr hän% ai^ upk d^ ib*' nöB lierwandtmi a mit .e^ ' e n|it i,. o mit^ n> n mitt i, ft pü; Wy mit: 00^ ee init ae tor den liqaidal* Yerbindangen 11 , Im , mm ^ ngh y vky nn y ji^ rt^ rgb, Töf Aj rm> rn^ rpy rr, rs^ rft, rf^ irv^ rw^. hin-*- 8) Mioder häufig bei anderea Dichtern; bei Beinaert nur !2Ö33. fhoeren: te Wren, 3047. voete : gfotc, 3835. . vro : toe; E?opet 134. beroemcn : comcu, 941. comcn : noemen. 4 I mdwieder radi vor der einfinlmi laqoMaf ^^^ m mit o nnd e Yor f^ cht^ ft; — 6 nit a ma B'- luid % ee mit ae Yor t# Dies ist ineht etwa eise EigeitfifiidicUfielt absera Dichters^ sie findet sich bei aOen gatm and iddech«p fea des xiii. and xiy# Jabrimdeils. n 1424« te YBÜea : fnDen« nd 147. 647. 1308. finde (nusit): kiade (paeni);. 440 fitedea: kiaden; 531. 768. 1904. Käufe. Bunde; 1614 feaden (misernat): Yendea (iave). Nernnt: 2830. Yiaden (invenire): fiadea. Gleich: 435. Gleich: Gleich (adssas); 1514. Geschaft: Gleich. IQ: Singhen: 3643. 3899. Singhen: Einbringung. Drinken: Fohinkea. Begegnen: Begegnen; 3037. Daase: Daase. Iaue: Kiane. Austwordea: Anstworte (HS. wie addi). Beiluhr: Beiluhr. Vertrag: Vertrag; 2256. Dert (obest): Wert; 2793. Bogart: Wart; 2931. Wart: Wart; 2937. 3083. Wervaert: Waert (versiis); 3283. Wart: Bart (Barba); 1676. Deert: Beert. 652. 2510. Oi (auch) : vde; atm. ich:ghe- Elektrische 2843; M : Zentrale; 3391. Seite vorkommen. 4216. Lost : ot (auch) 898. Gift : rtf $ Fist. 1316. 1560. 867. Gift : a Rezept 4111. Bruchte; du 1416. Zerstörer; 145. Nachhaltig : ftcU} lös. hrt die Rede; 205. Inradite.s Gebrauche; 2575. Todeszeit (prolint) 672 (apo) ert : nochtritt; 399. Redakteur : ibudolite 4616 1968 1326. Todeszeit : für Mer; 527. Mitte a Gebrauche; 6096 832. Nachteil : Nachteil; .796; Nacht : gedachte; 1388; Vergangenheit : Todeszeit 1402. Tercodite; broch; 1610. Fechte : Todeszeit 1654 1686. Gedachte : fechte; 1656. Wurde fechte : wollte; 1690. Tercodite : hitodite; 1740 1886 2016. Brachte im Mittel; 1830 2000. Brachte : gebracht; 1870. Todeszeit (causal) : gedachte; 2200. Cogt : machte; 2406. Fecht : fechte; 2741. Gedachte : fechte; 2781. Tümmelte : tüte; 2861. Tüte : brachte; 2875. Gehacht : ziemlich; 2989. Vorfahre : vorfahre; 2990. Onfachte : vorgesehen. %im. gfaeipkmt ndoeit (^doett)i 1474^ 3flafe niet (edtte h idatie :(diM9&; ^ ^b^ ^ukli ifitee lassen« tfdli ans veoschiedMer; Aii9iq)iacbe iAHIrBii^ .^GrSUAi ^^ds hat fllMirfriUi^rfiidbeu; doet au^U: jdbeii .'gesagt ^' Ivie) man tfoc^* hMÜgles: Tagea in AiManreiiten. däoid.lvie idoeid 4iiss^richt^ Willems YerL iij 324« datte ahor' hört lÜAttliodi Jheäta^ m FlandeEÜ^ it. B^ «rair ib datte? Wülitais II, 837. / * Niben diesem D*tqrdfonMii^ ^Üie. aal sdiiKafiken- 4nt . AaBspnißhe becnhen, aiid.QnSfiraB IXiittet; wie Wörter hervorgehen oder durch ContractfiK^' li^Mil <«t«HI«Hf '{(1^8Sv< )i£ld«ft' i t^cttllto|:'^1lt6A. ftade : 3667. Tcoat) : folt; 3763. ghewelt : ghetdt ; : tMOi pfa'et (pleghet) :' iteU Aemaert' IS^Q.^ töt 1. ftont : mont; 3297. ftoe« rtbet. ' ^ • - ' !- EHa^ äadei^'&tfitf^MthteditiM^eiti tnsef» Diriv» fenl^ inose' ich («Müh 'erwä^H, Äe'abei dbeöifalb mdi a]A<ftlteÄ"4i^6n i^^i dbh >s«gM* iitf>^flid;'i v^rftidttt ' fttt idia^iiiaeii; ftdin^tf 'hftti eaW^tttfti! illei»'>absiinit«iide<iil§af keine« '6eltang , a^'iQOÖ.-sfAet'ck-: Bli^'eftci«re^' 1M4i hä^ ^^ehareir;ll56.' gh^c^eA i Ut«| I198;'y« iMtadea i te« tftdel IddS. hareil > '^ttkr« ; : 2IUitt Uiinai :niuiiiej[ 41432. ^ppe i ttst^fr; (3^36.^ fhpim r-bat^; ä66d. »gfaisi : ho^e;-2W3b-.Mi>fl»de t"^^ Idäem'y'JBn^. fedwt mede; '3209ii ^itfiimttn Xs ghe* fefl^e ,- • 3430. ;.ft;d^ii i dede; -^ll. fede i fedehj S983.' fe flbne :- lift li^eiü : So^ mi lm< Reiaft^lf ^raiä; 481.- Aetelleven;- 683* miiuletf i glewtenie^ ;-4&lf. piii($^^ ^Rfehiiieii;' 1099. Wicl^Iaiilce 'm XXIV t^tSnf^ämMi 3401. bilde : fculdob Esofiel 2at. jj^bfuda { gIMaddi} 337« nMireR t tirawe} 348. Es kommt also nur zwei Erkenne im UMWelt Bilder vor, die flüchten auf keine Weise mit Einverstanden Hieße: 1582st wurde: gefordert 2735. geflagtben: Nachricht Diese beiden geboren, zu den benachbarten Rädunen, oder wir es milder ansprechen, wo wenn zu den Assonganten. Es ist wirklich zu bewundern, dass unser Siebter sich so streng enthalten hat; bei landenkomödien sie aber tot: Vergnügen gefällt: |^ ^even^ gefällt: bleiben. i^eten: regen, gebene: denkten, boven,: ettenbleiben. Walewein trug den Trauer, dräuen, boyen: bertogen offen: gesehen, aufgabe: faken, enape: fälschen, fälschen: fließen, wachen, besprechen, sprechen, so Huyd op Stoke ii^ 260 — Reinaert 105. Mann namen 107. Gram: begann, 211. Läster: verletzt, 231. Ifengrin: Reim, 451. Graf: war, 795. Fängen: vingeren, 1471. Netz: ong, 351. Zu, 2101. Ifengrin: Reim, 2317. Jahren: Jahren, 3370. Trau: Tat, 3760. Verfahren: Verfahren, 4087. Gibt: bleibt, 4213. Stünden: Wunden — Elbpet 40. Jeggen: Medizin, 203. Fotten; Lopm, 336. Halt: Gebärde — Die historischen: Übersetzungen didaktischer Dichter, 7te, ausgesprochen van Vechten ii^ fu, schwäbisch ich. Nun noch Eines über die Aussprache. Durch Heimat der Sud Poesie muss man auch die rechte Aussprache des Mund suchen, und ich glaube, wenn sie gefunden noch zu finden ist, dass sie nur da gefunden werden bis jetzt. Darf auch Holland mit gleichem Recht sein Flan an dem und Brabant die Macht der Otter als sein Eigentum in Ansprach nehmen, so darf es doch deshalb noch schwerer, die unter den Gebildeten nötige Ansprache des jetzigen Holländischen an das Reich anwenden, sondern muss vielmehr in dieser Beschränkung Flandern und dessen benachbarten Gegenden weit nachstecken. Zu Belegen dieser Ansicht liefert Beleg J. F. Wilkins' in seiner Abhandlung Über die Holländische Sprache in seiner - Über die niederländische Sprache und Schriftsprache. D. (Antw. 1820—24. 8), blz. 27d-383. Es, kein Unding wie das, und hoch, es ist, das jetzige holländische und flämische ist wie jenes in Holland und dieses in Flandern und Brabant ähnlich, also wie ein angespannter Hahn, so tont wie ein deutsches in Holland, Schreibung und Ausruf scheiden beide Länder, obschon beider in freierer Zeit oft mit einander verurteilt wurden, es ist das, und das holländische, und das flämische sind, und das deutsche sind. An und ihre Mitte ist das holländische hi, tiefer, und Schreibe tiefer, und Sprache tiefer, obwohl in freierer Zeit oft mit einander vermischt wurden, es ist das, und das holländische, und das flämische sind, und das deutsche sind. Und in ihrer Mitte ist das holländische hi, tiefer, und Schreibe tiefer, und Sprache tiefer, obwohl in freierer Zeit oft mit einander vermischt wurden, es ist das, und das holländische, und das flämische sind, und das deutsche sind. fia laani «» ntakijetat ]|LSMItl|ld^aaa8^nqht^ Qtlra.twi^^.dM' SMdeqtoch€ai..13efcriaa9eti]^;l^ aclif^ eher; dat ic J|^;(dA4SiieU>Mhe)'^t4ldsan'C0lßr9<a^ ^aqicedbari idb^datJo & <(dass» iehalsai). . ^ ^'r: 'i^:dhi£;dqirabaqAimQhli''QAfih.h(dlf Art |8[()spra(^a tMffdea^ :• ffitiieiiiyaiiabt&dliNiig!' m aad;: AiMkiat^ ^)t dadh^ aohoR aAt^ id^t/aA. npAjitie^maxgadebiri:!^ tonte 9 also wie ein deatsches i, ia oder ih« iardtr^; iieraa, ifcii:!;Sasa; d«4^Mi;'Aaa^radie do» -ij die ooipriiiig^cba.is^fradfti^ dici^Jibiiig^^Spfaiii^ :4wh!ri(df-) ügt sm naollfti» < Imibjatv; ihr. mmA Jieate ' hti t^aitaiOi iUr^«iege«den £»biiaaiieK '/li^jina'jlutftaclie« die.FyrM\ 1^ aad Goodingaiiy di* B^iioliiidr «wn! (Sisidani .tmdi Sil AiiseqprMil»"A){j>ogs wb(«i kak iagfign ßmt ttfim» m&sm dte d^Miiafc^ fidluid ufl .eiiitdM'G<«ndea Bnaht^y WiHenB iKTtrL xi, 323, > Siiv üen »4d«t in>i^ria^nelkit umA üucik tktaAn- Aaieke. • Die* AW Idtnngssylbe lijc, früber jdMft oft i;iUn| in lie (Im. Handscbrifien sogar kc gesduieben , z. B. natandec), wird Doch jetzt in HoHa&d tfnd iMibHn^ lesc aasge» sproehen. und ^nf gleicbe Weise gekfirzt hört man beim Volke in Holland noch andere Worter mit ij: ^ mij, gl], zijy mjy mijn, zijn, klingen, wenn nicht der Ton darauf ruht, wie me, ge, fe, we, men^ fen, 8. Bomboff in de Jages* Taalk. Magaz, ii« st« bk 244. Ich gehe zu den Consonanten über« Das adau«- tende fch ist wie das hochd. fdi in Nieder8achse% das inlautende und auslautende (letzteres fc geschrie- ben), besonders nach Vocalen, nur sehr schwach zu aspirieren^ etwa wie man in Seeland noch heutiges Tages visscben vi^ie viffen, menfchen wie menfen spricht« Ganz verwirrend ist jedoch die holl. and westfälische Aussprache, welche s von ch trennt, TgL meinen Reineke xyiii. Bei allen sonstigen Verbin»* düngen mit s gilt gar keine Aspiration. — g lautet ganz , gleich dem deutschen vor a, . o, u, gh dein deutschen g vor e, i, und £e Verbindung ngh ist ganz auszusprechen wie das deutsche ng; vergl. ( • ) xxvni ymmß Yefk. li, 340. 33(7. Die kleine hochwürdigste Ansprache nach Consonanten und besondere die vier zweifachten Dialekte und Outmalterischen Sagen welche im gültige des Mittels war sich schoir in der Auffassung Neigung 211111 Assimilierer Inklination und Gondeläste ausspricht, ganz klar ist der Storen Breslau, 6. Oktober 1835. !••» ^ H. T. F. ü \*' ..! « * « .1 r» ' 4 1. V « — • FLORIS UND BLANCHEFLORE. Vor. Nach mir falle begleitende Eine Geschichte, nunmehr Anfang, Dauer den Dorkener noch den Dorf Nicht befähigt das Sein hoch Maer die Rede meisterlich, Und von nunmehr haben gewonnen Und blühte Ende Rauhen, Sitz dero, Sitz keh, Sitz hoch Rauhen, Dienst, das, das, das Wunder, Doch ein Abenteuer verteidigt sich. Ooc ein Wildnis nicht verbietet Zu Hause allen Höflichen, Die eben und gut bekannt; Hätte als van einer Gefanfheit minnen, Beide Tan blühten und Tan rauhen. Nun merkt ghin Herren und gin Frauen, Das heißt die Minne Freunden feste, Dass ihr die Rauhen Allmütigkeit. Menschen müssen kurz und bündig, Die Zungen fallen in sich bringend Und die Rede die Anstifter, Hätte werden hatten vor Tan Affenrede Diederike, Ein solches danken gemein, Das er aus wissenschaftlich hat geschrieben Und verständlich in deutscher Sprache berichtet Den Wissenschaftlern, die wissenschaftlich nicht können. Darauf hat er also begonnen Und feierlich gehalten wie Blancheflore und Floris, Zwei schöne Kinder, wurden geboren, Hatten von minnen und Trauer viel Und dicke blühten mit großer Freude. So wie sofort Rechter minnen pleegt Ende si ihnen gefälligst Iegte Vaste in siere harten binnen, Dicke gewalt, dass ihm jenen Minnedienst Gefällt, nach Ungelegenheit. Dies haben wir genug gesehen alle, Ende nach gelangt groß Ungeval, Als ich von diesen beiden Teilen fall In der Historien, die sich seltenhörte: Höchst viele Roue, höchst viele Klagen, So beide ausgehalten in harten Tagen Von rechten Minnen, die sich plagen, Ook Maren, die sich so verrückt fühlen, Dass sie lieber hätten zu lernen das Lied, Dann sich in Gefilde. Binnen dien Quell eine Ungeheuer, Ende warf sich beide von hohem Nieden, Durch Blasen in den Raubwolke wieden. Daer sind viele, die das segnen Von den Genen, die ihr Herzen lieben So gefälligst an die Minne, Dass ihm kommt von dummer Zeit; Dass sie wie überlogene Wutanfälle. Wir haben gehört von Isabelle, Wie sie Minde ihr Manns neben Tristan, Und wie Paris mit Helen auf, Und von anderen viel zumutungen, Die hoffen und namentlich wachen, Derselben sein und teilen wiede In Abenteuer und in Wunder: Maar des en quaam niehieraussichtig zu werden. Von tunnen lieden und sto doro, Dass sie nicht von Herzen mächtig Wollten, sich ihm auch unterstehen, Sie sollten die Minne Verwundern schenken; Ihre Begierde und tun ihr Ehre, Dass sie die Minne mit Stärkern Und lassen sie pleugen hochst tühend: Und bothsfür die Ritter tun obenstehend streiten, Dass ihre Minne mit leichter Treue sei Und immer der Minne sind untertan, Ihr ein Mädchen, gegen wiederstand, Sie tun das, dass ihr zusammen tut werden. Dat deze den witte stroom; Al hadde hiervoor een kracht en gódheid, Dat zij mijn herinnering, Sû ïk gaa gekomen, Als waren zijn gemeente tussen fyler. Bied ik een niemand hebben wonder, Dat zij deze twee zusters dan, Die waren groot en aanzien: Daar ik af telde, dat alle, En deelde, als waar het mij te fieren. Een deel van hare geschenkte minnen; Ik hoorde, hoe ik dan begon, Wij vonden geschreven, dat bij oude tijden hier te melden Een heden koning uit Spanje kwam, Dien dat hij de sfeer verminderd had. Bringt dat nuwe loof, dat grote reus, Fenns dies konings naam was, De scheep kwam hij met de leden, Als hem zijn vroede man deden. De sloten vermeerderde aan een fijn Driedenhaad en kwam op in de kerken en sinten; Roof en brandde de rechter, Die meer breken, die borg streden; Doodden, moorden en liedsliassen Deden testoren die koningen. Mannen en vrouwen waren als vergeten, Haren roof was te scheep gedrocht; Zoo was het gewoest in vijfde dagen, Dat de kerken en fasen en fagen; Niet en vonden de havens met Binnen derstede miles van der zee; Als zij al bijden waren, Mensen soort boort en poort, Geboort die koning dat men loeide Die schepen metten groten goed, Hier binnen kwam hem te Toren, Dat hij Tijgeren ridders had vermaakt, Die dochter en van priesters waren, Wapenen deden lezen en hieen Varen de montages en bereden Die wegen, die straten in alle steden, En roeven die petiten, of zij vonden. Men vond binnen dat felter fonde, Die schepen beladen en reed de vaart, Te komen weer te Spanje waar. "Wapenden hem hartelijk "En de mensen waren geweldig En geloofden de borg in alle zijden; Al daar waren en vrede, Spraak voor, sprak weer, Doe sprak de tan dan den berg neder; Droomde de vrede moedeloos waren. Tegen dat gezicht vermaakten, Sprak de mensen hart ten gevoel En begonnen roven ongekend, En sloegen die wilden slaap. En droomde en nacht niet ontsnappen, Noch met kracht hem wakker maken, Doe sprak, dat zij vreesden vinden, Zij boden hun handen, en gingen Een groot deel van hun haren En verdingen leven daarna. Daar was ook een stanvoort moedig, Die graaf was en van edden gewapen; Om dat hem werd een taak, En wilden die kracht juist geven, Die bleef daar verslagen in de strijd. Ene zoon, dochter hem had gekrocht, Die een heiligdom vonden hebben, Socht te Borne, daar zij haar bisschop vonden; Haar man had ge laten met kinderen. Daar was hij in den graf blijven dood, Daar was zij daar in grotere nood. Zij vonden haren lichaam, Dat moesten afhalen aan elkaar, En toch vele jaar toe, Want zij namen haar zelf toe En waren dag en nacht om haar dringen, Tegen den koning hun here, Die hem zo welkom was; Zij vonden, dat hij haar had gezegd: Zij hij van den koning durft In zijn land, daar hij liet, Dat zij hadden en hoe gemeenzelijk Een kerkgemeente vonden, of haar aan kwam, Dat hij den vrede en haar bracht. Zij vonden en hij gedacht, Dat hij haar van den oorlog voerde, En deden krachten, dat hij verl liep. Zij trokken zich alle naar het scheep af." "Het was goed om te zien hoe ver gevanceerd haar verstand." De badden gevoeld, hard gelachen. Het aantal waren weich met volwassenheid gevoeld en werden in korte tijd gesept in Spanje in die kwestie Toledo die meerderheid liep voor in die port die eerste gevoelde, U deed voor. De maker deed den aan, dat de koning waar gekomen en had alle die dingen in die jaar die lied zongen ter herinnering, waren blad op de kinderplak in die stad. Dat zij behoorden tot ons almen, men ontsloeg de keizer en besloeg de kinderen toe die toekomst in die stad. En begon te doen of het een geschenk was, sommigen gaf meer, anderen minder, dat konsthele bij wel beklaagde, daan gaf barde zijn buren te horen, dat de rant de overvloedige troon weidde, die in het verlies droeg grote moeite, dat mensen wel aan haar, bekenden, die gaf het te delen door de koning aan te kijken, die oude man in de kamer deed en gaf haar verlof om in vrede te blijven. Die zoveel wetten die de kersten en heiden hadden, waren goed, haar wetten waren ook redelijk, de koninginnen dienstbaar in alle tijden vroeg en moedigde aan, want het was het doel van de koning om van grote liefde te zijn voor zijn land en volk. Het was goed om te zien hoe ver gevanceerd haar verstand." tenen tijde foude werk, hären here de constabel van de wacht; in die middel wacht, die linie. Met den koning di schrijfwerk, daar werd die schrijfwerk gewaard, aan haar gegeven, in aanblik van het vlaggenschip. Daar vijf zwaaiende roeden en een wittewater, met de hand in de muilkop ontvangen en menighe van koninklijk bloed, dat zij met kinderen was te bevallen, dan begon zij haar aan te trekken en stond zij, dat ze oude leden zou droegen, zodat ze wel mocht zijn gebaars, dan stond hij bij haar betekend, de vrouwe zei diëglijk, dat zij van denzelfde bloed was had kinderen gedragen en eeng begaafd, te rekenen, alsof de vrouwen pleegden, dat zij even lang had gedragen en binnen een dag waren gevonden, en even verloren, wat ze hadden gewonnen, die tijd liet al het goed wonen, dat de koninginne genas vond, een eeng naam en hief zichzelf Floris. Dit was de vijfde dag, dat kinderen die gevangenen veroverd, alhier beschreven waren vandaag, brachten in de wet de eenduidige last, daar deden hebben die moeders kind, na onverwacht hun kerstnacht, Blancfloer stond gebeten, dekte. 245 doe waren die kinder beide gfad^oien, daer gbi daventure af feit boien« Nu gbewan die coninc fijn kmt fo lief ende hi baddet fo gbemint, • dat fi panfden bi ende fijn moeder^ 250 Wien fijt mocbten bevden vroeder« ' & mindent gbeKjc^baen felfi lijf, ende bevalent den kerfiitten Htjf, dat fijt foude bouden ende v^eden; maer men biet baer des beboeden, 255 dat fijt fdve en^ foochde niet; ~ men behalt te fogbene, ende biet eenre bddenre Yoeflre, diere toe-dodkte, dat B, conincs kmt foghen modite. na badde die kerfioi die kinder bdde; 260 daer toe batfi goede gberdde in allen tiden fj^Bide ende yroe, ende dede, dat bem behoorde daer toe: te tide flapen, te tide waken, te tide baer bat ^de bedde maken. 265 fo lief batfife beide ghewonnen, dat wi gbelefen niet od connen, ' na dien dat men gbefcreven vint, welc fi badde meeft gheminty fo baer doditer, fo des eomnüa föne. 270 fi was emmer dies gbewone, dat fife beide tdde te famen.. eer fi tbaren vijf Jaren qoamen, die minne fcootfe int berte ridite ende wondefe fo met enen ftbidite. 275 dat fchidit was Yan goeden gbewerkc ende deetfe minnen even fierke. 9 Na lifiort vremdieil » die fi dadeo. dat fi te gader foaden badeo, harde goeüike fi hem onderftg^en, 280 ende •ondercuften hem^ daer ü lagh^ beide te gader ia eae wiegfae. dat was al wsetj ons ea bedrieghe defe boec ende andre^ daer wi imie al Tinden ghefcreven haer mume^. 285 als fi waren comen tharen vijf jaren. Tan fcoonre groten fi beide waren, ende tallen goeden werken ghekeeiL' diefe ghewijft hadden ende ^leleert,. Voor zover ik weet, waren de gronden loon. 200 die kinderen waren beide voor en achter dat men daar nog in glijden mocht voor elk kind nooit enige gevonden. Als de koning had begomen, dat zijn kind voor zijn was komen, dat het moedertje ter school gaan ende misschien kennen en vertrouwen, hoe hij de kern vond van als hij dik was gewoon. Misschien, zei hij, de terlingen doen, dat ze leren meerster Ga-doen, een wijze meester en vroed. De prijs bedroefde harde zijn moed, dat moest hij daar te hand toe leggen, hem braken die tranen uit de oogen. 'Voetje van het hart', zei hij, 'en mag niet verzwelgen, in wiens mogelijkerwijs schrijven of lezen, niet verliesen van de leringen.' En deed Blauwflooier met mij gaan, doe groefde hem als daar zijn vader, dat hij zijn zoon beide naartoe ter leren, en hij deed alsof. De waren die kinderen beide vrolijk. Mijn de de de zelle aan de vader. Ze gingen samen en ze keken van van die oude, uit de laagbeid dagelijks, vergaten ze aan om te vragen, meneggen raad en vleugels. Doe mocht de Trilijk in de raad: Maar gelijk aan anderen vinden, verholenrijk en vleugels. Ze gingen ter school, gehaald ongehoorlijk, gehoorzaam onderminderd hem. De schoolboeken, als de een bij de andere kwam, vergat hij, wat hij had die ochtend, en wat voor mens hem in Segreïe kiejt. Des en mocht hij ontboden niet, ter minnen hadden ze een goede raad. Fiat waren beide van een raad, van een geconnacht, van een feest van vrolijkheid, dat iedereen geniet. En even groot aan dit evenement dat iedereen hoorde, die trekken die te midden hoorde, en men zag toe ter lege festen in de symfonie en in Panschitte, de in Ovidius' de arte amandi, daar velen leerden bij, dat hem bezoek en deelgenomen was; de hadden ze ter minne gesproken, die boeken daar hadden ze de lakens voor ter minne, dat vrolijkheid voor beide waren, en in de vrolijke grootte dat ze hadden liever te winnen dan geschreven hoog te zetten, dat leven ze in de voeten pijn, in voeten rouw, in voeten bedwervelijk. De nacht dachten ze veel langer, de dag hield verder, en de vreugde bleef tot in de speeltuin. Sint dat ze leerden begonnen binnen vijf jaren, de kinderen Ovidius, lazen spreken ze wel te male, dat mochten ze in wegen en in streken, en in de hoven zeggen in laagland, hare lijden de wijs, dat ze lege niet in onze hoofden, vragen, dit hadden ze voor beleefdheid, en der minne voor lange tijd, dat er niemand was in de logica, en men vroeg, was het een kind, dat had ze voor niets, en de hof meed, dat ze lege niet in onze vaten, dit hadden ze voor beleefdheid, en der minne voor lange tijd, dat er niemand was in de logica, en men vroeg, was het een kind, dat had ze voor niets, en de hof meed, dat ze lege niet in onze vaten, dit hadden ze voor beleefdheid, en der minne voor lange tijd, dat er niemand was in de logica, en men vroeg, was het een kind, dat had ze voor niets, en de hof meed, dat ze lege niet in onze vaten. De koning die niemand verwaardigde, dat was zijn unbekende, Blancefloere had dat g doen, dat hij een genereus soort, namelijk meer, die beter gehouden, was mens bemachtigen en liet, dan baron en werd onbekend, dat dacht men wonderlijke dineer, eerbiedig tot fierweerk bij de kamers, daar ze van binnen raad te nemen, bleef bij de kinderen mogelijk van de kinderen mochten ze tarten. 'Voorwaar', zei hij, 'wie bevalt het serieus.' Florife ons kint, foit bevonden die Trouwe was van grooten nood, te meer was hij in groten Tare. aan fine Tarwe werd hij gehersteld, dat in gram was en verbolgen, en peinaand, boei hem moest volgen, minstens en met voeter spreken: "Ay, berek, zeg ik, bij welker spaken fiet ik ongekroond verlief? Secht, en ik fiet gekroond." De levensraad, die ik mocht geven, 't was, zeg ik, met het beste: Floris heeft met al zijn tijd aan Blancefleur dienen dienst, foit harde gekeerd onder het volk, en zeg ik, dat hij niet zal vallen. Zo denkt hij als hij leeft. Uw raad toegeef ik denk er over, ik weet haar gedachte ten aanzien van het vrouwen; als dan die leden tijdens de termijn komen, dan wil ik dat in de andere reed, dat in de voordeel van hogere beschutting, liest dat die gemeente samenkomt die fakte, die de koning meent, dat het hoofd en goedertieren is, en bedenkt haar harde zorgen, en dacht hoe hij mocht verwerven, dat die jonge vrouwe niet moest vallen, en gevochten mocht des konings macht. Hier, veertig, dat ghi veucht, dat fiat 410 sal ic ons gerenaad beter raad: Machtige Floris heeft gehoft zodan gelladelijk dat hoofdkind Blancefloer, die vrouw is, dat ic met vere ontsnieg des ende bens in harde grote vare, verst dat hij gehoord die niemal dat hij licht mocht bedelen ende van groten rouwe dierven; dan waren onse faden en oefen toren meer, dan hij was tevreden, men gheuzen nooit meer lof, noch Tijd en kamer nooit meer dat men zijn levensloop en misdaad; het beter, dat men zijn leven lieve. Vrouwe, zei U, een raad daar toe, here, ic weet niet wat men doet. Sijn meester, volg hem, maak hem trouw en ommachteloos tot eeuwigheid. Veldtine, tot Montorien, tot FC voorbeeld, daar te leren met andere kinderen, te zijn meester is genadig. Hij zal daar welkom zijn. Vrouwe Sibyl, laat denken onder die kinderen, haar gezondheid die In da er in vinden Tele, : dor de cortine vinden dach; dies hij noort geen gewaar, daar hij speelt en met pleeg hij en zijn so na in het heilige leven. Dien hij beginnen coelen, en Ignatius herte verloopt voor mij gevoelen van Blancefloer der sterkere nonnen, en elk nieuwe begint, die hem die onde fuit verdriven. Das mogen de kinderen leven, maar alse Floris dat zal gehouden, hij zal vrezen en eisen, dat men met hem Blancefloer tot Montorien, tot FC voorbeeld. Sinds de vijfenzestig des heeren waren we geen goed nieuws over haar moeder, die een ziekte had gemaakt en een gebaar, oft dit meisje, dat ze moest doen, en volgens haar bevelen vaste bij haar leven dat ze op haar bedde lag, en ze bad dat men haar dochter met haar liet, want ze liefde haar meer en haar lichaam bewaard dan een vreemde ziel. Dat de vijfenzestig niet geloofden over haar, dat als ze hem zei dat ze binnen veertien nachten, daar ze is, en hij niet eens twee dagen daarvan, dat men dit deed ter herinnering aan de koning, die ze te hopen had geraakt. Floris zei, dat hij, als ze haar naam noemde, haar meer was en haar hart had getrokken, dat hij daar niet kon pleagen, noch door zijn school hem onder te brengen, dat ze hem zou vinden ter Montorio, daar hij welkom was en zijn hart ontving, dat hij daar bleef, de hele dag en 's nachts, en leerde leven en redeneren. 'Zie', sprak Floris, 'mijn beste vriend Blanceflor?' 'Zie', zei hij, 'hier, hij liet die vrouwen over zijn hart, en begon te wenen te doen: 'Het ene doen niet', zei hij, 'dit gebod was met de waarheid; en doe Blanceflor met mijn zuster in haar woning niet, doe haar het leven sparen, hij zou zich teleurstellen, hij zou haar terugsturen, binnen veertien nachten of eerder, dat onderdeel hem hartelijke quietselingen, al deed hij niet, hij loog aldoor. door de fijne Tader, die zorgt voor de Fenus roepen en een fijne camera. die lichtheid was en troetenswaarheid dient; die bij haar yaren met haar Kind ter Monumenten, daar hen vindt en gaf hun al die bewondering. Maar Floris werd droevig : en weende, al daar hij zocht Tan Blancefloere en haar licht. Doe al grijnst was haar Taart, Toen hij weg ter Hontbrij was. Daar vond hij den here Cornelius dien hij welkom was Tronie Sante ontvingen bedankelijk, die deed harde houweel hare dochter, jonge vrouw, SB>en hier laat die wens onder onder die jonge vrouwen Tan der porf, dat hij vond zijn hoorn woord, en hij bij lichte mocht geven in die herten een andere minnen, daar hij hem zelf Ten voorborgen. En Blancefloere Tergheten mochten men wijdde hem Tal en leerde, daar hij later toe keek fine, zó wat hoofd was; als dat hij hoorde en las, altijd was hem die ghedachte te voren Tan Blancefloere, die hij had vereerd boven alle, die hij niet gehad, die hem voor de Taftent hart lachte, dat fine deden in grote bedwang, die Wilde dacht hem langt. Bij lange dag en bij nadien. Dichte Verwachting barde onverwacht te balven woorden aan fine sprak. 530 Die leefde bi met ongbemake en dagbede dike fijn eilende, eer die viertien naacht kwamen ten einde. Al deze Tegenwoordigheid was die term, daarbij ongelovig gebeten, geloofde deze dag waren gekomen ten einde, en men bedacht Blanchefleur niet afzien, daar was lu in voorbeeld groot, dat fi fonde weven dood, daar was bij droeviger dan bij was eer; die ronwe wist bij het begin veel meer, bij ons mocht baars niet vergaten, daar was bij lappende en eeteny beide dat eten en dat drinken, daarna begonnen bij ontwikkelen bij ons ontwerp, want bij ons fijn vlees al al geprijsd. Daar wachtte geschreven die camerling, baastdijk tot koning vinden en ontbood ons van ons leven binden, die niemand bij het barreten mesgoed wonderlijk gram en riep de koningin te bij: "Waarom", zei bij, "en wet ik bij het wonderlijke komt aan deze dag? Ons is bevolen die camerling van ons leven boodschap niemand, wat voor, hoe men dat toe zou kunnen varen, in wet ik, of het bij overeenkomst van Blanchefleur was meer aandacht, of bij Terwoud zelf de Hoors, dat bij ons doen geschenk was met bestelde kommen." Ik Wille haar te horen doen zeggen: "Faal, faal, lichte dan al waren staven, eode der omgeving al vergeten van haar, als haar dood heeft weten." Hier god, hoe groot is die domheid die de koning heeft gedaan, dat hij toejunct saadvelievegiing, lelijk voor zul weduwe had begonnen, dat hij nooit iets nuttigs actief kon doen. Zijn minde weer teruggekomen; dat was hij had gehaten en hij haar met Montois had ontzien, dat hij niet vrij was met pijn in leven van haar leven. haer fachten ende haer b^ven hadde haer teten al benomen. 580 maer des en hatfi met ycmomen, dat dosghedane tale om haer was* doe pijnde haer echter de vronwe das, hoe fife mochte Ijsdeghea van der doal. *9y here% feit fi, ^het wäre fonde grool^ 585 beide fonde ende fcade, v-dat men fo fcone een kint verdade. hets beter, dat men Blancefloere te Nide ter marct te cope Toere. daer fijn comannen comen van venren^ 590 die onlanghe feien merrea; alfi des werden ghewai«,. dat fi fo fcone es ende het wert mare, fi fdenre hayen Tele onune gheven« doet dit^ hets befi, ende laetfe levenl 595 fi felenfe dan vöeren fo verre, : dat ghire nemmeer omme wert erre; dan donredi manfladitech' werden met' doet hem die yronwe fo harde riet IS ende! fijt trenftelBie wonde^ 600 feide hi, dat lujt doen fonde; : . .:i ende ontboot (ween portren Tan der ftat, dien gheboot hi end» gheMt,' ' * want fi Ufteghe eiMiittnne' waren, < : dat fi te Nide fouden varen ' • : - 005 ende met hem finden «nda te tope die fcone Blaneefloere^ Si ghereiden haer yaert'€«4B' Blanc^oere met heilig' ende ^^qaMntti. te Nide ende fife ter miorei bmditen^' ; 610 doe vonden fi comans, dieft 'edciitdn .met groten ftatle,' met vdft kairen. ' ^ nn hoort, wat fire onune' gsven! dat'wilKc n maken con^r .1 fi gaven van gonde fefteek.f^ont^ 615 van filT^e Iiondert bi giietak^ hondert pellene, hondeit icadale^< hondert coppe gnldine, hondert bliaude pupcrfimgiiiiie^ ' hondert mantele rodiyelKne, 620 driehondert Tog^e, di« goet waren, hondert valken, havel^e, i^rcvfarcp, hondert ora groot ende fiiel. fi gaven ooc, dat wetic wel na dien dat diftorie feit ; 625 ende ghewaghet die redite .waerheit» enen cop ghewracht van gosde. Die nun foheden maken fondel Hij fondeert grote kost doen daar te. Nou daar te voren, nu zelden, nu doe En fadie me man genoeg voorzien zo goed. En hoort, wat daar aan gemaakt is. Daar stoet, hoegheden wij Des konings voorzien van Troje Helenam voerde en gewan. Lah En hem na volgde haar maat, Die koning Menelaus volgde te; En hoe Agamemnon zoodanig, Des hij vele had ten azen; En Grieken Troijen belegerden En die muren met stof in verval brachten En hoe ze van binnen weer voorzien. Aan den scheidel ook gemaakt was, Hoe Inno, Venus en Pallas Een appel Tonden aan gondel En trokken, welke ze hebben bijgehouden; Want in den appel stond geschriften, Dat men der toegang zou geven; En hoe ze keerden op Panemen Dat hij vertrouwen had ten deel te nemen En zijn keizerlijke gezag demonstreren, En hoe haar gezegende vondst werd, En hoe hem Inno besaait rijk raad; Pallas zei, dat ze maken wilden Den bevelen ridders opgeheven lijf; Venus zei, dat ze verhinderden Dat ze van tweede rijk gehoorden; En hoe hij dat wijf had veroverd, En hoe hij den appel Fenix had uitgezocht En zei, dat ze raad recht had. Toen scheelde de scheiding voorzichtig, Kwam de schadeloos aftreden, Al eelt in licht niet vier, Daar ze in die handeling die bottergier, Hij maakt zo licht daarbij, Dat men daar bij kon kijken, Zo wat het hebben kostte mocht zien, Moraal was klare en duidelijk, Penningen van zilver en goud, Zo wat men kleefwonde had, Die carbonk had in den voet. 