title: Horae belgicae. Studio atque opera Hoffmanni Fallerslebensis
creator: Hoffmann von Fallersleben, August Heinrich, 1798-1874, ed
text: d’echte man, waer mijn ouders om verlaten moet, is voor nader dan uw vader en uw bloed.' 'Zoetjens wat, o jongman! meent gy dat een maegd Zoo terstond tot iemand wederliefde draegt? Van de jagers wordt het wild verfoeid, dat zieh vangen laat of langen zonder moejt.' Denk toch, Rosalinde, dat mijn hart u mint meer dan enig vader mint zyn eigen kind! Ik heb u lang verkoren om te zyn mijn vrouw: Rosalinde, mijn beminde, geef mij uw trouw! Eer de tiende maand zal zien haar zonneschijn, liefste, zult gy moeder en ik vader zyn, en Zoo zult gy wederkrygen van de Heer vader, moeder, zuster, broeder, en nog meer! Vliftmisch: Willems Nr. 188. aan „Den eerlyeken Plack - Vogel drak (Antw. 1728). Snellaeit bemerkt dasu, dass die Veränderungen im Texte von Willems herrühren, gibt aber nicht an, worin dieselben bestehen. AT 1, 4. dachten, sich furchten — 2, 3. krachten, schreien — 3, 4. Stellpen, stillen — 5, S. echte man, Ehemann — 6, 1. zoetjens, sacht, gemach! — 6, 8. verfoeyen, verabscheiden. Nr. 125. Das Mäuselein. Het was op een avond laat, dat ik ging wandelen al lang langs de straat en de maan die scheen er zo duister, ja ja ja duister, dat ik schier geen sterren en zag. 'Or doege toeneel, mijn engeltje, or doege toeneel, laat uwen minnaar in! Ik heb hier zo lang gestaan wachtend, ja ja ja wachtend, dat ik schier verrozen ben." 'Ik doe er geen woord op, ik en laat er geen minnaar in, gy moest er mij dan ook zeggen, ja ja ja zeggen, of gy mij bemint alleen.' 'Ik bemind u maar alleen, zoete liefste, ook anders geen. Ik heb hier zo lang staan wachten, ja ja ja wachten, dat ik schier verroren ben. Maar 's nachts, maar 's nachts, maar 't midden van de nacht, op haar slaapvestje kwam baar een slag, en de moeder die dat hoorde, ja ja ja hoorde: 'Lieve dochter, wat is dat?' 'Moeder, 't is dat katje klein, dat daar speelt met het muizenhuis en de muis die is er gevangen, ja ja ja gevangen, en ze heeft er veel moeite gekost. Büsching, u. von der Hafspen, Bambusg dänster Volkslieder, Anhang Nr. 1. Aufgezeichnet 1795 in Brüssel und in ganz schlechter Schreibung mitgeteilt. Das Lied hat viel Mundartliches: 1, 2. gang; 2, 1 und 2. doeget; 5, 3. moejer; 6, 2. muiselijn, ich möchte dies Diminutiv bezweifeln, das gewöhnliche ist muiseken oder da alte muisekjen; Wörter mit -lijn finden sich nur in der alten Sprache; dort auch nur sehr selten; vgl. Grimm Gr. 3, 676. — Bei v. d. Hagen steht 2, 1, für engelen ein unverständliches engAerdin, das am Ende ein vervälschtes französisch en-coeur-kjen sein könnte, wie denn 't further nichts ist als auch das frz. 't further, nun wohl an — 3, 1. ist der Vers im Original sehr lang: Ik doen er voorwaar mijn slaapkamertje niet open. Wachten, warten — 6, 5. moeite. Mühe. Nr. 126. Was Gott will geschieht. Het windje dat doet den oosten waait, dat waait tot allen tijden: als die er in zijn liefde arme leidt, die mag hem wel verblijden, Liefde mondelijn rood! die hoeft er niet meer te vrijen. 2. Hij ging er voor zijn liefste venstertje staan met een zool droevig zin: "Slaapt gij daar of waakt gij, mijn zoete lief? Sta op en laat mijn binnen!" Liefst mondelijd rood! En mij dunkt, ik hoor jouw stemme. 3. Het meisje uit haar slaap ontsprong: "Wie klopt hier alzo laag? Gij moet wel weer naar huis toe gaan, gaan je huis wat leggen slapen. Liefst mondelijd rood! Ik zal je met in laten." 4. "Staat daar een ander in uw hart geprent, van de min, word ik versmeten. Mag ik eens weten, wie het mij doet! Het wordt mij dikmaals verweten, Liefst mondelijd rood! Wat hebben wij een mooie tijd versleten." 5. Zij zei: "Jongman, houd goede moed, kies een ander jong van jaren. Als de liefde van een kant komen moet, zóó valt het zwaar te dragen. Liefst mondelijd rood! Mag ik vangen dat ik jagen?" 6. "Dat gij jaagt dat vangtje wel, lief, en wilt daarom niet treuren! Als wij duizend mijlen van elkaar waren, dat god voegt, zal geheugen blijven. Liefst mondelijd rood! Laten wij daarom niet treuren!" Hollands: Thirsis Minnewit 1. D. bl. 24. und Volksliederbücher. 4, 1. geprent, gedrukt, hier: ingedrukt - 4,2. versmeten, verworren - 4, 4. wordt verweten, wordt zum Vorwurf gereicht - 4, 6. den tijd verslijten, de tijd verbringen - 5,3. daar geen Gegenliebe is - kant, zijde - 6, 3. van een, von einander - 6, 4. gebeuren, geschehen. 238 2. Help god, hoe mach dat wesen! Mijn hartje dat lidet pijn, ten can je niet genieten met enige middelijn, ten ware dat mi die jonge meisje rein in harren armen liet rüsten: god weet wel wien ik mijn! 3. Rustiglijk is sie van leden, haar aanwicht wel gedaan, daar toe van goeden seden, die ik in mijn hartje ha heb. Sie is daar al mijn troostje aan steig: ook zou sie dat bekennen, verwonnen waar al mijn leid. 4. Ten is niet lang geleden dat ik die liefste zag, lustelijk kwam sie ghetreden, ik bood haar een goeden dag, daar beaondelend ik haar schoon aanwicht: dat was tot mijn leiden die beste middelijn. 5. Als zou mijn hartje verbreken in al te korter tijd, mocht die jonge vrouw spreken, sie maakte met wel geshoont. Maar nee, dat ach ik niet! Hier om zo moet ik huilen en blijven in dit verdriet. 6. Qua rein rat van Avonturen, hoe vatte ik met dit hart! Hoe laat ik met dit vertrouwen en Uden zo grote smart! Slapen niet om in te korter tijd, zo begehr ik niet te leiden in deze wereld wijt. 7. Wees ik nu begrijpen, die liefste acht me niet, meende ik moest verwijnen, wees me van haar geschied. Slaat op, schoon liefde din ogen klaar, laat me din aanwicht schouwen, voor al mijn leidende vaarwel. Grimm Grimm 3, 297. vom Toman. Lasse, müde, unglücklich, s. Diez etymol. Wb. 201. — 6,1. Lieber das Bad der Fortuna, Avonture, Glücks-göttin 8. Vor. belg. 8, 19. — 7, 7. Vaer, Gefahr. Nr. 128. Angenehme Buh! 1. "Wij willen nog niet scheiden, het is nog een paar uur te vroeg, de tijd willen wij verbeiden van nu tot morgen vroeg. Waar heeft mijn lieben so lange geweest? Ik heb om haar wille so zeer verslagen geweest." I 2. "Hebt gij om haar wille so zeer verslagen geweest: gaat maar naar huis toe stille en toont u onbevreesd. Want het rouwt om mijn leed, dat u dat mooie meisje so zeer bedrogen heeft." 3. "Ik ging nog gisteren avond so heimelijk aan de dans, al voor mijn zoete liefde denkt, die ik er gesloten vand. Ik roerde, ik klopte aan de ring: Sta op, mijn alderliefste, Sta op en laat mij in." 4. "Ik doe voor u niet open en laat u ook niet in, mijn deurtje is gesloten en daar mag niemand in. Daar leidt een ander veel liever als gij, gaat u huiswaarts, lesfft slagen, slaapt u niet met pijnster niet mee om nu." 5. "Is daar een ander lief in, dat ik u niet spreken mag, blijf bij malkander in minne en slaapt u samen tot de dag! Ik zal weder naar huis toe gaan: mijn koeien zijn ongemolken, en mijn werk is ongedaan." 1, 3. Warten, warten - 1, 3. Verschlagen, in Angst und Unruhe - 2, 4. Unbevreesen, unerschrocken. 2. Die Maagd, die hat es so eilig, verschollen, sie ist nach ihrer Schlafkammer gegangen, nach ihrer Schlafkammer sehr rasend, sie schoss ihm zu ihrem kleinen Fenster hinaus, in eine so tiefen Graben. 3. Da sah er, das Grab, das Graft, von halben Grauen, da sah er, das sein Vater hohe Tumme, dass er von grauen Steinen der Mauern, ganz selten ist, das von Frauen gekommen, das Schwimmen, fällt mir so sauer! 4. Da sah er, das Grab, das Graft, von halben Grauen, da sah er, dass sein Kleidern unter seinem Arm, er nahm und sprang auf 's Bären Straßen, klopfte an ein kleines Fenster, da waren Bären und Krieger zeugen. 5. Seine Freunde riefen verbissen von Geist: 'Oh, Knabe, wo hab'st du so lange gewesen? Wir haben von dir nicht gehört, oder hast du einen Bären hier überfahren? Wir meinten, du wärst verloren.' 6. Die, das neue Lied, hat gedichtet, es war ein Knabe, sein Herz war leicht, er hat es so wohl gesungen; er hat es all von seinem Selbst gedichtet, Bedauern alle Quäke niederstungen. Holländisch: Scheltema's Sammlung, Anfang des 18. Jahrhunderts. Das Lied hat die Überschrift: 'Kneten oud vermakelijk Minnesang Lied, Op een aengename Vos." 2, 5. Graft, Gracht, Wassergraben - 6, 6. Bedauern, sonst in pijn, trotz, zum Trotz von. 1. Wie wil horen een nieuw lied? hoort toe, ik zal 't u gaan verklaren als van een oostindisch vaar met zijn lief, hoe zij beide in zorge waren. 2. 'Zoete lief, als gij na Oost-Indien vaart, hoe lang zal de reis duren?. mocht ik u om 't jaarje eens weerzien en ZOO goedelige avonturen ?' 3. 'Zoete lief, dat mag alzoo niet zijn: zet mij derdrie jaar uit zinnen, en draag ter staal duidelijke liefde tot mijn en kijkt te met zeewaart in !' 4. 'Of ik er al zeewaart in kijk, ik en mag u zien of spreken. als gij der uw bindel vol daalders draagt, zult gij mij dan ook vergeten?' 5. 'Schoon lief, betreut gij mij dat wel toe? zou ik doen als de ontrouwe ? ik hebber geen liever op aarde als jou, heb jij de fleur van schoon jonkvrouwen !' 6. Die ons dit nieuw lied heeft gedicht, die heeft 't al van zijn leven gedicht en spijt alle kwelende tongen. Hollandsch: Scheltema's Sammling, Anfang des 18. Jahrhunderts. 1, 3. vaar voor vaarder, Fahrer — 2, 4. goei, aangenem — 3, 3. stadig, gestadig, beständig — 3, 4. te met, mitunter, dann und wann — 6, 4. spijt, trotz. Hoor. Belg. P. II. 16 "Hion père a beaucoup de bêtes," dit-il, "zyt zeker van 't getal!" "A une chaussure bien nette," peut-être comme un verkenstal — "A cent tonneaux de terre," mais il n'en avait pas un zur. Croyez-moi, il est riche mon père! Lève, mais, stoffer, jerk van hier! "Nous savons-nous encore parler? Non, madame, je vous demande pardon. Gaît, hâlez, er komt een bij de Wallen! Mais ceux-là ne sont pas bons, wel hoe pourrait-je donc te douter? Parbleu, je ne suis pas femme! "Ik zal uw kost niet mogen. Adieu, adieu, madame! "Gait, mais dans votre land verteilen, pourquoi ici vous avez été en péril, vous en devez maintenant nous moins bien gêner. Va-t'en donc, utile Flamande, parce que vous êtes bien trop lourde. Je m'en vais dans la Normandie, où je trouve mieux d'amour." "Viamisch; Nieuwen Lied-boek genaamd het Brabantse Nagtegaelt. Jen. t* Antwerpen By Josephus Thys, bl. 33. mit der Überschrift: "Waele gezang." Auch im Deutschen sind dergleichen Wechselgesänge vorhanden: statt der fremden Sprache aber ist eine beliebige deutsche Mundart gewählt. So singt der Liebhaber hochdeutsch und das Bäuerlein oberdeutsch: "Zit, kleine holder Engel! Dich als Göttin bett ich an. Du kannst geben mir das Leben. Linder meines Herzens Brand!" "Trudel, was ich gar nicht weiß, was eine Göttin für ein Thier ist." Walter's Samml. (Lpz. 1841.) Nr. 29. — In einem anderen Liede singt der Liebhaber ebenfalls hochdeutsch und der Nachtwächter niederdeutsch: "Dunkel ist schon jedes Fenster." Erk, Volkslieder 2. Bd. 6. Heft Nr. 34. Das Französische ist sehr fehlerhaft, ganz wie es die gemeinen Wallonen zu sprechen pflegen, hier um eine noch lächerlichere Wirkung hervorzubringen. Im Dr. 2, 5. cent tonnerre de terre. 1, 2. 2, 8. Jaren, sjaren, entspricht unserem sich fortschreiten, wird nur noch in der Volkssprache gehört. Es bedeutet auch fort-scheren machen, schmieden. In einem Lustspiele: De weergadeloze Bedrieger entmachtet, heißt es, bl. 42. Ik scherze dich ab, tu dich nicht in das Wasser. — Rote Wale, eine uralte Schimpfbenennung der Wallonen, s. Hör. belg. 6, 230. 2, 6. nicht eine Zier, nicht ein Härchen, Stäubchen. Vgl. meine Anmerk. zu Beinke Vos 1386. 2, 8. stoffig, Großsprecher, Windbeutel. 3, 6. Dogen, alte für d engen, taugen. 4, 3. quellen, quälen, beladen. 4, 4. Es wird hier um einen genug gefreit. was 10 niet een coene man? Ik dorst mijn mest wel te trekken! Nu mag ik horen, faute coene dat ik je op alle mijn geld! wie wat van mij hebben wil, die kom in het veld! 2. En de moet ik dan een veldhoen, Ik dorst dat wel te bedwingen, en stak het dat hoofd al door de tuin, Ik dorst daar wel over te springen! Nu mag ik horen, hoe coene dat ik je op alle mijn geld! wie wat van mij hebben wil, die kom in het veld! 3. En waar ik dan gewapent van hoofden tot de voeten, en moet ik dan een vette kapot, Ik dorstens ook wel te groeten! Nu mag ik hoven, hoe coene dat ik je op alle mijn geld! wie wat van mij hebben wil, die kom in het veld! Weimar. 1787. Nr. 47. — .Hs. 1, 4. dorst (dorst) und so immer — 1,5. wie (hoe) — 2, 2. beginnen (bedwingen) — 2, 3. ein Stek hem (ende steke het) — 2, 3. 3, 3. an, <mn (ende). 1,2. moeten, begegnen — slechte, Schnecke — 1, 4. mest, Messer — 2, 1. veldhoen, Bebhan. Nr. 133. Klimkerig und Gemalin. 1. Klompertje en zijn vrouw? Die zouden vroeg opstaan, Om eiertjes te verkoopen, En naar de markt te gaan. 2. Ze waren halverwegen, Halverwegen den dijk. Daar braken al haar eiertjes, En 't boterje viel in 't slijk. 3. Het speet er niet om de eiertjes, Maar om er mooien doek, Die ze gisteren nog gemaakt had Van Klompertje's beste broek. Hollands: Boerenlied in Camera obscura van Hildebrand (Nicol. Beets) 3. dmk 1. Deel (Haarlem 1851.) bl. 76. Nr. 134 Mutter, gib mir einen Mann! 1. 'Mutter, lieber Vater, nun gibt mir einen Mann, der mir diesen kalten Winter warm hält!' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. 2. 'Och dochter, liebe Tochter, gib dich noch wohl ein Jahr!' 'Mutter, liebe Mutter, es fällt mir viel zu schwer.' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. 3. 'Och dochter, liebe Tochter, gib dich noch wohl ein Monat!' 'Och Mutter, liebste Mutter, nun sieh an meinen Gang!' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. 4. 'Och dochter, liebe Tochter, gib dich noch wohl ein Woche!' 'Och Mutter, liebe Mutter, nun sieh an meinen Gebärde!' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. 5. 'Och dochter, liebe Tochter, nun warte doch auf diesen Maleint!' 'Och Mutter, liebe Mutter, wie gemein war ich, dass ich diesen Brauch!' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. 6. 'Och dochter, liebe Tochter, warum schreist du dann diese Klage?' 'Och Mutter, liebste Mutter, dieser Mann steht vor deiner Tür!' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. 7. 'Och dochter, liebe Tochter, dieser Mann ist um zu groß, und er schreibt mir jetzt auf das Bett, er will mich ermorden!' Alle meine Körper beben, beben, alle meine Körper beben mir. Weimar, Hs. 1587, Nr. 84. — Hs. 1, 5, 6, alle meine Glider lassen mich — 3,4. glatt (d.i. ghelaufen für Ghedemt) — 6, 4. Toile (hoe) — 6, 2. Kor — 7,3. denn (het). ff 2, 2. warten, warten — 3, 4. Ghedemt, Gestalt, körperliche Beschaffenheit — 6, 2. Maleint d.h. bis zur nächsten Malezeit, het etmaal, einen Tag von 24 Stunden — 6, 2. Keur, Wahl. Nr. 135. Aus dem Regen in die Traufe. 1. Ich quam tot denen Dänen daer vielen mich viele junge Frauen was, ende daer vant ich sie allein die sehr bedroht war. Ich bot ihr freundliche 247 Mijn groete, sie loont mir, lieten süße Worte befielen mir. 2. Mein Mörder ist gestorben, die mit dem besten Richte; einen anderen habe ich verworben, des lichtet mein Herz verdriet. Sie gaben mir einen alten Mann, um des guten Wille gine ich das hauptsächlich an. 3. So kommt er hier vor meinem Bette, als vor meinem Betteken stehen, seine Kussen und auch seine Schuhe hat er alles ausgetan. Er hat so vielmassen an seinen Beinen, und dann muss ich ihm gehen verwahren den lebenden alten Mann. 4. Dann sitzt er an den Tische, er hat von allem genug, von willbrauten und auch von Fische viel mehr, als er braucht. Er sitzt und redet als wär' er ein ganzes Geschlecht: Er und hat in alle Sinne Muth, doch nicht mehr, als einer Tante. 5. Diese Klage ich zu, liebe Gespielte, ob liebe Gespielte, gut, dass ich mein junges Leben alldus versieben muss und als mit einem alten Mann, dann muss ich bis zum Bette gehen, die Geneugnie noch Freude und kann. 6. Der alte Mann ist gestorben, der alte und die ist tot. Einen jungen habe ich verworben, er gibt mir Schlagen so groß. dan denke ik op den ouden man: en, vond ik weer zijn gleich, nooit meer een schade icker van! Aan, ja. 1844. St. 125. — Dr. 124. hewtAem C. 7. «d liiut deote^fae lA*fdf tt »'ritr Tc«>d«rbcaer T « irt ia des yDeigkiejen* rem O. i^thikAt Xr. Ki, •cUie^t mekt ant der fihBwiK der jvi^ea Frau nach dem alten Manne , LoderB : da ich nach was geschehen tot, die Frau hat ein jung-en erfahrene. dem alten Menschen got! fl 2, 1, noerken, Mfittereb«:« — 2, 7. bonwelic, Heimlich — 3, 5« natael, achwarxer Fleck — 3. 7. gleich, krasBck — 4, 4. beboeren, miüug haben — 4, 5. babbelen, babbeln, plappern — 6, 4. aijn leTea Teralilen, sein Leben Ternbri^pea. f Nr. 136. Die Mädchen von Elsdenrecht. 1. Te Kieldrecht, te Kieldrecht, daer zyn de meiskens koene: zj viyen tot den middemacht en slapen tot den noene. ik maei: is dat niet frei? en slapen tot den noene. 2. Als ze opstaan, als ze opstaan, dan kyken ze in de wolken; ze zeggen: wel hoe laat is 't al? mijn koe staat ongemolken. ik maei: is dat niet frei? mijn koe staat ongemolken. 3. Als ze uitgaan, als ze uitgaan, komt haar de koster tegen: wel koster, zeg hoe laat is 't al? wat ver is 't daar geslagen? ik maei: is dat niet frei? wat ver is 't daar geslagen? 4. 'Het ver dat daar geslagen is, dat kunt u wel bemerken: de hoogmis is al lang gedaan en 't volk komt van de kerken. Ik mei, is dat niet vreemd? En 't volk komt van der kerk. En als ze komen in de wei, ze zeggen: 'Koeiken blaren! Ik ben hier met mijn lieveken, en zal u dat niet varen? Ik mei, is dat niet vreemd? En zal u dat niet varen?' Vlaams, Willems Nr. 124. Snellaert Liedjes Nr. 64. — 1, 4. Nou, middag — 5, 2. Bla, zwarte koe met een blazie, s. Hoer. Belgisch: 6, 223. Nr. 137. Dat komt davon! Stem: Van daag is nu. 1. De mei, de mei, de mei, de genoegzame tijd! Maar als de vrijers uit vrijen gaan, gaan vrijen gaan, uit vrijen gaan, dans zijn de meisjes blij. 2. Dan gaan ze naar de boeren en al over de ossenwagens. Des morgens als de dag komt aan, komt aan, komt aan, dan komen ze weer thuis. 3. Dan begint de moeder te kijven en te roepen als een sire. 'Een lieve moeder, en roept ze niet, en tierd ze niet, en tierd ze niet! Jouw kijven en is geen eer.' 4. 'Zou ik niet luid roepen? Mijn dank, ik heb gelijk: ze zeggen dat ze een kindje dragen, een kindje dragen, ze kunnen gaan maken jouw eer is ben ik kwetsbaar 6. 'Zou ik een kindje dragen, mijn meisje zonder man! de kolere winter uit den oosten, de kolere winter uit den westen, die wegter geen kindje aan.' 6. 'De kolere winter uit den oosten die heeft het jou niet gedaan, maar jouw dansen en jouw springen, bij de jonge vrijers zingen, en jouw avond spelen gaan, dat heeft het jou gedaan.' Hollands: Oaut Amst. LB. bl. 80. Oaut Haerl. LB. 16 en 27, die. Voor 2, 1. doelen, Schiettenplatz, waar naar het doel, doel, gekiesjt wordt — 3, 4. dieren, larmen — 4, 2. gehelen, hebben, Beeil het — 4, 4. ga je bent voor zit. — Nr. 138. Roonatanza. 1. Nu wil ik eens omgaan, roosjes aan mijn hoedje! en zien of ik ze vind, kan, roosjes, roosbloemen aan mijn hoed! hadden wij geld, wij hadden moed! roosjes aan mijn hoedje! 2. Ik zei: schoon lief, geef mij de hand, roosjes aan mijn hoedje! en treedt met mij aan de dans! enz. 3. Ik zei: schoon lief, wij moeten knielen! roosjes aan mijn hoedje! ik hoop, het zal ons wel bevallen. enz. 4. Ik zei: schoon lief, wij moeten küssen! roosjes aan mijn hoedje! ik hoop, het zal ons wel bevallen, enz. 5. Ik zei: schoon lief, jij dient niet mij! roosjes aan mijn hoedje! al ben je wat zwart, je smeer mij niet. enz. 6. Ik zei: schoon lief, wij moeten scheiden! roosjes aan mijn hoedje! ik hoop, 't zal ons wel geleiden, enz. Hollands: Haerl. LB. 27. druk 1716. — Im Druck 1, 2. u. 6. hoedeken und so immer — 4,3. gelücken (gelüsten). Hat eine auffallende Ähnlichkeit mit dem Reigentanzlied, wie es in der Gegend um Bonn gesungen wird: 1. Jungfer, geht mir die weiße Hand Und geht mit mir an diesen Tanz! Rosenblüten auf meinem Hut! Hätte ich Geld, und das wäre gut; Blumen an mein Hütchen! 2. Jungfer, ihr sollt tanzen In diesem Rosenkranz! 3. Jungfer, springt wacker auf die Schuhe Morgen wollen wir sie lappen tun. 4. Jungfer, ihr sollt küssen! Das tät die Jungfermünder. 5. Jungfer, ihr sollt nichen! Das tät die Jungfermünder lieben. 6. Jungfer, ihr sollt scheiden! Das thät der Jungfer leiden. Nach meiner Mittheil, nebst Melodie in Erz, Volkslieder 2 Bd. 45. Heft Nr. 78. — Das niederl. Lied mag aus Deutschland herübergekommen sein. 6, 3. hat nur Sinn, wenn man geleiden für ein altes leben, leid sein nimmt, wie es der deutsche Text verlangt. Auch in den südlichen Niederlanden ist dieser Reigentanz heimisch gewesen, aber seine Bedeutung längst erloschen; in Kortrijk singen nur die Mädchen: 252. Nr. 139. Rosentanz. 1. Zou ik niet meer mogen gaan? gaan? Rosabloemen op mijn hoofd! waren wij, waren wij alles zoo süß! Rosabloemen op mijn hoofd! Rosa, mein allzer süß! 2. Zou ik niet meer mogen kiezen? kiezen? Rosabloemen enz. 3. Zou ik niet meer mogen küssen? küssen? Rosabloemen enz. 4. Zou ik niet meer mogen wafels bakken? wafels bakken? Rosabloemen enz. 5. Zou ik niet meer mogen uitgaan? uitgaan? Rosabloemen enz. Snellaert bei Willems bl. 297, Noch besseren das Lied, welches Willems von unbekannter Hand erhielt, Nr. 127. 1. Rosa, wollen wir tanzen? tanzen? Danst Bosa, danst Kosa! Rosabloemen op ihrigen Hut, zij hadden Geld, maar wenig Gut. tanzen, Rosa süß! 2. Rosa, wollen wir küssen? küssen? Kust Rosa, kust Rosa! enz. 3. Rosa, wollen wir kronen? kronen? Kroont Rosa, kroont Rosa! enz. 253 Nr. 140. Das Paterchen. Tanzlied. 1. Daar ging een patertje lang langs de kant, hei, 't was in de mei! hij vatte zijn zoeteling bij de band, hei, 't was in de mei zoo blij, hei, 't was in de mei! 2. Pater, gij moet knielen gaan, hei, 't is in de mei! nonnetje, gij moet buigen staan, hei, 't is in de mei zoo blij, hei, 't is in de mei! 3. Pater, spreid uw schwarze Kap, hei, 't is in de mei! daar uw heilige non op stap. Bij, 't is in de mei, blij, bij, 't is in de mei! Pater, geef uw zoon een zoen, bij, 't is in de mei! Dat moogje nog wel zesmaal doen, zesmaal, zesmaal doen! Bij, 't is in de mei! Pater, beur uw zoon vast op, bij, 't is in de mei! En dans met uw kermispop! Bij, 't is in de mei, zo blij, bij, 't is in de mei! Pater, gij moet scheiden gaan, bij, 't is in de mei! En moet uw nonnetje laten staan! Bij, 't is in de mei, zo blij, bij, 't is in de mei! Nonnetje, wilt nu kiezen gaan, bij, 't is in de mei! Neem nu een ander pater aan! Bij, 't is in de mei, zo blij, bij, 't is in de mei! Hollands: Naar mündlicher Überlieferung in Le Jeune, Volkszangen bl. 113. M 2, 1. knielen, knieen - 3, 3. stappen, schreiten, treen - 4, 1. zoen, kus - 5, 8. kermispop, gepatste Jungfrau. hei, 't was in de mei, zoo zei, hei, 't was in de mei! 2. Sa pater, gij moet knielen gaan, maar nonnenkens, gij moet blijven staan! 3. Sa pater, spreid uw zwarte kap, daar uwe heilige non op stap! 4. Sa pater, geeft uw non een zoen! dat mag dan nog wel driemaal doen! 5. Sa pater, heft uw nonnenkens op, en danst er vrolijk met uw pop! 6. Sa pater, gij moet scheiden gaan, maar nonnenkens, gij moet blijven staan! 7. Sa nonnenkens, wilt nu kiezen gaan en neemt een anderen pater aan! Hei, 't is in de mei, zoo zei, hei, 't is in de mei! Vlaams: Na nach mündl. Ueberliefert. in Willems Liederen Nr. 124. 1, 3. das de mei, zoo zei, soll de zachte mei bedeuten! zegt i ist gar kein Wort, wahrscheinlich ist es nur ein Jauchzer, der hier nicht hoezee, sondern des Reimes wegen hoe zei, lautet. In Kortrijk und anderswo in Flandern zingt men: hei, bezinne de mei soo zei. Daraus will man annehmen, dass es vorreformatorisch Alter des Liedes schlichten, dementsprechend das soll heißem 'gedenk aan de sachte mei als een' hoogtyd. Wahrscheinlich ist es weiter nichts als ein missverstandenes: hei, wees inne de mei, eoo bly! — Während in Belgien Barsch und Mädchen midden in de Kreis der Tanzenden niederknieen, nimmt in Friesland de Bursch das Mädchen auf den Schook. Dergleichen Verschiedenheiten finden sich gewiss noch manche, ich möchte aber nicht aus dieser wie Snellaert folgern, 'was gewiss in Brauch kam, sindsdien die Reformation het Knieen aus der Mode gebracht.' 1. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, neemt een nonneke mee! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! 2. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, doet uw kappeken af! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei. 3. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, geeft het nonneken een zoen! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! 4. Ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! paterken, laat het nonneken staan! ei wy zingen de mei, sasa, ei wy zingen de mei! Vlaams: Wodana door J. W. Wolf bl. 79. met de Bemerkung: Das Paterchen staat in de midden van het rondtanzende Kreis der Burschen und Mädchen; na de Bchlossel der laatste Strophe treedt het Paterchen onder de Tänzer en het Lied begint weer vanaf het eerste, met het verschil dat men nu zingt: nonneke, neemt een paterken mee! woraop het in de midden staande liedje zich een Bursken erkleert. Das ei bazinne de mei heeft Wolf in een verzen geändert, omdat hij het niet anders te verklaren wist, en dat scheint me ook heel juist. Nr. 143. Nönnchen, wil je dansen? 1. 'Zeg, kwezelken, wil je dansen? ik zal je geven een ei.' wel neen, ik, zei dat kwezelken, van dansen ben ik vree. ik en kan niet dansen, ik en mag niet dansen: dansen is onze regel niet, begijnen of kwezelkens dansen niet. 2. 'Zeg, kwezelken, wil je dansen? ik zal je geven een koe.' wel neen, ik, zet dat kwezelken, van dansen word ik te moe. Ik kan niet dansen, ik mag niet dansen: dansen is onze regel niet, beginnetjes of kwezelkens dansen niet. Zeg, kwezelken, wil je dansen? Ik zal je geven een paard. Wel neen, ik, zet dat kwezelken, ik heb het dansen niet waard. Ik kan niet dansen, ik mag niet dansen: dansen is onze regel niet, beginnetjes of kwezelkens dansen niet. Zeg, kwezelken, wil je dansen? Ik zal je geven een man. Wel ja, ik, zei dat kwezelken, ik zal al doen wat ik kan. Ik kan wel dansen, ik mag wel dansen: dansen is onze regel wel, beginnetjes en kwezelkens dansen wel. Willems Nr. 123. Wordt nog steeds in vele gebieden van Brabant en Vlaanderen gezongen. In Schlesische Mundart, uit Bawitz in mijn Schlesische Volksliederen Nr. 118, en uit de Hauengegend bij Erk Volksliederen 2. Bd. Heft 4/6. Nr. 42, 43. Het lied is in Duitsland oud: ik heb het uit het eind van de 16e eeuw naar gewone maat ontcijferd, voor het Nönnchen, dat een Münchel was, zoals ook in het Schlesische Lied, dessen laatste strofe als volgt luidt: Kapelmünch, wil je dansen? Ik geef je een kommetje. O har, ik kan niet dansen, ik hoors toch zo gesol. Er is in elk land dat willen. De Kapelmünch dansen al, en dansen kan ik niet willen. Tanz, Nönnchen, tanz! Dans, ik geef je een muts. Neen, zei dat aardige nonneken, ik heb er een van mijn zus. Ik wil niet dansen, ik zal niet dansen, dansen is mijn order niet; Nonnen, papen, dansen niet. Belgisch volk lied, P. 11, 17. Nee, zei dat aardige nonnenkencentje, Daar ben ik niet van thuis. Ik wil niet dansen, ik zal niet dansen, Dansen is mijn order niet; Nonnen, paden, papen, nonnen, Nonnen, papen dansen niet. Dans, nonnekencentje, dans! Dan zal ik je geven een zoen. Nee, zei dat aardige nonnekencentje, Daar wil ik het niet voor doen. Ik wil niet dansen, ik zal niet dansen, Dansen is mijn order niet; Nonnen, papen, papen, nonnen, Nonnen, papen dansen niet. Dans, nonnekencentje, dans! Dan zal ik je geven een man. Toen zei dat aardige nonnekencentje: Ik zal dansen als wat ik kan. Ik wil wel dansen, ik zal wel dansen, Dansen is mijn order wel; Nonnen, papen, papen, nonnen, Nonnen, papen dansen wel. Hollands: Camera obscura van Hildebrand (Nicol. Beets) 3. druk (Haarlem 1851.) bl. 77, 78. Nr. 145. Tanz, Tanz, Nönnelein! Tanz, Tanz, kwäzeling! Ik zal u geven een peer. Daar sprak dat lullig kwäzeling: Dat is het dansen niet waard; ik kan niet dansen, ik kan niet springen, dansen is niet onze regel, nonnen en paters dansen niet. Danst, danst, kwäzeling! Ik zal u geven een koe. Daar sprak dat lullig kwäzeling: Ik ben het dansen moe; ik kan niet dansen, ik kan niet springen, dansen is niet onze regel, nonnen en paters dansen niet. Danst, danst, kwäzeling! Ik zal u geven een man! Daar sprak dat lullig kwäzeling: Ik zal al doen wat ik kan: ik kan wel dansen, ik kan wel springen, dansen is onze regel ook, nonnen en paters dansen ook. Vlaams: Wodana door J. W. Wolf bl. 81. Nr. 146. M a i 1 i e d. De koud winter is nu verdwenen, de zoete zomer die komt er al aan: daar ziet gy al de botteken en boomen te bloeien staan. Onze lieve vrouw de wreedige bruid, zy liet haar vallen als op het kruid, alle de bloemkens die spruiten daar uit, de dobbele pietersiel die staat er alzoo zonen: ay! wie heeft er de mei van gedaan? De vischkens in het water, de vogelkens in de wei, al die zingen te samen de groene mei. VlSmiflch: mondlich uit Ostflandern, naar Seeland zu. Junge Leute, den Mai in der einen, den Korb an der ander Hand, zingen dies Lied am Abend vor dem ersten Mai vor den Häusern en reiken van dem Mai jedem een Zweig der hem Eier of sonst etwas schenkt; je groter de Gabe, je groter der Zweig. Während nun de een in de Handen sammelt, zingen de anderen drajn buiten den Schluss: De vischkens in het water e ff. botteken, Knospen, frz. bouton — pioene, Pfingstrose, frz. pione, pivoine — zoene, zum Küssen — van doen, noodzakelijk. Nr. 147. De Man wil niet naar Huis. 1. Wel man, gy moet naer huis toegaen, uw vrouw die is ziek.' *I8 zy ziek, laet-ze ziek, zy maekt in mj geen verdriet, en ik gaen-niet meer naer huis." 2. *Wel man, gy moet naer huis toegaen, uw vrouw is berecht.' *Is-ze berecht, laet-ze berecht, zy is buiten alle recht, en ik gaen niet meer naer huis.' 3. Wel man, gy moet naer huis toegaen, uw vi'ouw die is dood.' *Is zy dood, laet-ze dood, zy is buiten alle nood, en ik gaen niet meer naer huis.' 4. 'Wel man, gy moet naer huis toegaen, uw vrouw is in de kist.' <Is-z' in de kist, laet-z' in de kist. 261 als zy maer wel gespekkeld is, en ik gaen niet meer naer huis.' 5. Wel man, gy moet naer huis toegaen^ uw vrouw is in het graf.' *Is-z' in het graf', laet-z' in het graf, dan ben ik buiten alle straf, en nu gaen ik terstond naer hnis.' Vlämisch : aus Dendermonde , mitgetheilt durch Julius de 8t. Ge- nois in Mone'is Anzeiger 1835. Sp. 337. Lesarten aus der Umgegend von Brüssel, Aelst und Ninove : 3, 5. en zet^ze op het atraot — 4, 4. als zy inaer uit den wereld ia. Das vlämisehe Lied stimmt mit dem hochd. in Büsching und von der Hagen Volksl. Nr. 15., dort -aber geht der Mann endlich nach Hause als er hört: Die Braut liegt in deinem Bett. In den übrigen deutschen Liedern ist es eine tanzlustige Frau, die nach Haus beschieden wird, aber nur erst dann geht als es hei|}t: Ein Andrer da? Hopsassa! Nun kein Tänzel mehr, bedank mich schön! Jetzt, jetzt Word' ich gleich heime gehn. In vielen Gegenden Deutschlands u. zwar mundartlich, österreichisch Ziska und Schottky, Österr. Volksl. 2. Ausg. S. 60; baierisch Erk Volksl. 1. Bd. 4. Heft Nr. 61; fränkisch von Ditfurth Frank. Volksl. 2. Th. Nr. 201; schwäbisch Büsching und von der Hagen Volksl. Nr. 123; pfälzisch Mone Quellen und Forschungen 8. 161; westfälisch Mono derselben S. 158. 2, 3. ist berechtigt, hat die letzte Ölung empfangen — 4, 4. gespießt für gespießt, zugenagelt. Nr. 148. Treue Liebe bis in den Tod und eine vergnügliche Nacht! 1. Ich habe die grüne Straße Zehn mal durchgegangen, dass ich mein Leid vertragen, dass haben meine Freunde getan. 262 2. Ich will ihr nie nicht verlassen, als wären sie noch so gram; ich will ihr geduldig sein, bis dass ich sterben will. 3. Nicht länger als gestern abend stand ich vor meinem süßen Liebes Tor, und ich sagte ihr: Welcher Bethje, tu's auf! Tu's auf! Ich stehe hier vor dir. 4. Ich und du, wir tun's vorwarnung nicht auf, ich und du, wir lassen's vorwarnung nicht in. Geh nach Hülse und leg dich zum Schlafen! Da ist hier ein anderes Liebes Leben. 5. Ist es nun ein anderes Liebes Leben, dass ich dir nicht sprechen und mag, so will ich dir dann noch einen letzten Musikalischen Nacht. Flemmisch: Nieuwen Lied-boek genannt het Brabants Nagtegaeltjen. An Antwerpen bij Johannes Thys bl. 84. mit der Überschrift: Liedeken der Grönen Straße. Nr. 149. Peter und Käthe. 1. Wie willst du hören ein neues Lied, wie Peter mit Lyn ging, zu trennen? Das Heiratsvertrag war mal geschlossen, das war ihr alle Beruhigung. Den ersten Tag war mal Gelächter, man sah nichts als Dummheit, und Peter und Lyn sehr fröhlich sind mit Hasen und Trompeten. De tweeden dag waren vrolijkheid met allerhande bieren; zij kregen daar veel schoonheid om 't huis met te versieren. Haar zuster, Maei, gaf een schaapje, Klaes gaf een pot en pannen, en Jakkemyn gaf niet het Katlyn een vat met koppen banden. Janoom gaf kikkertjes in het kot, Dries-oom die gaf een verken, Martijn gaf een inhoorntje, een schuipje om mee te werken, en Janne-moei gaf hun een koei, Arjaen gaf hun een tang, en Pieterskraan gaf hun een val om muizen mee te vangen. Pier, zodra de bruiloft was gedaan, begon te commanderen waar dat de meubels zouden staan, en ging het huis uitkeren. Katlyn die zei: "Wat bruidegom, ga ik met jou? Dat zijn geen maus afzichten! Laat mij dit doen op mijn fatsoen, gelyk ik zal begeeren." Pier hing het zoutvat in de schouw, en Lyn begon te lachen, en zette dat zij dat niet en wou, en dat 't daar niet zou blijven. Lyn, die nam het af, en Pier gaf haar twee goede souffletten, en zei: "Gij prys, hoe! zit gij mij hier wetten te komen zetten?" C. Lyn, als een duivelin, zoo kwaad, zei: "moet ik dat hier lijden! Zolang gij mij maar nog eens en slaat, 'k en zal u ook niet mieiden." Pier zei: "zwijg stil! gij afziet van mijn wil van mijn gebod ontvangen: ik draag de broek! in deze hoek, daar zal het zoutvat hangen." Lyn, die trok haar man in het recht, en deed terstond hem dagen dat hij moest komen voor het gerecht, om hem daar af te vragen of wel een man verbieden kan, of hij kan bevelen, waar hangen moet het keukengoed: men ging aan het proces verloren, 8. Ze procedeerden langen tijd: daar werd zoo sterk geloopen, tot dat ze waren alles kwijt en 't al moesten verkopen, den geheelen apparaat al wat er was, het zoutwater, pot en pannen, daarbij de koei van Janne-moei en 't vat met koppen banden. Vlaams: Snellaert Liedjes Nr. 70. zonder aanloop der Quelle. 1, 3. huwelijk, holl. huwelijk, mhd. huwelijk, Heiraten. 2, 5. schapraei, Kitchenschrank. 3, 19. kot, Stall. 4, 5. bruiden, holl. bruilen, quKlen. 5, 1. schoon, Schornstein. 5, 8. wet, Gesetze. 6, 7. broek, Hose, hoek, Winkel, Ecke. 7, 2. dag en voorladen. 8, 5. bras, Plunder. Nr. 150. Schlechte en goede Waaren. 1. Ik heb een wagen volgeladen met oude wijven. Als ze kwamen op den markt, begonnen ze te kyven, ze keven alhier en keven aldaar. Oude wijven is siechte waren: 'k wil niet meer laden op mijn wagen van die oude wijven. 2. Ik heb een wagen volgeladen met oude mannen. als zy kwamen op den markt, gingen zy t'samenspannen, zy spanden alhier, zy spanden aldaer. oude mannen is siechte waer: *k wil niet meer laden op mynen wagen van die oude mannen. 3. Ik heb een wagen vol geladen vol van oude dochters. als zy kwamen op den markt, deden zy niet als krochen, zy krochten alhier, zy krochten aldaer. oude dochters is siechte waer : 'k wil niet meer laden op mynen wagen van die oude dochters. 4. Ik heb een wagen vol geladen vol van oude beeren. als zy kwamen op den markt, deden zy niet als zweeren, zy zweerden alhier, zy zweerden aldaer. oude beeren is siechte waer: 'k wil niet meer laden op mynen wagen van die oude beeren. 5. Ik heb een wagen vol geladen vol van jonge dochters. als zy kwamen op den markt, werden zy al verkocht, verkocht alhier, verkocht aldaer. jonge dochters is goede waer: 'k wil nog laden op mynen wagen van die jonge dochters. 266 Vlämisch : Wodana. Museum voor nederduitsehe oudheidskunde door J. W. Wolf (Gent 1843.) bl. 182 — 184. MittheUung des Herrn Jaek Vande Velde, wahrscheinlich aus der Gegend von Denderraonde. ff 2, 5. spannen, streiten — 3, 5. krochen, jammern. f Nr. 151. Besser in der Schmiede als an der Wiege. 1. Wie wil hooren een historie al van eenea jongen smid, die verbrand had zyn memorie, daeglyks by het vuer verhit, kloppende, kloppende met zynen hamer, kloppende , kloppende met geweld op zyn aembeld. :|: 2. 'k Q^eef den bras van al het smeden — ik gd, naer den franschen zwier^ 'k wil my tot de trouw begeven, 'k heb nooit schooner vrouw gezien, nimmermeer, nimmermeer met mynen hamer, nimmermeer, nimmermeer met geweld op myn aembeld. De schoonste van de vrouwen, maar nooit was er zodanig slobber; nooit kan zij haar bakken houden, nooit is zij eens wel tevreden. Was ik nog, was ik nog met mijn hamer, was ik nog, was ik nog met geweld op mijn aambeeld. Nooit mag ik een pintje drinken, nooit mag ik eens vrolijk zijn, nooit mag ik iemand beschinken met een glaasje hier of wijn. Was ik nog, was ik nog enz. Wordt er soms eens gewassen, dan moet ik het kind gas slaan, dan moet ik op het eten passen, zeep en styfsel halen gaan. Was ik nog, was ik nog enz. Aan de wieg moet zijn gezongen: slaap, dient tot mijn verdriet, anders grijst de kleine jongen, of ik moet zingen een lied. Was ik nog, was ik nog enz. Geef den brand van al het trouwen: werd ik maar een weeuwenaar, ik zou mij in een hoekje zetten en mij stellen uit gevaar. Was ik maar, was ik maar met mijn hamer, was ik maar, was ik maar met geweld op mijn aambeeld! (Ylaamisch: Willems Liederen Nr. 121, und Snellaert Liedjes Nr. 67, uit Antwerpen, waar het een nog algemeen bekend lied is. 1, 7. aambeeld, Anboss. 2, 1. er zoiets: ik geef niets daarop, maak ik me niets daarvan aan, Tgl. 7, 1. — 2, 2. zwier, Mode. 4, 1. pintje, Seidel. 5, 2. gadslaan, Achtang geben. 5, 4. styfsel, Stärke. 6, 3. grijzen, holl. grijnzen, grijnen, weinen. 7, 3. hoekje, Winkelchen. Nr. 152. De jonge Küfer. Een aardig kniper vol genug bedreef een raar vies klikt, volbracht zijn liefde haar vaders raad en werd daar door een man in staat. 1. Lest een kuipertje zijn en fin, kwam bij een heer te werken, om zijn vaten groot en klein met goede banden te versterken, maar hij was van liefde krank, hij zong een bedroefden zang: 268 Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! 2. Als papaken dit had verstaan, ging dat kuipertje ondervragen. 't Kuipertje deed een kort verhoor van de oorzaak van zijn klaag, dat hij minden een dochterken teer, maar hij vreesde den vader zeer. Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! 3. 'Is den vader dan zoo fijn?' sprak papaken hoog verheven. 't Kuipertje zei: 'dat weet ik wel: het zou kosten mijn jong leven, wist hij dat ik bij haar kwam, hij zou worden boos en kwaad.' Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! 4. Zonder te denken op zijn kind, sprak papaken met verstand: 'Kuipertje, mijn lieve vriend, brengt deze meid in geen schande! Neemt ze stilletjes bij haar band, voert ze naar een ander land!' Kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuip en maak er jouw kuipje wel! 5. Als jij dan vertrokken zit, draagt de liefde te behouden, en dat jij niet lang en breed om deze jonge meid te trouwen. 't Kuipertje dacht terzelfde tijd: jij hebt dat aan geen doven gezeid. kuipertje, goede gezel, kuipertje, maak er jou kuipje wel! Daar was nog een ledig vat, dat hij naar zijn huis moest dragen, om nieuwe banden dit of dat of om een boomgat in te zagen; daar in de S hij van 't fijnste hooi voor zijn juffrouw heeft geschenkt en mooi kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipertje, maak er jou kuipje wel! Als de papakens waren uit de stad, Juffrouw nam duizend ducaten en hij stak haar in dat vat, daar en was niet veel te praten, maar hij droeg het op zijn rug uit het huis zonder gerucht, kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipertje, maak er jou kuipje wel! 't Kuipertje heeft niet lang gelegen, maar hij nam zijn liefde vol weerde, want daar stond een kers bereid met twee klaveren snelle peren, daar moesten reden ze heel aantrekkelijk van Antwerpen naar Holland, kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipertje, maak er jou kuipje wel! Als hij was tot Amsterdam, trouwden ze in koorten tijden, en papakens dit verhaal, ging daar spoedig heen om te rijden. Hij sprak: "Kuiper, jij zijt een dief, want jij steelt mijn dochtertje lief!" kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipertje, maak er jou kuipje wel! "Ik en heb haar niet verkragd, ik en heb haar niet gestolen; ik heb uwen raad volbracht, anders had ik moeten dolen." Hij sprak: "Kuipertje, vol praktijk, mij dunkt, jij hebt nog wel gelyk." kuipertje, kuipertje, goede gezel, kuipertje, maak er jou kuipje wel! "Sah dan, kuipertje!" sprak papa, "wilt mijn dochter estimeren? 