title: Het biduur: Toespraken ten gebruike bij bedestonden, met eene verhandeling ...
creator: Karl Haushofer
text: De Apostel Paulus weet zich zo innig met de Heer Jezus vereenigd, dat hij gedurigd zou uitdrukkingen als de volgende gebruikt: Ik ben met Christus gekruist. Ik vervul in mijn vlees de overblijfselen van de verdrukkingen van Christus. — Wij zijn met Hem begraven door den doop in den dood. — Wij zijn met Hem een plant in de gelijkmaking van Zijn doods. (Gal. II: 20, Col. 1: 24, Com. VI: 4,5). Wat bedoelt nu de Apostel als hij zegt, dat hij elk dag sterft, altijd de dooding van de Heere Jezus in het lichaam omdragende? Het lijden van de Heere Jezus moet beschouwd worden ten aanzien van deszelfs strekking en uitwerking op Zijn eigen persoon, en verder ten aanzien van de uitwerking ervan op de mensen, die Hij wilde zaligmaken. Zoo ook moet het lijden van de ware kruisdrager, Paulus of wie ook, beschouwd worden in betrekking tot de persoon van de Christen zelf, en dan in betrekking tot anderen. De Heere Christus lijdt ieder dag van Zijn aardsche leven, steeds draagt Hij het kruis. In de brief aan de Hebreeën leeren wij, wat de Heiland voor Zijn eigen persoon gewonnen heeft uit zijn lijden. Hoewel Hij Gods Zoon was, zoo moest Hij gehoorzaamheid leeren uit hetgeen Hij geleden heeft. Het betaamde God de Vader om Jezus, den overste Leidsman onzer zaligheid, door lijden te heiligen (Hebr. 11:10; V: 8). Zijne menschelijke natuur was van de geboorte af onbevlekt, rein, toch moest zij geoefend worden door strijd en lijden, Hij moest geheiligd worden door lijden, anders kon Hij voor ons niet wezen een volmaakt voorbeeld, een overste Leidsman tot zaligheid. Indien de Heere Jezus, die geen onde mensch der zonde in Zijn binnenste had, niet zijne menschelijke natuur tot volkomen heiligheid kon brengen zonder lijden, hoeveel te meer is de lijdenschool onmisbaar voor een Paulus, voor iedereen die Christus volgt? Het is voor den Apostel niet genoeg om te geloven dat zijn oude mensch eenmaal met Christus gekruisigd is (Rom. VI: 6), hij wil met Christus sterven, het eigen ik Gode ten offer brengen, het vlees met zijn begeerlijken kruisigen. Wat hem daartoe helpt is het lijden. De vervolging van de Joden die ongeloovig zijn, — de miskenning van sommige geloovigen, — al het lichamelijke lijden dat hij in zijn arbeid ondervindt, — meer dan een scherpe doorn in het vlees, — daardoor wordt Paulus voor hoogmoed bewaard, daardoor leert hij zachtmoedigheid en nederigheid beoefenen, daardoor wordt hij geheiligd in gelijkvormigheid aan de Heere Christus. Hem leert hij alzoo kennen in de gemeenschap zijns lijdens. Wij zijn niet Apostelen als Paulus, wij zien niet den martelaarsdood gedurend te gemoed gelijk hij, wij worden niet gegeeseld, gesteenigd, naar het lichaam mishandeld als hij, omdat wij Christus belijden. En toch moeten wij als hij de dood van den Heere Jezus omdragen in het lichaam. Indien wij getrouw uitkomen voor de zaak van onzen Heer, indien wij op den gepaste tijd de zonde van de wereld bestraffen, — dan moeten wij het voor lief nemen om bespot, uitgelachen, gehaat te worden van de wereldlingen. De geest, de gezindheid van Paulus, den martelaar, moet in ons leven. Ook wij moeten Christus belijden voor de mensen, opdat Hij ons niet verloochenen voor Zijn Vader en de heilige Engelen (Matth. X: 82, 33). Maar ook de gewone rampen des levens, de ziekten die ons lichaam teisteren, de tegenspoed der wereld, — dit alles kan door ons worden gedragen, dat het een middel wordt om ons aan Christus gelijkvormig te maken. Wanneer de Geest van Christus in ons heerscht en ons bestuurt in het lijden, dan kunnen wij ook gezegd worden de dood van den Heere Jezus in het lichaam om te dragen. Immers, alle lijden is een vijgerwijzing naar onze zonde. Het is wel verkeerd om te menenen, dat iedere ramp een straf is voor de een of andere bepaalde zonde bij ons zelven of anderen (Luk. XIII : 1-5), des niet te min is het waar, dat de zonde oorzaak is van het lijden der wereld, dat alle lijden ons opmerkzaam moet maken op de zonde in ons binnenste. In Gods wijze raad is het nu bepaald, dat het lijden, dat eerst een vrucht is der zonde, veranderd moet worden in een geboortemiddel ertegen. De zondaar wordt door dat lijden soms verhard, hij blijft er onverschillig onder, hij zoekt troost in de vertroosting en de ijdelheid. De ware Christen gebruikt dat lijden, met hulp van Gods Geest, als een middel om zich van de wereld te spenen, — om ootmoediger, geduldiger, zachtmoediger, heiliger te worden. Hij wordt er door gelijkvormig gemaakt aan het beeld van Gods Zoon. Hij leert altijd in het lichaam omdragen de dood van den Heere Jezus. Maar de Heiland heeft niet alleen geleden om daaruit voor zichzelf winst te doen. Voor anderen heeft Hij geleden; medelijden had Hij met de smarten en het lijden van het menschelijke geslacht; tot verzoening van de zonde heeft Hij geleden, is Hij gestorven. Hij is de ware Hoogepriester, die medelijdt (Hebr. V : 17). Paulus nu behoort tot een koninklijk priesterdom, hij lijdt in zijn ziel de diepste smart voor de zonden van anderen. Gelijk Christus geween heeft over Jeruzalem, zo is het weenende dat Paulus van mensen spreekt, die hij noemen moest vijanden van Christus kruis (Gal. 6 : 18). In dit opzicht ook is de dienstknecht gelijkvormig aan den Heer, draagt hij altijd om in het lichaam de dood van den Heere Jezus. De smarten, het kruislijden van Jezus waren plaatsvervangend. Paulus lijdt in zijn lichaam, en vooral in zijn ziel, in plaats van anderen. En wij hebben hetzelfde te doen. Wee ons! indien wij geen hart hebben voor het gebrek, de smart, het velerlei lijden van onze natuurgenoot. De Geest van Christus leeft dan niet in ons. Het lichaamlijke lijden van anderen trekt zicht de Christen aan. Nog veel meer trekt hij zicht aan het zielsnood, het zielsgevaar van anderen. Hij kent Gods heiligheid en rechtvaardigheid, hij heeft er voor geleefd als schuldig aan de wet. Maar de Christen is verlost van Gods toorn, hij is verzoend met God. 107 en nu loopt hij en verheft hij zul in Gods heiligheid (Ps. XCVI : 12). Maar hij ziet den medemens daarheen wandelen in zondvollheid, zonder besef van wat Gods toorn betekent. De zondaar moest smart gevoelen over zijn zonde, hij doet het niet. Hij moest lijden in zijn ziel niet Vlees voor Gods rechtvaardige straf, hij doet het niet. Maar de ware Christen behoort tot een priesterlijk geslacht (1 Pet. 2 : 5). Hij voelt in zijn ziel diepe smart voor anderen, die niet voelen kunnen en niet willen. Dit geeft aandrang aan zijn voorbidding voor anderen; dit geeft kracht, de kracht der liefde, aan het woord van vermaning dat hij tot den zondaar spreekt. Zoo draagt de Christen om in het lichaam de dood van de Heere Jezus. Of zon en nog een genst, en te vreden leven met de gedachte, ik ben buiten gevaar, ik ben een geloovige, voor mij is er geen verdoemenis, ik verwacht de hemel in te gaan? — Zou hij koel en onverschillig kunnen aanzien het ontzettende gevaar van zondaars, die niet met God verzoend zijn, zelfzuchtig tevreden zijnde indien zijn eigen zaligheid slechts vaststaat? — Zou een oprecht kind van God, bezield door de Heilige Geest van Jezus, zichzelf niet aantrekken het lijden en gevaar van anderen? — Zou hij zich te huis gevoelen en vergenoegd leven op aarde te midden van al de oneer, die God aangedaan wordt, terwijl hij dagelijks ziet hoe Gods Zoon hier ten tweedemaal gekruisigd wordt? — onmogelijk. Christenen! wat zullen wij voor elkaar bidden in de lijdensweken? Wat anders dan dit, dat wij Christus goed kennen mogen in de gemeenschap Zijn lijdens, Zijn dood en weder opstaan? Wat anders dan dit, dat wij indringen mogen in den zin van Paulus als hij verklaart, dat hij altijd omdraagt in het lichaam de dood van de Heere Jezus? Op deze voorwaarde alleen kunnen wij delen met Christus in Zijn heerlijkheid. Hij heeft gezegd: die zijn leven lief heeft, zal hetzelfde verliezen; en die zijn leven haat in deze wereld, zal hetzelfde bewaren tot het eeuwige leven, (het leven haten, dat is het vleeselijke leven afsterven, omdraagende de dood van de Heere Jezus in het lichaam) ; zo iemand mij dient, die volg mij, (dat is als een waar kruisdrager) ; en, waar ik ben, daar zal ook mijn dienaar zijn, en zo iemand mij dient, de Vader zal hem eeren (Joh. XII : 25 , 26). 108 1. Laat ons samen met Jezus wandelen, Volgen wij die Heiland na In ons denken, spreken, handelen, Waar de reis ook heen ga. Laat ons moedig voorwaarts streven, Voer' ook 't pad door een woestijn, Beeid op aarde hemelsch zijn, Door 't geloof in liefde leven; Trouwe Herder! blijf ons bij! Waar Gij voorgaat, volgen wij. 3. Laat ons samen met Jezus lijden. In ons dulden Hart gelijk. Uit het lijden kiemt verblijden, Armoede hier maakt ginds ons rijk. 't Tranenzaad sprout en heil en zegen, Welke een smart ons hier ook beïnt; Hoop schenkt troost bij lijdzaamheid; 't Zonlicht straalt weer na den regen : Wie Door de smart en hoon, Voigt u, Heer! eens op den troon ! 3. Laat ons samen met Jezus sterven, In Wiens dood ons leven is; Die ons, zondaars, doet verwerven Vrijspraak en behoedenis. Doden wij in ons het kwade, Sterven wij der zonden af, Dan voert ons de weg naar 't graf Tot den troon van Gods genade ; Wie in 't sterfuur, Heer! het beidt Sterf niet meer in eeuwigheid. 4. Laat ons samen met Jezus leven, Die het graf niet houden kon, Die, tot levensvorst verheven, Al de macht des doods verwon. Zijt G' ons Hoofd, dan zijn wij Uw leden, Dan, met U ook opgestaan, Lacht ons 'n nieuw leven aan, Heer! dat wij in Uw dienst besteden; Leef in ons, dan leven wij, Overwinnaars zoo als Gij! Ik ben opgetogen, te kennen de kracht van uw opstanding, en de gemeenschap van uw lijdens, uw dood gelijkvormig wordend. Filip. III : 10. Jezus gekruisigd! Jezus begraven! Jezus verrezen! - Drie gedachten - beelden, waardoor de ziel aangetrokken wordt, en waaraan zij zich hecht, tenzij dat zij zich aan de werelden het verderf hecht. Jezus aan het kruis, is voor de vleeselijke (natuurlijke) mens, dat is: voor de mens, die wel ziel maar geen geest heeft (Judas vs. 19; 1 Cor. II : 14, 15). Jezus in het graf is voor de vleesachtige Christen; Jezus uit het graf is voor de geestelijke gelovige. Jezus Christus is gisteren en heden dezelfden een eeuwigheid. Jezus sterft aan het kruis. — Ken ik dat kruis? Ben ik met Christus gekruisigd? Ben ik voor de zonde dood, of leef ik nog als een gewoon mensch? Ben ik, door de dood van Christus, wedergeboren tot een geestelijk leven? Heb ik God boven alles — alles lief? Of bemin ik mijzelf voor en boven alle dingen? Zijn mijn begeerten de teugels waarbij ik mij laat bestieren; of is het de wil van God? Is de eigen wil in mij gedood? Is er geestelijk licht in mijn verstand? Ben ik gereinigd van bederf? Ben ik... ben ik een geholpen, gered mensch, die de gelukzaligheid te gemoed gaat; of ben ik een rampzalige, die de last van het vloek draagt naar de plaats der eeuwige pijn? — Ach! Wellicht is niets mij zo wenselijk, dan dat Jezus — de onmisbare Jezus — om mij gemarteld werd aan het kruis. Te sterven met Christus is mij het eerste noodzakelijke. Eige nee ik mij dan ook aan Zijne marteling toe en stierf ik met Hem. Laat u, o mijn ziel, door deze verbazingwekkende tucht van God ten uwen behoeve, helpen en behouden. Jezus Christus is begraven, — Hij is uit het midden der aarden, die in de wereld leven, weggenomen. De wereld ziet Hem niet; Hij ziet de wereld niet. Zijne oogen zijn gesloten in den dood. De wereld bekommert zich om Hern niet meer. Hij lijdt om de wereld niet meer. Hij wordt nu zo min verontrust als vereerd door de wereld. Dat oog, weleer zo waakzaam; dat oor, weleer zo oplettend; die mond, weleer zo welsprekend; die handen, weleer zo bedrijvig; die voeten, weleer zo bereidvaardig; dat hart, weleer zo gevoelig; — het is alles verstijfd en versteend onder de bevriezende band des doods. Het zwijgt alles als het stille graf. Het werktuiglijk samenstel is verbroken, de zinnen zijn verblinden, de hartstochten hebben opgehouden. Maar ik! ben ik als de begrafene, wiens dood ik gelijkvormig moet zijn gevonden, zodat de toorn Gods niet nog op mij is blijvend? Of ben ik vleeschelijk, zinnelijk en wereldsgezind? —Zijn mijn oogen afgewend van de beflenden boegen des vermaaks? Zijn mijn ooren gesloten voor de stemmen der verleiding? Bedwing ik mijn banden van de werken, en houde ik mijn voeten terug van de wegen der wereldingen? Is mijn hart ongevoelig geworden voor het schoon en behagelijk, het verlokkende en innemende, het schitterende en bedwelmende, waarmee de zonde het rampzalige lokaas der begeerlijkheden tooit? Heb ik geleerd te zwijgen van ijdele, vergankelijke en onheilige dingen; althans er niet van te spreken, dan om mijn minachting er voor en afkeer er van te kennen te geven? Zoo ik met Christus begraven ben, wat begeer ik dan nog naar geld, goed, vermaak en eer? Wat bekommer ik mij nog over vele dingen, terwijl dat alles voor mij nutteloos is, en terwijl ik het genoeg heb, de geliefde Dode bij mij, ik in Hem en Hij in mij is? Kan het waar zijn, dat ik met Christus begraven ben, zolang ik door traagheid omtrent het geestelijke en vaardigheid omtrent het tijdelijke, zolang ik door lust en levendigheid in de wereldsche bemoeienissen, en onlust en doodigheid omtrent de geestelijke aangelegenheden, zolang ik door eenigere mate tevreden te zijn met het eigene en de wereld, en niet te dorsten naar het zijne en den hemel, duidelijk bewijs, dat ik in de wereld en de wereld in mij leeft? Christus, begraven, leeft niet op de aarde, leeft niet onder de aarde, Zijn geest leeft maar leeft in het Paradijs. Och, of mijn ziel niet meer in het aardse leven, en even min in die heil, welke de vormelijke, de wettelijke en de vermaakzuchtige geloofsgemeenschap als hunne zaak aanmerken! Mijn leven zit met Christus verborgen in God! Mijn aandeel zit in de hemelen! Belangrijk gif des gezegende! Het is mij soms als of ik mij, stil, in vrede en onbezorgd in te be vinden. Wanneer de ondervinding mij beheerst, zie ik in haar uw beeld, of liever u zelf. Het is mij als of ik door eenen steenen vloer, verward en wanden — als of ik door eenen rots woning — van de verderflijke voor mij zoo gevaarlijke wereld gescheiden ben. Het is mij dan als of een Engel-wacht — onzichtbaar maar onoverwinnaal werkzaam — de stroomen der wereldzee van mij af weren, en mij, zoo als vroeger aan Israel geschiedde — een weg door de verradlijke diepten banen. Ondervinding, kom mij gedurig te helpen! Rustplaats des gezegene! Versterk mij met uw stilte, met uw vrede, met uw ongevoeligheid, wanneer de oude gevoeligheid, de boezemzonde, de trek naar Egypte teekenen van leven in mij geeft. Jezus Christus is opgestaan! — Hij was dus slechts een gevangene der aarde voor eenen korten tijd, om Zijn kracht en hare broosheid te bewijzen. Daar Sta Hij, de overwinnaar, en ligt zij bevende onder Zijn voeten. Matth. XXVIII : 2. Wat deert Herte nu de zonde — de zonde der wereld — die Hem onlangs deed weenen in Gethsemane, klagen op Golgotha? Wat schaadt Hem nu het oordeel der wereld, die zelfs door Zijne dienaars — de versehenen Engelen — veroordeeld wordt? Wat hindert Hem de haat der aardsche magten, die hier, in hare dienaren — de Wächters — verslagen zich wentelen in het stof en verbaasd wegvlugten van het graf? Jezus Christus heeft overwonnen; Hij gevoelt het; en als edelmoedig overwinnaar wijdt Hij Zijne aandacht aan het hoogere en betere, aan Zijne overwinning. Hij leeft niet meer in den onreinen dampkring der stervelingen. Hij leeft nu op Zijne eigen wijze, rein — uitwendig zoowel als inwendig, — daar de zonde een gedaagd en verantwoord zijnde, Hem niet meer aankleeft. Hij leeft verheven en gelukzalig. Maar ik ben ik, gevoel ik mij - uit den dood - in Christus? Zie ik de wereld overwonnen, door haar noch te begeeren, noch te gehoorzamen, noch te genieten? Gevoel ik mij uit de zonde, en de zonde verwijderd van mij? Gevoel ik mij eenen opgewekten, eenen geest, levende door den koning der geesten, in het geestenrijk en met de regtvaardige geesten? Ik verloochen mijn recht en verwerp mijne bezitting, zoolang ik mij door bederf en schuld laat onrusten. Geen wereldsche bemoeijingen en hebbelijkheden mogen de reinheid, den vrede en de vreugde, die ik, in Christus opgewekt zijnde, verkregen heb, bezoedelen of verstoren. Welaan! Handvaar ik dan mijn recht, of liever, werke de Geest van Christus in mij dat gevoelen, dat ik vrij van bederf en schuld zijn moet, nadat ik, wat de zonde betreft, met Christus gestorven en begraven zijnde, met Hem leef om rein te zijn, vrede te hebben en vreugde te genieten. Werke de Heilige Geest in mij een gedurige opstanding tot reinheid, vrede en vreugde; opdat ik mij, aan de hand van mijnen opgewekten Hoogepriester, bevinde een levende, heilige en welbehagelijke offerande in het vuur der Goddelijke liefde! Ik moet met de wereld en het graf, alles verlaten hebben, wat hinderlijk kan zijn aan het geestelijke leven: zelfs de grafkleederen. Die op de aarde leven maken, als zou het een verdrag met den dood, door de dooden te versieren en lijken te bekleeden. Zij verbergen de akeligeheid des doods onder lijkgewaden. Zoo schikt zij de begravenen met Christus naar de vooroordeelen van hen, die in de wereld leven, door zekere, zoo als men het noemt, onschuldige en welvoorzettelijke gebruiken op te volgen, om niet als mensenhaters, enz. gehaat te worden. Maar de inschikkelijkheid is iets gedwongens, iets onnatuurlijks in de gelovigen. Zij heeft een treurig aanziend. Zij is een lijkgewaad. Zij is hinderlijk voor hen, die, opgewekt zijnde met Christus, uit het graf leven. Nu, in Christus levende, voegt mij strenge rechtvaardigheid, en geen toegeeflijkheid voor het bevlekte, want mij passen kleederen des heils en het gewaad des lofs. Daar ik niet meer de tegenwoordige wereld toebehoor, maar de toekomende, moet ik niet in de tegenwoordige denken, gevoelen en begeeren. Ik moet mij de toekomst vertegen- woordigen door de hoop, de verwachting, de gebeden en het aanschouwen. Weihaast zal het nu nog toekomstige tegen- woordig zijn. Weihaast verschijnt Hij, de Opgewekte, en verschijnen allen, die in Hem opgewekt zijn, voor het oog een veroordeelde en verbaasde wereld, en wordt weihaast, ook naar de letter, het woord vervuld; 'die in Mij gelooft zal leven, al ware hij ook gestorven." O mijn God en Zaligmaker! vervul mij, en neem mij tot U op, en doe mij in U blijven, dat ik het kunnen kan zonder twijfel: "het leven is mij Christus: ik ben met Christus gekruisigd en ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij." Gekruisigde! verschijn mij, wanneer ik zondig, wanneer ik unverständig, wanneer ik ijdel ben; wanneer ik de dingen dezer wereld zoeke; wanneer ik meen genoeg te hebben in de wereld; wanneer ik uw afwezigheid kan verdragen; wanneer er tegen- zin in mij is tegen godsvrucht en godvruchtigen. Laat mij dan uw zijde, banden en voeten zien; opdat ik uit de bedwelming opwakke en weet, dat ook ik gekruisigd — met Christus gekruisigd moet worden; dat ik sterven moet om tot de wedergeboorte, de opstanding en het leven te komen. Begravene! verschijn mij zoo dikwijls als ik mijne onwaar- digheid, onmagt en afhankelijkheid vergete; zoo dikwijls als ik op mijzelf, mijne goede voornemens, mijne gemoedsgestalte of bevindingen begin te vertrouwen; zoo dikwijls als ik tot zelfverheffing, geestelijke hoogmoed of werkheiligheid overheid. "Verschijn mij zoo dikwijls als ik, bij het sluimeren van het geloof, de godsvrucht tracht na te bootsen, en mij met de gedaante voor het wezen vergenoeg. Verschijn mij zoo dikwijls als, door deze of andere verfoeilens, de oude mensch teekenen van leven geeft. Verschrik mij door de strenge ongevoeligheid des doods en het ontzaggelijk zwijgen des grafs. Ik moet van U, mijn voorbeeld, leeren, dat ik nog eerst of nog wederom van de wereld moet afgezonderd worden, en van alle wereldsche bewegingen en kwellingen verlost worden. Verrezene, verschijn mij, wanneer ik ter neer ben en in moedeloosheid gezonken bij het gezicht van al wat mij nog ontbreekt. Vertoon mij Uw hemelsch leven. Doe mij opmerken dat er in dat leven wijsheid, reinheid, kracht en vreugde is; een overvloed, welke niet vermindert door van zulk mede te delen! Maak mij, arme, rijk, door mij Uwen rijkdom als mijne bezitting te vertonen. Verschijn mij, wanneer ik gevaar loopt om mij door de wereld te laten bekooren of veroveren; opdat ik van U, de Overwinnaar, vernem, dat zij geen recht heeft op mijne neigingen en diensten. Verschijn mij, wanneer ik met de moeilijkheden des levens worstel of deszelfs smarten gevoel; en versterk mij dan door "de gezicht van de zagheden des Heeren", om onderworpen, geduldig, blij te zijn in de verdrukking: gelijk, toen Gij leed, een straal van den hemel U in Gethsemane versterkte. Zeg mij, dat dit lijden tot mijne erfenis, in U, behoort, en een bewijs is, dat ik met U opgewekt en voor mondig verklaard ben, aangezien ik reeds een deel der erfenis verkregen heb. Herinner mij, dat uw smarten onafgefeildelijk zijn van uw gerechtigheid : zodat, wanneer de laatste toegerekend wordt, ook de eerste ondervonden worden : en dat ik, ik uw levende, niet anders kan dan u gelijkvormig worden in lijden zo wel als in heerlijkheid, en door lijden in heerlijkheid moet ingaan. Zoo geniet ik en wordt ik bevestigd in dat, hetwelk, als het wenscheste, reeds in mijne vroegste kindsheid, toen ik den waterdoop ontving, voor mij van de Heer gevraagd is geworden: dat God mij in genade mag aanzien en door de Heilige Geest Zijnen Zoon, Jezus Christus inlijven; opdat ik met Hem in zijn dood begraven werd, en met Hem mag opstaan in een nieuw leven: opdat ik mijn kruis, dagelijks Hem volgende, vrolijk dragen mag, Hem aanhangende met waarachtig geloof, vaste hoop, en vurige liefde. Zal er iemand (onzeker van welke geloofsbellen, redelijk gesteldheid of mate van werkzaamheid), zal er iemand dit leven, om Christus wil, getroost verlaten, en ten laatsten dag voor Zijn rechterstoel, zonder verschrikking verschijnen, in wiens deze bede niet vervuld is, die niet met Christus gekruisigd, begraven en opgewekt is? Selangrijk, voor ons, schuldige en veroordeelde stervelingen, aller belangrijkste vraag: Hebt gij, Lezer, deze vraag ooit gedaan en beantwoord? Zoo niet, dan is er geen onwetendheid grooter en jammerlijker, dan de uwe. Alwaar het, dat gij alle nieuwsgeldende bladen gelezen en van buiten geleerd hadt; alwaar het, dat gij alle volksvergaderings-aanspraken gehoord, in het geheugen geprikt of zelfs gedaan hadt; alwaar het zelfs, dat gij U alle dergelijke wetenschap der wereldlingen eigengemaakt hadt, dan nog zoudt gij — onbekend met het noodigste voor uw onsterfelijke ziel — den naam verdienen, die zij, die U kunnen veroordelen, namelijk de “leven der hooge platen” U ook ongetwijfeld geven, den naam van armzalig weetniet. Vraag het dan nu nog; vraag uw geweten. Is het antwoord niet voldoende? Vraag dan Gods onbedrieglijk woord. Laat het antwoord overheerschen in uw denkwijze, gevoelens en gedrag. 1. Mijn leven van mijn leven! Jij, dood van mijn leven, dood! Jij, die ik heb gegeven Voor mij in diep rouw, In lijden, angst en sterven, Het echte liefdegloed, Om 't heil mij te verwerven, Dank zij Jij, hoogste goed! 2. Laat, dat ik mag volgen Naar 't bloedig Golgotha: God toont zich dan verontschuldigd, Maar groot ook in genade. Wil ik die gunst verlenen, Dat ik vol liefdesmacht, Bij U, Lamm Gods! mag smeekenen Uit een bewogen hart. Ziet, welk een mens! geduldig Staat Hij daar, als een lam, En na wordt Hij onschuldig Verhoogd aan 's kruises staaf. Daar zie ik Jezus boeten, Daar stroomt Zijn heilig bloed, Uit handen en uit voeten, Dat voor mijn schuld voldoet ! Gij bidt voor wreede gezinden; Mijn Jezus! wie was ik? Gij ziet voor Uw vriendschap, Gun ook mij een blik ! De moorder, op zijn bed, Belooft Uw eeuwig rijk; Dat geeft mij troost en vrede, Mijn zondaar, hem gelijk. Gij klaagt, vol angst des harten: "Mijn God! verlaat Gij mij?" Gij dorst in bange smarten, En niemand staat bij. Nu roept Gij, van 's doods banden Verlost: "Het is Tolbracht!" Beveelt in 's vaders banden Uw geest met volle kracht. De ziekeling mijn Jezus hijgt Naar Zijn laatsten snik; Ik zie Zijn hoofd zinken Zwaar ogenblik! Gij sterft, mijn Schild! ik leef; Hoe groot mijn schuld ook is, Gij, wien ik mij overgeef, Gij gaf het eerst aan mij. Bewaar mij uw vrede En 't zalig heilgenot: Dat is mijn wensch en bede Tot U, mijn Heer en God! Dan zal ik eens daar boven. In 't hemelsch Paradijs, U voor uw zoendood loven, U brengen dank en prijs. WAT WIJ TE DANKEN HEBBEN AAN HET LEVEN AAN GODS ZOON? Lees: Eerste Kommandement. God bevestigt Zijn liefde jegens ons, dat Christus voor ons gestorven is, als waren wij nog zondaars. Veel meer dan, zijnde na gerechtvaardigd door Zijn bloed, zullen wij door Hem behoeden worden van de dood. Want indien wij, vijanden zegt, met God verzoend zind, door den dood Zijn Zoon, veel meer zullen wij, verzoend zijnde, behoeden worden door Zijn leven. Rom. V : 8—10. Veel, zeer veel hebben wij te danken aan den dood van Gods Zoon. Maar veel meer hebben wij te danken aan Zijn leven. Ons geloof aan onzen Heiland, onze ingenomenheid met Zijne verlossing zullen versterkt worden, indien wij letten op het betoog van den Apostel in deze verzen. Hij wil ons doen gevoelen dat, indien wij reeds zooveel te danken hebben aan den Kruisdood onzes Verlossers, wij nog veel meer te danken hebben aan Zijn voortgezette leven voor ons in den hemel. Voor wie is Christus gestorven? Niet voor vrienden, maar voor vijanden, zegt de Apostel. De mensch was in opstand tegen God, eeuwig rebel met de wapenen in de hand. Voor deze vijand stort Christus Zijn bloed, Hij overwint de vijandschap, Hij brengt verzoening tot weeg tusschen God en ons. Hij voldoet aan al de eischen der goddelijke gerechtigheid. Elke mensch, die het Evangelie van die zoendood gelooft, houdt op om een vijand te zijn van God. Het harde, koude hart wordt verteerd, verbroken door dat alles te bovenstaand bewijs van Gods ontferming. De vijand kan niet een vijand blijven, als hij gelooft aan de zoo groote liefde Gods in Christus geopenbaard. De vijand is verzoend: hij is een vriend geworden. Ik heb zoveel oneindig veel van Christus verkracht toen ik een vijand was, hoe veel kan ik niet van hem verwachten nu ik zijn vriend ben geworden. Steun wij ons het volgende geval voor ter opheldering. Ik heb mij zeer ziek gedragen jegens een van mijn bekenden; ik heb hem als een vijand behandeld; op de schandelijkste wijze heb ik hem beleedigd en benadeeld. En ziet, daar kwam ik in de grootste ongelegenheid, mijn leven zelfs was in gevaar. Niemand kon mij redden dan juist die mensch, die ik zo siecht behandeld had. Ik had geen het minste recht om zijn hulp in te roepen. Maar ziet, op de meest edelmoedige wijze vergeef hij al het kwaad dat ik hem gedaan had. Voor mij, zijn vijand, offered hij zijn geld op, ja, hij waagt zijn leven er aan, om mij uit leven gevaar te redden. Hierdoor ben ik beschaamd gemaakt, ik ben door zijn liefde overwonnen, ik ben nu niet meer zijn vijand maar zijn vriend. Kom ik ooit weer in ongelegenheid, dan weet ik toch wie hij is. Voor mij, zijn vijand, heeft hij zo veel over gehad. Veel meer zal hij mij bijstaan, terwijl ik nu zijn liefhebbende, getrouwe vriend ben. Gods Zoon stierf voor mij, om mij te redden van den toorn, toen ik Zijn vijand was. Nu ben ik Zijn vriend, Nu mag ik alles verwachten wat noodig is voor mijn eindelijke, volkomen zaligheid. Maar nog meer dan dit. Die edele menschenvriend, van wie daar even gesproken is, heeft mij zo groote weldaden bewezen, niet slechts toen ik zijn vijand was, maar toen hij zelf in de een of andere ongelegenheid was. Ik verging van dorst in een woestijn; hij zelf had slechts een enkel droog stuk overig; die kon hij niet missen; en toch heeft hij mij het kostbare vocht toegereikt om mijn leven te redden. Of misschien was het geldelijke verlegenheid, waarin ik verkeerde; die menschenvriend was niet schatrijk, neen, hij zelf leed gebrek, maar de drang der liefde was zo sterk, dat hij zijn eigen beeld geheel uit het oog verloor, - zijn laatste stuiver offerde hij op om mij, zijn vijand, uit den nood te redden. En ziet die dagen zijn voorbij. Die edele menschenvriend verkeert niet meer in armoedige omstandigheden. Hij is rijk; als hij mij nu uit de een of andere ongelegenheid moet helpen, dan gevoelt hij het niet eens; hij zal nooit missen wat hij besteedt aan mij, zijn vriend. Mag ik niet op hem rekenen? Toen hij zelf gebrek had, offerde hij alles voor mij op, en nu heeft hij geen gebrek, maar overvloed. Ik ben zijn boezemvriend geworden; het kost hem niets om mij te helpen; nu toch mag ik op hem rekenen. Past deze gelijkheid toe op Gods Zoon. In de akeligheden van Oetsman en Golgotha, in angstige strijd met de machtten der helle, heeft Hij aan mij gedacht. Zijn bloed heeft Hij gestort voor Zijn vijand. Maar nu leeft Hij in Heerlijkheid; Hij strijdt, en lijdt, en sterft niet meer. Het kost Hem niets om uit Zijn goddelijken overvloed mij toe te reiken, al wat ik noodig heb. Derhalve, zo redeneert de Apostel, indien Hij door Zijn dood reeds mij met God verzoend heeft, veel meer zal Hij mij volkomen behouden, alle zaligheid schenkende, daar Hij nu in heerlijkheid aan des Vaders rechterhand is gezeten. Geloovige Christen! versta en besef dan, wat gij te danken hebt aan den soendood des Heilands. Uw schuld is betaald, uw straf is gedragen, uw vijandschap is vernietigd, gij zijt veranderd in een vriend van God. Maar versta en besef veel meer dan dit. Hebt gij zooveel te danken aan dien kruisdood, hoe veel te meer bekomt gij niet alle heil en zaligheid uit het leven aan Gods rechterhand van uwen opgewekten Zaligmaker. De gaven van den Heiligen Geest, de verzegeling en verzekering van een kind Gods, de kracht om heilig te leven, de genade om in God te roemen zelfs te midden van verdrukking, — wat zijn niet heerlijk de regten en voorregten van een geloovige die weet, dat hij niet een dooden, maar een levenden Heiland heeft! CHRISTUS LEFFT IN MIJ. Lees: Room. VII. is ben door de wet der wet gestorven, opdat ik Goed leven zou. Ik ben met Christus gekornd; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; en hetgeen ik na in het vlees leef, dat leef ik door het geloof des Zoons van God, die mij liefhad heeft en zichzelf voor mij overgegeven heeft. Gal. 2 : 19, 20. Zijn sterven had de Heiland tot Zijn jongeren gezegd Ik leef en gij zult leven (Joh. XIV : 19). Was de Heer Jezus in het graf gebleven, een dood Heiland, dan kon Hij ons lijke en onze ziel niet levend maken. Maar neen, Hij is opgestaan. Een nieuw leven vangt bij Hem aan, en dat leven deelt Hij door Zijn Geest mee aan een ieder, die in Hem gelooft. Ik leef en gij zult leven : dat wil zeggen, omdat Ik leef, zult ook gij leven. Hooren wij nu, hoe dit woord vervuld is in de ervaring van den Apostel Paulus. Hij leeft ter eere van God een nieuw leven, maar eertijds was het anders bij hem. Eertijds zocht hij ook heilig te leven door de vervulling van Gods wet. Doch dit was mislukt. De wet kon hem niet geestelijk levendig maken: integendeel, de wet heeft hem verdoemd als een overtreder, de wet heeft hem gedood. Ik ben door de wet der wet gestorven, zegt hij. Uitvoerig heeft hij ons dit uitgelegd in de brief aan de Galten, hoofdstuk VII. Eertijds leefde hij wel tevreden met zichzelf als een rechtvaardig mens, meenende dat hij kracht genoeg had om de wet te volbrengen en de zonde te dooden, maar toen het gebod gekomen is in al deszelfs geestelijkheid, toen hij een inzicht kreeg in de heiligheid der wet, toen is de zonde recht levendig geworden, en toen is Paulus gestorven (vs. 9). Ik ben der wet gestorven, zegt hij. In hetzelfde hoofdstuk legt hij dit uit onder de gelijkenis van een huwelijk, dat opgebroken wordt wanneer een der echtgenoten komt te sterven. Paulus was als het ware getrouwd aan de wet, maar het was een huwelijk waaruit geen goede vrucht geboren werd. Toen is hij als aan de wet gestorven en hij is eens anderen mans geworven, hij is vereenigd met Christus, de bruidegom van zijn ziel. (Gal. VII: 1-6). Ik ben door de wet der wet gestorven. Het eigen ik, de eigen gerechtigheid in Paulus, die meende Gods wet te kunnen volbrengen, is gedood. Paulus wanhoopte aan zichzelf. Hij ontkrachtte in zijn geweten de straf der wet; het vonnis der verdoemenis werd over hem uitgesproken. Maar hoe kreeg hij verlossing van dat akelige vonnis, van den verdiende dood? Hoe anders dan door den Heere Jezus Christus, die hem liefhad en die zich voor Paulus in den dood overgegeven had? Ik ben door de wet der wet gestorven, opdat ik God leven zou. Maar hoe kon hij waarlijk ter eere van God leven, die zo onmachtig was om de wet te volbrengen? Hij antwoordt: Ik ben met Christus gekruist, en nu leef ik. En wat bedoelt Paulus als hij zegt: Ik ben met Christus gekruist? Ziet, Christus kwam niet om de wet af te schaffen, te ontbinden, maar om die te vervuilen (Matt. V : 17). Hij betaalde iedereen penning, dien de wet rechtmatig vorderen kon van de zondige mens. Hij had God lief met geheel zijn hart, geheel zijn verstand, geheel zijn kracht, en zijn naasten als zichzelf. Hij leed in zijn leven, en vooral in zijn sterven als de straf, welke er bedreigd was door de Wet. Vervloekt is een ieder, die niet blijft in al hetgeen geschreven is in het boek der wet. Christus ontkrachtte zich hieraan: Hij wordt voor ons een vloek (Gal. III: 10-18). Hij wordt gekruist, Hij sterft, Hij wordt begraven, opgesloten in de gevangenis tot dat alles betaald zal zijn. Als Paulus dan zegt: Ik ben met Christus gekruist, dan geeft hij te kennen: vooreerst, de Heere Jezus is in mijne plaats gestorven, in mijn plaats heeft Hij alle gerechtigheid volbracht, in mijn plaats alles betaald. Het is alsof ik zelf betaald heb. Maar ten tweede, Zijn Heilige Geest leeft in mij, dat ik de zonde afsterf, dat mijn oude mensch gekruisigd is; Jezus' overwinning over de wereld en de zonde beleef ik door de Geest der heiligmaking, die ik van Hem ontvang. want ik heb deel niet alleen aan de Kruisdood van mijn Heer, maar ook aan Zijn leven. Ik ben met Christus gekruist en ik leef: ik ben met de Beul opgestaan uit de dood, weer geboren tot een levende hoop door de opstanding van Jezus uit de doden (1 Pet. 1:3). Ik leef, want al zijn sterven sprak Hij aldus: Ik leef en gij, mijn gelovige, zult leven. Ik, Paulus, die voorheen mij verbeeld heb, dat ik heilig leven kon, maar die beter geleerd heb dat de wet mij verdoemd heeft en ik mijzelf onmachtig heb geleerd kennen, ik, Paulus, leef nu waarachtig en nieuw, heilig leven. Ik leef, maar niet meer ik in eigen kracht, zo als voorheen, maar Christus leeft in mij; hij is de bron, de kracht, het beginsel van mijn geestelijk leven. Hetgeen ik nu in het vlees leef, dat leef ik door het geloof in de Zoon van God. Ik leef op aarde en in het vlees, maar niet naar het vlees. Want wie naar het vlees leeft, die moet sterven, het vlees zal zijn ziel de eeuwige dood kosten. Neen, hij die eeuwig leven wil, moet door de Geest het vlees kruisigen, de werkingen des lichamen dooden (Rom. VIII: 18). Hetgeen ik, Paulus, in het vlees leef, dat leef ik door het geloof in de Zoon van God, die mij liefhad en zich voor mij overgegeven heeft. Ziedaar de band, welke de apostel verbindt aan zijn Heer, — het geloof. Paulus is stout genoeg om te geloven zonder schroom en zonder twijfel: Gods Zoon heeft liefgehad niet alleen de beminnelijke Johannes, maar mij den godslasteraar, den vervolger, Paulus. Eenmaal, voor het eerst in zijn leven, heeft hij geloof. Toen is er een band gelegd tusschen de Heere Jezus en zijn ziel, onverbreekbaar. Hij is niet voldaan met die eerste daad des geloofs, hij gelooft iedere dag, iedere nacht, ieder ogenblik van zijn leven. De rank moet niet alleen eenmaal ingeny worden op den ware wijnstok, neen, maar daarin blijven. Paulus blijft in Christus, hij leeft geen oogenblik in eigen kracht. Hij teert niet van een kapitaal, dat hij van Christus gekregen heeft op den dag zijner bekeering. Neen, bestendig, aanhoudend ontvangt hij uit Christus de kracht tot een nieuw leven in heiligheid. Laat ons bijzonder letten op de kracht van dat sterven der natuur bij Paulus. Als hij zegt: ik ben met Christus gekruist, mijn oude mens is met hem gekruist, ik ben der wet geestoren, dat geeft hij iets meer te kennen dan dit, dat de booze lusten van het vlees, — hoogmoed, gierigheid, onreine begeerlijkheid en dergelijke overwindingen zijn. Dit geeft hij wel. Want zij die van Christus rijnen, hebben het vlees gekruist met de bewegingen en begeerlijkheid (Gal. V: 24). Onze oude mens is reeds met hem gekruist (Rom. VI: 6). Er is iets dat moeilijker is om af te leven als de ongerechtigheid: het is de eigengerechtigheid. Voorheen wilde Paulus heilig leven in eigen kracht: die kracht moest gebroken worden, hij moest wanhopen aan zichzelf. Deze goede dienst heeft de wet hem bewezen, zij heeft hem gevonnischt als in alles schuldig, zij heeft hem tot den rand der wanhoop gebracht, zij heeft als een strenge tuchtmeester hem tot Christus uitgedreven (Gal. II: 24, 25). 